open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Balance of Power av Electric Light Orchestra

***Balance of Power*** er det 11. studioalbumet til Electric Light Orchestra (ELO), gjeve ut i 1986.

## Oversyn
*Balance of Power* var det siste studioalbumet til Electric Light Orchestra på over 15 år (før *[[Zoom av Electric Light Orchestra|Zoom]]* kom ut i 2001). No hadde Kelly Groucutt slutta i bandet, som no var ein trio, med Jeff Lynne på bass (i tillegg til gitar som vanleg) og meir elektronisk perkusjon og synthesiserar. ELO spelte somme konsertar i Storbritannia og Europa (dei siste på 15 år), og på eine konserten i Storbritannia var George Harrison gjestegitarist.

Musikkvideoen til singelen «Calling America» vart filma i  Paris, og inneheld bilete av bandet som spelar føre Centre Georges Pompidou. Det vart òg laga ein video for singelen «So Serious». Songen «Endless Lies» var meint å vere ei hyllest til Roy Orbison, og vart opphavleg spelt inn for det som skulle vore dobbeltalbumversjonen av *[[Secret Messages]]*. Han kom ut på dette albumet i ein noko omarbeidd og meir kompakt versjon. Dette var det første albumet til ELO utan strykeinstrument i det heile og det første med ein saksofonsolo. Albumet er òg det kortaste ELO gav ut. 
## Innhald

## Medverkande
*Jeff Lynne – vokal, elektrisk og akustisk gitarar, Synclavier II synthesizer, bassgitar, klaverinstrument, perkusjon, produsent
*Bev Bevan – trommer, perkusjon
*Richard Tandy – klaverinstrument, sequence-programmering

;Andre medverkande
*Christian Schneider – saksofon
*Bill Bottrell – lydteknikar
*Mack – lydteknikar

## Turnébesetning
*Jeff Lynne – solovokal, elektrisk gitar
*Bev Bevan – trommer
*Richard Tandy – klaverinstrument
*Mik Kaminski – fiolin, synthesizer
*Louis Clark – string synthesizer
*Dave Morgan – korvokal, akustisk gitar, vocoder
*Martin Smith – korvokal, bassgitar

## Lister

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Balance of Power (album)|Balance of Power (album)]]» frå ,  den 18. februar 2015.* 
*** oppgav desse kjeldene:*
So Serious av Electric Light Orchestra

«**So Serious**» er ein song av rockegruppa Electric Light Orchestra (ELO) frå albumet *[[Balance of Power av Electric Light Orchestra|Balance of Power]]* gjeve ut i Storbritannia som den andre singelen deira i 1986. 

## Oversyn
Teksten i songen hintar om at Jeff Lynne var byrja å bli lei ELO på denne tida, og som det meste av songane på albumet stod teksten i sterk kontrast til dei livlege synthpop-melodiane på albumet. 

Det vart òg gjeve ut ein 12-tommar vinylversjon i Storbritannia med tre spor der «A Matter of Fact» med ein annan tekst vart gjeve ut i tillegg. 

## Innhald
Alle songar er skrivne av Jeff Lynne.

;7"
#«So Serious» – 2:38
#«A Matter of Fact» – 4:04

;12"
#«So Serious» – 2:38
#«A Matter of Fact» – 4:04
#«A Matter of Fact» (alternate lyrics) – 3:49

;12"
#«So Serious» - 2:38
#«A Matter of Fact» - 4:04
#«Destination Unknown» - 4:10

## Lister

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:So Serious (song)|So Serious (song)]]» frå ,  den 18. februar 2015.* 
*** oppgav desse kjeldene:*


## Bakgrunnsstoff
*
Getting to the Point

«**Getting to the Point**» er ein song av rockegruppa Electric Light Orchestra (ELO) frå albumet *[[Balance of Power av Electric Light Orchestra|Balance of Power]]* i 1986. Han vart gjeven ut i Storbritannia som den siste singelen frå albumet i juli 1986, og vart den siste originale utgjevinga til bandet på kring 15 år. 

## Oversyn
På grunn av streik i distribusjonsavdelinga til Epic då albumet skulle ut, gjorde ikkje singelen særleg innverknad på singellistene. Den høgaste plasseringa var ein 95. plass i Storbritannia. 

B-sida til singelen var ein annan song frå *Balance of Power*, «Secret Lives». Det vart òg gjeve ut ein 12" vinyl-versjon med «ELO Megamix» på B-sida. Miksen inneheldt songar frå *[[A New World Record]]*, *[[Out of the Blue av Electric Light Orchestra|Out of the Blue]]*, *[[Discovery av Electric Light Orchestra|Discovery]]*, *[[Time av Electric Light Orchestra|Time]]* og *Balance of Power*. Han vart miksa av Paul Dakeyne for DMC, men lydkvaliteten var ganske dårleg. 

Songen vart sidan spelt inn av Mark Bram, frå bandet Ruby Topaz, på Ruby Topaz-albumet *Rarities*.

## Innhald
Alle songane skrivne av Jeff Lynne.

;7"
#«Getting to the Point» – 4:28
#«Secret Lives» – 3:26

;12"
#«Getting to the Point» – 4:28
#«ELO Megamix» («Don't Bring Me Down»/«Sweet Talkin' Woman»/«Livin' Thing»/"Calling America"/"So Serious"/«Shine a Little Love»/«Twilight»/«Turn to Stone»/«Hold on Tight»)– 9:57
#«Secret Lives» – 3:26

## Lister

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Getting to the Point|Getting to the Point]]» frå ,  den 18. februar 2015.* 
*** oppgav desse kjeldene:*


## Bakgrunnsstoff
*
Interventrikulær septum

**Interventrikulær septum** (**IVS**) eller **ventrikkelseptum**, i utviklinga kjent som **septum inferius**, er ein skiljevegg mellom dei nedre hjartekammera (ventriklane) i hjarta.

Ventrikkelseptum går skrått bakover mot høgre, og er kurva med konveksiteten retta mot høgre hjartekammer.

## Struktur
* Storparten av skiljeveggen er tjukk og muskulær, og utgjer **muskulær septum** (*septum musculare ventriculorum*).
* Den øvre og bakre delen er ikkje-muskulær og skil *[[vestibulum aortae]]* frå den nedre delen av høgre framkammer og den øvre delen av høgre hjartekammer. Denne delen er tynn, fibrøs og oval eller rund, og blir kalla **membranøs septum** (*septum membranaceum ventriculorum*).

### Blodforsyning
Blodforsyninga til ventrikkelseptum kjem i hovudsak frå to viktige arteriar. Den første er den fremre interventrikulære forgreininga av venstre koronararterie, som går bak lungepulsåra og mellom venstre framkammer til *[[sulcus interventricularis anterior]]*, der den går nedover mot *[[incisura apicis cordis]]*. Den andre er den bakre interventrikulære forgreininga av venstre koronararterie, som går langs *[[sulcus interventricularis posterior]]* til hjartespissen der den møter den fremre interventrikulære forgreininga.

## Klinisk relevans
* Acyanotisk hjartefeil
* Myokardruptur, inkludert ventrikkelseptumruptur
* Ventrikkelseptumdefekt

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Interventricular septum|Interventricular septum]]» frå ,  den 18. februar 2015.*
Etta James

**Etta James** () var ein USA-amerikansk songar og låtskrivar som verka innan sjangrar som blues, soul, rhythm and blues, rock and roll, gospel og jazz.

James spelte inn 30 album og 58 singlar gjennom karrieren sin. *[[Rolling Stone]]* rangerte James som nummer 22 på lista si over 100 Greatest Singers of All Time og ho var nummer 62 på lista over dei 100 største artistane i verda. 

## Liv

Jamesetta Hawkins blei fødd i Los Angeles i California som dotter av fjorten år gamle Dorothy Hawkins og ein ukjend mann. Mora var ofte fråverande, og James kalla henne seinare «the Mystery Lady». Ho budde hjå ei rekkje ulike fosterfamiliar, med «Sarge» og «Mama» Lu som den viktigaste.

Som femåring byrja James synga ved ei baptistkyrkje i Los Angeles, og blei ein populær songar der. Ho fekk musikalsk opplæring av dirigenten James Earle Hines, som likte å visa henne fram. Ved nokre høve ville han tvinga James til å synga for pokerlaga sine seint på natta, og slå henne om ho nekta. Etter dette hadde James alltid stor motvilje mot å synga på kommando.

14 år gammal hadde Etta James skipa ei eiga musikkgruppe, «The Creolettes», som spelte på hudfargen deira. Musikaren Johnny Otis blei kjend med James og hjelpte henne framover med nytt bandnamn, «The Peaches», artistnamnet Etta James (danna ved å bytta om på namnedelane i «Jamesetta») og til platekontrakt med Modern Records. Dei spelte inn «Dance with Me, Henry»(«The Wallflower»), med James som medforfattar. Songen hamna på førsteplassen på hit-lister for rhythm and blues i 1955. Gruppa gav òg ut hitten «Good Rockin 'Daddy». I 1960 skreiv James under på ein platekontrakt med Argo Records, eit dotterselskap til Chess Records. Dei gav ut hennar to mest kritikarroste album, *At Last!* og *The Second Time Around*. 

James hadde ei rekkje problem med lova tidleg på 1970-talet som følgje av sin heroin-avhengighet, og hadde fleire opphald på rehabiliteringssenter. Mannen hennar, Artis Mills,  tok ansvaret då dei begge to blei arrestert for å ha og misbruka heroin, og hamna i fengsel. Mills blei lauslaten frå fengsel i 1982. I 1988 blei James innlagd ved rehabiliteringsklinikken Betty Ford Center i Palm Springs i California.

James opptredde på Montreux Jazz Festival i 1977, 1989, 1990 og 1993. Ho var òg med på fleire festivalar over heile USA. 

I januar 2011 blei Etta James lagd inn på sjukehus med ei rekkje helseproblem, mellom anna blodkreft. 20. januar 2012, fire dagar før den 74. fødselsdagen sin, døydde ho ved Riverside Community Hospital i Riverside i California.

## Utmerkingar og ettermæle
James har vunne 6 Grammy-prisar og 17 Blues Music Awards. Ho blei teken inn i Rock & Roll Hall of Fame i 1993, Blues Hall of Fame i 2001  og Grammy Hall of Fame i 1999 og igjen i 2008. I 2003 mottok James ein Grammy Lifetime Achievement Award. 

James blei spelt av Beyoncé Knowles i filmen *Cadillac Records* frå 2008. 

## Kjelder


**Denne artikkelen bygger på «[[:nb:Etta James|Etta James]]» frå , og «[[:en:Etta James|Etta James]]» frå  den 18. februar 2015.*  
 
## Bakgrunnsstoff
* Offisiell nettstad
The Night the Light Went On in Long Beach

***The Night the Light Went on in Long Beach*** er eit konsertalbum 1974 av Electric Light Orchestra (ELO) spelt inn i Long Beach Auditorium den 12. mai 1974 Long Beach i California, og er ein parodi på tittelen av «The Night the Lights Went Out in Georgia» av Vicki Lawrence frå 1973.

## Innhald

## Medverkande
*Jeff Lynne	– vokal, gitar
*Bev Bevan – trommer
*Richard Tandy – klaverinstrument
*Mike de Albuquerque – bass, korvokal
*Mik Kaminski – fiolin
*Hugh McDowell – cello
*Mike Edwards – cello

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:The Night the Light Went On in Long Beach|The Night the Light Went On in Long Beach]]» frå ,  den 18. februar 2015.* 
*** oppgav desse kjeldene:*
Albumet Showdown

***Showdown*** er eit samlealbum av Electric Light Orchestra (ELO) som dekkjer åra dei gav ut plater for Harvest Records. Det var det første i ei rekkje samlealbum av Electric Light Orchestra. Det var òg første gongen hitsingelen «Showdown» kom ut på eit album i Storbritannia.
 
## Innhald

## Medverkande
*Jeff Lynne – vokal, gitar, piano, Moog Synthesizer
*Roy Wood – vokal, akustisk gitar, bass, Cello, blåseinstrument
*Bev Bevan – trommer, perkusjon
*Richard Tandy – klaverinstrument, Moog Synthesizer
*Mike de Albuquerque – Bass, korvokal
*Wilfred Gibson – Fiolin
*Mike Edwards – Cello
*Colin Walker – Cello
*Bill Hunt – valtnorn, jakthorn
*Steve Woolam – fiolin

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Albumet Showdown|Albumet Showdown]]» frå ,  den 18. februar 2015.* 
*** oppgav desse kjeldene:*
ELO's Greatest Hits

***ELO's Greatest Hits*** er eit samlealbum av Electric Light Orchestra (ELO), gjeve ut i 1979.

På plateomslaget kan ein sjå eit brev, skriven av frontmannen Jeff Lynne, som skildrar perioden 1973-1978 og innspelinga av kvar av songane. 

## Innhald

## Medverkande
*Jeff Lynne	– vokal, gitarar
*Bev Bevan – trommer, perkusjon
*Richard Tandy – klaverinstrument
*Mike de Albuquerque – bass (til 1974)
*Kelly Groucutt – bass, vokal (etter 1974)
*Mik Kaminski – fiolin
*Mike Edwards – cello (til 1974)
*Melvyn Gale – cello (etter 1975)
*Hugh McDowell – cello
*Wilfred Gibson – fiolin («Showdown», «Ma-Ma-Ma Belle»)
*Colin Walker – cello («Showdown», «Ma-Ma-Ma Belle»)
*Marc Bolan – gitar på «Ma-Ma-Ma Belle»

## Lister
* 1 Australia 
* 2 New Zealand
* 6 Canada
* 7 Storbritannia 
* 13 Noreg
* 17 Austerrike
* 28 Spania
* 30 USA (CashBox & ''Billboard'' 200); salstrofé: 4x platinaplate

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:ELO&#39;s Greatest Hits|ELO&#39;s Greatest Hits]]» frå ,  den 18. februar 2015.* 
*** oppgav desse kjeldene:*
Live at Wembley '78

***Live at Wembley '78*** er eit konsertalbum av Electric Light Orchestra (ELO).

Lyden på albumet førte til skuldingar om at bandet mima til songane.  Det viste seg at lyden nytta på fjernsynssendinga av *Out of the Blue Concert* i 1978, som opptaka på albumet vart henta frå, var ein dårleg miksa monolyd som nytta mange av dei førehandsinnspelinga opptaka som vart nytta på konserten, slik at bandet unngjekk lydproblema skapt av den store scenen av metall og fiberglas. Lydbanda var berre for bandet, for at dei skulle klare å halde takten og skulle ikkje ut til publikum.

I 2006 mastra Eagle Rock Entertainment lydbanda på nytt og presenterte lyden i stereo for første gong, og fjerna dei førehandsinnspelte lydspora som var tydelege på somme spor. Denne utgåva er så langt ikkje gjeven ut på CD, berre DVD.

## Innhald
Jeff Lynne utanom spor 15, skriven av Chuck Berry.
  

## Medverkande
* Jeff Lynne – vokal, gitar
* Bev Bevan – trommer
* Richard Tandy – klaverinstrument
* Kelly Groucutt – bass, vokal
* Mik Kaminski – fiolin
* Hugh McDowell – cello
* Melvyn Gale – cello
* Jake Commander – korvokal, akustisk gitar

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Live at Wembley &#39;78|Live at Wembley &#39;78]]» frå ,  den 18. februar 2015.* 
*** oppgav desse kjeldene:*
Live at the BBC av Electric Light Orchestra

***Live at the BBC*** er eit album med konsertopptak av Electric Light Orchestra (ELO). Det vart gjeve ut i 1999 og inneheld forskjellige opptak gjort av BBC, i tillegg til delar av ein konsert innspelt av BBC.

## Innhald

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Live at the BBC av Electric Light Orchestra|Live at the BBC av Electric Light Orchestra]]» frå ,  den 18. februar 2015.* 
*** oppgav desse kjeldene:*
All Over the World: The Very Best of Electric Light Orchestra

***All Over the World: The Very Best of Electric Light Orchestra*** er eit samlealbum av Electric Light Orchestra, gjeve ut i 2005.

Plata vart opphavleg berre gjeve ut for heimemarknaden (Storbritannia). Albumet selde godt og det vart første gongen ELO fekk eit album inn på topp 1+ sidan *[[The Very Best of the Electric Light Orchestra]]* nådde fjerdeplassen i 1994.  *All Over the World* selde over 300&nbsp;000 eksemplar berre i Storbritannia. Albuma *[[The Electric Light Orchestra av Electric Light Orchestra|The Electric Light Orchestra]]*, *[[ELO 2]]* og *[[Eldorado av Electric Light Orchestra|Eldorado]]* var ikkje representerte på samlinga. 

## Innhald

## Medverkande
*Jeff Lynne – vokal, gitarar, klaverinstrument, Bass & trommer («Xanadu (New Version)»)
*Bev Bevan – trommer, perkusjon
*Richard Tandy – klaverinstrument, gitar
*Kelly Groucutt – Bass, vokal
*Mik Kaminski – Fiolin
*Hugh McDowell – Cello
*Melvyn Gale – Cello
*Mike de Albuquerque – Bass («Showdown», «Ma-Ma-Ma Belle»)
*Mike Edwards – Cello («Showdown», «Ma-Ma-Ma Belle»)
*Wilfred Gibson – Fiolin («Showdown», «Ma-Ma-Ma Belle»)
*Colin Walker – Cello («Showdown», «Ma-Ma-Ma Belle»)
*Marc Bolan – gitar («Ma-Ma-Ma Belle»)

## Lister
* 2 Danmark
* 6 Storbritannia (2005)
* 6 Sverige
* 10 Storbritannia (2012)
* 18 New Zealand
* 21 USA(Billboard Top Pop Catalog Album) (2012)
* 29 Noreg
* 35 Australia
* 71 Nederland
* 99 Spania
* 128 USA (''Billboard'' 200) (2012)

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:All Over the World: The Very Best of Electric Light Orchestra|All Over the World: The Very Best of Electric Light Orchestra]]» frå ,  den 18. februar 2015.* 
*** oppgav desse kjeldene:*
Calling America

«**Calling America**» er ein song av rockegruppa Electric Light Orchestra (ELO) gjeve ut som singel i 1986 frå albumet *[[Balance of Power av Electric Light Orchestra|Balance of Power]]*. Singelen nådde 28. plassen i Storbritannia og 18. plassen på Billboard Hot 100. Det vart den siste hitsingelen deira USA.

## Oversyn
Det vart den første hitten til bandet på tre år. Songen er, som dei fleste songane på *Balance of Power*, musikalsk livleg og lys, medan tekstane er mørkare og handlar om uærlege kjærastar.

Det vart òg gjeven ut ein 12-tommar versjon av singelen i Storbritannia med ein versjon av «Destination Unknown» på B-sida.

## Innhald
Alle songar var skrivne av Jeff Lynne.

;7"
#«Calling America» – 3:28
#«Caught in a Trap» – 3:43

;US 12"
#«Calling America» – 3:28
#«Caught in a Trap» – 3:43
#«Endless Lies» – 2:54

;UK 12"
#«Calling America» – 3:28
#«Caught in a Trap» – 3:43
#«Destination Unknown» – 4:10

## Lister

## Video
Musikkvideoen vart filma i Paris med klipp føre Centre Georges Pompidou.

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Calling America|Calling America]]» frå ,  den 18. februar 2015.* 
*** oppgav desse kjeldene:*

## Bakgrunnsstoff
* (lisensiert av Sony BMG)
*
Electric Light Orchestra Live

***Electric Light Orchestra Live*** er eit konsertalbum av Electric Light Orchestra. Det kom ut 19. april 2013 i Storbritannia og 23. april i USA på Frontiers. Albumet bestod av opptak frå Zoom-turneen deira i 2001. PBS filma ein konsert ved CBS Television City i Los Angeles. I tillegg var to tidlegare uutgjevne songar på albumet.

## Innhald

## Medverkande
* Jeff Lynne&nbsp;– vokal, sologitar, rytmegitar
* Richard Tandy&nbsp;– klaverinstrument, synthesizer, vocoder
* Marc Mann&nbsp;– sologitar, rytmegitar, klaverinstrument, korvokal
* Matt Bissonette&nbsp;– bassgitar, korvokal
* Gregg Bissonette&nbsp;– trommer, korvokal
* Peggy Baldwin&nbsp;– elektrisk cello
* Sarah O'Brien&nbsp;– elektrisk cello
* Rosie Vela&nbsp;– korvokal

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Electric Light Orchestra Live|Electric Light Orchestra Live]]» frå ,  den 18. februar 2015.* 
*** oppgav desse kjeldene:*
Diskografien til Electric Light Orchestra

Under er ein komplett diskografi for **[[Electric Light Orchestra]]**. Katalogen til ELO er uvanleg sidan det er langt fleire samlealbum enn studioalbum, hovudsakleg på grunn av dei mange hitsinglane Jeff Lynne skreiv. 

## Album

### Studioalbum

### Konsertalbum
}
*Selskap: Warner Bros.
|-
|rowspan="2"| 1998
| style="text-align:left;"| *[[Live at Wembley '78]]*
*Utgjeve: 1998|3|28|df=yes}}
*Selskap: Eagle
|-
| style="text-align:left;"| *[[Live at Winterland '76]]*
*Utgjeve: 1998|3|30|df=yes}}
*Selskap: Eagle
|-
| 1999
| style="text-align:left;"| *[[Live at the BBC av Electric Light Orchestra|Live at the BBC]]*
*Utgjeve: 1999|6|28|df=yes}}
*Selskap: Eagle
|-
| 2013
| style="text-align:left;"| 
*[[Electric Light Orchestra Live]]*
*Utgjeve: 2013|4|19|df=yes}}
*Selskap: Frontiers
|}

### Samlealbum

; Komplett liste

## Plateboksar

## Singlar

## Videoalbum

## Bøker
**The Electric Light Orchestra Story*  (1980) ISBN 0-907394-00-0
**Unexpected Messages*  (1996) ISBN 3-00-000642-7
**More Light for The Orchestra* (1997) ISBN 950-43-8302-5

## Fotnotar






## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Diskografien til Electric Light Orchestra|Diskografien til Electric Light Orchestra]]» frå ,  den 18. februar 2015.* 
*** oppgav desse kjeldene:*


## Bakgrunnsstoff
*Face The Music  - ELO og tilknytte artistar
*Jeff Lynne Song Database 
*Discovery - Welcome to the show 
*Rockaria
The Essential Electric Light Orchestra

***The Essential Electric Light Orchestra*** er eit samlealbum av Electric Light Orchestra (ELO), gjeve ut i 2003 som eit enkelt album i USA. Det er ein del av Sony Music sin *The Essential*-serie.

Ei økovenleg innpakning av albumet kalla *Playlist: The Very Best of Electric Light Orchestra* kom ut 2. september 2008 og inneheld ein multimediadel på CD-plata med bilete, omtale og to nye bakgrunnsbilete. 

I oktober 2011 vart albumet gjeve ut som eit dobbeltalbum. Dette var den tredje ELO-samlinga som gjekk gjennom ELO-songane kronologisk. 

## Original utgåve

### Innhald

## 2011-utgåva

### Innhald

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:The Essential Electric Light Orchestra|The Essential Electric Light Orchestra]]» frå ,  den 18. februar 2015.* 
*** oppgav desse kjeldene:*
Mr. Blue Sky: The Very Best of Electric Light Orchestra

***Mr. Blue Sky: The Very Best of Electric Light Orchestra*** (òg berre kalla ***Mr. Blue Sky***) er eit samlealbum frå 2010 av Jeff Lynne, som består av songar av Electric Light Orchestra (ELO), for Frontiers.

Jeff Lynne, som var frontmann i ELO og skreiv dei fleste songane for bandet, spelte inn alle songane på nytt i 2012 og gav det ut som eit ELO-album. 

## Innhald

## Medverkande
;Musikarar
*Jeff Lynne — solovokal, korvokal, sologitar, rytmegitar, piano, bass, trommer, klaverinstrument, vocoder, kubjølle, produksjon, miksing, lydteknikar — strykearrangement, Mini Moog («Turn to Stone»)
*Laura Lynne — korvokal («Evil Woman», «Strange Magic», «Showdown», «Livin' Thing»)
*Steve Jay — shaker, tamburin, miksing, lydteknikar
*Ryan Ulyate — pianosolo («Evil Woman»), lydteknikar
*Howie Weinberg — mastering
*Dan Gerbarg — mastering

## Lister
* 2 UK (UK Top Independent Album Chart)
* 8 UK (UK Album Chart)
* 29 US (Billboard Top Independent Album)
* 46 US (Billboard Top Rock Album)
* 118 US (''Billboard'' 200)
* 119 Belgia (Flanders)
* 129 Belgia (Wallonia)

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Mr. Blue Sky: The Very Best of Electric Light Orchestra|Mr. Blue Sky: The Very Best of Electric Light Orchestra]]» frå ,  den 18. februar 2015.* 
*** oppgav desse kjeldene:*
Bhilspråk

**Bhilspråk** er ei gruppe vestlege indo-ariske språk som blir tala av bhilfolk i vestlege og sentrale delar av India. I 2011 hadde dei ulike språka rundt 21 millionar talarar til saman. Bhilspråk er hovudspråk i sørlege delar av Aravallifjella i Rajasthan, vestlege delar av Satpurafjella i Madhya Pradesh, nordvestlege delar av Maharashtra og sørlege delar av Gujarat.

## Slektskap
Bhilspråk ligg midtvegs mellom gujarati og rajasthani–marwarispråk.

## Språk
Språkgruppa omfattar desse språka:

*Nordlege:
**Bauria
**Wagdi (kanskje sentralt)
**Bhilori (noiri, dungra)
**Magari (magra ki boli; inkludert under bhili i *Ethnologue*)
*Sentrale
**Bhili (patelia), bhilodi, adiwasa og radjput-garasia [gjensidig forståelege; nokre gjensidig forståelege med marwari]
**Bhilali (rathawi)
**Chodri
**Dhodia
**Dhanki
**Dubli
*Austlege (bareli)
**Palya bareli
**Pauri bareli
**Rathwi bareli
**Pardhi

*Kalto/nahali 

Vasavi blir tala av bhilfolk, men er nærare i slekt med gujarati.

## Kjelder


**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Bhil languages|Bhil languages]]» frå ,  den 19. februar 2015.*  
 

## Bakgrunnsstoff
* Khare, Randhir. *Dangs: Journeys Into The Heartland*. New Delhi: Harper Collins Publishers India.
* Khare, Randhir. *Flight Of Arrows*. Selected Song Poems Of The Bhils. Pune: Grasswork Books
* Khare, Randhir. *The Singing Bow: Song-Poems of the Bhil*. New Delhi: HarperCollins Publishers India, 2001. ISBN 81-7223-425-2
* Varma, Siddheshwar. *Bhil Dialects and Khandesi: A Linguistic Analysis*. Panjab University Indological series, 23. Hoshiarpur: Vishveshvaranand Vishva Bandhu Institute of Sanskrit and Indological Studies, Panjab University, 1978.
Karakulsau

**Karakulsau** er ein sauerase som opphavleg kjem frå Sentral-Asia/sørvestlege Asia, men som no finst i mange delar av verda, særleg i det sørvestlege Afrika. Karakulsauen er ein såkalla *[[feitthalesau]]* eller *tjukkhalesau*. Dyra har ein brei hale der det er lagra ein næringsreserve som hjelper dei til å overleve under ekstreme tilhøve. Slik kan dei leve i område der temparaturen kan variere mellom 50 varmegradar C til 40 kuldegradar C. Karakulsauen kan dessutan gjere seg nytte av det salte vatnet som finst på steppene i Usbekistan.

Karakulsauen er kjend for at skinnet av nyfødde lam vert nytta som pelsverk, såkalla persianar. Når skinnet kjem frå foster som er aborterte av naturlege årsaker (abortar skjer etter måten ofte på grunn av dei karrige tilhøva desse dyra lever under), vert skinnet gjerne kalla *Breitschwanz*. Lammepelsen er til vanleg svart, men det finst òg til tider lam i ulike nyansar av gråbrunt, og i særsynte høve jamvel kvite. Dei vaksne sauene er grå. Søyene vert ofte nytta som mjølkedyr.

## Bakgrunnsstoff
Feitthalesau

**Feitthalesau** eller **tjukkhalesau** er typar av sau som er vanlege i det nordlege Afrika, Midt-Austen, Pakistan, Nord-India, Vest-Kina og Sentral-Asia.

Nemninga feitthalesau kjem seg av den feittfylte halen med opplagsnæring som desse sauene har, og som gjer at dei kan leve under særs karrige og vekslande naturtilhøve. Til liks med kamel og dromedar, som samlar seg næring i pukkelen på ryggen, samlar desse sauene seg næring i hale og bakpart. Feittavleiringa i halen kan vege opp mot ti kilo. Den mest kjende rasen av feitthalesauene er truleg karakulsau.
Stigbøyelmuskel

**Stigbøyelmuskelen** eller **stapediusmuskelen** (latin: *musculus stapedius*) er den minste skjelettmuskelen i menneskekroppen. Den er litt over 1 millimeter i lengd og jobbar med å stabilisere den minste knokkelen i kroppen, nemleg stigbøyelen. 

## Struktur
Stigbøyelmuskelen oppstår frå ein foramen i spissen av *eminentia pyramidalis* (ein hòl og kjegleforma prominens i den bakre veggen i trommehola), og har insersjon i stigbøyelnakken.  

### Innervasjon
Stigbøyelmuskelen er innervert av *[[nervus stapedius]]*, som er ei grein av av andletsnerven. 

### Blodforsyning
Blodforsyninga til muskelen kjem frå *[[ramus stapedius arteriae auricularis posterioris]]*, som er ei grein av *[[arteria auricularis posterior]]*.

## Funksjon
Muskelen dempar vibrasjonen i stigbøyelen ved å trekke i nakken av knokkelen.  Den hindrar unaudsynleg rørsle i stigbøyelen og medverkar til å kontrollere amplituden av lydbølgjer som kjem frå dei ytre omgjevnadane til det indre øyret. Den dempar vibrasjonsevna til stigbøyelen og vernar det indre øyret mot høge lydar, særleg lyden frå eiga stemme.

## Klinisk relevans
Paralyse av stigbøyelmuskelen, til dømes frå skade i andletsnerven (CN VII) distalt for *[[ganglion geniculi nervi facialis|ganglion geniculi]]* og føre forgreininga til stigbøyelmuskelen (som òg vil føre til facialisparese), opnar for breiare oscillasjon i stigbøyelen, noko som høgnar høyreknoklane sin reaksjon til lydvibrasjonar. Denne tilstanden er kjent som hyperakusi, og fører til at vanlege lydar kan oppfattast som ekstremt høge.

## Evolusjonær variasjon

Trommehinnemuskelen deler ei evolusjonær historie med andre strukturar hjå ryggbeinsdyr, på same måte som stigbøyelen.

Stigbøyelen hjå pattedyr utvikla seg frå ein muskel som hjå andre firfotingar blir kalla *[[depressor mandibulae]]*. Muskelen hadde i oppgåve å opne kjeven, ein funksjon som blei overteken av *[[musculus digastricus]]* hjå pattedyr. *Depressor mandibulae* oppstod frå *[[levator operculi]]* hjå beinfisk, og tilsvarar *[[levator hyomandibulae]]* hjå haiar. Alle desse musklane stammar frå den andre faryngealbogen og er innervert av andletsnerven (CN VII), i likskap med trommehinnemuskelen.

## Sjå òg

* høyrsle
* mellomøyret
* høyreknokkel
* trommehinnemuskel — den andre store muskelen i mellomøyret
* stigbøyelen — den andre knokkelen som muskelen er tilknytt

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Stapedius muscle|Stapedius muscle]]» frå ,  den 19. februar 2015.*
Hermelinpels

**Hermelin** er pelsverk av den pelsen som røyskatter har om vinteren, då desse dyra er skinande kvite, men med eit kolsvart parti yst på halen. Halen med den svarte tuppen vert vanlegvis teke med når det vert laga klede av pelsen, som soleis vert kvit med innslag av svarte parti.

Kapper og anna klede av den kostesame hermelinpelsen har i lange tider vore eit symbol på høg status og rikdom, og har vorte nytta av kongar og anna storfolk.
Persianar

**Persianar** er pelsverk av skinn (huda med håra på) frå nyfødde lam av karakulsau. Lamma vert vanlegvis slakta det første døgeret, seinast innan 10 døger. Når lamma er så små, har dei slike krullar og mønster i pelsen som er karakteristiske for persianar-pelsverket. Denne typen pelsverk vart opphavleg produsert i Russland og Afghanistan, men produksjonen går no føre seg fleire stader. I alle land der slikt pelsverk vert produsert, er det forbod mot å betre kvaliteten på pelsverket ved å gjere noko med søya for at ho skal kaste lamma før tida.


102_0198_Karakul3.jpg|Karakul-lam frå Namibia.
Bundesarchiv Bild 101I-322-2470-21, Russland, zwei Männer mit Fellmützen.jpg|Menn med persianarhattar.

## Bakgrunnsstoff
Holo i Bergen

**Holo** er ein gard i Arna i Bergen. Garden ligg aust for Indre Takkvam, vest for Herland og sør for Sørfjorden. Herlandsvegen og E16 Hardangervegen går over garden, medan ein del av Herlandtunnelen på Bergensbanen ligg under han.

Namnet Holo vart vedteke av Statens kartverk 6. september 1995.

## Fotnotar
Diskografien til Roy Orbison

Dette er ein oversikt over **diskografien til [[Roy Orbison]]**. Han var mest populær frå 1957 til 1964. Seinare hadde han suksess som medlem av The Traveling Wilburys og eit kortvarig oppsving i karrieren i 1980-åra før han døydde. Orbison fekk 22 songar inn på topp 40 på singellista i USA, seks på topp 5 og to heilt på toppen av lista. 

## Album

### Studioalbum

### Konsertalbum

### Samlealbum

## Singlar

## Samarbeid og gjestemusikar
* «Find My Baby for Me» – Sonny Burgess
* «I Was a Fool» – Ken Cook
* «Jenny» – Ken Cook
* «I Fell in Love» – Ken Cook
* «Rockabilly Gal» – Hayden Thompson
* «Greenback Dollar», «Watch and Chain» – Ray Harris
* «Cast Iron Arm» – Johnny Wilson
* «You've Got Love» – Johnny Wilson
* «Don't Do Me This Way» – Ricky Tucker (visstnok med Buddy Holly)
* «Patty Baby» – Ricky Tucker (visstnok med Buddy Holly)
* «Fools Like Me» – Jerry Lee Lewis
* «No One Really Cares» – Kris Jensen
* «Shook Up» – Joe Melson
* «Dance» – Joe Melson
* «I'm in a Blue Mood» – Conway Twitty
* «Tennessee Owns My Soul» – Bill Dees
* «I Belong to Him» – Jessi Colter med Waylon Jennings
* «Indian Summer» – Gatlin Brothers & Barry Gibb
* «Leah» – Bertie Higgins
* «Beyond The End» – Jimmy Buffett
* «Zombie Zoo» – Tom Petty
* «Life Fades Away» – Skriven av Glenn Danzig
* «Crying» – k.d. lang
* «I'd Be a Legend In My Time – Don Gibson

## Kjelder


**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Roy Orbison discography|Roy Orbison discography]]» frå ,  den 19. februar 2015.* 
*** oppgav desse kjeldene:*
* Amburn, Ellis (1990). *Dark Star: The Roy Orbison Story*, Carol Publishing Group. ISBN 0-8184-0518-X
* Escott, CE. (1992). Good Rockin' Tonight: Sun Records and the Birth of Rock 'n' Roll. New York, N.Y.: St.Martin's Press. ISBN 0-312-08199-5
Indre Songstad

**Indre Songstad** er ein gard i Arna i Bergen. Garden ligg aust for Ytre Songstad, vest for Øvre Romslo og sør for Sørfjorden.. Saman med Ytre Songstad utgjer Indre Songstad namnegarden Songstad.

Romslovegen går over garden, medan Songstad II-tunnelen og Songstad III-tunnelen på Bergensbanen og Songstadtunnelen II på E16 Hardangervegen ligg under han.

Namnet Indre Songstad vart vedteke av Statens kartverk 6. september 1995.

## Kjelder
Dekkjetøy

**Dekketøy** eller **dekkjetøy** viser til utstyret ein bruker til å dekka eit bord. Det kan omfatta dukar, servise, bestikk, drikkeglas, serviettar og pyntegjenstandar som vasar og lysestakar. Høve og tradisjon tilseier kor mykje dekkjetøy ein bruker og korleis det blir dekt.

## Kjelder

* 
* Dækketøj - Ordbog over det Danske sprog


**Denne artikkelen bygger på «[[:nb:Dekketøy|Dekketøy]]» frå , og «[[:en:Tableware|Tableware]]» frå  den 20. februar 2015.*
Flyene i Bergen

**Flyene** er ei slette på garden Herland i Arna i Bergen. Sletta har matrikkelnummer 227/1, og ligg om lag 19 meter over havet.

Namnet Flyene vart vedteke av Statens kartverk 6. september 1995.

## Fotnotar
Danskevika

**Danskevika** er ei vik i Sørfjorden ved garden Indre Songstad i Arna i Bergen. Då ein ny jarnbanetrasé med tunnel mellom Trengereid stasjon og Takvam haldeplass på Bergensbanen vart planlagd tidleg i 2000-åra, ville Jernbaneverket bruke Danskevika som dumpeplass for tunnelmassane. Det vart òg planlagd eit tverrslag til hovudtunnelen på grunn av dumpinga. Oppdrettsannlegget som ligg i Danskevika måtte òg verte flytta om ein skulle fylt att vika.

Namnet Danskevika vart vedteke av Statens kartverk 6. september 1995.

## Fotnotar
Ingeborg Helen Marken

**Ingeborg Helen Marken** () er ein tidlegare norsk alpinist frå Eggedal i Buskerud som hevda seg internasjonalt i super-G og i utfor. Ho vann eitt verdscuprenn i 1996 og fire NM-gull i tida 1995-2002. I alt fire gongar stod ho på pallen etter verdscuptevlingar; to i utfor, ein i super-G, samt i eit kombinasjonsrenn.

### Aktiv
Marken fekk sitt nasjonale gjennombrot i 1995-sesongen med gull og to sølv i alpint-NM, gullmedaljen kom i storslalålm. Året etter kom ho på sjetteplass i både utforrennet og kombinasjonen under VM i alpine greiner 1996 i spanske Sierra Nevada. Den 7. mars 1996 rann ho i Kvitfjell-løypa ned til sin einaste siger i ei verdscuptevling, eit super-G-renn. Seinare oppnådde ho to pallplasseringer i utforrenn i verdscupen, ein tredjeplass i franske Val-d’Isère i desember 1997 og ein andreplass i Sierra Nevada i mars 1999.

Både i 1997 og 1998 måtte Marken nøye seg med sølvmedaljar i utfor under noregsmeisterskapane i Hemsedal og Oppdal, slått av høvesvis Trude Gimle og Grete Strøm. Under Vinter-OL 1998 i Nagano kom Marken på 11. plass i utfor, medan ho i VM i alpine greiner 1999 i amerikanske Vail enda som nummer 14 i både utfor og super-G.

Marken vann NM-gull i utfor i 2000 og 2002, samt sølv i 2001. Under NM 2002 på Kvitfjell vart ho elles dobbeltmeister ettersom ho sigra også i super-G, i same løypa der ho seks år tidlegare vann verdscuprenn. Internasjonalt makta ho ikkje lengre å konkurrere med dei aller beste, noko ein 18. plass i VM-utforen 2001 og ein 13. plass i OL-utfor 2002 viste.

Marken la konkurranseskia på hylla etter 2002-sesongen.

## Kjelder
**Sportsboken*, aktuelle årgangar
Johan Kjølstad

**Johan Kjølstad** () er ein norsk langrennsløpar frå Ekne i Levanger som spesialserte seg på dei såkalla sprint-øvingane. I par med Ola Vigen Hattestad vann han VM-gull på team-sprinten under Ski-VM 2009 i Liberec, og tok sølv i sprinttevlinga bak same Hattestad.

### Aktiv
Kjølstad tok sin fyrste av to verdscupsigrar i Nove Mesto den 16. januar 2005, eit sprintrenn i fristil. Den andre triumfen kom då han vann klassisk-sprinten i Kuusamo den 1. desember 2007. Kjølstad har til saman seks pallplasseringar i verdscup-sprintar og fire i lag-sprintar. Han deltok på sprinten både under Vinter-OL 2006 og Vinter-OL 2010, der han vart høvesvis nummer sju og nummer ni.

I åra frå 2006 til 2011 vann Kjølstad fire medaljar i sprintøvinga under noregsmeisterskapane; gull i 2010, sølv i 2006 og 2009, samt bronse i 2011. Desse sesongane sikra han seg elles to NM-gull i 3x10 km stafett med Skogn Idrettslag og tre NM-titlar i team-sprint.

### Medaljar og besteplasseringar i noregsmeisterskap
*Ski-NM 2005:
*Ski-NM 2006: Sølvmedalje i sprint på Kongsberg
*Ski-NM 2007: Nr 5 på 50 km i Nybygda
*Ski-NM 2008:
*Ski-NM 2009:
*Ski-NM 2010: Gullmedalje i sprint i Stokke
*Ski-NM 2011: Bronsemedalje i sprint i Steinkjer
*Ski-NM 2012: 
*Ski-NM 2013: 
*Ski-NM 2014:
*Ski-NM 2015:

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:de:Johan Kjølstad|Johan Kjølstad]]» frå ,  den 20. februar 2015.*
Songstadneset

**Songstadneset** er eit nes i Sørfjorden på garden Ytre Songstad i Arna i Bergen.

Namnet Songstadneset vart vedteke av Statens kartverk 6. september 1995.

## Fotnotar
Roy Orbison at the Rock House

***Roy Orbison at the Rock House*** er det første albumet til Roy Orbison. Det kom ut i 1961 på Sun Records då Orbison alt hadde flytta til Monument Records, men ikkje fått ut eit album der enno. Eigaren av Sun Records, Sam Phillips, hadde ei samling med songar Orbison hadde spelt inn på Sun mellom 1956 og 1958. Phillips utnytta at Orbison no var landskjend i USA etter tre hittar på Monument i 1960 og 1961, som alle hadde nådd høgt på Billboard-lista.

Dei felste av songane på *Roy Orbison at the Rock House* vart skrivne av Orbison, men Sam Phillips stod oppført som låtskivar, noko som var tradisjon for rockabillyartistane som spelte for Sun. Kjende unntak er songar av dei andre Sun-artistane Harold Jenkins (betre kjend som «Conway Twitty») og Johnny Cash. «Rock House» vart skriven av Orbison og Twitty.

For denne utgjevinga vart det lagt korvokal og/eller nye instrument oppå alle songane, utanom «Devil Doll».

## Innhald

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Roy Orbison at the Rock House|Roy Orbison at the Rock House]]» frå ,  den 20. februar 2015.* 
*** oppgav desse kjeldene:*
Tryin' to Get to You

**«Tryin' to Get to You»** er ein song skriven av Rose Marie McCoy og Charles Singleton. Han vart opphavleg spelt inn av vokalgruppa The Eagles i 1954 og gjeve ut sommaren 1954 på Mercury Records 70391. 

Songen vart spelt inn av Elvis Presley i 1955 for Sun Records. Presley spelte inn fem versjonar av songen. Den første den 23. mars 1955 og den andre 11. juli 1955. Den andre innspelinga vart gjeven ut medan han levde. Han har òg spelt inn konsertopptak av songen på *[[Elvis (NBC TV)]]*, ** og *[[Elvis in Concert]]*. Den tidlegare versjonen kom ut i 1999 på albumet *[[Sunrise av Elvis Presley|Sunrise]]* og Presley spelte inn denne medan han samstundes spelte piano. Fordi pianoet ikkje var opp den forventa standarden, sletta produsenten Sam Phillips lyden av pianoet frå masterlydbandet, slik att ein i tillegg til vokalen til Elvis berre kan høyre sologitaren, bass og trommer. Vokalen til Presley verkar å vere inspirert av slik The Eagles song songen, 

Songen vart gjeven ut i 1956 på debutalbumet til Presley for RCA, *[[Elvis Presley av Elvis Presley|Elvis Presley]]*. Han er òg med på den kjende *[[The Sun Sessions]]* frå 1976. 

«Trying To Get To You» vart så gjeven ut av The Teen Kings med Roy Orbison i april 1956 som Je-Wel JE-101 med «Ooby Dooby» på B-sida.
Ein versjon av Johnny Carroll følgde, for Decca Records den 19. mai 1956 (Decca 9-29940). Ricky Nelson var så den neste som spelte inn songen. 

Etter Eric Burdon framførte han fleire gonger på konsertane sine, starta han opp att The Animals i 1983 og spelte inn songen i studio. Han er med på albumet *[[Ark av The Animals|Ark]]*. 

Sidan er han spelt inn av Johnny Rivers, Faith Hill, Susie Arioli, Gene Summers og mange andre.

Songen var omarbeidd av Paul McCartney til «In Spite of All the Danger», den første originale songen spelt inn av the Quarrymen, førgjengaren til  Beatles. 

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Tryin&#39; to Get to You|Tryin&#39; to Get to You]]» frå ,  den 20. februar 2015.* 
*** oppgav desse kjeldene:*


## Bakgrunnsstoff
*
Ooby Dooby

**«Ooby Dooby»** er ein rock & roll-song skriven av Dick Penner og Wade Moore. Han vart skriven på taket av studentheimen dei budde på ved Texas University. Dei prøvde så å få eit lokalt rockabillyband, The Teen Kings leia av gitaristen Roy Orbison, til å spele inn songen. 

The Teen Kings spelte inn songen første gongen fro det vesle selskapet Je-Wel i Texas og gjeven ut under namnet the Teen Kings. Ei nyinnspeling på Sun Records gjeve ut 19. mai 1956 nådde den nasjonale singellista, ein 56. plass. Dette inspirerte til fleire coverversjonar av songen, mellom anna av Sid King & the Five Strings på Columbia. Creedence Clearwater Revival spelte inn songen for albumet Cosmo's Factory i 1970, og heldt seg tett inn til den originale innspelinga til Orbison for Sun, og har kopiert alt ned til til og med gitarsoloen. 

Orbison som skjemst over innspelingane sine for Sun Records, starta å spele songen fast på konsertane sine mot slutten av karrieren.

## Kjelder

## Bakgrunnsstoff
*
Aiguille de Triolet

**Aiguille de Triolet** er ein 3&nbsp;870 meter over havet høg fjelltopp i Graji-Alpane, på grensa mellom departementet Haute-Savoie i Frankrike og provinsen Aostadalen i Italia. Fjelltoppen er ein del av Mont Blanc-massivet.

I august 1874 tok klatraren J.A.G. Marshall seg til topps i lag med fjellførarane Ulrich Almer og Johann Fischer.

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:de:Aiguille de Triolet|Aiguille de Triolet]]» frå ,  den 20. februar 2015.*
Rock House av Roy Orbison

**«Rock House»** er ein rockabilly-song skriven av Roy Orbison og Harold Jenkins, som seinare kalla seg Conway Twitty. Songen vart spelt inn for Sun Records i juni 1956 og gjeven ut som den andre singelen for Sun, den 20. oktober 1956. B-sida var «You Are My Baby» som B-side, skriven av Johnny Cash. Songen gjekk ikkje inn på singellista. 

Singelen vart gjeven ut på albumet *[[Roy Orbison at the Rock House]]* i 1961. Songen vart ein standard for Rockabilly Revival-band i 1980-åra.

## Kjelder
* Rock House - royorbison.com 

## Bakgrunnsstoff
*
Sweet and Easy to Love

**«Sweet and Easy to Love»** er ein rockabilly-song skriven og framført av Roy Orbison. Songen vart spelt inn for Sun Records den 23. juni 1957. B-sida til singelen, «Devil Doll», vart spelt inn same dagen, i Sun Studios i Memphis i Tennessee. Songen gjekk ikkje inn på singellista. 

Singelen vart gjeven ut på albumet *[[Roy Orbison at the Rock House]]* i 1961. 

## Kjelder
* Rock House - royorbison.com 

## Bakgrunnsstoff
*
Croce Rossa

**Croce Rossa** (italiensk) eller **Croix Rousse** (fransk) er ein 3&nbsp;546 meter over havet høg fjelltopp i Graji-Alpane, på grensa mellom provinsen Piemonte i Italia og departementet Savoie i Frankrike. Fjellet reiser seg inst i dalføra Viù og Lanzo.

Geografen Antonio Tonini var fyrstemann til topps då han sommaren 1857 utforska dei kringliggjande fjellområda. På toppen er reist ei statue av Maria møy.

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Croce Rossa|Croce Rossa]]» frå ,  den 20. februar 2015.*
Chicken Hearted

**«Chicken Hearted»** er ein Rhythm and Blues-song skriven av Bill Justis. Songen vart spelt inn av Roy Orbison for Sun Records i 1957. B-sida til singelen, «I Like Love», var ein rockabillysong skriven av Jack Clement. Songen gjekk ikkje inn på singellista. 

## Kjelder
* Songen på discogs.com

## Bakgrunnsstoff
*
Seems to Me

**«Seems to Me»** er ein song skriven Boudleaux Bryant. 

Songen vart spelt inn av Roy Orbison for RCA Victor i 1958, produsert av Chet Atkins i 1958. Dette var den første singelen Orbison spelte inn for RCA Victor i Nashville. B-sida til singelen var «Sweet and Innocent», skriven av Sherrill og Hall.

## Kjelder
* [hhttp://www.discogs.com/Roy-Orbison-Seems-To-Me/release/5495232 Seems to Me - Discogs]

## Bakgrunnsstoff
*
Almost Eighteen

**«Almost Eighteen»** er ein song skriven og framført av Roy Orbison i 1958. 

Songen vart spelt inn for RCA Victor og var produsert av Chet Atkins. B-sida til singelen var «Jolie», skriven av Felice og Boudleaux Bryant. 

## Medverkande
* Roy Orbison - vokal og gitar. 
* Velma Smith - gitar
* Hank Garland - gitar
* Floyd Cramer - piano
* Bob Moore - bass
* Buddy Harman - trommer

## Kjelder
* Almost Eighteen - Discogs
* Almost Eighteen - royorbison.com

## Bakgrunnsstoff
*
Katarr

**Katarr** er ein overflatisk betennelse i slimhinnene som dekkar luftvegane eller andre holer i kroppen, til dømes nase og svelg. Det kan valda tjukke eksudat av slim og kvite blodlekamar som skuldast hevelse i slimhinnene i hovudet i respons til infeksjon. Symptomet er vanlegvis tilknytt forkjøling og brysthoste, men kan òg sjåast i pasientar med infeksjon i svelgmandelen (adenoiditt), mellomøyret (mellomøyrebetennelse), biholene (kronisk sinusitt) eller mandlane (tonsillitt). Slimet som oppstår ved katarr, kalla flegma, kan flaume ut, eller det kan setje seg fast, okkludere og bli kronisk.

Nokre vanlege former av katarr er blærekatarr, magekatarr og augekatarr.

## Klinisk relevans
Katarr som okkluderar delar av luftvegane kan føre til smerte ved:
* bruk av heis
* reise i fly eller helikopter
* reise i høgda
* bruk av symjebasseng og dykking
Endåtil den grunne enden i eit bad kan vere utriveleg på grunn av barotraume, eit problem som er tilknytt trykkendringar i hovudet som følgje av katarral blokkering. Dette kan skje ved så lite som 1,2 meter djupne.

## Ordsoge
Ordet «katarr» kjem frå gresk «katarrhein», der *kata* tydar «ned» og *rhein* tydar «renne» eller «flyte».

## Sjå òg
* allergi
* høyfeber
* rhinitt

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Catarrh|Catarrh]]» frå ,  den 20. februar 2015.*
Paper Boy av Roy Orbison

**«Paper Boy »** er ein song skriven og framført av Roy Orbison i 1959. 

Songen vart spelt inn for RCA Victor, men spelt inn på ny for Monument berre nokre dagar seinare i same studio i Nashville. På denne tida var Monument eit så nytt plateselskap at dei ikkje hadde sitt eige studio, og derfor leigde plass hos RCA i Nashville. Dette vart den første singelen Orbison gav ut for Monument, og som han sidan skulle få stor suksess med. Denne singelen gjekk ikkje inn på salslistene nokon stad. 

B-sida var «With the Bug», som òg var skriven av Orbison. 

## Kjelder
* Paper Boy - Discogs
* The monumental music of Roy Orbison

## Bakgrunnsstoff
*
Up Town av Roy Orbison

**«Up Town»** er ein song av Roy Orbison frå 1959. Han er skriven av Orbison og Joe Melson og gjeven ut på singel av Monument Records 30. november 1959. 

Songen var ein av tre nye songar som vart spelt inn under same økta i Nashville. Under innspelinga bad Orbison om å få strykarar i studio. Strykarane var dirigert av Bob Moore. 

Medlåtskrivaren Melson vart imponert over resultat og sa seinare: «Me stod i studio, lytta til opptaket og tenkte at det var den vakraste lyden i verda». *The Rolling Stone Illustrated History of Rock and Roll* skriv at musikken Orbison laga i Nashville «gav rocken ein ny glans», og samanlikna dei melodramatiske effektane orkesterakkompagnementet gav med produksjonen til Phil Spector.

Singelen nådde 78. plassen på den amerikanske singellista i 1959, den første singelen hans på lista sidan «Ooby Dooby» i 1956. B-sida til singelen var «Pretty One», skriven av Orbison. 

## Kjelder
* Clayson, Alan (1989). *Only the Lonely: Roy Orbison's Life and Legacy*, St. Martin's Press. ISBN 0-312-03961-1
* DeCurtis, Anthony; Henke, James (eds.) (1992). *The Rolling Stone Illustrated History of Rock & Roll*, Random House. ISBN 0-679-73728-6

## Bakgrunnsstoff
*
Slimhinne

Ei **slimhinne** eller **mucosa** (av latin *tunica mucosa*) er ei fuktig kroppshinne som i hovudsak oppstår frå endoderm. Den er samansett av epitel og eit tynt lag av bindevev kalla *lamina propria mucosae*. Slimhinnene dekker mange av kroppsholene og nokre av dei indre organa. Mange plassar er dei samanhengande med huden, til dømes i nasebora, leppene i munnen, augeloka, øyrene, kjønnsorgana og i endetarmsopninga.

Det finst slimhinner i klitorishovudet og klitorishetta hjå kvinner, og i penishovudet og den indre delen av forhuden hjå menn. Urinrøyret er òg trekt med slimhinner. Nokre slimhinner er involvert i absorpsjon og sekresjon. Den tjukke væska som blir skild ut av slimhinnene og tilknytte kjertlar blir kalla slim (mukus).

## Døme på slimhinner
* Kinnslimhinne (òg kalla bukkal slimhinne)
* Bronkialslimhinne og hinnene i stemmebanda
* Endometrium er slimhinna i livmora
* Spiserøyrsslimhinne (òg kalla øsofagusslimhinne)
* Mageslimhinne
* Tarmslimhinne
* Naseslimhinne
* Lukteslimhinne
* Munnslimhinne
* Penisslimhinne
* Vaginaslimhinne

## Sjå òg
* mucin
* mukociliær transport
* mukosal immunologi
* alkalisk slim

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Mucous membrane|Mucous membrane]]» frå ,  den 20. februar 2015.*  
 

## Bakgrunnsstoff