open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Neil Peart

**Neil Ellwood Peart** () var ein kanadisk musikar og forfattar. Han var trommeslagar og tekstforfattar for rockebandet Rush. Peart fekk mange prisar for spelinga si og var kjend for den tekniske dugleiken og uthaldande stilen sin.

Peart voks opp i Port Dalhousie i Ontario (i dag ein del av St. Catharines). Då han vart voksen dreiv han frå band til band i området med ønske om å spele trommer på fulltid. Etter ein mislukka periode i England for å konsentrere seg om musikken sin, reiste Peart heim, der han vart medlem av eit lokalt band i Toronto, Rush, sommaren 1974.

Tidleg i karrieren hans hadde stilen til Peart djupe røter i hardrock. Han var mest inspirert av trommeslagarar som Keith Moon og John Bonham, trommeslagarar som var fremst i det britiske hardrockmiljøet. Etter kvart prøvde han å etterlikne jazz- og storbandmusikarane Gene Krupa ogBuddy Rich. I 1994 vart Peart ven og elev hos jazzinstruktøren Freddie Gruber. Det var på denne tida Peart starta å endre stilen sin med å ta inn element av jazz og swing. 

I tillegg til å vere musikar var Peart òg forfattar og har publisert fleire memoarar frå reisene sine. Peart var òg den fremste tekstforfattaren til Rush. I tekstane for Rush har han skrive om universelle tema og forskjellige tema som science fiction, fantasy og filosofi, samt verdslege, humanitære og liberale tema. Alle dei fem bøkene hans er reisebøker, men ein får òg innblikk i livet hans. 

## Prisar
Peart har fått følgjande prisar hos lesarane av magasinet *[[Modern Drummer]]*:

* Hall of Fame: 1983
* Best Rock Drummer*: 1980, 1981, 1982, 1983, 1984, 1985, 1986, 2006, 2008
* Best Multi-Perkusjonist*: 1983, 1984, 1985, 1986
* Best Percussion Instrumentalist: 1982
* Most Promising New Drummer: 1980
* Best All Around: 1986
* 1986 Honor Roll: Rock Drummer, Multi-Percussion
* Best Instructional Video: 2006, for *[[Anatomy of A Drum Solo]]*
* Best Drum Recording of the 1980s, 2007, for "YYZ" from *[[Exit...Stage Left]]*

* Beste innspelte framføring:
** 1980: *[[Permanent Waves]]*
** 1981: *[[Moving Pictures]]*
** 1982: *[[Exit...Stage Left]]*
** 1983: *[[Signals]]*
** 1985: *[[Grace Under Pressure]]*
** 1986: *[[Power Windows]]*
** 1988: *[[Hold Your Fire]]*
** 1989: *[[A Show of Hands]]*
** 1990: *[[Presto av Rush|Presto]]*
** 1992: *[[Roll the Bones]]*
** 1993: *[[Counterparts av Rush|Counterparts]]*
** 1997: *[[Test for Echo]]*
** 1999: *[[Different Stages av Rush|Different Stages]]*
** 2002: *[[Vapor Trails]]*
** 2004: *[[R30: 30th Anniversary World Tour|R30]]*
** 2007: *[[Snakes & Arrows]]*

I lag med kollegaene i Rush, Lee og Lifeson, vart Peart offiser i Order of Canada i 1996. Peart was inducted into the Canadian Songwriter Hall of Fame along with bandmates Lifeson and Lee.

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Neil Peart|Neil Peart]]» frå ,  den 12. september 2012.* 
*** oppgav desse kjeldene:*

## Bakgrunnsstoff

* Offisiell side
Alex Lifeson

**Aleksandar Živojinović** (), betre kjend som **Alex Lifeson**, er ein kanadisk musikar, mest kjend som gitarist i det kanadiske rockebandet Rush. Sommaren 1968 starta Lifeson bandet som skulle verte Rush i lag med ven og trommeslagar John Rutsey, og bassist/solovokalist Jeff Jones, som kort tid etter vart erstatta av noverande frontmann Geddy Lee. Han har vore eit viktig medlem av bandet sidan den gong. 

For Rush spelar Lifeson elektrisk og akustisk gitar, og andre strengeinstrument som mandola, mandolin og bouzouki. Han syng òg korvokal på konsertane deira og spelar stundom tangentinstrument. Det meste av karrieren sin har Lifeson spelt for Rush, men han har òg drive med andre aktivitetar. Lifeson er deleigar i baren og restauranten The Orbit Room i Toronto og har flysertifikat.

I lag med bandkollegaene Geddy Lee og Neil Peart, vart Lifeson offiser i Order of Canada den 9. mai 1996. 

Lifeson vart av musikkmagasinet Rolling Stone kåra til den 98. beste gitaristen gjennom tidene. 

## Prisar
* Best Rock Talent av *Guitar for the Practicing Musicians* i 1983
* Beste rockegitarist av *Guitar Player Magazine* i 1984 og mai 2008
* Nest beste rockegitarist i 1982, 1983, 1985, 1986
* Guitar for the Practicing Musicians Hall of Fame, 1991
* 1996 – Offiser i Order of Canada, i lag med Geddy Lee og Neil Peart
* *Most Ferociously Brilliant Gitar Album* (*Snakes & Arrows*) – *Guitar Player Magazine*, mai 2008

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Alex Lifeson|Alex Lifeson]]» frå ,  den 12. september 2012.* 
*** oppgav desse kjeldene:*


## Bakgrunnsstoff
John Rutsey

**John Howard Rutsey** () var ein av grunnleggjarane av det kanadiske progressive rockebandet Rush saman med Jeff Jones og Alex Lifeson. Han var trommeslager i bandet frå våren 1968 til juli 1974. Rutsey spelte trommer på den første singelen til bandet, «Not Fade Away» og det første album deira, *[[Rush av Rush|Rush]]*. Han slutta i bandet fordi han ikkje hadde lyst til å turnere, samt på grunn av problem med diabetes. Rutsey døydde 11. mai 2008 av eit hjarteinfarkt. 

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:nb:John Rutsey|John Rutsey]]» frå ,  den 12. september 2012.*
Fly by Night

***Fly by Night*** er det andre studioalbumet utgjeve av det kanadiske progressive rockebandet Rush og vart utgjeve i 1975. Albumet vart spelt inn på Toronto Sound Studio.

Dette var det første albumet der Neil Peart var med som trommeslagar. I tillegg til å ta på seg jobben som trommeslagar vart han òg bandet sin tekstforfattar. Peart leia bandet inn i ein stil med tekster som blant anna omhandla litteratur. Døme på dette er «By-Tor & the Snow Dog» og «Rivendell». Sistnemnde omhandlar ein stad skildra i J.R.R. Tolkien-bøkene *[[Hobbiten]]* og *[[Ringdrotten]]*. Det første sporet på albumet, «Anthem», er inspirert av tekster av den amerikanske filosofen og forfattarinna Ayn Render. Songane «Fly by Night» og «Making Memories» skal visstnok handle om bandet sine opplevingar under den første turneen deira.

*Fly by Night* vart det første albumet med Terry Brown som produsent. 

## Innhald
### Side ein

### Side to

## Medverkande
* Geddy Lee – bass, klassisk gitar, vokal
* Alex Lifeson – akustisk og elektrisk gitar
* Neil Peart – trommer og perkusjon

## Lister

## Salstrofé

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Fly by Night (album)|Fly by Night (album)]]» frå , og «[[:nb:|Fly by Night]]» frå  den 12. september 2012.* 
*** oppgav desse kjeldene:*
Caress of Steel

***Caress of Steel*** er det tredje studioalbumet frå det kanadiske progressive rockebandet Rush, utgjeve i september 1975.

*Caress of Steel* er det første Rush-albumet der dei har med ein 20-minuttar lang song, med handling, og delt opp i ulike delar. Albumet var meint å vere gjennombrotsalbumet til Rush, men diverre vart det ikkje slik. Eit skikkeleg gjennombrot fekk dei først med deira neste plate, *[[2112 av Rush|2112]]*.

Det tredje albumet til Rush viser ein stil meir knytt til standard progressiv rock enn den dei hadde hatt frå før. Men likevel sit litt av den Led Zeppelin-inspirerte stilen att i songar som «I Think I'm Going Bald».

Eigenleg skulle coveret på albumet vere i sølv, for å få ein litt stålaktig farge på det. På grunn av ein utskriftsfeil av coveret vart sølvfargen erstatta med ein koparfarge. Ein liknande utskriftsfeil skjedde på det første albumet til Rush,  *[[Rush av Rush|Rush]]*, der raudfargen som Rush-teksten på coveret skulle hatt, vart til rosa. 

## Innhald

## Medverkande
* Geddy Lee - bassgitar og vokal
* Alex Lifeson - 6- og 12-strengs elektrisk og akustisk gitar, klassisk gitar, steelgitar
* Neil Peart - trommer, perkusjon, voiceover på "The Necromancer"

## Salstrofé

## Lister
**Album** - Billboard (North America)

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Caress of Steel|Caress of Steel]]» frå ,  den 12. september 2012.* 
*** oppgav desse kjeldene:*
Pentti Karvonen

**Pentti Kalevi Karvonen** () var ein finsk friidrettsutøvar som tevla i hinderløp. 

Karvonen var fødd i Koivisto i Finland, no Primorsk i Russland.

Pentti Karvonen sette ny verdsrekord på 3000 meter hinder med tida 8,45.4. Rekorden vart sett den 15. juli 1955 på Bislett stadion i Oslo. 

I 1990 var Pentti Karvonen ein av 9 idrettsutøvarar som vart tildelt Bislett-medaljen for historiske bragder på stadion.

## Fotnotar
2112 av Rush

***2112*** er det fjerde studioalbumet til det kanadiske rockebandet Rush.

Det kom ut i 1976 og inneheld musikkstykket 2112 som er delt inn i sju suitar og handlar om ei dystopisk soge i år 2112. Albumet vert stundom skildra som eit konseptalbum sjølv om songane på side to av vinylplata ikkje er knytte til stykket på side ein. Rush hadde det same arrangementet på albumet *[[Hemispheres av Rush|Hemispheres]]* i 1978.

## Mottaking
*2112* er eit av to Rush-album som finst i boka *[[1001 Albums You Must Hear Before You Die]]* (det andre er *[[Moving Pictures]]*). I 2006 kåra lyttarane på Planet Rock *2112* som det definitive Rush-albumet. I 2012 låg albumet på andreplassen på lista som lesarane til Rolling Stone laga over tidenes beste progrockalbum. Albumet ligg på lista til IGN over 10 klassiske progrockalbum..

## Innhald

## Medverkande
### Rush
* Geddy Lee&nbsp;– bassgitar, vokal, Minimoog
* Alex Lifeson&nbsp;– elektrisk og akustisk gitarar
* Neil Peart&nbsp;– trommer, perkusjon

### Andre musikarar
* Hugh Syme&nbsp;– mellotron på «Tears»

## Lister
Billboard (USA)

## Salstrofé

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:2112 (album)|2112 (album)]]» frå ,  den 12. september 2012.*  
 

## Bakgrunnsstoff
*
Anders Gärderud

**Sven Anders Gärderud** () er ein svensk tidlegare friidrettsutøvar, orienteringsløpar og idrettsleiar. Han vart olympisk meister i 3&nbsp;000 meter hinder ved dei olympiske sommarleikane 1976 i Montreal. I nasjonale tevlingar vann han medaljar også på 800 meter, 1500 meter og 10&nbsp;000 meter på 1960- og 1970-talet.

## Biografi
### Friidrett
Gärderuds første store prestasjon kom i Roma 11. september 1968. Han forbetra då den svenske 800-meter-rekorden, sett av Dan Waern sju år tidlegare, med tre tidels sekund til 1.47,2. Denne rekorden stod i seks år. Gärderud deltok i 800 meter og 1500 meter under sommar-OL 1968 i Mexico by, men kom ikkje vidare til semifinale.

Frå 1970-talet konsentrerte Gärderud seg meir om hinderløp. Han deltok i 3000 meter hinder i sommar-OL 1972 i München, men sleit med forkjøling, og kom heller ikkje denne gongen lengre enn til forsøksheata. Berre ei veke seinare sette han ny verdsrekord på distansen med tida 8.20,8 på olympiastadion i Helsinki.

Under EM i friidrett 1974 i Roma vann Gärderud sølv på 3000 meter hinder. Han tapte spurten mot europameisteren Bronislaw Malinowski, 8.15,0 mot 8.15,4. I 1975 forbetra han sin eigen verdsrekord to gonger. Fyrste gongen var på Bislett stadion med tida 8.10,4, seks dagar seinare sprang han inn på 8.09,7 i Stockholm.

Finalen i 3000 meter hinderløp under sommar-OL 1976 i Montreal har vorte ein klassikar i Sverige. Frank Baumgartl frå Aust-Tyskland er i leiinga, med Gärderud tett bakom. Når dei kjem fram til siste hinderet, ramlar Baumgartl slik at Gärderud fritt spring inn til ny verdsrekord på 8.08,02. Gullmedaljen var Sveriges første friidrettsgull i OL på 24 år. For prestasjonen vart han tildelt Svenska Dagbladets gullmedalje.

#### Svenske rekordar på 3&nbsp;000 meter hinder

#### Svenske rekordar på 5&nbsp;000 meter

### Orientering
Gärderud dreiv også med orientering. Hans fremste prestasjon i orientering var eit SM-gull i stafett med Mälarhöjdens IK i 1977.

I si tid som aktiv idrettsutøvar representerte Gärderud både IFK Lidingö, Enebybergs IF og Mälarhöjdens IK.

### Idrettsleiar
På 1990-talet var Gärderud landslagssjef for det svenske friidretts-landslaget. Seinare var han landslagssjef for det norske orienteringslandslaget. Han er busett på Lidingö i Stockholm og kommenterer friidrett og orientering for Sveriges Television.

I 1990 var Gärderud ein av ni idrettsutøvarar som fekk Bislett-medaljen for historiske bragder på Bislett stadion.

## Kjelder


**Denne artikkelen bygger på «[[:nb:Anders Gärderud|Anders Gärderud]]» frå ,  den 12. september 2012.*  
 

**Denne artikkelen bygger på «[[:sv:Anders Gärderud|Anders Gärderud]]» frå ,  den 12. september 2012.*
Rush av Rush

***Rush*** er debutalbumet til det kanadiske progressive rockebandet Rush og vart utgjeve i 1974.

Den første utgjevinga til Rush viser ganske stor inspirasjon frå hardrock/blues-sjangeren. Som tilhengjarar av band som Led Zeppelin og Cream henta dei mykje inspirasjonen frå desse banda, noko som skin igjennom på albumet.

På grunn av trongt budsjett måtte innspelinga av albumet føregå seint på kvelden, i den såkalla «daudtida». Sidan få band ynskte å bruke studio om kvelden, var kostnadane for å nytte studioet billegare då. Dette er eit kjent fenomen blant «stigande» rockestjerner. Eit døme på dette er rockebandet Queen som måtte gjere som Rush på det første albumet sitt.

Den opphavlege Rush-trommeslagaren John Rutsey trekte seg rett etter utgjevinga av dette albumet på grunn av diabetes og mangel på lyst til å turnere. Han vart erstatta med Neil Peart som då deltok på turneen for førsteutgjevinga. Trommeteknikken til Peart og hans sans for å skrive meningsfylte tekstar viste seg å vere avgjerande for stilen til Rush, som til dømes på det andre albumet til bandet, *[[Fly by Night]]*.

Opphavleg vart plata gjeve ut på plateselskapet Moon Records, og har vorte ganske populær blant samlarar. Etter 1000 utgjevne album signerte Rush for plateselskapet Mercury Records og har utgjeve album hos desse sidan. 

## Innhald

## Medverkande
* Geddy Lee – solovokal, bass
* Alex Lifeson – gitar
* John Rutsey – trommer, perkusjon

## Lister

## Salstrofé

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Rush (Rush album)|Rush (Rush album)]]» frå , og «[[:nb:Rush (album)|Rush (album)]]» frå  den 12. september 2012.* 
*** oppgav desse kjeldene:*
Jeff Jones

**Jeff Jones** er ein kanadisk bassgitarist. bassist og vokalist frå London i Ontario i Canada, mest kjend som originalmedlem av det progressive rockebandet Rush. Han starta bandet saman med Alex Lifeson og John Rutsey sommaren 1968. Dei spelte berre éin konsert saman, før Jones forlet bandet og vart erstatta av Geddy Lee i september 1968. 

Jones vart i 1970 medlem av gospel/rock-bandet Ocean, som hadde suksess med singelen «Put Your Hand in the Hand» i Canada og USA i 1971. Ocean vart oppløyst i 1975. På slutten av 1970-talet var han bassist og vokalist i Toronto-bandet Stingaree, der han spelte saman med Brian MacLeod og Bernie LaBarge på gitar og vokal, Doug «Skip» Layton på trommer og Larry Hamel (som seinare vart erstatta av Don Harriss) på piano og vokal. Stingaree vart oppløyst i 1978, seks månader etter at MacLeod forlet Stingaree for å bli med i bandet Cilliwack. Jones spelte bass på LaBarges hitlåt «Dream Away» i 1981.

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:nb:Jeff Jones|Jeff Jones]]» frå ,  den 12. september 2012.*  
 

## Bakgrunnsstoff
* Jeff Jones si offisielle side
Lynwood (fleirtyding)

**Lynwood** kan referere til fleire stader.
*I USA:
** Lynwood, California
***cf. *[[Straight Outta Lynwood]]*, eit album av Weird Al Yankovic
** Lynwood, Illinois
*Ein forstad til Perth
** Lynwood, Western Australia 
*Eit distrikt i Brookhaven, Georgia
** Lynwood Park, Brookhaven, Georgia

## Sjå òg
*Lynnwood
*Linwood (fleirtyding)
Kvitaugealbatross

**Kvitaugealbatross** (*Thalassarche impavida*) er ein albatrossart som høyrer til ein populasjon med hekking på Campbelløyane, meir enn 600 kilometer sør for Stewart Island, New Zealand. 

Det har vore strid om rangeringa av dette taksonet og om verdien av datagrunnlaget som ligg til grunn for avgjersla om å rangere taksonet som ein art. Derfor er *T. impavida* per 2023 framleis av Clementslista ('eBird/Clements checklist') rekna som ein underart av svartbrynalbatross, *Thalassarche melanophris*, altso at dette berre er ein variant av arten svartbrynalbatross. 

## Skildring
Desse fuglane kan skiljast frå svartbrynalbatross, eller nominatforma, med litt mørkare underside av vengen og ved at kvitaugealbatross har gul iris, noko som svartbrynalbatross manglar. Utsjånaden er elles som for svartbrynalbatross, og desse albatrossane skil seg igjen frå andre i *[[Thalassarche]]*-slekta med ein lang mørk flekk rundt auget, ei mykje brei, mørk rand langs kanten av undervengen, og hos ungfuglar er heile undervengen mørk og nebbet grå-svart. Kvitaugealbatross veg i området 2,2 til 3,8 kg, har vengespenn på 210-246 cm og er ca. 88 cm i kroppslengd. 

Hekkeområdet for kvitaugealbatross er utelukkande den nordlege og vestlege kysten av Campbelløya og holmen Jeanette Marie rett utanfor. Utanom hekking, spreier desse albatrossane over det sørvestlege Stillehavet,  Tasmanhavet og Rosshavet, mellom 24 og 48&nbsp;°S.

IUCN klassifiserer denne arten som sårbar på grunn av avgrensa hekkelokalitet. Det siste anslaget var i 1997 og talde 24 600 par, og populasjonen er trudd å vere aukande. Det største trugsmålet mot denne populasjonen er fiskeri, både linefisket og trålarar.

## Kjelder
Songen 2112

***2112*** er tittelsporet på albumet med same namn frå 1976 av det kanadiske progressiv rock-bandet Rush. Stykket tok opp heile den første sida på den originale vinylutgåva. Oveturen og den første delen, *Temples of Syrinx*, vart gjeven ut som singel og vert framleis mykje spelt på konsertane til Rush i dag. Science-fiction-lydane i starten av songen vart skapt ved hjelp av ein ARP Odyssey-synthesizer og ein Echoplex-effeckt. 

## Delar

## Komposisjon
Tekstforfattaren og trommeslagaren Neil Peart nemner Ayn Rand som ein viktig påvekrnad for å skriva songen. Peart har forklart at boka hennar *Anthem* hadde vore ein viktig påverknad på musikken hans, og sa i eit intervju med *[[Rockline]]* i 1991 :

### I ''Overture''
Opninga av songen har science fiction-aktige lydar i byrjinga som blei laga med ein ARP Odyssey-synthesizer og Echoplex tape delay. Denne delen peiker fram til resten av stykket med motiv frå «The Temples of Syrinx», «Presentation», «Oracle: The Dream» og «Soliloquy», i tillegg til ein gitarversjon av 1812-ouverturen av Tsjajkovskij. Den einaste teksten, mot slutten av stykket, er «And the meek shall inherit the Earth», og viser til Sæleprisingane i Det nye testamentet og Salme 37:11.

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:2112 (song)|2112 (song)]]» frå ,  den 13. september 2012 og 30. november 2021.*
Finding My Way

**«Finding My Way»** er den første songen på Rush-albumet *[[Rush av Rush|Rush]]*. Han er like over fem minuttar lang og i 4/4-takt. Songen er skriven av songar og bassist Geddy Lee og gitarist Alex Lifeson. Songen vart ofte spelt på konsertane til bandet i 1970-åra, vanlegvis som ein del av ein medley, noko ein kan høyre på konsertalbumet *[[All the World's a Stage]]*, i lag med «Working Man» og Neil Peart sin trommesolo. 

Songen vart seinare berre spelt i sin heilskap på to turnear i 1980-åra. 

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Finding My Way|Finding My Way]]» frå ,  den 13. september 2012.*
In the Mood av Rush

«**In the Mood**» er ein song av det kanadiske rockebandet Rush frå debutalbumet, ''Rush''. Han var minst to år gammal då han vart spelt inn for albumet. Songen er kring tre og eit halv minutt lang og i 4/4-takt. 

Songen vart ofte spelt på konsertane til bandet, ofte i ein medley, og vanlegvis nær slutten av ekstranummer, fram til 1992, då han vart droppa. Ein radiostasjon i St. Louis for classic rock, KSHE, brukte å spele songen kvar fredag kveld kl. 19:45, som ein referanse til teksten i refrenget der det vert sunge «*hey baby, it's a quarter to eight*».

Songen vart spelt inn av det kanadiske bandet Sloan i 2002 for filmen FUBAR.

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:In the Mood (Rush song)|In the Mood (Rush song)]]» frå ,  den 13. september 2012.*
Songen Fly by Night

«**Fly by Night**» er den femte songen frå det andre albumet til Rush med same namn. Musikken vart skriven av Geddy Lee og teksten av Neil Peart. Peart skreiv songen om den første reisa si heimefrå. I 1971, då han var 18 år gammal, forlet han Canada og reiste til England. Dette var eit stort vendepunkt i livet hans. 

Songen vart gjeven ut som ein singel i mai 1975. B-sida til singelen var «Best I Can»

Songen vart nytta i ein episode av fjernsynsserien *[[Supernatural]]*.

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Fly by Night (song)|Fly by Night (song)]]» frå ,  den 13. september 2012.*
The Necromancer

«**The Necromancer**» er ein episk progressiv rock-song av Rush frå albumet *[[Caress of Steel]]* frå 1974 og den fjerde lengste songen dei har spelt inn. Rush ønskte å skrive eit episk stykke og stykket fekk mellom anna skulda for at albumet ikkje selde så godt. 

Songen har undertittelen «A Short Story by Rush». 

Songen er delt inn i tre delar: 
* «Into Darkness»
* «Under the Shadow». 
* «Return of the Prince»

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:The Necromancer (song)|The Necromancer (song)]]» frå ,  den 13. september 2012.*
Lakeside Park

«**Lakeside Park**» er den tredje songen frå det tredje albumet til Rush, *[[Caress of Steel]]*. Musikken vart skriven av Geddy Lee og Alex Lifeson, med tekst av Neil Peart. Songen handlar om minna til Peart då han var i parken på sommarstid. 

Parken det er snakk om ligg i Port Dalhousie i St. Catharines ved Ontariosjøen i Canada. Neil Peart budde like i nærleiken av parken og leika her om sommaren som barn. Teksten nemner 24. mai, som er Victoriadagen i Canada, til minne om fødselsdagen til dronning Victoria. 

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Lakeside Park (song)|Lakeside Park (song)]]» frå ,  den 13. september 2012.*
The Twilight Zone av Rush

«**The Twilight Zone**» er den tredje songen på Rush-albumet *[[2112 av Rush|2112]]*. Han vart gjeven ut i 1976. Som med dei fleste songane til Rush er teksten skriven av Neil Peart. Han er basert på to episodar av *[[The Twilight Zone (1959)|The Twilight Zone]]*: «Will the Real Martian Please Stand Up?» og (første vers) og «Stopover in a Quiet Town» (andre vers). Det var den første singelen frå *2112*.

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:The Twilight Zone (Rush song)|The Twilight Zone (Rush song)]]» frå ,  den 13. september 2012.*
A Passage to Bangkok

«**A Passage to Bangkok**» er den andre songen på Rush-albumet  *[[2112 av Rush|2112]]*. Han kom ut i 1976. Songen er skriven av heile bandet, med tekst av trommeslagar Neil Peart. 

Songen omhandlar narkotikabruk og stadane nemnde i teksten er referanser til forskjellige narkotika.

Songen vart gjeven ut på konsertalbumet *[[Exit...Stage Left]]* og versjonen frå dette albumet vart gjeven ut som singel. 

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:A Passage to Bangkok|A Passage to Bangkok]]» frå ,  den 13. september 2012.* 
*** oppgav desse kjeldene:*
A Farewell to Kings

***A Farewell to Kings*** er det femte studioalbumet til det kanadiske rockebandet Rush, og kom ut i 1977. Albumet vart spelt inn i Rockfield Studios i Wales, og miksa i Advision Studios i London.

*A Farewell to Kings* vart det første albumet til Rush som selde til gullplate i USA, to månader etter det kom ut, og selde etter kvart òg til platinaplate. 

Geddy Lee skreiv opphavleg basslinjene sine på ein akustisk bass. Fuglane ein kan høyre på «A Farewell to Kings» og «Xanadu» vart spelte inn utanfor Rockfield Studios.

Teksten til songen «Xanadu» var inspirert av det 56 linjer lange diktet «Kubla Khan» skriven av Samuel Taylor Coleridge i 1797. Gruppa arbeidde lenge med denne songen for å leggje til alle instrumenta som var naudsynt for å gjere songen komplett. Songen er eit av få tilfelle der Lee spelar rytmegitar.

«Closer to the Heart» er ein av dei mest populære songane til Rush. Denne vart òg ein radiohit då han kom ut. Songen har nesten alltid vore ein del av spelelistene til Rush frå han vart laga og fram til før *[[Vapor Trails]]*- og 30-årsjubileumsturneane.

Den siste songen på plata, «Cygnus X-1», omhandlar ei oppdikta romreise til «Cygnus X-1». Inspirasjonen til songen var henta frå observasjonen av ein røntgenkjelde frå stjernebiletet Cygnus. Cygnus X-1 vart oppdaga tidleg på 1970-talet av den kanadiske vitskapsmannen Tom Bolton, og blir rekna å vere ein av dei største kandidatane til å bli klassifisert som eit svart hol.

## Innhald

## Mottaking
I Q & Mojo Classic Special Edition *Pink Floyd & The Story of Prog Rock* hamna albumet på sjetteplassen på lista over "40 Cosmic Rock Albums".

## Medverkande
*Geddy Lee&nbsp;– vokal, bassgitar, 12-strengsgitar, Mini-Moog og basspedal-synthesizer
*Alex Lifeson&nbsp;– elektrisk, akustisk og klassisk gitars basspedal-synthesizer
*Neil Peart&nbsp;– trommer og perkusjon
*Terry Brown&nbsp;– talt intro på "Cygnus X-1"

## Lister

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:|en:]]» frå ,  den 13. september 2012.* 
*** oppgav desse kjeldene:*
Closer to the Heart

«**Closer to the Heart**» er ein song og ein singel av Rush, gjeve ut i 1977, frå albumet *[[A Farewell to Kings]]*. Det var den første Rush-songen som vart skriven i lag med ein person utanfor bandet, nemleg Peter Talbot, ein ven av trommeslagar Neil Peart. Han vart gjeven ut som singel i jula 1977 og gav bandet den første hitsingelen deira i Storbritannia med ein 36. plass på den britiske singellista.

Det er ein av dei mest populære songane til Rush og vert framleis spelt ein del på radio i dag. Songen har vore fast på nesten alle konsertane deira sidan 1977, men i nyare år har dei droppa songen fordi dei gjekk lei han. 

## Andre versjonar
Andre artistar som har spelt songen er Fates Warning og Landon Pigg (som nytta introen i sin song «Falling in Love at a Coffee Shop»). ."

Ein orkesterversjon av «Closer to the Heart» finst på *[[Exit...Stage Left]]*. 

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Closer to the Heart|Closer to the Heart]]» frå ,  den 13. september 2012.* 
*** oppgav desse kjeldene:*
Aredhel

**Aredhel Ar-Feiniel**, den kvite frua av Gondolin, er ei alvisk kongedotter i J.R.R. Tolkiens legendarium. Ho er dotter av Fingolfin og søster av Turgon. Ho var kvitleitt og svarthåra, etter skildringa i Silmarillion.

### Liv

Aredhel kom med brørne og faren frå Valinor etter opprøret til Fëanor, og kom med tida til å setja bu i Gondolin saman med broren Turgon. Med tida vart ho rastlaus der, og kravde å få reise ut for å finne frendene sine, sønene til Fëanor, som ho hadde hatt mykje å gjera med i Valinor. Etter noko rådslaging let Turgon ho fara, men ho villa seg bort på vegen og vart snara i den trollbundne skogen Nan Elmoth, der ho vart møtt av mørkalven Eöl, som tok ho til kone. Dei budde saman i mange år, og ingen visste kvar ho var faren av. Saman fekk dei sonen Maeglin. 

Som åra gjekk, vart Aredhel rastlaus att, og braut opp frå Nan Elmoth med Maeglin for å finne frendene sine, først Caranthir, og deretter Turgon. Eöl følgde etter, og han fann jamvel vegen heilt til Gondolin, der han laut stå til rette framfor Turgon. Han nekta plent å godkjenne Turgons herrevelde, og slengde eit forgifta spjut etter Maeglin, men Aredhel kasta seg mellom og døydde. Eöl vart sidan kasta ut frå ein høg klippe, og Maeglin vart verande i Gondolin.

### Utvikling av legendariet

The Book of Lost Tales kallar Aredhel for *Isfin*, men grunndraga i forteljinga er dei same. I seinare versjonar av teksten kan det sjå ut som om ein kan setja opp Aredhel som motpol til Galadriel (djerv mot overmodig).

.
Thorill Gylder

**Thorill Gylder** () er ein norsk tidlegare kappgjengar. Ho representerte Vansjø/Svinndal IL.

## Karriere

På 1970-talet utvikla Thorill Gylder seg til å bli ein framifrå kappgjengar. Frå 1975 og til 1981 vann Gylder heile 13 indivuelle NM-gull i kappgang. I tillegg deltok ho i to uoffisielle kappgang-VM på veg. I det fyrste i 1978 tok ho sølv, og året etter vann ho bronse.

I 1978 deltok ho i 5000 meter kappgang på Bislett stadion, og sette her ny verdsrekord. Ifylgje engelsk wikipedia har Gylder også to tidlegare verdsrekordar på 10 000 meter kappgang; 48,40 (1978) og 47,24 (1979). Thorill Gylder har fire kongepokalar. I 1990 vart ho ein av ni utøvarar som vart tildelt Bislett-medaljen for historiske bragder på Bislett stadion.

## Kjelder

, *henta inn 13. september 2012.*

### Fotnotar
Landøya

**Landøya** er ei slags halvøy og bustadområde i Asker kommune i nærleiken av Holmen. Halvøya grensar til Holmenfjorden og til sundet mellom fastlandet og Nesøya, der ein finn Hestesund og Nesbukta, og vert administrativt rekna til Nesbru. Over Landøya går Landøyveien frå kryss med vegen Fekjan langs Neselva og fram til Hestesund, der det er ei brygge, og før i tida var ferjeoverfart til øyane utanføre.

Landøya har inga typisk form til halvøy å vere, for strekninga som knyter ho til fastlandet, det låge eidet som strekkjer seg frå Nesbukta i sundet mellom Nesøya og fastlandet og fram til Holmenbukta i Holmenfjorden, er særs langt i høve til forma og storleiken på arealet på halvøya. Namnet Landøya syner nok difor ikkje berre til at dette er ei halvøy, men har truleg mykje å gjere med at halvøya har likskap med ei øy som hever seg opp over både dette låge eidet og sjøen ikring, og på den måten står fram som ei «landøy».

I bakkane ned mot Holmenbukta og Holmenfjorden ligg det mange eldre hus i sveitserstil på tomter med strandline, brygger og såkalla badehus, små hus som i gamal tid var viktige for å kunne kle seg om i klede som søma seg for bading i fjorden. I Nesbukta ligg det eit lystbåtverft, og sjølve bukta er full av flytebrygger og fortøyningsplassar for lystbåtar.

Forfattaren Kristofer Uppdal budde på Landøya nokre år før sjukdomen tok makta over han. Den norske skeisedronninga Sonja Henie hadde eit stort bustadhus på Landøya, der ho budde når ho var i Noreg. (Vegen som huset ligg attmed, har no fått namnet Sonja Henies vei.) Den kjende motstandsmannen frå siste verdskrigen, Max Manus, budde òg på Landøya etter krigen og fram til han døydde i 1996.

I 1972 vart det bygd ein ungdomsskule på eit større areal på Øvre Nes i skråninga ned mot eidet som skil Landøya frå Nes-området, og denne skulen fekk namnet Landøya ungdomsskole, sjølv om han eigenleg ikkje ligg på Landøya.
Hemispheres

***Hemispheres*** er det sjette studioalbumet av det kanadiske progressive rockebandet Rush. Det vart utgjeve i 1978. Albumet vart spelt inn i Rockfield Studios i Wales.

Albumet fortset trenden å skrive fantasy og science fiction-inspirerte tekster skrive av Peart. I likskap med *[[2112 av Rush|2112]]* inneheld *Hemispheres* ein song som dekkjer ei heil plateside, med ei historie delt opp i fleire delar. Denne songen heiter «Cygnus X-1, Book II: Hemispheres». Songen trekkjer inn inspirasjon frå gresk mytologi ved å blant handle om greske gudar.

Songen «Circumstances» handlar om opphaldet Neil Peart hadde i England ein periode han budde der, før han flytta tilbake til Canada og vart med i Rush.

«The Trees» er ein av Rush sine mest populære songar. Songen er ein fabel fortalt gjennom ein fantasy-tekst. Plottet er som følgjer: i skogen er det mange tre, høge eiketre, og ikkje fullt så høge lønnetre. Problemet i skogen er at eika er så høg at løna ikkje får solskin. Det heile endar med at det blir vedteke ei lov i skogen som gjer at alle blir kutta ned til same høgde. 

I ei lesarundersøking i Rolling Stone, kalla «Readers' Poll: Your Favorite Prog Rock Albums of All Time» vart albumet rangert på åttandeplass.

## Innhald

## Medverkande
*Geddy Lee - bass, solovokal, synthesizer
*Alex Lifeson - gitar,  synthesizer
*Neil Peart - trommer og perkusjon

## Lister
**Album** - Billboard (USA)

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Hemispheres (Rush album)|Hemispheres (Rush album)]]» frå ,  den 13. september 2012.* 
*** oppgav desse kjeldene:*
13 jours en France

***13 jours en France*** (fransk for *13 dagar i Frankrike*) er ein dokumentarfilm om vinter-OL 1968 i den franske byen Grenoble.

## Kjelder


**Denne artikkelen bygger på «[[:en:13 jours en France|13 jours en France]]» frå ,  den 13. september 2012.*  
 
* IMDb: 13 jours en France
Permanent Waves

***Permanent Waves*** er det sjuande studioalbumet til det kanadiske rockebandet Rush, som kom ut 1. januar 1980.

Dette albumet viser ei ganske stor retningsendring for musikkstilen til Rush. Songane på *Permanent Waves* er både kortare og litt meir radiovennlege enn tidlegare. Dette førte til at både «Freewill» og «Spirit of Radio» fekk mykje speletid på radio.

«Jacob's Ladder» er ein song med bibelsk inspirasjon. Songen handlar om det fenomenet at litt ljos treng gjennom stormskyer. Dette er i Bibelen omtalt som ein stige til himmelen der Jakob skal ha sett englar.

## Innhald

## Medverkande
* Geddy Lee - bassgitar, synthesizer, vokal
* Alex Lifeson - gitar
* Neil Peart - trommer, perkusjon
* Erwig Chuapchuaduah - steeltrommer
* Hugh Syme - piano på «Different Strings»

## Salstrofé

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Permanent Waves|Permanent Waves]]» frå , og «[[:nb:|Permanent Waves]]» frå  den 13. september 2012.* 
*** oppgav desse kjeldene:*
The Spirit of Radio

«**The Spirit of Radio**» er ein song frå 1980 av det kanadiske rockebandet Rush frå albumet *[[Permanent Waves]]*. Namnet på songen var inspirert av slagordet til ein radiostasjon i Toronto. Songen var viktig i å gjere bandet populær. Det var den første songen deira i 1980-åra og han vart gjeven 1. januar 1980. Songen vart gjeven ut på singel og nådde 13. plass på den britiske singellista, den høgaste plasseringa deira på lista til då. Det er den største hitten deira i Storbritannia nokon gong. «The Spirit of Radio» var kåra til ein av The Rock and Roll Hall of Fame's 500 Songs that Shaped Rock and Roll, den einaste songen til Rush på denne lista. 

Rush framførte denne songen for støttekonserten *[[Rock Aid Armenia]]*.

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:The Spirit of Radio|The Spirit of Radio]]» frå ,  den 13. september 2012.* 
*** oppgav desse kjeldene:*
Circumstances

«**Circumstances**» er ein song av det progressive rockebandet Rush frå albumet deira *[[Hemispheres]]* frå 1978. 

Teksten er skriven av Peart og er ei sjølvbiografisk forteljing om då han budde i England og livet hans der. 

Musikalsk er songen ein hardrocksong med power-akkordar og riff, på liknande vis som dei tidlege 70-tals albuma deira. 

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Circumstances (song)|Circumstances (song)]]» frå ,  den 13. september 2012.*
The Trees

«**The Trees**» er ein song av det progressive rockebandet Rush frå albumet deira *[[Hemispheres]]* frå 1978. Songen er òg gjeven ut på mange av samlealbuma til Rush og har vorte framført på mange av konsertane deira. 

Trass i påstandar om at songen omhandlar politiske og samfunnsøkonomiske tema, har tekstforfattar Neil Peart hevda at det ikkje er noko skjult meining bak songen.

## I andre media
*Songen er med i episode av *[[King of the Hill]]*.
*Songen er med i filmen SLC Punk.
* Richard Cheese and Lounge Against the Machine spelte inn songen for julealbumet sitt *[[Silent Nightclub]].*

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:The Trees (Rush song)|The Trees (Rush song)]]» frå ,  den 13. september 2012.* 
*** oppgav desse kjeldene: <references/>*
Moving Pictures

***Moving Pictures*** er det åttande studioalbumet av det kanadiske progressive rockebandet Rush. Det vart utgjeve i 1981.

I likskap med det føregåande albumet inneheldt òg *Moving Pictures* meir radiovenlege songar, til dømes «Tom Sawyer» og «Limelight».

Den andre songen på albumet viser nok ein gong den litterære stilen til Peart når det kjem til tekstskriving. Songen handlar om ein mann som låner bilen til onkelen til å køyre med i ei tenkt framtid. Bilen køyrer han ein stad som tidlegare har vore ein gard, før reguleringa på bruk av bil kom. Bilen, som heiter «Red Barchetta» er inspirert av Ferrari 166 mm Barchetta som står på eit bilmuseum i Las Vegas.

Den tredje songen på albumet, «YYZ» er ein instrumentallåt. «YYZ» er òg koden for flyplassen i Toronto.

«Limelight» er ein av radiohitane Rush har hatt. Songen handlar korleis Peart opplever det å leve i «the limelight», eller ramplelyset som det heiter på norsk. Songen inneheld to frasar som peikar tilbake på andre Rush verk. Først kjem «all the world's a stage indeed» som peikar tilbake på albumet *All the World's a Stage*, deretter kjem «caught in the camera eye» som peikar fram mot neste song på plata, «The Camera Eye».

Den nest siste songen på plata heitar «Witch Hunt». Denne vart ein del av «Fear-serien» med songar. 

## Innhald

## Medverkande
* Geddy Lee - solovokal, bass, synthesizer
* Alex Lifeson - gitar, synthesizer
* Neil Peart - Trommer og perkusjon
* Hugh Syme - synthesizer på "Witch Hunt"

## Salstrofé

## Lister
**Album** - Billboard (North America)

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Moving Pictures (album)|Moving Pictures (album)]]» frå , og «[[:nbkjelder=
:|Moving Pictures]]» frå  den 13. september 2012.*
Tom Sawyer av Rush

«**Tom Sawyer**» er ein song av det kanadiske rockebandet Rush, kalla opp etter rollefiguren til Mark Twain. Songen vart gjeven ut av Mercury Records og PolyGram i 1981 på *[[Moving Pictures]]* og fleire samlealbum i ettertid. Han finst òg på mange konsertalbum. 

Musikken er tungt basert på synthesizeren til Geddy Lee og trommene til Neil Peart. Geddy Lee har kalla songen «det definitive musikkstykket frå det tidlege 80-talet». Det er ein av dei mest kjende songane til Rush og vert ofte spelt på classic rock-radio. Han nådde 25. plass på singellista i Storbritannia i oktober 1981 og 44. plass i USA. I 2009 vart han kåra til den 19. beste hardrocksongen gjennom tidene av VH1.  

«Tom Sawyer» byrjar i 4/4-takt og byter til 7/8-takt og 13/16 takt i instrumentaldelen, før han går attende til 4/4 og så til 7/8 att mot slutten. 

## I populærkultur
### I film
**[[Fanboys (2009)|Fanboys]]* (òg med «Limelight»)
*Rob Zombie sin *[[filmen Halloween (2007)|Halloween]]*
**[[I Love You, Man]]* (som òg har med «Limelight»)
**[[Small Soldiers]]*
*Adam Sandler sin *[[The Waterboy]]*
*Ari Gold sin *[[Adventures of Power]]*

### I fjernsyn
**[[fjernsynsserien Chuck|Chuck]]*,
*Bandet framførte songen på *[[The Colbert Report]]* i juli 2008, den første framføringa deira på amerikansk TV på 33 år.
**[[Everybody Hates Chris]]*
**[[Family Guy]]*
**[[Freaks and Geeks]]*
**[[Fringe]]* 
**[[Futurama]]*
**[[The Hard Times of RJ Berger]]*
* Denne songen erstatta den originale kjenningsmelodien til *[[MacGyver]]* i den originale kringkastinga i Brasil.
**[[Regular Show]]*
**[[The Sopranos]]*
**[[Trailer Park Boys]]*

## Andre versjonar
Songen er òg vorte spelt av artistar som The Aquabats, The Bad Plus, Barenaked Ladies, Deadsy, The Lost Fingers, Mindless Self Indulgence, Rage, Run for Cover, Sebastian Bach

Songen vart sampla av Young Black Teenagers i 1994 på deira «Time To Make The Dough Nutz»

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Tom Sawyer (song)|Tom Sawyer (song)]]» frå ,  den 13. september 2012.* 
*** oppgav desse kjeldene:*
Profil

***Profil*** var eit norsk tidsskrift om litteratur og kultur som kom ut i åra frå 1959 til 1992. Tidsskriftet hadde opphav i *Filologen*, eit tidsskrift for Historisk-filosofisk fakultet på Universitetet i Oslo.

Etter at Jan Erik Vold, Dag Solstad og Espen Haavardsholm vart dei leiande i tidsskriftet *Profil* i 1966, vart *Profil* på mange vis det mest tonegivane og viktigaste litterære tidsskriftet i Noreg. Tidsskriftet var eit forum for litterære, modernistiske eksperiment og hadde intervju, artiklar om litteraturteori og dessutan døme på litteratur omsett frå andre språk. Men utover på 1970-talet gjekk tidsskriftet meir eller mindre i oppløysing av seg sjølv, då fleire av forfattarane som skreiv for det, tok til å interessere seg meir for å skrive sosialrealistiske romanar med politiske siktemål, og la bak seg den modernistiske litterære utprøvinga som hadde vore basis for at tidsskriftet stod så sentralt i kulturlivet i si tid.

I 1984 kom det eit såkalla postmoderne *Profil*, som med Arne Stav og Morten Søby som redaktørar braut over tvert med det som det tidlegare tidsskriftet hadde stått for. Dei postmoderne tenkjarane François Lyotard og Jean Baudrillard vart introduserte, og 1980-talets trendar og livsstil kom til uttrykk. Ei tid vart på nytt *Profil* eit leiande tidsskrift. Men etter at Are Eriksen tok over som redaktør frå 1986 vart vekta lagt på det teoretiske og tverrfaglege, og i 1992 hadde tidsskiftet på nytt vorte fagtidsskriftet for Historisk-filosofisk fakultet på Universitetet i Oslo, no med Eivind Tjønneland som redaktør.
YYZ

«**YYZ**» er eit instrumentalt rockestykke av det kanadiske rockebandet Rush, frå albumet *[[Moving Pictures]]* i 1981. 
Etter han kom ut vart han ein av dei mest populære låtane til bandet og vart spelt på mange av konsertane deira. Han finst mellom anna på konsertalbuma *[[Exit...Stage Left]]* (1981) og *[[A Show of Hands]]* (1989). 

«YYZ» er òg med i *[[Guitar Hero 2|Guitar Hero II]]*.

YYZ er IATA-koden for Toronto Pearson internasjonale lufthamn, i Mississauga, vest for heimbyen til Rush, Toronto. Det er vanleg for fly å sende identifikasjonskoden sin som morsekode ved hjelp av VOR. Introduksjonen på songen, spelt i 5/4 takt, repeterer bokstavane «Y-Y-Z» i morsekode. 

«YYZ» vart nominert til ein Grammy i kategorien beste rockeinstrumental i 1982. 

## Andre versjonar
Andre artistar som har spelt songen er mellom andre, Godsmack, Primus, Umphrey's McGee, Martin Motnik, Dream Theater, Armia, Muse og Cyngus and the Sea Monster.

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:YYZ (instrumental)|YYZ (instrumental)]]» frå ,  den 13. september 2012.* 
*** oppgav desse kjeldene:*
Exit...Stage Left

***Exit...Stage Left*** er eit konsertalbum av det kanadiske bandet Rush, utgjeve i 1981. Ein video med same namn kom ut i 1982 på VHS, seinare på Laserdisc, og i 2007 på DVD.

Albumet vart stemnd fram som det niande beste konsertalbumet i Classic Rock Magazine i 2004.

## Innhald

## Medverkande
* Geddy Lee - bassgitar, synthesizerar, basspedal, stundom rytmegitar, vokal
* Alex Lifeson - gitar, basspedal
* Neil Peart - trommer, perkusjon

## Lister
**Album** - Billboard (Nord-Amerika)

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Exit...Stage Left|Exit...Stage Left]]» frå ,  den 13. september 2012.* 
*** oppgav desse kjeldene:*
Signals

***Signals*** er det niande studioalbumet til det kanadiske progressive rockebandet Rush. Det vart utgjeve i 1982.

*Signals* er oppfølgjaren til suksessalbumet *[[Moving Pictures]]*. Albumet var eit framhald av Rush sitt streiftog mot det teknologiorienterte 1980-talet. Sjølv om det var meir bruk av elektriske instrument i songane, gjekk ikkje Rush heilt bort frå den stilen dei hadde starta med på *[[A Farewell to Kings]]*.

*Signals* vart det siste albumet der Terry Brown var produsent.

## Innhald

## Medverkande

### Rush
* Geddy Lee – bassgitar, synthesizerar
* Alex Lifeson – Fender Stratocaster elektrisk gitar, Moog Taurus pedals
* Neil Peart – Trommer og perkusjon

### Andre medverkande
* Ben Mink – fiolinar

## Salstrofé

## Lister

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:|en:]]» frå ,  den 13. september 2012.*
Grace Under Pressure

***Grace Under Pressure*** er det tiande studioalbumet av det kanadiske progressive rockebandet Rush. Albumet vart utgjeve i 1984 på Mercury Records.

Song nummer tre på albumet, «Red Sector A», er kjent for referansen til Holocaust. Songen er inspirert av mor til Geddy Lee, og det ho har fortalt han frå tida ho sat i konsentrasjonsleiren Bergen-Belsen.

Denne plata er nok eit døme på at Rush i stor grad nytta seg av syntersizarar, det beste dømet er songen «Between the Wheels», det siste sporet på albumet.

## Innhald

## Medverkande
* Geddy Lee - solovokal, bass, synthesizers
* Alex Lifeson - gitar, synthesizers
* Neil Peart - trommer, perkusjon

## Lister
**Album**

## Salstrofé

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Grace Under Pressure (Rush album)|Grace Under Pressure (Rush album)]]» frå , og «[[:nb:|Grace Under Pressure]]» frå  den 13. september 2012.* 
*** oppgav desse kjeldene:*
Power Windows

***Power Windows*** er det 11. studioalbumet av det kanadiske progressive rockebandet Rush. Albumet vart utgjeve i 1985 på Mercury Records.

*Power Windows* var nok eit døme på at Rush trekte meir synthesizerar inn i musikken. Tekstene på albumet *Power Windows* er for det meste fokusert på politiske og urbane tema. Til dømes songen «Manhattan Project», som er inspirert av «Manhattanprosjektet» – utviklinga av den første atombomba. Songen «Middletown Dreams» vender tilbake til der *[[Signals]]* avslutta, med eit tema som omhandlar flukta frå forstadane.

Songen «Territories» omhandlar seksjonalismen rundt om i verda.

Som ein heilskap representerer *Power Window* toppen av synthesizerperioden til Rush, sjølv om deira neste album *[[Hold Your Fire]]* inneheld omtrent like mange synthesizerar.

## Innhald

## Medverkande
### Rush
* Geddy Lee - solovokal, bass, synthesizer
* Alex Lifeson - gitar
* Neil Peart - trommer, perkusjon

### Andre medverkande
* Andy Richards -  tangentinstrument
* Jim Burgess -  synthesizer
* Anne Dudley - strykearrangement
* Andrew Jackman - dirigent, korarrangement
* The Choir - vokal

## Lister
**Album**

## Salstrofé

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Power Windows (album)|Power Windows (album)]]» frå , og «[[:nb:|Power Windows]]» frå  den 13. september 2012.* 
*** oppgav desse kjeldene:*
Hold Your Fire

***Hold Your Fire*** er det 12. albumet av det kanadiske progressive rockebandet Rush. Albumet vart utgjeve i 1987 på Mercury Records.

Sjølv om *Hold Your Fire* inneheld så godt som like mykje synthesizerar som føregangaren, *[[Power Windows]]*, er gitarriffa og soloane meir fremstående på fleire av songane på dette albumet.

Når det kom til tekstene på dette albumet fortsette Rush å utforske nye territorium, songen «Tai Shan» er til dømes inspirert av austen. «Lock and Key», «Force Ten», og «Time Stand Still» er nokre av Rush's største hit si frå albumet, medan «Mission» og «Prime Mover» inneheld mange likskapar med *[[Power Windows]]*. På «Time Stand Still», «Open Secrets» og «Tai Shan» får Rush hjelp av 'Til Tuesday-vokalist og bassist Aimee Mann med noko av vokalen i songen.

*Hold Your Fire* selde dårleg samanlikna med andre Rush-album. Det nådde 13. plass på Billboard 200-lista i USA og det var første gongen Rush ikkje nådde Topp 10 der sidan *[[Hemispheres]]* i 1978. Albumet selde til gullplate i USA, kort tid etter det kom ut, men nådde ikkje platinaplate, som det første Rush-albumet sidan *[[Caress of Steel]]* frå 1975.

## Innhald

## Medverkande
### Rush
* Geddy Lee    – bassgitar, synthesizerar, vokal
* Alex Lifeson – gitarar
* Neil Peart   – trommer, perkusjon

### Andre medverkande
*Aimee Mann – vokal
*Andy Richards – tangentinstrument, synthesizerprogrammering
*Steven Margoshes – arrangement og dirigent
*The William Faery Engineering Brass Band arrangert og dirigert av Andrew Jackman

## Lister
**Album**

## Salstrofé

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Hold Your Fire|Hold Your Fire]]» frå ,  den 13. september 2012.* 
*** oppgav desse kjeldene:*