open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Boogie with Canned Heat

***Boogie with Canned Heat*** er det andre studioalbumet til Canned Heat, gjeve ut i 1968. I motsetnad til debutplata inneheld denne plata hovudsakleg originale songar. Albumet inneheld hitten «On the Road Again», ein av dei mest kjende songane deira. «Amphetamine Annie» er ei åtvaring mot farane ved å bruke amfetamin, og vart ein del spelt på radio. «Fried Hockey Boogie» var det første dømet på ein av boogie-songane til Canned Heat.

Då albumet kom ut på CD i 2005, kom det med seks bonusspor. I 2012 vart albumet nymastra og gjeve ut på CD av Iconoclassics Records, igjen med seks bonusspor.

## Innhald

## Medverkande
;Canned Heat
*Bob Hite – vokal
*Alan Wilson – slidegitar, vokal, munnspel
*Henry Vestine – sologitar
*Larry Taylor – bass
*Adolfo de la Parra – trommer

;Andre musikarar
*Dr. John – blåsearrangement, piano
*Sunnyland Slim – piano på «Turpentine Moan»

;Produksjon
*Dino Lappas – lydteknikar
*Dallas Smith – produsent

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Boogie with Canned Heat|Boogie with Canned Heat]]» frå ,  den 26. august 2018.* 
*** oppgav desse kjeldene:*
*
Living the Blues

***Living the Blues*** er det tredje studioalbumet av Canned Heat. Det er eit dobbeltalbum som kom ut 1. november 1968. Det var eit av dei første dobbeltalbuma som gjekk inn på den amerikanske albumlista. Det inneheld signaturlåten til Canned Heat, «Going Up the Country», som seinare vart nytta under introen til filmen *[[filmen Woodstock|Woodstock]]*. John Mayall spelte piano på «Walking by Myself» og «Bear Wires». Dr. John spelte på «Boogie Music». Den 20 minuttar lange «Parthenogenesis» dekkjer heile side to av albumet, men er ikkje den lengste songen. Konsertopptaket av «Refried Boogie» varer over 40 minuttar og er delt i to for å få plass på side tre og fire av albumet.

## Innhald
### Side ein
#«Pony Blues» (Charlie Patton) – 3:48
#«My Mistake» (Alan Wilson) – 3:22
#«Sandy's Blues» (Bob Hite) – 6:46
#«Going Up the Country» (Wilson) – 2:50
#«Walking by Myself» (Jimmy Rogers) – 2:29
#«Boogie Music» (L.T. Tatman III) – 3:00
:* «Tell Me Man Blues» (innspeling frå 1929 av Henry Sims) – 0:15

### Side to
#«One Kind Favor» (Lemon Jefferson) – 4:44
#«Parthenogenesis» (Canned Heat) – 19:57
:* I Nebulosity
:* II Rollin' and Tumblin'
:* III Five Owls
:* IV Bear Wires
:* V Snooky Flowers
:* VI Sunflower Power (RMS Is Truth)
:* VII Raga Kafi
:* VIII Icebag
:* IX Childhood's End

### Side tre
#«Refried Boogie (Part I)» (Canned Heat) *(konsertopptak)* – 20:10

### Side fire
#«Refried Boogie (Part II)» (Canned Heat) *(konsertopptak)* – 20:50

## Medverkande
;Canned Heat
*Bob Hite – vokal
*Alan Wilson – slidegitar, vokal, munnspel, munnharpe (spor 2.I, 2.II, 2.IX), kromatisk munnspel (spor 2.VIII)
*Henry Vestine – sologitar
*Larry Taylor – bass, conga (spor 2.V)
*Adolfo de la Parra – trommer

;Andre musikarar
*Dr. John – blåsearrangement, piano (spor 6)
*Miles Grayson – blåsearrangement (spor 3)
* John Fahey – gitar (spor 2.I)
* John Mayall – piano (spor 5 & 2.IV)
*Jim Horn – fløyte (spor 4)
*Joe Sample – piano (spor 3)

;Produksjon
*Rich Moore – lydteknikar
*Ivan Fisher – assisterande lydteknikar
*Skip Taylor – produsent
*Canned Heat – produsent

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Living the Blues|Living the Blues]]» frå ,  den 26. august 2018.* 
*** oppgav desse kjeldene:*
*
Going Up the Country

«**Going Up the Country**» er ein song omarbeidd og innspelt av det amerikanske bluesrockbandet Canned Heat. Det er bitt kalla ein «hymne for hippielandsbygda» og var ein av dei største hittane og ein av dei mest kjende songane deira. Som med den førre singelen, «On the Road Again», vart songen omarbeidd frå ein bluessong frå 1920-åra og songen i kontratenor-stil av Alan Wilson.

## Bakgrunn og komposisjon
Canned Heat, som var store fans av tidleg blues, og baserte «Going Up the Country» på «Bull Doze Blues», innspelt i 1928 av Texas-bluesmannen Henry Thomas.  Thomas var frå songster-tradisjonen og hadde ein unik stil, og akkompagnerte stundom seg sjølv på quills, eit tidleg afroamerikansk blåseinstrument som minnar om ei panfløyte. Han spelte inn «Bull Doze Blues» i Chicago den 13. juni 1928, for Vocalion Records.

For «Going Up the Country» nytta Wilson i Canned Heat melodien til Thomas på quills og den grunnleggjande rytmen hans, men arrangerte han for rock og skreiv om teksten. I tillegg til bass- og trommeseksjonen, spelte Henry Vestine «lett elektrisk rytmegitar» og multiinstrumentalisten Jim Horn spelte fløyte.  

## Utgjeving
«Going Up the Country» vart først gjeven ut på det tredje albumet til Canned Heat, *[[Living the Blues]]*, i november 1968.  Liberty Records gav ut songen på singel den 22. november 1968, og han nådde 11. plassen på den amerikanske ''Billboard'' Hot 100-lista den 25. januar 1969. Ingen andre singlar av Canned Heat nådde høgare enn dette i USA. 7. januar 1969 klatra songen til 19. plassen på UK Singles Chart.  Songen finst på fleire samlealbum av Canned Heat, inkludert *Canned Heat Cookbook*, *[[Let's Work Together: The Best of Canned Heat]]* (1989) and *[[Uncanned! The Best of Canned Heat]]* (1994).

## Framføringar
Canned Heat framførte «Going Up the Country» på Woodstockfestivalen i august 1969. Songen vart skildra som ein «uoffisiell hymne» for festivalen. I filmen *[[filmen Woodstock|Woodstock]]* vert studioinnspelinga av songen nytta under ein montasje av festivaldeltakarane. På filmmusikkalbumet frå 1970, **, vert konsertutgåva frå festivalen nytta. 

Songen vart nytta i ein episode av *[[The Wonder Years]]*. 

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Going Up the Country|Going Up the Country]]» frå ,  den 26. august 2018.*  
 

## Bakgrunnsstoff
*
Hallelujah av Canned Heat

***Hallelujah*** er det fjerde studioalbumet til Canned Heat, gjeve ut i 1969.

Det kom ut på CD i 2001 på MAM Productions med fire bonusspor. Albumet var det siste med den klassiske besetninga, sidan Vestine slutta i bandet etter dette albumet var innspelt.

## Innhald

## Medverkande
;Canned Heat
*Bob Hite – vokal, munnspel (på spor 8)
*Alan Wilson – slidegitar, vokal, munnspel, plystring (på spor 2)
*Henry Vestine – sologitar, annonsering (på spor 4), bass (på spor 11)
*Larry Taylor – bass, guitar (på spor 11)
*Fito de la Parra – trommer

;Additional Personnel
*Ernest Lane – piano (på spor 1)
*Mark Naftalin – orgel, piano (på spor 5, 11)
*Javier Batiz – korvokal (på spor 1)
*Skip Diamond – korvokal (på spor 1, 11)
*Elliot Ingber – korvokal (på spor 1, 11)
*Mike Pacheco – bongos og congatrommer (på spor 9)

;Produksjon
*Produsert av Skip Taylor og Canned Heat
*Richard Joseph Moore: lydteknikar

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Hallelujah (album)|Hallelujah (album)]]» frå ,  den 26. august 2018.* 
*** oppgav desse kjeldene:*
* Fito De La Parra, *Living The Blues. Canned Heat's story of Music, Drugs, Death, Sex and Survival* (2000)
35. ingeniørregiment

35. ingeniørregiment er eit ingeniørregiment i det russiske forsvaret som er underlagt 5. kombinerte armé i Austre militærdistrikt i Russland. 
Regimentet er forlagt til Razdolnoje i Primorskij kraj.

## Referansar
Hudsonelva

**Hudsonelva** (, mohikansk *Muh-he-kun-ne-tuk*) er ei elv i USA. Ho renn hovudsakleg gjennom delstaten New York, men markerer også ein del av grensa mellom New York og New Jersey. Hudsonelva har namn etter Henry Hudson, ein engelskmann som utforska elva i 1609. 

Kjelda til elva er Tear-of-the-Clouds-sjøen i Adirondackfjella. Ved Albany renn Mohawk-elva saman med henne, og deretter renn ho nesten rett sørover til ho munnar ut i Atlanterhavet mellom Manhattan i New York og New Jersey. 

Eriekanalen, som blei opna den 26. oktober 1825, bind saman Hudsonelva og Eriesjøen, slik at byane ved Dei store sjøane fekk vasstilgang til Atlanterhavet.

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:sv:Hudsonfloden|Hudsonfloden]]» frå , og «[[:nb:Hudson River|Hudson River]]» frå  den 27. august 2018.*
Niels Jacob Laache

**Niels Jakob Jensen Laache** () var ein norsk prest og biskop frå Ullensaker, forma av lekmannsrørsla og den politisk-religiøse konservatismen i norsk kyrkjeliv. Han var 1884-92 biskop i Trondhjems stift.

### Liv og gjerning
Laache voks opp på storgarden Låke der han privat las til eksamen artium i 1855, før han byrja studere teologi. I studietida vart han påverka av Gisle Johnson og rørsla hans. Etter teologisk embetseksamen 1858 gjekk Laache året etter i teneste for Christiania Indremissionsforening. Gjennom å redigere indremisjonsbladet *For Fattig og Riig*, eit skrift med eit opplag på 5–6&nbsp;000, vart han kjend vide om.

Etter fire år som stiftskapellan i Trondhjems stift vart Laache i 1868 utnemnd til sokneprest i det nyoppretta Steinkjer prestegjeld. Her dreiv han med religiøse vekkingar i forståing med den lokale indremisjonen, samstundes deltok han i lokal politikk, sosialt arbeid og i forlikskommisjonen. Perioden 1878-83 var han så sokneprest i Eidanger. År 1883 gav han ut *Husandagts-Bog*, eit skrift som kom i mange opplag. Forfattarskapen syner elles han var mykje påverka av den ny-evangeliske rørsla og den svenske presten Carl Olof Rosenius.

Etter nokre månader som sokneprest i Arendal, vart Laache hausten 1883 utnemnd til biskop i Trondhjems stift grunna i hans nære band til den konservative delen av lekfolket. Som biskop vidareførte han tilhøvet til lekmannsrørsla, utan å svekke rolla til sakramenta og det geistlige embetet. Han oppfatta ein organisert indremisjon som den beste kontroll med lekmannsverksemda. I ei rekke konfliktar mellom indremisjonsfolk og grundtvigianske prestar opptredde han likevel vaklande. Med omsyn til prestetilsetjingar måtte Laache fleire gongar sjå at Sverdrup-regjeringa såg vekk frå hans råd.

Laache, som i 1885 vart utnemnd til riddar av St. Olavs Orden, døydde i Trondheim, men vart gravlagd i Oslo.

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:nb:Niels Jacob Laache|Niels Jacob Laache]]» frå ,  den 27. august 2018.*
Peder Nilsen-Lund

**Peder Eilert Nilsen-Lund** () var ein norsk misjonær frå Steigen. Han vart kjend for sine oppdagingsreiser på Madagaskar og som ein tillitvekkande predikant.

Nilsen-Lund kom frå små kår i Salten og livnærte seg med fiskje til han var 19 år gammal. Etter han fullførte seminaret i Tromsø var han lærar i fire år. Sidan gjekk han misjonsskulen til Det norske misjonsselskap i Stavanger, før han i 1874 reiste til Madagaskar som misjonsprest. På Madagaskar arbeidde Nilsen-Lund i Ambato (Ambatofinandrahana), der han bygde opp ein kyrkjelyd fordelt på 60 landsbyar.

Nilsen-Lund var mykje musikalsk og gjorde misjonsstasjonen til ein songskule. Med songen vann han mange for kristendomen. Såleis la han grunnen for misjonsekspansjon, noko som opna det sørlege og austlege Madagaskar for norsk misjon. Reisene hans vekte oppsikt også på Madagaskar. Fyrsteministeren bad om ein rapport, det enda med ei bok om det sørlege Madagaskar med faktaopplysningar og skildringar av natur, folkeliv og ulike opplevingar.

I 1897 vende Nilsen-Lund heim til Noreg, då helsa svikta. Sidan var han ein etterspurd vekkingspredikant.

Nilsen-Lund var ein mangleta personlegdom. Han var både ein grublar, ein kunstar og ein handlekraftig drivar og pådrivar med eit brennande engasjement.

Han vart gravlagd i Cannes i Frankrike.

## Kjelder
Norsk biografisk leksikon

## Bakgrunnsstoff
Ove Sandvik
Gallneukirchen

**Gallneukirchen** er ein by og ein kommune i distriktet Urfahr-Umgebung i forbundslandet Oberösterreich i Austerrike. Kommunen har ei flatevidd på 5,19 km² og i kring 6&nbsp;200 ibuarar. Byen ligg 336 meter over havet, ei 9-10 kilometer nordaust om Linz.

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:de:Gallneukirchen|Gallneukirchen]]» frå ,  den 27. august 2018.*
Future Blues av Canned Heat

***Future Blues*** er det femte studioalbumet til det amerikanske rockebandet Canned Heat, gjeve ut i 1970. Det var det siste albumet til bandet med den klassiske besetninga, sidan Larry Taylor og Harvey Mandel slutta kort tid etter utgjevinga og låtskrivaren Alan Wilson døydde seinare på året. Det var òg det einaste studioalbumet frå den klassiske tida til Canned Heat med Mandel, sidan Henry Vestine hadde vore sologitarist på dei førre albuma. Albumet inneheld fem originale songar og tre coverlåtar. 
Ein Wilbert Harrison-song, «Let's Work Together», vart vald ut til singel for Europa, samstundes med at turneen starta. Bandet insisterte på at dei skulle vente med den amerikanske utgåva av singelen, slik at låtskrivaren sjølv skulle få ein sjanse på marknaden først. Canned Heat hadde ein stor hit med «Let's Work Together» og det var den einaste topp 10-hitten til bandet med vokal av Bob «The Bear» Hite. Dr. John spelte piano på «London Blues». 
 
Det vart nokre kontroversar då plateomslaget synte ei blanding av månelandinga og Iwo Jima med det amerikanske flagget opp-ned. Flagget var Wilson sin ide og var eit svar til uroa hans over at menneske kom til å forureine månen på same måten som jorda (noko som vert omtalt i songen «Poor Moon»).

Albumet kom ut på CD i 2002 av MAM Productions med fem bonusspor.

## Innhald

## Medverkande
### Canned Heat
* Bob Hite – vokal
* Alan Wilson – slidegitar, vokal, munnspel
* Harvey Mandel – sologitar
* Larry Taylor – bass
* Adolfo de la Parra – trommer

### Andre musikarar
* Dr. John – piano, blåsearrangement (spor 5 & 7)
* Ernest Lane – piano (spor 9)

### Teknisk
* Skip Taylor – produsent
* Canned Heat – produsent
* Tommy Oliver – lydteknikar

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Future Blues (Canned Heat album)|Future Blues (Canned Heat album)]]» frå ,  den 27. august 2018.* 
*** oppgav desse kjeldene:*
*
Vintage av Canned Heat

***Vintage*** er det sjette studioalbumet til Canned Heat. Albumet vart spelt inn i 1966, før bandet gav ut debutplata si, men vart først gjeve ut i 1970. Det vart produsert av rhythm & blues-legenda Johnny Otis og inneheldt Muddy Waters/Elmore James-songen «Rollin' and Tumblin'», som vart spelt inn med og utan munnspelet til Alan Wilson. Desse innspelingane har sidan kome ut på fleire andre utgjevingar, som *Don't Forget to Boogie: Vintage Heat* (2002), *Vintage Canned Heat* (1996), *Eternal Boogie*, *Canned Heat In Concert* og fleire andre.

## Innhald

## Medverkande
;Canned Heat
*Bob Hite – vokal
*Alan Wilson – slidegitar, vokal, munnspel
*Henry Vestine – sologitar
*Stuart Brotman – bass
*Frank Cook – trommer

;Produksjon
*Johnny Otis – produsent

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Vintage (Canned Heat album)|Vintage (Canned Heat album)]]» frå ,  den 27. august 2018.* 
*** oppgav desse kjeldene:*
*
Feldkirchen an der Donau

**Feldkirchen an der Donau** er ein kommune i distriktet Urfahr-Umgebung i forbundslandet Oberösterreich i Austerrike. Kommunen har ei flatevidd på 39,4 km² og nærare 5&nbsp;400 ibuarar. Landsbyen Feldkirchen ligg 268 meter over havet, på nordbreidda av Donau. Byen Linz ligg om lag 15 km sør-søraust om Feldkirchen.

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:de:Feldkirchen an der Donau|Feldkirchen an der Donau]]» frå ,  den 27. august 2018.*
Hooker 'n Heat

***Hooker 'n Heat*** er eit dobbeltalbum av blueslegenda John Lee Hooker og bluesrockbandet Canned Heat frå tidleg 1971. Det var det siste studioalbumet med munnspelspelaren, gitaristen og låtskrivaren Alan Wilson, som døydde i september 1970 av ein overdose. Biletet på framsida av plateomslaget vart teke etter Wilson var død, men biletet av han er å sjå på veggen bak John Lee Hooker. Gitaristen Henry Vestine var heller ikkje til stades då biletet vart teke. Personen som står føre vindauget, for Vestine, er manageren deira, Skip Taylor. 

Dei første seks spora på albumet er berre framført av Hooker aleine på gitar og vokal. På dei neste seks songane er Alan Wilson med på munnspel eller piano, medan heile bandet, utanom Bob Hite, som var produsent på innspelinga, spelte på dei resterande songane. 

Det var det første albumet til Hooker som gjekk inn på albumlista i USA, då det nådde 78. plassen på Billboard-lista.

## Innhald

 
## Medverkande
* John Lee Hooker - gitar (alle spor), vokal (alle spor), rytmegitar (spor 13), sologitar (spor 16)
* Alan Wilson - munnspel (spor 7-9, 13-15, 17), piano (spor 10-11), gitar (spor 12), rytmegitar (spor 16)
* Henry Vestine - sologitar (spor 13-15, 17)
* Antonio de la Barreda - bass (spor 13-17)
* Adolfo de la Parra - trommer (spor 13-17)

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Hooker &#39;n Heat|Hooker &#39;n Heat]]» frå ,  den 27. august 2018.* 
*** oppgav desse kjeldene:*
Hette

Ei **hette** er eit hovudplagg som dekkjer hovudet utanom andletet, ofte festa til ein anorakk, ei kappe eller liknande. Hetter kan nyttast til å gje ly mot vind og vêr, som moteplagg, som uniform eller som ei form for tradisjonell klednad.

Uttrykket å «få hetta» blir gjerne brukt når ein mister evna til å tenkje klårt. Ordet *hette* blir også brukt for å skildre ein toppdel som liknar på ei hette, som til dømes ei hette av nysnø på toppen av eit fjell. Hettemåsen har namnet sitt etter den hetteliknande og mørke fjørdrakten som dekkjer hovudet om sommaren.

## Kjelder
* 
*
Historical Figures and Ancient Heads

***Historical Figures and Ancient Heads*** er det åttande studioalbumet til Canned Heat, gjeve ut i 1971. Det var det første albumet utan det originale medlemmet og låtskrivaren Alan Wilson, som omkom året før. Joel Scott Hill kom inn som ny gitarist og Little Richard song duett med Bob Hite på «Rockin' with the King». Bassisten på albumet var Tony de la Barreda, som slutta i lag med Hill etter dette albumet og den påfølgjande turneen. 

## Innhald
	

## Medverkande
;Canned Heat
*Bob Hite – vokal
*Henry Vestine – sologitar
*Joel Scott Hill – rytmegitar, vokal (på spor 1 & 7), sologitar (på spor 2)
*Adolfo de la Parra – trommer, piano (på spor 5)
*Antonio de la Barreda – bass

;Andre medverkande
*Little Richard – piano og vokal (på spor 3)
*Clifford Solomon – saksofon (på spor 3)
*Charles Lloyd – fløyte (på spor 4)
*Harvey Mandel – sologitar (på spor 7)
*Ernest Lane – piano (på spor 1)
*Kevin Burton – orgel (på spor 4)
*Ray Bushbaum – piano (på spor 7)

;Produksjon
*Produsert av Skip & Jim Taylor

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Historical Figures and Ancient Heads|Historical Figures and Ancient Heads]]» frå ,  den 27. august 2018.* 
*** oppgav desse kjeldene:*
The New Age av Canned Heat

***The New Age*** er det niande studioalbumet til Canned Heat, gjeve ut i 1973. Det var det første albumet med gitaristen James Shayne og klaverspelaren Ed Beyer. Clara Ward syng vokal på «Lookin' for My Rainbow», og dette var den siste innspelinga ho gjorde. Den kjende musikkritikaren Lester Bangs fekk sparken frå magasinet *[[Rolling Stone]]* etter å ha skrive ein «respektlaus» melding for albumet då det kom ut.

## Innhald

## Medverkande
;Canned Heat
*Bob Hite – solovokal (spor 1, 4, 6-8); korvokal (spor 2)
*Henry Vestine – sologitar (spor 1-4, 6, 7, 9)
*James Shane – rytmegitar (spor 2, 4, 6, 7); sologitar (spor 9); dobro (spor 5); slide dobro (spor 8); bass (spor 1, 3); korvokal (spor 1, 4); solovokal (spor 2, 5, 9)
*Ed Beyer - klaverinstrument (all spor) 
*Richard Hite – bass (spor 2, 4-7, 9); kontrabass (spor 8); rytmegitar (spor 1, 3); tuba (spor 4); korvokal (spor 1, 4); solovokal (spor 3)
*Adolfo de la Parra – trommer (spor 1-4, 6, 7, 9)

;Andre medverkande
* Clara Ward - vokal (spor 5)

;Produksjon
* Skip Taylor - produsent
* John Stronach - lydteknikar

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:The New Age (album)|The New Age (album)]]» frå ,  den 27. august 2018.* 
*** oppgav desse kjeldene:*
*
Glidelås

**Glidelås** er ein stengjemekanisme, ofte brukt på klede, vesker og anna, der to rader av metall- eller plasttenner grip inn i kvarandre. Radene blir samla eller åtskilde av eit lukkestykke, som kan skyvast fram og attende.

## Historie
Det første patentet på glidelåsen vart teke ut i 1851 av den amerikanske symaskinkonstruktøren Elias Howe (1819–67). Viktige forbetringar vart gjort av Whitcomb Judson, som kunne vise glidelåsar på verdsutstillinga i 1893. I 1913 vart oppfinninga utvikla vidare av svensk-amerikanaren Gideon Sundbäck, og frå 1930 var glidelåsen utbreitt som eit alternativ til knappar. Motedesignaren Elsa Schiapparelli var den første som brukte glidelåsar i haute couture i midten av 1930-åra.

I dei første glidelåsene vart hektene sydd fast, ei og ei, for hand. Sundbäck utvikla ein glidelås der hektene vart stansa ut og klemt fast på to tøyband, som sidan kunne syast på med maskin, tilsvarande glidelåsane i dag.

## Kjelder
* 
*
Knapp

**Knapp** er ei lita, rund eller firkanta skive eller kule som er festa til eit klesplagg for å hekte plagget saman eller til pynt. Knappar kan vere laga av mange ulike materiale, frå edelsteinar til plast.

Ordet *knapp* er også brukt om ein tapp som fungerer som ein brytar på eit apparat eller intrument, eller om ein kuleforma ting som er festa på den avsluttande delen av noko, til dømes flaggknapp øvst på ei flaggstong.

## Kjelder
* 
*
Lomme

Ei **lomme** er ein liten, flat pose som er sydd fast til eit klesplagg. Lomma kan nyttast til å ha saker i gjennom ei opning i toppenden. Opninga kan for enkelte lommer stengjast med knappar eller glidelås. Lommer kan sitje innanfor yttertøyet, som til dømes framlommene på ei dongeribukse, eller i andre tilfelle sydd på utanpå yttertøyet, som baklommene på ei dongeribukse ofte er. Ei innerlomme, eller innanpålomme, er ei lomme som ein kan nå frå innsida av plagget og som finst i mange jakker. Lommer finst også på andre emne, som på vesker og lommebøker.

Ordet lomme er brukt i fleire uttrykk. «Å stå med hendene i lomma» vil i overført tyding seie å sjå på utan å gjere noko. «Å ha nokon i lomma» er eit uttrykk for å ha makt over nokon.

## Kjelder
*
Veske

Ei **veske** er eit ilåt som kan brukast til å bere saker i. Vesker finst i fleire storleikar til ulike føremål. Større vesker med mjuke sider og handtak, med form som ein sekk, er ofte kalla bagg.

## Sjå òg
* Handveske
* Skuleveske
* Toalettveske

## Kjelder
*
Handveske

Ei **handveske** er ei mindre veske til å bere i handa. Forma og utsjånaden til handvesker har endra seg mykje med moten, og det er blitt utvikla luksusutgåver av dei. Storleiken kan variera frå mikrovesker til kjempevesker.

## Historie

Eit tidleg døme på ei veske som kan kallast ei handveske er ei kvinneveske frå Irak frå 1300-talet. Veska er laga av messing med inkrustering av gull og sølv, og er den einaste ein kjenner til i sitt slag. Ho kan ha vore laga for ei adelskvinne frå det mongolske Il-Khanid-dynastiet (1256-1353). Veska blei truleg boren for kvinna av ein tenar.

Elles har ein i mange drakttradisjon brukt lause lommar eller vesker som ein kunne henga i beltet. Japansk inro, norsk bunadveske og skotsk sporran er døme på dette. 

På 1700-talet endra den europeiske kvinnemoten seg til å ha ein slank, straumlinjeforma figur som ideal. Vesker hengande i livet passa ikkje inn i denne. I staden kunne ein ha ein pompadur ved handleddet. Desse kunne vera av fløyel eller silke og vera fint dekorerte. Menn byrja i staden å få innsydde lommar i buksene.

Mot slutten av 1800-talet blei det vanlegare for kvinner å halda eigedelane sin samla og skjulte i ei veske når dei var ute i det offentlege. Dette kunne symbolisera fridom og sjølvstende for dei, på same måte som større vesker med skulderreimer gjorde det for kvinner tidleg på 1900-talet.

### Galleri

Hieronymus Bosch 093 pouches and pattens.jpg|Menn med vesker i belte måla på 1400-talet av Hieronymus Bosch.
Hermann Volz Schankmagd bringt Bier an den Stammtisch 1872.jpg|Kvinne i folkedrakt med veske i beltet, måla av Hermann Volz i 1872.
Woman's muslin dress and straw bonnet c. 1830.jpg|Fransk kvinnemote frå 1830 med pompadur.
Joseph Bayer Selbstporträt mit Familie 1853.jpg|Sjølvportrett av Joseph Bayer med familie i 1853. Kona held ei veske i handa.
Woman models fashion at Burdine's store- Miami, Florida (6809700602).jpg|Modell med handveske i 1931.


## Mote- og samleobjekt

Handvesker kan vera ein del av eit mote-ensemble, og lagast i ei rekkje ulike typar skinn, tekstil eller kunststoff. Dei kan pyntast med saum, broderi, perler, edelsteinar og liknande. Frå 1920-talet laga gullsmedar som Cartier luksusvesker med diamantar, rubinar, safirar, smaragdar og perler.

Handvesker kan vera ettertrakta luksusgjenstandar med høge prisar. Dette gjeld til dømes Birkin-veska frå motehuset Hermès. I 2018 selde auksjonshuset Christie’s eit eksemplar av ei slik veske, som avbilda Himalaya og var pynta med kvitt gull og diamantar, for 267 500 britiske pund.

## Galleri

Peranakan woman's ceremonial purse, Honolulu Museum of Art II.JPG|Seremoniell veske frå Peranakan, pynta med glasperler.
Woman's Envelope Bag LACMA 54.104.135.jpg|Konvoluttforma veske av silke frå USA på første del av 1800-talet.
Woman's Purse LACMA M.85.240.87a-b.jpg|Handveske i silke og metall frå USA på 1800-talet.
Woman's Purse Berlin Wool Work M2007 211 280 2.jpg|Veske i bomull brodert med ull frå Europa på 1840-talet.
Sac à main1.JPG|Handveske av skinn og pels
Betty Ford's gold purse.jpg|Gullhandveske gjeven av den indonesiske førstedama Tien Suharto til den amerikanske førstedama Betty Ford i 1975. 


## Kjelder
Toalettveske

**Toalettveske** eller **toalettmappe** er ei lita veske til å ha toalettsaker i, som tannbørste, tannkrem, tanntråd, deodorant, negleklippar, pinsett, såpe og barberutstyr. Ein bruker ofte toalettveske medan ein er på reise og under andre omstende der permanente hyller og skap for oppbevaring av toalettsaker ikkje er lett tilgjengeleg.

## Kjelder
*
Handleveske

Ei **handleveske** er ei veske som ein brukar til å frakte varer i, gjerne heim frå butikkar etter at ein har handla. Handlevesker i plastikk er ofte laga for eingongs bruk, sjølv om folk kan bruke dei på nytt til lagring eller som søppelposar. Andre handlevekser er laga i eit sterkare materiale, slik at dei kan nyttast til fleire handleturar. 

Mange vel å bruke handlevesker av nylon til å bere matvarer i, mellom anna for å redusere kostnader til eingongs plastposar og spare miljøet for plastavfall.

## Kjelder
* 
*
One More River to Cross av Canned Heat

***One More River To Cross*** er det tiande studioalbumet til Canned Heat, gjeve ut i 1973. Bandet forhandla seg ut av kontrakten sin med Liberty Records og debuterte her på Atlantic Records. Albumet inneheld blåsarar framført og arrangerte av Muscle Shoal Horns i lag med Barry Beckett og Roger Hawkins. Plateomslaget vart designa av Ernie Cefalu.

## Innhald

## Medverkande
;Canned Heat
*Bob Hite – vokal, munnspel
*Henry Vestine – sologitar
*James Shane – rytmegitar, bass, vokal
*Ed Beyer - klaverinstrument
*Richard Hite – bass, rytmegitar, vokal
*Adolfo de la Parra – trommer

;Andre medverkande
*Muscle Shoal Horns - blåsarar
*Roger Hawkins - trommer
*Barry Beckett - klaverinstrument

;Produksjon
*Barry Beckett - produsent
*Roger Hawkins - produsent
*Jerry Masters - lydteknikar
*Steve Melton - lydteknikar

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:One More River to Cross (album)|One More River to Cross (album)]]» frå ,  den 27. august 2018.* 
*** oppgav desse kjeldene:*
*
Reheated

***Reheated*** er det tolvte albumet til Canned Heat, gjeve ut i 1988. Bandet bestod no av to frå den klassiske besetninga deira, Fito de la Parra og Larry Taylor.

Songen «Bullfrog Blues» var opphavleg ei B-side til den første singelen Canned Heat spelte inn i 1967. «Built for Comfort» av Willie Dixon vart popularisert av Howlin' Wolf; «Take Me to the River» er ein R&B/soul-song som er blitt spelt av artistar som Al Green og Talking Heads, og dei spelte i tillegg Tom Waits sin «Gunstreet Girl»

## Innhald

## Medverkande
;Canned Heat
*Fito de la Parra – trommer, vokal
*Larry Taylor – bass, gitar, vokal
*James Thornbury – slidegitar, munnspel, vokal
*Junior Watson – sologitar, vokal

;Produksjon
*Lydteknikar: Marvin «The Blade» McNeil
*Miksa i Sounder Studios i Granada Hills i California
*Mastra i Digiprep Studios, Hollywood, California
*Leiande produsent: Wolfgang Rott

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Reheated|Reheated]]» frå ,  den 27. august 2018.* 
*** oppgav desse kjeldene:*
*
Skuleveske

Ei **skuleveske** er ei veske til å ha skulebøker og andre skulesaker i, ofte med ein stropp. Stroppen er ofte lagt slik at han heng diagonalt over kroppen, medan veska heng på den motsette hofta i staden for direkte under skuldra. Dei er tradisjonelt brukt til å bere bøker i.

Ein liten ryggsekk brukt som skuleveske er ofte kalla **ransel**.

## Kjelder
* 
*
Marion Ravn

**Marion Elise Ravn** () er ein norsk vokalist, musikar og låtskrivar, kjend som **Marion Ravn** eller **Marion Raven**.

Ho byrja den musikalske karrieren sin som tiåring, då ho spelte inn eit barnesongalbum saman med Marit Larsen. Dei to danna seinare duoen M2M.

## Kjelder
Ryggsekk

**Ryggsekk** er ein sekk til å bere på ryggen i reim over skuldrene og eventuelt supplert med eit hofteberebelte. Ryggsekkar er populære for å frakte eigendelar under reiser og utflukter. Beresystema på moderne ryggsekkar er utvikla med tanke på anatomi, vektfordeling og berekomfort. Ryggsekkar finst i fleire storleikar og dei mindre variantane er vanlege som skulevesker.

Ryggsekkar er ofte brukt av vandrarar og studentar, og er til vanleg føretrekt framfor handvesker for å bere tunge saker, sidan hendene har avgrensa kapasitet til å bere tungt over lengre tid.

Større ryggsekkar, brukt for å bere laster over 10 kilogram, i tillegg til mindre sportsryggsekkar, fører vanlegvis den største delen av vekta til hofta gjennom polstra hoftebelte, medan skulderreimene i hovudsak bidreg til balansering av vekta. Dette aukar potensialet for å bere meir i sekken, ettersom hoftene er sterkare enn skuldrene, og aukar også balansen og smidigheita, sidan vekta er konsentrert nærare massesenteret til beraren av ryggsekken.

## Kjelder
*
Jol (fleirtyding)

**Jol** kan sikta til:

* Jólablot, midtvinterfeiring i norrøn tid
* Jul, midtvinterfeiring
* Martin Jol, nederlandsk fotballmanager
* Kvann, ei toårig plante
Stefan Kuntz

**Stefan Kuntz** () er ein tysk tidlegare fotballspelar frå Neunkirchen i Saarland som vart europameister med Tyskland i 1996. Angrepsspelaren var med vinne både ein cuppokal og ein ligameisterpokal med FC Kaiserslautern.

### Klubbspel
Kuntz fekk proffkontrakt med VfL Bochum i 1983 og spelte for klubben til 1986, då han vart toppskårar i bundesligaen. Dei neste tre sesongane gjorde han teneste i Bayer Uerdingen. Sommaren 1989 vart han overført til 1. FC Kaiserslautern. I mai 1990 skåra han det tredje målet då Kaiserslautern på Olympiastadion i Berlin vann den vesttyske cupfinalen med 3-2 over Werder Bremen. Året etter var han ein sentral spelar då laget hans vann bundesligaen, han vart då også kåra til årets spelar i Tyskland. Sesongen 1993/94 var Kuntz toppskårar i den tyske serien for andre gong. Perioden 1995-99 var Kuntz aktiv ein sesong i tyrkiske Beşiktaş, to sesongar i Arminia Bielefeld, før han i 1998/99 avslutta profflivet der han byrja, i VfL Bochum.

### Landslagsspel
Fyrst 31 år gammal fekk Kuntz sin debut på det tyske landslaget, han skåra då det andre målet i ein landskamp mot USA i Palo Alto, ein kamp der Tyskland sigra 3-0. Han var med i VM-troppa 1994, ein meisterskap han måtte nøye seg med å vere innbytar i *ein* kamp. Under Fotball-EM 1996 i England var han med i alle kampane. I semifinalen mot vertslandet utlikna han til 1-1, noko som også var stillinga etter ekstraomgangane. Han skåra også på si straffe då Tyskland vann straffeskytinga. Kuntz spelte heile EM-finalen mot Tsjekkia, ein kamp som innbytaren Oliver Bierhoff avgjorde på «golden goal». Fram til oktober 1997 deltok Kuntz i 25 landskampar og skåra seks mål.

### Merittar
*Europameister: 1996 for Tyskland
*Vesttysk cupmeister: 1990 med FC Kaiserslautern
*Tysk seriemeister: 1991 med FC Kaiserslautern

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:de:Stefan Kuntz|Stefan Kuntz]]» frå ,  den 28. august 2018.*  
 
*eu-football
Hovuddirektoratet for missil og artilleri

**Hovuddirektoratet for missil og artilleri** i det russiske forsvarsdepartementet (russisk Glavnoye Raketno-Artilleriyskoye Upravleniye, forkorta GRAU) 

Den viktigaste rolla til direktoratet er å skape ein GRAU-indeks til alle viktige våpen og alt viktig materiell i heile Russland. Ved hjelp av denne indeksen kan ein raskt finne fram til 
materiellbiten og få ei meining om kva det er.
Berry van Aerle

**Hubertus Aegidius Hermanus van Aerle**, kjend som **Berry van Aerle**, () er ein nederlandsk tidlegare fotballspelar frå Helmond som vart europameister med Nederland i 1988, nøyaktig ein månad etter han med PSV Eindhoven var med å vinne europacupen 1988. Han spelte jamnast høgreback, tidvis vart han nytta i ei defensiv midtbanerolle. 

### Klubbspel
Aerle debuterte for PSV i mai 1982 og spelte totalt 278 seriekampar for laget frå Eindhoven fram til 1994. Med PSV vart han nasjonal seriemeister fem gongar i tida 1986-92. Høgdepunktet som PSV-spelar opplevde han då laget vann Europacupen 1988 med 6-5 mot Benfica, etter ein mållaus kamp og straffeskyting. 1986/87-sesongen spelte Aerle på Royal Antwerp i Belgia på utlån. Han avslutta fotball-karrieren med ein sesong, 1994/95, på andrenivålaget Helmond Sport frå fødebyen. Aerle skåra einast 12 seriemål gjennom sine 13-14 sesongar i toppfotballen.

### Landslagsspel
Nederlands landslag gjorde seg nytte av Aerle i 35 kampar frå debuten i Polen i 1987, utan han nokon gong kom på skåringslista. Under den sigerrike europameisterskapen i 1988, der Nederland vann finalen med 2-0 over Sovjetunionen, spelte Aerle høgreback i alle fem oppgjera til Nederland. Sidan deltok han i |Fotball-VM 1990 og i EM 1992, i begge turneringane med plass i fyrsteellevaren. Han spelte sin siste landskamp i november 1992, som i debuten med Polen på motsett banehalvdel.

### Merittar
*Europameister: 1988 for Nederland
*Vinnar av meisterligaen: 1987 med PSV Eindhoven
*Nederlandsk seriemeister: 1986, 1988, 1989, 1991 og 1992 med PSV Eindhoven
*Nederlandsk cupmeister: 1988, 1989 og 1990 med PSV Eindhoven 

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:nl:Berry van Aerle|Berry van Aerle]]» frå ,  den 28. august 2018.*  
 
*eu-football
Olaf Edvard Moe

**Olaf Edvard Moe** () var ein norsk teolog, fødd i Modum, son til Oscar Moe.

Olaf Edvard Moe vart cand.theol. i 1900 og dr.theol. i 1912. Frå 1906 til 1916 var han dosent i nytestamentleg teologi ved Universitetet i Oslo. I 1916 fekk han stilling ved Menighetsfakultetet i same byen og arbeidde som professor der heilt fram til 1953.

Moe skreiv fleire verk om Paulus og den apostoliske kyrkja. Han kom også med vitskaplege kommentarar til Johannes-evangeliet og Romarbrevet. I 1956 gav han ut memoarboka *Levet og lært*.

## Kjelder
Store norske leksikon
Johan Lunde

**Johan Peter Lunde** () var ein norsk teolog som var biskop i Oslo frå 1922 til 1937. Grunna sitt sterke engasjement for søndagsskulen og den religiøse opplæringa av born, fekk han tilnamnet barnebispen. På morssida var han etterkomar av prestane Claus Pavels og Johan Nordahl Brun.

## Liv og gjerning
Lærarsonen Lunde voks opp på Lillehammer. Etter eksamen artium 1883 studerte han ei tid filologi ved universitetet i Kristiania, før han byrja studere teologi. Han vart cand.theol. 1890 og arbeidde så der etter som lærar til 1897. Sidan var han kapellan i Kristiansand stift til han i 1900 tok over som sokneprest i Bygland. I Setesdal møtte han ei sjølvbyrg lekmannsrørsle som han stilte seg på linje med.

Tida 1906 til 1920 var Lunde tilsett ved St. Johannes-kyrkja i Stavanger, frå 1910 som sokneprest. Her engasjerte han seg sterkt i ytre og indre misjon og sosialt arbeid. Særleg utmerkte han seg i arbeidet for søndagsskulen. Han var også medlem i bystyret og ei tid skulestyre-formann i byen. I 1920 flytta han til Kristiania og var sokneprest for Gamlebyen.

Lunde hadde tidlegare markert seg som ein motstandar av bibelkritikk og liberal teologi. Saman med hans engasjement for søndagsskulen og for alt misjonsarbeid, vart han såleis rekna for å vere ein aktør på den konservative sida i den teologiske striden mellom liberal og konservativ kristendom. Sterke kyrkjemenn fremja kandidaturet hans, før han vart vald til biskop for Oslo i 1922. I si gjerning som biskop la Lunde vekt på praktisk arbeid. Kristendomen var for han liketil, om alle fann fram til den kristne trua ville konfliktane i samfunnet og i tankelivet vere nærare ei løysing.

## Kjelder
*Johan Lunde i Norsk biografisk leksikon
Murau

**Murau** er ein kommune i distriktet Murau i forbundslandet Steiermark i Austerrike. Kommunen har ei flatevidd på 76,6 km² og i kring 3&nbsp;600 ibuarar. Landsbyen ligg ved elva Mur i ein fjelldal, 829 meter over havet.

Enkelte vintrar på 1980-90-talet arrangerte Murau verdscuprenn i nordisk kombinert og i skihopping. Turisme, både sommar- og vinterturisme, spelar ei rolle for kommunen. Dei norske kombinertrennarane Hallstein Bøgseth og Fred Børre Lundberg har begge vunne verdscuptevlingar i Murau.

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:de:Murau|Murau]]» frå ,  den 29. august 2018.*
Eirik Jensen

**Eirik Jensen** () er ein norsk tidlegare polititenestemann, dømt til fengsel for grovt narkotikalovbrot og grov korrupsjon. Frå 2006 til 2011 var han leiar for Oslopolitiet sitt prosjekt X-ray, ein spesialinnsats mot   gjengkriminalitet i hovudstaden som var utløyst av eit skytedrama på Aker Brygge i august 2006. Desse Oslo-gjengane vart knuste i tida etter.

Han vart i 2014 arrestert og suspendert frå politiet, og seinare åtala for grov korrupsjon og narkotikasmugling i ei sak som vart kjent som Cappelen–Jensen-saka; Jensen vart 18. september 2017 dømd i Oslo tingrett til 21 års ubetinga fengsel for grov korrupsjon, medverknad til narkotikasmugling og ulovleg våpenbesittelse. Jensen hadde før dette, jobba med bekjemping av organisert kriminalitet i politiet, der han var pådrivar for «dialogmodellen» som dreier seg om å skapa tillit og kommunikasjon opp mot kriminelle miljø. Jensen arbeidde aktivt opp mot både gjeng- og mc-miljøet. Han har òg utgjeve ein sjølvbiografi og ein kriminalroman.

## Karriere
Jensen vart utdanna ved Politiskulen til Staten i 1977 og arbeidde først ved Pipervika politistasjon. Han vart etterkvart forfremja til politioverbetjent. Hausten 2006 vart han leiar for innsatsgruppa «X-Ray» i politiet.

## Arrestasjon, tiltalt og dom
Jensen vart arrestert og suspendert frå tenesta i februar 2014 i samband med etterforskinga av narkotikanettverket leida av Gjermund Cappelen, ei sak som vart kjent som Cappelen–Jensen-saka. Jensen vart tiltalt for grov korrupsjon og narkotikakriminalitet i februar 2016. Rettssaka mot han og Gjermund Cappelen starta i Oslo tingrett 9. januar 2017. Jensen erklærte seg «ikkje skyldig». Jensen gjekk av med pensjon frå politiet 1. desember 2016.

Jensen vart 18. september 2017 domfelt i Oslo tingrett for grov korrupsjon, medverknad til narkotikasmugling og ulovleg våpenbesittelse, og dømd til 21 års ubetinga fengsel.

## Bokutgivelser
I 2015 utgav Jensen sjølvbiografien *På innsiden: Historien om mitt politiliv* på Kagge forlag.

Våren 2016 utgav Jensen saman med Thomas Winje Øijord ein kriminalroman med tittelen *Attentatet* på Kagge forlag. Spesialeininga varsla at han vilke ta beslag i framtidige bokinntekter.

## Referansar


**Denne artikkelen bygger på «[[:nb:Eirik Jensen|Eirik Jensen]]» frå ,  den 29. august 2018.*
Berlinkongressen

**Berlinkongressen** var ein internasjonal kongress som blei halden i juni og juli 1878 i Berlin, med representantar for dei seks stormaktene i Europa og Det osmanske riket (Tyrkia). Føremålet med kongressen var å revidera freden i San Stefano mellom Russland og Det osmanske riket frå mars det året, etter krigen mellom desse landa. Under leiing av Otto von Bismarck og Benjamin Disraeli kom konferansen fram til den såkalla Berlinfreden eller Berlin-traktaten.

Kongressen hadde representantar for stormaktene Tyskland, Austerrike-Ungarn, Frankrike, Italia, Storbritannia, Russland og Det osmanske riket.

Avtalen frå kongressen førte til at Romania, Serbia og Montenegro blei erklært uavhengige. Bulgaria blei delt i eit sjølvstendig fyrstedøme som var skattskyldig under Det osmanske riket, og ein provins, Aust-Rumelia, som var underlagt den tyrkiske sultanen.

Russland fekk Bessarabia og eit stykke av Armenia, medan Austerrike fekk rett til å besetja Bosnia og Hercegovina. Storbritannia hadde allereie avtalt ein hemmeleg traktat med Det osmanske riket som sikra dei Kypros.

Russland var særs misnøgd resultatet av Berlinfreden, som gav landet mindre fordelar enn freden i San Stefano. Kongressen skapte misstemning mellom Tyskland og Russland, og førte til alliansen mellom Tyskland og Austerrike i 1879.

## Kjelder

## Bakgrunnsstoff
* Burkhard Asmuss: ''Der Berliner Kongress 1878.'' Deutsches Historisches Museum
Rigo Star

**Rigobert Bamundele** (), best kjend som **Rigo Star**, var ein kongolesisk gitarist og komponist busett i Paris. 

Star spelte soukousmusikk. Han spelte med fleire soukous- og verdsmusikkgrupper, mellom anna Papa Wemba si Viva La Musica, Bozi Boziana si Anti-Choc, Kanda Bongo Man, Koffi Olomide, Kelele, Kékélé og Paul Simon. Namnet hans er særleg knytt til den kongolesiske songaren M'bilia Bel, som han samarbeidde med gjennom 1990-talet. Han gav også ut ein del soloverk, mellom anna albumet *Attention!* frå 1998 med Sam Mangwana på vokal.

## Diskografi
(Utval)
### Solo
* *Got the Feeling* (1997)
* *Attention!* (1998)
* *Ne refuse pas* (1985)

### Med M'bilia Bel
* *Phénomène* (1988)
* *Ironie* (1993)

### Med Koffi Olomide
* *Aia ai ai la bombe eclate*

### Med Bozi Boziana si Anti-Choc
* *Coupe Monte*
* *Pere Noel Confiance*

### Med Paul Simon
* *[[The Rhythm of the Saints]]* (1990)

## Merknadar

## Kjelder


**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Rigo Star|Rigo Star]]» frå ,  den 29. august 2018.*
Eirik Jensen-saka

**Eirik Jensen-saka** er ei norsk straffesak mot politimannen Eirik Jensen og eit kriminelt nettverk 
som inkluderte narkotikasmuglaren Gjermund Cappelen. Saka byrja med at Jensen i 2014 vart arrestert og seinare åtala for grov korrupsjon og narkotikasmugling.

Jensen vart dømd 18. september 2017 i Oslo tingrett til 21 års ubetinga fengsel for grov korrupsjon, medverknad til narkotikasmugling og ulovleg våpeninnehav. Han valde å anke saka til Borgarting lagmannsrett.

Jensen har tidlegare jobba med tiltak mot organisert kriminalitet i politiet, der han var pådrivar for «dialogmodellen» som dreier seg om å skape tillit og kommunikasjon opp mot kriminelle miljø. Jensen arbeidde aktivt opp mot både gjeng- og mc-miljøet. Han har også utgitt ein sjølvbiografi og ein kriminalroman.

Jensen kom i 2015 med ei bok med si side av saka.

Saka i Borgarting lagmannsrett byrja den 28. august 2018 og er venta vare til februar 2019.

Jensen er no bedre førebudd enn i tingretten og meiner at eit løynleg politiprosjekt med teieplikt hadde øydelagt forsvaret sitt i tingretten.
## Referansar
GRAU-indeks

Den viktigaste rolla til GRAU er å skape ein GRAU-indeks til alle viktige våpen og alt viktig materiell i heile Russland. Ved hjelp av denne indeksen kan ein raskt finne fram til materiellbiten og få ei meining om kva det er.

Den første delen av GRAU-indeksen er eit tal som viser kva forsvars- eller våpengrein materiellet høyrer til.

#### 1 (Elektronikk)
Døme: 1V33 = AZK-7
*1L29 = SPR-2 Rtut-B
*1P29 = USP-1

#### 2 (Artilleri og missil)
Døme:
*2S1 Gvosdika
*2S19 Msta
*2S3 Akatsija
*2S12 Sani

#### 3 (Missil i hæren og marinen)
Døme: 
*3K10 = S-10-missilet
*3K50 = Bal missilkompleks
#### 4 (Stridshovud, panser
Døme:
*4K51 = SSC-3 STYX sitt stridshovud
#### 5 (Luftvern)
Døme:
*56P562T  = KPVT mitraljøse
#### 6 (Personlege våpen og materiell)
Døme 
*6P35 = Jarygin-pistol
#### 7 (Ammunisjon til personlege våpen)
#### 8 (Missil og missilutstyr)
Døme: 
*8K34 = SS-11
#### 9 (Hærmissil og [[Drone|UAV]])
Døme: 
*9K114 Sjturm
#### 10 (Utstyrsdeler)
#### 11 (Missil og satellittar)
#### 14 (Missil og missildelar)
#### 15 (Strategiske missil)

Det andre elementet er ein kyrillisk bokstav som indikerer subkategorien, og det 
tredje indikerer ein spesifikk modell.

## Bakgrunnsstoff
* Индексы ГРАУ МО СССР / РФ | Бронетехника мира  (russisk)
* Индексы оружия (ГРАУ, ГАУ и др.) – Guns.ru Talks (russisk)
* Индексы ГРАУ | Занимательная саперка  (russisk)
* Русская Сила | Индексные обозначения военной техники ГРАУ МО  (russisk)
* Aviation.ru: GRAU-Index Artilleriesystem (engelsk) 
* designation-systems.net: GRAU-Index für Raketen und Raumfahrzeuge mit Erläuterungen (engelsk)

; Literatur 
* Duncan Lennox: *Russian Missile Designators* in *[[Jane’s Intelligence Review]]*, Ausgabe März 1993
* Steven Zaloga: *Russian Missile Designations* in *[[Jane’s Intelligence Review]]*, Ausgabe August 1994
Aggersundbroen

**Aggersundbroen** er ei 228 meter lang og 10,4 meter brei vegbru over Aggersund i Limfjorden i Danmark, nordaust for Løgstør.

Brua vart bygd i åra 1939-1942, og opna for trafikk  18. juni 1942. Ho er ei fagverksbru sett saman av to 90 meter lange bogefagverk i betong, bunde saman med ei klaffebru med doble klaffar som kan opnast for skipstrafikken gjennom fjorden. Seglingsbreidda er 30 meter. 

## Kjelder
*Vejdirektoratet: Aggersundbroen
Wilhelm Furtwängler

**Wilhelm Furtwängler** () var ein tysk dirigent og komponist. 

Under sine tidlegare yrkesår var han tilsett i Breslau, Zürich, München (1907–09), Strassburg (1910–11), Lübeck (1911–15) og Mannheim (1915–20). Frå 1922 samarbeidde han med Wienerfilharmonikarane, Leipzigs Gewandhausorkester og Berliner Philharmoniker,  som han vart sjefsdirigent for på livstid. Han dirigerte òg ved New York Philharmonic (1925–27), Festspela i Bayreuth (1931, 1936–37) og Covent Garden (1937–38). 

I 1936 gav han opp alle oppdraga sine i Tyskland i protest mot at naziregimet bannlyste *Mathis der Maler* av Paul Hindemith. Arturo Toscanini ville at Furtvängler skulle etterfølgje han ved New York Philharmonic men han valde å ta opp att arbeidet i Tyskland, noko som skadde karrieren hans etter krigen. 

Furtwängler vart kjend for dei frie tempovala sine og skatta tolkingar framfor alt av verk av Beethoven, Brahms og Wagner. Etter bortgangen sin har dirigenten nesten nådd kultstatus, noko ikkje minst det verdsomspennande nettverket av Furtwänglersällskap som finst i dag viser.

## Diskografi (utval)
Wilhelm Furtwängler har gjort ei stor mengd opptak for grammofon. Her kjem berre eit fåtal.

* Wagner, R. *Der Ring des Nibelungen*. Liveupptagning i Rom 1953. EMI CZS 7 671232  (13 CD).
* Wagner, R. *Der Ring des Nibelungen*. Liveupptagning från La Scala, Milano 1950. Opera d'Oro OPD 1501 (14 CD).
* Wagner, R., *Tristan und Isolde*. Philharmonia Orchestra. EMI 7243 5 67621 21 (4CD).
* Wagner, R., *Die Walküre*. Wiener Philarmoniker. EMI CHS 7 63045 2. (3 CD).
* Beethoven, L. van, *Fidelio*. Live Salzburg 1950. EMI CHS 7 64901 2. (2 CD).
* Brahms, J., *Wilhelm Furtwängler conducts Brahms*. Music& Arts CD-4941(4). (4 CD).
* Beethoven, L. van, *The 9 symphonies*. EMI 7243 5 67496 2 7 (5 CD).

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:sv:Wilhelm Furtwängler|Wilhelm Furtwängler]]» frå ,  den 29. august 2018.* 
*** oppgav desse kjeldene:*
* Pirie, P., *Furtwängler and the art of conducting*. London: Duckworth, 1980. S. 131-144: Discography.  .
* Åstrand, H. (red). *Sohlmans musiklexikon*. 2., rev. och utökade uppl. Stockholm: Sohlman, 1976. 3. Fuga-Kammar. S. 25-27. . 
* Taking Sides 
* Thielemann, Christian, *My Life with Wagner*. New York: Pegasus Books LLC 2016.

## Bakgrunnsstoff
Peter Marstrander

**Peter Elisæus Marstrander** () var ein norsk teolog, mangeårig rektor ved Det praktisk-teologiske seminar ved Universitetet i Oslo. 

Prestesonen Marstrander var fødd på Vega. Han vart cand.theol. i 1908 og studerte deretter ved Universitetet i Marburg og Universitetet i Heidelberg. Sidan var han personalkapellan i Fusa 1909-14 og Korskyrkja i Bergen 1914-17.

Frå 1917 var Marstrander knytt til Universitetet i Oslo. Dei fyrste åra, tida fram til 1925, var han universitetsstipendiat i systematisk teologi, samstundes var han frå 1918 også husfar ved Studenterhjemmet. Frå 1926 var han hovudlærar ved Det praktisk-teologiske seminar og frå 1937 til -53 rektor. I 1920-åra gav han fire bøker om ulike sider ved teologien og kristentrua, på hans eldre dagar kom *Nattverden og vi*, samt samleverket *En bok om prekenen*. 

## Kjelder
* Norsk Allkunnebok. VIII. bandet. 1958