open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Yours Is No Disgrace

«**Yours Is No Disgrace**» er ein song frå det engelske progressiv rock-bandet Yes, innspelt hausten 1970 og gjeven ut albumet *[[The Yes Album]]* i februar 1971. Songen er skriven av Jon Anderson, Chris Squire, Steve Howe, Bill Bruford og Tony Kaye. Dette er eit av dei første forsøka til bandet på den «episke stilen» bandet seinare vart kjent for, og songen består av komplekse rytmiske og melodiske tema. Songen er 9 minutt og 45 sekund lang.

## Struktur
Songen opnar med eit country-liknande tema som kan minne om opningstemaet til TV-serien Bonanza. Så kjem trommene, bassgitaren og orgelet med, og som skapar eit sterkt rytmisk tema med eit enkelt orgeltema på toppen. Gitaren går over i eit nesten svevande arpeggio-tema som blir modulert. Første vers blir sunge over eit akkordbasert orgeltema.

Etter første vers kjem resten av instrumenta inn og skapar ein liknande rytmisk kjensle som frå før første verset. Dette rytmiske temaet blir punktert av ein frenetisk og aggressiv gitarsolo, og så kjem det ei rekkje korte gitarsoloar i ulike stilarter som rock, jazz, country og hardrock-liknande, før det går over i eit a capella-vers, berre med eit staccato bass-riff i bakgrunnen. Så dreiast musikken først gradvis over i eit crescendo, før det dust blir vendt tilbake til det rytmiske hovudtemaet i songen. Songen blir avslutta med ein repetisjon av det country-inspirerte temaet i opninga og det påfølgjande rytmiske temaet.

## Konsertversjonar
«Yours is No Disgrace» er ein av dei ti mest framførte songane til bandet under konsertar. Bandet har hatt han med på dei fleste turneane sidan songen vart skriven sommaren 1970. Konsertversjonane er som oftast særs lik studioinnspelinga.

Offisielle konsertopptak av «Yours Is No Disgrace» finnast på: 
**[[Yessongs]]*
**[[House of Yes: Live from House of Blues]]*
**[[The Word Is Live]]*
**[[Songs from Tsongas]]*
**[[Union Live]]*
**[[In the Present – Live from Lyon]]*

## Medverkande
*Jon Anderson: vokal
*Steve Howe: gitarer
*Chris Squire: bass
*Tony Kaye: Hammondorgel
*Bill Bruford: trommer

## Litteratur
*Dimery, Robert *«1001 Albums You Must Hear Before You Die»* New York: Quintet Publishing Limited, 2005. ISBN 9780789313713
*Covach, John Rudolph og Boone, Graeme MacDonald *«Understanding Rock: Essays in Musical Analysis»* New York: Oxford University Press, 1997. ISBN 0195100050

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:nb:Yours Is No Disgrace|Yours Is No Disgrace]]» frå ,  den 28. juli 2012.* 
*** oppgav desse kjeldene:*
Fragile av Yes

***Fragile*** er det fjerde studioalbumet til det engelske progressiv rock-bandet Yes, utgjeve i november 1971 i Europa og i januar 1972 i USA. Det er det første albumet til bandet med klaverspelaren Rick Wakeman, etter at Tony Kaye forlet bandet sommaren 1971. Dette er òg det første Yes-albumet som Roger Dean laga coveret til, og kunstverka hans skulle nærast bli synonymt med Yes og progressiv musikk generelt på 1970-talet.

Albumet kom på fjerdeplass plass på Billboard 200 i USA, og på sjuande plass på UK Albums Chart i Storbritannia.

## Bakgrunn
For første gongen nyttar bandet aktivt diverse lydeffektar, og lydbiletet blir prega av Eddie Offord sine «magiske» fingrar. Albumet består av fem individuelle låtar, der kvart enkelt bandmedlem presenterer talenta sine samt fire gruppelåtar. Rick Wakeman var av kontraktmessige årsaker hindra til å bidra som låtskrivar, men har heilt klart sett preget sitt på musikken. Utgjevinga vart utsett i to månader i USA på grunn av det gode salet av det førre albumet *[[The Yes Album]]*.

Albumet presenterer òg den episke komposisjonsstilen som Yes skulle bli så kjent for. Låtane «South Side of the Sky» og «Heart of the Sunrise» er gode døme på dette.

## Innhald

## Medverkande
* Jon Anderson – vokal
* Steve Howe – elektrisk gitar, akustisk gitar og vokal
* Rick Wakeman – Hammondorgel, piano, cembalo, Mellotron og Moog synthesizer
* Chris Squire – bass og vokal
* Bill Bruford – trommer, perkusjon

**Produksjon**
*Yes&nbsp;– produsent
*Eddy Offord&nbsp;– lydteknikar, produsent
*Gary Martin&nbsp;– assisterande lydteknikar
*Roger Dean&nbsp;– kunst, fotografi
*David Wright&nbsp;– fargefoto av Bruford på trommer

## Salslister

## Salstrofé

## Ny-utgjevingar
*1988&nbsp;– Atlantic&nbsp;– CD
*1994&nbsp;– Atlantic&nbsp;– CD (Remaster)
*2001&nbsp;– Japansk Limited Edition 
*2003&nbsp;– Rhino&nbsp;– LP & CD (Remaster med bonusspor)

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:nb:Fragile (album)|Fragile (album)]]» frå ,  den 28. juli 2012.* 
*** oppgav desse kjeldene:*
* *Fragile*, CD-notat i innercover av Bill Martin, 2003
* AllMusicGuide.com
* *Top Pop Albums 1955-2001*, Joel Whitburn, 2002
Roundabout

«**Roundabout**» er ein song av det engelske progressiv rock-bandet Yes, gjeven ut på albumet *[[Fragile av Yes|Fragile]]* i 1971. Songen vart skriven av Jon Anderson og Steve Howe, og ein redigert versjon vart gjeven ut som singel i 1972, og ein konsertversjon vart gjeven ut som singel i 1973. Den er ein av dei mest kjende songane til Yes, samt den songen som er vorten framført oftast under konsertane deira. Songen er 8 minutt og 30 sekunder lang. Ein redigert versjon på 3 minutt og 27 sekund vart gjeven ut som singel, og kom på 13. plass på Billboard Hot 100 i USA i 1971.

## Struktur
Songen opnar med eit baklengs opptak av eit piano, som blir punktert av eit kort tema spelt på akustisk gitar med ein oktav-harmonisk teknikk i ein slags barokk-stil. Dette blir repetert, før gitaren avsluttar det korte opningstemaet og introduserer hovudtemaet saman med resten av instrumenta. Songen følgjer hovudsakleg konvensjonell rock-stil, med visse unntak.

## Konsertversjonar
Yes har spelt «Roundabout» under nærast alle konsertar sidan utgjevinga i 1971. På 1970-talet vart det framført ein versjon der opningstemaet vart spelt på elektrisk gitar, og sidan dei tekniske høva for betre lyd under konsertar for akustiske instrument betra seg på 1980-talet, vart det framført versjonar tett opptil originalinnspelinga. På midten av 2000-talet framførte Yes songen i ein akustisk blues/jazz-versjon.

Offisielle utgjevingar med konsertopptak av «Roundabout»: 
**[[Yessongs]]* – innspelt i 1972 (elektrisk gitar på opningstemaet)
**[[The Word Is Live]]* – innspelt i 1979
**[[Keys to Ascension]]* – innspelt i 1996 (nær identisk med originalinnspelinga)
**[[House of Yes: Live from House of Blues]]* – innspelt i 1999  
**[[Live at Montreux 2003]]* – innspelt i 2003  
**[[Symphonic Live]]* – innspelt i 2001  
**[[Songs from Tsongas]]* – DVD innspelt i 2004 (akustisk blues/jazz-versjon)
**[[Union Live]]* – innspelt i 1991, gjeven ut i 2011
**[[In the Present – Live from Lyon]]* frå konserten deira i Lyon 1. desember 2009, gjeven ut i 2011

## Versjon på ny-utgjevinga frå 2003
På ny-utgjevinga av albumet *[[Fragile av Yes|Fragile]]* frå 2003 finst eit «bonus-spor» med ein alternativ miks av songen. Denne versjonen er særs lik den ferdige og kjente versjonen, og varer i 8 minuttar og 35 sekunder.

## Medverkande
På originalinnspelinga frå 1971 medverkar:
*Jon Anderson: vokal
*Steve Howe: akustisk gitar, elektrisk gitar og vokal
*Chris Squire: bass
*Rick Wakeman: Hammondorgel og Mellotron
*Bill Bruford: trommer, perkusjon

## Salslister

### Vekeslister

### Årslister

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:nb:Roundabout|Roundabout]]» frå ,  den 28. juli 2012.* 
*** oppgav desse kjeldene:*
South Side of the Sky

«**South Side of the Sky**» er ein song frå det engelske progressiv rock-bandet Yes, utgjeve i 1971 på albumet *[[Fragile av Yes|Fragile]]*. Songen er skriven av Jon Anderson og Chris Squire. Rick Wakeman var òg med under komponeringa, men måtte av kontraktsmessige årsaker avstå frå kreditering. Songen er 8 minutt og 2 sekund lang.

## Struktur
Songen opnar med lyden av storm, før trommene aggressivt kjem inn. Eit tungt gitarriff og ein enkel bassgang gir eit relativt konvensjonelt rock-lydbilete. Etter to vers blir dette avbrote med ein pianosolo i klassisk stil. Pianoet avsluttar soloen med repeterte moduleringar av eit tema, og resten av instrumenta kjem med. Vokal-harmonium nesten svevar på toppen av musikken. Plutseleg vendast det tilbake til opningsriffet og songen blir avslutta med eit vers i denne rocke-stilen før lyden av stormen vender tilbake. Musikken nærast forsvinn inn i stormen.

Med sine drastiske temposkifte og stilskifte er dette eit godt døme på progressiv rock, der element frå ulike sjangrar og lydeffektar blir blanda og skapar ein ny heilskap. Songen er den mest aggressive på eit elles så «snilt» album med hovudvekt på det melodiske.

I plateomslaget på ny-utgjevinga frå 2003 står det at songen handlar om ein mislukka polar-ekspedisjon som endar med døden for deltakarane. Yes-analytikaren Bill Martin har fundert på om teksten òg kan referere til Vietnamkrigen. 

## Konsertfremføringar
«South Side of the Sky» vart berre framført åtte gonger i perioden frå utgjevinga i 1971 til 1974. Etter nesten 30 år utan ei einaste konsertframføring av songen, kom han med på spelelista att i 2002, og har vorte spelt jamleg sidan.

Offisielle utgjevingar med konsertopptak av «South Side of the Sky»:
**[[Songs from Tsongas]]* (berre DVD)
**[[Live at Montreux 2003]]*
**[[In the Present – Live from Lyon]]*

## Medverkande
*Jon Anderson: vokal
*Steve Howe: elektrisk gitar
*Chris Squire: bass
*Rick Wakeman: Hammondorgel, piano, synthesizer
*Bill Bruford: trommer, perkusjon

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:nb:South Side of the Sky|South Side of the Sky]]» frå ,  den 28. juli 2012.* 
*** oppgav desse kjeldene:*
Heart of the Sunrise

«**Heart of the Sunrise**» er ein song frå det engelske progressiv rock-bandet Yes, utgjeve på albumet *[[Fragile av Yes|Fragile]]* i 1971. Songen er skriven av Jon Anderson, Bill Bruford og Chris Squire. Rick Wakeman var òg med under komponeringa, men måtte av kontraktsmessige årsaker avstå frå kreditering. Dette er den lengste songen til albumet, med sine 10 minutt og 35 sekund.

## Struktur
Songen startar med eit tema i form av eit bass-riff i 3/4-dels takt. Resten av instrumenta kjem gradvis med på temaet, som etter sekvensen går over til ei slags funk-stil i 4/4-dels takt. Dette «funk»-temaet brytast så av med ein trippel repetisjon av opningstemaet.

Ein mjuk melodi på gitar spelast og blir modulert før første vokale vers. Denne seksjonen startar i 6/8-dels takt, men går snart over i eit nytt tema som blir spelt i 5/8-dels takt. Mot slutten av songen kjem eit collage av dei ulike temaa til songen som byggjer opp mot eit crescendo før songen endar brått. 

## Konsertversjonar
Under konsertar blir songen framført stort sett som innspelinga, men med ei lita endring i «funk»-temaet som etterkvart har fått eit reggae-preg. Songen er bandet sitt fjerde mest spelt under konsertar, og finst på fleire av konsertalbuma til bandet.

Offisielle utgjevingar med konsertopptak av «Heart of the Sunrise»:
* *[[Yessongs]]* 
* *[[Symphonic Live]]* 
* *[[The Word Is Live]]*  
* *[[Yesyears]]*  
* *[[An Evening of Yes Music Plus]]* (med Anderson Bruford Wakeman Howe)
* *[[Live at Montreux 2003]]*
* *[[Union Live]]*
**[[In the Present – Live from Lyon]]*

## Medverkande

*Jon Anderson: vokal
*Steve Howe: elektrisk gitar
*Chris Squire: bass
*Rick Wakeman: Hammondorgel, Mellotron, synthesizer
*Bill Bruford: trommer, perkusjon

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:nb:Heart of the Sunrise|Heart of the Sunrise]]» frå ,  den 28. juli 2012.* 
*** oppgav desse kjeldene:*
Siberian Khatru

«**Siberian Khatru**» er ein song på albumet *[[Close to the Edge]]* frå det engelske progressiv rock-bandet Yes, utgjeve i 1972. Songen er skriven av Jon Anderson, Steve Howe og Rick Wakeman. Dette er den einaste songen frå albumet som ikkje er delt opp i fleire satsar, sjølv om han har fleire ulike melodiar og seksjonar. Songen varar i 8 minutt og 55 sekund og er dermed den kortaste på albumet. 

## Struktur
Songen opnar med eit gitar-riff spelt av Steve Howe, og det umiddelbare inntrykket er at dette er ein standard rock 'n roll-låt. Riffet blir repetert, og så kjem resten av instrumenta inn og avslørar eit «typisk» Yes-arrangement med songen hovudtemaet i songen. Melodilinja i versa er dominert av Rick Wakemans hammondorgel, medan «refrenget» er rytmebasert med trommer og bass. Gitaren ber instrumentalpassasjane med utprega rock 'n roll-stil.

## Inspirasjon
Songen skal vere inspirert av Igor Stravinskij-komposisjon *[[Vårofferet]]*. Ordet «Khatru» vart funne opp av Anderson, og tyder faktisk inkje.

## Konsertversjonar
Trommeslagaren på originalinnspelinga, Bill Bruford, har aldri spelt denne songen under konsert. Han forlét bandet straks innspelinga av albumet Close to the Edge var over, og vart erstatta av Alan White.
Offisielle utgjevingar med konsertopptak av «Siberian Khatru»: 
**[[Yessongs]]* inneheld ein versjon frå *[[Close to the Edge]]*-turneen.
**[[The Word Is Live]]* har eit opptak frå ein konsert under *SoloAlbum*-turneen i 1976.
**[[Keys to Ascension]]* har ei innspeling frå konsertane i San Luis Obispo i 1996.
**[[Live at Montreux 2003]]* inneheld framføringa frå konserten i Montreux i 2003.
**[[In the Present – Live from Lyon]]* har framføringa frå konserten til bandet i Lyon 1. desember 2009.

Yes spelte «Siberian Khatru» på alle turneene på 1970-talet, med unntak frå *[[Going for the One]]*-turneen i 1977. Han vart aldri spelt under nokre av konsertane på 1980-talet, heller ikkje under første halvdel av 1990-talet. Først under konsertene i San Luis Obispo i 1996 kom han tilbake på programmet, og var med på samtlege konsertar til og med *[[Open Your Eyes]]*-turneen. I 2002 var sangen tilbake på spelelista, og har blitt spelt på samtlege konserter sidan.

## Versjon på 2003-utgåva av albumet
Ny-utgjevinga av albumet *Close to the Edge* frå 2003 inneheld eit «bonus-spor» med ein tidleg versjon av songen under arbeidstittelen «Siberia». Dette er ei innspeling gjort under øving i studio, og varer i 9 minutt og 19 sekund. 

## Medverkande
På originalinnspelingar frå 1972 medverkar: 
*Jon Anderson: vokal og perkusjon
*Steve Howe: gitarer og pedal steelgitar
*Chris Squire: bass
*Rick Wakeman: Hammondorgel og Mellotron
*Bill Bruford: trommer, perkusjon

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:nb:Siberian Khatru|Siberian Khatru]]» frå ,  den 28. juli 2012.* 
*** oppgav desse kjeldene:*
Tales from Topographic Oceans

***Tales from Topographic Oceans*** er det sjette studioalbumet frå det engelske progressiv rock-bandet Yes, utgjeve i desember 1973 i Europa og i januar 1974 i USA. Det er eit konseptalbum basert på fotnotane frå dei shastriske skriftene i Paramahansa Yogananda-boka *Autobiography of a Yogi*. Det er hovudsakleg Jon Anderson og Steve Howe som står for tekstane, som dei skreiv i løpet av *[[Close to the Edge]]*-turneen.

Albumet kom på sjetteplass på Billboard 200 i USA, toppen av UK Albums Chart i Storbritannia og på åttandeplass på VG-lista topp 40 i Noreg.

## Bakgrunn
Dette er det mest omdiskuterte albumet til Yes, då både kritikarar og publikum var særs delte i synspunkta på det. Det verkar som dei fleste meiner det har sine lyspunkt, men er for overdrive og pompøst. Atter andre meiner det er eit komplett meisterverk. Trass i hovudsakleg negativ omtale i pressen, selde albumet til gull på rekordtid i både Storbritannia og i USA.

Rick Wakeman var av dei som ikkje likte retninga bandet hadde teke, og slutta etter den påfølgjande turneen. Han var av den oppfatninga at det var mykje god musikk, men alt for mykje «dødtid» og musikalske «flisespikkeri». Sjølv om albumet vart varierande og ofte negativt omtalt, har bandet gjennom åra stadig vekk funne plass til minst ein komposisjon frå dette albumet på konsertane sine.

Utgjevinga frå 2003 har ei lengd på 83:42 minutt, mot 81:15 på originalutgjevinga. På originalutgjevinga klipte ein ned introen til «The Revealing Science of God», men denne vart lagt inn att på 2003-utgjevinga slik at låten no framstår i si heile og fulle lengd.

## Innhald

## 2003-utgåva

## Medverkande
*Jon Anderson&nbsp;– vokal
*Chris Squire&nbsp;– bass, vokal
*Steve Howe&nbsp;– gitarer, vokal
*Rick Wakeman&nbsp;– keyboard
*Alan White&nbsp;– trommer, perkusjon

## Ny-utgjevingar
*1988&nbsp;– Atlantic&nbsp;– CD
*1994&nbsp;– Atlantic&nbsp;– CD (Remaster)
*2001&nbsp;– Japansk Limited Edition 
*2003&nbsp;– Rhino&nbsp;– LP & CD (Remaster med bonusspor)

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:nb:Tales from Topographic Oceans|Tales from Topographic Oceans]]» frå ,  den 28. juli 2012.* 
*** oppgav desse kjeldene:*
* *Tales from Topographic Oceans*, CD notater fra innercover av Mike Tiano, 2003
* Allmusic.com
* *Top Pop Albums 1955-2001*, Joel Whitburn, c.2002
* Tekstene fra ''Tales From Topographic Oceans''
* Jon Anderson-intervju i The Guardian om ''Topographic Oceans''
Relayer

***Relayer*** er det sjuande studioalbumet til det engelske progressiv rock-bandet Yes, og kom ut i desember 1974. Det er òg det einaste studioalbumet frå Yes der Patrick Moraz medverkar. Han erstatta Rick Wakeman på keyboard etter at Wakeman forlét bandet i mai 1974. Vangelis var òg ein av kandidatane til å erstatte Wakeman, men på grunn av bakgrunnen sin innan jazz vart Moraz føretrekt. Albumet har då òg eit klart jazz-inspirert lydbilete. 

Albumet kom på femteplass på Billboard 200 i USA, på fjerdeplass på UK Albums Chart i Storbritannia og på 18. plass på VG-lista topp 40 i Noreg.

## Struktur
Namnet *Relayer* er henta frå teksta til låten «The Remembering (High the Memory)» frå det føregåande albumet *[[Tales from Topographic Oceans]]*. Albumet har same format som *[[Close to the Edge]]*, med ein episk komposisjon på over 20 minutt og to mindre på ca ni minutt, sjølv om musikkstilen er litt annleis. Her er det improvisasjon som er hovudpoenget.

Den episke komposisjonen «The Gates of Delirium» er inspirert av Leo Tolstoj-boka *[[Krig og fred]]*. Han inneheld lengre improvisasjonar frå alle medlemmane, og har nokre av dei mest aggressive musikkpassasjane Yes har spelt inn. Han er ikkje delt inn i satsar med eigne titlar slik komposisjonen «Close to the Edge» er, men ein kan høyre tre klårt ulike moment. I innleiinga kallar ein saman troppane, og ein gjer klar til strid. I det andre partiet høyrest korleis instrumenta aggressivt krasjar i kvarandre for å skildre slaget. I avslutninga kjem eit stille og sørgmodig, nærast sentimentalt parti som skildrar våpenstilla og sorga over dei falne i slaget. Avslutninga vart i redigert utgåve utgjeve som singelen «Soon».

«Sound Chaser» er spor nummer to, og er ei rein øving i instrumental jazz-improvisasjon. Vill og synkopert, men òg disiplinert, motsetnadene mellom fridom og disiplin innan musikk vert framheve. Spor nummer tre, som er den country og asiatisk-inspirerte «To Be Over», er ein ven, melodisk men kompleks komposisjon der samspelet mellom tangentane og gitarstrengene driv musikken til eit nesten tårevått avslutningsparti.

Yes har på dette albumet nytta fleire instrument som er unike, i og med at Patrick Moraz tok i bruk fleire prototypar av synthesizerar som anten vart modifisert før dei vart lagt ut for sal, eller som aldri kom i produksjon. Dessutan nytta dei metall-skrap som dei slo mot kvarandre for å illustrere krigen (sverd mot rustning) i «The Gates of Delirium». 

## Sporliste
Tekst og musikk av Jon Anderson, Chris Squire, Steve Howe, Alan White og Patrick Moraz.

## Medverkande
*Jon Anderson&nbsp;– vokal
*Chris Squire&nbsp;– bass og vokal
*Steve Howe&nbsp;– gitarer og vokal
*Patrick Moraz&nbsp;– keyboard, synthesizere, Mellotron
*Alan White&nbsp;– trommer

## Ny-utgjevingar
*1988&nbsp;– Atlantic&nbsp;– CD
*1994&nbsp;– Atlantic&nbsp;– CD (Remaster)
*2001&nbsp;– Japansk Limited Edition 
*2003&nbsp;– Rhino&nbsp;– LP & CD (Remaster med bonusspor)

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:nb:Relayer|Relayer]]» frå ,  den 28. juli 2012.* 
*** oppgav desse kjeldene:*


## Bakgrunnsstoff
* Analyse av ''Relayer'' (2003-utgjevinga)
Going for the One

***Going for the One*** er det åttende studioalbumet fra det engelske progressiv rock-bandet Yes, utgjeve sommaren 1977. Etter eit lengre opphald frå bandet grunna solo-prosjekt, presenterte bandet eit friskt og moderne album. Rick Wakeman kom tilbake til bandet etter at Patrick Moraz forlet Yes hausten 1976. Moraz var med på et tidleg stadium av låtskrivinga og innspelinga, men er ikkje kreditert for innsatsen sin, anna enn ein spesiell takk på innercoveret.

Albumet kom på åttandeplass på Billboard 200 i USA, nådde toppen av UK Albums Chart i Storbritannia og på sjuandeplass på VG-lista topp 40 i Noreg.

## Bakgrunn
På hausten 1976 møttest Yes i Sveits for å skrive låtar og spele inn eit nytt album. Etter kort tid fekk Patrick Moraz melding om at tenestene hans ikkje var ynskt meir, og Rick Wakeman vart kontakta for å medverke på albumet som studiomusikar.

Ikkje lenge etter at Wakeman var på plass, vart han av Chris Squire bede om å kome tilbake til bandet som fulltidsmedlem, noko Wakeman takka ja til fordi han likte musikken. Seinare den kvelden sat Wakeman og las den siste utgåva av musikkavisa *Sounds*, der han kunne lese at han var tilbake i Yes. Han syntest dette var vel kjapt levert, og spurde manager Brian Lane om dette. Wakeman hadde jo sagt ja berre få timar før. «Kvalifisert gjetting. Av og til er det slik ein manager må jobbe», var svaret frå Lane.

Musikken er denne gongen meir rock-inspirert enn nokre av dei tidlegare albuma, og tittellåten «Going for the One» og «Parallels» kan nesten klassifiserast som reine rockelåtar. Her er òg to reine balladar, «Turn of the Century» og singelhitten «Wondrous Stories». Stavinga av «Wondrous» er tilsikta og ingen skrivefeil av «Wonderous». Til slutt på albumet finn vi «Awaken», som er rekna som den siste episke komposisjonen til Yes. Dette er ein komposisjon som av Jon Anderson blir nemnt som favorittensongen hans av Yes.

Dette er òg det første av to plateomslag som er laga av Hipgnosis, som er mest kjent for plateomslaga for Pink Floyd.

## Sporliste

## Medverkande
* Jon Anderson: vokal, perkusjon og harpe
* Chris Squire: bass og vokal
* Steve Howe: elektrisk og akustisk gitar, portugisisk 12-strengers gitar, pedal steelgitar, vokal
* Rick Wakeman: piano, Hammondorgel, Polymoog og Minimoog synthesizere, kirkeorgel
* Alan White: trommer, perkusjon

## Ny-utgjevingar
*1988&nbsp;– Atlantic&nbsp;– CD
*1994&nbsp;– Atlantic&nbsp;– CD (Remaster)
*2001&nbsp;– Japansk Limited Edition 
*2003&nbsp;– Rhino&nbsp;– LP & CD (Remaster med bonusspor)

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:nb:Going for the One|Going for the One]]» frå ,  den 28. juli 2012.* 
*** oppgav desse kjeldene:*
* *Going for the One*, CD notater på innercover av Tim Jones, 2003
* Allmusic.com
* *Top Pop Albums 1955-2001*, Joel Whitburn, 2002
Alexander Kristoff

**Alexander Kristoff** () er ein norsk syklist. Han vart profesjonell i 2010-sesongen for det amerikanske sykkellaget BMC Racing Team. Frå 2012-sesongen sykla han for det russiske laget Team Katusha.

Det var stefaren som gjorde Kristoff interessert i sykling. Som 9-åring flytta han frå Oslo til Stavanger og valde sykkel framfor fotball. Han starta karrieren med å sykle for Stavanger SK og det danske laget Glud & Marstrand Horsens (2006) før han gjekk over til Team Joker Bianchi.

Som 16-åring vann han ungdoms-NM og tok 4. plass i ungdoms-OL.

I 2007 vart han som 19-åring noregsmeister i landevegsritt ved å slå Thor Hushovd i spurten. Kristoff har tre gull i NM for junior.

I 2012 vann Kristoff sin første siger som profesjonell syklist, då han vann etappe 3a i De Panne-Koksijde. Han tok også bronse under landevegsrittet i sommar-OL 2012.

## Merittar

;2007
: Noregsmeister på landeveg
;2008
:Noregsmeister gateritt
:Etappeseier Ringerike Grand Prix
;2009
:Noregsmeister på landeveg (U23)
:Noregsmeister gateritt
:Etappeseier Ringerike Grand Prix
:2. plass 2. etappe i Tour of Britain
;2010
:3. plass Philadelphia International Championship
:3. plass 1. etappe Tour of California
:4. plass Vattenfall Cyclassics
;2011
: Noregsmeister på landeveg
;2012
:1. plass, etappe 3a De Panne-Koksijde, sykla i leiartrøya på to etappar
:3. plass, bronse, landevegsrittet i sommar-OL.

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:nb:Alexander Kristoff|Alexander Kristoff]]» frå ,  den 28. juli 2012.* 
*** oppgav desse kjeldene:*


## Bakgrunnsstoff

*Yngstemann ble bestemann bt.no – 1. juli 2007
Syklisten Tony Martin

**Tony Martin** () er ein tysk syklist. Han deltek for Tyskland under sommar-OL 2012 i London.

## Kjelder


**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Tony Martin|Tony Martin]]» frå ,  den 28. juli 2012.*
Fabian Cancellara

**Fabian Cancellara** () er ein sveitsisk syklist som har vore aktiv sidan seint på 1990-talet. 

Cancellara tok gull i temporitt under sommar-OL 2008 i Beijing og tok bronse i landevegsrittet. Bronsa vart omgjort til sølv etter at sølvvinnaren Davide Rebellin vart diskvalifisert for doping.

## Kjelde

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Fabian Cancellara|Fabian Cancellara]]» frå ,  den 28. juli 2012.*  
 
*
Close to the Edge

***Close to the Edge*** er det femte albumet til det engelske progressiv rock-bandet Yes, utgjeve i september 1972. Albumet består av tre lange komposisjonar, der dei to første er inndelt i fleire satsar med eigne titlar. Albumet er nærast ein definisjon av omgrepet progrock.

Albumet kom på tredjeplass på Billboard 200 i USA, og på fjerdeplass plass på UK Albums Chart i Storbritannia.

## Bakgrunn

Bandet nyttar her den episke komposisjonsstilen til den ytste grensa si (bokstaveleg talt «close to the edge»), og Yes presenterer her det som blir rekna som dei største kreative høgdepunkta deira. Tekstene er i følgje Jon Anderson inspirert av Herman Hesse-boka *Siddhartha*, og er sterkt prega av mystikk og andelegheit. «And You And I» og «Siberian Khatru» har sidan utgjevinga vorte spelt på nærast alle av konsertane sine.

Straks etter at albumet var ferdig innspelt sommaren 1972, avgjorde Bill Bruford å forlate bandet. Alan White vart raskt vald som erstattaren til Bruford. White spelar ikkje på albumet, men måtte lære seg det i løpet av tre dagar – før den neste turneen til bandet starta. Bruford tilbaud seg å bli med på dei første konsertane for å «lære opp» Alan White, men White og resten av bandet takka høfleg nei, og det var berre White som spelte trommer på den påfølgjande turneen.

## Mottaking
I Q & Mojo Classic Special Edition *Pink Floyd & The Story of Prog Rock*, hamna albumet på tredjeplassen på lista «40 Cosmic Rock Albums». Albumet er òg omtalt i boka *[[1001 Albums You Must Hear Before You Die]]*. Progarchives.com kåra albumet til det beste progrockalbumet gjennom tidene i 2006. *[[Guitar World]]* rangerte albumet på 67. plass på lista deira over dei 100 beste gitar albuma gjennom tidene.

## Sporliste

## Medverkande
*Jon Anderson – vokal
*Chris Squire – bass, vokal
*Steve Howe – gitarar, vokal
*Rick Wakeman – piano, Mellotron, Hammondorgel, kirkeorgel, cembalo og Moog synthesizer
*Bill Bruford – trommer, perkusjon

**Produksjon**
*Yes&nbsp;– produsent
*Eddy Offord&nbsp;– lydteknikar, produsent
*Mike Dunne&nbsp;– lydband
*Roger Dean&nbsp;– plateomslag, fotografi
*Martin Adelman&nbsp;– fotografi
*Brian Lane&nbsp;– koordinator

## Salslister

## Salstrofé

## Bakgrunnsstoff
* Yhwh.com – Tekstanalyse
* Yesworld.com – Musikkanalyse

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:nb:Close to the Edge|Close to the Edge]]» frå ,  den 28. juli 2012.* 
*** oppgav desse kjeldene:*
Tony Martin

**Tony Martin** kan visa til fleire personar:

* Tony Martin (f. 1913), USA-amerikansk songar og skodespelar
* Tony Martin (f. 1957), britisk heavy-metal-musikar, kjend for samarbeid med Black Sabbath.
* Tony Martin (f. 1985), tysk syklist
Kōhei Uchimura

**Kōhei Uchimura** () er ein japansk turnar. Han er den fyrste mannlege turnaren som har vorte verdsmeister i turn tre år på rad (2009, 2010 og 2011). Han tok sylv under sommar-OL 2008 i Beijing, og gull under sommar-OL 2012 i London, og i 2016 tok han nok ein gong gull i mangekamp, og gull i lagkamp.

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Kōhei Uchimura|Kōhei Uchimura]]» frå ,  den 28. juli 2012.*  
 
*
Ben Ainslie

**Charles Benedict Ainslie** () er ein engelsk seglar og fire gonger olympisk meister for Storbritannia; sommar-OL 2000 i Sydney, sommar-OL 2004 i Aten, sommar-OL 2008 i Beijing og sommar-OL 2012 i London. I tillegg har han sølvmedalje frå sommar-OL 1996 i Atlanta.

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Ben Ainslie|Ben Ainslie]]» frå ,  den 28. juli 2012.*  
 
*
Yohan Blake

**Yohan Blake** () er ein jamaicansk sprintar. Blake tevlar på distansane 100 meter og 200 meter og under sommar-OL 2012 er han ein av dei sterkaste konkurrentane til den regjerande verdsmeisteren, Usain Bolt.

Yohan Blake har mange gullmedaljar frå friidrettstevlingar i ungdommen. I 2007 deltok Blake på Carifta Games på Turks- og Caicosøyane, der han sette ny jamaicansk juniorrekord på 100 meter med 10,11 sekund.

I 2009 deltok Blake på sin fyrste verdsmeisterskap i friidrett i Berlin. Der vart han teken for doping saman med to andre jamaicanske sprinterar; Marvin Anderson og Sheri-Ann Brooks. Blake kom sterkare tilbake til VM i friidrett 2011 i Daegu, der han tok han gull både på 100 meter og 100 meter stafett.

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Yohan Blake|Yohan Blake]]» frå ,  den 28. juli 2012.*  
 
### Fotnotar

## Bakgrunnsstoff
*
White Diamond

***White Diamond: A Personal Portrait of Kylie Minogue*** er ein dokumentarfilm frå 2007 regissert og produsert av William Baker. Han skildrar livet av australske songaren Kylie Minogue under konsertturneen **'. ''White Diamond'' vart filma frå august 2006 til mars 2007 i Australia og Storbritannia.

== Hovudrollar ==
*[[Kylie Minogue]]
*William Baker – Regissør, fotograf og beste ven av Minogue
*[[Dannii Minogue]] – Syster av Kylie, dukka opp i filmen for duetten «[[Songen Kids|Kids]]»
*[[Bono]] – Vokalist av bandet [[U2]], dukka opp i filmen for duetten «Kids»
*Olivier Martinez – tidlegare kjærast av Kylie, dukka opp i ei kort scene av filmen

== Musikk ==


== DVD-utgjeving ==

=== White Diamond / Showgirl: Homecoming ===
''White Diamond'' vart utgjeve på [[DVD]] den 10. desember 2007 i Storbritannia med konserten **' filma i Melbourne den 11. desember 2006. DVD-en inneheldt òg ekstramaterial med Kylie og Dannii opptrede songen «Kids» i Melbourne, og fem ekstrasongar filma i London den 6. mai 2005 under den opphavlege turne **.

### Sporliste
# "Overture"
# "Better the Devil You Know"
# "In Your Eyes"
# "White Diamond"
# "On a Night Like This"
# "Shocked" / "What Do I Have to Do?"
# "Spinning Around"
# "Confide in Me"
# "Cowboy Style" / "Finer Feelings"
# "Too Far"
# "Butterfly" (Remix Interlude)
# "Red Blooded Woman" / "Where the Wild Roses Grow"
# "Slow"
# "Kids"
# "Over the Rainbow"
# "Come into My World"
# "Chocolate"
# "I Believe in You"
# "Dreams"
# "Burning Up" / "Vogue"
# "The Loco-Motion"
# "I Should Be So Lucky"
# "Hand on Your Heart"
# "Can't Get You Out of My Head"
# "Light Years" / "Turn It into Love"
# "Especially for You"
# "Love at First Sight"

### Ekstranummer
* "In Denial"
* "Je Ne Sais Pas Pourquoi"
* "Confide in Me"
* "Please Stay"
* "Your Disco Needs You"

## Kjelder

## Bakgrunnsstoff
* Kylie Minogue offisiell nettside
* 
* ''White Diamond / Showgirl: Homecoming'' på Allmusic
Tormato

***Tormato*** er det niande studioalbumet til det engelske progressiv rock-banda Yes, utgjeve i september 1978. I motsetnad til forgjengeren *[[Going for the One]]*, fekk ikkje dette albumet nokre god mottaking av korkje kritikarar eller publikum. Albumet selde godt, men ein var misnøgd med den minimalistiske og til tider spinkle produksjonen og miksinga. Trass i dette er det fleire låtar som blir rekna som «klassisk» Yes her, blant andre «On the Silent Wings of Freedom» og «Onward». 

Albumet kom på 10. plass på Billboard 200 i USA, på åttandeplass på UK Albums Chart i Storbritannia og på niandeplass på VG-lista topp 40 i Noreg.

## Bakgrunn
Albumet vart skrive og innspelt i ein periode der alle i bandet var usikre på kva musikalsk retning bandet skulle ta. Dette var under den store punk-revolusjonen, og band som var symbol på «dei etablerte», blant andre Yes, Genesis og Led Zeppelin, vart kalla «dinosaurar».

Dette er det andre og siste albumet der Hipgnosis laga coveret. Albumet skulle opphavlege heitte *[[Yes Tor]]* etter ein geologisk formasjon i det sørlege England, men blei endra av Hipgnosis då Rick Wakeman kasta ein tomat på utkastet deira  til platecover. Utkastet, med tomat-sølet på, blei det ferdige platecoveret.

Etter dette albumet prøvde Yes å spele inn eit nytt album i 1979, som i etterkant er blitt kalla «Golden Age-innspelingane»/«Paris-innspelingane», men gav til slutt opp. Rick Wakeman og Jon Anderson forlet bandet, medan Chris Squire, Steve Howe og Alan White ville fortsette som trio, men mogelegeins under eit nytt namn. 

## Innhald

## Medverkande
* Jon Anderson: vokal, perkusjon
* Chris Squire: bass, piano (på «Don't Kill the Whale»), bass-pedal og vokal
* Steve Howe: elektrisk og akustisk gitar, mandolin, vokal
* Rick Wakeman: piano, Hammondorgel, Polymoog og Minimoog, synthesizere, Birotron
* Alan White: trommer, perkusjon, vokal

## Ny-utgjevingar
*1991&nbsp;– Atlantic&nbsp;– CD
*1994&nbsp;– Atlantic&nbsp;– CD (Remaster)
*2001&nbsp;– Japansk Limited Edition 
*2004&nbsp;– Rhino&nbsp;– LP & CD (Remaster med bonusspor)

## Kjelder


**Denne artikkelen bygger på «[[:nb:Tormato|Tormato]]» frå ,  den 28. juli 2012.* 
*** oppgav desse kjeldene:*
* *Tormato*, CD notater på innercover av Tim Jones, 2004
* Allmusic.com 
* *Top Pop Albums 1955-2001*, Joel Whitburn, 2002
* Yes-diskografisiden Yescography
Ryan Lochte

**Ryan Steven Lochte** () er ein USA-amerikansk symjar. Han deltok under sommar-OL 2004 i Athen der han var med på å ta gull på 4×200 m fri stafett. Under sommar-OL 2008 i Beijing var han med på å vinna gull på same øvinga, samt eitt individuelt gull på 200 m rygg. Under VM i symjing 2011 tok han heile fem gullmedaljar.

Lochte deltek også under sommar-OL 2012 i London. Her tok han sitt fjerde OL-gull på 400 meter medley den 28. juli 2012. Landsmannen Michael Phelps enda på fjerdeplass.

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Ryan Lochte|Ryan Lochte]]» frå ,  den 28. juli 2012.*  
 
* 
### Fotnotar
Onward av Yes

«**Onward**» er ein song frå det engelske progressiv rock-bandet Yes, utgjeve i 1978 på albumet *[[Tormato]]*. Songen er skriven av Chris Squire og er ein av dei få reine balladane til bandet. Songen er 4 minutt og 5 sekund lang.

## Struktur
Songen er ein melodisk og direkte kjærleikserklæring skrive av bassisten i bandet, Chris Squire, til den dåverande kona si Nikki. Med den pompøse og kjensleladde orkestreringen skilde denne songen saman med instrumentalen «Madrigal» seg sterkt ut frå resten av albumet, som er minimalistisk produsert og har ein meir direkte rockestil. Teksten er særs atypisk for progressiv rock, då han handlar om kjærleik.

## Konsertversjonar
Songen vart første gongen spelt under konsert under dei tre *[[Keys to Ascension]]*-konsertane i San Luis Obispo i 1996, og vart etter dette ikkje spelt igjen før under *In the Present*-turneen i 2008. Innspelinga av songen på *Keys to Ascension* inneheld ein ny intro, skriven og spelt av Steve Howe på gitar.

Offisielle utgjevingar med konsertopptak av «Onward»:
**[[Keys to Ascension]]*
**[[In the Present – Live from Lyon]]*

## Alternative versjonar
På ny-utgjevinga av albumet *[[Tormato]]* frå 2004 finst ein instrumental orkesterversjon av songen som «skjult bonus-spor».

## Medverkande
På originalinnspelinga frå 1978 medverkar: 
*Jon Anderson: vokal
*Steve Howe: elektrisk gitar
*Chris Squire: bass og vokal
*Rick Wakeman: polymoog
*Alan White: vibrafon og crotaler
med
*Andrew Pryce Jackman: orkestrering

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:nb:Onward (Yes-sang)|Onward (Yes-sang)]]» frå ,  den 28. juli 2012.* 
*** oppgav desse kjeldene:*
On the Silent Wings of Freedom

«**On the Silent Wings of Freedom**» er ein song frå det engelske progressiv rock-bandet Yes, utgjeve i 1978 påalbumet *[[Tormato]]*. Songen er skriven av Jon Anderson og Chris Squire. Dette er den songen på albumet som er mest typisk for det etablerte lydbiletet til Yes på 1970-talet, og det er òg den lengste songen på albumet med sine 7 minutt og 47 sekund.

## Struktur
Songen opnar med eit staccato tema spelt på gitar, med ein «avventande» rytmeseksjon. Jon Anderson si stemme går høgt, og teksten er òg «høgtsvevande». Etter to vers blir tempoet sett opp, og gitaren og pianoet spelar saman i noko som kan høyrast ut som ein improvisert jam. Songen har eit blanda preg av psykedelisk rock, rock 'n' roll og jazz, noko som ikkje er heilt uvanleg for songar innan progressiv rock.

Sjølv om albumet *Tormato* ikkje fall heilt i smak hos Yes-fans, har denne songen vorte ein publikumsfavoritt.

## Konsertversjonar
«On the Silent Wings of Freedom» vart spelt på alle konsertar under *Tormato*-turneen. Han vart så spelt på berre ein av konsertane under *[[Big Generator]]*-turneen, nemleg i Springfield 19. november 1987. Mellom 2002 og 2004 vart songen spelt under fleire av konsertane til bandet, men har ikkje vorte spelt sidan juli 2004. 

Det finst foreløpig ingen offisielle utgjevingar med konsertopptak av songen. 

## Medverkande
På originalinnspelinga frå 1978 medverkar:
*Jon Anderson: vokal
*Chris Squire: bass og vokal
*Steve Howe: gitarer
*Rick Wakeman: piano, Hammondorgel og synthesizere
*Alan White: trommer, perkusjon og vokal

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:nb:On the Silent Wings of Freedom|On the Silent Wings of Freedom]]» frå ,  den 28. juli 2012.* 
*** oppgav desse kjeldene:*
Drama av Yes

***Drama*** er det tiande studioalbumet frå det engelske progressiv rock-bandet Yes, utgjeve i august 1980. Dette er det einaste albumet vokalist Jon Anderson ikkje medverkar på, då han slutta i bandet etter dei mislukka «Golden Age/Paris-innspelingane» i 1979, og vart erstatta av Trevor Horn. Rick Wakeman slutta samstundes, og vart erstatta av Geoff Downes.

Albumet kom på 18. plass på Billboard 200 i USA, på andreplass på UK Albums Chart i Storbritannia, og på 11. plass på VG-lista topp 40 i Noreg.

## Bakgrunn
Etter at dei vart ein trio, starta Chris Squire, Steve Howe og Alan White skriving og innspeling av nytt material. Trevor Horn og Geoff Downes spelte saman i duoen Buggles, og heldt på med innspeling av det nye albumet sitt, då dei høyrde at favoritten deira-bandet Yes heldt på med innspelingar i nabostudioet. Horn og Downes håpte kanskje på å få autografane til heltane sine, men vart i staden invitert med i bandet, og Yes var «gjenoppstått».

Musikken er relavtivt «hardare» enn tidlegare, av og til på grensa til hardrock. Dei fekk igjen med seg Eddie Offord som produsent, og spelte inn åtte låtar. Seks av desse vart brukt på albumet, medan dei to andre, «Go Through This» og «We Can Fly from Here» vart spelt på konsertane og finst i ein konsertversjon på samleboksen *[[The Word Is Live]]*. Sistnemnde låt vart spelt inn på nytt og gjeve ut i ein forlenga versjon på albuma *[[Fly from Here]]* i 2011.

Albumet vart forholdsvis godt motteke, men Trevor Horn hadde problem med stemma under konsertane, og song til tider surt og falskt. Han vart òg møtt med fy-rop frå tilhengarar av Jon Anderson. Dette gjorde at Horn slutta i bandet tidleg i 1981. I mai 1981 vart det sendt ut eit presseskriv der Chris Squire annonserte at Yes ikkje lengre eksisterte.

Sjølv om heile bandet er kreditert som produsentar saman med Eddie Offord, er det ingen løyndom at Trevor Horn var han som styrte lyden i størst grad. Coveret på dette albumet er igjen laga av Roger Dean som laga dei fleste platecoverene til bandet på 1970-talet.

## Innhald
		

Spor 13–16 er frå «Golden Age/Paris-innspelingane» i november 1979 med Jon Anderson, Steve Howe, Chris Squire, Rick Wakeman og Alan White, produsert av Roy Thomas Baker. Spor 9–16 er tidlegare ikkje gjeven ut.

## Medverkande
*Chris Squire - bassgitar, korvokal, piano på «Run Through the Light»
*Steve Howe - gitarar, korvokal
*Alan White - Trommer, perkusjon, korvokal
*Trevor Horn - solovokal, bandlaus bass på «Run Through the Light»
*Geoff Downes - tangentinstrument, vocoder, korvokal

## Salslister

## Ny-utgjevingar
*1988&nbsp;– Atlantic&nbsp;– CD
*1994&nbsp;– Atlantic&nbsp;– CD (Remaster)
*2001&nbsp;– Japansk Limited Edition 
*2004&nbsp;– Rhino&nbsp;– LP & CD (Remaster med bonusspor)

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:nb:Drama (Yes-album)|Drama (Yes-album)]]» frå ,  den 28. juli 2012.* 
*** oppgav desse kjeldene:*
* *Drama*, CD notat på innercover av Brian Ives, 2004
* Allmusic.com
* *Top Pop Albums 1955-2001*, Joel Whitburn, 2002
Machine Messiah

«**Machine Messiah**» er ein song frå det engelske progressiv rock-bandet Yes, utgjeve i 1980 på albumet *[[Drama av Yes|Drama]]*. Songen er skriven av Geoff Downes, Trevor Horn, Steve Howe, Chris Squire og Alan White som på det tidspunktet var besetninga i bandet. Dette er den lengste songen på albumet med sine 10 minutt og 27 sekund. Opphavleg var dette ein song som Downes og Horn skreiv i voner om at Yes ville spele han inn før dei sjølv vart medlemmar av bandet. Etter omarbeiding og handsaming av songen saman med resten av Yes, vart han spelt inn med Downes og Horn som nye medlemmar av bandet.

## Struktur
Songen opnar med ein gitar med ei slags dopplereffekt før han går inn i eit tungt og dystert hardrock-inspirert tema. Synthesizeren nyttar òg ei slags dopplereffekt, før vi får eit temposkifte, og melodien blir lettare og ljosare. Ein gitarsolo omtrent midtvegs i songen dreier songen tilbake til det dystre temaet, og songen blir avslutta med gitar med dopplereffekten frå opningssekvensen.

Sjølv om dette er ein av dei tyngste og mest hardrock-inspirerte av alle Yes-songane, er strukturen i den progressive rocken ivaretatt ved dei mange temposkifta og musikkstilskifta. Tekstane er noko mørkare enn det Jon Anderson skreiv før han forlét banda året før denne utgjevinga. Musikken er, trass i at Anderson er borte, umiskjenneleg Yes-musikk.

## Konsertversjonar
«Machine Messiah» vart spelt under alle konsertar under *Drama*-turneen, men på grunn av at Jon Anderson nekta å synge nokre av songane frå *Drama*, vart han ikkje spelt igjen før under *In the Present*-turneen i 2008-2009 med Benoît David som vokalist. 

Offisielle utgjevingar med konsertopptak av «Machine Messiah»:
**[[The Word Is Live]]*
**[[In the Present – Live from Lyon]]*

## Medverkande
På originalinnspelinga frå 1980 medverkar: 
*Trevor Horn: vokal
*Steve Howe: elektrisk gitar
*Chris Squire: bass
*Geoff Downes: synthesizer
*Alan White: trommer

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:nb:Machine Messiah|Machine Messiah]]» frå ,  den 28. juli 2012.* 
*** oppgav desse kjeldene:*
90125

***90125*** er det ellevte studioalbumet fra det engelske progressiv rock-bandet Yes, utgjeve i november 1983. Dette er det første albumet frå bandet sidan oppløysinga i 1980, og det første der multi-instrumentalisten Trevor Rabin medverkar. Jon Anderson er tilbake, og Tony Kaye er òg tilbake for første gongen sidan albumet *[[The Yes Album]]* i 1971.

Albumet kom på femteplass på Billboard 200 i USA, 16. plass på UK Albums Chart i Storbritannia og på 8. plass på VG-lista topp 40 i Noreg.

## Bakgrunn
Albumet representerer eit markant brot med den tidlegare progressive musikken, og består hovudsakleg av rock og pop-basert musikk. Tittelen *90125* viser til katalognummeret på albumet hos plateselskapet.

Tidleg i 1983 heitte bandet ikkje Yes, men Cinema, og bestod av Trevor Rabin, Chris Squire og Alan White. Først seinare i prosessen fekk ein med seg dei tidlegare bandmedlemmane Jon Anderson og Tony Kaye, og då dei var på plass skifta bandet namn frå Cinema til Yes. Bandnamnet som måtte vike «minnest» på instrumentalen «Cinema», som òg vann ein Grammy i 1983 i klassa *Årets Rock Instrumental*.

Tidlegare vokalist i Yes, Trevor Horn, vart opphavleg spurt om han ynskte å fortsetje som vokalisten til bandet men takka nei. Han takka derimot ja til å produsere albumet, som inneheld den største kommersielle hitten til bandet, «Owner of a Lonely Heart».

## Innhald

## Medverkande
* Jon Anderson: vokal
* Chris Squire: bass, vokal
* Trevor Rabin: gitarer, keyboard, vokal
* Tony Kaye: keyboard
* Alan White: trommer, perkusjon, vokal
* Trevor Horn: støttevokal (ukreditert)

## Salslister

## Salstrofé

## Ny-utgjevingar
*2004 – Rhino CD (Remaster med bonus-spor)

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:nb:90125|90125]]» frå ,  den 28. juli 2012.* 
*** oppgav desse kjeldene:* 
* *90125*, CD notat på innercover av Brian Ives, 2004.
* Allmusic.com
* *Top Pop Albums 1955-2001*, Joel Whitburn, 2002
* *Album Rock Tracks 1981-1995*, Joel Whitburn 1996
Owner of a Lonely Heart

«**Owner of a Lonely Heart**» er ein song frå det engelske progressiv rock-bandet Yes, utgjeve i 1983 på albuma til bandet *[[90125]]*. Songen er den største hitten til Yes til dags dato, og i to veker i januar 1984 toppa singelen Billboard Hot 100 i USA. Songen er skriven av Trevor Rabin, Chris Squire, Jon Anderson og Trevor Horn.  

## Struktur
Songen startar med eit gitar-riff som kan minne om eit typisk rock eller hardrockriff. Riffet blir spelt to gonger før det blir punktert av tromma, og så kjem resten av instrumenta med, og blir til songen sin hovudtema. Songen følgjer hovudsakleg standard pop-struktur, med vers, refreng og gitarsolo. På slutten av songen løyser melodilinja seg opp, og det blir avslutta med ein seksjon som gjev assosiasjonar til ein jamsession.

I følgje medkomponist Trevor Rabin vart songen opphavleg skrive som ein ballade, men produsent og medkomponist Trevor Horn vart overtalt av Jon Anderson til å få opp tempoet slik at det vart ein rockelåt. Ein demoversjon som underbygger påstanden om ein rolegare versjon finst på Rabin-albumet *90124*, der songen har fått eit jazz-liknande preg.

## Konsertversjonar
Songen er blitt den åttande mest spelte under Yes-konsertane. Under konsertane på 1980-talet var fremføringa av songen særs lik innspelinga. Under Anderson Bruford Wakeman Howe sine konsertar i 1989 fremførte Jon Anderson ein akustisk versjon som ein del av solo-settet sitt.

Offisielle konsertopptak av «Owner of a Lonely Heart» finst på:
**[[9012Live: The Solos|9012Live]]*  (konsertfilm)
**[[An Evening of Yes Music Plus]]*  (Anderson Bruford Wakeman Howe – akustisk versjon)
**[[House of Yes: Live from House of Blues]]*
**[[Symphonic Live]]*
**[[Songs from Tsongas]]* (akustisk versjon)
**[[The Word Is Live]]*
**[[Union Live]]*
**[[In the Present – Live from Lyon]]*

## Medverkande
*Jon Anderson: vokal
*Trevor Rabin: gitar, vokal
*Chris Squire: bass, vokal
*Tony Kaye: keyboard
*Alan White: trommer, perkusjon
*Trevor Horn: vokal (ukreditert)

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:nb:Owner of a Lonely Heart|Owner of a Lonely Heart]]» frå ,  den 28. juli 2012.* 
*** oppgav desse kjeldene:*


## Bakgrunnsstoff
* Yes – «Owner of a Lonely Heart»
* Musikkvideo av «Owner Of A Lonely Heart» på My80s.biz
Märt Israel

**Märt Israel** () er ein estisk diskoskastar. Han personleg beste er eit kast på 66,98 frå mai 2011 i Chula Vista, California.

Han deltok på junior-VM i friidrett 2002 på Jamaica, EM i friidrett 2006 i Göteborg, Sommar-OL 2008 i Beijing, EM i friidrett 2010 i Barcelona og VM i friidrett 2011 i Daegu. 

Israel deltek under sommar-OL 2012 i London.

## Kjelder


**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Märt Israel|Märt Israel]]» frå ,  den 28. juli 2012.*  
 

### Fotnotar
* Engelsk Wikipedia: Estland under sommar-OL 2012