open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
André Martinet

**André Martinet** () var ein fransk språkforskar. Han vert rekna som grunnleggjar av den funksjonalistiske analysen innanfor lingvistikken.

Martinet var fødd i Saint-Alban-des-Villards i Savoie. Han studerte engelsk og tok doktorgraden i 1937. Frå 1938 til 1946 var han tilsett ved École pratique des hautes études, før han flytta til New York, der han leidde International Auxiliary Language Association frå 1946 til 1948. Frå 1947 til 1955 leidde han instituttet for lingvistikk ved Columbia-universitetet og var redaktør for tidsskriftet *[[tidsskriftet Word|Word]]*.

I 1955 vende han attende til Frankrike og *École pratique des hautes études*. Samstundes fekk han lærestolen i generell lingvistikk ved Sorbonne-universitetet. Seinare flytta han til Université Paris Descartes.

Martinet var påverka av Praha-skolen, og grunnla den funksjonalistiske analysen av syntaks (*Langue et Function*, 1962). Han skreiv fleire bøker om diakron lingvistikk og generell lingvistikk. Hans *Éléments de linguistique générale* vart omsett til ei rekkje språk verda over.

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:nb:André Martinet|André Martinet]]» frå ,  den 24. mai 2020.*
Anne Holtsmark

**Anne Elisabeth Holtsmark** () var ein norsk professor i filologi. 

Ho var den første kvinnelege filologen med stilling på Det historisk-filosofiske fakultetet ved Universitetet i Oslo. Ho var professor i norrøn filologi ved universitet frå 1949 til ho gjekk av i 1961. I 1936 vart ho dr.philos med avhandlinga *En islandsk scholasticus fra det 12. århundre*. 

Holtsmark skreiv talrike avhandlingar og artiklar, først og fremst innanfor norrøn filologi. Utgjevinga hennar *Norrøn mytologi*. *Tru og mytar i vikingtida*, Oslo 1970, har kome i stadig nye opplag, òg i omsetjing til andre språk. Framstillinga byggjer på ei kritisk gransking av edda- og skaldediktinga, studiar av samtidas biletkunst og handverk, arkeologiske funn, runeinnskrifter og stadnamn.

I 1961 vart ho utnemnd til æresdoktor ved Islands universitet.

## Utgjevingar

* 

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:nb:Anne Holtsmark|Anne Holtsmark]]» frå ,  den 24. mai 2020.*
Bjarne Ulvestad

**Bjarne Ulvestad** () var ein norsk germanist og professor i tysk ved Universitetet i Bergen.

Ulvestad vart student i 1943 og studerte filologi ved Universitetet i Oslo frå 1945 til 1947, ved Dartmouth College i USA frå 1947 til 1948 og Universitetet i München 1952–1953. Han tok doktorgraden ved Universitetet i Wisconsin med avhandlinga *Indirect Discourse in Modern German* i 1954, og var tilsett ved Universitetet i California frå 1956 til 1957. Han var professor i tysk ved Universitetet i Bergen frå 1957 til 1992. Hovudfeltet hans var tysk syntaks. Han var òg interessert i dialektologi, særleg sin eigen dialekt, sunnmørsk.

## Bibliografi

* *Rette det som rangt er*. Syvde: Syvde sogelag, 2009.

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:nb:Bjarne Ulvestad|Bjarne Ulvestad]]» frå ,  den 24. mai 2020.*  

## Bakgrunnsstoff

* Bokanmeldelse i ''På høyden''
* ULVESTAD Bjarne i *[[Hvem er Hvem?]]* 1973.
* Bjarne Ulvestad i *[[Allkunne]]*
Tavastland

**Tavastland** (finsk *Häme*, latin *Tavastia*) er eit historisk landskap i Mellom- og Sør-Finland. Området til det historiske landskapet tilsvarer i dag  landskapa Egentliga Tavastland, Päijänne-Tavastland (større delen), Birkaland (delvis) og Mellersta Finland.

## Historikk
Tavastland var eit av  slottslena i Finland i mellomalderen. Det vart danna rundt Tavastehus slott, ein hypotese er at dette slottet vart  grunnlagt rundt 1250 av Birger jarl.

Den opphavlege folkegruppa her vart kalla *tavaster*, 'tavastlendingar'. Etymologisk sett er det finske ordet for tavastllendingar, **, etymologisk knytt til samane si eiga nemning *sápmelaš*.

Det svenske namnet *Tavastland* finst dokumentert som *Tafæistaland* på runesteinar frå første delen av 1000-talet, og gav opphavet til det latinske namnet *Tavastia*, som første gangen vart dokumentert år 1303.

## Referansar




**Denne artikkelen bygger på «[[:sv:Tavastland|Tavastland]]» frå ,  den 24. mai 2020.*
Savolax

**Savolax** (**Savolaks**, finsk **Savo**) er eit historisk landskap i Finland. I dag dekker landskapa Norra Savolax og Södra Savolax, og dessutan delar av Norra Karelen det området som ein gong var Savolax.

Området var opphavet for skogfinnane som utvandra til Noreg på 1600-talet.

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:nb:Savolax|Savolax]]» frå ,  den 24. mai 2020.*  
 

## Bakgrunnsstoff

* Savolax i *Uppslagsverket Finland* (arkivert nettside)
Åse Wetås

**Åse Wetås** () er ein norsk leksikograf, språkvitar og direktør i Språkrådet. Ho var prosjektdirektør for  *[[Norsk Ordbok|Norsk Ordbok 2014]]* frå 2008 og vart utnemnd til direktør i Språkrådet i 2015.

## Karriere
Wetås byrja å arbeida med *Norsk Ordbok 2014* i 2005, først som redaksjonsassistent. Tre år seinare overtok ho leiinga for prosjektet etter Kristin Bakken.

Åse Wetås er cand.philol. frå 1999 med nordisk hovedfag, engelsk grunnfag og lingvistikk semesteremne. Hovedfagsoppgaven *Namneskiftet Kristiania-Oslo* kom ut som bok på Novus forlag i 2000. Ho har doktorgrad i nordisk språkvitskap (dr. art.) frå Universitetet i Oslo i 2008 med avhandlinga *Kasusbortfallet i mellomnorsk*. *Ein komparativ studie av proprialt og appellativisk material.*

I 1992 vart ho tildelt prisen for ein av dei beste artiumstilane på nynorsk av Det Norske Samlaget. På midten av 1990-talet var ho ungdomssekretær i LO i Rogaland. Frå 1998 til 1999 jobba ho som vitskapleg assistent ved Seksjon for namnegransking, UiO, deretter var ho høgskulelektor ved Høgskulen i Stavanger før ho kom attende til Oslo som universitetslektor frå 2000 til 2001. Så vart ho universitetsstipendiat i fire år fram til ho byrja som redaktør i Norsk Ordbok i 2005. I 2001 skreiv ho fire rapportar om bruk av nynorsk skriftspråk for Språkrådet. Ho har òg skrive ei rekkje fagartikler innan namnegransking, morfologi og dialektologi. Åse Wetås var medlem av Språkrådet sitt utval som la fram innstillinga om ny rettskriving for nynorsk i 2011. Ho var styremedlem i Språkrådet frå 2011 til 2015, då ho vart utnemnd til direktør i Språkrådet.

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:nb:Åse Wetås|Åse Wetås]]» frå ,  den 24. mai 2020.*  
*** oppgav desse kjeldene:*
*** Biografi i Helene Urdland Karlsen, Lars S. Vikør og Åse Wetås : *Livet er æve og evig er ordet*. Norsk Ordbok 1930 – 2016. Samlaget, 2016 ISBN 978-82-521-9008-3

; Referansar
Libania Grenot

**Libania Grenot Martinez** () er ein kubansk-italiensk friidrettsutøvar som vann gullmedaljen på 400 meter ved europameisterskapane 2014 og 2016.

Grenot representerte Cuba til 2005. Etter ho i 2006 gifta seg med ein italienar tevla ho for Italia. Under sommarleikane 2008 i Beijing sette ho i semifinalen italiensk rekord på 400 meter med tida 50,83 sekund, men rauk ut or tevlinga med knapp margin, noko ho skulle oppleve fleire gongar i olympiske leikar og verdsmeisterskap. Året etter sigra Grenot på 400 meter i Mellomhavsleikane og forbetra den italienske rekorden til 50,30, gjeldande landsrekord i 2020. 

Grenot vann bronsemedaljen på 400 meter under EM 2010 i Barcelona. Fire år seinare vann ho EM-gullet på distansen i Zürich, ein prestasjon ho gjorde omatt ved EM 2016 i Amsterdam. Ho avslutta meisterskapen i Nederland med å spurte Italia inn til bronse i 4 x 400 meter stafett. Grenot la opp etter 2018-sesongen.

### Medaljar og plasseringar i internasjonale meisterskap
*VM 2001 i Edmonton: Utslått i forsøket i 4 x 400 m (3.28,6=nr 9)
*VM 2005 i Helsinki: Utslått i forsøket på 400 m (53,05=nr 34)
*OL 2008 i Beijing: Utslått i semifinalane på 400 m (50,83=nr 10)
*VM 2009 i Berlin: Utslått i semifinalane på 400 m (50,85=nr 12)
*EM 2010 i Barcelona: Bronse på 400 m – 50,43, og i 4 x 400 m (3.25,7)
*VM 2011 i Daegu: Utslått i forsøket i 4 x 400 m (3.26,4=nr 9)
*EM 2012 i Helsinki: Nr 6 på 400 m – 52,57. Utslått i forsøket i 4 x 400 m (3.31,6=nr 10)
*OL 2012 i London: Utslått i semifinalane på 400 m (51,18=nr 9). Utslått i forsøket i 4 x 400 m (3.29,0=nr 11)
*VM 2013 i Moskva: Utslått i semifinalane på 400 m (50,47=nr 9). Nr 8 i 4 x 400 m
*EM 2014 i Zürich: Gullmedalje på 400 m – 51,10. Nr 7 i 4 x 400 m
*VM 2015 i Beijing: Utslått i semifinalane på 400 m (51,14=nr 14)
*EM 2016 i Amsterdam: Gull på 400 m – 50,73, bronse i 4 x 400 m (3.27,4).
*OL 2016 i Rio de Janeiro: Nr 8 på 400 m – 51,25. Nr 6 i 4 x 400 m (3.27,0)
*VM 2017 i London: Utslått i forsøket i 4 x 400 m (3.27,8=nr 9)
*EM 2018 i Berlin: Utslått i semifinalane på 400 m (51,54=nr 9)

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:de:Libania Grenot|Libania Grenot]]» frå ,  den 25. mai 2020.*  
 
*
Polat Kemboi Arıkan

**Polat Kemboi Arıkan**, opphavleg **Paul Kipkosgei Kemboi** (), er ein kenyansk langdistanseløpar som tevlar for Tyrkia. Han vann gull på 10&nbsp;000 meter både under EM 2012 og EM 2016, i 2012 tok han også bronse på 5&nbsp;000 meter. 

Kemboi fekk tyrkisk statsborgarskap i 2011. Året etter vann han milløpet under europameisterskapen i Helsinki, før han sprang inn til bronse på 5&nbsp;000 m. I 2016 vann han EM-gull på 10&nbsp;000 meter for andre gong. Nokre veker seinare sette han personleg rekord på mila under Sommar-OL i Rio de Janeiro, men vart ikkje betre enn nummer 13.

### Medaljar og plasseringar i internasjonale meisterskap
*EM 2012 i Helsinki: Gull på 10&nbsp;000 m – 28.22,2, og bronse på 5&nbsp;000 m (13.32,6)
*OL 2012 i London: Nr 9 på 10&nbsp;000 m – 27.38,8. Utslått i kvalfiseringa på 5&nbsp;000 m (13.27,2=nr 19) 
*VM 2013 i Moskva: Braut 10&nbsp;000 m
*EM 2014 i Zürich: Nr 4 på 10&nbsp;000 m – 28.11,1
*EM 2016 i Amsterdam: Gull på 10&nbsp;000 m – 28,18,5, framom Ali Kaya (28.21,4)
*OL 2016 i Rio de Janeiro: Nr 13 på 10&nbsp;000 m – 27.35,5
*VM 2017 i London: Braut 10&nbsp;000 m
*EM 2018 i Berlin: Nr 6 på 5&nbsp;000 m – 13.23,4. Braut 10&nbsp;000 m

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Polat Kemboi Arıkan|Polat Kemboi Arıkan]]» frå ,  den 25. mai 2020.*
Argentina Menis

**Argentina Menis** () var ein rumensk diskoskastar frå Dolj fylke. Ho vann sølvmedaljen i øvinga ved Sommar-OL 1972 i München og i EM 1974. To veker etter dei olympiske leikane i München sette ho verdsrekord med eit kast på 67,32 meter.

## Aktiv
Menis melde seg på i verdstoppen i diskoskasting i 1971-sesongen. Ho sette personbeste med 61,08 meter og med eit kast på 59,04 m kom ho på fjerdeplass ved europameisterskapen i Helsinki. Året etter var ho med i ein minneverdig duell om gullmedaljen i øvinga under dei olympiske sommarleikane i München. I OL-finalen opna Menis med 64,28 m og ny olympisk rekord. I den fjerde omgangen auka ho til 65,06 m. Men verdsrekordhaldar Faina Melnik frå Sovjetunionen druste til med 66,62 meter og sikra seg gullmedaljen. Den 23. september 1972 sletta Menis verdsrekorden til Melnik då ho slengde diskosen 67,32 meter i Constanta. Åtte månader seinare tok Melnik verdsrekorden tilbake.

Både ved universiaden 1973 i Moskva og under europameisterskapen 1974 i Roma enda Menis opp på andreplass, begge gongane slått av Faina Melnik. Også ved universiaden 1975 i Roma vart Menis nummer to, ved det høvet overgått av Marija Vergova frå Bulgaria. Med eit kast på 67,96 meter sette Menis den 15. mai 1976 i Bucuresti sin tiande og siste landsrekord. Under sommarleikane i Montreal same sommaren måtte ho ta til takke med sjetteplass, trass i gode 65,38 m. Ho opp i 1979.

### Medaljar og plasseringar i internasjonale meisterskap
*EM 1971 i Helsinki: Nr 4 – 59,04 m
*OL 1972 i München: Sølvmedalje – 65,06 m, bakom Faina Melnik (66,62 m)
*EM 1974 i Roma: Sølvmedalje – 64,62 m, bakom Faina Melnik (69,00 m)
*OL 1976 i Montreal: Nr 6 – 65,38 m
*EM 1978 i Praha: Nr 9 – 58,36 m

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:de:Argentina Menis|Argentina Menis]]» frå ,  den 25. mai 2020.*  
 
*
All I Wanted av Kansas

**«All I Wanted»** er ein song av gruppa Kansas. Det var den 21. singelen deira og den sjuande og siste som nådde topp 40 i USA og den fjerde som nådde topp 20 på singellista. Songen kom først ut på albumet *[[Power av Kansas|Power]]* i 1986 og var skriven av Steve Walsh og Steve Morse. Songen var meir popaktig enn tidlegare songar av bandet. 

## Salslister

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:All I Wanted av Kansas|All I Wanted av Kansas]]» frå ,  den 25. mai 2020.* 
*** oppgav desse kjeldene:*

## Bakgrunnsstoff
*
Billy Greer

**Billy Greer** () er ein USA-amerikansk musikar, songar og låtskrivar kjend som bassist i bandet Kansas. Han kom inn i bandet i 1985 og debutete på albumet *[[Power av Kansas|Power]]*. Han hadde tidlegare arbeidd med songaren Steve Walsh i bandet Streets, og har sitt eige band, Seventh Key, når han ikkje spelar i Kansas. Han var òg medlem i eit kortvarig sideprosjekt frå Kansas, «Native Window» med Kansas-medlemmane Phil Ehart, Richard Williams og David Ragsdale.

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Billy Greer|Billy Greer]]» frå ,  den 25. mai 2020.* 
*** oppgav desse kjeldene:*

## Bakgrunnsstoff
* Offisiell nettstad
In the Spirit of Things

***In the Spirit of Things*** er 11. studioalbumet til det amerikanske rockeband Kansas, gjeve ut i 1988. Det er eit laust samansett konseptalbum, som fortel soga om ein stor flaum som råka byen Neosho Falls i Kansas i 1951. Det var det første Kansas-albumet sidan *[[Masque av Kansas|Masque]]* i 1975 utan ein hitsingel. 

## Historie
I følgje forfattaren Dan Fitzgerald, var Rich Williams inspirert til å skape dette albumet etter å ha lese boka *Ghost Towns of Kansas, Volume II* (1979), og særskild kapittelet om Neosho Falls.

Albumet var det siste studioalbumet til Kansas for eit stort selskap. Det fekk lite marknadsføring, sidan MCA Records droppa ei rekkje «eldre» artistar i stallen sin etter albumet kom ut og byta fokus mot yngre artistar som Tiffany. Albumet selde dårleg. Likevel laga selskapet ein video for «Stand Beside Me». Songen vart spelt ein del på MTV og singelen klatra på rockelista i USA, og vart den siste singelen til Kansas som gjekk inn på ei singellista i USA. Andre songar vart gjevne ut på forskjellige format, som 12"-versjonen av «I Counted on Love», ein CD-singel med «House on Fire» og ein mini-CD-singel med «Stand Beside Me». 

Det vart turnert for å marknadsføre albumet, inkludert ein konsert sendt på radioprogrammet *[[King Biscuit Flower Hour]]*, som mange år seinare vart gjeven ut på ein CD.

## Mottaking

AllMusic rekna albumet som «eit av dei meir konsistente albuma til gruppa, og lett eit høgdepunkt i den seinare delen av karrieren deira.» Dei kritiserte albumet for ein utdatert produksjon og mangelen på ein singel som kunne måle seg mot tidlegare hittar.

## Innhald

## Credits
;Kansas
*Steve Walsh - klaverinstrument, solovokal
*Steve Morse - gitar, vokal
*Rich Williams - gitar
*Billy Greer - bass, vokal
*Phil Ehart - trommer, med-produsent på spor 4, 6 og 7

;Andre medverkande
*Greg Robert - keyboard programmering, korvokal
*Christopher Yavelow - Kurzweil synthesizer-lyddesign
*Ricky Keller - perkusjonsprogrammering på spor 2, klaverinstrumentprogrammering på spor 4
*Steve Croes - Synclavier
*Terry Brock - korvokal på spor 4
*John Pierce - bandlaus bass på spor 7
*Bob Ezrin - perkusjon, vokal, korvokal
*Rev. James Cleveland og Southern California Community Choir - korvokal på spor 2, 9 og 10

;Produksjon
*Bob Ezrin - plateprodusent, lydteknikar, miksing, arrangement med Kansas
*Greg Ladanyi - medprodusent på spor 4, 6 og 7, lydteknikar, miksing
*Garth Richardson - lydteknikar, miksing
*Stan Katayama, Bob Loftus, Brendan O'Brien - lydteknikarar
*Lawrence Fried, Edd Miller - assisterande lydteknikarar
*Stephen Marcussen, Doug Sax, Mike Rees - mastering
*Robert Hrycyna - produksjon og teknisk oversyn
*Jack Adams - utstyrsassistent
*Storm Thorgerson - kunstnarisk leiar
*Paul Maxon - fotografi
*Tony May, Glenn Wexler, Derek Burnett - fotografi
*Jon Crossland - stylist

## Salslister
;Album 

;Singlar

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:In the Spirit of Things|In the Spirit of Things]]» frå ,  den 25. mai 2020.* 
*** oppgav desse kjeldene:*
David Ragsdale

**David Ragsdale** () er ein USA-amerikansk fiolinist var medlem i Kansas frå 1991 til 1997 og sidan 2006.

Han byrja å spele fiolin i klassiske orkester, før han tok steget over i rockemusikken.

Som låtskrivar for Kansas har han vore medlåtskrivar på «I Can Fly», «Black Fathom 4», «Under the Knife», «Freaks of Nature», «With This Heart», «The Unsung Heroes», «Refugee», «Summer» og «Crowded Isolation.»

Gjennom åra har han òg spelt med mellom andre Louise Mandrell, The Smashing Pumpkins, Jason Bonham og Queensrÿche

## Diskografi

### Solo
* David and Goliath - (Renaissance Records, 1997)

### Med [[musikkgruppa Kansas|Kansas]]
* Live at the Whisky - (1992)
* The Kansas Boxed Set - (1994) på det nye sporet «Wheels»
* Freaks of Nature - (1995)
* There's Know Place Like Home - (2009)
* The Prelude Implicit - (2016)

### Gjesteartist
* Kerry Livgren and Corps de Pneuma: *When Things Get Electric* - (1995)
* Queensrÿche: *[[Hear in the Now Frontier]]* - (1997) (på «Sign of the Times»)
* Salem Hill: *[[The Robbery of Murder]]* (1998)
* Man on Fire: *[[Habitat]]* - (2013) (på «Mr. Lie»)
* John Elefante: *[[On My Way to the Sun]]* - (2013) (på «This Is How the Story Goes»)
* Glass Hammer: *[[Ode to Echo]]* (2014)
* Spock's Beard: *[[The Oblivion Particle]]* (2015)

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:David Ragsdale|David Ragsdale]]» frå ,  den 25. mai 2020.* 
*** oppgav desse kjeldene:* 
* 
* "David Ragsdale: Music Biography
Freaks of Nature av Kansas

***Freaks of Nature*** er det 12. studioalbumet til det amerikanske rockebandet Kansas, gjeve ut i 1995. Det vart gjeve ut to redigerte singlar frå albumet, men ingen av dei gjekk inn på singellistene og albumet gjekk heller ikkje inn på noko albumliste. Det vart dermed det einaste studioalbumet til Kansas som ikkje gjekk inn på noko som helst *[[magasinet Billboard|Billboard]]*-lista. Albumet vart spelt inn i Trinidad.

*Freaks of Nature* var det første albumet sidan 1977 av Kansas som var produsert av Jeff Glixman, som produserte albuma *[[Song for America]]*, *[[Masque av Kansas|Masque]]*, *[[Leftoverture]]* og *[[Point of Know Return]]*. Det var òg det første albumet til Kansas sidan *[[Vinyl Confessions]]* i 1982 der fiolin var ein del av bandet.

## Innhald

## Medverkande
;Kansas
*Steve Walsh - klaverinstrument, solovokal, opplesing
*David Ragsdale - fiolin, gitar, korvokal
*Rich Williams - elektrisk og akustisk gitar
*Greg Robert - klaverinstrument, korvokal
*Billy Greer - bassgitar, akustisk gitar, korvokal
*Phil Ehart - trommer

;Andre medverkande
*Renée Castle - korvokal på spor 3

;Production
*Jeff Glixman - produsent, lydteknikar, Miksing
*Tom Cassel, Sean Poland - lydteknikarar
*Marti Griffin - fotografi

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Freaks of Nature (Kansas album)|Freaks of Nature (Kansas album)]]» frå ,  den 25. mai 2020.* 
*** oppgav desse kjeldene:*
Always Never the Same av Kansas

***Always Never the Same*** er det 13. studioalbumet til det amerikanske rockebandet Kansas, gjeve ut i 1998. Dette albumet består hovudsakleg av nyinnspelingar av dei tidlegare songane til bandet, spelt inn i lag med London Symphony Orchestra. Av nye songar finn ein «In Your Eyes», «The Sky Is Falling», «Need to Know» og instrumentalen «Preamble». «Prelude & Introduction» er ein medley av Kansas-songane «Carry On Wayward Son», «Point of Know Return», «Opus Insert» og «Lamplight Symphony». Albumet inneheld òg ein versjon av The Beatles-songen «Eleanor Rigby». «Carry On Wayward Son» vart spelt inn om albumet skulle vise seg å selje så pass at dei kunne gje ut eit nytt symfonisk album, men det skjedde ikkje. 

## Innhald

## Medverkande
;Kansas
*Steve Walsh – klaverinstrument, solovokal
*Robby Steinhardt – fiolin, solo- og korvokal
*Rich Williams – gitar, plateprodusent
*Billy Greer – bass, vokal
*Phil Ehart – trommer, produsent

;Andre medverkande
*The London Symphony Orchestra, arrangert og dirigert av Larry Baird

;Produksjon
*Trammell Starks - produsent, digital redigering
*Russ Fowler, James Majors, Jim «Z» Zumpano - lydteknikarar
*Peter Cobbin - orkesterinnspeling
*Jeff Glixman - miksing i Tree Sound Studios, Atlanta, Georgia
*Greg Calbi - mastering i Masterdisk, New York 
*Brian Jobson, James Majors - digital redigering
*Pennie Moore, Conni Treantafeles - kunstnarisk leiar og design
*Marti Griffin - fotografi

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Always Never the Same (Kansas album)|Always Never the Same (Kansas album)]]» frå ,  den 25. mai 2020.* 
*** oppgav desse kjeldene:*
Somewhere to Elsewhere

***Somewhere to Elsewhere*** er det 14. studioalbumet til det amerikanske rockebandet Kansas, gjeve ut i 2000. Dette albumet markerer samankomsten til den originale besetninga frå 1970-åra sidan *[[Audio-Visions]]* i 1980. I tillegg var Billy Greer, som kom inn i Kansas med *[[Power av Kansas|Power]]* i 1985. Steve Walsh song inn vokalen i heimestudioet sitt, medan han arbeidde på det andre soloalbumet sitt, *[[Glossolalia]]* og var ikkje med resten av bandet i studioet til Kerry Livgren. Bidrag hans var berre song. Kerry Livgren skreiv alle songane på albumet og syng (som han normalt gjorde9 på det løynde sporet «Geodesic Dome».

## Innhald
Alle songar skrivne av Kerry Livgren.

## Medverkande
;Kansas
*Steve Walsh - solovokal på spor 1, 2, 4, 5, 8-10, korvokal
*Kerry Livgren - gitar, klaverinstrument, plateprodusent, lydteknikar, miksing
*Robby Steinhardt - fiolin, bratsj, solovokal på spor 3, 7 og 8, korvokal
*Rich Williams - gitar, produsent
*Billy Greer - bassgitar, solovokal på spor 6, korvokal
*Dave Hope - bassgitar på spor 2 og 6
*Phil Ehart - trommer, produsent

;Andre medverkande
*Jake Livgren, Jessica Livgren, «Not Man Big Men Chorus» - ekstra korvokal

;Produksjon
*Brad Aaron - lydteknikar, miksing

## Salslister
;Album

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Somewhere to Elsewhere|Somewhere to Elsewhere]]» frå ,  den 25. mai 2020.* 
*** oppgav desse kjeldene:*
Power av Kansas

***Power*** er det tiande studioalbumet til det amerikanske rockebandet Kansas, gjeve ut i 1986. Det var det første studioalbumet deira for MCA Records.

Eitt og eit halvt år etter Kansas vart oppløyst mot slutten av *[[Drastic Measures]]*-turneen, kom den tidlegare songaren Steve Walsh attende og starta opp att Kansas i lag med dei originale medlemmane Phil Ehart og Rich Williams. Gitaristen Steve Morse, som vart invitert med av Ehart etter at dei to hadde møtt kvarandre på ein konsert i Atlanta, bidrog mykje til låtskrivinga og stilen til den nye besetninga. Bassgitaristen og vokalisten Billy Greer, som hadde arbeidd med Walsh i det kortvarige bandet Streets etter han forlet Kansas i 1981, fullførte den nye besetninga. Det nye Kansas byrja å øve i lag i juli 1985, då Walsh var ferdig med ein turné som musikar for Cheap Trick. Dei gav ut *Power* året etter.

Det vart laga musikkvideo for singelen «All I Wanted», med forskjellige klipp av kvinner som går og smiler. Berre Walsh og Morse frå bandet var med i videoen. Songen vart miksa av produsenten Humberto Gatica, og vart ein topp 40-hit i USA. Dei neste singlane, «Power» og «Can't Cry Anymore», gjorde det langt dårlegare, men førstnemnde er den siste singelen til Kansas som gjekk inn på Billboard Top 100-lista. Det vart laga ein video med komikaren Richard Belzer for «Can't Cry Anymore». 

## Mottaking

Xavier Russel skreiv for *[[Kerrang!]]* og kalla den pompøse stilen til Kansas «særs utdatert» og trass i eit par bra rockesongar som «Musicatto», var andre songar «pinlegare enn det som er mogeleg å tenkje seg». 
AllMusic skreiv at den dramatiske, musikalske endringa til Kansas, var «meir hardrock og pop enn progrock», som «truleg overraska langvarige Kansas-fans» men gav bandet «ei interssant, men til sjuande og sist, kortvarig, ny retning.»

## Innhald

## Medverkande
;Kansas
*Steve Walsh - klaverinstrument, solovokal
*Steve Morse - sologitar, vokal
*Rich Williams - gitar
*Billy Greer - bassgitar, vokal
*Phil Ehart - trommer, leiande produsent

;Andre medverkande
*The Philarmonia Orchestra arrangert og dirigert av Andrew Powell
*Gary Chang - klaverinstrument-programmering
*Travis Bradford, Jerome Olds, Rob Henson, Yonrico Scott, Merle McLain, Doug Baker, Solomon Olds, Cliff Jones - korvokal

;Produksjon
*Andrew Powell - plateprodusent
*Nigel Walker - lydteknikar, miksing i Jacobs Studio, Farnham, England og Lion Share Studios, Los Angeles
*Mike Sheady - lydteknikar for orkesteret
*Humberto Gatica - miksing av «All I Wanted»
*Keith Odle, Lance Philips, Darrin Goodwin - assisterande lydteknikarar
*George Marino - mastering i Sterling Sound, New York
*Andy Engel - design, illustrasjon

## Salslister
 

;Album

;Singlar

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Power (Kansas album)|Power (Kansas album)]]» frå ,  den 25. mai 2020.* 
*** oppgav desse kjeldene:*
The Prelude Implicit

***The Prelude Implicit*** er det femtande studioalbumet til det amerikanske progressive rockebandet Kansas, gjeve ut i september 2016. Det var det tredje studioalbumet deira utan det opphavleg medlemmet, vokalisten og klavarspelaren Steve Walsh, som trekte seg frå bandet i 2014. Det er det første albumet med solovokalisten og klaverspelaren Ronnie Platt, klaverspelaren David Manion og gitaristen Zak Rizvi, som starta som medprodusent og låtskrivar, før han vart fulltidsmedlem av bandet. 

## Bakgrunn
Det var det første Kansas-albumet sidan *[[Somewhere to Elsewhere]]* i 2000 og markerte den lengste perioden mellom to studioalbum av Kansas. Det opphavlege medlemmet Kerry Livgren, som var komen attende til bandet for det førre albumet, hadde slutta igjen og lete Steve Walsh vere den einaste låtskrivaren att i bandet. Då han var motvillig til å gje nye songar til bandet, gjorde at dei stod på bar bakke. Medan gruppa fortsete å gje ut samlealbum og konsertalbum, vart Native Window skipa som eit sideprosjekt av Ehart, Greer, Ragsdale og Williams som ønskte å spele inn nye songar på eiga hand. Då Walsh slutta i 204 kom Platt og Manion inn i bandet.

## Mottaking

Tim Jones i *[[Record Collector]]* skreiv at albumet var «eit forsøk på å gjenskape tidlegare stordom, og var rosverdig, utan å heilt nå opp til dei høgdene». AllMusic og James Christopher Monger rosa albumet for å vere «noko som høyrest både kjend og nytt ut» og skriv at «den teknisk glimrande 'The Prelude Implicit' treff bokstavleg talt alle dei rette notane og bør gå rett heim hos langvarige fans, trass i at Walsh ikkje er med». 

## Innhald

## Medverkande
;Kansas
*Ronnie Platt – solovokal, piano på «The Voyage of Eight Eighteen»
*Rich Williams – elektrisk og akustisk gitar, produsent
*Zak Rizvi – elektrisk gitar, vokal, produsent, miksing
*David Manion – piano, klaverinstrument, orgel og lyddesign
*David Ragsdale – fiolin, vokal
*Billy Greer – bass, vokal, solovokal på «Summer»
*Phil Ehart – trommer, perkusjon, produsent

;Produksjon
*Chad Singer - lydteknikar
*James Cobb, Jonathan Beckner, Will McPhaul - assisterande lydteknikarar
*Jeff Glixman - miksing og mastering 
*Vlado Meller - mastering
*Denise de la Cerda - kunst
*Michie Turpin - fotografi
*Christine Boyd - logo og tittel
*Thomas Ewerhard - layout

## Salslister

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:The Prelude Implicit|The Prelude Implicit]]» frå ,  den 25. mai 2020.*
The Absence of Presence

***The Absence of Presence*** er det 16. studioalbumet til det amerikanske progressive rockebandet Kansas, utgjeve i juni 2020. Det er det fjerde studioalbumet deira utan det opphavlege medlemmet, Steve Walsh, som trekte seg frå bandet i 2014. Det er det andre albumet deira med solovokalisten og klaverspelaren Ronnie Platt og gitaristen Zak Rizvi. Det er det første albumet deira med klaverspelaren Tom Brislin, som erstatta den førre klaverspelaren David Manion.

## Innhald

## Medverkande
*Ronnie Platt – solo- og korvokal
*Rich Williams – elektrisk og akustisk gitar, medprodusent
*Zak Rizvi – elektrisk gitar, korvokal, produsent
*Tom Brislin – klaverinstrument, korvokal, solovokal på «The Song The River Sang»
*David Ragsdale – fiolin, korvokal
*Billy Greer – bass, vokal
*Phil Ehart – trommer, perkusjon, medprodusent

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:The Absence of Presence|The Absence of Presence]]» frå ,  den 25. mai 2020.* 
*** oppgav desse kjeldene:*
Kankuamofolk

**Kankuamo**, **kankuaka**, **kankui** eller **kankuané** er ei urfolksgruppe frå Colombia som tradisjonelt held til i dei sørlege fjellsidene av Sierra Nevada de Santa Marta opp til norddelen av Cesar-departmentet (corregimientoa Atánquez, Guatapurí, Chemesquemena, Los Haticos, La Minha og Rio Seco). Ein reknar med at det finst rundt 15&nbsp;000 kankuamofolk. Dei snakkar sánha, ein dialekt av atanque i den chibchanske språkgruppa. Dei reknar Sierra Nevada de Santa Marta, den høgaste fjellkjeda nærast havet, som heilag. På språket sitt kallar dei fjella *Umunukunu*. Mange kankuamofolk, særleg dei som driv med handel, snakkar ikkje dette språket.

Kankuamofolket er i slekt med arhuaco-, wiwa- og kogifolk. Av desse fire urfolka i Sierra Nevada de Santa Marta er det tradisjonelt kankuamofolk som har hatt minst kontakt med andre, og dei har utvikla strategiar for å halda seg avsondra frå omverda. 

Klesdrakten til kankuamofolk skil seg frå den til dei andre urfolka i Sierra Nevada. Kvinner ber to overlappande klede, medan menn bruker korte bukser og ein sivhatt.

Hovudnæringa til kankuamofolk er landbruk. Dei viktigaste produkta deira er yuca, ñame, ertebønner, mais, banan, kokablad, fique, arracacha og Xanthosoma-stive.

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Kankuamo people|Kankuamo people]]» frå ,  den 26. mai 2020.*  
 
## Bskgrunnsstoff
* Nettstad for kankuamofolket
Verda var atter ung

***Verda var atter ung*** er ein roman frå 1950 av Knut Hauge.

Alfred Hauge skreiv i ei bokmelding i *[[Syn og Segn]]* at «Den nye romanen [...] syner klårt at han er på veg framover».

## Referansar
Journey av Journey

***Journey*** er det sjølvoppkalla debutalbumet til det amerikanske bandet med same namn. Det kom ut i 1975 på Columbia Records. I motsetnad til seinare innspelingar, er dette jazzaktig progressiv rock som fokuserer på den musikalske dugleiken deira. Det er det einaste albumet med rytmegitaristen George Tickner i bandet.

Journey spelte inn eit demoalbum før dei gav ut *Journey*, med dei same songane i ei anna rekkjefølgje og med Prairie Prince som trommeslagar. Det var òg nokre ekstra spor, mellom andre nokre instrumentalar, som ikkje kom med på det endelege albumet, inkludert det originale tittelsporet på demoalbumet, «Charge of the Light Brigade».

## Innhald

## Medverkande
* Gregg Rolie – solovokal, klaverinstrument
* Neal Schon – sologitar, korvokal
* George Tickner – rytmegitar, korvokal
* Ross Valory – bass, korvokal
* Aynsley Dunbar – trommer

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Journey (album)|Journey (album)]]» frå ,  den 26. mai 2020.* 
*** oppgav desse kjeldene:*
To Play Some Music

«**To Play Some Music**» er den første singelen til den amerikanske rockegruppa Journey. Han var opphavleg fjerdesporet på det sjølvoppkalla debutalbumet deira frå 1975.

Singelen kom ut i juni 195 med instrumentalen «Topaz» som B-side. «To Play Some Music» var skriven av Gregg Rolie og Neal Schon, medan «Topaz» var skriven av George Tickner.

«To Play Some Music» selde aldri godt nok til å gå inn på noko singelliste. 

## Medverkande
*Neal Schon – sologitar
*George Tickner – rytmegitar
*Gregg Rolie – klaverinstrument, vokal
*Ross Valory – bassgitar
*Aynsley Dunbar – trommer

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:To Play Some Music|To Play Some Music]]» frå ,  den 26. mai 2020.* 
*** oppgav desse kjeldene:*

## Bakgrunnsstoff
*
Narada

***Narada*** (sanskrit नारद, Nārada) er ein vedisk rishi (lærd eller asket) skapt av guden Brahma. Narada er kjend i hindu-tradisjonar som ein reisande musikar og forteljar som tek med seg nyhende og visdom, men kan også så splid. Han opptrer i fleire hindutekstar, mellom anna Mahabharata, der han fortel Yudhishtira soga om Prahlada, i Ramayana der han åtvarer Ravana, og i puranaene. Han fortel også kong Kamsa at han kjem til å bli drepen av Devaki sitt åttande barn, som er Krisjna.

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Narada|Narada]]» frå ,  den 26. mai 2020.*
George Tickner

**George Tyndall Tickner** (-2023) er ein amerikansk rockemusikar som spelte rytmegitar og var medlåtskrivar som opphavleg medlem i Journey.

Før Journey var Tickner medlem av det psykedeliske rockebandet Frumious Bandersnatch, i lag med Journey-medlemmen Ross Valory.

I 1973 spelte Tickner i lag med Jerry Garcia og Merl Saunders.

Etter debutalbumet til Journey kom ut, slutta han for å studere ved Stanford Medical School. Då Tickner slutta tok sologitaristen Neal Schon over all gitarspeling i gruppa, fram til Jonathan Cain (klaverinstrument/rytmegitar) kom inn i 1981.

## Diskografi

### Med Frumious Bandersnatch
* *A Young Man's Song*

### Med Faun
* *Faun* (1972)

### Med Journey
* *[[Journey av Journey|Journey]]* (1975)  (artist og medlåtskrivar på tre songar)
* *[[Look into the Future]]* (1976)  (medlåtskrivar på to songar)
* *[[Next av Journey|Next]]* (1977)  (medlåtskrivar på ein song)

### Solo/samarbeid
* VTR - *Cinema*

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:George Tickner|George Tickner]]» frå ,  den 26. mai 2020.* 
*** oppgav desse kjeldene:*
Ross Valory

**Ross Lamont Valory** () er ein USA-amerikansk musikar, mest kjend som bassist i rockebandet Journey frå 1973 til 1985 og igjen frå 1995 til 2020. Valory vart innlemma i Rock and Roll Hall of Fame som medlem av Journey i 2017.

## Diskografi

### Steve Miller Band
*Rock Love (1971)

### Journey
**[[Journey av Journey|Journey]]* (1975)
*Look into the Future (1976)
*Next (1977)
*Infinity (1978)
*Evolution (1979)
*Departure (1980)
*Captured (1981)
*Escape (1981)
*Frontiers (1983)
*Trial by Fire (1996)
*Arrival (2001)
*Red 13 (2002)
*Generations (2005)
*Revelation (2008)
*Eclipse (2011)

### The Storm
*The Storm (1991)
*Eye of the Storm (1996)

### The V.U.
*Phoenix Rising (spelt inn 1985; gjeve ut i 2000)

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Ross Valory|Ross Valory]]» frå ,  den 26. mai 2020.* 
*** oppgav desse kjeldene:*
Winthrop Graham

**Winthrop Graham** () er ein jamaicansk tidlegare friidrettsutøvar som vann sølvmedaljen på 400 meter hekk både under Friidretts-VM 1991 og Sommar-OL 1992, i 1993 tok han VM-bronsen i øvinga.		

## Aktiv
Gjennom 1987-sesongen forbetra Graham sitt personbeste i 400 meter hekk med over halvtanna sekund til 48,49 sekund. Han vann øvinga ved dei panamerikaniske leikane i Indianapolis, under verdsmeisterskapen i Roma rauk han derimot ut i semifinalane. Året etter flytta han den jamaikanske rekorden til 48,04 då han vart femtemann i øvinga under dei olympiske sommarleikane i Seoul. Saman med Howard Davis, Devon Morris og Bert Cameron vann han OL-sølv på den lange stafetten, einast USA sitt lag sprang fortare.

År 1990 sigra Winthrop Graham på 400 meter hekk i Goodwill Games. I VM-finalen 1991 i Tokyo forbetra Graham si bestenotering til 47,74 sekund og vann dermed sølvmedaljen bakom Samuel Matete frå Zambia. I 4 x 400 m stafett sikra Seymour Fagan, Devon Morris, Patrick O’Connor og Graham bronse til Jamaica bakom Storbritannia og USA.

Også under Sommar-OL 1992 i Barcelona presterte Graham personbeste med sine 47,66, noko som heldt til sølv bakom Kevin Young. I verdsmeisterskapen 1993 i Stuttgart sprang Graham over mål på 47,62 sekund og tok bronse, to hundredels sekund bak sølvmedaljør Matete og like knapt framom Stéphane Diagana på fjerdeplass. To veker før meisterskapen i Stuttgart slo Graham både Matete og verdsmeister Kevin Young i Weltklasse Zürich. Han sette då landsrekord og livsrekord med tida 47,60 sekund.

### Medaljar og plasseringar i internasjonale meisterskap
*VM 1987 i Roma: Utslått i semifinalane på 400 m hekk (48,64=nr 10). Nr 6 i 4 x 400 m stafett
*OL 1988 i Seoul: Nr 5 på 400 m hekk – 48,04. Sølv i 4 x 400 m stafett
*VM 1991 i Tokyo: Sølvmedalje på 400 m hekk – 47,74, bakom Samuel Matete (47,64)
*OL 1992 i Barcelona: Sølvmedalje på 400 m hekk – 47,66, bakom Kevin Young 
*VM 1993 i Stuttgart: Bronsemedalje på 400 m hekk – 47,62
*VM 1995 i Göteborg: Diskvalifisert i semifinalen på 400 m hekk (=nr 15)
*OL 1996 i Atlanta: Braut forsøket på 400 m hekk

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:de:Winthrop Graham|Winthrop Graham]]» frå ,  den 26. mai 2020.*
Kunstig hjarte

**Kunstig hjarte** er ei innretning som kan erstatta eit menneskehjarte. Slike hjarte blir typisk brukte medan ein ventar på ein hjartetransplantsjon, eller som ei permanent erstatting for eit hjarte når ein hjartetransplantasjon ikkje er aktuelt. Ein har gjort forsøk på å laga kunstige hjarteinnretningar sidan 1940-talet, men det første kunstige hjartet som blei sett inn i ein pasient med hell var typen Jarvik-7 frå 1982 som blei utforma av ei gruppe som omfatta Willem Johan Kolff og Robert Jarvik.

## Historie
Fram til 2015 hadde hjarta til 1&nbsp;400 pasientar blitt bytte ut med SynCardia sitt «Total Artificial Heart (TAH)» ved kring 100 stader i Nord-Amerika, Vest-Europa, Russland, Tyrkia, Israel og Australia. Denne typen kunstig hjarte blir drive av trykkluft som blir ført inn i kroppen via ein slange.

Fram til andre kvartal 2020 hadde hjarta til 13 pasientar blitt bytte ut med Carmat TAH tre stader (Tsjekkia, Kasakhstan og Danmark). Denne typen kunstig hjarte blir drive av elektrisitet som blir ført inn i kroppen via to elektriske ledninger.

## Referensar


**Denne artikkelen bygger på «[[:sv:Konstgjort hjärta|Konstgjort hjärta]]» frå ,  den 27. mai 2020.*  
 

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Artificial heart|Artificial heart]]» frå ,  den 24. juni 2020.*  
 
## Bakgrunnsstoff

*Første i Norden med kunstig hjerte (26. mai 2020) NRK
Jüri Tamm

**Jüri Tamm** () er ein estisk tidlegare politikar og sleggjekastar frå Pärnu. Som representant for Sovjetunionen vann han bronsemedaljen i sleggjekasting både under Sommar-OL 1980 og Sommar-OL 1988, samt sølvmedaljen ved VM 1987. Med eit kast på 80,46 meter var Tamm i 1980 verdsrekordhaldar i ni dagar.

## Idrett
Tamm sette verdsrekord i Leselidze den 16. mai 1980. Rekorden vart sletta allereie 23. mai av Sergej Litvinov, også han representant for Sovjetunionen. Under dei olympiske leikane i Moskva same sommaren vart Tamm tredjemann bak Jurij Sedykh og Litvinov. Etter nokre svakare sesongar kom Tamm sterkt tilbake i 1984. Han flytta sitt personbeste fleire gongar, sist til 84,40 meter i Banská Bystrica i september månad.

Under verdsmeisterskapen 1987 i Roma kneip Tamm sølvmedaljen framfor tyske utøvarar, gullvinnar Litvinov var i ei eiga klasse. Året etter fekk Tamm bronsen i øvinga under OL i Seoul, Litvinov og Sedykh var framleis i eiga klasse. Tamm kom på femteplass i Sommar-OL 1992, der representerte han heimlandet Estland.

### Medaljar og plasseringar i internasjonale meisterskap
*OL 1980 i Moskva: Bronsemedalje – 78,96 m
*VM 1987 i Roma: Sølvmedalje – 80,84 m, bakom Sergej Litvinov (83,06 m)
*OL 1988 i Seoul: Bronsemedalje – 81,16 m
*OL 1992 i Barcelona: Nr 5 – 77,52 m 
*EM 1994 i Helsinki: Nr 23 – 68,46 m
*VM 1995 i Göteborg: Nr 17 – 72,66 m
*OL 1996 i Atlanta: Nr 26 – 73,16 m

## Politikk
Tamm vart i 1999 vald til parlamentsmedlem i Estland og attvald i 2003. Han representerte sosialdemokratane (SDE).

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:de:Jüri Tamm|Jüri Tamm]]» frå ,  den 27. mai 2020.*
Look into the Future

***Look into the Future*** er det andre studioalbumet til den amerikanske rockegruppa Journey. Det kom ut i januar 1976 på Columbia Records.

Det andre albumet til Journey var ikkje så prega av progressiv rock som det første, og var meir fokusert. Trass i dette har *Look into the Future* noko av det eksperimentelle aspektet som debutplata hadde, særskild tittelsporet og «I'm Gonna Leave You». Albumet inneheld ein coverversjon av The Beatles-songen «It's All Too Much» frå filmen *[[filmen Yellow Submarine|Yellow Submarine]]*. Tittelsporet var den lengste songen Journey spelte inn fram til 1980, då «Destiny» frå *[[Dream, After Dream]]* vart spelt inn.

Gitaristen George Tickner slutta i bandet etter å ha skrive to songar for albumet, og attende var Gregg Rolie (solovokal/klaverinstrument), Neal Schon (gitar), Ross Valory (bass) og Aynsley Dunbar (trommer).

## Innhald

## Medverkande
* Gregg Rolie – vokal, klaverinstrument
* Neal Schon – gitar
* Ross Valory – bassgitar
* Aynsley Dunbar – trommer

;Produksjon
* Glen Kolotkin – medprodusent, lydteknikar
* Mark Friedman – lydteknikar
* George Horn – mastering

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Look into the Future|Look into the Future]]» frå ,  den 27. mai 2020.* 
*** oppgav desse kjeldene:*
Next av Journey

***Next*** er det tredje studioalbumet til Journey, gjeve ut i 1977. Bandet heldt fram stilen frå *[[Look into the Future]]* frå 1976, men dette albumet har òg noko av den meir jazza progrockstilen frå det første albumet. Dette var det siste albumet deira med Gregg Rolie som vokalist. «Spaceman» og «Nickel and Dime» vart gjevne ut på singlar. 

Den instrumentale  «Cookie Duster» stod oppført på dei første trykka av albuma, men var ikkje faktisk med på albumet. DEnne kom seinare ut på samleplata *[[Time 3|Time³]]*.

*Next* nådde 85. plassen på ''Billboard'' 200-lista i USA.

Sjølv om han ikkje bidrog til *Next*, kom solovokalisten Robert Fleischman inn i Journey kort tid etter albumet kom ut som låtrksivar og var første dedikerte frontmannen i gruppa. Ingen av songane på albumet vart spelte på konsertane deira etter 1979. 

## Mottaking

På AllMusic gav Stephen Thomas Erlewine  albumet to av fem stjerner og sa «utan ein kraftfull songar som Steve Perry, mangla gruppa fokus og popkjensle, og forsøka på streit pop/rock lid som følgje av dette.»

## Innhald

## Medverkande

### Bandmedlemmar
* Gregg Rolie – klaverinstrument, solovokal
* Neal Schon – elektrisk og akustisk gitar, solovokal på «I Would Find You» og «Karma»
* Ross Valory – bassgitar, korvokal
* Aynsley Dunbar – trommer, perkusjon

### Andre medverkande
* Smiggy – lydteknikar, miksing
* Bruce Botnick – mastering
* Herbie Herbert – musikalsk leiar
* Bruce Steinberg – kunstnarisk leiar, design, fotografi
* Ellie Oberzil – design
* Mansfield – kunst

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Next (Journey album)|Next (Journey album)]]» frå ,  den 27. mai 2020.* 
*** oppgav desse kjeldene:*
Bruce Botnick

**Bruce Botnick** () er ein USA-amerikansk lydteknikar og plateprodusent, mest kjend for arbeidet sitt med The Doors, The Beach Boys og Love.

Botnick var lydteknikar på dei to første albuma til Love, og medprodusent på det tredje, *[[Forever Changes]]*. 
Han var lydteknikar på studioinnspelingane til The Doors. I 1970 tok han over produksjonen av albumet deira, *[[L.A. Woman]]*, det siste med songaren Jim Morrison. Han var òg lydteknikar på minst to av albuma til Lonnie Mack seint i 1960-åra for Elektra.

Botnick har òg arbeidd som assisterande lydteknikar på The Rolling Stones-albumet *[[Let It Bleed]]*. Han produserte seinare dei to første albuma til Eddie Money, *[[Eddie Money av Eddie Money|Eddie Money]]* i 1977 og *[[Life for the Taking]]* i 1978.  Botnick produsert to album for rockegruppa til Paul Collins, The Beat. Han var òg medprodusent på Kenny Loggins-albumet *[[High Adventure]]* i 1982.

Bruce Botnick har lenge samarbeidd med filmkomponisten Jerry Goldsmith og miksa musikk for filmane hans. Botnick møte først Goldsmith i 1979 for *[[Star Trek: The Motion Picture]]* og dei arbeidde på dei fleste filmprosjekta til Goldsmith etter dette, over hundre, frå 1980-åra og fram til Goldsmith døydde i 2004. 

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Bruce Botnick|Bruce Botnick]]» frå ,  den 27. mai 2020.* 
*** oppgav desse kjeldene:*
Infinity av Journey

***Infinity*** er det fjerde studioalbumet til det amerikanske rockebandet Journey, gjeve ut i januar 1978 på Columbia Records. Det var det første albumet deira med vokalisten Steve Perry og det siste med trommeslagaren Aynsley Dunbar.

Journey ønskte seg ein sterkare solovokalist og henta først inn Robert Fleischman, som dei spelte inn eit par songar med, mellom andre «For You», som kom ut på *[[Time 3|Time<sup>3</sup>]]*. Fleischman vart etter kort tid erstatta av Steve Perry, på grunn av musikalske usemjer. Fleischman vart seinare kjend som den første songaren til glam metal-bandet Vinnie Vincent Invasion.

Perry song duett med klaverspelaren Gregg Rolie på  «Feeling That Way», som syng solovokal på «Anytime».

«Patiently» var den første songen Perry og Neal Schon skreiv i lag. Perry skreiv teksten, der han uttrykker det triste med å vere på turné og heimefrå. Schon skreiv musikken for songen. Andre populære singlar er «Lights» og «Wheel in the Sky». Sistnemnde vart skriven i lag med den dåverande frontmannen Fleischman.

Manageren til Journey, Herbie Herbert, henta den engelske produsenten Roy Thomas Baker til å produsere *Infinity*. Baker brukte ein lagvis lyd, slik han han gjorde med Queen, og som ein kan høyre på spor som «Winds of March» (med hjelp frå lydteknikaren Geoff Workman). I tillegg vart metoden til Baker, med å bruke fleire lagdelte harmoniar, som han brukte på mange album han produserte, eit av varemerka til Journey. 

Med Perry av bandet fekk dei ein meir radiovenleg stil, og Journey oppnådde den høgaste listeplasseringa si til då med ein 21. plass på Billboard-lista i USA. 

## Innhald

### Notat
Songen «Patiently» er dedisert til bandet Lynyrd Skynyrd]], som hadde mista songaren sin (Ronnie Van Zant) og to andre bandmedlemmar (gitaristen Steve Gaines og systera hans, korvokalist Cassie Gaines), i oktober 1977, medan Journey spelte inn albumet.

## Medverkande

### Bandmedlemmar
*Steve Perry – solovokal
*Neal Schon – elektrisk og akustisk gitar, korvokal
*Gregg Rolie – klaverinstrument, kor- og solovokal (2 & 3) 
*Ross Valory – bassgitar, korvokal
*Aynsley Dunbar – trommer, perkusjon

### Produksjon
*Roy Thomas Baker – produsent, miksing
*Geoff Workman – lydteknikar

## Salslister
 

;Album

;Singlar

## Salstrofé

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Infinity (Journey album)|Infinity (Journey album)]]» frå ,  den 27. mai 2020.* 
*** oppgav desse kjeldene:*
Wheel in the Sky

**«Wheel in the Sky»** er ein song av det amerikanske rockebandet Journey, spelt inn i 1977 og gjeven ut på det fjerde studioalbumet deira, *[[Infinity av Journey|Infinity]].* Han vart skriven og komponert av Robert Fleischman, Neal Schon og Diane Valory.

Då songen vart skriven hadde bandet vald å følgje ei ny retning med ein skarpare lyd og ein enklare hardrock. Den nye vokalisten Fleischman vart erstatta av Steve Perry då arbeidet på *Infinity* byrja for fullt. Songen byrjar som eit dikt kalla «Wheels In My Mind» av Diane Valory, kona til Journey-bassisten Ross Valory.

«Wheel In The Sky» nådde 57. plassen på ''Billboard'' Hot 100 i 1978, og vart den første songen til Journey som gjekk inn på denne lista. Songen nådde òg 45. plassen på den kanadiske *[[magasinet RPM|RPM]]* 100.

## Medverkande
*Steve Perry – solovokal
*Neal Schon – gitar, korvokal
*Gregg Rolie – piano, korvokal
*Ross Valory – bassgitar, korvokal
*Aynsley Dunbar – trommer

## Salslister

## I populærkulturen
* Ein kan høyre songen i bakgrunnen i avslutningsscenen i TV-serien *[[The Sopranos]]* sesong 2, episode 23 «Bust Out.»
* Songen er òg spelt i tredje episode av andre sesong av *[[Supernatural]].*
* Klaus syng songen på ein kassett i episoden «Stan's Best Friend», i animasjonsserien *[[American Dad!]]*

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Wheel in the Sky|Wheel in the Sky]]» frå ,  den 27. mai 2020.* 
*** oppgav desse kjeldene:*