open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Utholmen

**Utholmen** er den nordvestlegaste øya i Flatvær, som ligg i Lützow-Holmbukta i Antarktis. Ho vart kartlagd av norske kartografar frå flyfoto teken under Lars Christensen-ekspedisjonen 1936-37.

## Sjå òg
* Antarktiske og subantarktiske øyar

## Kjelder
Wakadori-jima

**Wakadori-jima** er den sørlegaste øya i ei gruppe på tre småøyar som ligg 0,5&nbsp;nautiske mil (0,9&nbsp;km) nordvest for sundet mellom Ongul og Aust-Ongul. Ho vart kartlagd frå landmålingar og flyfoto teken under Japanese Antarctic Research Expedition (JARE), 1957-62. Namnet «Wakadori-jima» (Ungfugløya) vart gjeven av JARE i 1972.

## Sjå òg
* Antarktiske og subantarktiske øyar
Ytrehovdeholmen

**Ytrehovdeholmen** er den største av fire øyar i ei gruppe. Ho ligg 6&nbsp;km vest for Langhovde aust i Lützow-Holmbukta. Ho vart kartlagd av norske kartografar frå flyfoto tekne under Lars Christensen-ekspedisjonen i 1936–37 og namngjeven på grunn av plasseringa nær Langhovde.

## Sjå òg
* Antarktiske og subantarktiske øyar

## Kjelder
A*G*A*P*I (Crashing Down)

**«A*G*A*P*I (Crashing Down)»** er ein singel av den kypriotiske artisten Ívi Adámou, gjeve ut i 2010. Singelen er med på albumet *[[Kalokaíri Stin Kardiá]]*.

## Bakgrunnsstoff
* 
* 
*
Gerard ter Borch

**Gerard ter Borch** (Terborch) () var ein nederlandsk sjangermålar frå Zwolle, aktiv under den såkalla nederlandske gullalderen i målarkunst.

## Liv og gjerning
Borch var elev av faren Gerard. Frå seinast 1632 utdanna han seg vidare i Amsterdam, der Willem Cornelisz Duyster kan ha vore ein av læremeistrane hans. Eit par år seinare gjekk han i lære hos Pieter de Molijn i Haarlem, der han i 1635 vart medlem av Sint-Lucasgildet. I Haarlem vart han også påverka av Frans Hals.

Han la ut på lengre reiser til både England, Tyskland og Frankrike. I 1640-41 var han i Roma, der han måla små portrett på kopar av *Jan Six* og *Ei ung kvinne*. Han var innom Münster medan Fredskongressen 1646-48 pågjekk, og måla *Münster-avtalen vert underskriven*.

Borch vart invitert til Madrid, der han fekk oppdrag og vart slått til riddar av kong Filip IV. Han vart rettnok nøydd å reise heim til Nederlanda, truleg vart han utsett for intrigar. Etter ei tid i Haarlem busette han seg i Deventer, der han fekk borgarrett i 1655 og jamvel sete i byrådet.

I måleria til Borch kan ein sjå påverknad frå både Rembrandt og spansk målarkunst av Diego Velázquez. Den spanske hoffportrett-stilen nytta Borch til å lage miniatyrar á la Hans Holbein.

Borch er ein av dei fremste representantane for portrettkunst og sjangermåleri i Nederlanda. Han er korkje djuptloddande eller særleg mangesidig, men er ein meister på sitt vesle og avgrensa område. Figurane hans agerer stillferdig og er noko tilbaketrekte, men er både levande og truverdige som karakterar, Få målarar har så fint som Borch har hatt auge for korleis uttrykket fell til ro i eit ansikt, når personen er oppteken av eitt eller anna, ei dame som musiserer eller skreller eit eple.

Han døydde i Deventer.

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:da:Gerard ter Borch|Gerard ter Borch]]» frå ,  den 28. oktober 2012.*
Jan van Scorel

**Jan van Scorel**, () var ein nederlandsk renessansemålar frå landsbyen Schoorl (Scorel) ved Alkmaar i Utrecht. Han var den fyrste nederlandske målaren som studerte i Italia, og tok med seg impulsar derifrå heim til Nederlanda.

## Liv og gjerning
Scorel var elev av Willem Cornelisz i Haarlem, Jacob Cornelisz van Oostsanen i Amsterdam og Jan Gossaert i Utrecht. Sidan gjekk han i lære i Nürnberg, der han vart påverka av Albrecht Dürer.

Frå 1522 til -23 budde Scorel i Roma, anten år 1524 eller 1525 reiste han tilbake til Nederlanda. Han var den fyrste av dei viktige nederlandske målarane som gjekk i lære i Italia, og gjennom sine arbeid førte han den italienske høgrenessansen til Nederlanda. Pave Hadrian VI utnemnde Scorel til styrar for kunstsamlingane i Vatikanet. I Roma tok Scorel sterke inntrykk av Michelangelo og Rafael, særleg den sistnemnde.

Scorel arbeidde i både Alkmaar, Gent, Haarlem og til sist i Utrecht. Han brevveksla med svenskekongen Gustav Vasa, som var ute etter verk som Scorel laga. Mellom anna sende han eit madonnabilete og måla gobelengar til kongen.

Verka hans omfattar mellom anna *Tolv jerusalempilgrimar*, *Maria Magdalena*, *Den heilage familien* og *Adam og Eva*.

Scorel døydde i Utrecht i desember 1562. Mange av verka hans vart brende under ein biletstorm i året 1566.

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:sv:Jan van Scorel|Jan van Scorel]]» frå ,  den 28. oktober 2012.*  

## Bakgrunnsstoff
Indre Herøy kyrkje

**Indre Herøy kyrkje** er ei langkyrkje frå 1916 i Tjørvåg i Herøy kommune på Sunnmøre. Det året vart Indre Herøy sokn utskilt frå Herøy sokn. Den gamle kyrkja på Herøya vart riven. Dei to korte tverrarmane  på tårnet gjev kyrkja ein vestfront og den minner også om krosskyrkje.

Indre Herøy kyrkje er i tre og har 375 sitjeplasser.

Kyrkja vart bygd på prestegarden sin grunn. I 1922 vart ho dekorert av Johan Haddal. Han laga rosemålingar med kristne symbol. Kyrkjeklokka frå 1890, og orgelet frå 1899, vart flytt frå den gamle kyrkja. Det vart og ei lysekrone frå 1690, ein messehakel frå 1763 og ein kneskammel.

Altertavla er måla av Even Ulving. Ramma er skoren og måla av Arne Kinsarvik. Ho er frå 1921.

## Kjelder
* Øystein Ekroll og Per Eide:*Sunnmørskyrkjene : historie, kunst og arkitektur*

## Bakgrunnsstoff
* 
* 
* 
* Herøy kyrkjelege fellesråd
Madness av Ívi Adámou

**«Madness»** er ein singel av den kypriotiske songaren Ívi Adámou og den greske songaren Dimitris Domakos. Det er den engelske versjonen av «Fyge», ein greskspråkleg song frå det fyrste studioalbumet hennar, *[[San éna óneiro]]*.

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Madness (Ivi Adamou song)|Madness (Ivi Adamou song)]]» frå ,  den 28. oktober 2012.*
Philippe de Champaigne

**Philippe de Champaigne** () var ein flamsk-fransk barokkmålar, ein av dei aller fremste innan fransk målarkunst på 1600-talet.

### Liv og gjerning
Champaigne var fødd i Brussel og voks opp der i tronge kår. Han gjekk i lære hos landskapsmålaren Jacques Fouquières. I 1621 flytta han til Paris, der han i lag med Nicolas Poussin arbeidde med å dekorere Palais du Luxembourg. Utsmykkingsarbeidet vart leia av Nicolas Duchesne, Champaigne sin komande svigerfar.

Etter at Duchesne døydde, arbeidde Champaigne for dronningmora Marie de Medici og for kardinal Richelieu. Kardinalen gav Champaigne ei rad oppdrag, målaren dekorerte både kardinalen sitt palass, kuppelen på Sorbonne-kyrkja, samt andre bygningar. I 1648 var Champaigne med på å grunnlegge Académie Royale de Peinture.

Omkring 1640 kom Champaigne under påverknad frå jansenismen. Etter at den lamma dottera hans på mirakuløst vis skal ha vorte lækt ved nonneklosteret i Port-Royal, måla han i 1662 det berømte, men utypiske måleriet *Ex-Voto*.

Champaigne laga eit veldig stort tal måleri, hovudsakleg religiøse verk og portrett. Tidleg i livet var han påverka av Rubens, seinare vart stilen meir asketisk.

Han døydde i Paris.
## Måleri
 
Fil:LouisXIII.jpg|:Louis XIII
Fil:Cardinal-Richelieu.jpg|Kardinal Richelieu
Fil:Philippe de Champaigne - Moses with the Ten Commandments - WGA04717.jpg| Moses
Fil:Saint Augustine by Philippe de Champaigne.jpg|Augustin av Hippo


## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:de:Philippe de Champaigne|Philippe de Champaigne]]» frå ,  den 28. oktober 2012.*  

## Bakgrunnsstoff
Fjellpetrell

**Fjellpetrell** (*Procellaria parkinsoni*) er ein sjøfugl i stormfuglfamilien som hekkar på to øyar utanfor Nordøya på New Zealand og trekker til tropiske, austlege Stillehavet utanom hekketida.

## Skildring
Dette er ein stor petrell, 46 centimeter og 700 gram i gjennomsnitt. Han er einsfarga mørk brun, nær svart, men drakta blir meir brun med aukande alder, nebbet er skittengult med mørk nebbspiss. 

I den australske vinteren beitar fjellpetrellane i havområdet som strekkjer seg i høgd mellom nordspissen av Peru og sørlege Mexico, dei kan beite nær kysten og vestover i dette området, men vest for Galapagosøyane. Dei fleste fjellpetrellar hekkar på Great Barrier Island, men nokre òg på Little Barrier Island. Hekketida er frå midten av oktober med egglegging hovudsakleg i november og desember. Begge foreldra deltar i ruging i ca. 57 dagar totalt, og ungane er over 100 dagar når dei flyg. Dei kan hekke seks år gamle og kan ha levetid på minst 17 år.  

Basis i føda til fjellpetrellar er blekksprutar, med tillegg av fisk, krepsdyr og andre virvellause dyr. Dei er kjente for å følgje fiskebåtar, men er òg knytt til delfinar i beiteområdet i austlege Stillehavet, spesielt halvspekkhoggarar og *[[Peponocephala electra]]* (melonhovudkval).

Arten er klassifisert som sårbar av IUCN. Trugsmåla har vore introduserte framande dyreartar  som villkattar, og nokre fuglar blir tatt ved linefiske. Estimata for storleiken på populasjonen er ca. 10&nbsp;000 fuglar i 2005 og stabil.

## Kjelder

*Barrie Heather og Hugh Robertson, *The Field Guide to the Birds of New Zealand* (revised edition), Viking, 2005 
*BirdLife International (2012) Species factsheet: *[http://www.birdlife.org/datazone/speciesfactsheet.php?id=3923 Procellaria parkinsoni] *. Henta frå http://www.birdlife.org den 28. oktober 2012.

### Referansar

## Bakgrunnsstoff
Gråpetrell

**Gråpetrell** (*Procellaria cinerea*) er ein sjøfugl i stormfuglfamilien med sirkumpolar utbreiing over hav, til vanleg i eit belte mellom ca. 25 og 60° sør, men òg nordover langs Perustraumen i Stillehavet til havet utanfor Chile og Peru. 

## Skildring
Gråpetrellen er ein stor grå, kvit og brun petrell. Han måler gjennomsnittleg 48 cm i lengd og veg 1000 gram. Han har brungrå overside frå hovud til hale, kvit buk, og undersida av venger og hale er oskegrå. Nebbet er grønleg med svart mellom platene på på nasebora og føtene er grårosa.

Denne arten har hekkeområdet sitt spreidd på mange øygrupper og øyar sirkumpolart i utbreiingsområdet nord for ca. 60° sør. Dei største hekkekolonien er rekna å vere på Antipodesøyane i Stillehavet, ca. 800 kilometer søraust for sørspissen på Sørøya på New Zealand. Det største estimatet der er 53&nbsp;000 par i 2001. Andre større koloniar er på Gough Island, med over 100&nbsp;000 fuglar, og på Tristan da Cunha i Sør-Atlanteren. 

Hekkinga føregår i lause koloniar, gjerne blanda med kvithovudpetrellar. Reiret ligg i hòler, frå 1 til 3 meter inn i bakken. På Tristan da Cunha skjer egglegging  i perioden april til juni og den eine ungen i kullet blir flygedyktig frå oktober til desember. Rugetida er mellom 52 og 61 dagar og ungane treng ytterligare 110 dagar eller meir til dei er flygedyktige. Når dei søkjer føde i hekketida kan dei separere seg på kjønn slik at vaksne hofuglar søkjer lengre nord enn hannfuglar.

Føda er som for mange andre stormfuglar, fisk og krepsdyr. Gråpetrellar kan stupdukke frå omkring 3 meters høgd for å fange byttet. Anna vektig næring er utkast av fiskeavfall frå fiskebåtar. 

Arten er klassifisert som nær truga av IUCN. Trugsmåla er introduserte framande dyreartar på hekkeøyane, slik som rotter, men òg linefiske. I ei undersøking i perioden 1988 til 1997 viste det seg at opptil 27 % av fuglane som blei hekta fast på lineonglar var gråpetrellar. Estimata for storleiken på populasjonen er usikre, eit estimat er 400&nbsp;000 fuglar i 2004. Bestanden er rekna å vere minkande.

## Kjelder

*Barrie Heather og Hugh Robertson, *The Field Guide to the Birds of New Zealand* (revised edition), Viking, 2005 
*BirdLife International (2012) Species factsheet: *[http://www.birdlife.org/datazone/speciesfactsheet.php?id=3925 Procellaria cinerea] *. Henta frå http://www.birdlife.org den 28. oktober 2012.

### Referansar

## Bakgrunnsstoff
*
Maudheimekspedisjonen

**Maudheimekspedisjonen** (òg kalla **Den norsk-britisk-svenske antarktisekspedisjon**, forkorta *NBSX* eller *NBSAE*) var namnet på ein norsk-britisk-svensk ekspedisjon til Antarktis under leiing av John Giæver i perioden 1949-1952. Ekspedisjonen vart finansiert og organisert av ein komité av britiske, svenske og norske ekspertar, med professor Harald Ulrik Sverdrup som formann og var den første verkelege internasjonale vitskaplege ekspedisjonen til Antarktis. Store delar av det vestlege Dronning Maud Land vart kartlagt og ekspedisjonen vart ein modell for seinare ekspedisjonar til Antarktis.

Namnet på ekspedisjonen kjem frå overvintringsstasjonen Maudheim (71°03'S, 10°55'V) som vart oppretta i samband med ekspedisjonen. Fleire depot og hytter for overnatting og oppbevaring av utstyr vart reist. Frå desse basane vart det gjort utalde turar, den lengste varte i åtti dagar. Tre av ekspedisjonsmedlemmene omkom 24. februar 1951 då dei under ein testtur med ein overhalt Weasel vart overraska av tåke. Køyretøyet hamna i vatnet då dei for seint oppdaga at over hundre meter av isbremmen hadde kalva. Berre fotografen Stig Hallgren overlevde ulukka, då han etter 13 timar drivande på eit isflak vart redda av kollegaene sine.

Alle ekspedisjonsmedlemmane mottok Maudheimmedaljen. 

## Ekspedisjonsmedlemmane

## Sjå òg

* Antarktisekspedisjonar
* Quarisen
* Jelbartisen
* Ekströmisen

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:nb:Maudheimekspedisjonen|Maudheimekspedisjonen]]» frå ,  den 28. oktober 2012.* 
*** oppgav desse kjeldene:*


## Litteratur

* 

## Bakgrunnsstoff
* Kart over Maudheim
Den norske antarktisekspedisjonen 1956–1960

**Den norske antarktisekspedisjonen 1956–1960** (NAX) var ein vitskapleg ekspedisjon til Antarktis som vart arrangert i samband med det internasjonale geofysiske året 1957-58. Norsk Polarinstitutt var ansvarleg for gjennomføringa av ekspedisjonen. Direktør på Polarinstituttet, Harald Ulrik Sverdrup, leia førebuingane til ekspedisjonen, medan Sigurd Helle var ekspedisjonsleiar. Det vart først planlagt med ein toårig overvintringsekspedisjon, men det vart seinare vedteke å utvide ekspedisjonen til tre år.

14 deltakarar og 42 grønlandshundar vart frakta til Kronprinsesse Märtha Kyst i Dronning Maud Land med seglskutene «Polarbjørn» og «Polarsirkel» i november 1956. Basen til ekspedisjonen vart lagt 35 km frå kysten og fekk namnet Norway Station, men av deltakarane kalla *Fimbul*.

## Vitskapleg innhald
Forskingsaktivitetane omfatta:
*Meteorologiske målingar og observasjonar
*Kartlegging av fjellområdet Fimbulheimen søraust for Norway Station
*Glasiologiske undersøkingar
*Geologiske undersøkingar
*Ozonmålingar
*Polarlysundersøkingar
*Jordmagnetiske målingar
*Tidvassmålingar

## Resultat
I tillegg til at det vart samla inn store mengder forskingsdata, hadde ekspedisjonen stor politisk tyding. Det norske territorialkrav i Antarktis kunne berre oppretthaldast ved å vise at ein var til stades der. Ekspedisjonen sikra òg Noreg ein viktig posisjon i forhandlingane i forkant av Antarktistraktaten, som vart signert i desember 1959.

Kong Olav innstifta 3. februar 1960 Antarktismedaljen til minne om ekspedisjonen. Denne vart tildelt 37 personar som var knytt til ekspedisjonen på ulike måtar. 

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:nb:Den norske antarktisekspedisjonen 1956–60|Den norske antarktisekspedisjonen 1956–60]]» frå ,  den 28. oktober 2012.*  
 

## Bakgrunnsstoff
*Hans-Martin Henriksen: «Den Norske Antarktisekspedisjon 1956-60 – Norway Station»
Den sovjetiske antarktisekspedisjonen

**Den sovjetiske antarktisekspedisjonen** (**SAE** eller **SovAE**, russisk Советская антарктическая экспедиция, САЭ, *Sovjetskaja antarktitsjeskaja ekspeditzija*) var ein del av Arktisk og Antarktisk Forskingsinstitutt i Den sovjetiske komiteen for antarktiskforsking hos Det sovjetiske vitskapsakademiet.

Sjøfartsdepartementet i Sovjetunionen var ansvarleg for leiinga, logistikken og forsyninga til ekspedisjonane. 

Den første sovjetiske kontakten med Antarktis var i januar 1947 då kvalbåtflåten Slava byrja med kvalfangst i Sørishavet. 

## Stasjonar
Den første sovjetiske stasjonen i Antarktis, *[[Mirny-stasjonen|Mirny]]*, vart oppretta nær kysten den 13. februar 1956. I desember 1957 vart ein ny stasjon, *Vostok* bygt i dei indre områda nær den sørlege geomagnetiske polen. 
### Årskontinuerlege stasjonar
* Mirny (oppretta 13. februar 1956)
* Vostok (oppretta 16. desember 1957)
* Novolazarevskaya (oppretta 18. januar 1961)
* Molodyozhnaya (oppretta 14. januar 1963)
* Bellingshausen (oppretta 22. februar 1968)
* Leningradskaya (oppretta 25. februar 1971)
* Russkaya (oppretta 9. mars 1980)
* Progress (oppretta 1. april 1988)

### Sommarstasjonar
*Komsomolskaja (oppretta 6. november 1957)
*Pionerskaya (established May 27, 1956)
*Druzjnaja I (på Filchnerisen i Weddellhavet)
*Druzjnaja II (ved Weddellhavet)

### IGY-stasjonar
Stasjonar i bruk under Det internasjonale geofysiske året.
*Sovetskaja
*Den utilgjengelege pol-stasjonen

## Ekspedisjonar

Sovjetunionen dreiv ekspedisjonar til Antarktis frå 1955 til oppløysinga. Etter dette vart dei sovjetiske stasjonane i Antarktis teken over av Russland. 

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Soviet Antarctic Expedition|Soviet Antarctic Expedition]]» frå ,  den 28. oktober 2012.* 
*** oppgav desse kjeldene:*
* Boczek, B. A. (October 1984) "The Soviet Union and the Antarctic Regime" in *The American Journal of International Law*, **78**(4):834–58
* Voronin, V. I. (1948) "The first Antarctic whaling expedition of the Slava flotilla" in *Proceedings of the Soviet Geographical Society*, **80**(3):213–222
*
Black Island i Ross Archipelago

**Black Island** er ei øy i Ross Archipelago, like vest for White Island. Ho vart først namngjeven av Discovery Expedition (1901–04) fordi ho var utan snø. Det nordlegaste punktet på øya heiter *Cape Hodgson*, til minne om Thomas Vere Hodgson&nbsp;.

Det høgaste punktet på øya er Mount Aurora, eit viktig radiolinjepunkt.  På den mindre toppen av Mount Melania står ein viktig bakkestasjon for US Antarctic Program.  

## Sjå òg
* Composite Antarctic Gazetteer
* Antarktiske og subantarktiske øyar
* Antarktiske øyar sør for 60 °S
* SCAR
* kravområde i Antarktis

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Black Island (Ross Archipelago)|Black Island (Ross Archipelago)]]» frå ,  den 28. oktober 2012.* 
*** oppgav desse kjeldene:*
Ross Island

**Ross Island** er ei øy danna av fire vulkanar i Rosshavet nær det antarktiske kontinentet, utanfor kysten av Victoria Land i McMurdo Sound.

## Geografi

På grunn av vedvarande isdekke, vert øya stundom rekna som ein del av Antarktika. Ho har eit areal på 2460&nbsp;km²; og berre ein liten del av øya er is- og snøfri. Den sørlegaste aktive vulkanen på jorda, Erebus (3794 moh.), og den sørlegaste sovande vulkanen Terror (3230 moh.), ligg på øya. Dei vart namngjevne av James Clark Ross etter skip hans HMS «Erebus» og HMS «Terror». Det tredje høgaste fjellet på øya er Mount Bird, med Shell Glacier og Endeavour Piedmont Glacier i fjellsidene. Abbott Peak står mellom Mount Erebus og Mount Bird. Gamble Cone står aust på øya. 

Trass i at øya er relativt lita, er ho den sjette høgaste øya i verda. 

## Oppdaging
Sir James Clark Ross oppdaga øya i 1841, og ho vart seinare kalla opp etter han av Robert F. Scott.

Ross Island vart basen for mange tidlege ekspedisjonar i Antarktis. Ho var og er framleis den sørlegaste øya som er mogeleg å nå til sjøs. Hytter bygde av ekspedisjonane til Scott og  Shackleton står framleis på øya og er i dag bevarte som historiske stader. 

I dag står den newzealandske Scott Base på øya og her står òg den største busetnaden i Antarktis, U.S. Antarctic Program sin McMurdo Station. Greenpeace oppretta World Park Base på øya og dreiv denne i fem år frå 1987 til 1992. 

## Krav
Ross Island ligg innanfor grensene til Ross Dependency, som er kravområdet til New Zealand i Antarktis.

## Dyreliv
Ross Island har ein koloni på kring ein halv million adeliepingvinar.

## Sjå òg

* Composite Antarctic Gazetteer
* Erebus hotspot
* Erebus Ice Tongue
* Antarktiske og subantarktiske øyar

* Antarktiske øyar sør for 60 °S
* Øyar i New Zealand
* McMurdo Sound

* Rosshavet
* SCAR
* kravområde i Antarktis
* Air New Zealand Flight 901

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Ross Island|Ross Island]]» frå ,  den 28. oktober 2012.* 
*** oppgav desse kjeldene:*
* 

## Bakgrunnsstoff
* Map of Ross Island and Dry Valleys, NIWA New Zealand
White Island i Ross Archipelago

**White Island** er ei øy i Ross Archipelago som stikk opp gjennom Ross isbrem like aust for Black Island. Ho vart oppdaga av Discovery Expedition (1901–04) og ho fekk dette namnet av dei på grunn av kappa av snø som dekkjer ho. 

## Sjå òg
* Composite Antarctic Gazetteer
* Antarktiske og subantarktiske øyar
* Antarktiske øyar sør for 60 °S
* SCAR
* kravområde i Antarktis

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:White Island (Ross Archipelago)|White Island (Ross Archipelago)]]» frå ,  den 28. oktober 2012.* 
*** oppgav desse kjeldene:*



## Bakgrunnsstoff
Ross Archipelago

**Ross Archipelago** er ei øygruppe som i lag med isbremmen mellom dei dannar den austlege og sørlege grensa til McMurdo Sound. Den nordlegaste øya er Beaufort Island, så kjem Ross Island, Dellbridge Islands og Black Island og White Island. Den klassiske rapporten til Frank Debenham, *The Physiography av Ross Archipelago* frå 1923 skildra  «Brown Island» (no Brown Peninsula) som ein del av gruppa. 

## Sjå òg
* Composite Antarctic Gazetteer
* Antarktiske og subantarktiske øyar
* Antarktiske øyar sør for 60 °S
* SCAR
* kravområde i Antarktis

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Ross Archipelago|Ross Archipelago]]» frå ,  den 28. oktober 2012.* 
*** oppgav desse kjeldene:*



## Bakgrunnsstoff
Beaufort Island

**Beaufort Island**  er ei øy i Rosshavet i Antarktis. Ho er den nordlegaste øya i Ross Archipelago, og ligg 21&nbsp;km nord for Cape Bird på Ross Island. Ho er om lag 18,4&nbsp;km² stor og vart først kartlagd av James Clark Ross i 1841. Ross kalla ho opp etter Sir Francis Beaufort, hydrograf i den britiske Royal Navy.

## Geografi
Beaufort Island vart skapt av vulkansk aktivitet og består av basalt. Forma hennar er halvrund og det høgaste punktet er Paton Peak, på 771&nbsp;moh. Øya har eit variert terreng og habitat. Det meste av vestsida av øya er dekt av ei moderat bratt isfelt med isveggar som er kring 20&nbsp;m høg mot kysten. Aust- og sørsida av øya er stort sett isfri, men med bratte klipper som stig rett opp frå sjøen. Her er den isfrie bakken slak og har små tjern som sommaren og smeltevatn som renn ut mot kysten.

## Økologi
Beaufort Island har status som eit antarktisk særskild verneområde for å bevare det naturlege økologiske systemet og venre dei varierte og talrike fugleartane. Øya er isolert og vanskeleg å nå, og vert derfor sjeldan vitja av folk. Ho er stort sett uforstyrra av direkte menneskeleg aktivitet, og det har vore færre høve for innføring av eksotiske artar enn andre stader i Rosshavet. Sjølv om det er gjort noko forsking på øya, er ho aldri vorte nøye granska.

Det er ein liten koloni med hekkande keisarpingvinar på sjøisen like nord for øya. Det er ein stor adeliepingvin-koloni på ein strandvoll kalla Cadwalader Beach i sørvestenden av øya. Øya har òg fleire hekkande koloniar med sørjo.

Øya har eit omfattande område med vegetasjon på ein morenebenk 5-7 meter over stranda på nordsida av øya. Morenebenken er opp mot 50 meter brei. Vegetasjonen er dominert av mosearten *Bryum argenteum*. Det er det mest omfattande og samanhengande område med mosar som ein kjenner til i området kring McMurdo Sound. Det finst òg forskjellige typar algar på øya. Det er ein av dei sørlegaste stadane der ein finn raude snøalgar (*Chlamydomonas* sp., *Chloromonas* sp., og *Chlamydomonas nivalis*). Staden er gunstig med tanke på vegetasjon fordi sommaretemperaturen vert relativt høg. Nordenden av øya ligg verna frå den kalde sønnavinden av høge isklipper, og området får tilført vatn frå isklippene og snøbakkane.

## Sjå òg
* Composite Antarctic Gazetteer
* Antarktiske og subantarktiske øyar
* Antarktiske øyar sør for 60 °S
* SCAR
* kravområde i Antarktis

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Beaufort Island|Beaufort Island]]» frå ,  den 28. oktober 2012.* 
*** oppgav desse kjeldene:*
Big Razorback Island

**Big Razorback Island** er den søraustlegaste av Dellbridge Islands, som ligg i Erebus Bay utanfor vestsida av Ross Island. Ho vart oppdaga og namngjeven av British National Antarctic Expedition, 1901–04, under Robert Falcon Scott. Namnet syner til at forma til øya liknar ein stor finnkval (*razorback* på engelsk).

## Sjå òg
* Antarktiske og subantarktiske øyar

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Big Razorback Island|Big Razorback Island]]» frå ,  den 28. oktober 2012.* 
*** oppgav desse kjeldene: 
* *
Dellbridge Islands

**Dellbridge Islands** er ei gruppe på fire øyar som ligg i Antarktis, like sør for Cape Evans og Ross Island.

Øyane i gruppa er Inaccessible Island, Tent Island, Big Razorback Island og Little Razorback Island. Dei er kalla opp etter James H. Dellbridge som var andremaskinist på Discovery Expedition 1900 - 1904, leia av Robert Falcon Scott.

## Sjå òg
* Composite Antarctic Gazetteer
* Antarktiske og subantarktiske øyar
* Antarktiske øyar sør for 60 °S
* SCAR
* kravområde i Antarktis

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en :Dellbridge Islands|Dellbridge Islands]]» frå ,  den 28. oktober 2012.* 
*** oppgav desse kjeldene:*
* Dellbridge Islands from the Geographic Names Information System of US Geological Survey
Inaccessible Island i Dellbridge Islands

**Inaccessible Island** er ei lita klipperik øy, den nordlegaste av Dellbridge Islands, og ligg 1&nbsp;nautisk mil sørvest for Cape Evans på Ross Island i Antarktis. Ho er den mest iaugefallande av gruppa fordi ho nesten er alltid er snøfri og stig 95 meter over havet. Øya vart oppdaga av British National Antarctica Expedition (1901–04) under Robert Falcon Scott og fekk dette namnet fordi ho var vanskeleg å nå (inaccessible tyder utilgjengeleg på engelsk).

## Sjå òg
* Composite Antarctic Gazetteer
* Antarktiske øyar sør for 60 °S
* Scientific Committee on Antarctic Research
* kravområde i Antarktis

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Inaccessible Island (Dellbridge Islands)|Inaccessible Island (Dellbridge Islands)]]» frå ,  den 28. oktober 2012.*
Little Razorback Island

**Little Razorback Island** er den minste og austlegaste av Dellbridge Islands, som ligg i Erebus Bay utanfor vestsida av Ross Island. Ho vart oppdaga av «Discovery»-ekspedisjonen til Robert Falcon Scott, 1901–04, og fekk dette namnet fordi ho likna på den nærliggande Big Razorback Island, men var mindre.

## Sjå òg
* Antarktiske og subantarktiske øyar
Mickle Island

**Mickle Island** er ei særs lita øy 1 nautisk mil (1,9&nbsp;km) søraust for Flagstaff Point, like utanfor vestsida av Ross Island. Ho vart kartlagd og fekk dette namnet av den britiske antarktiskekspedisjonen leia av Shackleton, 1907-09. Namnet verkar å vere ironsik meint sidan mickle tyder «stor».

## Sjå òg
* Antarktiske og subantarktiske øyar
Stavne–Leangenbanen

**Stavne–Leangenbanen** er ei 5,8&nbsp;km lang jernbanestrekning i Trondheim kommune. Banen tar av frå Dovrebanen ved Stavne på vestsida av Nidelva, kryssar elva og deretter E6 før han kjem til Lerkendal haldeplass, som i dag er den einaste haldeplassen på strekninga. Vidare går jernbanen gjennom den 2,7&nbsp;km lange Tyholttunnelen før han kjem ut ved Leangen stasjon, og kjem inn på Meråkerbanen mot Hell. I 2013 vart det nybygde sørlege sporet frå Dovrebanen gjenopna etter at dei omfattande vegarbeida i området var ferdige. Banen vil bli elektrifisert som den første delen i samband med elektrifiseringa av Meråker- og Nordlandsbanen som er planlagt ferdig i 2024.

## Historikk
Stavnebanen vart påstarta under 2. verdskrigen etter ønske frå Wehrmacht for å få ein alternativ jernbane utanfor Trondheim sentrum ved ein eventuell sabotasjeaksjon. Fordi det tok lang tid å bygge tunnelen, begynte ein òg å bygge ei parallellstrekning frå Skansen stasjon og gjennom Sandgata. Då krigen var slutt var likevel ingen av dei to strekningane ferdige. Sporet frå Sandgata og vidare gjennom Olav Tryggvasons gate hadde berre nådd Søndre gate. Vidare bygging av Stavne–Leangenbanen vart utsett, og han vart offisielt opna først 2. juni 1957. Til å begynne med vart han berre nytta til godstrafikk, men sidan 1988 er strekninga mellom Marienborg og Lerkendal trafikkert på kvardagar av lokaltog frå Steinkjer. Gjennom Tyholttunnelen går det framleis berre godstrafikk.

## Linjekart

}

|}

## Kjelder

## Bakgrunnsstoff
Lerkendal haldeplass

**Lerkendal haldeplass** er ein haldeplass på Stavnebanen ved Lerkendal i Trondheim. Den vart opna i 1988 med ei plattform. Tidlegare hadde det berre vore godstrafikk på strekninga. Haldeplassen ligg mellom NTNU på nordsida og SINTEF si administrasjonsbygning, Lerchendal gård og Lerkendal Stadion på den sørsida. Det er kort overgang til buss. Før Trønderbanen vart forlenga til Lundamo i 2014 var det på kvardagar ein avgang i timen til Steinkjer via Trondheim sentralstasjon. Sidan desember 2014 det er det bare 2 avgangar om morgonen og 2 om ettermiddagen på kvarsdagar.

## Kjelder

## Bakgrunnsstoff
* Banenor si side om Lerkendal stasjon
* Norsk Jernbaneklubb si side om Lerkendal
Miljøprogrammet til SN

**Miljøprogrammet til SN** – **United Nations Environmental Programme** (UNEP) – koordinerer miljøaktivitetane til Dei sameinte nasjonane, støttar utviklingsland i å innføre miljøvennleg politikk og oppfordrar til  berekraftig utvikling gjennom sunne miljøvennlege tiltak. Miljøprogrammet til SN vart etablert som eit resultat av *Dei sameinte nasjonane sin konferanse om det menneskelege miljøet* i 1973 og hovudkvarteret er i Gigiri i Nairobi i Kenya. Miljøprgrammet har òg seks regionale kontor, og mange land-kontorer.

Miljøprogrammet har ei eiga avdeling i Noreg, UNEP/GRID-Arendal.

Kvart år gjev UNEP ut ei eiga årbok.

## Miljørapport GEO
Saman med Verdas meteorologiorganisasjon etablerte Miljøprogrammet Intergovernmental Panel on Climate Change (IPCC) i 1988.

GEO står for global environmental outlook og er ein rapport som kjem ut kvart femte år. Noreg har vore ein viktig finasiell bidragsytar til desse rapportane.
GEO4-rapporten vart presentert i Noreg 25. oktober 2007. Rapporten kjem ut kvart femte år og vert rekna som det viktigaste internasjonale oppslagsverket om miljøspørsmål. 
GEO5 kom ut i 2012.

## Bakgrunnsstoff
*Nettstaden til Miljøprogrammet til SN
*UNEP/GRID Arendal
Apostrophe Island

**Apostrophe Island** er ei lita isdekt øy som ligg like utanfor Spatulate Ridge i Lady Newnes Bay i Victoria Land. Namnet skildrar at øya ser ut som ein apostrof sett frå høgda og vart gjeven av New Zealand Antarctic Place-Names Committee i 1966.

## Sjå òg
* Antarktiske og subantarktiske øyar

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Apostrophe Island|Apostrophe Island]]» frå ,  den 29. oktober 2012.* 
*** oppgav desse kjeldene: 
* *
Bratina Island

**Bratina Island** er ei lita øy som ligg ved nordenden av Brown Peninsula i Ross isbrem. Ho vart namngjeven av Advisory Committee on Antarctic Names i 1963 etter flymekanikaren Joseph Bratina i U.S. Navy skvadron VX-6, som var stasjonert ved McMurdo Station i sommarsesongane 1958–59, 1960–61 og 1961–62.

## Sjå òg
* Antarktiske og subantarktiske øyar

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Bratina Island|Bratina Island]]» frå ,  den 29. oktober 2012.* 
*** oppgav desse kjeldene:*
*
Paradis i Stavanger

**Paradis** er namnet på eit område som ligg like sør for Stavanger sentrum. Det ligg mellom bydelane Våland og Storhaug i Stavanger, i skråningen frå Storhaug ned til Hillevågsvatnet. Området blei første gong nemnt med dette namnet i 1686.
Det har gjeve namn til gatene Paradisveien og Paradissvingen og til Paradis stasjon på dobbeltsporet mellom Stavanger og Sandnes.

## Historie

Paradis var ein del av Hetland prestegard, og før det ein del av ødegarden Eikanes under Hetland. Området var ikkje dyrka på 1600-tallet, men leid ut til Lagård som beite. Det blei betalt ei årleg leigeavgift på to pund korn 
I Paradis var det ei naturljeg kjelde som blei kalla Paradiskilden. Husmennene på plassen Storhaug fekk henta vatn her.

I 1825 blei Paradis festa til Iver Svendson Oftedal i hans levetid. I 1837 blei Paradis gjort om til eit arvefeste. I 1847 brant bygningene på Paradis ned. Eigedommen blei delt då fru Tausan skilde ut ein del av eigedommen til klokkaren før 1867. Paradis høyrde til Hetland herred før det blei ein del av Stavanger ved byutvidinga i 1866.

Frå 1870-talet blei området stykka opp i mindre tomter til eit bustadstrøk. Frå denne perioden finst fleire villaer i sveitserstil. Dei sørvestvendte bakkane med utsyn over Hillevågsvatnet gjorde staden til eit fornemt strøk både då og seinare.

Frå 2007, då Stavanger godsterminal blei flytta til Ganddal, byrja ein bruka namnet «Paradis» også om området langs vestsida av Hillevågsvatnet. Det blei planlagd ei omfattande byutvikling frå nye Paradis stasjon på dobbeltsporet mot Sandnes til Lagård gravlund. Det blei planlagd å byggja ut eit areal på totalt 100 dekar til parkar, grøntområde, strandpromenade og ny vegtilknytying. Ein gjekk etterkart vekk frå planane då Jernbaneverket, som eig eigedommen, ikkje ville flytta driftsbanegarden sin.

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:nb:Paradis i Stavanger|Paradis i Stavanger]]» frå ,  den 28. oktober 2012.*  

## Bakgrunnsstoff
*Kart over Paradis ved gulesider.no
*Paradis . Lokalhistorisk oversyn ved erlingjensen.net
Dailey Islands

**Dailey Islands** er ei gruppe små vulkanske øyar som ligg utanfor kysten av Victoria Land, 8 km nordaust for Cape Chocolate, i nordenden av isbremmen som grensar til McMurdo Sound. Dei vart oppdaga av Discovery-ekspedisjonen, under Robert Falcon Scott, og kalla opp etter Fred E. Dailey, som var snikkar på ekspedisjonen. 

Øyane i Dailey Islands er:
***West Dailey Island** (), den største og vestlegaste av øyane, ligg 8 km nordaust for Cape Chocolate. Sjølv ho vart vitja av «Discovery-ekspedisjonen», som namngav gruppa, verkar det som om denne øya vart namngjeven av Terra Nova-ekspedisjonen til Scott, 1910-13.
***Juergens Island** (), ligg 2,5 km aust for West Dailey Island. Ho vart kalla opp etter Eric D. Juergens frå ASA, som var medleiar på eit USAP-prosjekt for å reinse Antarktis for avfall i byrjinga av 1991. 
***Hatcher Island** (), på austsida av Juergens Island, 3 km aust for West Dailey Island; kalla opp etter John H. Hatcher, III frå ASA, som starta det omfattande avfallshandteringsprosjektet for USAP i 1992.
***Uberuaga Island** (), ei 800 meter lang øy heilt aust i Dailey Islands. Ho vart kalla opp etter Julia Mary Uberuaga, som frå 1979 til 1999 arbeidde 20 sesongar i Antarktis for USAP. 
***Kuechle Island** (), ligg 1,5 km nordvest for Uberuaga Island og er den nordlegaste av Dailey Islands. Ho vart kalla opp etter Valerian B. (Larry) Kuechle, ein elektrikar frå University of Minnesota med USAP.

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Dailey Islands|Dailey Islands]]» frå ,  den 29. oktober 2012.* 
*** oppgav desse kjeldene:*
*
Duke of York Island

**Duke of York Island** er ei fjellendt isfri øy og som ligg i den sørlege delen av Robertson Bay, langs nordkysten av Victoria Land. Ho vart først kartlagd i 1899 av den britiske antarktiskekspedisjonen, under Carsten Borchgrevink, som namngav ho etter den dåverande hertugen av York, seinare kong Georg V av Storbritannia.

## Kjelder
Dunlop Island

**Dunlop Island** er ei klipperik øy som ligg like utanfor Wilson forlandsbre og kysten av Victoria Land, like nordaust for Cape Dunlop. Ho vart først kartlagd av Nimrod-ekspedisjonen, 1907–09, under Ernest Shackleton, som namngav ho etter H.J.L. Dunlop, maskinsjef på skipet «Nimrod».

## Sjå òg
* Antarktiske og subantarktiske øyar

## Kjelder
Emerging Island

**Emerging Island** er ei isdekt øy som ligg 1,5&nbsp;nautiske mil aust for Index Point i Victoria Land, i den nordlege delen av Lady Newnes Bay. Øya stikk berre så vidt over isen ved enden av Marinerbreen. Ho vart namngjeven i 1966 av New Zealand Antarctic Place-Names Committee.

## Sjå òg
* Antarktiske og subantarktiske øyar

## Kjelder
Felsite Island

**Felsite Island** er ei klippeøy som ligg inst i Edisto Inlet innanfor nordstraumen til Edistobreen. Ho vart namngjeven av New Zealand Geological Survey Antarctic Expedition, 1957–58, på grunn av fleire gangar av gulkvite vulkanske bergartar (felsitt) i den elles mørke sedimentære bergarten som utgjer øya.

## Sjå òg
* Antarktiske og subantarktiske øyar

## Kjelder
Clow Island

**Clow Island** er ei i den austlege delen av Lake Fryxell i Taylor Valley i Victoria Land. Øya var ei halvøy så seint som i 1980-åra då auka vassnivå i innsjøen gjorde at den austlege delen av halvøya vart lagt under vatn og ho vart ei øy. Ho vart namngjeven av Advisory Committee on Antarctic Names (2000) etter Gary D. Clow frå US Geological Survey, som studerte vekselverknaden mellom sand og is og sedimentavsetjingar i isdekte innsjøar i Taylor Valley, 1985–86, og glasiologi ved Taylor Dome, 1993–94 til 1995–96.

## Sjå òg
* Antarktiske og subantarktiske øyar

## Kjelder
Foynøya i Antarktis

**Foynøya** er den nest største øya i Possession Islands i Aust-Antarktis, og ligg 6,5&nbsp;km sørvest for Possession Island. Øya vart utforska av ein norsk ekspedisjon i 1894–95 leia av Henrik Johan Bull, og kalla opp etter Svend Foyn, som finansierte det meste av ekspedisjonen.

Adeliepingvinar hekkar på øya. I dag vert øya ofte vitja av cruiseskip i Antarktis. 

## Sjå òg
* Antarktiske og subantarktiske øyar

## Kjelder
Coulman Island

**Coulman Island** er ei isdekt øy som består av fleire tilknytte skjoldvulkanar i Rosshavet utanfor Antarktis. Coulman kaldera er 5 km brei og 770 meter djup og ligg sør på øya. Det held keisarpingvinar til på øya. Coulman Island ligg i Ross Dependency, som er kravområdet til New Zealand i Antarktis. Ho vart oppdaga i 1841 av sir James Clark Ross som namngav ho etter svigerfaren sin, Thomas Coulman. Eit kjent landemerke på øya er Cape Anne, det søraustlegaste punktet på øya. Neset fekk dette namnet av Ross etter kona hans. 

Det høgaste punktet på øya er 1998 meter over havet. 

## Sjå òg
* Composite Antarctic Gazetteer
* Antarktiske øyar sør for 60 °S
*Vulkanar i Antarktis
* SCAR
* kravområde i Antarktis

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Coulman Island|Coulman Island]]» frå ,  den 29. oktober 2012.* 
*** oppgav desse kjeldene:*
Hahn Island

**Hahn Island** er ei øy som ligg 7&nbsp;nautiske mil nord for Mount Discovery, på austsida av Koettlitzbreen i Antarktis. Ho vart kartlagd av US Geological Survey frå landmålingar og flyfoto, og vart namngjeven av Advisory Committee on Antarctic Names i 1963 etter offiser James Hahn i U.S. Navy, a offiser for offentleg informasjon i U.S. Naval Support Force i Antarktis, i fleire år før 1963.

## Sjå òg
* Antarktiske og subantarktiske øyar

## Kjelder
Heald Island

**Heald Island** er ei øy som stig opp av isen på Koettlitzbreen like aust for Walcott Bay i Victoria Land i Antarktis. Ho vart oppdaga og namngjeven av Discovery-ekspedisjonen (1901–04) etter matrosen William L. Heald, eit ekspedisjonsmedlem som redda livet til Hartley T. Ferrar då sistnemnde leid av skjørbuk i 1902.

## Sjå òg
* Antarktiske og subantarktiske øyar

## Kjelder
Hedgehog Island

**Hedgehog Island** er ei lita, berr granittøy eller ein staur, i Moubray Bay i Antarktis, 1&nbsp;nautisk mil sør for Helm Point. Ho vart først vitja i 1957 av ei lita gruppe frå Hallett Station, og fekk dette namnet av New Zealand Geological Survey Antarctic Expedition, 1957–58, på grunn av forma hennar.

## Sjå òg
* Antarktiske og subantarktiske øyar

## Kjelder
Franklin Island

**Franklin Island** er ei øy som ligg i Rosshavet kring 130 km aust for Cape Hickey i Victoria Land. Ho vart oppdaga on 27. januar 1841 av James Clark Ross, og kalla opp etter sir John Franklin, den kjende Arktisfararen, som vart guvernør i Van Diemen's Land (Tasmania).

Ho ligg 80 km nord for Beaufort Island og kan sjå ut til å vere del av same øygruppe, men vert likevel vanlegvis ikkje rekna som ein del av Ross Archipelago.

Øya har hekkande koloniar av adeliepingvin og sørjo på eit relativt flatt område i sørvest.

**Bernacchi Head** () er ei stupbratt klippe heilt sør på øya. Ho vart kalla «Cape Bernacchi» av Southern Cross-ekspedisjonen, 1898-1900, etter Louis C. Bernacchi, eit ekspedisjonsmedlem. Namnet vart endra til «Head» av Advisory Committee on Antarctic Names for å ikkje forveksle klippa med Cape Bernacchi på kysten av Victoria Land.

**Franklin Shoals** () er nokre grunner nær Franklin Island.

## Sjå òg
* Composite Antarctic Gazetteer
* Antarktiske øyar sør for 60 °S
* Scientific Committee on Antarctic Research
* Kravområde i Antarktis

## Kjelder
Gregory Island

**Gregory Island** er ei lita øy som ligg like utanfor austkysten av Victoria Land i Antarktis, 2,5&nbsp;nautiske mil nordaust for Cape Archer. Ho vart oppdaga av Discovery-ekspedisjonen (1901–04), som på den tida trudde det var eit nes dei kalla «Gregory Point», etter John W. Gregory, som var leiar for det sivile mannskapet på ekspedisjonen. Det vart oppdaga at det var ei øy under Terra Nova-ekspedisjonen.

## Sjå òg
* Antarktiske og subantarktiske øyar

## Kjelder
Kay Island

**Kay Island** er ei lita øy som ligg 2 nautiske mil (3,7&nbsp;km) aust for Cape Johnson nord i Wood Bay i Victoria Land. Ho vart oppdaga i 1841 av kaptein James Clark Ross i Royal Navy, og vart namngjeven av han etter løytnant Joseph W. Kay, direktør i Rossbank Observatory på Tasmania, som var tredjeløytnant på skipet «Terror». Opphavleg vart ho kartlagd av Ross som ei gruppe på tre øyar, men ein kjenner berre til denne øya i dette området i dag. 

## Sjå òg
* Antarktiske og subantarktiske øyar
Islands Point

**Islands Point** er ei høg klippeøy som skil Berg Bay og Relay Bay, og som ligg langs vestsida av Robertson Bay i Victoria Land i Antarktis. Ho vart kartlagd av nordgruppa i Terra Nova-ekspedisjonen, under kaptein Robert Falcon Scott, og fekk truleg namn i tilknytt til den mindre øya (Sphinx Rock) som ligg like nord for neset.

## Kjelder
Juergens Island

**Juergens Island** er ei øy 1,5 nautiske mil (2,8&nbsp;km) aust for West Dailey Island i Dailey Islands i McMurdo Sound. Ho er kalla opp etter Eric D. Juergens frå ASA, som var med å styre eit United States Antarctic Program-prosjekt (USAP) for å fjerne avfall frå Antarktis frå 1991 og frametter. 

## Sjå òg
* Antarktiske og subantarktiske øyar
Selsbakk stasjon

**Selsbakk stasjon** ligg på Dovrebanen i Trondheim, 6,4 km sør for Trondheim sentralstasjon. Stasjonen vart opna i 1890. Då Dovrebanen vart bygd om til normalspor i 1919, vart det bygd ein ny stasjonsbygning, og stasjonen vart flytta eit stykke nordover. Stasjonen har i dag berre lokaltrafikk med togstopp for lokaltoga til Røros. Stasjonen ligg ved eit kryssingsspor.

## Kjelde

**Denne artikkelen bygger på «[[:nb:Selsbakk stasjon|Selsbakk stasjon]]» frå ,  den 31. oktober 2012.*  
  

## Bakgrunnsstoff

* NSBs side om Selsbakk
* Norsk Jernbaneklubbs side om Selsbakk
Lamplugh Island

**Lamplugh Island** er ei isdekt øy som ligg 4 nautiske mil (7&nbsp;km) nord for Whitmer Peninsula, langs kysten av Victoria Land. Øya vart først sett under «Discovery»-ekspedisjonen leia av Scott, 1901–04, men ho vart først kartlagd som ei øy av Nimrod-ekspedisjonen under Shackleton, 1907-09. Ho vart namngjeven av Shackleton etter G.W. Lamplugh, som støtta ekspedisjonen. 

## Sjå òg

* Antarktiske og subantarktiske øyar
Markham Island

**Markham Island** er ei lita, men iaugefallande øy som ligg like utanfor Oscar Point nord i Terra Nova Bay i Victoria Land. Ho vart oppdaga i februar 1900 av den britiske antarktiskekspedisjonen (1898–1900) under C.E. Borchgrevink, som namngav ho etter sir Clements Markham.

## Sjå òg
* Antarktiske og subantarktiske øyar
Nella Island

**Nella Island** er den nordlege av to små, klipperik øyar som ligg like utanfor nordvestkanten av Davis forlandsbre, utanfor nordkysten av Victoria Land. Ho vart namngjeven av ANARE (Australian National Antarctic Research Expeditions) etter M.V. «Nella Dan», eit av to ekspedisjonsskip nytta av ANARE i 1962 for å utforske området.

## Sjå òg
* Antarktiske og subantarktiske øyar
Heftyeøya

**Heftyeøya** er ei lita øy som er den sørlegaste av Possession Islands, og ligg aust for sørenden av Adare Peninsula i Antarktis. Ho vart namngjeven av den norske ekspedisjonen i 1894–95, leia av Henrik Johan Bull og Leonard Kristensen, etter Thos. Joh. Heftye & Søn frå Kristiania (i dag Oslo), som hadde aksjar i ekspedisjonsskipet «Antarctic».

## Sjå òg
* Antarktiske og subantarktiske øyar

## Kjelder
Hughes Island

**Hughes Island** er ei lita isdekt øy, den austlegaste av Lyall Islands, som ligg like aust for innløpet til Yule Bay i Victoria Land i Antarktis. Ho vart kartlagd av USGS frå landmålingar og flyfoto tekne av U.S. Navy i 1960–63, og vart namngjeven av US-ACAN etter løytnant Ronald M. Hughes, militærlege ved McMurdo Station i 1966.

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Hughes Island|Hughes Island]]» frå ,  den 29. oktober 2012.* 
*** oppgav desse kjeldene:*
Novosad Island

**Novosad Island** er ei lita isdekt øy, ei av Lyall Islands, som ligg 6,5 km nord-nordaust for Cape Dayman, utanfor nordkysten av Victoria Land i Antarktis. Ho vart kartlagd av USGS frå landmålingar og flyfoto tekne av U.S. Navy, 1960–63, og vart namngjeven av US-ACAN etter løytnant Charles L. Novosad, Jr., militærlege ved Naval Air Facility i McMurdo Sound i 1957.
Possession Islands

**Possession Islands** er ei gruppe små øyar og skjer som strekkjer seg over eit område på kring 11 km. Dei ligg vest i Rosshavet, 8 km søraust for Cape McCormick i Victoria Land. Possession Islands vart namngjevne av kaptein James Clark Ross i Royal Navy, til minne om at det britiske flagget vart planta her 12. januar 1841. 

## Possession Island
**Possession Island** er ei klipperik øy som er nesten 3 km lang, og den nordlegaste og største av Possession Islands. Possession Island ligg ved .

## Sjå òg
* Composite Antarctic Gazetteer
* Antarktiske og subantarktiske øyar
* Antarktiske øyar sør for 60 °S
* SCAR
* kravområde i Antarktis

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Possession Islands|Possession Islands]]» frå ,  den 29. oktober 2012.* 
*** oppgav desse kjeldene:*
Prior Island

**Prior Island** er ei øy som ligg like aust for Lamplugh Island, utanfor kysten av Victoria Land i Antarktis. Øya vart først kartlagd og namngjeven av  den britiske antarktiskekspedisjonen, 1907–09, under Ernest Shackleton. Ho vart truleg kalla opp etter George Thurland Prior, mineralarkivar i British Museum 1909-27.

## Sjå òg
* Antarktiske og subantarktiske øyar
Sputnik Islands

**Sputnik Islands** er eit par isdekte øyar, den eine mykje større enn den andre. Dei ligg mellom Cape Cheetham og Cape Williams i innløpet til Ob' Bay. Øyane vart  fotografert frå lufta av U.S. Navy Operation Highjump, 1946-47. Ho vart kartlagd av Den sovjetiske antarktisekspedisjonen, 1958, og kalla opp etter den første sovjetiske satellitten. 

## Sjå òg
* Antarktiske og subantarktiske øyar
Staten Island Heights

**Staten Island Heights** er ei hovudsakleg flat, isdekt høgd mellom Greenville og Alatna Valleys i Convoy Range i Victoria Land. Ho vart kartlagd av US Geological Survey (USGS) frå landmålingar og flyfoto, og namngjeven av Advisory Committee on Antarctic Names (US-ACAN) i 1964 etter USS «Staten Island», ein isbrytar i den amerikanske konvoien til McMurdo Sound i fleire sesongar frå 1956-57.
Surgeon Island

**Surgeon Island** er den største av Lyall Islands og ligg 6,5 km aust-søraust for Cape Hooker utanfor nordkysten av Victoria Land i Antarktis. Ho vart kartlagd av USGS frå landmålingar og flyfoto tekne av U.S. Navy, 1960–63. Ho vart namngjeven av US-ACAN i tråd med andre øyar i gruppa som er kalla opp etter kirurgar som arbeidde i Antarktis. 

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Surgeon Island|Surgeon Island]]» frå ,  den 29. oktober 2012.* 
*** oppgav desse kjeldene:*
Turret Island

**Turret Island** er ei lita øy, som er isdekt, utanom nordsida. Ho ligg delvis innanfor enden av Shipleybreen, 1 nautisk mil (1,9&nbsp;km) vest for Flat Island, langs  nordkysten av Victoria Land. Den klipperike nordsida stikk fram frå isbreen ser ut som eit kanontårn (turret på engelsk). Ho vart kartlagd og namngjeven av Northern Party, leia av Campbell, under Terra Nova-ekspedisjonen, 1910-13,

## Sjå òg
* Antarktiske og subantarktiske øyar
Unger Island

**Unger Island** er ei lita, isfri øya i Antarktis som ligg 6,5 km søraust for Cape Hooker. Ho er den vestlegaste av Lyall Islands.

Ho vart opphavleg kartlagd i 1960-åra frå landmålingar og fotografri teken av av US Geological Survey (USGS). Ho er kall opp etter løytnant Pat B. Unger, USNR, militærlege ved Little America V i 1957. 

## Kjelder
*