open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Lillian Board

**Lillian Barbara Board** () var ein britisk friidrettsutøvar som tevla på 400 m og 800 m, fødd i Durban i Sør-Afrika. Ho vann to gullmedaljar i EM i friidrett 1969, og ein sølvmedalje på 400 meter under OL 1968.

## Aktiv
Board tok sølvmedaljen på 400 meter under dei olympiske sommarleikane i Mexico-byen hausten 1968, bakom gullmedaljøren Colette Besson frå Frankrike. Ho sette då britisk rekord med tida 52,12 sekundar.

I europameisterskapen 1969 i Aten tok ho gull på 800 meter og på 4×400 m stafett med Storbritannia. På den lange stafetten sprang ho siste etappen mot nettopp Frankrikes Colette Besson og slo henne på mållinja. Begge landa fekk notert den nye verdsrekordtida 3.30,8.

Etter å ha delteke på ein 800 m under eit stemne i London i juni 1970 slutta ho å trene, grunna store magesmertar. Om hausten vart det konstatert at ho hadde magekreft, og ho døydde på universitetsklinikken i München jula 1970.

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:de:Lillian Board|Lillian Board]]» frå ,  den 26. august 2014.*
Ingrid Mickler-Becker

**Ingrid Mickler-Becker** () er ein tysk tidlegare friidrettsutøvar frå Geseke i Nordrhein-Westfalen, som tevla for Vest-Tyskland. Ho vart olympisk meister i femkamp i 1968 og tok også OL-gull med Vest-Tysklands lag på 4x100 m stafett i 1972. Året før vann ho to gullmedaljar under EM i friidrett 1971.

## Aktiv
Ingrid Becker deltok som den aller yngste i Tysklands tropp under Sommar-OL 1960 i Roma, der ho vart nummer ni høgdehopp. I 1968 tok ho gullmedaljen i femkampen i dei olympiske sommarleikane i Mexico-byen. Året etter sprang ho ein av etappane for Vest-Tysklands kvinnelag på 4x100 m stafett i friidretts-EM i Aten, og vart løna med ein sølvmedalje.

Mickler-Becker vart europameister i lengdehopp i Helsingfors i 1971. I sjette og siste omgangen landa ho på 6,76 meter, og avanserte frå bronseplassen til gull. På den korte stafetten over 4x100 m sprang ho på sisteetappen det vesttyske «firemannslaget» inn til ein ny gullmedalje.

Under sommar-OL 1972 i München kopierte dei vesttyske sprintkvinnene, med Mickler-Becker på plass, EM-triumfen på 4x100 m stafett ved å ta gull med ny verdsrekordtid; 42,81 sekundar.

## Kjelder

* 

**Denne artikkelen bygger på «[[:de:Ingrid Mickler-Becker|Ingrid Mickler-Becker]]» frå ,  den 26. august 2014.*
Ewa Kłobukowska

**Ewa Janina Kłobukowska** () er ein polsk tidlegare friidrettsutøvar frå Warszawa, som vann OL-gull på 4x100 m stafett i 1964 og to EM-gull i 1966.

## Aktiv
Kłobukowska tok bronsemedaljen på 100 meter under sommarleikane 1964 i Tokyo. På 4x100 m stafett spurta ho Polen inn til gullmedalje på tida 44,6 sekundar, tre tidels sekund føre USA på andreplass. Teresa Ciepły, Irena Kirszenstein og Halina Górecka hadde sprunge dei tre første etappane.

Under europameisterskapen 1966 i Budapest bytta ho og Irena Kirszenstein på å ta gull og sølv på 100 m og 200 m. Kłobukowska tok gullet på 100 på same tid som landsmannen, medan Kirsztensin sette europarekord med 23,1 på 200 m og slo Kłobukowska med tre tidels sekund. Saman sette dei europarekord på den korte stafetten med 44,4, i lag Elzbieta Bednarek og Danuta Straszynska.

### Utestengd
Kłobukowska vart ved Europacupen for lag i Kiev i 1967 utestengd frå å tevle, grunna ein kjønnstest som fann at ho hadde «eitt kromosom for mykje». Ho la deretter opp. Hadde ho vorte testa eitt år seinare, hadde ho fått tevle ved dei olympiske leikane etter ein då hadde kunna påvise at ho er eit såkalla Barr Body-tilfelle, ein person med ein inaktiv X-kromosmon.

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:de:Ewa Kłobukowska|Ewa Kłobukowska]]» frå ,  den 26. august 2014.*
Heide Rosendahl

**Heidemarie Rosendahl**, gift Ecker-Rosendahl, () er ein tysk friidrettsutøvar som tevla for Vest-Tyskland. Ho vann to gullmedaljar og ein sølvmedalje under Sommar-OL 1972 i München. Året i førevegen vart ho europameister i femkamp.

## Aktiv
Rosendahl tok sølvmedaljen i femkamp under EM i friidrett 1966 i Budapest. Ho var småskadd under dei olympiske leikane 1968 i Mexico-byen, og vart nummer 18 i lengdehopp og trekte seg frå femkamptevlinga. Året etter sette ho verdsrekord i femkamp med 5155 poeng. I 1970 sette ho ny verdsrekord i lengdehopp med 6,84 m då ho sigra i universiaden i Torino. Rekorden stod i fem år.

Rosendahl vann gullmedaljen i femkampen under friidretts-EM 1971 i Helsingfors. I same meisterskapen fekk ho bronsemedaljen i lengdehopp med sluttresultatet 6,66 meter.  

Under dei olympiske sommarleikane i München i 1972 vann Rosendahl lengdetevlinga med eit hopp på 6,78 meter, ein centimeter lengre enn det Diana Jorgova frå Bulgaria oppnådde. I femkampen tok ho sølvmedalajen, med 4&nbsp;791 poeng hamna ho ti poeng bakom gullvinnaren Mary Peters frå Storbritannia. Til sist i olympiaden var Rosendahl med på det vesttyske stafettlaget som vann 4 x 100 meter stafett med tid 42,81 sekundar, ny verdsrekord.

Rosendahl slutta som aktiv etter 1973-sesongen. Ho er gift med ein USA-amerikansk basketballspelar og er mor til stavhopparen Danny Ecker.

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:de:Heide Ecker-Rosendahl|Heide Ecker-Rosendahl]]» frå ,  den 26. august 2014.*
Jutta Heine

**Judith Heine**, kjend som **Jutta Heine**, () er ein tysk tidlegare friidrettsutøvar frå Stadthagen i Niedersachsen som tevla for Vest-Tyskland og i olympisk samaheng eit alltysk lag. Ho vart europameister på 200 m i 1962, og vann to sølvmedaljar under sommar-OL 1960.

### Aktiv
Under dei olympiske leikane i 1960 i Roma vann Heine sølvmedaljen på 200 meter bakom USA-amerikanske Wilma Rudolph. Også i 4x100 meter stafett fekk ho sølv, saman med landslagskollegaene Martha Langbein, Anni Biechl og Brunhilde Hendrix. 

Heine vart europameister på 200 m i Beograd i 1962. På 100 meter vart ho nummer to, på same tid som vinnaren Dorothy Hyman frå Storbritannia, endå ei sølvmedalje fekk Heine med seg frå 4x100 meter stafett. Ho deltok i sommar-OL 1964. Her vart ho diska etter to tjuvstartar på 200 mo og kom på femteplass med det alltyske lag på 4x100 m stafett.

Heine vann den vesttyske meisterskapen på 200 meter i 1959, 1961, 1962 og 1963. På 100 meter vart ho vesttysk meister i 1962.

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:de:Jutta Heine|Jutta Heine]]» frå ,  den 26. august 2014.*
Agatharchides

**Agatharchides** er eit ringfjell på månen, kalla opp etter den greske geografen og historikaren Agatharkhides (ca. år 200 f.Kr.).

Det ligg heilt sør i Oceanus Procellarum i området mellom Mare Humorum og Mare Nubium. I søraust ligg Bullialdus, og i sør-sørvest ligg Loewy.

Det indre av krateret har vore oversymd av lava i fortida. Dei ytre veggane har varierande høgd og stig opp til 1500 meter over flata rundt.

## Nærliggande krater
Desse kratera er identifisert på månekart ved å plassere ein bokstav på sida av midtpunktet til krateret som ligg nærast Agatharchides.

## Kjelder


**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Agatharchides (crater)|Agatharchides (crater)]]» frå ,  den 26. august 2014.* 
*** oppgav desse kjeldene:*
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
*
Dorothy Hyman

**Dorothy Hyman** () er ein britisk tidlegare sprintar i friidrett frå landsbyen Cudworth i South Yorkshire. Ho vart europameister på 100 m i 1962 og tok to medaljar under sommar-OL 1960.

## Aktiv
17 år gammal sprang Hyman andre etappen for Storbritannia sitt lag som fekk sølv på 4x100 m stafett i EM i friidrett 1958 i Stockholm. Under dei olympiske leikane i 1960 i Roma vann ho sølvmedaljen på 100 og bronsen på 200 m. 

Hyman vart europameister på 100 m i 1962 i Beograd, med same tid som tyske Jutta Heine, før ho så fekk sølv på 200 meter, bak nettopp Heine. I 4x100 m stafett var ho å vinne ein bronsemdalje.

Saman med Janet Simpson, Mary Rand og Daphne Arden tok Hyman og Storbritannia ein bronsemedalje på 4x100 m stafett også under olympiaden i 1964 i Tokyo.
 
## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Dorothy Hyman|Dorothy Hyman]]» frå ,  den 26. august 2014.*
Stjerna Agena

**Agena** (Beta Centauri, β Cen, β Centauri, Hadar) er eit trippelt stjernesystem sør i stjernebiletet Kentauren. Den samla tilsynelatande storleiksklassen er 0,60 som gjer ho til den nest klåraste stjerna i stjernebiletet Kentauren og den tiande klåraste stjerna på nattehimmelen. Dei tradisjonelle namna er **Hadar** og **Agena**. Namnet *Hadar* kjem frå arabisk حضار (rota tyder «å finnast» eller «på bakken» eller «busetnad»), medan namnet *Agena* kan ha kome frå det det latinske *gena* 'kne'. 

Beta Centauri-systemet har tre stjerner: Beta Centauri A1, A2 and B. Avstanden til systemet er kring 350 lysår. Spektrumet for systemet indikerer at Beta Centauri A1 og A2 begge er kjempestjerner som har brend opp all hydrogenet i kjernen og utvikla seg bort frå hovudserien. Dei er begge Beta Cephei-variabel med ein pulserande periode på 0,157 dag.

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Beta Centauri|Beta Centauri]]» frå ,  den 26. august 2014.*
Tidvassakselerasjon

**Tidvassakselerasjon** er ein effekt av tidvasskrefter mellom ein naturleg satellitt i bane (til dømes månen) og den primære planeten han går rundt (til dømes jorda). Akselerasjonen er vanligvis negativ sidan han skapar ei gradvis bremsing og resesjon for ein satellitt i ein prograd bane vekk frå primærlekamen og en korresponderande bremsing av rotasjonen til primærlekamen. Prosessen fører til slutt til ei tidvasslåsing, først av den mindre lekamen og deretter den større lekamen. Jorda og månen er det best studerte tilfella for dette.

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:no:Tidevannsakselerasjon|Tidevannsakselerasjon]]» frå ,  den 26. august 2014.*
Al-Nath

**Beta Tauri** (β Tau, β Tauri) er den nest klåraste stjerna i stjernebiletet Tyren med tilsynelatande storleik på 1,68. Ptolemaios rekna òg Beta Tauri til Kusken og Bayer tildelte ho ei nemning i begge stjernebilete: Beta Tauri (β Tau) og Gamma Aurigae (γ Aur). Då dei grensene for dei moderne stjernebileta vart sett i 1930, vart det sistnemnde namnet droppa. Stjerna har dei tradisjonelle namna **Elnath** eller **al-Nath**.

al-Nath har ein absolutt storleiksklasse er -1,34 og er ei kjempe klasse B  med ein luminositet 700 gonger sola. Ho er kring 130 lysår frå jorda og er den nest klåraste stjerna i stjernebiletet. 

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Beta Tauri|Beta Tauri]]» frå ,  den 26. august 2014.*
Show Boat

***Teaterbåten*** (engelsk ***Show Boat***) er ein USA-amerikansk musikal frå 1927 med musikk av Jerome Kern og tekst av Oscar Hammerstein. Musikalen byggjer på ein populær roman av Edna Ferber frå 1926. Han er blitt filmatisert ei rekkje gonger. Fleire songar, som «Ol' Man River», «Make Believe» og «Can't Help Lovin' Dat Man», er blitt kjende utanfor musikalen.

*Show Boat* skilde seg frå samtidige musikalar ved å ha ei meir realistisk og samanhengjande handling enn det som var vanleg. Han vekte også oppsikt gjennom å ta opp tilhøve mellom rasane i Sørstatane.

## Handling
*Show Boat* har to akter. Handlinga i første akt finn stad rundt ein teaterbåt på Mississippi-elva i 1887, andre akt finn stad i Chicago frå 1893 til 1927. 

## Framføringar
*Teaterbåten* hade urpremiere ved Ziegfield Theatre i New York den 27. desember 1927. Songaren og skodespelaren Paul Robeson byrja karrieren sin med rolla som Joe i stykket då det blei oppført i London i 1928.
Noregspremieren fann sted ved Det Norske Teatret i 1950, under tittelen *Teaterbåten*, og i regi ved svenske Leif Amble-Næss. Lasse Kolstad spelte rolla som Joe, og som dei andre svarte i ensemblet spelte han sminka i blackface.

Show Boat ble filmatisert i 1929 (stumfilm og delvis lydfilm av Universal), 1936 (lydfilm av Universal med manus av Oscar Hammerstein) og i 1951 (av MGM). 

## Kjelder

* «Show Boat» (27. desember 2013), *Store norske leksikon*. 


**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Show Boat|Show Boat]]» frå ,  den 27. august 2014.*  
 

## Bakgrunnsstoff
* Show Boat | IBDB: The official source for Broadway Information
Albategnius

**Albategnius** er ei vollslette på månen med ein diameter på kring 120&nbsp;km. Det er omgjeve av ein brei fjellkrans med toppar på opp til 2000–3000 m. Ho er kalla opp etter den arabiske astronomen Muhammad ibn Jābir al-Harrānī al-Battānī.

Albategnius ligg sør for krateret Hipparchus og i aust ligg Ptolemaeus og Alphonsus.

## Nærliggande krater
På månekart er kratera plassert med bokstaven på sida av midpunktet av krateret som er nærast Albategnius.

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Albategnius|Albategnius]]» frå ,  den 26. august 2014.* 
*** oppgav desse kjeldene:*

* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
*
Othello

**Othello** (fullstendig tittel *The Tragedy of Othello, the Moor of Venice*) er eit tragisk drama av William Shakespeare som truleg blei skrive om lag 1603. Tema som kjærleik, sjalusi, truskap, forræderi og rasisme har gjort stykket aktuelt og populært over lang tid, og det blir stadig nyoppsett. Othello har også inspirert opera og, film.

Stykket byggjer på den italienske novella «Un Capitano Moro» ('Ein maurisk kaptein') av Cinthio. Handlinga går føre seg i republikken Venezia og tek for seg tilhøva mellom den mauriske generalen Othello, kona hans Desdemona og Othello sine rådgjevarar Cassio og Iago.

Den første kjende oppføringa av dramaet fann stad 1. november 1604 i Banqueting House i Whitehall i London. Manuset blei først gjeve ut av Thomas Walkley i 1622, og var med i skodespelsamlinga *[[First Folio]]* i 1623.

## Galleri

20090512 James Earl Jones - Othello (I. iii) at the White House (trimmed).ogv|James Earl Jones framfører ein monolog frå *Othello* i 2009.
Othello and Desdemona by Alexandre-Marie Colin.jpg|Othello og Desdemona (1829) av Alexandre-Marie Colin.


## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Othello|Othello]]» frå ,  den 27. august 2014.*  

## Bakgrunnsstoff

* Ulike essay om ''Othello'' ved det svenske Shakespearesällskapet
Ol' Man River

**«Ol' Man River»** er ein song frå musikalen *[[Show Boat]]* (*Teaterbåten*) frå 1927. Musikken blei skriven av Jerome Kern og teksten av Oscar Hammerstein II. Han er den best kjende songen frå musikalen, og er spelt inn ei rekkje gonger. Songen blir framført av hamnearbeidaren Joe i musikalen. Han set opp den endelaust flytande Mississippi-elva mot det harde slitet til fattige afroamerikanar.

Songen blei framført av Paul Robeson i ei oppsetjing av *Show Boat* i London i 1928 og i filmatiseringa frå 1936. Andre utøvarar som har spelt han inn er mellom anna Bing Crosby, Frank Sinatra, Robert Merrill, Al Jolson, Sam Cooke, Screaming Jay Hawkins, Cilla Black, Django Reinhardt, Ray Charles, Cher, The Beach Boys og Aretha Franklin.

I nyare versjonar er teksten ofte noko endra. Særleg det kontroversielle ordet «nigger» blir som regel bytta ut med eit anna uttrykk, som «darkies», «colored folks» eller «here we all work».

Den indiske songaren Bhupen Hazarika, som møtte Paul Robeson då han studerte ved Columbia University, har laga tre omdikta versjonar av songen, på assameisk, bengali og hindi. På førstnemnde språk priser songen elva Brahmaputra og på dei to siste er han vigd Ganga.

## Kjelder

*«OL' MAN RIVER», lyricsplayground.com


**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Ol&#39; Man River|Ol&#39; Man River]]» frå ,  den 27. august 2014.*
Høgsteretten i USA

**Høgsteretten i USA** er den øvste føderale domstolen i USA. Han har mynde til å tolka og avgjera spørsmål om føderale lovar, mellom desse den amerikanske grunnloven. Domstolen har ni dommarar som blir utnemnd på livstid av den amerikanske presidenten med løyve frå Senatet. Høgsterettsjustitiarius, med tittelen *Chief Justice*, er leiaren for heile det amerikanske domstolsapparatet.

## Bakgrunn
Høgsteretten har grunnlag i artikkel III i den amerikanske grunnloven, som seier at «[t]he judicial Power of the United States, shall be vested in one supreme Court, and in such inferior Courts as the Congress may from time to time ordain and establish.» Domstolen blei skipa i 1789 og verka frå 2. februar 1790. Domstolen hadde ingen eigen bygning og hadde lite prestisje.

## Høgsterettsbygningen

Domstolen har sete i Washington, D.C., hovudstaden i USA. Den novrande høgsterettsbygningen blei bygt mellom 1932 og 1935 etter planar av arkitekten Cass Gilbert. Den klassiske korintiske arktitekturstilen blei vald fordi han harmoniserte best med dei nærliggjande kongressbygningane. Teikningane la vekt på stilling til domstolen og den dømande makt som ei likeverdig og uavhengig grein av styresmaktene i USA.

## Kjelder

*«A Brief Overview of the Supreme Court» , supremecourt.gov

## Bakgrunnsstoff
*Offisiell nettstad
She's Got a Way

«**She's Got a Way**» er ein song av den amerikanske songar-låtskrivaren Billy Joel, opphalveg gjeven ut på det første soloalbumet hans, *[[Cold Spring Harbor av Billy Joel|Cold Spring Harbor]]* (1971). Han vart òg gjeven ut som singel frå konsertalbumet *[[Songs in the Attic]]* frå 1981 og nådde 23. plassen på ''Billboard'' Hot 100-lista tidleg i 1982.

I eit intervju i 1981 uttrykte Joel blanda kjensler om songen: « ... Eg syns han var banal i mange år. Eg hadde problem med å synge han først. Så kom eg inn i han og tenkte at alle har ei banal side.».

## Lister

## Andre versjonar
* Merrilee Rush spelte inn ein verjson av han kalla  «He’s Got a Way», for Scepter Records i 1971.
* Bernadette Peters spelte inn songen på albumet hennar *I'll Be Your Baby Tonight* i 2006. 
* Michael Sweet spelte denne songen i 2007 på *Touched*.
* Phil Keaggy spelte inn songen i 2007 på *Acoustic Café*.

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:She&#39;s Got a Way|She&#39;s Got a Way]]» frå ,  den 27. august 2014.* 
*** oppgav desse kjeldene:*


## Bakgrunnsstoff
*
Nokturne

Ein **nokturne** eller **noktyrn** (frå fransk *nocturne* som tyder «nattleg», frå latin *nocturnus*) er vanlegvis eit musikalsk stykke som er inspirert av, eller gjev ei kjensle av, natta.

## Historie
Namnet nokturne vart først nytta om musikkstykke på 1700-talet, då det indikerte eit stykke i fleire satsar, normalt spelt for ein kveldsfest og så lagt bort. Stundom hadde dei det italienske namnet *notturno*, som Wolfgang Amadeus Mozart sine *Notturno i D*, K.286 og *Serenata Notturna*, K. 239.

Den noverande forma som eit enkelt karakterstykke, vanlegvis skriven for piano, vart dyrka fram på 1800-talet. Dei første nokturnane skrivne med denne tittelen vart komponerte av den irske komponisten John Field. Den mest kjende eksponenten for musikkforma var  Frédéric Chopin, som skreiv 21 av dei. Eit av dei mest kjende stykka frå 1800-talet sin salongmusikk var «Femte Nocturne» av Ignace Leybach. Seinare komponistar som skreiv nokturnar for piano var mellom andre Gabriel Fauré, Alexander Scriabin, Erik Satie (1919), Francis Poulenc (1929) og Peter Sculthorpe. 

Nokturnar er ofte rolege, uttrykksfulle og lyriske, og ofte heller dystre, men kan òg vere framført i mange forskjellige stemningar. Den andre orkestrale nokturnen til Claude Debussy er til dømes særs livleg. 

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Nocturne|Nocturne]]» frå ,  den 27. august 2014.* 
*** oppgav desse kjeldene:*
* Wignall, Harrison James, «Mozart and the 'Duetto Notturno' Tradition", *Mozart-Jahrbuch*, 1993.
* Wignall, Harrison James, «Duetto notturno", *The New Grove Dictionary of Music and Musikars*, (ed. Sadie), London, MacMillan, 2000.
* Mozart's Notturno in D, K.286: Chicago Symphony Orchestra program notes
Marija Itkina

**Marija Leontjevna Itkina** () var ein sovjetisk, kviterussisk friidrettsutøvar frå Smolensk som tevla for Sovjetunionen. I tida  1954 til -64 vann ho mange meistertitlar på 200 m og 400 m, og sette fleire verdsrekordar. 

## Aktiv
Itkina fekk sitt internasjonale gjennombrot då ho i EM 1954 i Bern vann 200 m på 24,3 sekundar og deltok på Sovjetunionen sitt sigrande lag på 4x100 m stafett. Året etter sette ho ein uoffiseill verdsrekord på 400 m med 53,9. Ho vart nummer sju på 200 m under OL i Melbourne hausten 1956.

I juni 1957 fekk Itkina notert ein offisiell verdsrekord på 54,0 i Minsk, og vel ein månad seinare ein ny på 53,6 i Moskva. Itkina vart så europmeister på 400 m under EM i friidrett 1958 i Stockholm, og fekk bronsemedaljen på 200 m. Den 12. september 1959 i Krasnodar forbetra ho verdsrekorden på 400 m til 53,4.

Under sommarleikane i Roma hamna Itkina på fjerdeplass i tre tevlingar; både på 100 m, 200 m og 4x100 m stafett. Ho vann sitt fjerde EM-gull då ho tangerte verdsrekorden sin på 400 m i Beograd i 1962. Itkina la opp etter å ha vorte nummer fem på 400 m under OL 1964 i Tokyo.

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:de:Marija Itkina|Marija Itkina]]» frå ,  den 27. august 2014.*
Teresa Ciepły

**Teresa Barbara Ciepły**, fødd Teresa Wieczorek, () var ein polsk friidrettsutøvar frå Brodnia som tevla i ulike sprintøvingar. Ho vann OL-gull i 1964 med Polen sitt lag på 4x100 meter stafett og vart europameister i 80 meter hekk i 1962. 

## Aktiv
Ciepły var ein av dei beste kvinnelege sprintarane i verda i i byrjinga av 1960-åra. Ho deltok for Polen i 4x100 m stafett under sommar-OL 1960 i Roma, og vart løna med ein bronsemedalje.

To år seinare vann ho to gullmedaljar i europameisterskapen i Beograd, fyrst i 80 meter hekkeløp og seinare i 4x100 meter stafett. I tillegg tok ho ein tredje medalje då ho sikra seg bronsen på 100 meter, bakom europameisteren Dorothy Hyman frå Storbritannia og vesttyske Jutta Heine.

Under sommarleikane 1964 i Tokyo vart Ciepły olympisk meister i 4x100 m stafett, saman med Irena Kirszenstein, Halina Górecka og Ewa Kłobukowska. I 80 m hekk vann ho sølvmedaljen på same tida, 10,5 sekundar, som olympiameisteren Karin Balzer frå Aust-Tyskland.

Ho var gift med sleggjekastaren Olgierd Ciepły.

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:de:Teresa Ciepły|Teresa Ciepły]]» frå ,  den 27. august 2014.*
Richard Bennett

**Richard Bennett** () er ein amerikansk gitarist, sidemann, studiomusikar og plateprodusent. Han har turnert med Neil Diamond i 17 år og Mark Knopfler sidan 1994. Som studiomusikar har han arbeidd med mange musikarar som Billy Joel og Barbra Streisand til Rodney Crowell og Vince Gill. Han har produsert artistar som Steve Earle, Emmylou Harris og Marty Stuart.

Han er bror til Jon «Bermuda» Schwartz, trommeslagar for  «Weird Al» Yankovic sidan 1980.

## Karriere
Bennett byrja karrieren sin i klubbar i Phoenix i Arizona seint i 1960-åra, fram til han vart oppdaga av Al Casey, som tok han med til Los Angeles for ein lang karriere som studiomusikar. Han spelte på nokre spor på Neil Diamond-albumet *[[Stones av Neil Diamond|Stones]]* i 1971. *[[Moods av Neil Diamond|Moods]]* var det første heile albumet med han, og han spelte på kvart einaste Diamond-album fram til 1987 og turnerte med han i 17 år. Han var òg med på å skrive songar med Diamond, mellom anna «Forever in Blue Jeans» frå albumet *[[You Don't Bring Me Flowers]]* frå 1978, som nådde topp 20. 

På «Let Your Love Flow» av Bellamy Brothers frå 1975, spelar Bennett sologitar. 

## Diskografi
* *[[Themes From A Rainy Decade]]* (2004)
* *[[Code Red Cloud Nine]]* (2008)
* *[[Valley of the Sun av Richard Bennett|Valley of the Sun]]* (2010)
* *[[For the Newly Blue]]* (2013)

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Richard Bennett (guitarist)|Richard Bennett (guitarist)]]» frå ,  den 27. august 2014.* 
*** oppgav desse kjeldene:*


## Bakgrunnsstoff
* Offisiell nettstad
* Richard Bennett 6/25/06
Rhys Clark

**Rhys Edward Clark** () er ein newzealandsk trommeslagar, som har budd i USA sidan 1970. Han har spelt for artistar som Hoyt Axton, Freddy Fender og Billy Joel. Mellom 1971 og 1975 turnerte Clark med Joel og spelte på albuma *[[Cold Spring Harbor av Billy Joel|Cold Spring Harbor]]* og *[[Piano Man]]*. Clark spelte med Hoyt Axton frå 1979 til 1999. I 1990-åra byrja òg å spele med Freddy Fender og Texas Tornados. 

Sidan 2006 har Clark spelt med fleire andre artistar, som Johnny Rodriguez, Sam the Sham, Charlie Rich Jr., Jann Browne, Chris Gaffney, Sweethearts of the Rodeo, Rosie Flores, Wanda Jackson, Michael Chain og Rick Shea.

## Diskografi

**Album**
* 1967 - The Executives - The Executives
* 1968 - The Executives - The Executives On Bandstand
* 1968 - The Executives - ...Now!
* 1970 - The Executives - Inner Sense 
* 1971 - Kyle - Times That Try A Man's Soul
* 1971 - Burton & Cunico - Strive, Seek, Find
* 1971 - Billy Joel - Cold Spring Harbor
* 1972 - Peter Anders - Peter Anders
* 1972 - Captain Beefheart - The Spotlight Kid
* 1973 - Billy Joel - Piano Man 
* 1981 - Hoyt Axton - Live!
* 1981 - Hoyt Axton - Silk Cut Festival
* 1982 - Hoyt Axton - Pistol Packin' Mama
* 1984 - Hoyt Axton - American Dreams
* 1985 - Billy Joel - Greatest Hits: Volume I & Volume II
* 1986 - Hoyt Axton - Greatest Hits
* 1988 - Re Winkler, Anne Harvey, Ree Van Vleck - A Town South Of Bakersfield, Vol. 2
* 1989 - The Executives - The Happening World Of The Executives: The Festival File Vol. 12
* 1989 - Billy Joel - Souvenir: The Ultimate Collection
* 1990 - Hoyt Axton - Spin Of The Wheel
* 1991 - Jann Browne - It Only Hurts When I Laugh
* 1991 - Billy Truitt & The Barnstormers - Billy Truitt & The Barnstormers
* 1997 - Billy Joel - Complete Hits Collection 1973-1997
* 1998 - The Executives - So You Wanna Be A Rock 'N' Roll Star
* 2000 - Gailyn Addis - Gailyn Addis
* 2001 - Billy Joel - The Essential Billy Joel
* 2002 - Billy Joel - The Collection
* 2002 - The Executives - Peculiar Hole In The Sky: Pop Psych From Down Under
* 2004 - The Silhouettes - Very Best of Kiwi Instrumentals
* 2004 - Billy Joel - Piano Man: The Very Best Of Billy Joel
* 2004 - Chris DeMarco - Lost And Found
* 2005 - Billy Joel - My Lives
* 2007 - Rio Rocko - Rio Rocko
* 2011 - Billy Joel - Billy Joel: The Complete Albums
* 2011 - Billy Joel - Piano Man (Legacy Edition)
* 2013 - Billy Joel - Original Album Classics

## Kjelder


**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Rhys Clark|Rhys Clark]]» frå ,  den 27. august 2014.*
Tamara Press

**Tamara Natanovna Press** () var ein sovjetisk friidrettsutøvar frå Kharkiv i Ukraina, som tevla i kulestøyt og diskoskast. Ho vann tre EM-gull og like mange OL-gull i tida 1958 til -64. Irina Press var den yngre systera hennar.

## Aktiv
Tamara Press vart europameister i diskoskast under EM i friidrett 1958 i Stockholm. Ho sette då europarekord med 52,32 meter, men slo sølvvinnaren Stepánka Mertová frå Tsjekkoslovakia med berre 13 cm. Press tok så bronsemedaljen i kulestøyt med 15,53 m i sluttresultat, 21 cm bak europameisteren Marianne Werner frå Vest-Tyskland.

Til Sommar-OL 1960 i Roma hadde Press forbetra seg mykje i kulestøyt sidan 1958. Ho sette olympisk rekord frå kuleringen med 17,32 m og vann ein overlegen siger. I diskos fekk ho sølv, slått med to-ein-halv meter av landskvinna Nina Ponomarjova.

I europameisterskapen 1962 var Press utilnærmeleg i kuletevlinga. Ho sette verdsrekord med 18,55 meter, toaren Renate Garisch frå Aust-Tyskland stoppa på 17,17 m. Også i diskoskast tok Press ein suveren siger, over tre meter framom sølvvinnaren.

Press kopierte gullfangsten frå EM 1962 under sommarleikane 1964. I Tokyo vann ho ein klar siger i kuletevlinga, medan ho i diskos sikra seg gullmedaljen med ein margin på fattige seks centimeter til tyske Ingrid Lotz.

## Merknadar

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:de:Tamara Press|Tamara Press]]» frå ,  den 27. august 2014.*
Emory Gordy jr.

**Emory Lee Gordy, Jr.** () er ein amerikansk musikar og plateprodusent. 

Han starta karrieren som studiomusikar i Atlanta i 1964, då han spelte med Tommy Roe på ein lokal konsert. I lag med Dennis Yost var han med på å skrive Classics IV-hitten «Traces».

Han flytta til Los Angeles tidleg i 1970 og heldt fram å arbeide som studiomusikar der. Han var lydteknikar og produsent for Debbie Reynolds og Liberace før han i 1971 fekk høve til å turnere med Neil Diamond på bass. Han spelte fleire instrument på innspelinga for Diamond-albumet *[[Hot August Night]]*. I 1972 arbeidde han med Elvis Presley, og spelte bass på «Separate Ways» og «Burning Love». Han turnerte med Elvis i 1973, seinare spelte han med Gram Parsons og Emmylou Harris på Parsona-albumet *[[Grievous Angel]]*, som kom ut året etter Parsons døydde i 1973. I midten av 1970-åra spelte han i bandet til Emmylou Harris. Seinare i 70-åra spelte han bass for artistar som Bellamy Brothers, Billy Joel og Tom Petty. Gordy spelte seinare i supergruppa til Rodney Crowell og Rosanne Cash, the Cherry Bombs, i lag med gitaristen Richard Bennett og klaverspelaren Tony Brown og gitaristen Vince Gill. I 1979 spelte Gordy i turnébandet til John Denver.

Frå 1983 arbeidde Gordy mest som produsent for MCA Records i Nashville. Han var produsent på Steve Earle sitt *[[Exit 0]]* og *[[Guitar Town]]* i lag med Tony Brown. Sidan var han produsent for den framtidige kona si, Patty Loveless. Han heldt òg fram å arbeide med John Denver fram til han døydde. 

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Emory Gordy jr.|Emory Gordy jr.]]» frå ,  den 27. august 2014.* 
*** oppgav desse kjeldene:*
Larry Knechtel

**Lawrence William «Larry» Knechtel** () var ein amerikansk klaverspelar og bassist, mest kjend som medlem av The Wrecking Crew, ei gruppe studiomusikarar i Los Angeles som spelte med kjende artistar som Simon & Garfunkel, Duane Eddy, The Beach Boys, The Mamas & the Papas, The Monkees, The Partridge Family, The Doors og Elvis Presley, og som medlem i 70-talsgruppa Bread.

Knechtel starta karrieren sin i 1957 i bandet Kip Tyler and the Flips frå Los Angeles. I august 1958 vart han med i bandet til Duane Eddy, The Rebels. Etter fire år på turné i bandet, varth an med Eddy i studio, og vart slik ein del av studiomusikkmiljø i Los Angeles og arbeidde med Phil Spector som pianist. Knechtel spelte på mange av dei store hittane på denne tida og i 2007 vart han innlemma i Musicians Hall of Fame and Museum.

I 1970 vann Knechtel Grammyprisen for pianospelinga på «Bridge over Troubled Water» av Simon and Garfunkel. Han spelte òg piano på Johnny Rivers-hitten «Rockin' Pneumonia and the Boogie Woogie Flu» i 1972.

Knechtel spelte òg andre instrument, som munnspel og elektrisk bassgitar, som ein kan høyre på «Mr. Tambourine Man» av The Byrds, «Stoney End» av Barbra Streisand, «If I Can Dream» av Elvis Presley og på spor av The Doors (som ikkje hadde sin eigen bassgitarist). I 1971 vart han med i bandet Bread, der han mellom anna spelar gitarsoloen på hitten «The Guitar Man». Han spelte òg for Nancy Sinatra.

Seint i 1980-åra flytta Knechtel til Nashville, der han fekk kontrakt som soloartist. Han gav ut to soloalbum, *Mountain Moods* og *Urban Gypsy*, begge i 1990.

Han arbeidde i seinare åra med plateprodusenten Rick Rubin, og spelte klaverinstrument på albuma til Neil Diamond og Dixie Chicks, turnerte med Elvis Costello og Dixie Chicks.

Knechtel døydde 20. august 2009 på Yakima Valley Memorial Hospital i Washington, 60 år gammal, etter eit hjarteåtak.

## Diskografi

### Solo
**Mountain Moods* (1989)

**Urban Gypsy* (1990)

### Studioarbeid (utval)

**Med [[The We Three Trio]]''
*''[[The We Three Trio]]''  (Mainstream S/6055,56055, 1965)
**Med Chet Baker**
*''[[Blood, Chet and Tears]]'' (Verve, 1970)
**Med The Doors**
*''[[The Doors av The Doors|The Doors]]'' (Elektra, 1967)
**Med Howard Roberts**
*''[[Antelope Freeway]]'' (Impulse!, 1971)
**Med Lalo Schifrin*'
**Rock Requiem* (Verve, 1971)

==Kjelder==
<div class="references-small">
**Denne artikkelen bygger på «Larry Knechtel» frå ,  den 27. august 2014.* 
*** oppgav desse kjeldene:''


## Bakgrunnsstoff
*Liste over studioarbeidet til Knechtel
Galina Bystrova

**Galina Petrovna Bystrova** () var ein sovjetisk friidrettsutøvar. Ho vart europameister i femkamp i 1958 og 1962, i 1958 vart ho europameister også i 80 meter hekkeløp. 

## Aktiv
Bystrova deltok i 80 m hekk under sommar-OL 1956 i Melbourne. Der enda ho på fjerdeplassen, på same tida som bronsevinnaren. Ho vann så gullmedaljen i femkamp i friidretts-EM 1958 i Stockholm. Dagen etter femkampen vart avslutta, vann ho 80 m hekk på tida 10,9 sekundar, nøyaktig same tid fekk toaren Zenta Kopp frå *Vest-Tyskland*. To år seinare rauk Bystrova ut av hekketevlinga i semifinalane under dei olympiske leikane i Roma.

Bystrova forsvarte EM-tittelen i femkamp under meisterskapen i Beograd i 1962. Ho vart så nummer seks i 80 m hekk i same EM. I 1964 vann ho si einaste OL-medalje, ein bronse, då ho i femkamp måtte sjå seg slått av landslagskollegaen Irina Press og britiske Mary Rand.

På nasjonalt nivå heldt Bystrova fram å tevle til 1968.

## Merknadar

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:de:Galina Petrowna Bystrowa|Galina Petrowna Bystrowa]]» frå ,  den 27. august 2014.*
Joe Osborn

**Joe Osborn** () er ein amerikansk bassgitarist kjend som studiomusikar i Los Angeles og Nashville frå 1960- til 1980-åra.

## Biografi
Osborn byrja karrieren sin i lokale klubbar og spelte så på ei hitplate med songaren Dale Hawkins.   Han flytta til Las Vegas då han var 20 og spelte eitt år med countryartisten Bob Luman. Med den legendariske gitaristen Roy Buchanan i bandet, måtte Osborn byte frå gitar til bass. I 1960 vart han i lag med Allen «Puddler» Harris og James Burton, med i bandet til popstjerna Ricky Nelson, der han var i fire år. Han spelte med Nelson på hittar som «Travellin' Man» og danna grunnlaget for karrieren som studiomusikarar og spelte mellom anna for Johnny Rivers.

Då Nelson oppløyste bandet i 1964 vart Osborn studiomusikar på fulltid. Dei neste tiåra vart han «første bassisten som vart ringt» i Los Angeles og spelte med andre studiomusikarar i det som vart kalla The Wrecking Crew. Med dei arbeidde han for kjende produsentar som Lou Adler og Bones Howe, ofte i lag med trommeslagaren Hal Blaine og klaverspelaren Larry Knechtel. Han spelte med artistar som The Mamas & the Papas, The Association og The 5th Dimension, og spelar på Simon & Garfunkel sin «Bridge over Troubled Water» og the 5th Dimension sin «Aquarius/Let the Sunshine In». Osborn spelte på mange av Neil Diamond sine store hittar seint i 60-åra og 70-åra, mellom anna den unike basslinja på «Holly Holy» i 1969. Osborn er òg kjend for å ha oppdaga syskenbandet The Carpenters. Osborn spelar òg på fleire av innspelingane til Nancy Sinatra i 1970-åra. 

I 1974 flytta Osborn frå Los Angeles til countryhovudstaden Nashville. Han fortsette her karrieren som studiomusikar og spelte bak vokalistar som Kenny Rogers, Mel Tillis og Hank Williams, Jr. Osborn spelte bassist på 53 songar som nådde toppen av countrylista i USA. Osborn forlét Nashville i 1988 og slo seg ned i Keithville i Louisiana. I dag er han delvis pensjonert. 

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Joe Osborn|Joe Osborn]]» frå ,  den 27. august 2014.* 
*** oppgav desse kjeldene:*

***«Fans Ask - Joe Osborn Answers» - Chris May - A&M Corner - Jan. 1, 2013
***«Young Blues Guitarist Wins LPB's Facebook Synging Contest» - Chelsea Brasted - NOLA.com The Times-Picayune - Dec. 4, 2012
***«Boogie Woogie Celebrates Wednesday Concerts» - Marshall News-Messenger - Oct. 23, 2012
***«Matthew Davidson Releases «Step Up» EP, featuring Joe Osborn» - NoTreble.com - Sept. 13, 2012
***«Teen Guitar Prodigy Steps Up with Debut Recording (produced by Joe Osborn)» - PRWeb.com - Sept. 6, 2012
***
***«Stories Behind the Songs: Joe Osborn» - NoTreble.com - July 19, 2012
***«Joe Osborn - a few (hundred) hits» - Vintage Guitar Magazine-July, 2004

## Bakgrunnsstoff
* Joe Osborn Fender
Piano Man

***Piano Man*** er det andre studioalbumet av den amerikanske songar-låtskrivaren Billy Joel, gjeve ut 9. november 1973. Det var den første innspelinga til Joel for Columbia Records, *Piano Man* vart laga etter rettslege vanskar med det tidlegare plateselskapet hans, Family Productions, og vart gjennombrotsalbumet hans. Family Productions-logoen vart nytta på platene hans fram til 1986.

Singelen «Piano Man», ei oppdikta gjenforteljing om dagane til Joel som loungesongar i Los Angeles og folk han møtte der, nådde 25. plassen på poplista til *[[Billboard Music Charts|Billboard]]* og fjerdeplassen på Adult Contemporary-lista. «Travelin' Prayer» og «Worse Comes to Worst» nådde høvesvis 77. og 80. plass på poplista, medan sjølve albumet nådde 27. plass på albumlista. «Travelin' Prayer» gav seinare Dolly Parton ein Grammypris, då ho spelte inn songen i 1999.

## Legacy-utgåva
Columbia Records gav ut ein dobbel versjon av plata i november 2011.

Denne utgåva inkluderer eit konsertopptak frå ei radiosending i 1972. Denne radiosendinga var særs viktig for suksessen til Joel, fordi opptaket av «Captain Jack» stadig vart ønskt av lyttarane på radiostasjonen. Folk som arbeidde for Columbia Records merka seg dette og fekk skrive kontrakt med Joel. På radiosendinga vart det spelt tre songar («Long, Long Time», «Josephine» og «Rosalinda») som ikkje var gjevne ut på nokre av studioalbuma til Joel. 

## Innhald

### Bonusdisk 2011-utgåva

## Medverkande
*Billy Joel – munnspel, klaverinstrument, piano, vokal
*Larry Carlton – gitar
*Eric Weissberg – banjo
*Billy Armstrong – violin
*Richard Bennett – gitar
*Rhys Clark – trommer (spor 10)
*Laura Creamer – vokal
*Mark Creamer – vokal
*Wilton Felder – bassgitar, klaverinstrument
*Emory Gordy, Jr. – bassgitar
*Fred Heilbrun – banjo
*Michael Omartian – trekkspel
*Dean Parks – gitar
*Susan Steward – vokal
*Ron Tutt – trommer (spor 1-9)

## Live at Sigma Sound Studios, 15. april 1972
*Billy Joel – piano, munnspel, vokal
*Rhys Clark – trommer
* Al Hertzberg – akustisk og elektrisk gitarar
* Larry Russell – bassgitar
* Dennis Wilen – produsent

## Produksjon
*Produsent: Michael Stewart
*Lydteknikar: Ron Malo
*Remastering: Ted Jensen
*Arrangør: Michael Omartian
*Design: Beverly Parker
*Illustrasjon: Bill Imhoff

## Lister

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Piano Man (album)|Piano Man (album)]]» frå ,  den 27. august 2014.* 
*** oppgav desse kjeldene:*
Travelin' Prayer

«**Travelin' Prayer**» er ein song av songaren Billy Joel, gjeve ut som den tredje singelen frå albumet *[[Piano Man]]* i 1974. Songen er ein rask, banjo-dominert song. Singelen nådde 77. plass på Billboard Hot 100 og 34. plass på Adult Contemporary-lista.

## Tekst og musikk
Joel skreiv «Travelin' Prayer» kring to år før han vart spelt inn for albumet. Songen har fire vers og to instrumentale parti. Teksten handlar om at songaren bed om at kjærasten må vere trygg til ho er attende hos han igjen. Songen har element av country og går i eit livleg tempo. Insturmenta på songen er mellom anna honky-tonkpiano, banjo, fele og trommer spelt med vispar.  Joel speler munnspel under det andre instrumentale partiet. Forfattaren Ken Bielen skriv at songen er inspirert av irsk folkemusikk. 

## Andre versjonar
«Travelin' Prayer» vart spelt av Earl Scruggs Revue i 1973 på albumet *[[Rockin' Cross the Country]]*.  *[[Billboard Magazine]]* omtalte denne versjonen som ein av dei beste på det albumet. Dolly Parton fekk seinare Grammyprisen for beste kvinneleg countrysong då ho spelte songen i 1999 på albumet *[[The Grass Is Blue]]*.  Parton sa at ho «alltid hadde elska Billy Joels 'Travelin' Prayer', som ho meinte lånte frå rein bluegrass.» Parton spelte nettopp songen i bluegrass-stil. 

## Lister

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Travelin&#39; Prayer|Travelin&#39; Prayer]]» frå ,  den 27. august 2014.* 
*** oppgav desse kjeldene:*
You're My Home

**«You're My Home»** er ein song av Billy Joel frå 1973 på albumet *[[Piano Man]]*. Han vart gjeven ut som singel og sidan på *[[Songs in the Attic]]* (1981), *[[The Ultimate Collection av Billy Joel|The Ultimate Collection]]* (2000) *[[The Essential Billy Joel]]* (2001) og * [[12 Gardens Live]] * (2006). Songen vart gjeven ut som B-sida til «Piano Man» og «All My Life». 

Songen er òg spelt inn av Helen Reddy på albumet *Love Song for Jeffrey*, og Sami Jo Cole på albumet *Sami Jo*.

Songen vart skriven for den første kona til Joel, Elizabeth Weber, fordi han ikkje hadde råd til å kjøpe ho noko medan han arbeidde i California. 
n UK.

Songen vart nytta til å vekke astronautar på romferda STS-132 i mai 2010.

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:You&#39;re My Home|You&#39;re My Home]]» frå ,  den 27. august 2014.* 
*** oppgav desse kjeldene:*


## Bakgrunnsstoff
*
The Ballad of Billy the Kid

**«The Ballad of Billy the Kid»** er ein song av Billy Joel frå albumet *[[Piano Man]]* i 1973. Han vart òg gjeven ut som singel i Storbritannia med «If I Only Had The Words (To Tell You)» som B-side.

Songen er ein oppdikta versjon av soga om Billy the Kid. I eit intervju i 1974 sa Joel «Songen er hovudsakleg eit eksperiment med ein impresjonistisk tekst. Han er historisk sett fullstendig unøyaktig».

## Bakgrunn
I det siste verset i songen byter teksten frå Billy the Kid til ein «Billy» frå Oyster Bay på Long Island. Forfattaren Ken Bielen har tolka denne «Billy» i siste verset som Billy Joel sjølv, som kom frå Oyster Bay. Joel hevda sjølv at «Billy» i dette verset ikkje var han sjølv, men ein bartender som arbeidde i Oyster Bay, kalla Billy Nastri.

## Konsertversjonar
I 1981 gav Joel ut eit konsertopptak av songen på *[[Songs in the Attic]]*.  Konsertopptaket vart nytta som B-sida til ein live singel med «She's Got a Way». Eit anna konsertopptak vart gjeven ut på *[[Live at Shea Stadium: The Concert]]* i 2011.

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:The Ballad of Billy the Kid|The Ballad of Billy the Kid]]» frå ,  den 27. august 2014.* 
*** oppgav desse kjeldene:*


## Bakgrunnsstoff
*
Worse Comes to Worst

«**Worse Comes to Worst**» er ein song av songaren Billy Joel gjeven ut som den andre singelen frå albumet *[[Piano Man]]* i 1974. Singelen nådde 80. plass på Billboard Hot 100.

Forfattaren Ken Bielen skildrar «Worse Comes to Worst» som «litt country, litt rock og litt gospel».

## Lister

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Worse Comes to Worst|Worse Comes to Worst]]» frå ,  den 27. august 2014.* 
*** oppgav desse kjeldene:*
Captain Jack av Billy Joel

«**Captain Jack**» er ein song av Billy Joel på albumet *[[Piano Man]]* frå 1973. Eit konsertopptak finst på *[[Songs in the Attic]]* frå 1981. 

Songen vert rekna som ein av dei viktigaste i karrieren til Joel fordi han vart framført den 15. april 1972 under ein live radiokonsert ved Sigma Studios på WMMR i Philadelphia. Denne versjonen vart mykje spelt på radiostasjonen og folk frå Columbia Records vart merksemd på songen. Kort tid etter fekk Joel platekontrakt med dei i 1973. 

## Komposisjon
Joel skreiv «Captain Jack» seint i 1971, i ein leiligheit i Oyster Bay på Long Island. Han såg ut vindauget og såg tenåringar som gjekk inn i eit hus på andre sida av gata for å kjøpe heroin frå ein dealer kalla «Captain Jack». «Han handlar om å kome seg ut av forstadane i New York,» fortalte Joel til John Kalodner i 1974. «Men på reisene mine har eg sett mange av dei same forstadane over heile landet. Songen er ganske brutal, men stundom er det godt å vere brutal og fornærme folk...det held ein på tå hev.»

Songen er i følgje Joel ein anti-narkotika song.

## Utgjeving
«Captain Jack» var ein av ti songar på *[[Piano Man]]*. Han vart raskt mykje spelt på FM-radio over heile landet. Denne songen, i lag med «Piano Man» og «The Entertainer», var dei songane Joel var mest kjend for, før han gav ut *[[The Stranger av Billy Joel|The Stranger]]* i 1977.

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Captain Jack (song)|Captain Jack (song)]]» frå ,  den 27. august 2014.* 
*** oppgav desse kjeldene:*


## Bakgrunnsstoff
*
SOAS, University of London

**SOAS, University of London** eller **School of Oriental and African Studies** er eit universitet i sentrale London som blei grunnlagd i 1916 som del av University of London. Dei viktigaste faga ved SOAS er humaniora, politikk, rettsvitskap, kultur og språk i tilknyting til Afrika, Midtausten og Asia. Det er den einaste høgare utdanningsintitusjonen som spesialiserer seg på desse områda.

## Skildring

Universitet har hovudcampus er ved Russell Square i bydelen Bloomsbury, saman med systeruniversitetet University College London. I 2001 opna det også ein campus ved Vernon Square i bydelen Islington ikkje så langt unna.

Universitetet tilbyr over 300 grunnutdanningar og over 100 vidare utdanningar. SOAS får jamleg rang blant dei ti beste universiteta i Storbritannia innan emne som arkeologi, historie og rettsvitskap. Mellom anna tilbyr universitetet undervising i ei rekkje ikkje-europeiske språk. SOAS har rundt 300 akademiske tilsette.

Det er knytt to galleri til universitetet. The Percival David Foundation of Chinese Art har ei av dei mest omfattande samlingane av kinesisk keramikk og porselen i Europa. Brunei Gallery har ei vidfemnande samling med samtidige og historiske gjenstandar frå Afrika, Midtausten og Asia.

## Framståande personar knytt til universitetet
### Studentar
(utval)
*Salahuddin av Malaysia, konge av Malaysia 1999-2001.
*Mette-Marit, kronprinsesse i Norge.
*Anthony Brooke rajah muda av Sarawak.
*Prinsesse Maria Laura av Belgia
*Luisa Diogo, statsminister i Mosambik.
*Bülent Ecevit, statsminister i Tyrkia.
*John Atta Mills, president i Ghana.
*Paul Robeson, USA-amerikansk songar og aktivist
*Aung San Suu Kyi, burmesisk demoktratiforkjempar og nobelprisvinnar

### Tilsette
*Jung Chang, kinesisk forfattar (også student her)
*Michel Hockx, professor i moderne kinesisk, leiar i *British Association of Chinese Studies*. 
* Reginald Johnston, privatlærar for den siste keisaren frå Qingdynastiet, Puyi.
*Göran Malmqvist, svensk sinolog
*Lao She, kinesisk forfattar

## Kjelder
* «About SOAS, University of London»

**Denne artikkelen bygger på «[[:nb:SOAS, University of London|SOAS, University of London]]» frå ,  den 28. august 2014.*  
 

## Bakgrunnsstoff
*SOAS, University of London
Asker kunstforening

**Asker kunstforening** er ei kunstforeining i Asker, skipa i 1970.

Kunstforeininga har som føremål å formidle biletkunst og kunsthandverk og gje folk i Asker kunnskap om kunst ved å arrangere føredrag, utstillingar med omvisingar, sal av kunst, og dessutan kjøpe inn kunst til si eiga samling. Talet på kunstverk i foreininga si eiga samling har med tida vorte stort. Verk frå samlinga vert lånt ut til skular, seniorsentre og andre offentlege bygningar i kommunen. Foreininga skiper til 8 – 10 utstillingar i året.

Foreininga driv frå 2018 eit galleri med salsutstillingar i eit lokale i Arnestadveien 2a i Vollen, etter tidlegare å ha hatt eit galleri i Asker kulturhus på Asker.

## Bakgrunnsstoff
* Internettsidene til Asker kunstforening