Raffaella Carrà

**Raffaella Maria Roberta Pelloni** (), kjend profesjonelt som **Raffaella Carrà** og stundom berre som **Raffaella**, var ein italiensk songar, dansar, skodespelar, programleiar på fjernsyn og modell. Ho vert vidt rekna som eit popkulturelt ikon i Europa og Latin-Amerika, og mellom 1970- og 1980-talet vart ho ein pioner for feminisme og kvinnerettar innan musikk- og fjernsynsbransjen, i tillegg til å vere eit musikkikon, eit LHBT-ikon og eit ikon innan mote og design.
Carrà gav ut 25 studioalbum i 37 land, i Europa og Latin-Amerika, og selde over 60 millionar plater på verdsbasis. Dette omfattar songar som «A far l'amore comincia tu», «Fiesta», «Forte forte forte», «Pedro», «Tanti auguri» og «Tuca tuca», framførte på italiensk, spansk, engelsk og fransk.

Ho vart ein vellukka TV-vert og kjend personlegdom i Italia, Spania og Argentina, og fekk fleire prisar, mellom anna 12 Telegatto og to TP de Oro. Etter ein vellukka skodespelardebut i Italia, signerte Carrà ein kontrakt med 20th Century Fox i Hollywood, og spelte òg i franske og spanske filmar, der ho arbeidde med Mario Monicelli, Marcello Mastroianni, Frank Sinatra, Edward Mulhare, Trevor Howard, Jean Marais og James Coburn.

I 2021 vart Carrà heidra posthumt med Sorriso Diverso Venezia-prisen under den 78. filmfestivalen i Venezia for bidraga sine til italiensk musikk- og underhaldningsindustri.

## Tidleg liv
Raffaella Pelloni vart fødd 18. juni 1943 i Bologna til Raffaele Pelloni og Angela Iris Dell'Utri (med siciliansk bakgrunn), og ho hadde ein yngre bror, Vincenzo «Enzo» (1945–2001). Foreldra hennar gjekk frå kvarandre kort tid etter bryllaupet, og Pelloni tilbrakte mesteparten av barndommen mellom baren til mora og iskrembutikken i Bellaria – Igea Marina. I sistnemnde lokale vaks ho opp med å sjå fjernsynsprogrammet *Il Musichiere*, der ho lærte utanåt titlar, dansar og refreng frå songane.

Allereie åtte år gammal forlét ho Romagna-kysten for å halde fram utdanninga si i Roma ved det nasjonale danseakademiet. Som 14-åring slutta ho på ballettundervisninga. I 1952 byrja ho studia ved Centro Sperimentale di Cinematografia, der ho tok eksamen i 1960.

## Karriere
### 1950- og 1960-åra: ungdomstid, tidleg karriere og Hollywood

Som 9-åring, medan ho gjekk tur med mora si i Roma og gjennom ein familieven, møtte Pelloni regissøren Mario Bonnard, som gav henne ei rolle i filmen *Tormento del passato*, der ho spela karakteren Graziella.

Pelloni fekk gjennombrotet sitt som anerkjend skodespelar i 1960 i filmen *La lunga notte del '43*. Same året arbeidde ho i den franske filmen *La chance et l'amour* saman med Michel Piccoli. Ho medverka deretter i mange italienske peplum-filmar, mellom anna *La furia dei barbari* (1960), *Maciste nella terra dei ciclopi* (1961), *Maciste, l'uomo più forte del mondo* (1961), *Ulisse contro Ercole* (1962), *Ponzio Pilato* (1962) og *Giulio Cesare, il conquistatore delle Gallie* (1962), i tillegg til komediar og actionfilmar som *5 marines per 100 ragazze* (1961), *Il terrorista* (1963), *I compagni* (1963) og *La Celestina P... R...* (1965).

Midt på 1960-talet gav regissøren Dante Guardamagna Pelloni kunstnarnamnet Carrà. Han var glad i måleri og sette saman førenamnet hennar, Raffaella, som minna han om målaren Rafael Sanzio, med etternamnet til målaren Carlo Carrà.

I 1965 flytta Carrà til Hollywood etter å ha signert kontrakt med 20th Century Fox. I likskap med andre italienske stjerner som Gina Lollobrigida, Sophia Loren og Virna Lisi, spelte ho i filmen *Von Ryan's Express* saman med Frank Sinatra, Edward Mulhare og Trevor Howard. I 1966 hadde ho ei gjesterolle i ein episode av den amerikanske TV-serien *I Spy* med Bill Cosby og Robert Culp. Ho fekk heimlengsel og likte ikkje livet i Los Angeles, og valde difor å flytte tilbake til Italia same året. Der spelte ho i fleire italienske og franske filmar, som *Le Saint prend l'affût* (1966), parodien *Il vostro super agente Flit* (1966), *Warum hab ich bloß 2 x ja gesagt?* (1969) og *Cran d'arrêt* (1970), i tillegg til nokre fjernsynsprogram.

Den 3. mars 1967 vart Carrà send på det nasjonale programmet *Tutto per bene*, ei TV-tilpassing av romanen med same namn av Luigi Pirandello.

I januar 1968 leia ho eit spesialprogram på det andre nasjonale nettet, med tittelen *Tempo di samba*. I juni same året deltok ho i teaterstykket *Processo di Famiglia* av Diego Fabbri, og mot slutten av året etter spelte ho hovudrolla i *Il sorriso della gioconda*.

### 1970-åra: internasjonal suksess

I 1970 deltok Carrà som gjesteskodespelar i programmet *Io, Agata e tu* saman med Nino Ferrer. Kort tid etter vart ho tilsett av Radiotelevisione italiana (Rai) som programleiar for *Canzonissima 70*, eit laurdagskveldsprogram der ho òg var skodespelar og dansar. Ho leia òg *Canzonissima 71* og *Canzonissima 74*, der ho gav ut hitlåta «Ma che musica Maestro», som selde mellom 200 000 og 250 000 eksemplar i Italia. I 1971 deltok ho saman med Georges Descrières i den franskproduserte TV-serien *Arsenio Lupin*, der ho spela i episoden «La donna dai due sorrisi». I 1974 leia ho programmet *Milleluci* på Rai saman med songaren Mina Mazzini.

Etter suksessen på den italienske marknaden debuterte Carrà i Spania i 1975 på Televisión Española (TVE), då ho opptredde i varietéprogrammet *¡Señoras y señores!*. Ho gav deretter ut eit samlealbum med spanske versjonar av songane sine. I 1976 vart ho engasjert av TVE til å leie fire episodar av varietéprogrammet *La hora de...*.

I desse åra konsentrerte Carrà seg meir om songkarrieren sin, og fekk suksess i fleire land, mellom anna Spania, Tyskland, Frankrike, Nederland, Belgia, Storbritannia, Hellas, og særleg i latinamerikanske land. Ein av dei største suksessane hennar var songen «A far l'amore comincia tu», der den engelske versjonen nådde niandeplass på den britiske singellista, i tillegg til å oppnå fleire gull- og platinaplater verda over.

I 1976 spelte Carrà inn albumet *Forte forte forte*, som vart gjeve ut i 36 land, og gav henne gullplate i Canada. I 1977 følgde ho opp med Fiesta, som inneheld eurodisco-låtar; tittelsporet er blitt omtalt som eit «symbol» på soubrette-stilen hennar.

I 1978 var Carrà gjest i det chilenske programmet *Sábado gigante*. Same året gav ho ut songen «Hay que venir al sur», den spanske versjonen av «Tanti auguri», som vart endå ein av dei største hittane hennar.

### 1980-åra: tilbake til RAI og suksess i Latin-Amerika
I 1980 spelte ho hovudrolla i filmen *Bárbara*, som vart spela inn i Argentina og distribuert på den søramerikanske marknaden, og som vart hennar siste spelefilm som hovudrolleinnehavar. Same året spelte ho inn albumet *Mi spendo tutto*, som inneheld songen «Pedro», ein av dei største hittane hennar.

I 1981 leia ho *Millemilioni*, det første forsøket på internasjonalt fjernsynssamarbeid: fem spesialsendingar, kvar spelte inn i ein ulik hovudstad – Buenos Aires, Mexico by, London, Roma og Moskva.

I 1982 leia ho *Fantastico 3* saman med Corrado, og song opningsmelodien «Ballo ballo». Songen vart seinare gjenstand for ein del kontrovers, då nokre meinte han plagierte «Eleanor Rigby» av The Beatles.

Etter suksessen med *Fantastico* vart albumet *Raffaella Carrà 82* gjeve ut. Det vart arrangert og komponert mellom anna av Franco Bracardi og Danilo Vaona, og skrive av Gianni Boncompagni, Gianni Belfiore og Giancarlo Magalli. Seinare same året var Carrà æresgjest på den internasjonale songfestivalen i Viña del Mar i Chile.

I februar 1983 var ho òg gjest under Sanremo-festivalen. Songane «Soli sulla luna» og «Ahi», skrivne av Valsiglio – Pace – Depsa, vart spela inn spesielt for høvet, og – som songaren sjølv sa – «i all hast».

Frå 1983 til 1985 leia Carrà *Pronto, Raffaella?*, det første middagsprogrammet på Rai, som stadfesta rolla hennar som programleiar. Programmet vart ein stor suksess, med over 14 millionar sjåarar som følgde intervjuet hennar med Mor Teresa. Carrà song òg kjenningsmelodien til programmet: «Fatalità».

Suksessen til *Pronto, Raffaella?* gav henne tittelen «kvinneleg TV-personlegdom på europeisk nivå» i 1984, tildelt av European TV Magazines Association. I 1984 signerte ho òg ein toårig kontrakt verd fleire millionar med kjøkenprodusenten Scavolini, med slagordet «den mest elska av italienarane». Same året skapte fornyinga av kontrakten hennar med Rai sterk debatt, då den dåverande statsministeren Bettino Craxi kalla honoraret hennar for ein eksklusiv treårsperiode «umoralsk og skandaløst». I denne perioden gav Carrà ut albuma *Fatalità* (1983) og *Bolero* (1984).

I TV-sesongen 1985–86 leia ho supershowet *Buonasera Raffaella*. Dei første ti episodane vart sende frå Roma, medan dei siste fem vart sende direkte frå Rai sine studio i New York, og via Rai International synlege i både Nord- og Sør-Amerika. Ho intervjua og song duettar med kjende gjester som Henry Kissinger, Joe Cocker, Riccardo Cocciante, , Stevie Wonder, Ginger Rogers og Sammy Davis Jr., og framførte kjenningslåtane «Fidati!» og «Bellissimo». Programmet skapte igjen debatt på grunn av høge produksjonskostnader, særleg for episodane sende via satellitt frå USA. Likevel vart sendinga ein stor suksess, og vekte interesse frå amerikanske TV-kanalar, som inviterte Carrà til kjende talkshow der ho vart intervjua av Johnny Carson, Ed Sullivan og David Letterman.

I sesongen 1986–87 leia Carrà programmet *Domenica in*, opphavleg utvikla av Corrado i 1976, og song både opningsmelodien «Curiosità» og avslutningsmelodien «Casa dolce casa». I november 1986 reagerte ho under ei sending på ein artikkel i vekebladet *Novella 2000*, og truga med rettslege steg etter skuldingar om at ho forsømde den døyande mora si. Raffaella's mother in fact died in 1987. Raffaella paid tribute during another episode of *Domenica in*, dedicating her song "I thank you life" to her. Mora hennar døydde i 1987, og Carrà heidra henne i eit seinare program ved å tileigne songen «I thank you life» til henne.

I 1987 inngjekk ho ein avtale med Fininvest, ein toårig kontrakt verd fleire millionar. Første opptreden hennar på Canale 5 var 27. desember 1987, då eit spesialprogram med tittelen *Benvenuta Raffaella* vart sendt. Kort tid etter, 9. januar 1988, debuterte *Raffaella Carrà Show*. Dette vart følgt av *Il principe azzurro* våren 1989, det siste programmet Carrà leia for Canale 5.

### 1990-åra: arbeid som programleiar

Etter at perioden hennar hos Fininvest var over, leia Carrà det nye programmet *Weekend of Raffaella*, der ho viste fram ein meir moden stil og gjekk bort frå tights og bodysuits. Programmet fekk ein oppfølgjar med tittelen *Ricomincio da due*.

Tidleg i januar 1990 vende Carrà tilbake til Rai for å leie det nye showet *Raffaella Venerdì, Sabato e Domenica... E saranno famosi*.

I juni 1990 var ho medprogramleiar saman med Gigi Sabani, Ricardo Fernández Deu og Miriam Díaz Aroca i *Cuando calienta el sol*, eit varietéprogram produsert i samarbeid mellom Rai og TVE. Programmet vart sendt direkte frå Saint-Vincent i Italia og Tossa de Mar i Spania, og vart kringkasta samstundes i begge landa.
I mai 1991 leia ho Telegatto-prisutdelinga saman med Corrado.

Saman med Johnny Dorelli leia ho i 1991 laurdagsprogrammet *Fantastico 12* på Rai 1. Trass i kontroversar knytte til opptredenen til Roberto Benigni, fekk programmet lågare sjåartal enn venta.

Frå 1992 til 1995 vende Carrà tilbake til TVE, der ho leia tre sesongar av *¡Hola Raffaella!*. For dette programmet vann ho tre TP de Oro, i tillegg til å leie kveldsprogrammet *A las 8 con Raffaella*. I sesongen 1994–95 gjekk ho vidare til den spanske kanalen Telecinco, der ho leia ettermiddagsprogrammet *En casa con Raffaella*.

Mot slutten av 1995 vende ho tilbake til Rai 1 med *Carràmba! Che sorpresa*. I 1996 og seinare frå 1998 til 2000 leia ho fleire program, mellom anna *Carràmba! Che sorpresa*, *Carrambà! Che fortuna*, *40 minuti con Raffaella*, *Centoventitré* og *I Fantastici di Raffaella*.

I 1997 spelte ho òg hovudrolla i ein firedelt miniserie frå Rai med tittelen *Una mamma per caso*, regissert av Sergio Martino, der ho spela rolla som ein einsleg journalist. Dette vart hennar siste opptreden i ein dramatisert TV-serie. Same året takka ho nei til å leie Sanremo-festivalen 1997.

Ho ønskte velkomen til 1998 ved å vere medprogramleiar saman med Ramón García under TVE si direktesending av nyttårsklokkeslaga frå Puerta del Sol i Madrid.

### 2000-åra: mellom Spania og Italia
I 2000 presenterte ho Gran Premio Internazionale dello Spettacolo saman med Paolo Bonolis.

Året etter, saman med Piero Chiambretti, Enrico Papi, Megan Gale og Massimo Ceccherini, leia ho den 51. utgåva av Sanremo-festivalen, som ikkje vart nokon stor suksess. Carrà vedgjekk sjølv at ho tok feil då ho valde eit format som var meir musikalsk enn fjernsynsretta. Etter ein pause på om lag eitt år vende Carrà attende til beste sendetid på Rai 1 med den fjerde utgåva av *Carràmba! Che sorpresa*. I 2004 leia ho programmet *Sogni*.

Den 19. desember 2004 var ho programleiar saman med Ramón García og Loles León for den ni timar lange innsamlingsaksjonen *Contigo* på TVE. Den 24. oktober 2005 var ho gjest i Diego Maradona sitt program *La Noche del 10* saman med Robbie Williams. Våren 2006 leia Carrà programmet *Amore* på Rai, ein kopi av TVE sitt *Contigo*. Programmet var vigd til fjernadopsjonar og oppnådde nær 150 000 adopsjonar.

Også i 2006 gav skodespelaren Fabio Canino, med hjelp frå Roberto Mancinelli, ut boka *Raffabook. Più che un libro uno show del sabato sera*, tileigna henne. Om lag på same tid gav Tiziano Ferro ut songen «E Raffaella è mia» på albumet *Nessuno è solo*, tileigna Carrà, som òg medverka i musikkvideoen til songen, medan den spanske songaren Roser spelte inn albumet *Raffaella*, ei hyllest med Carrà sine største hits sungne på spansk. I desember 2006 deltok ho på jubileumsgallaen for TVE sitt 50-årsjubileum.

Den 30. november 2007 vart *Raffica* gjeven ut, to CD-ar og ein DVD som samla alle kjenningsmelodiane som Raffaella hadde sunge og dansa til gjennom karrieren.

I 2008 inviterte TVE henne til tre program knytte til Eurovision Song Contest. Det første var uttaksprogrammet som vart sendt 8. mars, *Salvemos Eurovisión*. Ho leia òg to spesielle gallashow knytte til denne festivalen.

Kort tid etter vende Carrà attende til Rai 1 for å leie ei ny utgåve av *Carràmba! Che fortuna*, som fekk gode sjåartal, med eit gjennomsnitt på 5 000 000 daglege sjåarar og ein topp på 6 000 000.

Deretter vende Carrà attende til Spania for å vere programleiar for ein episode av den spanske versjonen av *[[Saturday Night Live]]* på Cuatro i april 2009.

Også i 2008 vart boka *Mito in tre minuti* av Antimo Verde gjeven ut, ei kunstnarisk biografi basert på forskingsarbeid. Den 7. november same året vart *Raffica – Balletti & Duetti* gjeven ut, ein ny boks med to CD-ar og ein DVD med eit utval av fjernsynsopptredenar av Carrà.

Same året leia og produserte Carrà *Il Gran Concerto*, eit fjernsynsprogram der RAI sitt nasjonale symfoniorkester framførte stykke innan klassisk musikk og opera.

### 2010-åra: sporadiske opptredenar

I 2010 duetterte ho med Renato Zero på songen «Triangolo» frå albumet hans *Sei Zero*. Dei delte òg scena på konserten til Zero 5. oktober same året.

I 2011, etter 13 års fråvere, deltok Italia att i Eurovision Song Contest, og Rai valde Carrà til å vere programleiar og kommentator frå Italia under finalekvelden, i tillegg til å presentere poenga frå juryen og telefonrøysting. Sommaren 2011 remiksa den franske DJ-en  hennar klassiske song «A far l'amore comincia tu», som fekk ny tittel «Far l'amore». Denne remiksen vart seinare inkludert av Paolo Sorrentino i lydsporet til filmen *The Great Beauty*, som vann Oscar.

Seinare, saman med Neri Marcorè, medverka ho i ulike reklamefilmar for TIM, der ho spela dronning Isabella av Castilla. I oktober 2011 var ho for fjerde året på rad produsent av Rai 3-programmet *Il Gran Concerto*, leia av Alessandro Greco.

I juni 2012 deltok ho i *Concerto per l'Emilia* til støtte for dei som vart råka av jordskjelva 20. og 29. mai 2012, der ho song ein av sine hits, «Rumore».

I januar 2013 var planen at Carrà skulle vende tilbake etter ti år for å leie laurdagskveldsshow på Rai 1, men programmet, som hadde arbeidstittelen *Auditorium*, vart seinare avlyst. I februar 2013 vart ho ein av mentorane, saman med Noemi, Piero Pelù og Riccardo Cocciante, i *The Voice of Italy* på Rai 2.

Den 16. juli 2013 gav ho ut dansesongen «Replay», som vart følgd opp med albumet *Replay (The Album)*. Albumet kom 19. november 2013, saman med den andre singelen «Cha Cha Ciao», sjutten år etter hennar førre studioalbum.

Same året medverka ho som seg sjølv i filmen *Colpi di fortuna*, regissert av Neri Parenti. I 2014 deltok ho att i *The Voice of Italy* som mentor saman med Piero Pelù, Noemi og rapperen J-Ax.

I februar same året var ho gjest under første kveld av Sanremo-festivalen, der ho framførte eit medley av songar frå sitt siste album.

I TV-sesongen 2014–15 vende ho tilbake til Rai 1 med eit nytt talentprogram saman med Joaquín Cortés, kalla *Forte forte forte*.

Frå 24. februar 2016 var ho attende som mentor i *The Voice of Italy* på Rai 2 saman med Emis Killa, Max Pezzali og Dolcenera; under finalen kunngjorde ho at ho ville forlate programmet. Den 19. desember 2016 leia ho *60 años juntos*, TVE si 60-årsjubileumsgalla. Sommaren 2017 vart ho musikkprodusent for ein av sine deltakarar, Samuel Pietrasanta.

Den 30. november 2018 vart julealbumet *Ogni volta che è Natale* gjeve ut, Carrà sitt siste album før hennar bortgang. Albumet inneheld ein urframførd låt, «Chi l'ha detto», som vart sendt til radioar 16. november og lagt ut på YouTube saman med musikkvideo 23. november. Seinhauste 2018 vende ho tilbake til fjernsynsscena etter to års fråvere, som gjest hos Fabio Fazio i *Che tempo che fa* og hos Carlo Conti i *Un Natale d'Oro Zecchino*. Våren 2019 var ho programleiar for eit intervjuprogram med kjende personar frå underhalding, kultur og sport, kalla *A raccontare comincia tu*, sendt i beste sendetid på Rai 3 på torsdagar i seks veker, frå 4. april til 9. mai. Etter suksessen vart programmet forlenga med ein ny syklus på fire episodar, sendt frå 24. oktober til 4. november.

### 2020-åra
Den 2. oktober 2020 vart musikalen *Explota Explota* vist på kino i Spania, regissert av den uruguayanske Nacho Álvarez, basert på Carrà sine songar, der ho har ein cameo-rolle. Frå 25. januar 2021 har filmen vore tilgjengeleg i italiensk versjon, under tittelen *Ballo Ballo*, på Amazon Prime. Filmen vart nominert til tre Goya-prisar og tre Feroz-prisar.

Den 5. juli 2021, etter Carrà si død, avslørte Rai-direktør Stefano Coletta på fjernsyn at det hadde vore planar om å be Carrà leie Eurovision Song Contest 2022 og Sanremo-festivalen same året.

Ein treepisodar lang dokumentarserie om Carrà, kalla *Raffa*, vart gjeven ut i 2023.

## Privatliv og død

Carrà hadde eit ti år langt forhold til fjernsyns- og radioprogramleiaren Gianni Boncompagni, som òg var låtskrivar for hennar største musikalske hits. Seinare møtte ho Sergio Japino, som var ni år yngre enn henne og på den tida var koreograf i to av programma hennar: *Pronto, Raffaella?* og *Fantastico 3*. Sjølv om dei skilte lag på 1990-talet, heldt dei fram eit godt personleg og profesjonelt forhold, så mykje at det var han som kunngjorde Carrà si død i 2021. Tidlegare hadde ho andre kjærleiksforhold med songaren Little Tony, som ho møtte i 1961 under innspelinga av filmen *5 marines per 100 ragazze*, med Juventus-fotballspelaren Gino Stacchini (eit forhold som varte åtte år), og ho vart òg friar av Frank Sinatra, med kven ho delte settet i filmen *Von Ryan's Express* i 1965, men ho avviste flørten hans.

Carrà vart aldri gift, og sa at ho «ikkje trudde» på ekteskap. Ho fekk inga biologiske barn, sjølv om ho ønskte det; då ho prøvde å få barn, sa legen hennar at det ikkje ville vere mogleg. I staden valde ho å adoptere fleire barn frå heile verda på avstand.

Raffaella Carrà var svært knytt til Monte Argentario i Toscana, der ho budde i mange år. Villaen hennar i Cala Piccola var ei kjelde til inspirasjon for mange av sendingane hennar, også for tittelen på TV-programmet *Carràmba! Che sorpresa*. Ho var ein stor tilhengjar av fotballaget Juventus.

Carrà døydde i Roma 5. juli 2021, 78 år gammal, av lungekreft. To dagar seinare vart gravferdsfølget halden frå heimen hennar, gjennom RAIs sentrale studio, Foro Italico og Teatro delle Vittorie, fram til Capitolium, der eit kapell vart sett opp i rådhuset i Roma. Etter hennar eige ønske vart oska etter Carrà kremert og tekne til dei stadene som var mest kjære for kunstnaren, mellom anna Porto Santo Stefano og San Giovanni Rotondo, i heilagdommen for heilage Pio av Pietrelcina. Oska hennar er oppbevart i kyrkja på kommunale gravplassen i Porto Santo Stefano.

## Kulturell påverknad og filantropi
*Vogue España* definerte kunstnaren som eit «intergenerasjonelt fenomen, med sosial og kulturell rekkevidd, bestemt til å bli hugsa for alltid», medan *[[The Guardian]]* omtala ho som «popstjerna som lærte Europa gleda ved sex» i katolsk bigotteri. *Rockol* skildra Carrà som «ei skikkelse som gradvis har vorte eit hedensk idol, skandaløst og ynskt, i stand til å sende kodande bodskap til skeive i Italia, samstundes som ho trøysta og held husmødrer med selskap medan dei lagar lunsj».

Gjennom heile karrieren har Carrà sin framføringsevne og arbeidsmoral vorte samanlikna med Donna Summer,  og .

### Kvinneliberasjon og mot konservatisme
13. november 1971, under leiinga av *Canzonissima*, framførte Carrà sin nye singel «Tuca tuca» iført ein topp som viste navelen hennar; ho var den første kvinna som viste dette på italiensk fjernsyn, på ei tid då det var uvanleg for kvinner å eksponere kroppen sin. Hendinga skapte kontrovers i den konservative TV-kanalen Rai og vart kalla «for provoserande» av Vatikan-avisa *L'Osservatore Romano*.

På spansk fjernsyn vert Carrà rekna som ein av pionerane for ytringsfridom etter Franco-diktaturet, sidan kunstnaren viste seg på TV i 1976, eit år etter Francisco Franco si død.

### Mote og popikon
Carrà sin stil og sceneopptreden vart lovprist av liberale kritikarar på 70- og 80-talet, og ho vart etter kvart eit moteikon. Det særprega trekket som gjorde Carrà ikonisk, var den platinablonde bob-frisyren hennar.

*Vogue España* karakteriserte Carrà sine antrekk som «visjonære» og «kontrollert transgresjon» då ho brukte dei, som «nye uttrykksformer som openbert stod i motsetnad til etablerte kanonar for patriarkalsk styring, i ei tidlegare uhøyrd form for katarisk empowerment».

Saman med Mina og  vert Carrà rekna som ein av pionerane innan camp-stilen, og ho vart omtala i The Anna Wintour Costume Center, ei avdeling av Metropolitan Museum of Art, under våren 2019-utstillinga av Alessandro Michele for Gucci.

### Støtte til LHBTQ+-miljøet og «ikonstatus»
Ho var ein sterk støttespelar for LHBTQ+-miljøet, og fekk ein «gay icon»-pris under World Pride i Madrid i 2017.

### Politiske synspunkt
I eit intervju i 1977 avslørte Carrà at ho var kommunist. Ho sa: «Eg røyster alltid kommunistisk. I ei kamp mellom arbeidarar og forretningsfolk, vil eg alltid stå på arbeidarane si side.»

## Utmerkingar
* Dame av Ordenen for sivile fortenester, Spania (1985)
* Kommandør av Ordenen for sivile fortenester, Spania (2018)

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Raffaella Carrà|Raffaella Carrà]]» frå , den 30. mars 2026.*