open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Eurovision Song Contest 1958

**Eurovision Song Contest 1958** (**ESC 1958**) var den tredje gongen Eurovision Song Contest vart arrangert. Tevlinga vart halden i AVRO Studios i Hilversum i Nederland. Finalen fann stad onsdag 12. mars. Frankrike vann tevlinga med songen «Dors, mon amour», sunge av André Claveau.

Tevlinga vart for fyrste gong arrangert av landet som vann året før, ein tradisjon som er vorte halden i hevd sidan. Røystinga gjekk føre seg på same måte som året før: Alle deltakarlanda hadde ein jury med ti medlemmar kvar, der kvart medlem gav eit poeng til den songen han eller ho likte best. Juryen var basert i heimlandet og vart kontakta via telefon. Sjølv om «Nel blu dipinto di blu», sungen av Domenico Modugno for Italia, berre enda på tredjeplass, vart han ein internasjonal bestseljar, kanskje best kjend under namnet «Volare». Songen låg mellom anna på fyrsteplass på den amerikanske Billboard-lista og vart løna med tre Grammy-prisar.

Sverige deltok i tevlinga for fyrste gong med ei av sine største stjerner på den tida, Alice Babs. Storbritannia trekte seg frå tevlinga slik at det var ti deltakarar, akkurat som i 1957. Eurovision Song Contest 1956 og Eurovision Song Contest 1958 er dei einaste tevlingane der det ikkje har vorte sunge nokon bidrag på engelsk.

## Bidraga
### Finale
* Finalen vart halden den 12. mars i AVRO Studios.
* Frankrike vann tevlinga for fyrste gong. 
* Italia framførte sin låt to gongar på grunn av tekniske problem. Problemet førte til fyrste bruken av skiltet på fjernsynsskjermen der det står «Brot på biletsambandet med utlandet».
* Nederland og Luxembourg enda på ein delt niandeplass.

## Artistar som har delteke tidlegare

Det var den fyrste gongen at to tidlegare vinnarar deltok i tevlinga same år. Andre, og førebels siste, gongen det hende var i 2011.

## Kommentatorar

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:nb:Eurovision Song Contest 1958|ESC 1958]]» frå  og [http://www.vg.no/musikk/grand-prix/artikkel.php?artid=10007462 VG.no],  den 1. februar 2011.*
Gladys' Leap

***Gladys' Leap*** er eit album av folkrockgruppa Fairport Convention frå august 1985. Det vart innspelt i april og mai same året i Woodworm Studios i Barford St. Michael i Oxfordshire. Det vart produsert av Simon Nicol, Dave Mattacks og Dave Pegg.

Tittelen på albumet kjem frå Gladys Hillier, som var ei postkvinne for Cranham, ein landsby nær Stroud i Gloucestershire i England. Som ein snarveg brukte å hoppe over ein meter brei bekk på runden sin for å korte ned turen med 3 km. I 1977 gjekk Ordnance Survey med på å kalle staden opp etter henne, og i 2005 vart det bygd ei gangbru over elva..  Fairport høyrde om soga og kalla albumet opp etter ho. 

## Innhald
Side ein (The Folkside)
### Side to (The Backside)

## Medverkande
*Simon Nicol - Vokal, elektrisk & akustisk gitar
*Dave Pegg - Bassgitar, mandolin, bouzouki, kontrabass, vokal
*Dave Mattacks - Trommer, trommemaskin, klaverinstrument, perkusjon
med
*Ric Sanders - fiolin (spor 2, 4, 5)
*Richard Thompson - elektrisk gitar (spor 8)
*Cathy Lesurf - Vokal (spor 6)
*Harold Wells - talt intro på spor 2

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Gladys&#39; Leap|Gladys&#39; Leap]]» frå ,  den 1. februar 2011.* 
*** oppgav desse kjeldene:*
Cathy Lesurf

**Cathy Lesurf** () er ein britisk visesongar frå Stevenage i Hertfordshire. Frå slutten av 1970-åra og gjennom 1980-talet var ho medlem av band som Oyster Ceilidh Band, Fidler's Dram, Fairport Convention, Strawbs og The Albion Country Band. Ho gav ut eit soloalbum, *Surface*, i 1985. Ho skapte og dreiv festivalen World in 1 County frå 2002 til 2007. I november 2009 gav ho ut solosingelen «This Christmas», skriven av ektemannen David Wilson.

## Diskografi
;Soloalbum
**Surface* (1985)

;Solosinglar
*«This Christmas» (2009)

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Cathy Lesurf|Cathy Lesurf]]» frå ,  den 1. februar 2011.* 
*** oppgav desse kjeldene:*
John Barleycorn

«**John Barleycorn**» er ei engelsk folkevise. Karakteren John Barleycorn i songen er ei personifisering av den viktige kornavlinga bygg og alkoholdrykkene som vert laga av han, øl og whisky. I songen vert John Barleycorn råka av fleire åtak, dødsfall og skammeleg handsaming i dei forskjellige fasane av bygg-dyrking, som innhausting og malting.

## Innhald

Barleycorn, personifiseringa av bygg, møter mykje liding før han til slutt døyr ein ubehageleg død. Følgjene av døden hans er at ein kan lage brød. Derfør døyr Barleycorn for at andre skal få leve. Til slutt vert kroppen hans eten som brødet. Ein populær hymne, «We Plough the Fields and Scatter», vert ofte sungen på hausttakkefestar til same melodi.

## Versjonar og variantar
Det finst mange versjonar av songen. Ein versjon av songen finst i *[[Bannatyne Manuscript]]* frå 1568, og engelske skillingsviseversjonar frå 1600-talet er vanlege. Den skotske nasjonaldiktaren Robert Burns gav ut sin versjon i 1782, og det finst fleire moderne versjonar.

## Nyare innspelingar

Det er spelt inn mange versjonar av songen, mest kjend av Traffic, som har kalla opp albumet deira *[[John Barleycorn Must Die]]* etter songen. Songen er òg spelt av Fire + Ice, Gae Bolg, Bert Jansch, The John Renbourn Group, Pentangle, Finest Kind, Martin Carthy, Roy Bailey, Martyn Bates i samarbeid med Max Eastley, the Watersons, Steeleye Span, Jethro Tull, Fairport Convention, The Minstrels of Mayhem, Oysterband, Frank Black, Chris Wood, Woody Lissauer, Quadriga Consort, Maddy Prior, Heather Alexander, Tim van Eyken og mange andre artistar. Songen er òg ein sentral del av The Imagined Village-prosjektet til Simon Emmerson. Martin og Eliza Carthy spelte songen i lag med Paul Weller på albumet *The Imagined Village*.

## Tolkingar og bruk i andre kulturuttrykk
Forskaren Kathleen Herbert har trekt linjer mellom Beowa (ein mytisk figur frå angelsaksisk heidendom som dukkar opp tidleg i angelsaksiske kongelege slektstavler. Namnet tyder «bygg») og figuren John Barleycorn. Herbert seier at Beowa og Barleycorn er ein og same, og merkar seg at folkevisa skildrar lidinga, døden og oppstoda til Barleycorn, men feirar òg «den lækjande effekten av å drikke blodet hans»

Jack London gav tittelen *[[John Barleycorn av Jack London|John Barleycorn]]* til sjølvbiografien sin frå 1913, som fortel om kampen hans mot alkoholisme.

## Sjå òg
*Barleycorn

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:John Barleycorn|John Barleycorn]]» frå ,  den 1. februar 2011.* 
*** oppgav desse kjeldene:*
***Herbert, Kathleen (2007). *Looking for the Lost Gods of England*. Anglo-Saxon Books. ISBN 1-898281-04-1
***Vaughan Williams, Ralph and A.L. Lloyd (1959). *The Penguin Book of English Folk Songs*. Penguin.
***Wood, Pete. «John Barleycorn: The Evolution of a Folk-Song Family», *Folk Music Journal*, Vol. 8, pp 438-455, 2004  
***Wood, Pete. «John Barleycorn revisited: Evolution and folk-song», Article 232, *Musical Traditions*
Remi Andersen

**Remi Andersen** () er ein tidlegare langrennsløpar. Han var svært lovande som junior med sølvmedalje og fjerdeplass under junior-VM 1993. På 30 km vart han då berre slegen av landsmannen Kjetil Juul Pedersen, men kom klart føre bronsemannen Mathias Fredriksson frå Sverige.

## Karriere
Andersen vann som senior to sølvmedaljar under noregsmeisterskap. I 1996 vart han berre slegen av Thomas Alsgaard på tremila, og i 2000 var det einast Tore Olsen som gjekk fortare på NM-femmila i Vang i Hedmark. Han debuterte i verdscupen i 1995 med femmila i Holmenkollen og vart nummer 57. Den beste plasseringa hans i verdscupen vart ein niandeplass i Nove Mesto i 2002. Andersen tevla for Bækkelagets Sportsklubb.

### Besteplasseringar i verdscuprenn
*1996: Nr 16 på 10 km i Falun
*1999: Nr 12 på 50 km i Holmenkollen
*2000: Nr 21 på 72 km i Lamoura Mouthe 
*2002: Nr 9 på 15 km i Nové Město
*2005: Nr 12 på 15 km i Nové Město

### Medaljar og besteplasseringar i noregsmeisterskap
*Ski-NM 1994: Nr 12 på 30 km i Vegårshei
*Ski-NM 1995: Nr 8 på jaktstarten i Oslo
*Ski-NM 1996: Sølvmedalje på 30 km i Stryn
*Ski-NM 1997: Nr 11 på 30 km i Mo i Rana
*Ski-NM 1998: Nr 5 på både 30 km i Berkåk og på 50 km i Alta
*Ski-NM 1999: Nr 4 på 50 km i Høylandet
*Ski-NM 2000: Sølvmedalje på 50 km i Vang
*Ski-NM 2001: Nr 8 på 50 km i Steinkjer
*Ski-NM 2002: Nr 6 på 10 km på Høydalsmo
*Ski-NM 2005 Nr 6 på 15 km på Lillehammer
*Ski-NM 2008 Nr 11 på 15 km i Trondheim

## Kjelder
**Sportsboken*, aktuelle årgangar

## Bakgrunnsstoff
*
Sigurd Brørs

**Sigurd Brørs** () er ein tidlegare langrennsløpar. Han fekk si beste plassering i verdscupen i januar 1992, då han vart nummer tre i Cogne. Han var då 3, 9 sekund bak Torgny Mogren, men langt bak vinnaren Bjørn Dæhlie. To gonger vann han bronsemedaljar under noregsmeisterskap, på 15 km i 1990 og på 10 km i 1993. Nærast NM-gull var han i 1990, då han var 15-16 sekund bak dei to som i sekundstrid kjempa om sigeren, Kristen Skjeldal som vann og Bjørn Dæhlie. Brørs tevla for Surnadal Idrettslag, nett som den eldre broren Sturla Brørs.

### Besteplasseringar i internasjonale meisterskap og renn
*1991:
*1992: Nr 3 på 15 km i Cogne
*1992/93: Nr 9 på 15 km i Ramsau
*1993/94: Nr 11 på 15 i Davos
*1995: Nr 11 på 30 km i Östersund
*1996: Nr 18 på 30 km Lahti

### Medaljar og besteplasseringar i noregsmeisterskap
*Ski-NM 1990: Bronsemedalje på 15 km på Gjøvik
*Ski-NM 1991: Nr 6 på 15 km i Misvær
*Ski-NM 1992: Nr 4 på 30 km i Trondheim
*Ski-NM 1993: Bronsemedalje på 10 km på Lillehammer
*Ski-NM 1994: Nr 6 på jakstarten i Vegårshei
*Ski-NM 1996: Nr 9 på 50 km i Stryn

## Kjelder
**Sportsboken*, aktuelle årgangar

## Bakgrunnsstoff
*Sigurd Brørs i fis-ski.com
Sturla Brørs

**Sturla Brørs** () er ein tidlegare langrennsløpar. Han gjorde sitt beste noregsmeisterskap i Vang i Hedmark i 1989. Fyrst på tremila, og sidan på den halve distansen, vann han bronsemedaljen. På tremila vart han slegen av Vegard Ulvang og Tor Håkon Holte, på 15 km var det Pål Gunnar Mikkelsplass og Oddvar Brå som kom føre hann på resultatlista. Brørs var 24 sekundar bak tremilsmeisteren i mål, og 20 sekund bak vinnaren på 15 km. Som den yngre broren Sigurd Brørs tevla han for Surnadal Idrettslag.

### Besteplasseringar i internasjonale renn
*1987: Nr 9 på 50 km Holmenkollen
*1989: Nr 5 på 30 km i Falun
*1989/90: Nr 7 på 15 km i Soldier Hollow
*1991:
*1992: Nr 14 på 30 km i Kavgolovo
*1993: Nr 14 på 30 km i Lahti

### Medaljar og besteplasseringar i noregsmeisterskap
*Ski-NM 1986: Nr 10 på 15 km i Vang
*Ski-NM 1987: Nr 4 på 50 km i Steinkjer
*Ski-NM 1988: Bronsemedalje på både 15 km og 30 km i Vang
*Ski-NM 1989: Nr 8 på 15 km på Geilo
*Ski-NM 1990: Nr 4 på 50 km på Gjøvik
*Ski-NM 1991: Nr 4 på 50 km i Bodø
*Ski-NM 1993: Nr 6 på 50 km på Dombås
*Ski-NM 1994: Nr 10 på jakstarten i Vegårshei

Brørs la opp i 1995.

## Kjelde
**Sportsboken*, aktuelle årgangar
Jol i Setesdal

**Jol i Setesdal** er eit jolehefte som har vorte utgjeve sidan 1962. Første året var det Torleiv H. Bjørgum og Svein Hovet som gav det ut. I 1963 overtok mållaga i Setesdal. Dei fem mållaga 
Iveland mållag, Evje og Hornnes mållag, Bygland mållag, Valle mållag og Bykle mållag har alle eit medlem i skriftstyret. frå 1966 har Olav Bjørgum teikna, både framsider og inne i heftet. 

## Kjelder
*Jol i Setesdal i Setesdalswiki
Eurovision Song Contest 1963

**Eurovision Song Contest 1963** (**ESC 1963**) var den åttande gongen Eurovision Song Contest vart arrangert. Konkurransen vart halden i BBC Television Centre i London i Storbritannia. Finalen fann stad laurdag 23. mars. Danmark vann konkurransen med den danske songen «Dansevise», framført av Grethe Ingmann og Jørgen Ingmann.

Dei heldt på stemmesystemet frå året før, men utvida det slik at kvart land gav 5, 4, 3, 2 og 1 poeng til dei fem beste bidraga. Då Noreg annonserte stemmene til programleiar Katie Boyle, var det nokre tekniske problem som hindra ho i å høyre resultata, og ho sa ho skulle kome tilbake til Noreg til slutt. Alle andre hadde høyrt stemmene, og var sjokkerte då Noreg endra på resultata for å sikre sigeren til Danmark over Sveits.

### Finale
* Finalen vart halden den 23. mars 1963 i BBC Television Centre.
* Danmark vann konkurransen for fyrste gong.
* Frankrike og Monaco kom på ein delt 5. plass.
* Nederland, Noreg, Finland og Sverige kom på ein firedelt 13. plass.

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:nb:Eurovision Song Contest 1963|ESC 1963]]» og «[[:en:Eurovision Song Contest 1963|ESC 1963]]» frå  og [http://www.vg.no/musikk/grand-prix/artikkel.php?artid=10007462 VG.no],  den 1. februar 2011.*
Eurovision Song Contest 1962

**Eurovision Song Contest 1962** (**ESC 1962**) var den sjuande gongen Eurovision Song Contest vart arrangert. Konkurransen vart halden i Villa Louvigny i Luxembourg i Luxembourg. Finalen fann stad søndag 18. mars. Frankrike vann konkurransen med songen «Un Premier Amour», framført av Isabelle Aubret på fransk.

Nye reglar på poengfordelinga var på plass, der kvar nasjon delte ut 3, 2 og 1 poeng basert på 10 jurymedlemmar. Spania, Nederland, Belgia og Austerrike fekk alle den tvilsame æra av å vere dei fyrste bidraga i konkurransen som ikkje fekk nokon poeng.

## Bidraga
### Finale
* Finalen vart halden den 18. mars 1962 i Villa Louvigny.
* Frankrike vann konkurransen for tredje gong.  
* Jugoslavia og Storbritannia kom på ein delt 4. plass.
* Finland og Sverige kom på ein delt 7. plass.
* Danmark, Noreg og Sveits kom på ein tredelt 10. plass.
* Belgia, Spania, Austerrike og Nederland kom på ein firedelt 13. plass.

## Kjelder


**Denne artikkelen bygger på «[[:nb:Eurovision Song Contest 1962|ESC 1962]]» og «[[:en:Eurovision Song Contest 1962|ESC 1962]]» frå  og [http://www.vg.no/musikk/grand-prix/artikkel.php?artid=10007462 VG.no],  den 1. februar 2011.*
Håvard Solbakken

**Håvard Solbakken** () er ein tidlegare norsk langrennsløpar. Under VM 2001 i Lahti tok Solbakken bronsemedaljen på sprinten, bak verdsmeisteren Tor Arne Hetland og Cristian Zorzi. I sesongen føreåt, 2000, kom han på tredjeplass i samandraget i sprintdelen av verdscupen.

## Karriere
Solbakken debuterte i verdscupen i 1997 med ein 62. plass på femmila i Holmenkollen. Han kom aldri høgt på resultatlistene i vanleg langrenn internasjonalt, beste plasseringa han var 20. plassen på 15 km i Sappada i desember 1999. To gonger vann han bronsemedalje under noregsmeisterskap, på 10 km i 2000 og 50 km 2004. Han tevla for Tromsdalen Ungdoms- og Idrettslag.

### Besteplasseringar i internasjonale meisterskap og renn (berre sprint)
*1997/98: Nr 24 i Milano
*1998/99: Nr 8 i Garmisch-Partenkirchen 
*1999/2000: To andreplassar, Garmisch-Partenkirchen og Kitzbühel, samt ein tredjeplass
*2000/2001: VM-bronse i Lahti og 3. plass i Engelberg
*2001/02: Nr 12 i Garmisch-Partenkirchen 
*2003: Nr 15 i Oslo
*2004. To 19. plassar (Val di Fiemme og Nove Mesto)

### Medaljar og besteplasseringar i noregsmeisterskap
*Ski-NM 1997: Nr 9 på 30 km i Mo i Rana
*Ski-NM 1998: Nr 10 på 50 km i Alta
*Ski-NM 1999: Nr 5 på 50 km i Høylandet
*Ski-NM 2000:: Bronsemedalje på 10 km i Vang
*2001: 
*Ski-NM 2002:: Nr 7 på 30 km i Høydalsmo
*2003:
*Ski-NM 2004:: Bronsemedalje på 50 km på Bardufoss
*Ski-NM 2005:: Nr 7 på 30 km på Lillehammer

Solbakken la opp i 2006.

## Kjelder
**Sportsboken*, aktuelle årgangar

## Bakgrunnsstoff
*Håvard Solbakken i fis-ski.com
Jul på Sunnmøre

**Jul på Sunnmøre** er eit julehefte som vert utgjeve av Sunnmøre Frilynde Ungdomssamlag. Første heftet kom i 1967. Initiativtakarar var Ivar Grøvik, Ivar Grimstad og Asbjørn Bortne. Desse tre stod og for utgjevinga av det første heftet, etter at årsmøtet i Ungdomssamlaget hadde vedteke at eit julehefte skulle utgjevast, at namnet skulle vere *Jul på Sunnmøre*, og at eit eventuelt overskot skulle gå til fond for Sunnmørsprisen. I åra som følgde var det Grøvik som stod for det meste av arbeidet med juleheftet. 

*Jul på Sunnmøre* har kome årvisst.

## Kjelder
**Jul på Sunnmøre* 1967

## Bakgrunnsstooff
*Jul på Sunnmøre ved nb.no
Kunsthøgskolen i Oslo

**Kunsthøgskolen i Oslo**, forkorta **KHiO**, er den største kunsthøgskulen i Noreg med om lag 500 studentar og 200 tilsette. Skulen tilbyr treårig bachelorstudium, toårig masterstudium og årsstudium. Ein kan få undervisning i emna biletkunst, kunst og handverk (tidlegare kalla *kunstfag*), design, teater, dans, opera og scenografi. Rektor er Cecilie Broch Knudsen.

Kunsthøgskolen i Oslo er ein av dei to sjølvstendige nasjonale institusjonane som tilbyd høgare utdanning innan visuell kunst og design. Den andre er Kunsthøgskolen i Bergen. Kunsthøgskolen i Oslo tilbyr også høgare utdanning innan scenekunst.

KHiO vart samla ved opninga av siste byggetrinn på den gamle Seglduksfabrikken på Grünerløkka, ved semesterstart 30. august 2010.
 
## Einingar
* Fakultet for visuell kunst (Kunstakademiet og kunstfag)
* Fakultet for design (visuell kommunikasjon, interiørarkitektur og møbeldesign, klede- og kostymedesign) dekan: Stein Rokseth
* Fakultet for scenekunst (teater, opera, dans og scenografi), dekan: Einar Solbu

## Historie
Kunsthøgskolen i Oslo vart skipa 1. august 1996 gjennom samanslåinga av fem sjølvstendige høgskular:
*Statens håndverks- og kunstindustriskole (skipa 1818)
*Statens kunstakademi (skipa 1909)
*Statens teaterhøgskole (skipa 1952)
*Statens operahøgskole (skipa 1964)
*Statens balletthøgskole (skipa 1979)

I 2003 vart dei tre scenekunstavdelingane samla i eitt fakultet, *Fakultet for scenekunst*. Same året vart avdelinga Statens håndverks- og kunstindustriskole (SHKS) delt i to avdelingar, *Avdeling Design* og *Avdeling Kunstfag*.
I 2005 vart Statens kunstakademi og SHKS samanslegne til *Fakultet for visuell kunst*, og avdeling for design blei til *Fakultet for design*.

Stortinget fatta vedtak om full samlokalisering. I 2003 flytta scenekunstutdanningane dans, teater, opera og scenografi inn i nye lokale på Grünerløkka. Resten av utdanningane innan visuell kunst og design flytta inn i andre byggetrinn 30. august 2010 på same campus ved tidlegare Christiania Seildugsfabrik ved Akerselva, der *Galleri Seilduken* også er oppretta. Arkitekten bak byggetrinn 1 er Samark AS, medan Lund Hagem Arkitekter AS og Søyland Arkitekter AS står bak byggetrinn 2. Det totale arealet er på 40&nbsp;000 kvadratmeter brutto.

Peter Butenschøn var rektor ved Kunsthøgskolen fram til 1. august 2007, då tidlegare rektor ved Einar Granums kunstfagskole, Cecilie Broch Knudsen overtok som rektor.

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:nb:Kunsthøgskolen i Oslo|Kunsthøgskolen i Oslo]]» frå ,  den 1. februar 2011.*  

## Bakgrunnsstoff
*
*Statens Kunstakademi 
*Inspisientane på KHiO
Bagnsmoen

**Bagnsmoen** er ein sentral del av Sør-Aurdal kommunes tusenårsstad saman med Vangen og Ulekyrkjetomta.
Her er det ein intakt butikk fra 1881, som i si tid skulle vore den største forretninga i Valdres i flg. heftet: «Krambua på Bagnsmoen». Bagnsmoen har ei vakker og sentral beliggenheit, nær Bagn kyrkje med den vakre elva Begna flytande langs Kjørkjevangen. (skrivemåte 1813) Mikkjel Fønhus.
Kunst- og designhøgskolen i Bergen

**Kunst- og designhøgskolen i Bergen**, tidlegare **Kunsthøgskolen i Bergen** (**KHiB**), også kalla **Bergen Kunsthøgskole** (**BKHS**), er ein vitskapleg høgskule i Bergen som tilbyd høgare utdanning innan visuell kunst og design. Høgskulen har avdelingar for *Kunst* og *Design*. Utdanninga omfattar fagområda fri kunst, visuell kommunikasjon, interiørarkitektur og møbeldesign. Skulen har om lag 350 elevar. Rektor frå 2014 - 2018 er Gerd Tinglum.

Skulen vart oppretta i 1996 då Vestlandets kunstakademi, (skipa i 1972), og Statens høgskole for kunsthåndverk og design, (skipa i 1909), vart samanslegne.

Kunst- og designhøgskolen i Bergen er ein av dei to sjølvstendige nasjonale institusjonane som tilbyd denne utdanninga. Den andre er Kunsthøgskolen i Oslo.

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:nb:Kunsthøgskolen i Bergen|Kunsthøgskolen i Bergen]]» frå ,  den 26. februar 2012.*  
 

## Bakgrunnsstoff
*Offisiell nettstad
*Kunstkritikk.no, 06.05.14: Paula Crabtree ny rektor ved Kunsthøgskolen i Bergen.
## Referansar
Sverige i Eurovision Song Contest 1958

**Sverige** debuterte i Eurovision Song Contest 1958 med songen «Lilla stjärna», sungen av Alice Babs. Ein jury på fem personar frå Föreningen Svenska Kompositörer Av Populärmusik (SKAP) valde ut ti finalistar mellom 152 bidrag og laurdag 8. februar 1958 fann dei i samråd med Sveriges Radio (SR) fram til vinnaren, «Samma stjärnor lysa för oss två», skriven av Åke Gerhard. SR fekk overtala Alice Babs til å framføre bidraget. Ho likte ikkje teksten, og SR-tilsett Gunnar Wersén fekk i oppdrag å skriva ein ny. Babs opptråde så i Eurovision Song Contest 1958 med «Lilla stjärna». Originalopphavsmannen til songen, Åke Gerhard, var ikkje nøgd med at songen fekk ny tekst og tittel, og forbød dimed at songen skulle verte gjeven ut som plateopptak. Fyrst etter 36 år fanst songen tilgjengeleg på CD, og då i liveversjonen frå Eurovision Song Contest 1958.

## Vinnarbidraget
Åke Gerhard med songen «Samma stjärnor lysa för oss två» vart vald ut til å representere Sverige, men Alica Babs vart overtala av SR til å framføre han i Eurovision Song Contest. Ho fekk òg Gunnar Wersén til å skrive ein ny tekst. Alice Babs framførte dimed «Lilla stjärna» i Eurovision Song Contest 1958.

## I Eurovision Song Contest 1958
Sverige starta som nummer fem i finalen og enda på fjerdeplass med ti poeng.

## Fotnotar

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:sv:Melodifestivalen 1958|Melodifestivalen 1958]]» frå ,  den 1. februar 2011.*
Expletive Delighted!

***Expletive Delighted!*** er eit album av folkrockbandet Fairport Convention. Det er det einaste albumet deira som berre består av instrumentalmusikk, trass i at det på omslaget står «teksthefte vedlagt».

Ric Sanders, som hadde spelt på somme spor på det førre albumet, *[[Gladys' Leap]]*, vart invitert med i Fairport som fulltidsmedlem, og det same vart Maartin Allcock. Resultatet vart i følgje Dave Pegg, «Rick og Maart skreiv begge ting, og komponerte desse flotte instrumentale stykka. Eg tenkte at me burde gjere noko med ein gong, fange augneblikket. Så vi gav ut eit heilt instrumentalt album, Expletive Delighted. Eg ønskte verkeleg å vise alle kva desse nye karane kunne gjere, kor flinke dei var til å spele ... besetninga tydde at me kunne turnere att, og det gjorde at me hadde nye songar for Cropredy, og det gjorde at det var eit Fairport igjen. Så frå 1986 og framover, var ikkje Cropredy berre ein gjenforeiningsfestival lenger. Vi hadde eit band.»}} Denne nye besetninga varte i elleve år, den mest stabile av alle samansetningane av Fairport fram til då.

Kritikaren i Allmusic skildra *Expletive Delighted!* som «stundom hyggeleg og stundom særs irriterande», og kritiserte at trommene til Dave Mattacks var altfor tydelege i miksen, medan «Portmeirion» og tittelsporet vart skildra som «like delikate og vakre som noko denne versjonen av bandet har gjort».

## Innhald

## Medverkande
* Maartin Allcock : gitarar, bouzouki, mandolin
* Jerry Donahue : gitar
* Dave Mattacks : trommer, perkusjon, klaverinstrument
* Simon Nicol : gitarar, vokal
* Dave Pegg :  akustisk & bassgitarar, mandola
* Ric Sanders : fiolin
* Richard Thompson : gitar

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Expletive Delighted!|Expletive Delighted!]]» frå ,  den 2. februar 2011.* 
*** oppgav desse kjeldene:*
House Full

***House Full: Live at the L.A. Troubadour*** er eit konsertalbum av Fairport Convention, innspelt i 1970 og gjeve ut i 1986. Det må ikkje forvekslast med *[[Live at the L.A. Troubadour]]*. Albumet er det einaste konsertalbumet til Fairport med Richard Thompson.

## Innhald

### 2001-utgåva
 

## Medverkande
*Richard Thompson – Vokal, elektrisk gitar 
*Dave Swarbrick – Vokal, fele, mandolin 
*Simon Nicol – Rytmegitar, mandolin 
*Dave Pegg – Bassgitar, mandolin, korvokal 
*Dave Mattacks – Trommer

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:House Full: Live at the L.A. Troubadour|House Full: Live at the L.A. Troubadour]]» frå ,  den 2. februar 2011.*
In Real Time: Live '87

***In Real Time: Live '87*** er eit album av folkrockbandet Fairport Convention. Sjølv om det (særleg ut frå plateomslaget) ser ut til å bestå av konsertinnspelingar, er albumet stort sett spelt inn i The Mill studio i Farnham i Buckinghamshire, med lydar av publikum lagt oppå sidan, visstnok henta frå ein konsert med John Martyn.

«Live '87» av tittelen viser til at songane vart spelte inn «live» i studio, der alle musikarane speler samstundes, og ikkje kvar for seg som ein ofte gjer på studioinnspelingar. 

## Innhald

 

## Medverkande
* Simon Nicol : vokal, elektrisk & akustisk gitar
* Ric Sanders : fiolin, klaverinstrument;
* Maartin Allcock : vokal, elektrisk & akustisk gitar, bouzouki, bass;
* Dave Pegg : bass, mandolin, trommer, vokal;
* Dave Mattacks : trommer, klaverinstrument

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:In Real Time: Live &#39;87|In Real Time: Live &#39;87]]» frå ,  den 2. februar 2011.* 
*** oppgav desse kjeldene:*
Heyday

***Heyday: the BBC Radio Sessions 1968–69*** er eit album av det engelske folkrockbandet Fairport Convention som kom ut i 1987. Som tittelen syner til er det liveopptak spelt inn for *[[radioprogrammet Top Gear|Top Gear]]* med John Peel. 

## Innhald

## Medverkande
* Ashley Hutchings –  bass
* Martin Lamble – trommer
* Richard Thompson – gitar
* Simon Nicol – gitar
* Ian Matthews, Richard Thompson, Sandy Denny – vokal

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Heyday (Fairport Convention album)|Heyday (Fairport Convention album)]]» frå ,  den 2. februar 2011.*
John Barry

**John Barry Prendergast** () var ein filmmusikkomponist frå York i England. Han er særleg kjend for å ha komponert filmmusikk til elleve James Bond-filmar. I løpet av karrieren har han vunne fem Oscar-prisar for beste originalmusikk, samt fire Grammy Award-prisar. Barry var kjend for omfattande bruk av messingblåsarar i verka sine.

## Personleg liv

Barry vart utdanna ved St. Peter's School i York og tok komposisjonstimar under organisten Francis Jackson. I vaksen alder budde han mange år i Sambandsstatane, lengst på Long Island i New York.  Han var gift til saman 4 gonger, og fekk til saman 4 born.
Den fjerde kona vart han gift med i 1976, og dei heldt saman til han døydde. Han døydde av hjarteinfarkt på Long Island i januar 2011. 

## Filmmusikk av John Barry (utval)

* From Russia with Love (1963)
* Man in the Middle (1963)
* Goldfinger (1964)
* Operasjon Tordensky (1965)
* Det hete døgnet (1966)
* Den som lever sist, ler best (1966)
* James Bond i Japan (1967)
* On Her Majesty's Secret Service (1969)
* Diamanter varer evig (1971)
* A Doll's House (1973) (Filmatisering av Et dukkehjem)
* Mannen med den gyldne pistol (1974)
* Robin og Marion (1976)
* The Return of Superman (1979)
* Moonraker (1979)
* Body Heat (1981)
* The Legend of the Lone Ranger (1981)
* Octopussy (1983)
* Med døden i sikte (1985)
* Mitt Afrika (1985) 
* I skuddlinjen (1987)
* Danser med ulver (1990)
* Kodenavn Mercury (1998)
* Enigma (2001)

## Kjelder

* *Artikkelen er basert på bokmålswikipedia om John Barry og seksjonen personal life frå Engelsk Wikipedia om John Barry. Henta inn 2. februar 2011.*
* Lista over filmmusikk komponert av Barry er frå Barry sin profil på IMDB.
Red & Gold

***Red & Gold*** er eit album av folkrockbandet Fairport Convention frå 1988. 

Noko som var uvanleg var at albumet vart gjeve ut på selskapet Rough Trade, og dette fekk David Fricke, ein kritikar i *[[Rolling Stone]]*, til å kommentere «Det eldste folkrockbandet i Storbritannia som enno eksisterer har allierte seg med det erketypiske indie-punkrock-selskapet! Sjølv for Fairport Convention, som har trassa tid, tidvatn og trauma i jakten på den elektriske folkedraumen, er det å strekkje seg langt.»}} Det einaste Fairport hadde oppdatert seg med sidan sist var at dei nytta MIDI for somme instrument. 

Tittelsporet vart skrive av Ralph McTell og fortel soga om slaget ved Cropredy Bridge som skjedde i 1644 under den engelske borgarkrigen. Cropredy har sterke band til Fairport Convention og er staden der den årlege musikkfestivalen vert halden. 

Albumet gjekk inn på den britiske albumlista den 28. januar 1989 og låg ei veke på 74. plass.

## Innhald

 

## Medverkande
* Maartin Allcock: gitarar, bouzouki, mandolin, trekkspel, keyboard, vokal
* Ric Sanders: fiolin
* Dave Pegg:  akustisk & bassgitarar, vokal
* Dave Mattacks: trommer, perkusjon, klaverinstrument, cembalo
* Simon Nicol: gitarar, vokal, dobro

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Red &amp; Gold|Red &amp; Gold]]» frå ,  den 2. februar 2011.* 
*** oppgav desse kjeldene:*
Jewel in the Crown

***Jewel In The Crown*** er eit folkrockalbum av Fairport Convention frå 1995. Det vert av mange sett på som den beste plata med besetninga som hadde halde saman sidan innspelinga av *[[Gladys' Leap]]* i 1985. Nokre av songane er originale, men albumet inneheld òg mange andre songar av låtskrivarar som Huw Williams, Ralph McTell og Julie Matthews.

## Historie
Albumet vart opphavleg miksa av Fairport sjølv og samarbeidspartnaren gjennom mange år, Mark Tucker, ved Woodworm Studios. Seks spor vart så omarbeidd av den legendariske produsenten Gus Dudgeon. Det var det siste studioalbumet med denne besetninga. 

## Innhald

## Medverkande
* Simon Nicol - solovokal, akustisk og 12-strengs gitar
* Maartin Allcock - elektrisk og akustisk gitar, keyboard, bouzar, bodhran, trekkspel, triangel, korvokal
* Ric Sanders -  fiolin
* Dave Pegg - bassgitar, akustisk bass, elektrisk gitar, mandolin, korvokal
* Dave Mattacks - trommer, perkusjon
Thomas Newman

**Thomas Montgomery Newman** () er ein USA-amerikansk filmmusikkomponist frå Los Angeles, California.

## Karriere

Thomas Newman kjem frå ein familie av filmmusikarar. Både faren, Alfred Newman, onkelen Lionel Newman, broren David Newman og syskenborna Randy Newman og Joey Newman har drive med musikk, og særskilt filmmusikk.

Thomas Newman gjekk på Yale University før han tok til med filmkomposisjon i 1984. Gjennombrotet kom i 1994 då han komponerte filmmusikken til Little Women og Frihetens regn, og sidan har han komponert filmmusikk til ei rekkje filmar. Framleis har han ikkje vunne Oscar-prisen, sjølv om han har vore nominert 10 gonger. Han har derimot vunne BAFTA-prisen og to Grammy-prisar.

Newman er gift og har tre born.

## Filmmusikk av Thomas Newman

* Reckless (1984)
* Revenge of the Nerds (1984)
* Jumpin' Jack Flash (1986)
* Stekte grønne tomater (1991)
* Whispers in the Dark (1992)
* Duften av kvinne (1992)
* Frihetens regn (1994)
* Little Women (1994)
* Rød rettferdighet (1997)
* Hestehviskeren (1998)
* Meet Joe Black (1998)
* American Beauty (1999)
* Den grønne mil (1999)
* Erin Brockovich (2000)
* Pay it Forward (2000)
* Road to Perdition (2002)
* Oppdrag Nemo (2003)
* Cinderella Man (2005)
* Wall-E (2008)
* Revolutionary Road (2008)
* The Adjustment Bureau (2011)
* Skyfall (2012)

## Kjelder
* Artikkelen er omsett frå Engelsk Wikipedia om Thomas Newman, henta inn 2. februar 2011.
* Lista over filmmusikk er henta frå Thomas Newman på IMDB.
Old New Borrowed Blue

***Old New Borrowed Blue*** er eit album frå 1996 av folkrockbandet Fairport Convention, sjølv om dei får denne utgjevinga vart kalla «Fairport Acoustic Convention», sidan det var det første heil-akustiske albumet til bandet på 29 år. Albumet vart delvis spelt inn i studio, og delvis under konsertar, og vart spelt inn for å promotere ein turne i USA. Albumet består av coverversjonar, nye songar og klassiske songar frå tidleg i karrieren til bandet. Dave Mattacks, som hadde spelt trommer på tidlegare album, var ikkje med på dette albumet. 

Allmusic roste albumet og sa at «utføringa er utsøkt og vokaliseringa til Simon Nicol og Dave Pegg er usedvanleg».

## Innhald

## Medverkande
* Simon Nicol: vokal, akustisk gitar
* Ric Sanders: fiolin
* Dave Pegg: akustisk bassgitar, mandolin, korvokal
* Maartin Allcock - akustisk gitarar, bouzar, trekkspel, mandocello, bodhran, korvokal

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Old New Borrowed Blue|Old New Borrowed Blue]]» frå ,  den 2. februar 2011.* 
*** oppgav desse kjeldene:*
Albumet Who Knows Where the Time Goes?

***Who Knows Where the Time Goes?*** er eit album frå 1998 av folkrockbandet Fairport Convention. Det består av ei blanding av studio- og konsertopptak innspelt ved Woodworm Studios i Oxfordshire på The Cropredy Festival 1995 og Fairport Convention Winter Tour 1997.

Biletet på plateomslaget vart teken ved Barford St Michael postkontor i Oxfordshire.

## Innhald
 

## Medverkande
* Simon Nicol : gitar, vokal
* Dave Pegg : bassgitar, vokal
* Dave Mattacks : trommer, glockenspiel, klaverinstrument
* Ric Sanders : fiolin
* Chris Leslie : mandolin, fiolin, vokal, bouzouki, gitar
* Martin Allcock : klaverinstrument

;med
* Helen Miller : trombone
* Sharron Naylor : korvokal
* Richard Thompson : gitar
* Roy Wood

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Who Knows Where the Time Goes? (Fairport Convention album)|Who Knows Where the Time Goes? (Fairport Convention album)]]» frå ,  den 2. februar 2011.* 
*** oppgav desse kjeldene: 
*
*
Chris Leslie

**Christopher Julien Leslie** () er ein engelsk folkrockmusikar. 

I 1969 byrja han å lære seg fele og baserte seg på felespeligna til Dave Swarbrick i Fairport Convention, Peter Knight frå Steeleye Span og Barry Dransfield.

Leslie gjorde den første innspelinga si 16 år gammal med eit Banbury-basert folkrockband og hadde så ein karriere i viseklubbar saman med broren John. Dei spelte inn det første albumet sitt, *The Ship Of Time* i 1976. I denne perioden spelte han òg fele for The Hookey Band og eit medlem av morris-dansarane i Adderbury. På denne tida vart han òg kjend med Dave Pegg frå Fairport Convention.

1981-1983 studerte Chris Leslie felebygging hos Patrick Jowett på Newark School of Violin Making i Nottinghamshire i England. I dag spelar han på den andre fela han lagde på Newark på scenen med Fairport Convention og andre band. 

Sidan den gong arbeidde han med Whippersnapper, the Albion Band, All About Eve, Simon Mayor og Ian Anderson (frå Jethro Tull). 

I 1997 vart han medlem av Fairport Convention som songar og multi-instrumentalist. Han har spelt inn tre soloalbum, *The Flow*, *The Gift* og *Dancing Days* (2004). Ved første åsyn ser *Dancing Days* ut til å vere eit Fairport Convention-album med Simon Nicol, Dave Pegg, Ashley Hutchings og Ric Sanders. Ingen av artistane spelar derimot i lag samstundes. 

## Diskografi

* *The Flow* (1997)
* *The Gift* (1999)
* *Dancing Days* (2004)

Med Steve Ashley
* *The Test of Time* (1999),
* *Everyday Lives* (2001)
* *Live In Concert* (2006).

## Bakgrunnsstoff
* The Hookey Band 
* Chris Leslie Signature 'F Model' Ozark Mandolin
Tan Dun

**Tan Dun** () er ein oscarvinnande kinesisk-amerikansk komponist busett i New York.
Han er særleg kjend for å ha skrive filmmusikk.

## Karriere

Tan Dun vart fødd i Changsha i Hunan-provinsen i Kina. Han voks opp under Kulturrevolusjonen, og hadde ikkje høve til å studera musikk som ung. Han lærte seg likevel å spela fiolin og å arrangera musikk, og blei teken opp ved det gjenopna Sentrale musikkonservatoriet  i Beijing som nittenåring.

Dun flytte til New York i 1980-åra og studerte ved Columbia University. Han er etter kvart vorten kjend for å bruka uortodokse instrument i komposisjonane sine; mellom anna har han skrive eit verk der han berre nyttar papir i ulike former til å laga musikk. I eit anna verk nyttar han vasskåler som perkusjon.

Tan Dun har skrive både symfoniar og operaar. Den fyrste operaen hans, *Marco Polo*, hadde urpremiere i München i 1996. Operaen *Peony Pavilion* vart urframført i 1998, *Tea: A Mirror of Soul* i 2002 og *The First Emperor* i 2006.

## Filmmusikk

Tan Dun har m.a. skrive filmmusikken til fylgjande filmar:

* Fallen (1998)
* Snikende tiger, skjult drage (2000)
* Ying Xiong eller Hero (2002)
* Ye Yan, eller The Banquet (2006)

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Tan Dun|Tan Dun]]» frå ,  den 2. februar 2011.*  

## Bakgrunnsstoff

* Tan Dun på imdb.com
*
The Wood and the Wire

***The Wood and the Wire*** er eit album frå 2000 av folkrockbandet Fairport Convention.

Gerry Conway kom attende til Fairport på trommer for første gong sidan 1973,, men det er Chris Leslie som dominerer albumet, som aleine eller i lag med Nigel Stonier skreiv eller song solo på dei fleste songane. Resultatet vart i følgje Allmusic at «det verka som om Leslie har vore ein del av denne gruppa mykje lenger enn tre år». Dave Pegg kommenterte seinare «Nigel Stonier er ein stor produsent, låtskrivar og musikar. Han har verkeleg vore flink til å hjelpe Chris Leslie med songane. Dei to har skrive nokre flotte songar i lag, som verkar å passe Fairport-repertoaret bra.»

## Innhald

## Medvekande
*Gerry Conway : trommer, perkusjon
*Chris Leslie : bouzouki, mandolin, vokal, didgeridoo
*Simon Nicol : gitar, vokal
*Dave Pegg : bass, bassgitar, vokal
*Ric Sanders : fiolin

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:The Wood and the Wire|The Wood and the Wire]]» frå ,  den 2. februar 2011.* 
*** oppgav desse kjeldene:*
Helsebiblioteket

**Helsebiblioteket.no** er ein offentleg finansiert nettstad som blei lansert 6. juni 2006 og som gir norsk helsepersonell og studenter gratis tilgang til oppdatert, fagleg kunnskap.

Dette blir gjort ved å

* abonnere på og gi tilgang til elektroniske tidsskrift
* gi tilgang til databaser og kliniske oppslagsverk
* gi tilgang til oppsummert forsking
* samle nettressursar
* skrive eigne aktueltartiklar

Helsebiblioteket.no gir tilgang til ny forsking, oppsummert forsking, nasjonale faglege råd og retningslinjer frå offentlege myndigheiter, rettleiingar, råd og prosedyrar frå anerkjende fagmiljø. Helsebiblioteket inneheld fleire emnesider. Dei mest omfattande er forgiftingar, kvalitetsforbetring, legemiddel, psykisk helse og samfunnsmedisin og folkehelse.

Nettstaden blir finansiert gjennom Statsbudsjettet. Han er driven av Folkehelseinstituttet. Professor dr. med. Magne Nylenna er ansvarleg redaktør for nettstaden.

Den 6. januar 2012 fekk Helsebiblioteket.no Norsk bibliotekforening sin pris Årets bibliotek 2011. Det er første gong prisen gjekk til eit heildigitalt bibliotek.

Helsebiblioteket held til i det gamle Rikshospitalet sin kvinneklinikk, no Domus & Medicus, i Pilestredet park 7 i Oslo.

Helsebiblioteket har frikjøpt sentrale oppslagsverk som Legevakthåndboken, BMJ Best Practice, UpToDate og Micromedex for alle i Noreg.

Helsebiblioteket tilbyr også elektroniske tidsskrift som BMJ (British Medical Journal), JAMA (The Journal of the American Medical Association) og The New England Journal of Medicine (NEJM).

Helsebiblioteket er mykje nytta, både av helsepersonell, studentar og lekfolk.

## Kjelder

## Bakgrunnsstoff
* 
* Emnesida forgiftninger 
* Emnesida legemidler
* Emnesida psykisk helse
* Emnesida samfunnsmedisin og folkehelse
Kahytt

**Kahytt** eller **kahytte** er ei nemning for opphaldsrom i visse båtar. Opphavleg viste nemninga til ei lita hytte på dekk akterut på båtar eller skip. Seinare var ho brukt med same tyding som lugar eller kabin, altså eit sove- eller opphaldsrom ombord. Ordet kahytt vert no sjeldan brukt, unnateke for opphaldsrommet ombord i småbåtar.

Ordet kahytt kjem frå fransk *cajute*, ei samanblanding med *cahute*, som tyder 'rønne'.

## Kjelder

*Nynorskordboka
Kongo

**Kongo** kan visa til:

To noverande land:
*  Republikken Kongo, også kjend som Kongo-Brazzaville 
**Som koloni var landet kjend som Fransk Kongo (1880-1910) 
*  Den demokratiske republikken Kongo, også kjend som Kongo-Kinshasa,og tidlegare Zaïre.
**Som koloni var landet kjend som Kongostaten, Fristaten Kongo og Belgisk Kongo) 
*Kongoelva i Sentral-Afrika

Tidlegare land:
*Kongedømet Kongo (1400-1914), eit tidlegare kongedøme i Sentral-Afrika.

Mindre område:
*Portugisisk Kongo, den noverande angolanske eksklaven Cabinda.
Armbrøst

**Armbrøst** (av mellomlatin *arcubalista*, «bogekastemaskin»), **vindeboge** eller **låsboge** er eit gamalt skytevåpen av tre- eller seinare stålboge bygd inn i eit skjefte. Prosjektilet var ei pil, ein bolt eller ei kule. Våpenet vart brukt som krigsvåpen og til jakt. Armbrøsten utvikla seg over tid. Etter kvart kunne han ikkje bli spent ved handkraft, men berre med hjelp av ulike reiskapar, som vinde, tannhjul og liknande.

I fylgje Plinius vart armbrøsten fyrst brukt av fønikarane. I Kina var armbrøst i bruk 200 år f.Kr. I Europa vart han vanleg i bruk frå 1100-talet.

Armbrøsten vart etterkvart teknisk betra, mellom anna ved at strengen ikkje lenger vart frigjort frå spennehaka med handa men ved ein mekanisk avtrekkjarmekanisme. Armbrøsten vart brukt parallelt med bogen gjennom heile brukstida si. Armbrøst som vart brukt av fotfolk, var utstyrt med ein bøyel for foten framme for å lette spenninga. Ein hadde òg svært store våpen for bruk i tårn og liknande.; dei måtte ein spenne med hjelp av eit taljesystem. Ulempa med armbrøsten var låg skottakt. Den største føremonen var stor anslagskraft og han kunne trengje gjennom middelsterkt brystharnisk. Armbrøsten forsvann som krigsvåpen fyrst på midten av 1600-talet, men han var brukt til fangst av kval fram til om lag 1890. I moderne tid har armbrøsten opplevd ein renessanse som rekreasjons- og konkurransevåpen.

## Kjelder

## Bakgrunnsstoff
Trollbryggeriet

**Trollbryggeriet** er eit mikrobryggeri i Liabygda i Stranda kommune på Sunnmøre. 
Bryggeriet starta opp i 2009. Det blir drive av eigarane Kjartan Lied og Jørund Ringset. 
Bryggeriet produserer overgjæra ale med varemerket Slogen.

## Kjelder

## Bakgrunnsstoff

*
Maksimilian Volosjin

**Maksimilian Aleksandrovitsj Kirijenko-Volosjin** () var ein framståande representant for den symbolistiske retninga i russisk kultur og litteratur. Han vart kjend som poet og kritikar av litteratur og kunst. Arbeida hans vart utgitt i samtidige tidsskrift tidleg på 1900-talet, mellom anna i «Vesy» (*Vekta*), «Zolotoje runo» (*Det gylne ull*) og «Apollon». Han var også kjend for sine briljante omsetjingar av fransk poesi og prosa til russisk.

## Liv og gjerning

Volosjin var fødd i Kiev i 1877. Han var elev i nokre få år ved Polivanov og ein skule på halvøya Krim, mor hans kjøpte i 1893 eit landstykke i Koktebel. Etter gymnaset vart Volosjin student ved universitetet i Moskva, nett då den radikale studentrørsla i Russland gjorde seg synleg att.

Volosjin reiste vide i Russland, ofte til fots. I 1900 var han del av ein ekspedisjon som kartla ruta til Orenburg-Tasjkent-jarnbanen.

Seinare i livet måla han akvarellar. Mange av kunstverka er i dag spreidd til mange museum verda rundt. Andre finst i private samlingar i Russland og andre land.

Småbyen Koktebel søraust på Krimhalvøya der Volosjin budde, var til stor inspirasjon for han.  I heimen sin tok Volosjin imot tallause poetar, kunstnarar, skodespelarar, vitskapsmenn og vandrarar. Heimen er i dag omgjort til museum. Berget der Volosjin vart gravlagd, fekk seinare namnet etter han.

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:nb:Maksimilian Volosjin|Maksimilian Volosjin]]» frå ,  den 2. februar 2011.*
Trykkefridom

**Trykkefridom** er ein del av ytringsfridomen og inneber rett til å trykkja og spreia informasjon og oppfatningar fritt. Trykkefridom er ein av dei grunnleggjande eigenskapane i demokratiet. Kvar innbyggjar i ein stat der trykkefridomen rår har rett til å spreia meiningane sine i pressa, så lenge dei ikkje bryt nokon annan lov som avgrensar trykkefridomen. Trykkefridomen får likevel ikkje innskrenkast meir enn kva som krevst for å verna om andre rettar, ifylgje dei demokratiske prinsippa.

3. mai kvart år vert den *Internasjonale dagen for pressefridom* feira, stifta av FN.
 
## Kjelder

* Artikkelen er omsett frå bokmålswikipedia, 3. februar 2011.
Afghanarar

**Afghanarar** er innbyggjarar av Afghanistan og etterkomarane deira. Ordet «afghan» (dari og pasjto افغان, afḡān) har tradisjonelt vore brukt om pasjtunarar, men kan i dag også visa til dei andre folkegruppene i landet, som tadsjikar, hazarar og usbekar og ei rekkje mindre grupper.

35-55&nbsp;% av afghanarar har pasjto som morsmål medan 25-50&nbsp;% snakkar dari (persisk). Dei ulike minoritetsgruppene kan ha usbekisk, turkmensk, urdu, arabisk, balutsji og andre mindre språk som morsmål. Det er vanleg å kunna fleire språk, særleg blant folk som bur i byar.

Det lever rundt 31 millionar afghanarar i Afghanistan eller like over grensa i Pakistan eller Iran. Rundt ein femtedel av desse bur i byar medan resten bur på landsbygda. Her er landbruk den viktigaste levevegen, og fram til 1970-talet var mange afghanarar nomadar eller halvnomadar. Handel og transport er også viktige levevegar.

I andre land bur det mindre tal afghanarar som særleg har drege frå landet på grunn av den urolege stoda der sidan den sovjetiske invasjonen i 1978 og krigane som følgde. Det største talet på afghanarar etter Iran og Pakistan finn ein i Dei sameinte arabiske emirata (ca. 300&nbsp;000 i 2006), Tyskland (126 334 i 2006) og USA (90&nbsp;000 i 2013). Ved byrjinga av 2013 var ifølgje SN ein tredel av alle flyktningar i verda afghanarar.

Det store fleirtalet av afghanarar er muslimar. Rundt 80-89&nbsp;% av befolkninga i Afghanistan er sunnimuslimar, 10-19&nbsp;% er sjiamuslimar og eit mindra tal er ismailiar. 1&nbsp;% eller mindre er sikhar, hinduar eller noko anna. Tidlegare religionar blant afghanarar er buddhisme og parsisme. I Nuristan (Hindukush) hadde stammefolk heilt fram til 1890-åra, då dei blei tvangsomvend til islam, eigne religionar som slektar på gammal vedisk gudstru.

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Demographics of Afghanistan|Demographics of Afghanistan]]» frå ,  den 8. september 2014.*  
 

## Bakgrunnsstoff
Gouache

**Gouache** er ein måleteknikk der ein brukar dekkande vassfargar. Gouache er òg nemninga på eit bilete måla med denne teknikken. Gouache er eit lånord frå fransk og vert uttala «gua´sj» eller «goa´sj». Fransk har henta orda frå det italienske «guazzo» som tyder vassøyle, vassfarge eller lavering.

## Måling og teknikk
Gouachemålinga inneheld kvitt fargestoff som gjer fargane matte og dekkande slik at papiret eller underlaget ikkje skin gjennom, slik det gjer med vanleg akvarell- eller lasurmåling. Målinga inneheld fargestoff løyst i vatn og gummi arabicum (lim) som andre vassfargar.

Ei rekke kunstmålarar og illustratørar har brukt, og brukar, denne måleteknikken. Gouachemålinga er reinsleg å arbeide med, då ho er vassløyseleg, og ho gir forholdsvis jamne fargeflater samt at mørkare felt kan dekkast med lys farge. Teknikken eignar seg særleg godt til illustrasjonsoriginalar som skal reproduserast, til dømes til fargesterke plakatar. Det har òg vore vanleg å bruke gouache til fargelegging av plastceller i teiknefilm, der figurane har heildekkande fargar, medan bakgrunnen har vorte påført i ein meir nyanserik akvarellteknikk. Gouache kan delvis erstattast av akrylmåling som er vassløyseleg når ho er våt, men toler vatn når ho har tørka.


**Denne artikkelen bygger på «[[:nb:Gouache|Gouache]]» frå ,  den 2. februar 2011.*
Gerry Conway

**Gerald Conway** () er ein engelsk trommeslagar og perkusjonist som er mest kjend som trommeslagar i backingbandet til Cat Stevens i 1970-åra, medlem av Jethro Tull i 1980-åra og som medlem av Fairport Convention dei siste åra. Conway har òg arbeidd mykje som studiomusikar. 

Gerry Conway har vore trommeslagar for banda Fotheringay og Eclection. I dei tidlege åra deira nytta òg Steeleye Span Conway som trommeslagar. Conway spelte på den no klassiske songen deira, «Dark-Eyed Sailor». Som studiomusikar har han spelt med Sandy Denny, Shelagh McDonald, Wizz Jones, John Cale, Jim Capaldi og andre. Han har turnert og spelt inn musikk som medlem av bandet til Cat Stevens i seks år. 

## Diskografi
### Med Cat Stevens
* 1971: *[[Teaser and the Firecat]]*
* 1972: *[[Catch Bull at Four]]*
* 1973: *[[Foreigner av Cat Stevens|Foreigner]]*
* 1974: *[[Buddha and the Chocolate Box]]*
* 1974: *[[Saturnight]]*
* 1975: *[[Numbers av Cat Stevens|Numbers]]*
* 1978: *[[Back to Earth av Cat Stevens|Back to Earth]]*
* 2004: *[[Majikat]]*

## Kjelder

* *Denne artikkelen bygger på «[[:en:Gerry Conway (musician)|Gerry Conway (musician)]]» frå ,  den 3. februar 2011.*  
 

## Bakgrunnsstoff
* Biografi på Jethro Tull si offisielle nettside