open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Eva Kristin Andersen

**Eva Kristin Andersen** () er ein norsk lokalpolitikar og tidlegare ordførar i Fredrikstad for Framstegspartiet. I 2007 vart ho fyrste kvinnelege ordføraren i byen. Ho er fødd og oppvaksen på Torp, og utdanna diplomøkonom frå Handelshøyskolen BI. Ho vart vald til gruppeleiar i Fredrikstad Fremskrittsparti i 1999.

Ho gjekk i 2007 til val på ynsket om å bygge ny sjukeheim, løyse trafikksituasjonen i Fredrikstad utan bompengar og å fjerne eigedomsskatten. Ved valet i 2011 gjekk FrP attende med over 17 prosentpoeng i Fredrikstad og miste ti av sytten representantar i kommunestyret, og ordførarvervet.

## Gensersaka
Andersen vart landskjend i norske aviser i 2007 etter at *[[Fredriksstad Blad]]* trykte ein artikkel med eit bilete av henne iført ein genser frå motorsykkelklubben Bandidos, ei gruppe som politiet karakteriserer som eit organisert kriminelt miljø. I etterkant vart det ei stor sak der Andersen og partikollegaene hennar hevda at biletet var manipulert. Ekspertar frå Interfoto meinte på andre sida at biletet ikkje var manipulert, då det ikkje hadde nokon teikn på å vere redigert. I ettertid sa Andersen at ho hadde handtert saka dårleg, og at ho hadde vore uklar i det ho hadde sagt. Andersen har heile tida halde fast på at biletet ikkje var ekte. Dette fekk ho også støtte for frå partisekretæren til Framstegspartiet, Geir Mo. Saka var tema på et folkemøte i Fredrikstad, og vart også handsama i bystyret, men fekk ingen konsekvensar for virket hennar som ordførar. Bystyregruppa til Framstegspartiet i Fredrikstad valde å ikkje ta opp saka internt.

## Kjelder


**Denne artikkelen bygger på «[[:nb:Eva Kristin Andersen|Eva Kristin Andersen]]» frå ,  den 19. november 2011.*
Daimari

**Daimari** er ei strand og bukt på den nordlege kysten av Aruba, nord for Angochi.

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Daimari|Daimari]]» frå ,  den 19. november 2011.*
Hooiberg

**Hooiberg** er ein vulkansk formasjon på Aruba. Han ligg nesten i sentrum av øya, og ein kan sjå han frå nesten kor som helst på øya. På ein klar dag kan ein sjå Venezuela frå toppen.

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Hooiberg|Hooiberg]]» frå ,  den 19. november 2011.*
Baby Beach

**Baby Beach** er ein skjerma lagune som ligg i Seroe Colorado, på den søraustlege enden av Aruba. Han vert kalla Baby Beach fordi vatnet er så stille at det er trygt for små born. 

Stranda er populær hovudsakleg grunna mangel på bølgjer og fordi det er grunt vatn. Oljeraffineriet Valero Energy Corporation ligg innanfor synsvidde av Baby Beach. Men grunna retninga av lokale straumforhold, har Baby Beach reint og klart vatn. 

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Baby Beach, Aruba|Baby Beach, Aruba]]» frå ,  den 19. november 2011.*
Angochi

**Angochi** er ein landsby på Aruba, som ligg mot midten av øya. Nord for Angochi ligg stranda Daimari.

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Angochi|Angochi]]» frå ,  den 19. november 2011.*
Anne-Marie Nørholm

**Anne-Marie Nørholm** () er ein norsk filmregissør og filmteknikar frå Oslo.

Nørholm har arbeidd med norske filmproduksjonar sidan 1970-talet, og regisserte sin fyrste eigne langfilm i 1998. Dette var filmen om *Ole Aleksander Filibom-bom-bom* av Anne Cath. Vestly. Nørholm har også hatt suksess med å regissera barne- og ungdomsseriar for NRK. Under utdelinga av Amanda-prisen for 2002 vann ho prisen for *beste barne- og ungdomsfilm* med fjernsynsserien *[[Tiden før Tim]]*, send på NRK. Fjernsynsserien hennar *[[Johnny og Johanna]]*, også frå NRK, vart nominert i denne klassen i 2004. 

## Medverkande i

* 1976: *Angst* (film)
* 1978: *Det andre skiftet* (film, script)
* 1981: *Liten Ida* (film)
* 1982: *Krypskyttere* (film)
* 1984: Lars i porten (film, klippar)
* 1998: *Ole Aleksander Filibom-bom-bom* (film, regissør)
* 2002: Tiden før Tim (fjernsynsserie, regissør)
* 2004: Johnny og Johanna (fjernsynsserie, regissør)

## Kjelder

* Filmografi av Nørholm på filmweb.no
* Nørholm på imdb.com
* Bokmålswikipedia om filmane *Lars i porten* og *Det andre skiftet*.
Aurdalsnibba

**Aurdalsnibba** er eit fjell i Sykkylven kommune. Fjellet ligg mellom Ramstaddalen i nordaust og seterdalen *Aurdalen* i sørvest. Fjellet er lett å nå frå Aurdalen.
Arne Lindtner Næss

**Arne Birger Lindtner Næss** () er ein norsk filmskodespelar, -regissør, -produsent og manusforfattar.

## Karriere

Arne Lindtner Næss er utdanna skodespelar og filmdebuterte allereie i 1969 i Brent jord. Han har opptrådt på nær alle teater i Noreg, og er framleis aktiv. I moderne tid er han kanskje mest kjend ifrå dramaseriane Familiesagaen De syv søstre og Venner og fiender på TV 2. 

Frå 1985 tok han til å også regissera, produsera og skriva manus for filmar, noko det også må seiast han har lukkast med. I desse jobbane har han vorte særleg kjend for regisseringa av filmane om *Olsenbanden junior*, samt familiefilmen Venner for livet frå 2005. Arne Lindtner Næss vann Amandaprisen for 2005 i klassen *Beste barne- og ungdomsfilm* med Venner for livet.

Dei siste prosjekta til Lindtner Næss er filmen Blåfjell 2 - Jakten på det magiske horn samt den komande fjernsynsserien Esefo-kidza.

Arne Lindtner Næss er far til filmregissøren Peder Hamdahl Næss.

## Filmografi

* 2011: Blåfjell 2 - Jakten på det magiske horn (film, regi)
* 2010: Olsenbanden jr. Mestertyvens skatt (film, regi)
* 2008: S.O.S. Svartskjær (film, regi)
* 2007: Olsenbanden jr. Sølvgruvens hemmelighet (film, regi og manus)
* 2006: Olsenbanden jr. på Cirkus (film, regi)
* 2004: Olsenbanden jr. på rocker'n (film, regi og manus)
* 2004: Det gode selskap (film, regi, manus og produksjon)
* 2003: Olsenbanden jr. går under vann (film, regi og manus)
* 2002: Far og sønn (fjernsynsserie, regi)
* 2001: Olsenbandens første kupp (fjernsynsserie, regi og produksjon)
* 2001: Fox Grønland (fjernsynsserie, manus)
* 2000: Vazelina Hjulkalender (fjernsynsserie, regi og produksjon)
* 1998: Venner og fiender (fjernsynsserie, skodespelar og manus)
* 1998: Hotel Cæsar (fjernsynsserie, regi og manus)
* 1996: Familiesagaen De syv søstre (fjernsynsserie, skodespelar og manus)
* 1996: Fjernsynsserien Offshore (skodespelar) 
* 1994: Fjernsynsserien Vestavind (skodespelar)
* 1984: Snart 17 (film, skodespelar)
* 1982: Olsenbandens aller siste kupp (film, skodespelar)
* 1981: Liten Ida (film, skodespelar)
* 1978: Kvinnene (film, skodespelar)
* 1973: Kanarifuglen (film, skodespelar)
* 1972: Lukket avdeling (film, skodespelar)
* 1969: Brent jord (film, skodespelar)

## Kjelder

* *Bokmålswikipedia om Arne Lindtner Næss, henta inn 19. november 2011.*
* Profil på Filmweb.no
* Profil på imdb.com
* Engelsk biografi hjå Norsk Filminstitutt

## Bakgrunnsstoff

* Profil på filmfront.no
* Norsk filmfond om Venner for livet
* Intervju i Filmmagasinet
Sixten Sason

**Sixten Sason**, eig. *Karl-Erik Sixten Andersson*, () var ein svensk industridesignar.

## Biografi
### Tidlege liv
Sixten Sason voks opp utanfor Skövde der faren arbeidde som steinhoggar. Sason vart tidleg interessert i teknikk og som tenåring tok han til å lage teikningar og illustrasjonar til ulike motortidsskrift. 15 år gammal sendte han ei teikning til Husqvarna og etter denne teikninga skal ein bensintank ha blitt produsert. I 1928 fekk han i oppdrag å teikne ein motorsykkel for Husqvarna. 

Sasons avtente verneplikta som flymekanikar på 1930-talet. Etter å ha vore med i ei flyulykke låg han i lengre tid på sjukehus i åra 1934-1939. Under sjukehusinnleggingane gav han seg i kast med studiar og illustrerte ulike tidsskrift. I løpet av 1930-talet lagde Sason fleire framtidsversjonar om mellom anna Öresundsbro (1939) og sirkulære parkeringshus (1936). Han illustrerte òg ideane sine om framtidas byar. 

Under heile karrieren sin nytta han Pierre Olofsson som fargeekspert, mellom anna i samband med fargeval til Saabs modellar.

### Sason sitt arbeid hos Saab
Sason har ein stor plass i Saab si historie som skaparen av Saab-designen. Han vart tilsett i 1939 i Saab sin flydivisjon. Her lagde her ulike skisser og illustrasjonar til selskapet sine katalogar og produktblad. Når Saab seinare starta bilproduksjon var Sason alt med ved skapinga av «ur-Saaben» - SAAB 92. 

Sason skulle som sjefsdesignar hos SAAB vere med i den vidare utviklinga gjennom modellane 93, 95 og til slutt 99 - Sason sitt største verk. SAAB 99 var Saabs første store bil og Sason skapte designen som den dag i dag framleis finst hos Saab sine biler. SAAB 99 vart seinare utvikla til Saab 900. Sason nådde aldri å sjå verket sitt i produksjon da han døydde brått rett før lanseringa i 1967. Björn Envall som var tilsett hos *Sason Design* alt som 18-åring tok over som Saab sin sjefsdesignar etter Sason. I løpet av si tid hos Saab lagde Sason òg konseptbilen Saab Catherina.

I tillegg til konstruksjonarbeidet hos Saab tok Sason oppdrag som formgivar for andre selskap som Husqvarna, der han designa symaskiner, hushaldningsapparat og motorsyklar. For Electrolux designa han mellom anna kjøleskap, golvbonarar og utanbordsmotorar. Han formgav òg Hasselblad-kamera.

## Produkt designa av Sason
*Saabs personbilmodellar fram til 1967 
**SAAB 92 (1946)
**SAAB 93 
**SAAB 96
**SAAB 99 (1967)
*Hasselbladkamera 1600F (1948) 
*Husqvarnas legendariske motorsykkel Silverpilen (1955)
*Husqvarna motorsag
*Monarks Monarscoot (1957)
*Electrolux golvbonar
*Electrolux støvsugarar, mellom anna Z 70 (1957)

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:sv:Sixten Sason|Sixten Sason]]» frå ,  den 19. november 2011.*  
 
*Svensk industridesign: En 1900-talshistoria, Lars Brunnström (red), ISBN 9151843870


## Bakgrunnsstoff
* Utstilling oktober månad 2005 i Trollhättans kunsthall om Sasons design
Aruba Dushi Tera

**«Aruba Dushi Tera»** er najonalsongen til Aruba. Det er ein vals komponert av Rufo Wever med tekst av Juan Chabaya Lampe. 18. mars 1976 vart han offisielt vedteken som nasjonalsong. Han er skriven på papiamento, eit av dei to offisielle språka på Aruba.

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:nl:Aruba Dushi Tera|Aruba Dushi Tera]]» frå ,  den 19. november 2011.*
NSB type 70

**NSB type 70** er eit elektrisk togsett som har fire vogner inklusive ei motorvogn. Toget blir nytta av NSB på mellomdistanseruter (Intercity) rundt Oslo, men før FLIRT-toga kom, mest på Dovrebanen mellom Oslo og Lillehammer og på Vestfoldbanen. To av setta vart tatt ut av drift i 2011.

Toga vart leverte som «InterCity Express» tog i 1992 og billettane på desse toga var den gongen noko dyrare enn på dei vanlege toga. Etterkvart vart setta merka som «Agenda»-tog, ei tidlegare NSB-nemning for mellomdistansetog. (òg NSB type 93 og NSB type 73b inngjekk i Agenda-konseptet) Sidan type 70 blir nytta på pendlarruter går ein del avgangar mot Oslo særs tidleg, ofte rundt klokka 5 om morgenen. Av omsyn til desse passasjerane har type 70 ei stilleavdeling der bruk av mobiltelefon og høglytte samtalar er forbode.

Alle dei 16 type 70-setta som vart bygd er framleis i teneste. Dei vart bygd av Duewag, Adtranz og Vst. Sundland.
Type 70 er bygd i 3 seriar. (Serie I; 70-01 til 70-09) (Serie II; 70-10 til 70-12) (Serie III; 70-13 til 70-16). Togsetta består av BFM70, B70, B70 og ABS70

I 2010 vart type 70 dei første norske toga som fekk intallert trådlaust Internet, som gjorde det mogleg for passasjerar på strekninga Lillehammer–Oslo–Skien å kople seg gratis til nettet.

## Uhell
Type 70 har opp gjennom åra vore innblanda i ei rekke mindre uhell, så som kollisjon mellom sett under skifting, avsporingar, påkøyrsler av bilar og ha køyrt inn i ras. Det mest alvorlege tilfellet skjedde nær Kjose den 1. juli 2008, der 70-02 køyrte inn i eit ras, spora av, trefte ei tunnelopning og vart kasta inn i tunnelen. Dei materielle skadane var store. Tre av vognene vart raskt reparerte og turnert over på andre togsett medan andre vogner var inne til oppgradering. Motorvogna 70002 var først tilbake i drift 1 1/2 år seinare.

## Spesifikasjonar
Setta vart bygde av Strømmen, med Duewag og ABB som underleverandørar. Chassiset (vognkassa) er bygd i aluminium, slik som B7 passasjervognene. Setta kan bli køyrt saman med NSB type 69 og andre typar tog. Opphavleg var det anten 226 eller 243 sete, som vart bygd om til 230 og 235 sete med konverteringa til Agenda.

## Bakgrunnsstoff
* Jernbane.net side om NSB type 70 
*Railfaneurope fleet detail 
* Railfaneurope bilder
* http://www.nrk.no/nyheter/distrikt/ostafjells/vestfold/1.6135441
* Databaseoppføringar på type 70

## Referansar
Daniel av Elton John

«**Daniel**» var ein stor hitsong for Elton John. Han vart gjeven ut på albumet *[[Don't Shoot Me I'm Only the Piano Player]]* i 1973 og var skriven av John med tekst av Bernie Taupin. Songen nådde andreplassen i USA og gjekk til topps på adult contemporary-lista. Det var den andre singelen hans som gjekk til topps på lista i Canada, etter «Crocodile Rock» tidlegare på året. I Storbritannia nådde singelen femteplass og i Noreg ein åttandeplass.

## Songen
Bernie Taupin skreiv «Daniel» medan han var inspirert av hendingar i Vietnamkrigen. Teksten skildrar ein fiktiv veteran som vart blind under krigen (*«your eyes have died»/«but you see more than I»*) og reiser til Spania får å kome seg bort frå dei rundt seg heime (*«do you still feel the pain»/«of the scars that won't heal?»*), inkludert broren, som fortel soga i songen.

## Listeplasseringar

## Andre versjonar
Andre artistar som har spelt inn songen er Wilson Phillips, som nådde sjuandeplass på den amerikanske Adult Contemporary-lista i 1992 med songen, Bonnie 'Prince' Billy & Tortoise og Fuel.

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Daniel (Elton John song)|Daniel (Elton John song)]]» frå ,  den 20. november 2011.* 
*** oppgav desse kjeldene:*
Crocodile Rock

«**Crocodile Rock**» er ein song skriven av Elton John og Bernie Taupin, og spelt inn i juni 1972 i Strawberry Studios i Château d'Hérouville i Frankrike. Han vart gjeven ut som singel den 27. oktober 1972 i Storbritannia og 20. november 1972 i USA før albumet *[[Don't Shoot Me I'm Only the Piano Player]]* kom ut i 1973. Det var den første singelen hans som gjekk til topps i USA, noko han klarte den 3. februar 1973. Singelen vart liggande på topps i tre veker og selde til gull seinare på året. I 1995 hadde singelen seld til platina.

Singelen nådde òg toppen i Canada og låg øvst på lista i fire veker.

«Crocodile Rock» er dominert av eit Farfisa orgel, spelt av John med ein karinvalliknande lyd og honky-tonk-rytme. Teksten tar eit nostalgisk tilbakeblikk på tidleg rock 'n' roll, og eit forhold til ei kvinne som heiter Suzie. Songen har likskap til fleire songar frå slutten av 1950-åra og tidleg i 1960-åra, mellom andre Del Shannon sin «Cry Myself to Sleep» frå 1962 og «Little Darlin'», som vart spelt inn i 1957 av The Diamonds. Refrenget minnar om «Speedy Gonzales» av Pat Boone.

## Medverkande
* Elton John – piano, Farfisa orgel, vokal
* Davey Johnstone – elektrisk gitar
* Dee Murray – bass
* Nigel Olsson – trommer

## Salslister

### Vekeslister

### Årslister

## Andre versjonar
Andre artistar som har spelt inn songen er Teddy Robin frå Hong Kong, Ervinna frå Singapore, The Beach Boys, Alvin and the Chipmunks og Baha Men.

Crocodile Rock er ein av songane i videospelet *[[Lego Rock Band]]*.

Nelly Furtado og John sjølv song inn songen 2010 for filmen *[[Gnomeo and Juliet]]*, som kom ut i 2011.

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Crocodile Rock|Crocodile Rock]]» frå ,  den 20. november 2011.* 
*** oppgav desse kjeldene:*
Saturday Night's Alright for Fighting

«**Saturday Night's Alright for Fighting**» (stundom skriven «**Saturday Night's Alright (For Fighting)**») er ein rockesong av Elton John. Songen vart skriven av John med tekst av Bernie Taupin for albumet *[[Goodbye Yellow Brick Road]]* i 1973. Det er ein av dei hardare songane til John (liknande «Grow Some Funk of Your Own» og «The Bitch Is Back»), med ein stil som minnar om band som The Who og The Rolling Stones og ganske annleis dei tidlegare rolegare songane hans. Songen er spelt inn i ein tidleg rock and roll-stil, liknande glamrock. 

Songen vart gjeven ut som den første singelen frå albumet i 1973 og nådde Topp 10 i Storbritannia og Topp 20 i USA. Trass i at han ikkje gjorde det like bra som mange av dei andre hittane hans, er det likevel ein av dei best kjende songane hans i dag. 

## Andre versjonar
Songen er spelt inn av fleire andre artistar som W.A.S.P., Flotsam and Jetsam, Nickelback (med Kid Rock og Dimebag Darrell), Queen og The Who. Opningsriffet vert ofte nytta av Tommy Emmanuel under tolkinga hans av «Classical Gas». Songe er spelbar i videospelet Rock Band 3 og Guitar Hero 5. Songen vart òg nytta under traileren til filmen *[[Gnomeo and Juliet]]* i 2011.

## Listeplasseringar

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Saturday Night&#39;s Alright for Fighting|Saturday Night&#39;s Alright for Fighting]]» frå ,  den 20. november 2011.* 
*** oppgav desse kjeldene:*
Palm Beach

**Palm Beach** er ein stad og strand nordvest for Oranjestad på Aruba. Eit nytt shoppingområde og høye hotellar stod klart i 2009. I Palm Beach er det for det meste villaer.

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:nl:Palm Beach (Aruba)|Palm Beach (Aruba)]]» frå ,  den 19. november 2011.*
Hasselbladprisen

**Hasselbaldprisen** (svensk: **Hasselbladspriset**), eigentleg **Hasselbladstiftelsens internationella pris i fotografi**, er ein årleg pris som blir delt ut til ein som har utført ei «framstående fotografisk gärning». Den blir delt ut av Erna och Victor Hasselblads stiftelse, ei stifting som vart oppretta etter Victor Hasselblad sin død. Prisen har fram til 2009 bestått av 500&nbsp;000 kronor men vart i 2010 auka, i samband med 30-årsjubileet, til 1 million kroner. I tillegg til dette inngår i prisen eit diplom, ein gullmedalje og ei separatutstilling på Hasselblad center i Göteborg.

## Prisvinnarar

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:sv:Hasselbladpriset|Hasselbladpriset]]» frå ,  den 19. november 2011.*  
 
* Hasselbladfoundation.org - Hasselbladpriset 
* Svenska fotografers förbund - Graciela Iturbide från Mexico 2008 års Hasselbladspristagare

## Bakgrunnsstoff
* ''Erna och Victor Hasselblads Stiftelse''
Maho Beach

**Maho Beach** er ei strand i Sint Maarten. Ho er kjend for Prinsesse Juliana internasjonale lufthamn som har tilknyttning til stranda.

For å lande på flyplassen må flya flyge i minimal høgde over stranda. Det har vorte så populært at rutetidene til flya vert vist på ei tavle på dei fleste barar og restaurantar på stranda.

Det er fare for at personar som står på stranda kan verte blåsne ut i vatnet. Dei lokale styresmaktene har sett opp advarslar på gjerda rundt flyplassen.
 
Stranda i seg sjølv består av kvit sand og har lite eller ingen vegetasjon grunna flya som flyr rett over.

16. oktober 2008 vart Maho område sterkt skada av orkanen Omar. Orkanen reduserte stranda til steinblokkar.

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Maho Beach|Maho Beach]]» frå ,  den 20. november 2011.*
Bennie and the Jets

«**Bennie and the Jets**» er ein song av Elton John med tekst av Bernie Taupin. Songen vart først gjeven ut på *[[Goodbye Yellow Brick Road]]* i 1973 og vart året etter gjeven ut som singel. 

Songen fortel om «Bennie and the Jets», eit fiktivt band som Elton John visstnok var tilhengjar av. I intervju har Taupin fortalt at teksten er eit satirisk syn på musikkindustrien i 1970-åra. 

Elton John var imot at songen skulle ut på singel, sidan han trudde han ville gjere det dårleg, men han vart mykje spelt på radio i USA og gjekk til slutt heilt til topps der i 1974. Singelen selde til gullplate same året og til platina i 1995. Songen gjekk òg til topps i Canada.

Axl Rose, frå Guns N' Roses, har sagt at det var «Bennie and the Jets» som inspirerte han til å verte songar. Han song sidan songen i lag med Elton John på the Freddie Mercury Tribute Concert i 1992. 

## Medverkande
* Elton John – piano, Farfisa-orgel, vokal
* Davey Johnstone – akustisk og elektrisk gitar
* Dee Murray – bass
* Nigel Olsson – trommer

## Salslister

### Vekeslister

### Årslister

## Andre versjonar
Andre artistar som har spelt songen er Beastie Boys, Katherine Heigl og James Marsden i filmen *[[27 Dresses]]*, Mary J. Blige sampla melodien i «Deep Inside», Ashanti og Cher.

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Bennie and the Jets|Bennie and the Jets]]» frå ,  den 20. november 2011.* 
*** oppgav desse kjeldene:*


## Bakgrunnsstoff
*
SSS-øyane

**SSS-øyane** er ei nemning på dei karibiske øyane Saba, St. Martin og Sint Eustatius, som tidlegare var ein del av Dei nederlandske Antillane. Sidan 10. oktober 2010 har Saba og Sint Eustatius vore nederlandske kommunar med særstatus. St. Martin er delt i to og omfattar både landet Sint Maarten, som er ein del av Kongeriket Nederlanda, og det franske oversjøiske territoriet Saint-Martin.

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:nb:SSS-øyene|SSS-øyene]]» frå ,  den 20. november 2011.*
ABC-øyane

**ABC-øyane** kan visa til:

* ABC-øyane i Dei små Antillane, tre nederlandske øyar i Karibia.
* ABC-øyane i Alaska, tre amerikanske øyar i Alaska.
ABC-øyane i Dei små Antillane

**ABC-øyane** er ei nemning på dei karibiske øyane Aruba, Bonaire og Curaçao, som tidlegare var ein del av Dei nederlandske Antillane. Sidan 1986 er Aruba ein del av Kongeriket Nederlanda. Då Dei nederlandske Antillane vart oppløyst 10. oktober 2010 vart Bonaire ein nederlandsk kommune med særstatus og Curaçao vart eit en del av Kongeriket Nederlanda. 

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:nb:ABC-øyene (De små Antiller)|ABC-øyene (De små Antiller)]]» frå ,  den 20. november 2011.*
Karibisk Nederland

**Karibisk Nederland** er ei nemning på dei tre nederlandske kommunane med særstatus som ligg i Karibia: Bonaire, Sint Eustatius og Saba. Det er òg kjend som **Bonaire, Sint Eustatius og Saba** eller **BES-øyane**.

Øyane fekk sin noverande status då Dei nederlandske Antillane vart oppløyst 10. oktober 2010. 1. januar 2011 gjekk dei over til å bruke amerikanske dollar.

## Merknader

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:nb:Karibisk Nederland|Karibisk Nederland]]» frå ,  den 20. november 2011.*
Songen Goodbye Yellow Brick Road

«**Goodbye Yellow Brick Road**» er ein ballade av musikaren Elton John. Songen vart skriven av John med tekst av Bernie Taupin for albumet *[[Goodbye Yellow Brick Road]]* i 1973. Den musikalske stilen og produksjonen heller kraftig mot softrockstilen i 1970-åra. Songen fekk god kritikk og somme kritikarar har kalla han den beste songen hans.

Songen kom ut i 1973 som den andre singelen frå albumet og gjekk inn på Topp 10 i både Storbritannia og USA. Det var ein av dei største hittane til Elton John og selde betre enn den førre singelen. I USA selde han til gullplate i 1974 og til platina i 1995.

«The Yellow Brick Road» er eit bilete henta frå filmen *[[The Wizard of Oz (1939)|The Wizard of Oz]]* frå 1939.

I 2010 rangert Rolling Stone songen som den 390. beste gjennom tidene.

## Medverkande
* Elton John – piano, vokal
* Davey Johnstone – Leslie elektrisk gitar, korvokal
* Dee Murray – bass, korvokal
* Nigel Olsson – trommer, korvokal
* Del Newman – orkesterarrangement

## Salslister

### Vekeslister

### Årslister

## Andre versjonar
Andre artistar som har spelt inn songen er Keane (med Faultline), Dream Theater og Sarah Blasko.

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Goodbye Yellow Brick Road (song)|Goodbye Yellow Brick Road (song)]]» frå ,  den 20. november 2011.* 
*** oppgav desse kjeldene:*
*"BBC: The Official UK Charts Company". 
*"''Billboard''". Billboard *Hot 100 airplay and sales charts*. 

## Bakgrunnsstoff
*
Step into Christmas

«**Step into Christmas**» er ein julesong av Elton John, skriven av Elton John med tekst av Bernie Taupin. Han kom ut i 1973 som singel med «Ho! Ho! Ho! (Who'd Be a Turkey at Christmas)» som B-side. Singelen nådde 23. plass i Storbritannia. Songen vart i 1995 gjeven ut som bonusspor på albumet *[[Caribou]]*, sjølv om han vart gjeven ut kring *[[Goodbye Yellow Brick Road]]*-tida. Songen finst òg på albuma *[[Elton John's Christmas Party]]*, *[[Rare Masters]]*, *[[To Be Continued]]* og *[[The Best Christmas Album in the World...Ever!]]* 

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Step into Christmas|Step into Christmas]]» frå ,  den 20. november 2011.* 
*** oppgav desse kjeldene:*
Ülo Nugis

**Ülo Nugis** () var ein estisk politikar fødd i Tallinn i Sovjetunionen.

## Biografi

Frå 1962 studerte Nugis ved Den tekniske høgskolen i Tallinn. I 1967 avslutta han sitt studie i maskinteknikk ved det som no er det kviterussiske nasjonale tekniske universitetet.

Frå 1969–1974 var Nugis ingeniør ved ulike verksemder i Sovjetunionen. Frå 1978 var han direktør for fabrikken *«Baudetail»*, frå 1980–1986 for skiprodusenten *«Dünamo»* og frå 1986–1990 var han generaldirektør for produksjonsselskapet *«Estoplast»* . Frå 1988–1991 var Nugis formann for sambandet av Estlands arbeidskollektiv.

I 1990 blei han medlem av Den estiske komitéen, som utgjorde motregjeringa til Den estiske sosialistiske sovjetrepublikken si kommunistiske regjering. Frå 29. mars 1990 – 6. oktober 1992 var han ordførar i det øvste rådet i Republikken Estland.

Den 20. august 1991 klokka 23:08, under augustkuppet i Moskva, utropte Nugis offisielt Estland sin lausrivnad frå Sovjetunionen. Han var medlem av Riigikogu frå 1992 - 2003, og frå 21. oktober 1992 – 21. mars 1995 var han president i Riigikogu. Etter at han slutta i parlamentet har han vore verksam i privat næringsliv.

Ülo Nugis døydde i 2011 etter lang tids sjukdom. Han etterlèt seg ei enkje og ein son.

## Kjelder


**Denne artikkelen byggjer på «[[:no:Ülo Nugis|Ülo Nugis]]» frå ,  den 20. november 2011.*  
 

## Fotnotar
Nikolaj Zverev

**Nikolaj Sergejevitsj Zverev** () var ein russisk pianist og klaverpedagog.

Zverev studerte først fysikk og matematikk ved Lomonosov-universitetet i Moskva og studerte samstundes klavér som privatist hos Alexandre Dubuque. Zverev braut av studiet og reiste til St. Petersburg der han gjekk inn i statstenesta og foredla klaverspelet hos Adolf Henselt. I 1867 flytta han tilbake til Moskva og blei kjent med Nikolaj Rubinstein og Pjotr Tsjajkovskij.

Snart tok Zverev til å undervise sjølv, først privat og i 1870 opna han eit musikalsk pensjonat som snart fekk eit særs godt ry og der mange unge pianiststudentar budde, til dømes Aleksandr Siloti, Sergej Rakhmaninov og Konstantin Igumnov. 

Aleksandr Skrjabin var ein annan av Zverov sine elevar. Zverev hjelpte dei mindre bemidla studentane økonomisk. På framlegg av Anton Rubinstein fekk Zverev undervisningspost ved konservatoriet i Moskva frå 1870, og blei i 1883 1883 professor.

Bebuarane i pensjonatet hadde plikt på seg til å øve seks timar om dagen. Berømte musikarar som Sergej Tanejev, Pjotr Tsjajkovskij, Anton Arenskij, Anton Rubinstein og Vasilij Safonov besøkte pensjonatet. 

## Kjelder
Denne artikkelen er basert på «Nikolai Sergejewitsch Swerew» frå , den 20. november 2011 som oppgav som kjelde:
* Алексеев А.: *Русские пианисты* ('russiske pianistar'), Moskva-Leningrad, 1948

## Fotnotar
Alexandre Dubuque

**Alexandre Dubuque**  () var ein russisk pianist, komponist og musikkpedagog av fransk opphav.

Han var son av den franske aristokraten Jean Charles Louis du Buc de Brimeau som slo seg ned i Russland etter å ha flykta frå Frankrike under den franske revolusjonen.

Dubuque studerte hos John Field i Moskva. På oppmoding av Nikolaj Rubinstein blei han utnemnd til professor ved konservatoriet i Moskva og var i tenesta frå 1866 til 1872. Til elevane hans høyrde Milij Balakirev og Nikolaj Zverev. Etter at han slutta ved konservatoriet gav han klavertimar privat.

Dubuque var ein glitrande virtuos og framførte ofte verk av læraren John Field.

Dubuque  skreiv rundt 40 klavertranskripsjonar av verka til Franz Schubert og komponerte fleire songar, spesielt romansar. Han skreiv òg ei handbok i klaverteknikk (1866) og ei erindringsbok om John Field.

## Kjelder
*Denne artikkelen er basert på «Alexandre Dubuque» frå , den 20. november 2011.
* Biografie (russ.)
Raleigh

**Raleigh** er hovudstaden i delstaten Nord-Carolina i USA og ligg i Wake County. Byen er kalla opp etter den engelske oppdagaren Walter Raleigh. Byen hadde 403 892 innbyggarar i 2010 og er den nest største byen i Nord-Carolina etter Charlotte.

I byen ligg North Carolina State University som har blitt meir og meir viktig og er ein del av det såkalla Research triangle.
Denne delen av USA veks kraftig og Raleigh er ein av byane som har størst vekst i folketalet i USA.

## Kjelder

## Bakgrunnsstoff

*
A Single Man

***A Single Man*** er det tolvte studioalbumet til den britiske songaren Elton John. Albumet kom ut i 1978 og vart produsert av Clive Franks og Elton John. Dette er det første albumet til John utan støtte frå korkje låtskrivaren Bernie Taupin eller plateprodusenten Gus Dudgeon. Dei einaste medlemmane frå Elton John-bandet er perkusjonisten Ray Cooper og gitaristen Davey Johnstone, som berre medverka på ein song frå albumet.

Singelen «Song for Guy» var ei hyllest til Guy Burchett som omkom i ei motorsykkelulykke 17 år gammal.

I USA selde albumet til gull i oktober 1978 og til platina ein månad seinare. 

## Innhald

## Medverkande
*Elton John – solovokal, korvokal (1, 2, 8), piano (1, 4, 11), piano (2, 3, 5, 6, 7, 9, 10), clavinet (3), harmonium (7), kyrkjeorgel (7), Fender Rhodes (8), mellotron (11), Polymoog (11), Solina String synthesizer (11)
*Ray Cooper –  tamburin (1, 3-7, 9), marimba (2), shaker (2, 8, 11), vibrafon (5), congatrommer (6, 9), pauke (9), chimes (11), rytmeboks (11)
*Vicki Brown – korvokal (3, 6)
*Paul Buckmaster – orkesterarrangement (1, 3, 5, 6, 9), arrangement (2), ARP synthesizer (10)
*B.J. Cole – pedalsteelgitar (7)
*John Crocker – klarinett (4), tenorsaksofon (8)
*Herbie Flowers – kontrabass (8)
*Clive Franks – bassgitar (1-7, 9, 11)
*Patrick Halcox – trompet (4)
*Steve Holley – trommer (1-9), motor horn (4)
*Davey Johnstone – sologitar (6), korvokal (6)
*Stevie Lange – korvokal (3, 6)
*Henry Lowther – trompet (2)
*Gary Osborne – korvokal (1, 2, 3, 6)
*Tim Renwick – akustisk gitar (2, 3), elektrisk gitar (4, 5, 6, 9), Leslie-gitar (7), mandolin (7)
*Jim Shepherd – trombone (4)
*The South Audley Street Girl's Choir – korvokal (4, 7)
*Joanne Stone – korvokal (3, 6)
*Chris Thompson – korvokal (3, 6)
*Watford Football Club – korvokal (4, 7)

;Produksjon
*Produsentar: Clive Franks, Elton John
*Leiande produsent: Mike Gill
*Lydteknikar: Phil Dunne, Stuart Epps, Clive Franks, Peter Mew
*Miksing: Phil Dunne, Stuart Epps, Clive Franks
*Mastering: Ian Cooper i Utopia Studios (London, UK).
*Digital remastering: Gus Dudgeon
*Koordinering: David Croker og Alex Foster 
*Plateomslag: David Costa
*Grafisk design: Mike Storey
*Fotografi: Terry O'Neill
*Notat i omslaget: John Tobler
*Notat i omslaget: Chris White
*Management: John Reid

## Salstrofé

}
}
}
}
}

## Salslister

### Vekeslister

### Årslister

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:A Single Man (album)|A Single Man (album)]]» frå ,  den 13. mai 2018.* 
*** oppgav desse kjeldene:* 

## Bakgrunnsstoff
*  ''A Single Man'' på Allmusic
Aleksandr Siloti

**Aleksander Iljitsj Siloti** () var ein russisk pianist, komponist og dirigent.

Han var søskenbarnet til Sergej Rakhmaninov.

## Liv
Forfedrane til Siloti innvandra frå Italia til Russland ein gong på 1700-talet. 

Siloti fekk først klaverundervising av Anton Rubinstein og studerte frå 1875 til 1881 ved konservatoriet i Moskva under Nikolaj Rubinstein, Pjotr Tsjajkovskij og Sergej Tanejev. Han hadde ein vellukka debut i 1880. I 1883-1886 var han elev av Franz Liszt i Weimar og hadde ei vellukka konsertreise i ulike tyske byar.

Han professor i klaver ved konservatoriet i Moskva i åra 1886-1890 og budde fram til 1900 i Frankfurt am Main, Antwerpen og Leipzig. Frå 1903, etter å ha dirigert *Moskva Filharmoniske Symfonikonserter* i to år, leda han fram til 1917 symfoni- og kammermusikkkonserter i St. Petersburg. 

Siloti si rolle som ein leiande personlegdom innan det russiske musikklivet enda med oktoberrevolusjonen. Han og familien flykta til Finland, gjorde konsertreiser i Tyskland og England og emigrerte til slutt til USA. Der arbeidde han som konsertpianist fram til 1936 og underviste ved Juilliard School i New York i tida 1924-1942.

## Kjelder
*Denne artikkelen er basert på «Alexander Iljitsch Siloti» frå , den 20. november 2011 som oppgir følgjande kjelder:

## Litteratur
* Charles F. Barber: *Lost in the Stars. The Forgotten Musical Life of Alexander Siloti.* Scarecrow Press, Lanham MD u. a. 2002, ISBN 0-8108-4108-8.
* Karl Laux: *Die Musik in Rußland und in der Sowjetunion.* Henschel, Berlin 1958.
* Biografi i *[[Musik in Geschichte und Gegenwart]]. Personenteil.* Band 17: *Vin – Z.* 2. neubearbeitete Ausgabe. Bärenreiter u. a., Kassel u. a. 2007, ISBN 978-3-7618-1137-5, Spalte 1488.

## Bakgrunnsstoff
*
Sergej Tanejev

**Sergej Ivanovitsj Tanejev** () var ein russisk komponist under romantikken.

Komposisjonsstilen til Tanejev var til å begynne med inspirert av vestlege straumdrag, men etterkvart vende han seg mot den nasjonale russiske rørsla. Han hadde ei livslang interesse for musikken til dei gamle meistrane og studerte intensivt verk av til dømes Palestrina, Händel og Mozart, noko som førte til at han i (for si tid) uvanleg grad meistra kontrapunktikk. Musikken hans verkar ofte tørr og akademisk, men det finst òg unntak. Tanejev var ingen salongmusikar; han føretrekte store, krevjande verk.

## Kjelder
*Denne artikkelen er basert på «Sergei Iwanowitsch Tanejew» frå , den 20. november 2011.

## Litteratur
* Jan Brachmann: *Walzer, polyphon verknotet : Die Geschichte gibt Halt, wo der Glaube nicht mehr trägt: die famose Symphonik von Sergej Tanejew, triumphal wiederbelebt vom Dirigenten Thomas Sanderling.* I *Frankfurter Allgemeine Zeitung* 24. juni 2010

## Bakgrunnsstoff

*
Nikolaj Dahl

**Nikolaj Vladimirovitsj Dahl** () var ein russisk lækjar.

Dahl er best kjend for å ha behandla komponisten Sergej Rakhmaninov for ei skrivesperre etter at den første symfonien fekk knusande kritikk. Frå januar 1900 behandla Dahl Rakhmaninov kvar einaste dag i tre månader. Metoden var hypnose og komponisten blei frisk igjen. Rett etter skreiv han sin andre klaverkonsert som han dediserte lækjaren sin.

Dahl skal ha emigrert frå Russland i 1925 og døydde i Beirut i 1939.

I programhefte frå Oslo-Filharmonien i 1999 og 2001 blei det hevda at Dahl var norsk, men det er seinare tilbakevist i ein artikkel i *[[Tidsskrift for Den norske lægeforening]]*.

## Kjelder

----
*Denne artikkelen er basert på «Nikolai Dahl» frå , den 20. november 2011.
Selwyn River/Waikirikiri

**Selwyn River/Waikirikiri** renn gjennom Selwyn District i regionen Canterbury på Sørøya på New Zealand.

Elva finn kjeldene sine ved foten til fjellkjeda Søralpane og renn mot aust i 80 km før ho tømmer seg i Lake Ellesmere/Te Waihora, sør for Banks Peninsula.  Terraserte klipper ovanfor dei øvste elveløpa har gjeve namn til byen Whitecliffs.

Gjennom et meste av elveløpet renn elva i vide gruskanalar. I tørkeår kan elva forsvinna gjennom elvebotnen og sjå ut til å ha tørka heilt ut. Dette skjer ofte der hovudvegen *State Highway 1* kryssar elva ved busetnaden Selwyn, kring 20 kilometer ovanfor utløpet i Lake Ellesmere/Te Waihora.

Ved foten av fjella renn Selwyn heile året. På slettene er elveleiet svært gjennomtrengeleg, og elva renn over ein djup og porøs akvifer. Så snart elva når fram til slettene, tek vatnet til å leka ned i grunnen og inn i akviferen. I dei fleste månadane i året vert alt elvevatnet borte i løpet av 5 km frå der elva forlet foten av fjella. Dei neste 35&nbsp;km av elva vert verande tørrlagde i det meste av året, bortsett frå ein liten del der Selwyn renn saman med den permanent rennande Hororata River. Om kring 15&nbsp;km ovanfor Lake Ellesmere/Te Waihora kjem grunnvatnet attende til overflata, og Selwyn vert på nytt synleg.

Elver som vert borte har betydeleg økologisk effekt: Når overflatevatnet i elva vert borte, forsvinn også habitata til mange vassplantar og dyr. Som svar på tap av overflatevatn må virvellause dyr og fisk spreia seg og søkja seg til attverande akvatiske habitat eller døy. Vassplantar, algar og bakteriar må gå inn i kvilestadier eller døy. Dei tørrlagde sentrale delane av Selwyn River dannar også ein betydeleg barriære mot spreiing av virvellause dyr og fisk frå Lake Ellesmere/Te Waihora oppetter elva

## Referansar



**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Selwyn River / Waikirikiri|Selwyn River / Waikirikiri]]» frå ,  den 20. november 2011.*
Vladimir Asjkenazi

**Vladimir Davidovitsj Asjkenazi**, russisk: Владимир Давидович Ашкенази, () fødd i Gorkij og oppvaksen i Moskva, er ein pianist og dirigent av sovjetrussisk opphav med islandsk statsborgarskap, busett i Sveits frå 1978. Han har spelt inn musikk av ei uvanleg lang rekke komponistar og er særs kjend for sine tolkingar av Sergej Rakhmaninov og Aleksandr Skrjabin.

Vladimir Davidovitsj Asjkenazi er son av skodespelarinna Jevstolia Grigorievna (fødd Plotnova) av russisk bondeætt og den jødiske pianisten David Asjkenazi. Seks år gamal tok han til å spele piano, og synte seg som ein særs gåverik pianist. Åtte år gammal vart han teken opp ved musikkskulen i Moskva og deretter ved  det vidgjetne Moskvakonservatoriet. Han vann annanpremien i Frédéric Chopin Internasjonale Pianokonkurranse i Warszawa i Polen i 1955 og fyrstepremie i Concours musical international Reine-Élisabeth-de-Belgique, ei prestisjefull konkurranse i Brussel i Belgia, i 1956.

Asjkenazi og hans islandske hustru, pianisten Thorun Sofia Johannisdottir (Þórunni Jóhannsdóttur), som inngjekk ekteskap i 1961, flytta i 1963 frå Sovjetsamveldet med deira fyrste barn for å slå seg ned i London, der foreldra hennar budde. I 1968 flytta familien til Island, og  Asjkenazi vart islandsk statsborgar i 1972. Men på grunn av dei pliktene som som leiar for orkester i Europa la på Asjkenazi etter at han midtvegs i pianistkarrièren sin òg hadde byrja som dirigent, slo familien seg ned i  Meggen i nærleiken av Luzern (Lucerne) i Sveits i 1978.
Aleksandr Glazunov

**Aleksandr Konstantinovitsj Glazunov** () var ein russisk komponist under romantikken. Han er rekna som den viktigaste russiske komponisten av symfonimusikk i generasjonen etter Tsjaikovskij.

## Liv
Aleksandr Glazunov stamma frå ein velhavande familie og starta tidleg med musikk. Mor hans hadde lært å spela piano av Milij  Balakirev, og tok han til same lærar. Balakirev oppmoda han i 1880 om å studere privat hos Nikolaj Rimskij-Korsakov som blei imponert over det store talentet til eleven sin. Glazunov fekk i 1882 eit gjennombrot med den første symfonien sin. I 1899 fekk han eit professorat i instrumentering ved konservatoriet i Petersburg og i 1905 overtok han leiinga av institusjonen, og beheldt posisjonen til 1930. På grunn av arbeidsbelastninga blei det mindre tid til å komponere. Han oppdaga ei rekke store talent og arbeidde utrøytteleg for studentane. I 1928 forlét Glazunov Sovjetunionen. Han til Wien for å sitte i juryen under ei Franz Schubert-tevling. I 1929 og 1930 turnerte han i USA. Deretter slo han seg ned i Paris og blei der til han døydde.

## Stil
Glazunov sameina nasjonale russiske trekk med trekk henta frå Pjotr Tsjajkovskij sin musikk. Ein kan finne tendens til tydelege folkesongliknande tema, orientalsk harmonikk og fri metrikk. Tvert imot Dei Fem sitt program er musikken til Glazunov prega av eit meisterleg musikkhandverk og ein suverén komposisjonsteknikk: han var ein briljant orkestrator, ein finslipa kontrapunktikar og ein meister innan formgjeving. Samtidig syner Glazunov i musikken sin ein særs positiv grunnstemning med hang til patos og heroiske gestar. 

## Merknadar

## Kjelder

*Denne artikkelen er basert på «Alexander Konstantinowitsch Glasunow» frå , den 20. november 2011.

## Bakgrunnsstoff
* 
* ''Alexander-K.-Glasunow-Stiftung'' i München 
* Verkforteikning
*
Richard Strauss

**Richard Georg Strauss** () var ein leiande tysk komponist og dirigent frå seinromantikken og tidleg modernisme. 

Han er svært kjend for operaene sine, til dømes *[[Rosenkavaleren|Der Rosenkavalier]]* (1909-10) og *Salome* (1904-05); lieder, spesielt *Vier letzten Lieder* (1948) og tonedikta og orkesterverka, som *Tod und Verklärung*  (1888–1890), * Till Eulenspiegels lustige Streiche* (1895), *[[Also sprach Zarathustra av Strauss|Also sprach Zarathustra]]* (1896), *Eine Alpensinfonie* og *Metamorphosen für 23 Solostreicher* (1946). Strauss var elles ein stor dirigent og teaterleiar.

Som Gustav Mahler er Strauss ein representant for den tyske seinromantikken etter Richard Wagner. Eit særmerke var nye orkestreringsteknikkar kombinert med ein avansert harmonikk.

Richard Strauss skreiv over 250 musikkverk, totalt 61 orkesterverk (inkludert dei for soloinstrument), 45 kammermusikkverk, 75 songar, 33 orkestersongar, 19 korverk og 21 sceneverk.

Han var ikkje i slekt med den kjende austerrikske komponistfamilien Strauss frå Wien. 

### Operaer
* *Arabella* op. 79 1930-32
* *Ariadne auf Naxos* op.60 1911-12
* *Capriccio* op.85 1940-41
* *Daphne* 1937
* *[[Rosenkavaleren|Der Rosenkavalier]]* op.59 1909-10
* *Die ägyptische Helena* 1927
* *Die Frau ohne Schatten* op.65 1914-18
* *Elektra* op.58 1906-08
* *Intermezzo* 1923
* *Salome* op.54 1904-05

### Tonedikt
* *Don Juan* op.20 1888 
* *Tod und Verklärung* op.24 1888-89 
* *Till Eulenspiegels lustige Streiche* op.28 1894-95 
* *[[Also sprach Zarathustra av Strauss|Also sprach Zarathustra]]* op.30 1895-96 
* *Don Quixote* op.35 1896-97 
* *Ein Heldenleben* op.40 1897-98
* *Symfonia Domestica* op.53 1902-03 
* *Eine Alpensinfonie* op.64 1911-15

## Bakgrunnsstoff

* 
* Richard Strauss' samla verk
Strutseveng

**Strutseveng** er ein art av bregnar.

Strutsevengplantane vert 70-170 cm høge og er lett kjennelege på sine høgreiste, symmetriske og opprette former, storleiken og den klart grøne fargen. 

Strutsevengslekta har ulike fertile blad og vegetative blad. 

Dei sterile, store og klargrøne blada står i ein perfekt rosett, som sirkulært utståande «vifter» eller ei «trakt». Dei er fint lodne og breiast nesten øvst nær spissen, og flikblada blir gradvis kortare (og bladet smalare) nedover bladstengelen.

Blada som ber sporar og er fertile, er brune og ber sporar ganske seint i sesongen. Dei står vinteren igjennom, og er langt mindre enn dei sterile blada. Dei sporeberande fruktbare blada er også breiast øvst, men flikane her er enkle og står tett. Under den innrulla bladkanten sit sporehushopane, *sori*, i 1-2 rekker. 

Kromosomtalet (x) er 39 eller 40 (2n=78 eller 80). Den høge, vertikale planta brukast som grønsak både i Japan og i det nordaustlege USA.

Strutseveng er i Noreg sjeldan på Vestlandet og i Finnmark, men veks elles både langs kysten og i innlandet, men mindre i Rogaland og Agder enn på Austlandet. 

Planta trivst langs elvar og bekkar, flaummark, beitemark, og på fuktige elvebreidder og skråningar. I Noreg går strutseving opp til 740 moh. i Tolga, og opp til 940 moh. i Lærdal. 

Samanrulla skot av strutseveng kjende som felehovud kan brukast til mat.

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:no:Strutseving|Strutseving]]» frå ,  den 20. november 2011.*  


## Bakgrunnsstoff
*
Victim of Love

***Victim of Love*** er det trettande studioalbumet til den britiske songaren Elton John. Det vart utgjeve i 1979 og innspelt i München og Hollywood. Det vart ikkje spesielt godt motteke verken av kritikarar eller publikum, og er det dårlegast selde albumet til Elton John til dags dato.

Det er eit discoalbum gjeven ut kort tid etter discopopulariteten hadde sitt høgdepunkt. John verken spelar på albumet eller skreiv nokre av songane, han berre syng. I tillegg er ikkje det faste bandet hans med på albumet. I tillegg er det eit av berre to studioalbum av John (så langt i 2011) utan innverknad frå Bernie Taupin. 

## Innhald

## Medverkande
*Elton John - vokal
*Michael McDonald - vokal
*Keith Forsey - trommer
*Todd Canedy - trommer
*Patrick Simmons - vokal
*Thor Baldursson - tangentinstrument, arrangør
*Tim Cansfield - gitar
*Paulinho Da Costa - perkusjon
*Roy Davies - tangentinstrument
*Steve Lukather - gitar
*Marcus Miller - bass
*Lenny Pickett - saksofon
*Julia Tillman Waters - korvokal
*Craig Snyder - gitar
*Stephanie Spruill - korvokal
*Maxine Willard Waters - korvokal

### Produksjon
*Produser av Pete Bellotte
*Lydteknikar og miks – Peter Luedmann
*Assisterande lydteknikar – Hans Menzel and Carolyn Tapp
*Teknikar – Roman Olearczuk
*Innspelt i Musicland i München og Rusk Sound Studios i Hollywood.
*Mastera av Brian Gardner hos Allen Zentz Mastering (Hollywood).
*Leverandør – Trevor Veitch
*Produksjonskoordinator – Jerry Simpson
*Prosjektkoordinator – Joe Black
*Fotografi – David P. Bailey
*Design – Jubilee Graphics

## Salslister

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Victim of Love (album)|Victim of Love (album)]]» frå ,  den 23. november 2011.*  
 

## Bakgrunnsstoff
*''Victim of Love'' på Allmusic
Whitecliffs

**Whitecliffs** er ein landsby i Selwyn District i regionen Canterbury på Sørøya på New Zealand. Ved folketeljinga i 2018 hadde Whitecliffs eit folketal på .Dette talet omfatta også busetnadane Coalgate og Glentunnel.

Staden har også vore kjend som **South Malvern** (Sheffield var tidlegare kjend som Malvern), og namnet Whitecliffs kjem frå dei terrasserte klippene ovanfor elva Selwyn River. Byenvar tidlegare betydeleg større enn no, og hadde industriverksemder som keramikkverkstadar og teglverk, og kolgruver og sandtak fanst i nærleiken. Byen var så økonomisk viktig at det vart bygd ei sidelinje frå *Midland Line*, *Whitecliffs Branch*, til byen. Denne opna 3. november 1875. Passasjertransporten heldt fram til 13. mars 1949, og på grunn av minkande frakt vart linja heilt stengd 31. mars 1962. Lokomotivstallen til jarnvegen står enno i byen.

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Whitecliffs|Whitecliffs]]» frå ,  den 20. november 2011.*  

## Bakgrunnsstoff
*Informasjon frå Selwyn District
Maudheimvidda

**Maudheimvidda** (tysk *Ritscherhochland*) er eit stort, isdekt høgland i den vestlegaste delen av Dronning Maud Land i Antarktis som strekkjer seg frå 20° vest til Jutulstraumen om lag ved nullmeridianen. Området grensar til Vestfjella og Heimefrontfjella i vest og sørvest og av Borgmassivet og Kirwanveggen i aust. Han vart oppdaga av Den tredje tyske antarktisekspedisjonen (1938–1939) og kalla opp etter kaptein Alfred Ritscher, leiaren for ekspedisjonen. Området vart undersøkt og kartlagt under den norsk-britisk-svenske antarktisekspedisjonen (Maudheimekspedisjonen) frå 1949 til 1952. Norsk Polarinstitutt gav i 1963 ut topografisk kart i målestokk 1:1&nbsp;000&nbsp;000 over området.

Kyststrekninga frå 16° 30' vest til 5° aust vert kalla Kronprinsesse Märtha Kyst.

## Kjelder
* Composite Gazetteer of Antarctia. Den vitskapelege komiteen for antarktisforsking (SCAR)

## Bakgrunnsstoff
* United States Geological Survey, Geographic Names Information System (GNIS)
* Scientific Committee on Antarctic Research (SCAR)
Breaking Hearts

***Breaking Hearts*** er det attande studioalbumet av den britiske songaren Elton John, utgjeve i 1984. Elton John har med seg dei faste musikarane sine Davey Johnstone, Dee Murray og Nigel Olsson på albumet. Det vart utgjeve to singlar frå dette albumet, «Sad Songs (Say So Much)» og «Passengers». 

Dette var det siste albumet der John spela alle tangentinstrumenta. Det var òg det første albumet sidan *[[Rock of the Westies]]* som ikkje hadde minst eit spor med strykeinstrument. Dette vart det siste Elton John-albumet Dee Murray spela bass før han døydde i 1992.

## Sporliste

## Medverkande
*Elton John – akustisk piano (spor 3, 4, 5, 7, 8, 9, 10), synthesizer (spor 1, 2, 3, 5, 6, 7, 9, 10), orgel (spor 5), harmonium (spor 6), Fender Rhodes (spor 7), cembalo (spor 7), Yamaha elektrisk flygel (spor 10), solo- og korvokal
*Davey Johnstone – akustisk gitar (spor 2, 6, 7, 8, 10), elektrisk gitar (spor 1-3, 5, 7, 8, 9), sitar (spor 9), korvokal (spor 1-4, 6-10)
*Dee Murray – bassgitar (spor 1-3, 5-10), korvokal (spor 1-4, 6-10)
*Nigel Olsson – trommer (spor 1-3, 5-10), korvokal (spor 1-4, 6-10)
*Andrew Thompson – saksofon (spor 5)

**Produksjon og design**
*Chris Thomas – produsent
*Renate Blauel – innspeling
*Tim Young – mastering (Storbritannia)
*Greg Fulginiti – mastering (USA)
*David Costa – kunstnarisk leiar og design
*Richard Young – fotografi
*Patrick Jones – bandfotografi
*Herb Ritts – foto av Bernie Taupin

## Salslister og salstrofé

### Vekeslister

### Årslister

### Salstrofé

}
}
}

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Breaking Hearts|Breaking Hearts]]» frå ,  den 14. mai 2018.* 
*** oppgav desse kjeldene:*


## Bakgrunnsstoff
*''Breaking Hearts'' på Allmusic