open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Decade

***Decade*** er eit trippelt samlealbum av Neil Young, som kom ut i 1977, i dag på to CDar. Det inneheld 35 av songane til Young spelte inn mellom 1966 og 1976, og fem av dei var fram til då ikkje gjevne ut før. Albumet nådde 43. plass på den amerikanske albumlista. 

## Historie
Songane på albumet var vald ut av Young sjølv og han skreiv handskrivne notat om kvart spor. Nesten alle albuma hans er representerte, bortsett frå *[[Four Way Street]]* og *[[Time Fades Away]]*.  Av tidlegare ikkje-utgjevne songar finn ein «Down to the Wire» med pianisten Dr. John og Buffalo Springfield, frå det forkasta albumet *Stampede*, «Love Is a Rose» var ein mindre hit for Linda Ronstadt i 1975, «Winterlong» var ein gammal song, som Pixies seinare spelte inn, og «Campaigner» var ein song som var kritisk til Richard Nixon.  Songen «Long May You Run» er ein annan miks enn den ein finn på album med same namn, med harmonivokal av Crosby, Stills & Nash før David Crosby og Graham Nash forlet innspelinga. 

I mange år var *Decade* det einaste samlealbumet til Neil Young. I 1993 kom samlinga *[[Lucky Thirteen]]*, men denne dekte berre perioden 1982-1988. Det var først i 2004 at Reprise Records gav ut ei enkel plate med dei mest kjende songane hans, kalla *[[Greatest Hits av Neil Young|Greatest Hits]]*. Gjennom 1980- og 1990-åra lovde Young tilhengjarane sine at det skulle kome ein oppfølgjar kalla *Decade II*, men denne ideen vart skrinlagd då Young i staden byrja på den mykje meir omfattande antologien *[[Neil Young Archives|Archives]]*, som dekte heile karrieren hans i form av ein boks. 

## Alternativ tidleg versjon
Opphavleg var det meininga at *Decade* skulle kome ut i 1976, men vart trekt tilbake i siste liten av Young. Det vart lagt på hylla til året etter, då to songar frå den opphavlege sporlista var fjerna (ein konsertversjon av «Don't Cry No Tears» frå Japan i 1976 og ein konsertversjon av «Pushed it Over The End» frå 1974). I tillegg vart kommentarane om desse to songane og albumet *[[Time Fades Away]]* fjerna.

## Mottaking
Albumet vart hylla som eit av dei beste samlealbuma for ein rockeartist og som ein mal for bokssamlingar som skulle kome utover i 1980-åra og framover. Men i den første utgåva av *[[Rolling Stone]] Illustrated History of Rock and Roll* og den påfølgjande artikkelen i *1983 [[Rolling Stone Record Guide]]*, nyttar kritikar Dave Marsh dette albumet til å skulde Young for å med vilje prøve å skape ein mytologi av seg sjølv. Magasinet har sidan fjerna denne artikkelen frå nyare utgåver av *Illustrated History*. 

## Innhald

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Decade (Neil Young album)|Decade (Neil Young album)]]» frå ,  den 28. oktober 2010.* 
*** oppgav desse kjeldene:*


## Bakgrunnsstoff
* Artikkel på  Thrashers Wheat
Lotta Love

«**Lotta Love**» er ein song av Neil Young frå albumet *[[Comes a Time]]* frå 1978. 

Nicolette Larson, som song harmonivokal på albumet til Young, spelte inn ei utgåve av songen som debutsingelen sin. Singelen nådde 8. plass på den amerikanske singellista. Singelen vart òg ein hit i Australia (11) og New Zealand (22).

Larson samarbeidde med Young på *[[American Stars 'n Bars]]*, og ein dag køyrte ho i lag med Young i bilen hans då dei høyrte på ein kassett med demoen av «Lotta Love». Young sa at songen var hennar om ho ønskte han. Larson si utgåve av «Lotta Love» har strykarar, blåsarar og ein fløytesolo, og presenterte songen som optimistisk. 

Singelen til Larson kom ut omtrent samstundes med albumet til Neil Young, fordi albumet vart utsett ei stund. Singelen hennar vart derfor halde tilbake i tilfelle Young sjølv kom til å gje songen ut som singel. Han gav derimot berre ut songen som B-side til songen «Comes a Times». 

Det vart òg gjeven ut ein lengre discoversjon av singelen til Larson. 

Ei konsertutgåve av songen vart gjeven ut på konsertalbumet til Larson, *Live at the [[Roxy Theatre i Hollywood|Roxy]]* i 1978. Ei konsertutgåve med Neil Young vart gjeven ut på *[[Live Rust]]* i 1979. 

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Lotta Love|Lotta Love]]» frå ,  den 28. oktober 2010.*
Michael Des Barres

**Michael Philip Des Barres, Marquis Des Barres** () er ein engelsk skodespelar og musikar. I Noreg er han mest kjend som karakteren Murdoc i TV-serien MacGyver. Des Barres har vore vokalist i glamrock-bandet Silverhead frå 1972 til 1974. Han danna bandet Detective saman med Michael Monarch i 1975. Des Barres fekk også opptre saman med bandet Power Station under Live Aid-konserten i Philadelphia i 1985. 

Tidleg på 1990-talet vart Des Barres invitert av Roger Taylor, John Deacon og Brian May for å etterfølgje Freddie Mercury som hovudsongar i gruppa Queen. Des Barres takka nei, då han meinte at han sjølv ikkje var den rette typen til å erstatte Freddie Mercury. 

Des Barres har spelt i fleire TV-seriar, mellom anna *[[Frasier]],* *Ellen*, *Nip/Tuck, Bones.* Til saman har han spelt i over 30 filmar, og i over 100 TV-serie episodar. 

Michael Des Barres og ekskona Pamela Des Barres har ein son, Nicholas Dean Des Barres (fødd 30. september 1978).
Four Strong Winds

«**Four Strong Winds**» er ein song skriven av Ian Tyson tidleg i 1960-åra. Han vart først spelt inn av The Brothers Four i 1963 og så av Ian and Sylvia på eit album med same namn i april 1964. Songen gjorde det bra på listene i Canada.

Songen er ein melankolsk ettertanke om eit mislukka forhold. Songaren uttrykket ønske om å kanskje kome saman med denne personen igjen ein gong i framtida, men innser at forholdet mest truleg er over.

Denne klassiske visa er spelt av mange artistar, som Neil Young på albumet hans *[[Comes a Time]]* i 1978. Young spelte òg songen i lag med The Band på den kjende *[[The Last Waltz]]*-konserten deira. Andre artistar som har spelt songen er Sarah McLachlan, Hank Snow, The Seekers, Judy Collins, the Chad Mitchell Trio, Bob Dylan, Marienne Faithfull, The Searchers, Teenage Fanclub, John Denver, Bobby Bare, The Brothers Four, The Kingston Trio, Trini Lopez, Waylon Jennings, Chad and Jeremy, The Tragically Hip, Joan Baez, Vanity Fare,  Johnny Cash og The Carter Family. Songen var ein hit for Bobby Bare i 1964. Han var òg ein stor hit i Noreg i 1966 med den norske versjonen «Mot ukjent sted» av The Vanguards og ein stor hit i Sverige i 1967 med den svenske versjonen «Mot okänt land» av The Hep Stars.

I 2005 kåra lyttarane av CBC Radio One songen til den største kanadiske songen gjennom tidene. 

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Four Strong Winds|Four Strong Winds]]» frå ,  den 28. oktober 2010.* 
*** oppgav desse kjeldene:*


## Bakgrunnsstoff
* «Four Strong Winds» i The Canadian Encyclopedia
Ingerid Stenvold

**Ingerid Stenvold** () er ein norsk journalist og programleiar i NRK. Ho kjem opphavleg frå Finnfjordbotn i Lenvik i Troms. I dag (2010) er ho nyheitsankar i Dagsrevyen på NRK1. 

Stenvold sin karriere starta i NRK i 2001, som nyheitsjournalist i NRK Troms. I 2004 starta ho å jobba i NRK Sport. Ho dekte Sommar-Ol i Beijing i 2008. Ho har leia TV-aksjonen i 2006 og i 2007. Somrane 2007 og 2009 var ho programleiar for Sommeråpent. I 2008-2009 var ho programleiar for musikkprogrammet Lydverket på NRK. I 2010 byrja ho som nyheitsankar i Dagsrevyen på NRK. 

Det har vorte ein del diskusjon rundt Stenvold, sidan ho fekk lov til å bruka dialekt i staden for offisielt bokmål eller nynorsk i Dagsrevyen. 

Stenvold har tidlegare vore aktiv langrennsløpar, men ein skade i ryggen sette ein stoppar for karrieren hennar.

## Deltaking
* 2006:  *TV-aksjonen* (programleiar)
* 2007:  *TV-aksjonen* (programleiar)
* 2007:  *Sommeråpent* (programleiar)
* 2008:  *[[Sommar-OL 2008]]* (reportar)
* 2008:  *[[Lydverket]]* (programleiar)
* 2009:  *[[Lydverket]]* (programleiar)
* 2009:  *Sommeråpent* (programleiar)
Okko Kamu

**Okko Tapani Kamu** () er ein finsk dirigent og fiolinist. Kamu tok til med fiolinstudiar ved Sibelius-akademiet då han var 6 år. Då han var 19 år gamal vart han tilsett som alternerande andrefiolinist i orkestret til den finske nasjonaloperaen og vart seinare konsertmeister (1966–68). Sjølv om Kamu var sjølvlært som dirigent vann han i 1969 den fyrste internationale Herbert von Karajan konkuransen i Berlin, noko som førte til engasjement hjå fleire av dei store orkestra i Europa, USA, Israel og Japan. 

Kamu var sjefsdirigent for symfoniorkestret til finsk radio frå 1971 til 1977, dirigent og kunstnerisk leiar for Oslo-filharmonien frå 1975 til 1979, kunstnerisk leiar for Helsingfors stadsorkester 1981–1988 og sjefsdirigent for symfoniorkestret til nederlandsk radio i tidsbolken 1983–1986. Kamu har dirigert fleire uroppføringar, mellom anna verk av Aulis Sallinen.

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:nb:Okko Kamu|Okko Kamu]]» frå ,  den 28. oktober 2010.*
Tegan and Sara

**Tegan Rain Quin** og **Sara Kiersten Quin** () er eit canadisk tvillingpar som syng i bandet ***Tegan and Sara***. Dei fekk sitt gjennombrot då dei vann konkuransen Garage Warz i Calgary i 1998. Begge både skriv og syng sine eigne songar. Dei har mellom anna turnert med fleire kjende artistar, til dømes Neil Young, Ryan Adams, Ben Folds, Rufus Wainwright, The Pretenders, The Killers, Lilith Fair, Hot Hot Heat, Weezer, Little Birdy og Tiësto. 

Tegan bur i Vancouver i Britisk Columbia, medan Sara bur i Montreal i Quebec. Begge to er lesbiske. Dei opptredde i ein episode i den amerikanske serien *[[The L Word]],* om liva til homofile, bifile og transseksuelle, i 2006. 

## Diskografi
* Under Feet Like Ours (1999)
* This Business of Art (2000)
* If It Was You (2002)
* So Jealous (2004)
* The Con (2007)
* Sainthood (2009)
Statsråd Rolf Jacobsen

**Rolf Jacobsen** () var ein norsk jurist og Venstre-politikar. Han var statsråd 1924-26 i den første Mowinckel-regjeringa. Albert Jacobsen var far hans, Oscar Jacobsen farbror hans.

Jacobsen var fødd i Fredrikstad. Han tok examen artium i 1881 og vart cand.jur. i 1885.  Han var 1885-90 fullmektig hos sorenskrivaren i Nordre Gudbrandsdalen. Advokatfullmektig i Kristiania 1890-93, samstundes som han arbeidde med å utarbeide eit nytt panteregister for Aker sorenskriveri. Høgsterettsadvokat i Kristiania 1893-1903. Sidan var han sorenskrivar i Steigen frå 1903 og i Vinger og Odalen 1917-24 og 1926-36.

Jacobsen var medlem av Narvik formannskap 1907-10, ordførar 1910-11 og varaordførar ein periode, 1912-14. Medlem av Vinger heradsstyre 1919-25 og 1928-36.

Jacobsen var innvald på Stortinget frå Nordre Salten krins i Nordland 1913-1918, og var heile tida formann i konstitusjonskomitéen. Han var aktiv i fråhaldsrørsla, og støtta opp om brennevinsforbodet. Jacobsen var forsvarsminister i Johan Ludwig Mowinckels første regjering som styrte Noreg frå 25. juli 1924 til 4. mars 1926.

## Kjelder
* Lindstøl, Tallak: *Stortinget og Statsraadet 1814-1914*. Kristiania, 1914

## Bakgrunnsstoff
*
Christian Andreassen

**Christian Andreassen** () var ein norsk lærar, lensmann, politikar og avismann. Han var fødd i Ullsfjord i Troms, der far hans dreiv gardsbruk.

Andreassen var elev ved Tromsø seminar, men tok ikkje eksamen. Han var så lærar i Karlsøy. I 1848 flytta han til Nesseby i Aust-Finnmark der han var lærar og etter kvart også kyrkjesongar fram til 1860. Her var han eit år, 1857, også ordførar. Han var lensmann i Polmak frå 1860, deretter frå 1876 i Nesseby til han døydde i 1879.

Andreassen lærte seg samisk språk og omsette salmar og andre tekster til samisk, og skreiv også eigne salmar på samisk. Saman med Johan Eriksen Soffa gav han i 1873 ut den fyrste samiske avisa i Noreg, Muittalægje. Avisa vart gjeven ut fram til 1875, etter å ha kome i 33 nummer vart ho nedlagt grunna lågt opplag og dårleg økonomi.

Andreassen var 1877-79 1. varamann frå Finmarkens amt på Stortinget. Han møtte i 1878 frå 28. mars og heile 1879-sesjonen, i 1878 medlem av tollkomiteen, året etter av justiskomiteen. I 1879 gjorde Andressen framlegg om eit forbod mot kvalfangst med det som den gong var moderne fangstmetodar som dampbåt og harpun. Framlegget fekk fleirtal og vedtektene om kvalfredning tredde i kraft i 1881. Perioden 1. januar-31. mai var det forbod mot kvalfangst nærare land enn ei nautisk mil. Til grunn for striden låg ei oppfatning hos lokale fiskarar om at loddetorskefisket var avhengig av ein god kvalbestand. Andreassen vart i 1879 vald til 1. representant frå Finnmark på Stortinget 1880-82, men døydde i Vadsø straks etterpå.

## Kjelder

* Lindstøl, Tallak: *Stortinget og Statsraadet 1814-1914*. Kristiania, 1914

**Denne artikkelen bygger på «[[:nb:Christian Andreassen|Christian Andreassen]]» frå ,  den 28. oktober 2010.*
Powderfinger

«**Powderfinger**» er ein song skriven av Neil Young og først gjeven ut på *[[Rust Never Sleeps]]* i 1979. Han har sidan vorte gjeven ut på fleire av konsertalbuma til Young og er spelt av mange andre band, som Cowboy Junkies, Beat Farmers, Rusted Root og Jazz Mandolin Project. Det australske rockebandet Powderfinger er kalla opp etter denne songen. 

## Historie
I følgje Young sjølv skreiv han dei første linjene, «Look out, Mama, there's a white boat comin' up the river» fleire år før resten av songen. Young spelte inn ein akustisk versjon av «Powderfinger» i september 1975 (som aldri er offisielt gjeven ut) og sendte lydbandet til venen Ronnie Van Zant i Lynyrd Skynyrd, som skulle nytte songen på det neste albumet deira. Van Zant døydde i ein flystyrt i oktober 1977 og Lynyrd Skynyrd spelte aldri inn songen. Songen vart offisielt gjeven ut i ei elektrisk utgåve med bandet Crazy Horse i 1979.

## Teksten

Songen omhandlar ein familie som bur i utanfor allfarveg og driv med ulovlege ting. Ein båt (kanskje ein politibåt eller andre styresmakter som ein kan tenke seg med flagg, tal på sida og den store raude lyset som vert skildra) kjem til syne og det står ein mann med våpen på båten, medan båten sjølv er utstyrt med eit våpen av større kaliber. 

Ei anna tolking av songen er at han finn stad under den amerikanske borgarkrigen og at båten er ein kanonbåt frå Nordstatane som nærmar seg heimen til ein sørstatsfamilie i Mississippi.

Hovudpersonen i songen er ein son. Faren er død og broren er borte på jakt, medan John sørgjer over dødsfallet til Emmy-Lou («Daddy's gone, my brother's out hunting in the mountains/Big John's been drinking since the river took Emmy-Lou»). Han finn ut at det er opp til han å ta ei avgjersle. Etter at båten avfyrer det første skotet, og den ungen mannen hevar rifla mot båten, før han vert skoten av styresmaktene («raised the rifle to my eye, never stopped to wonder why/then I saw black and my face splash in the sky»). I siste verset seier han «Shelter me from the powder and the finger, cover me with the thought that pulled the trigger».

## Andre versjonar
* Beat Farmers, på *Glad 'N' Greasy* EP (Rhino, 1985). 
* Cowboy Junkies på *[[The Caution Horses]]* (RCA, 1990). 
* Rusted Root på *Live* (Touchy Pegg, 2004)
* Joe D'Urso & Stone Caravan på *Rock and Roll Station* (SCR/Schoolhouse Records, 2000)
* Acoustic Syndicate på *Live from the Neighborhood* (2002)
* Jeffrey Foucault & Mark Erelli på *Seven Curses* (2010)

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Powderfinger (song)|Powderfinger (song)]]» frå ,  den 28. oktober 2010.* 
*** oppgav desse kjeldene:*
Det endokrine systemet

**Det endokrine systemet** styrer hormonproduksjonen i kroppen, og omfattar mellom anna kjertlar og vev i hjernen (hypofysen og epifysen), i halsen (skjoldbruskkjertelen), i magen (nyrer og bukspyttkjertel) og i underlivet (eggstokkar og testiklar). Systemet blir også kalla **Det indresekretoriske systemet**.

Det endokrine systemet er eit av dei to indre kommunikasjonssystema i kroppen, saman med nervesystemet. 
Dei to blir bundne saman av den delen av hjernen som blir kalla hypothalamus. I hypofysen, også i hjernen, blir det danna fleire hormon som verkar på ulike hormonproduserande kjertlar, ofte for å stimulera hormonproduksjonen i desse kjertlane.

Ved hjelp av slike endokrine kjertlar blir det danna hormon som så blir sende med blodet til alle delar av kroppen. Slik blir det sendt informasjon til dei ulike cellene i kroppen slik at dei heile tida kan tilpassa sitt aktivitetsnivå til kva kroppen treng.

## Kjelder

* *Denne artikkelen bygger på «[[:nb:Det endokrine system|Det endokrine system]]» frå ,  den 28. oktober 2010.*
Kåre Bjørgen

**Kåre Immanuel Bjørgen** () var ein norsk forfattar. 

Frå 1942 hadde han diktargasje frå Kulturdepartementet. Han var medlem av Den Europeisk Forfatterforening (stifta i Weimar 1942).
Etter krigen i 1948 vart han dømd til tre års tvangsarbeid.

## Bibliografi
* *I Noregs namn, Dikt*, Kamban forlag, 1940
* *Eld og blod*, Kamban forlag, 1941
* *Storm og stille*, Gyldendal Norsk Forlag, 1942
* *Angvare : drama i åtte akter*, Kamban forlag, 1943, Gyldendal norsk forlag, 1944
* *Lengselens land*, Kamban forlag, 1945

## Kjelder
* Kåre Bjørgen i Bibsys
* Slekter frå Ringebu

## Referansar
Live Rust

***Live Rust*** er eit konsertalbum av Neil Young og Crazy Horse, som vart spelt inn hausten 1978 under *[[Rust Never Sleeps]]*-turneen. Showet på Cow Palace i San Francisco vart filma og gjeven ut som ein konsertfilm. Albumet *Live Rust* består derimot av innspelingar frå fleire andre stader og kom ut i 1979. 

Ein kan òg høyre lydklipp frå Woodstock og Jimi Hendrix si utgåve av «Star Spangled Banner». 

CD-utgåva av albumet er noko forkorta slik at ein fekk plass til heile på ein enkelt CD. Mellom anna manglar delar av gitarsoloen frå «Cortez the Killer». I 2014 vart ei nymastra, høgoppløyseleg utgåve tilgjengeleg for nedlasting på Pono, der albumet var i originallengda.

Albumet nådde 15. plassen på den amerikanske albumlista og i Noreg nådde det 27. plassen. 

## Innhald

## Medverkande
*Neil Young: sologitar, munnspel, piano, solovokal
*Crazy Horse
*:Frank Sampedro Gitar, keyboard, vokal
*:Billy Talbot Bass, vokal
*:Ralph Molina Trommer, vokal

## Salslister
**Album**

**Singlar**

## Salstrofé

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Live Rust|Live Rust]]» frå ,  den 29. oktober 2010.*
Helen Bøsterud

**Helen Marie Bøsterud** () er ein norsk politikar frå Arbeidarpartiet. Ho var innvald på Stortinget frå Akershus frå 1977 til 1993, og var justisminister frå 1986 til 1989 i Gro Harlem Brundtland si andre regjering.

Ho er utdanna spesialpedagog ved Oslo lærerhøgskole (1961) og Statens spesiallærerhøgskole (1972). 

Før ho blei heiltidspolitikar arbeidde Bøsterud som lærar i Vestby kommune. I perioden 1975-79 var ho medlem av Akershus fylkesting. Ho var varamann til Nordisk råd i perioden 1979-81. Vidare var ho medlem av representantskapen i Vestby Ap i 1972-82.

Etter at ho gjekk ut av Stortinget var ho direktør for Direktoratet for sivilt beredskap frå 1993 til 2003. 

## Regjering
* 21. april&nbsp;1980&ndash;14. oktober&nbsp;1981 Statssekretær i Sosialdepartementet
* 9. mai&nbsp;1986&ndash;16. oktober&nbsp;1989 Statsråd i Justis- og politidepartementet (justisminister)

## Stortingets presidentskap
* 11. oktober&nbsp;1977&ndash;21. april&nbsp;1980 Varasekretær i Stortinget

## Stortingskomitéar
*1977&ndash;1981 medlem i Sosialkomitéen
*1981&ndash;1985 formann i Justiskomitéen
*1981&ndash;1985 varamedlem i Den utvida utanriks- og konstitusjonskomitéen
*1981&ndash;1985 varamedlem i Valkomitéen
*1985&ndash;1989 medlem i Kontrollkomitéen
*1985&ndash;1989 leiar i Justiskomitéen
*1985&ndash;1989 medlem i Den utvida utanriks- og konstitusjonskomitéen
*1985&ndash;1989 varamedlem i Valkomitéen
*1989&ndash;1993 nestleiar i Forsvarskomitéen
*1989&ndash;1993 medlem i Den utvida utanriks- og konstitusjonskomitéen

## Kjelder

*
Hawks & Doves

***Hawks & Doves*** er eit album av Neil Young frå 1980. Dei to sidene vart spelte inn på forskjellig tidspunkt. Den eine var innspelingar gjorde frå om lag 1974 til 1977, og den andre var frå innspelingar tidleg i 1980. Albumet nådde 30. plass på den amerikanske albumlista. Det er òg eit av dei kortaste albuma til Young, like under ein halvtime.

Albumet kom ikkje ut på CD før det vart gjeve ut som HDCD i 2003.

## Informasjon
Side ein, «doves»-sida, var songar som opphavleg var meint for *[[Homegrown]]* i 1975. «The Old Homestead» er ein song som stiller spørsmål ved dei som sette spørsmålteikn ved kvifor Young stadig nytta bandet Crazy Horse når han lett kunne få tak i flinkare musikarar. Sidan David Crosby fleire gonger har stilt dette spørsmålet kan songen vere eit direkte svar til han. Songen er òg noko lik Crosby sin song «Cowboy Movie» frå hans *[[If I Could Only Remember My Name]]* frå 1971.

Side to, «hawks»-sida, består av innspelingar gjort for dette albumet. Songane var dei mest country-aktige Young hadde skrive til då. Denne sida bestod av utrøytteleg patriotisme og såg ut til å hylle høgrevridd politiske verdiar, noko som forvirra kritikarar og tilhengjarar, sidan Young hadde gått imot desse verdiane og skrive ein av dei beste protestsongane frå 70-åra, «Ohio».

Albumet fekk blanda kritikk då det kom ut.

## Innhald

## Medverkande
* Neil Young&nbsp;– gitar, munnspel, piano, vokal
* Greg Thomas&nbsp;– trommer
* Dennis Belfield&nbsp;– bass
*Ben Keith&nbsp;– steel og dobro, harmonivokal
*Rufus Thibodeaux&nbsp;– fele
* Ann Hillary O'Brien&nbsp;– harmonivokal
*Levon Helm&nbsp;– trommer på «The Old Homestead»
*Tim Drummond&nbsp;– bass på «The Old Homestead»
* Tom Scribner&nbsp;– sag-spelar på «The Old Homestead»

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Hawks &#38; Doves|Hawks &#38; Doves]]» frå ,  den 29. oktober 2010.* 
*** oppgav desse kjeldene:*

## Bakgrunnsstoff
*Tekstar på HyperRust.org
Joe Lala

**Joe Lala** () er ein amerikansk skodespelar og trommeslagar. 

Han har spelt trommer for mange artistar, mellom andre Blues Image, Crosby, Stills, Nash & Young, Manassas, Neil Young, The Bee Gees, Whitney Houston og mange andre. 

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Joe Lala|Joe Lala]]» frå ,  den 29. oktober 2010.*  
 

## Bakgrunnsstoff
*Offisiell nettstad
Re-ac-tor

***Re-ac-tor*** er eit studioalbum av Neil Young og Crazy Horse, som kom ut i 1981. Albumet blandar den elektriske gitarstilen som Crazy Horse var kjend for mot slutten av 70-åra med tidleg 80-tals New Wave-rytmar. Den enkle, overdrivne lyden på songane er eit framhald av dei punkrock-aktige songane på *[[Rust Never Sleeps]]*, som «Sedan Delivery».

Albumet fekk dårleg kritikk, bortsett frå det siste sporet på albumet, «Shots». Albumet var det første der Neil Young nytta Synclavier, som han skulle nytte mykje på dei seinare albuma *[[Trans av Neil Young|Trans]]* (1982) og *[[Landing on Water]]* (1986).

Albumet kom ikkje ut på CD før det vart gjeve ut på HDCD i 2003. 

## Innhald

## Medverkande
*Neil Young – vokal, gitar, Synclavier, piano, klapping
*Frank Sampedro – gitar, Stringman, vokal, klapping
*Billy Talbot – bass, vokal, klapping
*Ralph Molina – trommer, perkusjon, vokal, klapping

## Kjelder


**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Re-ac-tor|Re-ac-tor]]» frå ,  den 29. oktober 2010.*


## Bakgrunnsstoff
*Tekstar på HyperRust.org
Old Ways

***Old Ways*** er eit countryalbum av Neil Young som kom ut i 12. august 1985 på Geffen Records. 

## Bakgrunn
Young kalla ofte dette albumet *Old Ways II*, sidan han opphavleg planla å gje ut eit countryalbum kalla *Old Ways* i 1983. Geffen avslo albumet og bad Young i staden lage eit «rock 'n roll»-album, noko Young gav dei i form av rockabilly-albumet *[[Everybody's Rockin']]*.  *Old Ways I* inneheldt fleire songar som ikkje vart gjevne ut før seinare, som «Depression Blues», som kom ut på samleplata *[[Lucky Thirteen]]*.

Young lente seg mykje mot venene sine, særleg på vokalen, og Waylon Jennings syng harmonivokal på seks av ti songar, og ein av dei andre er ein duett med Willie Nelson. 

Tittelsporet og «Get Back to the Country» vart gjevne ut på singlar med tilhøyrande musikkvideoar, men som dei førre videoane hans, vart dei stort sett ignorerte av MTV. Albumet vr nær ein kommersiell og kritisk fiasko og er eit av albuma til Young som har seld dårlegast så langt. Allmusic skreiv om albumet at det ikkje er eit stort Neil Young-album, og då det kom ut så framandgjorde han seg ytterlegare frå tilhengjarane, men at det likevel har sine augneblink. 
Trass i dårleg mottaking, turnerte han med *Old Ways* og spelte songar frå albumet i lag med eldre songar. Young fekk mykje meir merksemd for gjenforeininga med David Crosby, Stephen Stills og Graham Nash på *[[Live Aid]]* for den første framføringa til kvartetten på eit tiår. 

## Innhald

## Medverkande
*Neil Young: gitar, banjo-gitar, munnspel, vokal
*Waylon Jennings gitar, vokal
*Willie Nelson gitar, vokal
*Rufus Thibodeaux fele
*Ben Keith pedalsteelgitar, dobro
*Tim Drummond bass
*Karl Himmel: trommer
*Joe Allen: bass 
*Ralph Mooney: pedalsteelgitar
*Hargus "Pig" Robbins piano
*Gordon Terry fele
*Joe Osborn bass
*Anthony Crawford: mandolin, vokal
*Terry McMillan munnspel, munnharpe
*Béla Fleck banjo
*Bobby Thompson: banjo
*David Kirby: gitar
*Grant Boatwright: gitar
*Johnny Christopher: gitar
*Ray Edenton: gitar
*Gove Scrivenor autoharpe
*Farrell Morris: perkusjon
*Marty Stuart mandolin
*Carl Gorodetzky: fiolin
*Spooner Oldham piano
*Larry Byrom: vokal
*Rick Palombi: vokal
*Doana Cooper: vokal
*Denise Draper: vokal
*Gail Davies vokal
*Betsy Hammer: vokal
*Pam Rose: vokal
*Janis Oliver-Gill: vokal
*Mary Ann Kennedy: vokal
*Kristine Oliver-Arnold: vokal
*Leona Williams: vokal
*Strykarar:
**Carl Gorodetsky, leiar
**George Binkley
**John Borg
**Roy Christensen
**Virginia Christensen
**Charles Everett
**Larry Harvin
**Mark Hembree
**Lee Larrison
**Betty McDonald
**Dennis Molchan
**Pamela Sixfin
**Mark Tanner
**David Vanderkooi
**Gary Vanosdale
**Carol Walker
**Stephanie Woolf

## Salslister

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Old Ways|Old Ways]]» frå ,  den 29. oktober 2010.*
Høyrslehemming

**Høyrslehemming** er det å ha nedsett høyrsle i høve til dei som høyrer normalt. Nedsettinga av høyrsla kan gå frå ganske lette, kanskje forbigåande nedsettingar til det å vera heilt døv. Høyrslehemming finst særs hyppig og i alle aldrar, men aukar med åra. Ein skil mellom to hovudtypar hemming, *mekanisk* eller *leiingstype* der årsaka sit i den mekaniske delen av øyret (øyregangen eller mellomøyret), og *persepsjonstype* eller *nevrogen type* der årsaka sit i nervedelen av høyreorganet (det indre øyret, høyrenerva eller høyrebanane i hjernen).

## Årsaker
Høyrslehemming kan vera medfødd på grunn av arv, skadar i fosterlivet (til dømes frå raude hundar) eller skadar ved fødselen, eller ein kan ha fått hemminga gjennom sjukdom i øyregang, mellomøyre eller det indre øyret, høyrslenerva med høyrebanane i hjernen. Ho kan òg skuldast aukande alder eller skader, til dømes støypåverknad eller hovudskader. Støyskade av høyrsla kan førekoma i industri og landbruk, ved skyting (militære, jakt), ved å høyra for høg musikk og liknande.

## Handsaming

Høyrslehemming av meir uttalt grad er eit stort sosialt handikap og ofte ei psykisk påkjenning. Handsaming av lettare høyrslehemming hos born, særleg i skulealderen, og førebyggjande arbeid er viktige tiltak.

Tiltak mot høyrslesvekkingar kan gå ut på å forsterka lyden som kjem inn på øyret ved bruk av høyreapparat, eller stimulera høyrenerva gjennom cochleaimplantat. Nokre høyrslesvekkingar kan betrast ved operative inngrep (otosklerose, kroniske betennelsar). Frå 2000-talet er det også gjort dyreforsøk med genterapi der ein kanskje kan utvikla høyrsle gjennom utvikling av nye hårceller.

I tillegg til medisinske tiltak finst det fleire måtar høyrslehemma kan kommunisera med høyrande og med kvarandre på. Høyrslehemma kan bruka ulike teknikkar for å fungera i det høyrande samfunnet, som teiknspråk, skrift, munnavlesing og auditorisk-verbal opplæring. Høyrslehemma kan bruka alminneleg teknologi som teksting, internett og SMS, særskilde innretningar som teksttelefon og teleslynge  eller tilpassingar som dørklokke med lys, vibrerande vekkarklokke og liknande. Dei kan også dra nytte av skrift- eller teiknspråktolkar og av spesialtrena nøyrehundar.

## Noreg
Totalt reknar ein med at det er mellom  og  høyrslehemma i  Noreg, av desse er rundt – døve. Sidan mange høyrslehemmingar kjem seinare i livet er delen høyrslehemma barn lågare enn i den totale folkemengda, ein reknar delen ligg på 3–5 %.

Det finst fleire norske interesseorganisasjonar for høyrslehemma, mellom  anna Hørselshemmedes Landsforbund og Norges Døveforbund. Norges hørselsvern er ei samanslutning av samskipnader frå heile landet, som har til føremål å ivareta interessene til høyrslehemma og best mogleg hjelpe dei til å bli uavhengige av si nedsette høyrsle.

## Kjelder
*

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Hearing impairment|Hearing impairment]]» frå ,  den 29. oktober 2010.*  
 

## Bakgrunnsstoff
Landing on Water

***Landing on Water*** er eit album av Neil Young som kom ut i 21. juli 1986 på Geffen Records. 

Fleire av songane på albumet vart henta fram att frå eit mislukka prosjekt av Young og Crazy Horse frå 1984 - ei innspeling der produsenten David Briggs hevda dei «spelte som apekattar». 

Young hadde berre med seg medprodusent Danny Kortchmar på gitar og Steve Jordan på trommer, samt at alle tre spelte synthesizerar. Neil Young prøvde her å blande den grove rocken sin med moderne trendar i popmusikken, særleg trommer langt framme i lydbiletet. Vokalen til Young er derfor stundom nesten gravlagd, medan tromminga til Jordan dominerer. I følgje Allmusic har ikkje dette så mykje å seie, sidan dei fleste songane er dårlege likevel. Songen «Hippie Dream» vert derimot trekt fram som ein av dei betre. 

*Landing on Water* om ut etter Young hadde ordna opp i søksmålet frå Geffen Records, som saksøkte Young for 3,3 millionar dollar fordi dei meinte platene til Young så langt på 80-talet hadde vore for ukommersielle og musikalsk ukarakteristiske. Seinare kom David Geffen med ei personleg årsaking til Young for søksmålet og for å ha forstyrra arbeidet hans. 

## Innhald

## Medverkande
*Neil Young&nbsp;– sologitar, synthesizer, vokal
*Steve Jordan&nbsp;– trommer, synthesizer, vokal
*Danny Kortchmar&nbsp;– gitar, synthesizer, vokal
*San Francisco Boys Choir&nbsp;– vokal på «Violent Side» og «Touch the Night»

;Teknisk
*Niko Bolas – lydteknikar, miksing
*Richard Bosworth – lydteknikar
*Julie Last – lydteknikar
*Laura LiPuma – design
*Louis Magor – kordirigent
*Tim Mulligan – lydteknikar
*Doug Sax – mastering, original mastering
*Duane Seykora – lydteknikar
*Bernard Shakey - kunstnarisk leiar

## Salslister
**Album**

**Singlar**

## Kjelde
Life av Neil Young

***Life*** er eit album av Neil Young & Crazy Horse som kom ut 6. juli 1987. Dette var det første albumet hans med Crazy Horse sidan *[[Re-ac-tor]]* i 1981 og det siste han gav ut på Geffen. Som med albumet *[[Rust Never Sleeps]]* frå 1979, bestod albumet av konsertopptak av berre nye songar. Unntaket var «Cryin' Eyes» og «We Never Danced», som vart spelte inn i studio. 

Dei første tre songane omhandla alle verdspolitikk og rolla til USA i verda. «Long Walk Home» føler til dømes med soldatar stasjonert utanlands. Sjølv om desse songane var eit svar til hendingar som Bombinga av Beirut i 1983 og Qaddafi, fann Young ny meining i desse songane etter krigen mot terror og okkupasjonen av Irak. Under «Freedom of Speech»-turneen sin etter *[[Living with War]]*, posta Young videoar av desse tre songane på nettsida si. Videoane til «Mideast Vacation» og «Long Walk Home» vart seinare gjevne ut på DVDen som følgde albumet *[[Living with War: In the Beginning]]*.  

Det meste av albumet vart spelt inn live på konsert i Universal Amphitheatre i Universal City i California den 18. og 19. november 1986. «Mideast Vacation», «Around The World» og «When Your Lonely Heart Breaks» vart spelte inn den 18., «Inca Queen», «Too Lonely» og «Prisoners Of Rock 'N' Roll» vart spelte inn den 19. «Long Walk Home» er ein miks frå begge dagane.

Songen «We Never Danced» var blitt nytta først i filmen *[[filmen Made in Heaven (1987)|Made in Heaven]]* i 1987, i ein versjon sungen av Martha Davis frå The Motels. Young hadde ei lita rolle i filmen som lastebilsjåfør. 

Tittelen og omslaget syner Young som ein fange av sin eigen musikk. Nummer fem er skravert inn i veggen på fengselscella, det same talet på album som Young gav ut på Geffen Records.

## Innhald

## Medverkande
*Neil Young - gitar, munnspel, keyboard
*Crazy Horse
*:Poncho Sampedro - gitar, keyboard
*:Ralph Molina - trommer
*:Billy Talbot - bass

;Teknisk
*David Briggs – produsent (1-8)
*Jack Nitzsche – produsent (9)
*Bryan Bell – programmering, synth-bank
*Michael Hoenig – programmering (9)
*Niko Bolas – innspeling (1–6, 8, 9), miksing (1–4, 9) 
*Coke Johnson – innspeling (7), miksing (5–8)
*Tim Mulligan – lydteknikar
*Richard Landers – lydteknikar
*Brian Soucy – lydteknikar
*Chris Bellman – mastering

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Life (Neil Young & Crazy Horse album)|Life (Neil Young & Crazy Horse album)]]» frå ,  den 29. oktober 2010.* 
*** oppgav desse kjeldene:*
Tårnseglar

**Tårnseglar** er ein fugleart i seglarfamilien. Tidlegare vart arten kalla *tårnsvale* på grunn av likskapen med svalene, som står fjernt med omsyn til biologisk slektskap.

## Utsjånad
Tårnseglaren er kring 18&nbsp;cm lang og har eit vengespenn på meir enn 40&nbsp;cm. Heile fuglen er brunsvart unnateke strupen som har ein kvit flekk. Vengene er lange og sigdforma. Fuglane er raske i lufta og kastar seg fram og attende på jakta si, eller når dei flyg rundt i flokk.

## Læte
Læte er eit karakteristisk skrikande *sriii* som fuglane stendig tek opp att.

## Utbreiing
Fuglen hekkar i store delar av Europa, med unntak av Island, og frå Nord-Afrika austover i eit breitt belte til Bajkal og det sentrale Kina. Sørgrensa går frå Palestina austover gjennom Iran og Kashmir vidare gjennom Mongolia langs Huang He til Gulehavet. Nominatforma *apus* hekkar i dei nordlege og vestlege delar av utbreiingsområdet. Underarten  *pekingensis* hekkar frå Iran og austover.

## Førekomst i Noreg
Arten er vanleg på Austlandet og nordover til Trøndelag, meir fåtalig i Nordland og på Vestlandet. I Troms og Finnmark er arten sjeldsynt, med unntak av Pasvik, der fuglen held til regelmessig.
Kjerneområdet til tårnseglaren ligg i folkesette område på Austlandet og i Trøndelag der han hekkar i alle typar holrom på bygningar. I byane og tettstadane i dette området finst fuglen talrik. På Vestlandet kan fuglen vere vanleg i somme fjordstrok. Utover mot kysten finst han sjeldnare, men hekkar gjerne i byane. I Pasvik hekkar fuglane i holrom i tre, og er dermed ikkje knytt til folkesetnaden.
Truleg hekkar mellom ti tusen og hundre tusen tårnseglarpar i Noreg.

## Hekking

Paret legg 2-3 egg i juni. Rugetida er om lag tre veker. Vêrtilhøva påverkar tilgangen på næring, som igjen avgjer korleis ungane veks. I gode år flyg ungane frå reiret etter om lag fem veker. Dårlege vêrtilhøve kan lenge reirtida med opp til tre veker.
Er vêret dårleg går ungane inn i ei slags dvale, der engergibruken er liten. Dei kan då overleve opp til ti dagar utan å verte mata. Foreldra kan flyge langt vekk i slike høve.

## Føde
Fuglane lever av små flygande insekt og edderkoppar, sokalla luftplankton. I hekketida samlar dei føda i små ballar på om lag eit gram. Dette fôrar foreldra ungane med. Slike ballar kan innehalde meir enn 1000  insekt og edderkoppar.

## Trekktilhøve
Tårnseglaren er ein trekkfugl, og ein av dei siste artane som kjem om våren. Dei første fuglane kjem til vanleg i slutten av mai i Sør-Noreg sjølv om ein og annan kjem allereie i slutten av april. Dei fleste kjem til landet dei to første vekene i juni.
Hausttrekket startar i september, men dei siste fuglane dreg ofte ikkje frå landet før i november.
Vinterkvarteret ligg i det sørlege Afrika. Fuglane flyg sørover om dagen, og då i stor høgde. Er vêret vanskeleg kan større grupper av fuglar finne holrom der dei legg seg tett saman og senkar kroppstemperaturen for å spare energi.

## Kjelder
*Norsk fugleatlas, 1994.
** «[[:sv:Tornseglare|Tornseglare]]» frå , * og «Tårnseiler» frå ''
This Note's for You

***This Note's for You*** er eit album av Neil Young som kom ut 11. april 1988 på Reprise. Det var opphavleg oppført som av «Young and the Bluenotes». 
Ein del av albumet omhandlar kommersialismen i rock and roll, og særleg kommersielle turnear. Tittelsporet er til dømes ein samfunnskommentar om sponsa konsertar. Albumet er prega av blues og rock med bruk av blåsarar. Det var òg det første albumet hans attende på Reprise, etter å ha vore på Geffen det meste av 80-åra. 

I 2015 gav Young ut eit konsertalbum frå turneen etter albumet, kalla *[[Bluenote Café]].*

## Utgjeving
Videoen for tittelsporet inneheldt ein Michael Jackson-dobbeltgjengar som får håret sitt i brann. Videoen er ein parodi på musikkindustrien, kravet om reklame og særleg Michael Jackson. Videoen vart først bannlyst av MTV etter at advokatane til Michael Jackson trua med søksmål. Etter at videoen vart ein hit på kanadiske MuchMusic, ombestemte MTV seg og spelte etter kvart videoen mykje, og til slutt vann videoen pris for årets beste musikkvideo på MTV for 1989. Videoen vart regissert av Julien Temple og skriven av Charlie Coffey. Han vart òg nominert til ein Grammy for beste konseptvideo, men tapte for «Weird Al» Yankovic sin Michael Jackson-parodi av «Bad», «Fat».

Albumet er tilskriven Neil Young & the Blue Notes, men då Harold Melvin, som grunnla R&B-gruppa Harold Melvin and the Blue Notes, saksøkte Young for å bruke «Bluenotes»-namnet, er albumet no tilskriven Neil Young som eit soloalbum. Backingbandet for albumet endra sidan namnet sitt til «Ten Men Workin'». 

Albumet fekk betre kritikk enn dei føregåande Young-albuma på 80-talet hadde fått, men selde dårleg. 

## Innhald

## Medverkande
*Neil Young - vokal, gitar
*Chad Cromwell - trommer
*Rick Rosas - bass
*Frank Sampedro - keyboard
*Steve Lawrence - tenorsaksofon
*Ben Keith - altosaksofon
*Larry Cragg - baritonsaksofon
*Claude Cailliet - trombone
*John Fumo - trompet
*Tom Bray - trompet

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:This Note&#39;s for You|This Note&#39;s for You]]» frå ,  den 29. oktober 2010.*
Eldorado av Neil Young

***Eldorado*** er ein EP av Neil Young som berre kom ut i Japan og Australia i 1989. Young var akkompagnert av The Restless, som bestod av Chad Cromwell og Rick Rosas.

Plata inneheld andre miksar av tre songar som like etter kom ut på *[[Freedom av Neil Young|Freedom]]*, «Don't Cry», «On Broadway» og «Eldorado», samt to songar som ikkje finst på andre innspelingar, «Cocaine Eyes» og «Heavy Love».

«Don't Cry» på *Eldorado* er lengre enn versjonen som kom ut på *Freedom*, der noko av gitarsoloen vart kutta ned. 

## Innhald

## Medverkande
*Neil Young - Gitar, vokal
*Chad Cromwell - trommer
*Rick «The Bass Player» Rosas - Bass

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Eldorado (EP)|Eldorado (EP)]]» frå ,  den 29. oktober 2010.*
Alfred Radcliffe-Brown

**Alfred Reginald Radcliffe-Brown** () var ein britisk sosialantropolog som var verksam ved universiteta i Cape Town, Sydney, Oxford og Chicago.

## Gjerning
Radcliffe-Brown grunnla den «britiske skulen» i antropologien. Han utførte i 1908 etnografisk feltarbeid på Andamanane, men hans viktigaste innverknad på faget kjem frå hans arbeid som teoretikar. Han var sterkt inspirert av Émile Durkheim og vart den fremste pioneren for den såkalla strukturfunksjonalistiske retninga innom antropologien. Dei viktigaste teoretiske artiklane hans er samla i boka *Structure and Function in Primitive Society* frå 1952. Der utvikla han funksjonalismen som system og la fram læra om korleis samfunn er integrert, og korleis samfunnsinstitusjonar i samspel forsterkar kvarandre og bidreg til at samfunnet vert vidareført.

Sine vitskaplege ideal henta han frå naturvitskapen. Han hyste forventningar om å kunne utvikle «allmenne samfunnslover», lover som  i presisjon kunne jamførast med lovene innanfor fysikken og kjemien.

### Kritikk
Radcliffe-Browns naturvitskapleg inspirerte program har i ettertid vorte forlate av dei fleste antropologar, noko som òg gjeld strukturfunksjonalismen i reinodla form. Men mange av dei problemstillingar som dagens antropologar stiller seg, særskilt i Europa, vart opphavleg stilt av Radcliffe-Brown.

Han vert ofte kritisert for ikkje å ha oppfatta historisk endring i dei samfunna han studerte, i særleg grad slike forandringar som fylgde av kolonialismen. Likevel vert han saman med Bronislaw Malinowski rekna som ein av fedrane til den moderne sosialantropologien.

Ingen av verka til Radcliffe-Brown har vore omsett til norsk. Thomas Hylland Eriksen presenterte dei viktigaste teoriane hans i læreboka *Små steder - store spørsmål: innføring i sosialantropologi*, ei bok som har kome i fleire utgåver etter ho fyrst vart utgjeven i 1998.

## Verk i utval
**The Andaman Islanders*, 1922
**The Social Organization of Australian Tribes*, 1931
**On Joking Relationships*, 1940
**African Systems of Kinship and Marriage* (Med Daryll Forde), 1950
**Structure and Function in Primitive Society*, 1952
**A Natural Science of Society*, 1957

## Kjelder


**Denne artikkelen bygger på «[[:sv:Alfred R. Radcliffe-Brown|Alfred R. Radcliffe-Brown]]» frå ,  den 29. oktober 2010.*  


## Litteratur
*Eriksen, Thomas Hylland, *Små steder - store spørsmål : innføring i sosialantropologi*, 1998.
Freedom av Neil Young

***Freedom*** er eit studioalbum av Neil Young som kom ut 2. oktober 1989.

*Freedom* sprøyta nytt liv inn i karrieren til Neil Young etter at det meste av 1980-åra hadde vore mislukka kommersielt sett. Etter mykje krangling og eit søksmål forlet Young Geffen Records og gjekk tilbake til det opphavlege plateselskapet Reprise, i 1988 med *[[This Note's for You]]*. *Freedom*, derimot, vart ein stor suksess både kritikarmessig og salsmessig, på liknande vis som det klassiske *[[Rust Never Sleeps]]* hadde vore i 1979. Begge albuma inneheld konsertopptak der lyden av publikum er fjerna. *Freedom* inneheld songen «Rockin' in the Free World», der ei akustisk utgåve opnar albumet og ei elektrisk utgåve avsluttar det, på liknande vis som på *[[Rust Never Sleeps]]*. «Rockin' in the Free World» inneheld tekstlinjer som var kritiske mot den dåverande president George H. W. Bush og vart ein slags hymne for fallet til kommunismen (særleg fallet til Berlinmuren), som skjedde ein månad etter albumet kom ut, særleg på grunn av refrenget der «Keep on Rockin' in the Free World» vert gjenteke om att og om att.

Ein forkorta versjon av «Rockin' in The Free World» vart nytta over rulleteksten til Michael Moore-filmen *[[Fahrenheit 9/11]],* og songen vart gjeven ut på ny som singel samstundes med filmen. 

Stilmessig er albumet eit av dei mest varierte Young har gjeve ut, og varierer frå akustiske kjærleikssongar til tunge rockesongar. Tre av songane på *Freedom* («Don't Cry», «Eldorado» og «On Broadway») var tidlegare gjeven ut i Japan og Australia som EPen *[[Eldorado av Neil Young|Eldorado]]* og representerte på eit vis Young sin reaksjon på Grunge-miljøet, med tunge bølgjer av forvrengt gitar og feedback (ofte side om side med rolegare parti). To av songane hadde blåsarar, noko som var uvanleg for Young om ein ser bort i frå det førre albumet *[[This Note's For You]]*.

## Innhald

## Medverkande
* Neil Young - vokal, gitar, piano på 9
* Chad Cromwell - trommer
* Rick «The bass player» Rosas - bass
* Frank Sampedro - gitar på 2 5 (som «Poncho Villa») 9 12, keyboard på 5 7, mandolin på 11, vokal på 12
* Ben Keith - altosaksofon på 2 7, pedalsteelgitar på 2,6,11, keyboard på 10 12, vokal på 11
### Andre medverkande
* Linda Ronstadt - vokal på 4 & 6
* Tony Marsico - bass på 10
* Steve Lawrence – tenorsaksofon på 2 7
* Larry Cragg – baritonsaksofon på 2 7
* Claude Cailliet – trombone på 2 7
* John Fumo – trompet på 2 7
* Tom Bray – trompet på 2 7

## Salslister
### Vekeslister

### Singlar

## Salstrofé

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Freedom (Neil Young album)|Freedom (Neil Young album)]]» frå ,  den 29. oktober 2010.*
Kristianiaposten

***Kristianiaposten*** var ei avis som kom ut i Kristiania tre gongar for veka i tida 1885 til 1896. Avisa var eit framhald av dei samanslegne bladtiltake Demokraten, Nordmanden og Samfundet. Mons Monsen Mjelde var redaktør 1885-87 og vart etterfylgd 1887-91 av Per Sivle. Dei siste fem åra avisa kom ut, hadde ho anonyme redaktørar.

## Kjelder
* *Norsk Allkunnebok. VII. bandet*, 1956
Adolf Pedersen

**Adolf Pedersen** () frå Oslo var formann for Landsorganisasjonen i Noreg mellom 1901 og 1904, og igjen mellom 1905 og 1906, og er dermed så langt den einaste som har hatt dette vervet i to periodar. Han var parallelt med dette formann for Malerforbundet, og konfliktar dette førte med seg bidrog til begge gongene han gjekk av.

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:nb:|]]» frå ,  den 29. oktober 2010.*
Joh. Johansen

**Joh. Johansen** () var LO-leiar frå 1904 til 1905. Han var leiar mellom at Adolf Pedersen gjekk av og kom attende som LO-leiar.

## Kjelder
*frifagbevegelse.no
Dines Jensen

**Dines Jensen** () frå Skjervøy kommune i Troms, var den andre formannen for Landsorganisasjonen i Noreg. Han var medlem av Norsk Trearbeiderforbund som var mellom dei opphavlege LO-forbunda, der han var formann mellom 1895 og 1903. Dobbeltvervet medførte nokre lojalitetsproblem, og då fleirtalet i sekretariatet i samband med møbelsnikkarstreiken i 1900-01 vedtok ikkje å gripe inn, trekte han seg.

## Kjelder
*Frifagbevegelse.no 


**Denne artikkelen bygger på «[[:nb:|]]» frå ,  den 29. oktober 2010.*
Rockin' in the Free World

«**Rockin' in the Free World**» er ein song av Neil Young frå albumet *[[Freedom av Neil Young|Freedom]]* frå 1989. To versjonar av same song vart gjeven ut på albumet, på liknande vis som songen «Hey Hey, My My (Into the Black)» på *[[Rust Never Sleeps]]*. Songen opnar med ei akustisk utgåve og avsluttar med ei elektrisk.

## Bakgrunn
Songen vart først framført på konsert den 21. februar 1989 i Seattle med bandet *The Restless*.

Boka *Shakey* av Jimmy McDonough hevdar at songen oppstod då Young var på turne seint i 1980-åra. Han og Frank «Poncho» Sampedro såg bilete i ei avis av liket til Ayatollah Khomeini som var bore til grava si og dei sørgjande som brende det amerikanske flagget i gatene. Sampedro sa, «Uansett kva vi gjer, så bør vi ikkje dra nær Midtausten. Det er truleg best at me berre held fram å rocke i den frie verda». Young spurte om Sampedro hadde tenkt å nytte dette som grunnlaget for ein song, og då Sampedro ikkje hadde slike planar, nytta Young ideen i staden for. Dødsfallet til Khomeini skjedde derimot fleire månader etter den første konsertframføringa av songen.

Teksten kritiserer George H. W. Bush-adminsitrasjonen og samfunnsproblema i USA, med ein direkte referanse til Bush i linja «thousand points of light», som Bush talte om i innsetjingstalen sin.

Ein forkorta versjon av songen vart nytta over rulleteksten i Michael Moore-filmen *[[Fahrenheit 9/11]]*. Uttrykket «That's one more kid that’ll never go to school / Never get to fall in love, never get to be cool» («Der er enda ein gut som aldri får gå på skulen, aldri får verte forelska, aldri får verte kul»), som opphavleg omhandla forlatne barn, vert i dag nytta som ein referanse til amerikanske soldatar drepne i Irak.

Songen er rangert på 214. plass på lista til *[[Rolling Stone]]* over dei 500 største songane gjennom tidene.

## Andre utgåver
Andre artistar som har spelt songen er mellom andre Pearl Jam, Xavier Rudd, The Alarm, Local H, Queensrÿche, Maroon 5, Bon Jovi, Indigo Girls og K's Choice, Drivin N Cryin, Big Country, Joe Satriani, Steve Vai og Yngwie Malmsteen , Leningrad Cowboys, Hayseed Dixie, Pidżama Porno, Jeffrey Walker, The Almighty, Atomic Garden, Suzi Quatro, Simple Minds, Joe Perry Project og New Model Army.

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Rockin' in the Free World|Rockin' in the Free World]]» frå ,  den 29. oktober 2010.* 
*** oppgav desse kjeldene: *
* 

## Bakgrunnsstoff
*Tekstanalyse av «Rockin' in the Free World»