open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Frampton av Peter Frampton

***Frampton*** er det fjerde studioalbumet til den engelske rockemusikaren Peter Frampton, gjeve ut i 1975 før han drog på turné og spelte inn *[[Frampton Comes Alive!]]* Dei mest kjende songane på albumet er «Show Me the Way» og «Baby, I Love Your Way», som vart store hittar då dei vart gjevne ut som singlar frå *Frampton Comes Alive!* Albumet nådde 32. plassen på ''Billboard'' 200.

## Bakgrunn
For dette albumet henta Frampton inn Andy Bown til på spele bass, etter at den førre bassisten hans, Rick Wills slutta under ein turné for å vere med familien og sin nyfødde baby. John Siomos var framleis med på trommer, medan Frampton spelar alle andre instrument, hovudsakleg gitar og klaverinstrument, sjølv. Sidan henta Frampton inn amerikanarane Bob Mayo (klaverinstrument, gitar, vokal) og Stanley Sheldon (bass, vokal) for å turnere. 

Det tok tre veker å skrive musikken til albumet. I oktober 1974 drog Frampton til Clearwell Castle i Gloucestershire, med Ronnie Lane's Mobile Studio parkert utafor. Ytterlegare lydspor vart spelte inn i Olympic Studios i London.

## Albumet
Frampton spelar i forskjellige stilartar på albumet, både instrumentalt og vokalt. Fleire ssongar har akustisk og elektrisk gitar, som på «The Crying Clown» og den akustiske instrumentalen «Penny For Your Thoughts». «Nowhere's Too Far (For My Baby)» og «Day's Dawning» er døme på melodisk arenarock på albumet.

Dette albumet gjorde det langt betre enn dei tidlegare albuma hans, og gjekk til 32. plassen på ''Billboard'' 200, og danna grunnlaget for det særs populære konsertalbumet som kom året etter, *[[Frampton Comes Alive!]]*.

## Innhald

Alle songar er skriven av Peter Frampton.

## Medverkande
*Peter Frampton - solovokal, solo- og rytmegitar, akustisk gitar, piano, orgel, talkbox, bassgitar på «Baby I Love Your Way»
*Andy Bown - bassgitar
*John Siomos - trommer, perkusjon

;Andre medverkande
*Poli Palmer - vibrafon på «The Crying Clown»

## Produksjon
*Produsent: Peter Frampton, Chris Kimsey
*Lydteknikar: Chris Kimsey, Andy Knight
*Miksing: George Marino
*Mastering: George Marino, Doug Sax, Arnie Acosta
*Kunstnarisk leiar: Vartan, Roland Young, Junie Osaki
*Fotografi: Mike Zagaris
*Ansvarleg og koordinering: Beth Stempel, Bill Levenson
*Management: Dee Anthony

## Salslister
**Album**

## Salstrofé

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Frampton (album)|Frampton (album)]]» frå ,  den 8. juni 2018.* 
*** oppgav desse kjeldene:*
Show Me the Way av Peter Frampton

«**Show Me the Way**» er ein song skriven av Peter Frampton, som opphavleg kom ut i 1975 på albumet hans *[[Frampton av Peter Frampton|Frampton]]*. Songen vart òg gjeven ut på singel, men det vart først då han kom ut på konsertalbumet *[[Frampton Comes Alive!]]* han verkeleg vart populært. Live-singelen nådde sjetteplassen på ''Billboard'' Hot 100 og 10. plassen på UK Singles Chart, og vart den største hitten hans fram til «I'm in You» i 1977.

Det var ein av første gongane Frampton brukte talk box-effekten på gitaren, som skulle bli signaturlyden hans.

## Salslister

### Vekeslister

### Årslister

## Seinare versjonar
Det amerikanske alternative rockebandet Dinosaur Jr spelte inn songen som eit bonusspor i 1987 på albumet *[[You're Living All Over Me]]*. I mai 2000 spelte Peter Frampton igjen songen i lag med Foo Fighters på *[[Late Show with David Letterman]]*. Songen vart òg spelt inn av Jake Kitchin og i 2014, 2015 og 2016 for reklamefilmar for Uncle Ben's Beginners-ris.

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Show Me the Way (Peter Frampton song)|Show Me the Way (Peter Frampton song)]]» frå ,  den 8. juni 2018.* 
*** oppgav desse kjeldene:*

## Bakgrunnsstoff
*
Baby, I Love Your Way

«**Baby, I Love Your Way**» er ein song skriven og framført av den engelske songaren Peter Frampton. Han kom ut i september 1975 og vart først gjeven ut på Frampton-albumet *[[Frampton av Peter Frampton|Frampton]]* i 1975. Songen glir over frå det førre sporet, «Nassau», på albumet.

Eit konsertopptak av songen vart gjeve ut på albumet *[[Frampton Comes Alive!]]* i 1976, og ein singel vart gjeven ut frå dette albumet. Singelen vart populær og nådde 12. plassen på den amerikanske ''Billboard'' Hot 100-lista. Singelen nådde òg tredjeplassen i Canada. 

## Innhald
**7"-singel – United States (1975)**
# «Baby, I Love Your Way» – 3:17
# «(I'll Give You) Money» – 4:35

**7"-singel – USA  (1976)**
# «Baby, I Love Your Way» – 3:28
# «It's a Plain Shame» – 4:21

## Salslister

### Vekeslister

### Årslister

## Will to Power-versjonen

I 1987 spelte det amerikanske dance-pop-bandet Will to Power inn *Baby, I Love Your Way/Freebird Medley (Free Baby)*. Songen kombinerer element frå dei rockesongane «Baby, I Love Your Way» og det amerikanske Southern rock-bandet Lynyrd Skynyrd sin song «Free Bird», som vart ein hit i 1975.  Will to Power sin medley nytta ein meir syntetisk danserytme (i staden for den balladeprega stilen på dei to originale songane). Han låg ei veke på toppen av Hot 100-lista i USA den 3. desember 1988. Songen nådde òg andreplassen på *Billboard* adult contemporary-lista. 

I mars og april 2009 køyrde VH1 ei nedteljing av dei 100 beste «one hit wonder»-artistane i 1980-åra. Denne versjonen vart då rangert på 97. plassen på lista, trass i at dei fekk ein ny hit i 1991 med ein versjon av 10cc-hitten «I'm Not in Love.»

### Spor

; Nederland 12"-singel

### Salslister

### Salstrofé

## Big Mountain-versjonen

Songen vart spelt inn av det amerikanske reggae/popbandet Big Mountain i 1994, og denne nådde sjetteplassen på ''Billboard'' Hot 100-lista og andreplassen på UK Singles Chart (bak «Love is All Around» av Wet Wet Wet). Versjonen deira vart ein hit verda over og nådde topp 10 i mange land i Europa. Versjonen finst på filmmusikkalbumet til *[[Reality Bites]]* frå 1994. 

Musikkvideoen vart regissert av Matti Leshem og først send i april 1994.

### Innhald
**CD-singel – Europa (1994)**
# «Baby, I Love Your Way» – 4:28
# «Baby, I Love Your Way» (6 Point 6 on the Richter Scale Mix) – 6:54
# «Baby, te quiero a tí» – 4:40

### Salslister
#### Vekeslister

#### Årslister

## Andre versjonar
*Walter Jackson gav ut ein versjon av songen i 1977. Han vart ein hit i USA på R&B-lista, der han nådde 19. plassen.

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Baby, I Love Your Way|Baby, I Love Your Way]]» frå ,  den 8. juni 2018.*  
 

## Bakgrunnsstoff
*
Frampton Comes Alive!

***Frampton Comes Alive!*** er eit dobbelt konsertalbum av den engelske rockemusikaren Peter Frampton, gjeve ut i 1976. Det er eit av dei bestseljande konsertalbuma i USA. «Show Me the Way», «Baby, I Love Your Way» og «Do You Feel Like We Do» vart gjevne ut som singlar. Etter fire soloalbum med lite kommersiell suksess, slo Frampton igjennom med dette konsertalbumet.

Albumet kom ut 6. januar 1976 og nådde etter kvart toppen av ''Billboard'' 200 i USA i veka som slutta 10. april 1976, og låg totalt på toppen i ti veker. Det vart det bestseljande albumet i 1976 i USA med over åtte millionar selde eksemplar og vart eit av dei bestseljande konsertalbuma gjennom tidene, med kring 11 millionar selde eksemplar verda over.

*Frampton Comes Alive!* vart stemt fram som «Årets album» av lesarane til *[[Rolling Stone]]* i 1976. Det låg 97 veker inne på lista og låg framleis på 14. plassen på årslista til *Billboard* for heile 1977. Det vart rangert på 41. plassen av Rolling Stone på lista deira over dei beste konsertalbuma gjennom tidene.

## Bakgrunn og innspeling
Albumet vart spelt inn sommaren og hausten 1975, hovudsakleg i Winterland i San Francisco og Long Island Arena i Commack i New York, i tillegg til songar frå konsertane i SUNY Plattsburgh i Plattsburgh i New York. Winterland-songane vart spelte inn med 24-sporsopptakar. Dei andre vart spelte inn med 16-sporsopptakar.

Konsertalbumet var meint å kome ut på ein enkel LP, men etter forslag frå A&M Records vart det spelt inn nok songar til eit dobbeltalbum.

## Utgjeving
Det doble albumet kom ut i USA med redusert pris, 7,98 dollar, som berre var éin dollar over det ei enkelplate kosta i 1976.

Det vart gjeve ut tre hitsinglar frå albumet: «Baby, I Love Your Way», «Do You Feel Like We Do» og «Show Me the Way». Talk box-effekten vart kraftig assosiert med Frampton då han vart nytta på dei to sistnemnde singlane.

I januar 2001 kom det ut ei 25-årsjubileumsutgåve av albumet med fire ekstraspor som ikkje var med på originalutgåva.

## Innhald
Alle songar skrivne av Peter Frampton, utanom der andre er nemnde.

### 25th-årsjubileumsutgåva

## Medverkande
*Peter Frampton – solovokal, sologitar, talkbox på «Do You Feel Like We Do» og «Show Me The Way»
*Bob Mayo – rytmegitar, piano, Fender Rhodes elektrisk piano, Hammondorgel, vokal
*Stanley Sheldon – bassgitar, vokal
*John Siomos – trommer

## Salslister

### Album

### Singlar

## Salstrofé

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Frampton Comes Alive!|Frampton Comes Alive!]]» frå ,  den 8. juni 2018.* 
*** oppgav desse kjeldene:*
I'm in You

***I'm in You*** er det femte studioalbumet til Peter Frampton, gjeve ut i 1977.

## Bakgrunn
*I'm in You* kom ut nesten eitt og eit halvt år etter suksessalbumet *[[Frampton Comes Alive!]]* frå 1976. Det vart spelt inn i Electric Lady Studios i New York, der *[[Frampton's Camel]]* var blitt spelt inn fire år tidlegare. 

Gjestemusikarar på albumet var Stevie Wonder, Richie Hayward, Mike Finnigan, Ringo Starr og Mick Jagger.

*I'm in You* nådde andreplassen på den amerikanske Billboard-lista. I Canada gjekk albumet rett til topps på lista. Tittelsporet vart den mest suksessrike singelen hans og både albumet og singelen selde til platinaplate. På *[[Cash Box]]*-lista gjekk *I'm in You* til topps.

Frank Zappa gjorde narr av tittelsporet på songen «I Have Been in You» og i monologen «Is That Guy Kidding or What?»

## Innhald
Alle songar skrivne av Peter Frampton; utanom der andre er nemnde: 

## Salslister
**Album**

**Singel**

## Salstrofé

## Medverkande
*Peter Frampton – elektrisk gitar, akustisk gitar, slidegitar, bassgitar, piano, orgel, Moog synthesizer, minimoog, ARP String Synthesizer, clavinet, munnspel, trommer, perkusjon, vokal, talk box
*Bob Mayo – orgel, Hammond B-3, synthesizer, Moog synthesizer, ARP String Synthesizer, clavinet, melodica, elektrisk piano, piano, Fender Rhodes, trekkspel, gitar, akustisk gitar, korvokal
*Stanley Sheldon – bassgitar, korvokal
*John Siomos – trommer, perkusjon, tamburin
*Richie Hayward – trommer, perkusjon, congatrommer på «St. Thomas (Don't You Know How I Feel)»,  «Won't You Be My Friend» og «Tried To Love»
*Stevie Wonder – munnspel på «Rocky's Hot Club»
*Mick Jagger – korvokal på «I'm in You» og «Tried to Love»
*Mike Finnigan – korvokal på «Signed, Sealed, Delivered (I'm Yours)»
*Ringo Starr – trommer, perkusjon

## Produksjon
*Produsentar: Peter Frampton, Chris Kimsey, Bob Mayo, Frankie D'Augusta
*Lydteknikarar: Peter Frampton, Chris Kimsey, Bob Mayo, Frankie D'Augusta
*Miksing: Peter Frampton, Chris Kimsey, Bob Mayo, Frankie D'Augusta
*Mastering: George Marino, Doug Sax, Arnie Acosta
*Kunstnarisk leiar: Vartan, Roland Young, Ryan Rogers
*Fotografi: Neal Preston, Irving Penn
*Leiar og koordinator: Beth Stempel, Bill Levenson
*Management: Dee Anthony

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:I&#39;m in You|I&#39;m in You]]» frå ,  den 8. juni 2018.* 
*** oppgav desse kjeldene:*
Songen I'm in You

«**I'm in You**» er ein song av Peter Frampton og tittelsporet på albumet *[[I'm in You]]* i 1977. Songen vart gjeven ut på singel og klatra til andreplassen på den amerikanske *[[Billboard Hot 100|Billboard]]* Hot 100-lista og toppen av *[[magasinet Cashbox|Cash Box]]* Top 100 og i Canada. Det var dermed den mest suksessrike singelen hans. Han vart halde unna toppen av den amerikanske lista av Andy Gibb sin «I Just Want to Be Your Everything». «I'm in You» vart rangert som den 42. største hitten i USA i 1977.

## Låtkskriving og innspeling
«I'm in You» vart skriven av Peter Frampton etter han kom attende til New York City frå turneen der han spelte inn konsertalbumet *[[Frampton Comes Alive!]]* i 1976.

Songen handlar om at Frampton nyleg var blitt separert frå den første kona si, modellen Mary Lovett.

Songen vart spelt inn i Electric Lady Studios i Greenwich Village i New York City. Frampton måtte ha vakter for å hindre overivrige fans frå å forstyrre innspelinga. 

Songen er hovudsakleg driven av klaverinstrument med korvokal av Mick Jagger.

## Medverkande
* Peter Frampton – elektrisk gitar, akustisk gitar, piano, vokal
* Bob Mayo – Moog synthesizer
* Stevie Wonder – ARP String Synthesizer
* Stanley Sheldon – bassgitar
* John Siomos – trommer, perkusjon
* Mick Jagger – korvokal

## Salslister

### Vekeslister

### Årslister

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:I&#39;m in You (song)|I&#39;m in You (song)]]» frå ,  den 8. juni 2018.* 
*** oppgav desse kjeldene:*


## Bakgrunnsstoff
*
Jacob Mortenssøn Maschius

**Jacob Mortenssøn Maschius** () var ein norsk prest, forfattar og koparstikkar, fødd kring 1630. 

Maschius vart visstnok fødd i Trondheim. Han voks opp i Bergen og vart utdanna i København. Frå 1659 til -68 var han informator hos direktøren for Kongsberg Sølvverk. I 1661 gav han ut klagediktet «Norwegia religiosa» der han hadde med nokre kopparstikk av Nidarosdomen anno 1659, stikk som fekk mykje å seie for seinare restaureringar av kyrkja. Elles vert han hugsa for eit prospekt av Trondheim by frå 1674, også det eit koparstikk.

Maschius var prest i Jølster frå 1675 og døydde der 12. august 1678.

## Kjelder
*Norsk Allkunnebok. VIII. bandet. 1958
Somethin's Happening

***Somethin's Happening*** er det tredje studioalbumet av den engelske musikaren Peter Frampton, gjeve ut i 1974. Det nådde 125. plassen på ''Billboard'' 200.

## Bakgrunn
Etter utgjevinga av *Frampton's Camel* i 1973 valde klaverspelaren Mick Gallagher å slutte i gruppa. På det neste albumet spelte Frampton sjølv klaverinstrument i tillegg til gitar, som vanleg. Frampton hadde framleis med seg den britiske bassisten Rick Wills og den amerikanske trommeslagaren John Siomos. Chris Kimsey var lydteknikar på albumet som vart spelt inn i to studio i London, og i Headley Grange i Hampshire, eit tidlegare fattighus som var nytta av Led Zeppelin for somme av dei mest kjende innspelingane deira. 

Plateomslaget var designa av Hipgnosis med bilete av bandet som får bytter med vatn kasta i andletet. Salstala for *Somethin's Happening* var, som føregangarane, skuffande. 

## Innhald
Alle songane er skrivne av Peter Frampton utanom «Doobie Wah», som vart skriven i lag med John Siomos og Rick Wills

## Medverkande
*Peter Frampton – elektrisk gitar, akustisk gitar, gitarsynthesizer, piano, orgel, trommer (spor 7), perkusjon, vokal
*Rick Wills – bassgitar, vokal
*John Siomos (oppført som John Headley-Down) – trommer, perkusjon

### Andre medverkande
*Nicky Hopkins – piano på spor 6 og 8

## Salslister
**Album**

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Somethin&#39;s Happening|Somethin&#39;s Happening]]» frå ,  den 8. juni 2018.* 
*** oppgav desse kjeldene:*
Brønnøysund vidaregåande skule

**Brønnøysund vidaregåande skule (BVS)** ligg sentralt i Brønnøysund i Brønnøy kommune på Sør-Helgeland. Det er over 465 elevar og 120 tilsette på BVS. Skulen tilbyr 21 ulike programområde og tek imot elevar frå nabokommunane Vega, Bindal. Sømna og Vevelstad. 

## Historie
Tidlegare var skulen delt i to vidaregåande skuler, kalla Østtun som var ei yrkesfagleg skule og Vesttun som var gymnas. I 1990 blei dei to skulane slått saman til ein skule.

Skulen vart pussa opp frå 2013 til 2014, da fekk skulen kantine og bibliotek.

Dei fleste studietilboda er plassert i skulebygget som ligg ved Samfunnshuset. Ei avdeling, Teknisk og industriell produksjon ligg fire kilometer lenger nord i Brønnøysund. Skulen brukar og Brønnøyhallen og turområdet Svarthopen i undervisninga.
## Kjelder
Where I Should Be

***Where I Should Be*** er det sjette studioalbumet til Peter Frampton, gjeve ut i 1979.

## Bakgrunn
I 1978 var Peter Frampton med i filmversjonen av The Beatles sin *[[filmen Sgt. Pepper's Lonely Hearts Club Band|Sgt. Pepper's Lonely Hearts Club Band]]*, i lag med Bee Gees. Han spelte rolla som Billy Shears. Filmen vart dårleg motteken, men sette Frampton på framsida av magasinet *[[Rolling Stone]]*. Filmmusikkalbumet vart derimot ein suksess med ein femteplass på albumlista i USA og selde til platinaplate. Frampton er med på albumet og spelte The Beatles-songar i lag med folk som George Burns. Den 21. juli 1978 kom filmen på kino. I juni 1978 var Frampton involvert i ei alvorleg bilulukke på Bahamas, der han fekk hovudristing, muskelskadar og beinbrot. I tillegg gjorde den langvarige kjærasten hans det slutt. 

Då albumet kom ut i 1979 selde det til gullplate og gav han hitten «I Can't Stand It No More», som nådde 14. plassen på singellista i USA. 

## Innhald

## Medverkande
*Donald «Duck» Dunn - bass
*Tower of Power - blåserekkje
*Gary Mallaber - trommer
*Steve Forman - perkusjon
*Jamie Oldaker - trommer
*Bob Mayo - klaverinstrument
*Eddie N. Watkins jr. - bass
*Steve Cropper - gitar
*Stanley Sheldon - bass
*Peter Frampton - gitar, klaverinstrument, vokal

## Salslister
**Album**

**Singel**

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Where I Should Be|Where I Should Be]]» frå ,  den 8. juni 2018.* 
*** oppgav desse kjeldene:*
Liz McColgan

**Elizabeth McColgan-Nuttall**, fødd **Lynch**, () er ein britisk tidlegare friidrettsutøvar frå Dundee som vart verdsmeister på 10&nbsp;000 meter i 1991 og tok OL-sølv på same distansen i 1988.

## Aktiv
Sommaren 1986 vart McColgan samveldemeister på 10&nbsp;000 m og nummer sju på same distansen ved europameisterskapen i Stuttgart. Året etter kom ho på andreplass ved terrengløp-VM i Warszawa og på femteplass i milløpet under VM i Roma. I dei olympiske leikane i Seoul hausten 1988 heldt leia ho milløpet til sisterunden, der ho vart forbigått av Olga Bondarenko og måtte nøye seg med sølv.
  
I 1990 forsvarte McColgan samveldetittelen på 10&nbsp;000 meter i Auckland. Etter å ha vorte mor i november 1990 kom ho tilbake og vann New York maraton våren 1991 og under verdsmeisterskapen i Tokyo var ho aldri truga i kampen om gullmedaljen på 10&nbsp;000 meter. Året etter var McColgan tilbake i Tokyo der ho sigra i byen sitt maratonløp. 

McColgan vann kvinneklassa i London maraton 1996 og vart nummer to i same tevlinga i 1997 og i 1998. I 1997-løpet kom ho mål på 2.26,52, hennar livs fortaste maratonløp.

### Medaljar og plasseringar i internasjonale meisterskap
*EM 1986 i Stuttgart: Nr 7 på 10&nbsp;000 m – 31.49,4 og nr 12 på 3&nbsp;000  m – 9.02,4
*VM 1987 i Roma: Nr 5 på 10&nbsp;000 m - 31.19,2
*OL 1988 i Seoul: Sølvmedalje på 10&nbsp;000 m – 31.08,4, bak Olga Bondarenko (31.05,3)
*VM 1991 i Tokyo:  Gullmedalje på 10&nbsp;000 m – 31.14,3, framom Zhong Huandi (31.35,0)
*OL 1992 i Barcelona: Nr 5 på 10&nbsp;000 m – 31.26,1
*VM 1995 i Göteborg: Nr 6 på 10&nbsp;000 m – 31.40,1
*OL 1996 i Atlanta: Nr 16 i maraton – 2.34.30

McColgan sine personlege rekordar er 8.38,2 (1991) på 3&nbsp;000 m, 14.59,5 (1995) på 5&nbsp;000 m og 30.57,0 (1991) på 10&nbsp;000 m.

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Liz McColgan|Liz McColgan]]» frå ,  den 8. juni 2018.*
Rise Up av Peter Frampton

***Rise Up*** er eit album eller EP av Peter Frampton frå 1980. 

Frampton sa: «Dette albumet vart gjeve ut i Brasil for å marknadsføre turneen vår der i 1980 - albumet vart etter kvart til *Breaking All the Rules*, som kom ut året etter.»

## Innhald

Alle songar av Peter Frampton, utanom der andre er nemnde. 

## Medverkande
*Peter Frampton - elektrisk gitar, akustisk gitar, klaverinstrument, vokal
*Bos Sabino - klaverinstrument på «Midland Maniac»
*Bob Mayo - klaverinstrument, gitar, korvokal på «I Can't Stand It» and «I'm in You»
*John Regan - bassgitar
*Stanley Sheldon - bassgitar, korvokal på «I Can't Stand It»
*Gary Mallaber - trommer på «I Can't Stand It»
*Jamie Oldaker - trommer
*Anton Fig - trommer på «Rise Up»
*Billy Alessi - Yamaha CP 70 og Korg ES 50 på «Rise Up»
*Elliot Randall - gitar på «Breaking All The Rules»
Breaking All the Rules av Peter Frampton

***Breaking All the Rules*** er det sjuande studioalbumet til Peter Frampton, gjeve ut i 1981.

## Bakgrunn
*Breaking All the Rules* vart spelt inn på liknande vis som føregangaren *[[Rise Up av Peter Frampton|Rise Up]]*, der bandet spelte songane inn i lag, som på ein konsert. *Rise Up* vart gjeve ut for å marknadsføre ein konsertturné i Brasil i 1980. Plateomslaget vart fotografert ved 350 W 23rd Street i Chelsea i New York City.

## Innhald
Alle songar er skrivne av Peter Frampton, utanom der andre er nemnde.

## Medverkande
*Peter Frampton - gitar, klaverinstrument, vokal
*Steve Lukather - gitar
*John Regan -  bassgitar
*Arthur Stead - piano, synthesizer, elektrisk piano, orgel, Fender rhodes
*Jeff Porcaro - trommer, perkusjon

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Breaking All the Rules (Peter Frampton album)|Breaking All the Rules (Peter Frampton album)]]» frå ,  den 8. juni 2018.* 
*** oppgav desse kjeldene:*
Brønnøy idrettshall

**Brønnøy Idrettshall (Brønnøyhallen)** er ein av dei to idrettshallane i Brønnøy kommune. Han blir bruka kvar dag av aktive barn, ungdommar, vaksne og eldre. Inne i hallen finst det ei stor bane som kan brukast til mange forskjellige idrettar. Nokre eksemplar er handball, futsal, basket, innebandy, volleyball, badminton og bordtennis. I tillegg finst det eit styrkerom med 15 spinningssyklar, romarskin, tredemølle, og forskjellige treningsapparat. I 2. etasje, same bygg, finst det ei tribune med god utsikt over banen, og ein privat barnehage. 

#### Bruk av hallen
I hovudsak blir hallen bruka til handball og innebandytreningar, men han blir også bruka til gym og toppidrett i skuletida. I helgene er hallen eit sosialt samlingspunkt for fleire brønnøyværingar og andre idrettsentusiastar frå andre stadar i Norge. Hallen kan også leiast ut til barnebursdagar, konsertar, messar og forstillingar. 

#### Plassering
Hallen liggjar sentralt i Brønnøysund, mellom Brønnøysund vidaregåande skule og Brønnøysund stadion, i Skolegata. 

## Kjelder
Premonition av Peter Frampton

***Premonition*** er det niande studioalbumet til Peter Frampton, utgjeve i januar 1986. Albumet inneheld ein av dei største hittane til Frampton i 1980-åra, «Lying», og singelen «All Eyes on You».

## Innhald

## Medverkande
*Peter Frampton - gitar, vokal; Yamaha Cs80 synthesizer og bass på «Stop» og «Lying»
*Tony Levin - bass; Chapman stick på «Call of the Wild»
*Richard Cottle - klaverinstrument
*Omar Hakim, Steve Ferrone - trommer
*Chuck Kirkpatrick, Johnne Sambataro - korvokal
*Pete Solley - piano på «Stop»
*Richie Puente - perkusjon på «Hiding from a Heartache» og «All Eyes on You»

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Premonition (Peter Frampton album)|Premonition (Peter Frampton album)]]» frå ,  den 8. juni 2018.* 
*** oppgav desse kjeldene:*
When All the Pieces Fit

***When All the Pieces Fit*** er det tiande studioalbum av Peter Frampton, gjeve ut i 1989 som oppfølgjaren til *[[Premonition av Peter Frampton|Premonition]]* frå 1986.

## Innhald

## Medverkande
*Peter Frampton - vokal, gitar, bass, bass synthesizer, synthesizer, sequencer, trommeprogrammering
*Nathan East - bass på «Holding On To You», «My Heart Goes Out To You» og «People All Over The World»
*John Regan - bass på «Now and Again»
*Chris Lord-Alge - synthesizer på «Holding on to You» og «Now and Again»
*John Robinson, Steve Ferrone - trommer
*Lenny Castro - perkusjon
*Rick Wills, Jean McClain, Mark Williamson, Alfie Silas, Danny Wilde, B.A. Robertson - korvokal
*Sam Riney - tenorsaksofon på «This Time Around»
;Teknisk
*Leo Posillico - måleri

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:When All the Pieces Fit|When All the Pieces Fit]]» frå ,  den 8. juni 2018.* 
*** oppgav desse kjeldene:*
* https://www.discogs.com/fr/Peter-Frampton-When-All-The-Pieces-Fit/release/891987
Peter Frampton av Peter Frampton

***Peter Frampton*** er det ellevte studioalbumet til den engelske musikaren Peter Frampton, gjeve ut i 1994. Ein utvida versjon av albumet kom ut i 2000. Det inneheld nokre av dei siste innspelingane til den tidlegare bandkollegaen til Frampton, Steve Marriott, som song på «Out of the Blue».

## Innhald

All songar skrivne av Peter Frampton og Kevin Savigar; utanom der andre er nemnde. 

## Medverkande
*Peter Frampton - vokal, gitar, bass, klaverinstrument
*Lee Sklar, John Regan - bass
*Kevin Savigar - klaverinstrument; vokal på «So Hard to Believe»
*Denny Fongheiser, John Robinson - trommer
*Steve Marriott - vokal på «Out of the Blue»
*Jonathan Cain - elektrisk piano på «Can't Take That Away»
* Miksa av Chris Lord-Alge

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Peter Frampton (album)|Peter Frampton (album)]]» frå ,  den 8. juni 2018.* 
*** oppgav desse kjeldene:*
Frampton Comes Alive! II

***Frampton Comes Alive! II*** er eit konsertalbum frå 1995 av den engelske musikaren Peter Frampton. Det er ein oppfølgjar til det storseljande albumet *[[Frampton Comes Alive]]* frå 1976. 

Albumet inneheld konsertopptak av mange av songane hans frå 1980- og 1990-åra, og få frå 1970-åra. Det kom ut ein video på VHS frå ein konsert The Fillmore i San Francisco på 15. juni 1995.

*Frampton Comes Alive! II* kom ut 10. oktober 1995 on IRS Records og nådde 121. plassen på UK Albums Chart.

Ei spesialutgåve av albumet kom ut 30. januar 2007 med fire ekstra songar. Samstundes kom det ut ein DVD med konserten. 

## Innhald
Alle songane er skrivne av Peter Frampton, utanom der andre er nemnde. 

## Medverkande
*Peter Frampton &ndash; gitar, talkbox, vokal
*Bob Mayo &ndash; klaverinstrument, gitar, korvokal
*John Regan &ndash; bassgitar, korvokal
*J.R. Robinson &ndash; trommer, perkusjon

## Sjå òg
*Frampton Comes Alive!

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Frampton Comes Alive! II|Frampton Comes Alive! II]]» frå ,  den 8. juni 2018.* 
*** oppgav desse kjeldene:*
Now av Peter Frampton

***Now*** er det 12. studioalbumet til Peter Frampton, gjeve ut på 33rd Street Records i 2003

## Track listings

## Medverkande
* Peter Frampton - gitar, vokal, lydteknikar, miksing, produksjon
* Bob Mayo - klaverinstrument, gitar, korvokal 
* John Regan - bass
* Chad Cromwell - trommer, perkusjon

;Andre medverkande
* Jed Leiber - klaverinstrument på «Greens» 
* Don Fields - akustisk gitar på «While My Guitar Gently Weeps» 
* Gordon Kennedy - gitar på (1, 7, 8), korvokal på (3, 5, 7, 8, 11)
* Wayne Kirkpatrick - korvokal på «Above It All»
* Irene Revels, Lana Dallas, Reggie Calloway - korvokal på «Flying Without Wings» 
* Kimmie Rhodes - korvokal på «Mia Rose»
* Chris McHugh - tamburin på «Above It All»

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Now (Peter Frampton album)|Now (Peter Frampton album)]]» frå ,  den 8. juni 2018.* 
*** oppgav desse kjeldene:*
* Personnel : https://www.discogs.com/fr/Peter-Frampton-Now/release/9765453
Fingerprints av Peter Frampton

***Fingerprints*** er det 13. studioalbumet til Peter Frampton og det første instrumentale albumet hans. Det kom ut i 2006 med fleire gjesteartistar. Frampton spelar stundom med signatureffekten sin, talkbox. Det var det første albumet hans for A&M Records på 24 år.

*Fingerprints* vann Grammyprisen i 2007 for beste pop-instrumentalalbum.

## Innhald

## Medverkande
* Peter Frampton - akustisk, elektrisk & rytmegitar, E-Bow
* Mike McCready - gitar
* Gordon Kennedy - akustisk & elektrisk gitar 
* Hank Marvin - elektrisk gitar 
* Warren Haynes -  elektrisk gitar 
* John Jorgenson - solo- & rytmegitar 
* Paul Franklin - pedalsteelgitar
* John Regan - bass, kontrabass
* Stanley Sheldon - bandlaus bass
* Gary Westlake - bass
* Mark Griffiths - bass 
* Bill Wyman - bass 
* Charlie Chadwick - akustisk bass
* Arthur Stead - klaverinstrument
* Blair Masters - klaverinstrument, cello-sampling
* Gustavo Ramirez - flygel 
* Chris Stainton - flygel, Hammond B-3 orgel 
* Mark Harris - Hammond B-3 orgel 
* John Burton - Pro-Tools 
* Courtney Pine - tenorsaksofon 
* Chad Cromwell - trommer
* Shawn Fichter - trommer
* Matt Cameron - trommer 
* Brian Bennett - trommer 
* Charlie Watts - trommer 
* Stephan Dudash - 5-strengs bratsj 
* Aaron Swihart - Internet Cooking Programs
* Daniel de los Reyes - perkusjon

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Fingerprints (Peter Frampton album)|Fingerprints (Peter Frampton album)]]» frå ,  den 8. juni 2018.* 
*** oppgav desse kjeldene:*
* Personell : https://www.discogs.com/fr/Peter-Frampton-Fingerprints/release/3520713
The Art of Control

***The Art of Control*** er det åttande studioalbumet til Peter Frampton, gjeve ut i 1982 på A&M Records som det siste han gav ut for selskapet. 

I følgje Peter Frampton tvinga selskapet han til å lage eit kommersielt, radiovenleg album han meinte ikkje høyrdest ut som eit «Peter Frampton-album», og han mislikar derfor albumet.

## Innhald

Alle songane er skrivne av Peter Frampton og Mark Goldenberg. 

;Side ein

;Side to

## Medverkande
* Peter Frampton - Solovokal, sologitar, bassgitar, klaverinstrument, gitarsynthesizer
* Mark Goldenberg - Rytmegitar, klaverinstrument, korvokal
* John Regan - bassgitar
* Harry Stinson - trommer
* Ian Lloyd - korvokal på «I Read the News», «An Eye for an Eye», «Heart in the Fire» og «Barbara's Vacation»
* Eddie Kramer - korvokal på «Barbara's Vacation»
* JD Dworkow - korvokal på «Barbara's Vacation»

;Teknisk
* Eddie Kramer - lydteknikar, miksing
* Guy Charbonneau - assisterande lydteknikar
* Alan Myerson - assisterande lydteknikar
* Cliff Bonnell - assisterande lydteknikar
* Phil Magnotti - assisterande lydteknikar
* Mike Scott - assisterande lydteknikar
* Don Wershba - assisterande lydteknikar
* George Marino - mastering
* Hitoshi Takiguchi - mastering
;Plateomslag
* Norman Moore - kunstnarisk leiar, design
* Glenn Wexler - fotografi
* Jeffrey Kent Ayeroff - kunstnarisk leiar
* Shinjiro Kawashima - kunstnarisk undersøking
* Chihiro Nozaki - kunstnarisk koordinator

## Salslister
;Album

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:The Art of Control|The Art of Control]]» frå ,  den 8. juni 2018.* 
*** oppgav desse kjeldene:*
Thank You Mr. Churchill

***Thank You Mr. Churchill*** er det 14. studioalbumet frå Peter Frampton, gjeve ut i 2010 på New Door Records i Nord-Amerika og via Eagle Rock i Europa. 

Albumet fekk nokså positiv kritikk då det kom ut. 

## Innhald
Alle songar er skrivne av Peter Frampton, utanom er andre er nemnde 

## Medverkande
*Peter Frampton - vokal, elektrisk og akustisk gitar, bass, dulcimer, E-bow, Wurlitzer, ukulele
*Eddie Willis, Gordon Kennedy - elektrisk gitar
*Bob Babbitt, Craig Young - bass
*Rob Jones - flygel, synthesizer
*Chad Cromwell, Kenneth «Spider» Rice, Matt Cameron - trommer
*Eric Darken, Matt Cameron - perkusjon
*Kira Small, Marcia Ware, Scat Springs - korvokal
*Julian Frampton - vokal på «Road to the Sun»
*Benmont Tench - Hammondorgel på «Thank You Mr. Churchill»

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Thank You Mr. Churchill|Thank You Mr. Churchill]]» frå ,  den 9. juni 2018.* 
*** oppgav desse kjeldene:*
Fermín IV

**Fermín IV Caballero Elizondo**, kjend som **Fermín IV** (), er ein meksikansk hiphop-artist. Han har gjeve ut album som *Mucho Barato*, *Artillería Pesada presenta*, *Boomerang* og *Odio/Amor*.

## Diskografi
### Album
* *Boomerang* (2002)
* *Odio/Amor* (2017)
* *Laberinto* (2018)

## Kjelder
*http://es.wikipedia.org/wiki/Fermín_IV
*http://www.facebook.com/ferminivc

## Bakgrunnsstoff
*Offisiell nettstad
Dharius

**Alan Alejandro Maldonado Tamez**, kjend som **Dharius**, () er ein meksikansk hiphop-artist. Han har gjeve ut album som *Directo Hasta Arriba* og *Mala Fama, Buena Vidha*.

## Diskografi
### Album
* *Directo Hasta Arriba* (2014)
* *Mala Fama, Buena Vidha* (2018)
Alf Larsen

**Alf Larsen** () var ein norsk forfattar. Han skreiv 11 diktsamlingar som til saman inneheldt 1134 dikt.

Verket *Utvalgte dikt* vart publisert i 1956. Store Norske Leksikon skriv at verket «befestet Larsens posisjon som en av våre betydeligste diktere».

Frå 1960 fekk han Statens kunstnerlønn.

Han var «sterkt påvirket av Rudolf Steiner og antroposofien».

## Utgjevingar

* *Vinterlandet* (1912), dikt, debut under pseudonymet **Alf Ingebrekt**
* *Indgangen* (1915), dikt
* *Billeder fra den gamle stue* (1916), dikt
* *I Vindens sus* (1927), dikt
* *Med vår under vingen* (1928), dikt
* *I jordens lys* (1946), dikt
* *Stemninger ved Okeanos' bredder* (1949), dikt
* *En tangkrans* (1959), dikt
* *Den kongelige kunst* (1948), essay
* *Nattetanker* (1951), aforismar
* *Utvalgte dikt* (1956), dikt
* *Høsthav* (1958), dikt
* *En tangkrans* (1959), dikt
* *I kunstens tjeneste* (1964), essay
* *Den jordiske vandringsmann* (1968), dikt
* *Siste strofer* (1969), etterlatne dikt

## Prisar og utmerkingar
* Gyldendals legat i 1959
* Statens kunstnarløn frå 1960
* Dobloug-prisen i 1961.

## Kjelder
Jelena Prokhorova

**Jelena Vladimirovna Prokhorova** () er ein russisk tidlegare mangekjempar frå Kemerovo som vart verdsmeister i sjukamp i 2001 og tok OL-sølv i øvinga året før.

## Aktiv
Den 23. juli 2000 avslutta Prokhorova sitt livs beste sjukamp i Tula, der ho sanka 6&nbsp;765 poeng. Under sommarleikane i Sydney to månader seinare tok ho sølvmedalje i sjukampen, 53 poeng bak britiske Denise Lewis og 4 poeng framom Natallja Sasanovitsj frå Kviterussland.

I verdsmeisterskapen 2001 i Edmonton var Prokhorova i ei klasse for seg, med 6&nbsp;694 poeng var ho over 150 poeng betre enn Sasanovitsj på andreplassen. Derimot var Prokhorova sjanselaus på å forsvare VM-tittelen i sjukamp i 2003, ho enda då fjerdeplass, over 70 poeng bak bronsevinnar Sananovitsj og meir ein 500 poeng bak verdsmeister Carolina Klüft frå Sverige.

### Doping
Etter å ha testa positivt på bruk av forbodne midlar, var ho av Det internasjonale friidrettsforbundet utestengd frå tevlingar i 1 år frå oktober 2005. 

### Medaljar og plasseringar i internasjonale meisterskap
*OL 2000 i Sydney: Sølvmedalje – 6&nbsp;531 poeng, bakom Denise Lewis (6&nbsp;584)
*VM 2001 i Edmonton: Gullmedalje – 6&nbsp;694 poeng, framom Natallja Sazanovitsj (6&nbsp;539)
*VM 2003 i Paris: Nr 4 – 6&nbsp;452 poeng
*OL 2004 i Aten: Nr 5 – 6&nbsp;289 poeng

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:de:Jelena Wladimirowna Prochorowa|Jelena Wladimirowna Prochorowa]]» frå ,  den 8. juni 2018.*
Israelittar

**Israelittar** var ei hebraisktalande folkegruppe som levde i Israels land under Kongetida (1000-talet f.Kr. til 600-talet f.Kr.).

Opphavleg viste omgrepet til etterkomarar av patriarken Jakob, som seinare fekk namnet Israel (1. Mosebok 32, 27-28). Etter at kong Salomo døydde, då riket blei delt i to, blei nemninga brukt om innbyggjarane av Nordriket, Israel.

Då Nordriket gjekk under i 722 f.Kr., og store delar av innbyggjarane blei fordrivne, blei det innbyggjarane i Juda rike som prega historia framover. Judear (jøde) blei derfor ei vanleg nemning for alle jødar. 

I jødisk liturgisk samanheng er israelitt ein fellesnemning  på alle jødar som ikkje er levittar eller prestar (kohen), og som derfor ikkje er omfatta av  restriksjonane og dei særskilde oppgåvene som berre gjeld for medlemmer av desse to gruppene.

I moderne forsking bruker ein derimot nemningane israelittar og israelittisk når det dreier seg om tida før eksilet i Babylon (586–538 f.Kr.), og jødedom og jødar når ein snakkar om tida etterpå. 

Nemninga israelitt blei teken opp igjen i Vest-Europa og Norden på 1800-talet på grunn av det nedsetjande meiningsinnhaldet omverdena ofte tilla ordet jøde. På 1900-talet er jøde igjen blitt den vanlege nemninga blant jødar, men ordet israelitt finst også som konfesjonell nemning, særleg i Frankrike .  

Innbyggjarane i den moderne staten Israel blir omtala som israelarar. Denne nemninga markerer statsborgarskap og ikkje religion eller etnisitet, og det finst fleire israelarar som ikkje er jødar.

## Kjelder
Christopher Frederik Lowzow

**Christopher Frederik Peter Theodor Lowzow** () var ein dansk-norsk offiser.

Far til Lowzow var generalmajor. Allereie sju år gammal fekk sonen hans sjølv rang som fenrik i faren sitt regiment, to år seinare forfremja til sekondløytnant i Falsterske Regiment.

Frå 1769 var Lowzow offiser i Noreg. 23 år gammal vart han kaptein i 1. Oplandske Nationale Regiment, og bortsett frå tida 1783-85, då han stod i Livgarden til Fods og Prins Frederiks Regiment, var han knytt til det norske regimentet i 36 år. Han vart forfremja til generaladjutant 1781, major 1785, oberstløytnant 1790 og oberst 1803.

Under felttoget i 1788 førte Lowzow ein grenaderbataljon inn i Bohuslen. I 1806 vart han sjef for sitt gamle regiment, to år seinare sjef for reservebrigaden ved Fetsund-Vormsund. Med denne avdelinga var han i april 1808 med i slaget ved Toverud. Etter råd frå prins Christian August vart han forfremja til generalmajor, grunna sitt  «militære Talent og berømmelige Forhold». Året etter utnemnd til kommandør av Dannebrogordenen.

Frå 1812 var Lowzow sjef for Bergenhusiske Regiment og kommandant på Bergenhus festning. Hausten 1814 vart han utnemnd til generalløytnant og kommanderande general i Bergens stift. Frå 1818 til 1828 var han sjef for Bergenhusiske Brigade.

## Kjelder

*Norsk Allkunnebok. VIII. bandet. 1957
**Denne artikkelen bygger på «[[:nb:Christopher Frederik Lowzow|Christopher Frederik Lowzow]]» frå ,  den 9. juni 2018.*
Natalja Sjikolenko

**Natalja Ivanovna Sjikolenko** () er ein tidlegare spydkastar, fødd i Andijon i Usbekistan, som representerte Sovjetunionen og seinare Kviterussland. Ho vart verdsmeister i 1995, etter å ha vunne OL-sølv i 1992 og VM-bronse i 1993.

## Aktiv
Sjikolenko utmerkte seg fyrste gongen då ho vann spydtevlinga ved Goodwill-leikane 1990 i Seattle med eit kast på 61,62 m. To år seinare kasta ho 68,34 m og tok sølvmedaljen i spyd under sommarleikane i Barcelona, slått i siste omgangen med fattige åtte centimeter av vinnaren, tyske Silke Renk. I 1993 fekk Sjikolenko bronsemedaljen då VM 1993 fann stad i Stuttgart, med 65,64 m hamna ho 16 cm bak sølvvinnar Karen Forkel og ein knapp halvmeter framom systera Tatjana Sjikolenko på fjerdeplass, norske Trine Hattestad vann tevlinga.

Under verdsmeisterskapen i Göteborg den 8. august 1995 tok Natalja Sjikolenko leiinga i fyrste omgangen med eit kast på 66,48 m og viste seg gjennom tevlinga som den klart beste. Ho stod for dei tre lengste kasta og avslutta med vinnarkastet på 67,56 m.

Sjikolenko vart sovjetmeister i spydkast 1990-92 og kviterussisk meister 1993.

### Medaljar og plasseringar i internasjonale meisterskap
*VM 1987 i Roma: Utslått i kvalifiseringa  (60,40 m =nr 14)
*EM 1990 i Split: Nr 12 – 53,98 m
*VM 1991 i Tokyo: Nr 11 – 58,82 m
*OL 1992 i Barcelona: Sølvmedalje – 68,26 m, bakom Silke Renk (68,34 m)
*VM 1993 i Stuttgart: Bronsemedalje – 65,64 m 
*EM 1994 i Helsinki: Utslått i kvalifiseringa (55,08 m =nr 14)
*VM 1995 i Göteborg: Gullmedalje – 67,56 m, framom Felicia Ţilea (65,22 m)
*OL 1996 i Atlanta: Nr 12 – 58,56 m

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:de:Natallja Schykalenka|Natallja Schykalenka]]» frå ,  den 9. juni 2018.*
Johan Michelet

**Johan Fredrik Michelet** () var ein norsk målar og kunstskribent frå Øymark i Østfold, kjend for si abstrakte form for impresjonisme. Han var far til Jon Michelet.

Etter examen artium studerte Johan Michelet tekniske fag og jobba som konstruksjonsteiknar i private firma. Han gjekk så i lære ved Statens håndverks- og kunstindustriskole under Per Krohg og Carl von Hanno. Saman med fleire andre norske målarar hadde han André Lhote til læremeister i Paris i 1936-37. Der etter studerte han tre år ved Statens kunstakademi i Oslo under Jean Heiberg og Georg Jacobsen.

Michelet deltok i Høstutstillinga fyrste gongen i 1938. Han byrja «som lyrisk landskapsskildrar, men gjekk over til ei abstrahert form med sterke fargar og konturdelte felt». Etter verdskrigen nytta han Houens legat til eit halvt års opphald i Paris i 1947 og byrja likne litt på Pablo Picasso. Han var i fleire tiår kunstmeldar, føre 1950 i Morgenbladet, sidan i Verdens Gang. Michelet gav ut fleire bøker om kunst, i 1951 kom *Moderne maleri. Fra illusjon til abstraksjon*.

## Kjelder
* Norsk Allkunnebok. VIII. bandet. 1958
Andreas R. Garnes

**Andreas Johan Rasmusson Garnes** () var ein norsk gardbrukar frå Arna i dåverande Haus herad i Hordaland. Han representerte Bondepartiet på Stortinget 1928-33.

Garnes gjekk folkehøgskule heime på Garnes to vintrar, 1894-96, og var elev 1898-1900 på Stend landbruksskule i Fana 1898-1900. Han reiste over til Nord-Amerika der han arbeidde på gardsbruk og i skogbruket i såvel Minnesota, som i Nord-Dakota, Montana, Washington og British Columbia, han arbeidde også på teglverk.

Frå 1904 dreiv han farsgarden på Garnes, eit bruk han tok over i 1908. Den lange perioden 1913 til 1940 var han medlem i heradsstyret i Haus, varaordførar 1922-28 og ordførar 1934-37. Han var elles formann i jordstyret i Haus, styreformann i Vestlandske Kjøpelag og ei tid medlem i landsstyret til Norges Bondelag. Frå 1939 var han styrar for Noregs Bank si avdeling i Bergen.

Dei to tingbolkane 1928-20 og 1931-33 var Garnes stortingsmann for Hordaland og Bondepartiet. Han var i den fyrste bolken medlem i Protokollkomiteen, i den andre sekretær i same komiteen.

## Kjelder
*
Pete Ham

**Peter William Ham** () var ein walisisk songar, låtskrivar og gitarist. Han er mest kjend som solovokalist og låtskrivar i rockebandet Badfinger, med hitsongar som «No Matter What», «Day After Day» og «Baby Blue». Han var òg medlåtskrivar av balladen «Without You», som vart ein stor hit for Harry Nilsson og som sidan er blitt spelt inn av mange andre artistar. Ham vann to Ivor Novello-prisar for songen i 1973. 

Ham tok livet av seg i 1975 etter ein depresjon knytt til bandet og problema dei hadde med plateselskapet og manageren deira. 

## Død
Warner Bros. Records saksøkte manageren til Badfinger, Stan Polley, etter Polley hadde forsvunne med eit forskot og bandet stod utan pengar. Ham trudde at han hadde tapt alt av pengar og hengde seg i garasjen sin berre tre dagar før han fylte 28 år. Han etterlét ei melding til den gravide kona og sonen hennar og sa at han elska dei og skreiv vidare «Eg vil ikkje få lov til å elske og stole på alle. Det er best sånn. PS Stan Polley er ein sjellaus jævel. Eg vil ta han med meg.»

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Pete Ham|Pete Ham]]» frå ,  den 9. juni 2018.* 
*** oppgav desse kjeldene:*


## Bakgrunnsstoff
* 
* 
*
Tom Evans

**Thomas Evans jr.** () var ein engelsk musikar og låtskrivar, mest kjend som medlem av Badfinger. Han var medlåtskrivar på songen «Without You».

Han song i Them Calderstones i Liverpool då han erstatta Dave Jenkins i The Iveys i august 1967. I 1968 fekk dei kontrakt med Beatles-selskapet Apple Records, og dei skifta namn til Badfinger året etter. Badfinger fekk stor suksess tidleg i 1970-åra med singlar som «No Matter What». «Day After Day» og «Baby Blue». Evans og Pete Ham skreiv òg «Without You», som varat ein stor hit for Harry Nilsson og seinare andre artistar.  I 1975 utførte Ham sjølvmord, etter at bandet hadde hamna i alvorlege pengeproblem. Badfinger spelte sidan inn to album til med Evans i 1979 og 1981. 

## Død
I 1983, etter ein bitter krangel med gitaristen Joey Molland om honorara for «Without You», hengde Evans seg i eit tre i hagen sin. Dei som kjende han sa at han aldri hadde kome over sjølvmordet til Ham. Han etterlét seg kona Marianne og sonen Stephen. 

## Diskografi
(med Badfinger, utanom der andre er nemnde)
* *[[Maybe Tomorrow av The Iveys|Maybe Tomorrow]]* (1969 som «The Iveys», Apple Records)
* *[[Magic Christian Music]]* (1970, Apple Records)
* *[[No Dice]]* (1970, Apple Records)
* *[[Straight Up av Badfinger|Straight Up]]* (1971, Apple Records)
* *[[Ass av Bad Finger|Ass]]* (1973, Apple Records)
* *[[Badfinger av Badfinger|Badfinger]]* (1974, Warner Brothers Records)
* *[[Wish You Were Here av Badfinger|Wish You Were Here]]* (1974, Warner Brothers Records)
* *[[Airwaves av Badfinger|Airwaves]]* (1979, Elektra Records)
* *[[Say No More av Badfinger|Say No More]]* (1981, Radio Records)
* *Over You: The Final Tracks* (1993 som «Tom Evans with Rod Roach», Gipsy Records)
* *[[Head First av Badfinger|Head First]]* (2000, Snapper Music)

Evans var òg gjesteartist på 
* *[[The Concert for Bangladesh]]* (album)
* *[[All Things Must Pass]]* av George Harrison (album)
* «It Don't Come Easy» av Ringo Starr (ingel)
* *[[Imagine av John Lennon|Imagine]]* av John Lennon (album)

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Tom Evans (musician)|Tom Evans (musician)]]» frå ,  den 9. juni 2018.* 
*** oppgav desse kjeldene:*


## Bakgrunnsstoff
* 
* Tom Evans Library 
* 
*
Bob Jackson

**Robert Jackson** () er ein engelsk rockemusikar som er mest kjend som medlem av Badfinger frå 1974 til 1975 og 1981 til 1983 og i The Fortunes sidan 1995. Han turnerer i dag under namnet Badfinger i Storbritannia.

## Diskografi
**Indian Summer* av Indian Summer, 1971
**Moon* av Moon 1973
**Ross* av Ross, 1973
**The Pit and the Pendulum* av Ross, 1974
**[[Head First av Badfinger|Head First]]* av Badfinger, innspelt 1974 (utgjeve 2000)
**Love on the rebound* av The Dodgers, 1978
**The Searchers* av The Searchers, 1979
**Play for Today* av The Searchers, 1980
**On the Rocks* av The Byron Band, 1981 
**Spend My Nights in Armour* av Pete Brown (med Jeff Beck & Jack Bruce), 1987
**[[7 Park Avenue]]* av Pete Ham (utgjeve 1997)
**[[Golders Green (album)|Gullers Green]]* av Pete Ham (utgjeve 1999)
**Some Bridges* av The Fortunes, 1999
**The Fortunes...Live* av The Fortunes, 2001
**Heroes Never Die* av The Fortunes, 2004
**Play On* av The Fortunes, 2008

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Bob Jackson|Bob Jackson]]» frå ,  den 9. juni 2018.* 
 

## Bakgrunnsstoff
*Badfinger si nettside
*The Fortunes si nettside
Joey Molland

**Joseph Charles «Joey» Molland** () er ein engelsk komponist og rockegitarist med ein karriere som har vart over fem tiår. Han er mest kjend som medlem av Badfinger. Molland er det einaste attverande medlemmet frå den klassiske besetninga. Han bur i dag i Minneapolis i Minnesota.

## Diskografi
*«She Belongs to Me» (singel frå 1965 med The Masterminds)
**#1* (album frå 1969 med Gary Walker & The Rain)
**[[No Dice]]* (1970)
**[[Straight Up av Badfinger|Straight Up]]* (1971)
**[[Ass av Bad Finger|Ass]]* (1973)
**[[Badfinger av Badfinger|Badfinger]]* (1974)
**[[Wish You Were Here av Badfinger|Wish You Were Here]]* (1974)
**Natural Gas* (album frå 1976 med Natural Gas)
**[[Airwaves av Badfinger|Airwaves]]* (1979)
**[[Say No More av Badfinger|Say No More]]* (1981)
**After The Pearl* (1983 som Joey Molland)
**The Pilgrim* (1992 som Joey Molland)
**Basil* (1997 som Joe Molland)
**This Way Up* (2001 som Joe Molland)
**Return to Memphis* (2013 som Joey Molland)

Molland har òg vore gjesteartist på
**[[The Concert For Bangla Desh]]* (album)
**[[All Things Must Pass]]* av George Harrison (album)
**[[Imagine av John Lennon|Imagine]]* av John Lennon (album)
**[[Victory Gardens]]* (1991) med viseduoen  John & Mary
**Wear A New Face* av Tim Schools (2008; produsert av Molland)
**Love Her* av Tim Schools (2015; produsert av Molland)

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Joey Molland|Joey Molland]]» frå ,  den 9. juni 2018.* 
*** oppgav desse kjeldene:*


## Bakgrunnsstoff
*Badfinger
Mike Gibbins

**Michael George «Mike» Gibbins** () var ein walisisk musikar som er mest kjend som trommeslagar i Badfinger.

Gibbins vart medlem i The Iveys i 1964. Bandet skifta namn til Badfinger i 1969, etter å ha fått kontrakt på Beatles sitt plateselskap Apple Records. I lag med resten av bandet deltok han på George Harrison-albumet *[[All Things Must Pass]]* og spelte på Concert for Bangladesh. Då Badfinger tok ein pause etter at Pete Ham døydde gjennom sjølvmord i 1975, spelte han som studiomusikar, mellom anna på «It's a Heartache» av Bonnie Tyler.

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Mike Gibbins|Mike Gibbins]]» frå ,  den 9. juni 2018.* 
*** oppgav desse kjeldene:*


## Bakgrunnsstoff
*