open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Sirius av The Alan Parsons Project

**«Sirius»** er ein instrumental av det britiske rockebandet The Alan Parsons Project, spelt inn for det sjette studioalbumet deira, *[[Eye in the Sky]]* (1982). Stykket varer nesten to minuttar og glir inn i «Eye in the Sky». 

I 1990-åra vart «Sirius» mykje nytta i idrettsamanheng i Nord-Amerika. Han vart mest knytt til Chicago Bulls som spelte musikken under innmarsjen på heimekampane sine på Chicago Stadium då dei var basketballmeistrar i USA mellom 1991 og 1998. Dei nyttar framleis denne introduksjonsmusikken i dag. «Sirius» var opningsnummeret i dokumentarfilmen *[[Michael Jordan to the Max]]* i 2000.

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Sirius (song)|Sirius (song)]]» frå ,  den 2. april 2020.* 
*** oppgav desse kjeldene:*

## Bakgrunnsstoff
* «Songfacts — Sirius» av The Alan Parsons Project
Don't Answer Me

«**Don't Answer Me**» er ein song frå 1984 av The Alan Parsons Project frå albumet *[[Ammonia Avenue]]*. Han nådde 15. plassen på *Billboard*-lista i USA og var den siste singelen deira som nådde topp 20 der. Songen nådde òg 58. plassen i Storbritannia, den høgaste plasseringa ein av singlane deira fekk i heimlandet. Musikkvideoen vart presentert som ein teikneserie, med kunst og animasjon av Michael Kaluta, assistert av Lee Moyer.

## Songen
I staden for kunstrock-stilen som Alan Parsons var kjend for vart «Don't Answer Me» laga i stilen til Phil Spector og Wall of Sound-teknikken hans. Eric Woolfson, som var medlåtskrivar på songen, song solovokal, medan Mel Collins spelte saksofonsolo.

## Salslister

### Vekeslister

### Årslister

## Medverkande
*Ian Bairnson: akustisk og elektrisk gitar
*Colin Blunstone: vokal
*Mel Collins: saksofon
*Stuart Elliott: trommer, perkusjon
*Alan Parsons: produksjon, Fairlight-programmering, lydteknikar
*David Paton: bass
*Chris Rainbow: vokal
*Eric Woolfson: leiande produsent, klaverinstrument, solovokal
*Lenny Zakatek: vokal

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Don&#39;t Answer Me|Don&#39;t Answer Me]]» frå ,  den 3. april 2020.* 
*** oppgav desse kjeldene:*
Vulture Culture

***Vulture Culture*** er det åttande studioalbum av The Alan Parsons Project, gjeve ut i 1984 (tidleg i 1985 i somme land) på Arista.

## Oversyn
Den første sida av vinylutgåva (CD-spor 1-4) består berre av fire minuttar lange popsongar, medan den andre sida er meir variert, frå lett funk i tittelsporet til den lystige instrumentalen «Hawkeye».

Opphavleg var albumet meint å vere den andre plata i eit dobbeltalbum, der *[[Ammonia Avenue]]* var den første. Etter at plata vart delt i to separate album, fekk *Vulture Culture* ein meir moderne studiohandsaming med hardare trommer og dynamikk. «Sooner or Later» vart av Parsons sjølv skildra som «det tredje forsøket på å få ein ny hit med 'Eye in the Sky'-aktig gitar – 'Prime Time' frå *Ammonia Avenue* var den andre, som eg meinte sånn sett fungerte betre.»

«Hawkeye» er ein instrumental, men inneheld ei linje frå Monica, ei kvinne som arbeidde i kantina i Abbey Road Studios. Linja ho sa var: «Only what's on the menu».

Dette er et einaste Project-albumet som ikkje har orkestrering av Andrew Powell.

*Vulture Culture* var det siste Project-albumet spelt inn på analogt utstyr, som dei førre to, men miksa direkte til digitalt masterband. 

## Utgjeving
I byrjinga av 1985 nådde singelen «Let's Talk About Me» topp 40 i Tyskland (der albumet gjekk til topps), i Sveits (der *Vulture Culture* nådde andreplassen) og i Nederland. Kommenteringa i songen er lesen av Lee Abrams, på albumet omtalt som «Mr. Laser Beam» (eit anagram av namnet hans).

*Vulture Culture* vart ein suksess på kontinentet i Europa og Oseania og nådde topp 10 i mange land. I Nord-Amerika vart det ein mindre suksess. Det var det siste albumet til bandet som selde til gullplate. 

## Innhald
Alle songar skrivne og komponerte av Alan Parsons og Eric Woolfson.

## Medverkande
*Ian Bairnson – gitar
*Colin Blunstone – vokal
*Richard Cottle – synthesizer, klaverinstrument, saksofon
*Stuart Elliott – perkusjon, trommer
*Mr. Laser Beam – vokal, talt part
*Alan Parsons – klaverinstrument, programmering, vokal
*David Paton – bass, gitar, vokal
*Chris Rainbow – vokal
*Eric Woolfson – piano, klaverinstrument, vokal
*Lenny Zakatek – vokal

## Salslister

## Salstrofé

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Vulture Culture|Vulture Culture]]» frå ,  den 4. april 2020.* 
*** oppgav desse kjeldene:*
Gaudi av Alan Parsons Project

***Gaudi*** er det tiande studioalbumet av The Alan Parsons Project, gjeve ut i 1987. *Gaudi* syner til Antoni Gaudí, den katalanske arkitekten som laga den kjende bygningen som opningssporet refererer til, *[[Sagrada Família]]*.

I den siste endringa i kjernen av medlemmar i Alan Parson Project, erstatta broren til saksofonisten og klaverspelaren Richard Cottle, Laurie, David Paton på bass. Albumet vart spelt inn i The Grange i Norfolk og Mayfair Studios i London.

Dette var det siste, ekte studioalbumet til Alan Parsons Project, og siste gongen vokalisten Lenny Zakatek song på eit Parsons-album. Sjølv om albumet *[[The Sicilian Defence]]* kom ut i 2014, var det opphavleg spelt inn i 1979 og aldri meint å bli høyrt av publikum. 

Under låtskrivinga for det som skulle bli oppfølgjaren, gjorde Eric Woolfson det om til ein rockeopera, og gav det sidan ut som *[[Freudiana]]* i 1990. Alan Parsons heldt fram som soloartist i 1993 med *[[Try Anything Once]]*, eit album som fullførte den musikalske evolusjonen som starta med dette albumet. 

Ein musikal av Eric Woolfson med same namn er basert på songar frå dette albumet og vart sett opp i 1993 i Tyskland med songar sungne på engelsk. 

Songane «Closer to Heaven» og «Money Talks» vart nytta i ein episode av tredje sesongen av TV-serien *[[Miami Vice]]*, medan «Paseo de Gracia» var i ein episode av femte sesongen. 

## Innhald
Alle songar skrivne og komponerte av Alan Parsons og Eric Woolfson.

## Medverkande
*Eric Woolfson – piano, klaverinstrument, vokal
*Alan Parsons – synthesizer, programmering, produsent, lydteknikar
*Ian Bairnson – gitar
*Laurie Cottle – bass
*Stuart Elliott – trommer, perkusjon
*Richard Cottle – synthesizer, saksofon
*John Miles, Lenny Zakatek, Geoff Barradale, Chris Rainbow - vokal
*Andrew Powell – orkesterarrangement
*John Heley – cello på «La Sagrada Familia»
*David Cripp – blåsardirigent på «La Sagrada Familia» og «Paseo de Gracia»
*Bob Howes – dirigent for The English Chorale, pauker på «La Sagrada Familia» og «Paseo de Gracia»

## Salslister
### Album

### Singlar

## Salstrofé

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Gaudi (album)|Gaudi (album)]]» frå ,  den 4. april 2020.* 
*** oppgav desse kjeldene:*
Stereotomy

***Stereotomy*** er det niande studioalbumet av The Alan Parsons Project, gjeve ut i 1985.

Det selde ikkje så godt som føregangaren *[[Vulture Culture]]*, og er strukturert annleis enn tidlegare Project-album med tre lange spor («Stereotomy» er over sju minutt, «Light of the World» over seks og den instrumentalen «Where's the Walrus?» er sju og eit halvt) og to minutt-lange songar til slutt. Albumet vart laga heilt digitalt og både LP- og CD-utgåvene vart koda med tokanals Ambisonic UHJ-format.

Den originale vinylutgåva var annleis frå alle seinare nyutgjevingar. Det hadde eit noko meir utførleg plateomslag, der papiromslaget kom med eit spesielt fargefilter kring seg. Dette filtrerte somme av fargane på omslaget, slik at ein fekk fire forskjellige variantar (to per side). Dette var meint å symbolisere visuell stereotomi. På nyutgjevingar var det berre ein variant. Plateomslaget gjorde at plata vart nominert til Grammyprisen for beste plateomslag. 

Ordet «stereotomy» er teken frå «The Murders in the Rue Morgue» av Edgar Allan Poe. Det refererer til å kutte eksisterande faste former i forskjellige andre former. Det vert nytta som ein metafor for måten kjende folk (songarar, skodespelarar osv.) ofte vert 'forma' av krava kjendistilværet fører med seg.

*Stereotomy* vart òg Grammynominert i 1987 forr beste rockeinstruental med «Where's the Walrus?»

*Stereotomy* er siste albumet til Alan Parsons Project med David Paton på bass. Han vart medlem av turnébandet til Elton John.

## Innhald
Alle songar skrivne og komponerte av Alan Parsons og Eric Woolfson.

## Medverkande
*Eric Woolfson – piano, klaverinstrument, vokal
*Alan Parsons – ekstra klaverinstrument, produsent
*Ian Bairnson – gitar
*David Paton – bass
*Stuart Elliott – trommer and perkusjon
*Richard Cottle – synth og saksofon
*The Philharmonia Orchestra, leiar – Christoffer Warren-Green
*Orkester arrangert og dirigert av Andrew Powell
*Vokal: John Miles, Chris Rainbow, Gary Brooker, Graham Dye, Steven Dye, Eric Woolfson

## Salslister
### Album

### Singlar

## I populærkulturen
Ein kan sjå eit eksemplar av *Stereotomy* i eit særs kort glimt i filmen *[[The Big Lebowski]]* då Maude ber The Dude sjå gjennom platene hennar. 

«Limelight» vart nytta av NBC Sports for ein musikkvideo i 1986 med New York Mets då dei hadde slått Boston Red Sox og vart meistrar. 

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Stereotomy|Stereotomy]]» frå ,  den 4. april 2020.* 
*** oppgav desse kjeldene:*
Freudiana

***Freudiana*** er ein rockeopera av Eric Woolfson. Det skulle bli det ellevte albumet av The Alan Parsons Project, men under utviklinga vart Eric Woolfson og Alan Parsons usamde. Albumet nyttar mange av dei same medlemmane som spelte i bandet, og mange av dei same gjestevokalistane. 

Alan Parsons byrja seinare på solokarrieren sin med albumet *[[Try Anything Once]]* i 1993, som musikalsk heldt fram retninga som dei hadde på albumet *[[Gaudi av Alan Parsons Project|Gaudi]]* i 1987.

Woolfson fekk ideen om musikalen då han undersøkte livet og arbeidet til Sigmund Freud etter han var ferdig med *Gaudi*. Omkring halvvegs i innspelinga vart Woolfson møtt av Brian Brolly om å utvikle konseptet til ein musikal. Med hjelp av Brolly gjorde Woolfson om *Freudiana* til ein scenemusikal. Musikalen vart ei suksess, men då det kom til søksmål mellom Brolly og Woolfson om kontrollen over prosjektet, vart musikalen stoppa. Til slutt vann Brolly saka, men albumet vart likevel tilskriven Eric Woolfson og Alan Parsons.

Albumet kom ut i to versjonar: «White Album» og «Black Album». I tillegg, medan «White Album» vart gjeven ut under artistnamnet «Freudiana» og ikkje Eric Woolfson, Alan Parsons eller The Alan Parsons Project, hadde dei første utgåvene namnet «The Alan Parsons Project».

«White Album» kom ut i 1990 på EMI Records. Det inneheld 18 spor med solovokal av Leo Sayer, Kiki Dee, Marti Webb, 10cc-vokalisten Eric Stewart, Frankie Howerd, Gary Howard og The Flying Pickets, i tillegg til dei tidlegare Project-vokalistane Chris Rainbow, John Miles, Graham Dye og Woolfson. Alan Parsons bidrog musikalsk til albumet og var både låtskrivar og produsent, som han hadde vore på alle Project-album. 

*Deutsche Originalaufnahme* («den tyske originalinnspelinga»), òg kjend som «Black Album», vart spelt inn med rollebesetninga frå musikalen og inneheld materiale frå rockeoperaen. Denne varianten var det første albumet som berre var tilskriven Eric Woolfson som soloartist. Woolfson fortsette sidan å lage fleire musikalar. 

## Innhald («White Album»)
Alle songar av Eric Woolfson, utanom der andre er nemnde

## Medverkande
* Eric Woolfson – klaverinstrument, vokal, leiande produsent
* Alan Parsons – ekstra klaverinstrument, lydteknikar, produsent
* Andrew Powell – arrangement, orkesterleiar
* Ian Bairnson – gitar
* Laurie Cottle – bass
* Richard Cottle – synthesizer, saksofon
* Stuart Elliott – trommer, perkusjon

## Musikalversjon

*Freudiana* hadde premiere i Theater an der Wien i Wien i Austerrike den 19. desember 1990. Han var produsert av Vereinigte Bühnen Wien. Fra til 18. april 1992 vart det halde 380 framføringar føre 320&nbsp;000 menneske.

Sceneregissøren var Peter Weck. Dei tyske songtekstane var av Lida Winiewicz. Erik vart spelt av Ulrich Tukur.

### Innhald («Black Album»)

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Freudiana|Freudiana]]» frå ,  den 4. april 2020.* 
*** oppgav desse kjeldene:*
Asiasjuka

**Asiasjuka** (eller asiainfluensaen) var etter spanskesjuka den nest verste influensapandemien på 1900-talet. Han vart utløyst av influensaviruset A/Singapore/1/57 (H2N2). Asiainfluensaen braut ut i 1957 og hadde antakeleg utspring i Folkerepublikken Kina. Ein rekne med at sjuka i åra 1957–1958 kosta mellom éin og to millionar menneske livet.

Asiainfluensaen vart utløyst av ein virussubtype som ved antigenskift hadde oppstått frå ein kombinasjon av eit menneskeleg virus og eit fjørkrepestvirus.

A/H2N2 smitta lett frå menneske til menneske og forårsaka fram til 1968 årlege nye influensainfeksjonar. Etter dette vart H2N2 «avløyst» av subtype A/H3N2: A/H3N2 forårsaka i 1968 pandemien som går under namnet hongkonginfluensaen. 

## Kjelder


**Denne artikkelen bygger på «[[:nb:Asiasyken|Asiasyken]]» frå ,  den 4. april 2020.*
The Sicilian Defence

***The Sicilian Defence*** er det tolvte studioalbumet til The Alan Parsons Project, gjeve ut i 2014. Det er kalla opp etter siciliansk forsvar, ei kjend sjakkopning. 

Dette var det siste Alan Parsons Project-albumet som kom ut, 24 år etter bandet vart oppløyst. Det vart opphavleg spelt inn i 1979, men var ikkje meint for utgjeving. Bandet sendte det til selskapet sitt, Arista, som eit slags «sjakktrekk», sidan dei meinte dei ikkje fekk nok tid til å lage eit nytt album medan Eric Woolfson forhandla om kontrakten deira, men likevel var kontraktfesta til å levere eit nytt album. Albumet inneheld derfor mest uferdige skisser som aldri vart utarbeidd til ferdige songar. «Kt-KB3» var det første sporet som kom ut frå albumet, då «Elsie's Theme» var med på den ommastra utgåva av *[[Eve av Alan Parsons Project|Eve]]* i 2008. Det var derfor det einaste sporet på albumet som hadde eit formelt namn som ikkje var knytt til eit sjakktrekk. Titlane på spora følgjer ein særskild variant av denne sjakkopninga. 

## Innhald
Alle spora komponerte av Eric Woolfson.

## Medverkande
*Alan Parsons – klaverinstrument, synthesizer, programmering, produsent, lydteknikar
*Eric Woolfson - piano

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:The Sicilian Defence (album)|The Sicilian Defence (album)]]» frå ,  den 4. april 2020.*
Hongkonginfluensaen

**Hongkonginfluensaen** eller **hongkongsjuka** var ein influensapandemi som braut ut i 1968 og ebba ut i 1970. Den kravde rundt 800 000 menneskeliv på verdsbasis. Andre tal går så høgt opp som til to millionar liv.  

Årsaka til pandemien var influensaviruset A/H3N2.

På grunn av den nære slektskapen til asiainfluensaen frå 1957 vart effektane av hongkonginfluensaen mildare, sidan store delar av folkesetnaden hadde eit immunforsvar som framleis hadde antistoff mot den liknande influensatypen H2N2. 

Hongkonginfluensaen oppstod som ein kombinasjon av fugleinfluensa og menneskelege influensavirusar. Dette vert kalla reassortering og resultatet av den genetiske nykombinasjonen vert kalla antigenskift. 

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:nb:Hongkongsyken|Hongkongsyken]]» frå ,  den 4. april 2020.*
Stefan George

**Stefan Anton George** () var ein tysk forfattar, framfor alt lyrikar. Han utvikla ein særeigen lyrisk stil, påverka av den franske symbolismen.

George var katolikk og studerte filologi og kunsthistorie. I 1892 byrja han gje ut «Blätter für Kunst», eit tidsskrift han styrte i 27 år. Gjennom denne publikasjonen vart han førar for ein generasjon av unge diktarar og kritikarar som avviste naturalismen. Kunst og dikting skulle stå høgt over kvardagen og fri mennesket frå det materialistiske i tilværet. George sette strenge krav til så vel form, som ordval og innhald. «Diktinga hans var og skulle vera for dei få utvalde.»  Han debuterte i 1890 med diktsamlinga *Hymnen*, seinare kom mellom andre *Der Teppich des Lebens*, *Der siebente Ring* og i 1914 *Der Stern des Bundes*. *Das Jahr der Seele* frå 1897 kom ut på bokmål i 2003 som *Sjelens år*. Elles omsette George verk av Dante Alighieri, William Shakespeare, Charles Baudelaire, J.P. Jacobsen, Henrik Ibsen og Gabriele d’Annunzio.

## Kjelder
*Norsk Allkunnebok. V. bandet. 1953

## Bakgrunnsstoff
Entertainment Weekly

***Entertainment Weekly*** (ofte forkorta ***EW***) er eit amerikansk vekeblad utgjeve av medieselskapet Time Inc. i konsernet Time Warner. Bladet dekkjer film, fjernsyn, musikk, teater, bøker og annan populærkultur. I motsetnad til kjendisfokuserte tidsskrift som *[[Magasinet People|People]]* eller *[[Se og hør]]* i Noreg, er fokuset til *EW* på underholdningsmedia og kritiske omtalar. Til skilnad frå bransjeblad for underhaldningsindustrien som *[[The Hollywood Reporter]]* og *[[Variety]]*, er *EW* retta mot ålmenta.

## Bakgrunnsstoff
*
The New Yorker

***The New Yorker*** er eit amerikansk tidsskrift med reportasjar, kulturomtalar av ulike slag, essay, seriar, dikt og fiksjon. Det vert utgjeve ut med 40 nummer i året. 

Tidsskriftet kom ut første gong den 17. februar 1925. David Remnick er noverande redaktør for magasinet.
 
## Bakgrunnsstoff
*
Los Angeles Times

***Los Angeles Times*** (ofte kalla ***LA Times***) er ei amerikansk avis utgjeven i Los Angeles i California. Med eit dagleg opplag på 965&nbsp;633 (2002) er *Los Angeles Times* den nest største storbyavisa i landet (etter *[[The New York Times]]*). Avisa er eigd av mediekonsernet Tribune Company og vart grunnlagd i 1881.

## Bakgrunnsstoff
*
NM i skiskyting 2015

**Noregsmeisterskapen i skiskyting 2015**, den 57. i rekka, vart avvikla i Sirdal i Vest-Agder frå onsdag 25.  til sundag 29. mars 2015.

## Menn
### 10 km




### 15 km fellesstart




### 20 km




### 4 x 7,5 km stafett




## Kvinner
### 7,5 km




### 10 km jaktstart




### 15 km




### 3 x 6 km stafett




## Kjelder
*Agder 27.3.2015
*Dagsavisen 28.3.2015
*Dagsavisen 30.3.2015
Ishockey under Vinter-OL 1994

**Ishockey under [[Vinter-OL 1994]]** vart arrangert på Lillehammer og Gjøvik i tida frå 12. til 27. februar 1994. Sverige vart olympisk meister i ishockey for aller fyrste gong, etter finalesiger 3-2 mot Canada. Finland vann bronsefinalen med 4-0 over Russland.

## Turneringa
12 land deltok i turneringa, som tok til med ei opningsrunde med seks lag likt fordelt på to grupper. Dei fire beste laga i kvar av gruppene gjekk vidare til utslagsspel, der laga fekk kvartfinalemotstandar basert på plassering i gruppene.

### Kvartfinalane
* Canada &ndash; Tsjekkia 3-2
* Finland &ndash; USA 6-1
* Sverige &ndash; Tyskland 3-0
* Russland &ndash; Slovakia 3-2

### Semifinalane
* Canada &ndash; Finland 5-3
* Sverige &ndash; Russland 4-3

## Finalen
* Sverige &ndash; Canada 3-2 etter straffeslagstevling, 2-2 etter ekstratid.

Tomas Jonsson sende Sverige i leiinga etter 6.10. Midtvegs i den tredje perioden snudde Canada til 2-1, då Paul Kariya og Derek Mayer skåra etter høvesvis 49.08 og 51.43 minuttars spel. Magnus Svensson utlikna til 2-2 då klokka viste 58.11. Etter 10 mållause tilleggsminuttar var det klart for straffeslagstevling. I denne vart Peter Forsberg kampvinnar då han skåra på Sveriges sjuande forsøk, målvakta Tommy Salo hadde nett stoppa Canadas sjuande straffeskyttar.

9&nbsp;245 tilskodarar såg kampen i ein fullsett Håkons Hall på Lillehammer, den aller siste tevlinga under dei andre vinterleikane i Noreg.

### Sverige sitt meistermannskap
*Målvakter: Tommy Salo, Håkan Algotsson, Michael Sundlöv.
*Forsvarar: Magnus Svensson, Fredrik Stillman, Tomas Jonsson, Roger Johansson, Kenny Jönsson, Christian Due-Boje, Leif Rohlin.
*Løparar:  Håkan Loob, Patrik Juhlin, Jörgen Jönsson, Peter Forsberg, Roger Hansson, Mats Näslund, Jonas Bergqvist, Charles Berglund, Stefan Örnskog, Patric Kjellberg, Niklas Eriksson, Andreas Dackell, Daniel Rydmark.

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:de:Olympische Winterspiele 1994/Eishockey|Olympische Winterspiele 1994/Eishockey]]» frå ,  den 5. april 2020.*
Altaskifer

**Altaskifer** er ein kvartsittskifer som blir utvunnen i nærleiken av Alta. Han er grå av farge og blir nesten svart ved polering. Skiferen er ekstremt hard og er mykje brukt til tak og golv.

## Skiferdrift
Utvinning av skifer går føre seg som dagbrot i fire ulike steinbrot. I Altadalen starta skiferutvinninga i Peska i 1905, Detsika i 1906 og Langvannet i 1920. I Tverrelvdalen starta utvinninga i Stilla i 1928.

Skiferen vert bearbeidd ved brota og ved skiferkaia i Bossekop. Skiferen kan klippast, sagast og slipast.

A-l Alta Skiferbrot eksporterer skifer til kontinentet, og lokalt i Alta er skifer mykje brukt som takstein og heller på golv og inngangsparti.

## Geologi
Altaskiferen vart danna i proterozoikum-æraen, og er ein frå 10 til 20 mm tjukk, finkorna, tett og svært sterk kvartsskifer. Tjukkleiken av utvinnbar skifer varierer frå eit 40 til eit 100 meters tjukt belte.

Geotektonisk tilhøyrer skiferen Nalganasdekket i Kalakdekkekomplekset.

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:nb:Altaskifer|Altaskifer]]» frå ,  den 5. april 2020.*
Grand Est

**Grand Est** er ein administrativ region i Frankrike. Han blei skipa 1. januar 2016 gjennom ei samanslåing av tre tidlegare regionar: Alsace, Champagne-Ardenne og Lorraine. Fram til september 2016 heitte regionen Alsace-Champagne-Ardenne-Lorraine, fram til det nye namnet blei godkjent. Den største byen og administrasjonsstaden for regionen er Strasbourg.

## Inndeling
Regionen er inndelt i ti departement:

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:sv:Grand Est|Grand Est]]» frå ,  den 5. april 2020.*  

## Bakgrunnsstoff

*
Borgholms slott

**Borgholms slott** var eit slott utanfor Borgholm på Öland. Det blei oppført på slutten av 1200-talet og er i dag i ruinar etter ein brann i 1806. Ruinen er ein av dei største turistattraksjonane på Öland.

## Galleri

Suecia 3-102 ; Arx Borgholm Meridiem Versus.jpg|Slottet slik det var tenkt å sjå ut kring år 1700. Frå Suecia antiqua et hodierna.
Borgholms slott 1634, STF1921.jpg|Borgholms slott i 1634.
Borgholms slottsruin från luften.jpg|Ruinen frå lufta.
Borgholm castle (by Pudelek) 2.JPG|Borggarden
Borgholms slottsruin 5.JPG|Borgholms slott.
Borgholms slottsruin - Nordiska Museet - NMA.0031750.jpg|Autokromfotografi av slottet frå 1900-1925
Andreas Peter Bernstorff

**Andreas Peter Bernstorff** () var ein dansk greve og statsmann, fødd i Hannover, brorson til Johan Hartvig Ernst Bernstorff. Utanriksminister Bernstorff var ein av dei fremste statsmennene i Danmark-Noreg.

## Liv og gjerning
Bernstorff var fødd i Hannover. Han studerte nasjonaløkonomi i Göttingen og Genève, og var elles på danningsreise i Italia, Frankrike, Nederland. I England let han seg imponere av jordbruket, noko som gjorde han til tilhengar av reformer i bondenæringa.

Frå 1759 hadde Bernstoff stilling ved Tyske Kancelli i København. Jamsides vart han i 1760 deputert i det vestindisk-guineiske Rente og Generaltoldkammer. Sidan var han også deputert i General-Landøkonomi- og Kommercekollegiet, i 1766 dessutan deputert i Rentekammeret. I tillegg vart han i 1767 medlem av Overskattedirektionen, eit slags finansdepartement. Bernstorff vart utnemnd til greive i 1767 og geheimeråd i 1769. Samtidig med at onkelen vart styrta i 1770, vart også han avsett.

Frå november 1772 var Bernstorff på ny i dansk statsteneste. Året etter tok han over utanriksministerposten og få månader seinare sjefsstillinga i Det tyske kanselli. Han førte vidare den utanrikspolitiske kursen til onkelen; arbeidde for å ha eit nært tilhøve til Russland for slik å hindre eit sterkt Sverige og det dansk-fiendslege kongehuset der. Såleis slutta han i 1773 forsvarsforbund og i 1780 nøytralitets-forbund med Russland.

Under den nordamerikanske fridomskrigen forma Bernstorff i 1778 dei nøytrale statane sitt  folkerettslege krav på frihandel med alle varer som ikkje var krigs-kontrabande. Usemje mellom Bernstorff og fyrsteminister Ove Høegh-Guldberg førte til at Bernstorff vart avsett i november 1780.

Etter kronprins Frederik sitt statskupp i april 1784 vart Bernstorff utanriksminister på ny. Sidan var han fram til han døydde i 1797 i realiteten fyrsteminister i Danmark-Noreg. Denne perioden hadde han ei heilt avgjerande rolle i statsstyringa. Han fylgde ein mellomveg mellom Struensee sin reformiver og Guldbergs strengt konservative politikk. Såleis støtta han Reventlow og Colbjørnsen sine bondereformer som frigjorde bondestaden i 1787, og som førebudde opphevinga av liveigenskapen i Holstein og Sydslesvig, fullbyrda 1804.

Forsvarsforbundet med Russland tvinga i 1788 Danmark til å yte tsaren hjelp i striden mot Sverige. Då England og Preussen truga Danmark, trekte Bernstorff meir enn gjerne den danske stønaden til Russland. Etter svenskekongen Gustav III døydde i 1792 nærma Bernstorff seg Sverige og slutta i 1794 nøytralitetsforbund med landet. Med stor styrke hevda han Danmark sin rett til å vere nøytralt under den store krigen mot den franske republikken, trass i at han mislikte revolusjons-valden.

Bernstorff verna om trykkefridomen og gjennomførte 1797 ein tolltariff, som med sitt frisinn kunne ha vore ei rettesnor for samtida. Han tok òg det fyrste steget mot frigjering av jødane og fekk i 1792 vedteke eit forbod mot slavehandel, ei lov som vart gjort gjeldande i 1803.

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:da:Andreas Peter Bernstorff|Andreas Peter Bernstorff]]» frå ,  den 5. april 2020.*
Metha i Lida

**Metha i Lida** () er ein norsk student frå Førde kommune.  I 2019 gav ho ut sakprosaboka *Ingen må vite det*, som handlar om psykisk helse.
## Bibliografi
### Bøker
* 

## Kjelder
* Om Metha i Lida på Selja forlag henta 6.4.2020

## Bakgrunnsstoff
* Om boka ''Ingen må vite det'' 
* Bloggen til Metha i Lida
Fredrik Stillman

**Fredrik Stillman** () er ein svensk tidlegare ishockeyspelar frå Jönköping. Han vann VM-gull med Sverige i 1991 og 1992 og OL-gull i 1994.

Stillman var forsvarsspelar på HV 71 frå 1985 til ein akselskade i 2000 gjorde det umogleg for honom å halde fram som aktiv spelar. Bortsett frå sesongane 1995/96 og 1999/2000, då han spelte på Berlin Capitals i den tyske ishockeyserien, har han gjort teneste i HV 71. I 1995 var han med då HV 71 vart svensk meister for aller fyrste gong. Stillman stod gjennom åra bak 197 assist-pasningar og sanka totalt 287 poeng for klubben. Etter han slutta spele for HV 71, har han vore trenar og seinare sportssjef.

Med det svenske landslaget vart Stillman verdsmeister i Finland i 1991 og i Tsjekkoslovakia året etter. Høgdepunktet med Tre Kronor kom då Sverige vann den olympiske ishockeyfinalen på Lillehammer i 1994. Elles sanka Stillman VM-sølv i 1993 og på heimebane i 1995, samt VM-bronse i 1994. Gjennom åra deltok han i 156 landskampar.  

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:sv:Fredrik Stillman|Fredrik Stillman]]» frå ,  den 6. april 2020.*
Jonas Bergqvist

**Pär Jonas Bergqvist** () er ein svensk tidlegare ishockeyspelar, fødd i Hässleholm. Han er trefaldig verdsmeister med Sverige; 1987, 1991, 1998 og olympisk meister 1994 på Lillehammer.

Bergqvist var høgreveng på Leksands IF frå 1981 til 1998, bortsett frå 1989/90-sesongen i Calgary Flames og sesongen etter i Mannheimer ERC. Han la opp i 1999, etter ein siste sesong i Feldkirch i Austerrike.

Frå 1986 til 1998 var Bergqvist med om å vinne sju medaljar i verdsmeisterskap i ishockey og to olympiske ishockey-medaljar. Medaljehaustinga tok til med sølv i 1986 og gull i Austerrike i 1987. Sidan fekk han bronse under Vinter-OL 1988 før han i 1991 vart verdsmeister for andre gong, der den avgjerande kampen fann stad i Turku i Finland. I 1993 vart det finaletap for Bergqvist og Sverige i verdsmeisterskapen mot Russland. Under dei olympiske vinterleikane 1994 på Lillehammer fekk Sverige si einaste gullmedalje då Tre Kronor lukkast vinne over Canada i ein jamn finale. Seinare i OL-sesongen tok Sverige bronseplassen, medan laget året etter måtte tole finaletap mot Finland då VM 1995 fann stad på svensk is. Bergqvist henta si niande internasjonale medalje då Sverige gjekk til topps i Ishockey-VM 1998 i Sveits.

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:de:Jonas Bergqvist|Jonas Bergqvist]]» frå ,  den 6. april 2020.*
Financial Times

***Financial Times*** (FT) er ei britisk liberal næringslivsavis som kjem ut i London. Ho inneheld òg mykje generelt politisk stoff, og blir rekna som ei leiande kvalitetsavis. Sjefredaktør er Roula Khalaf (sidan januar 2020).

## Historie

Avisa blei grunnlagd under namnet *London Financial Guide* i januar 1888 av Horatio Bottomley. I februar same året fekk ho namnet *Financial Times*. I 1893 tok avisa i bruk lakserosa papir (som også Dagens Næringsliv brukar i Noreg), noko som skilde henne klart ut frå andre aviser, særleg den noko eldre konkurrenten *[[Financial News]]*. Dei to avisene blei slått saman i 1945. I 1957 blei avisa kjøpt opp av Pearson Publishing Group. 

23. juli 2015 gjekk Nikkei Inc. med på å kjøpåvisa for 844 millionar pund, og kjøpet blei endeleg den 30. november 2015.

## Utgåver
Det er blitt trykt ei eiga utgåve for europeiske og nordamerikanske lesarar i Frankfurt am Main sidan 1979. Avisa har eit opplag på over 440&nbsp;000 eksemplar. Rundt ein firedel av det blir seld i Storbritannia. 

I tillegg til den engelskspråklege avisa blei det frå 2000 til 2012 gjeve ut ei tyskspråkleg utgåve, *[[Financial Times Deutschland]]*, med eit opplag på noko over 100&nbsp;000. Den 23. november 2012 gjorde styret i forlaget Gruner+Jahr som utgjevar av den tyske utgåva det kjend at den tyske utgåva skulle innstillast av økonomiske årsaker. Den siste utgåva kom ut den 7. desember 2012. Avisa hadde då produsert eit kumulert tap på 250 millionar euro.

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:nb:Financial Times|Financial Times]]» frå ,  den 6. april 2020.*  
 

## Bakgrunnsstoff
*
Atharvaveda

**Atharvaveda** er eit heilagt skrift innan hinduismen. Det er òg ei kjelde til vedisk mytologi. Teksten består av religiøse hymne og manande formlar, og er den yngste av dei fire vedaene.  Han har namn etter Atharvan, ein mytisk lærd prest som skal ha utvikla bønene og formulara,  og kan daterast til ca. 1200–1000 f.Kr. 

Atharvaveda inneheld tekstlaget samhita, som er det eldste, ein brahmanatekst og eit siste tekstlag som omfattar filosofiske funderingar. Dette laget omfattar tre primære upanisjadar som har hatt stor påverknade på ulike skular innan hindufilosofi: Mundaka-upanisjad, Mandukia-upanisjad og Prasjna-upanisjad.

Atharvaveda omfattar 730 hymne med rundt 6&nbsp;000 mantra, og er delt inn i 20 bøker. Rundt ein sjudel av verket er tekstar som Atharvaveda har felles med Rigveda. Sjølv om Atharvaveda blir rekna blant vedaene, står han likevel «utanfor» kjernen av dei tre sentrale (Rigveda, Yajurveda og Samaveda). Noko kan tyda på at han representerer ein parallell kultisk tradisjon. 

:*Mens Rigveda, Samaveda og Yajurveda alle inneholder skjønne lovsanger til gudene, er Atharvaveda fylt av en ganske annen form for religiøsitet. Her kommer den mer folkelige religiøsitet til uttrykk i magiske dikt for å vinne en kvinnes kjærlighet og for å motvirke skallethet. Atharvaveda inneholder færre bønner enn de andre tre Veda-bøkene, men dessto flere velsignelser og forbannelser og magiske formularer.*

Språket i Atharvaveda utgjer saman med Rigveda og dei mantriske tekstane i Yajurveda den eldste bevarte forma av vedisk sanskrit. Tekstane er dei eldste indiske tekstane som omtalar jern. 

## Norsk utgåve
* Nokre få tekstar er attgjevne i *[[Vediske skrifter]]*. Bokklubben, 2003. (Verdens Hellige Skrifter; 19) ISBN 82-525-4120-8

## Kjelder


**Denne artikkelen bygger på «[[:nb:Atharvaveda|Atharvaveda]]» frå  og «[[:en:Atharvaveda|Atharvaveda]]» frå , den 6. april 2020.*
Annie Haslam

**Annie Haslam** () er ein engelsk vokalist, låtskrivar og målar. Ho er mest kjend som frontkvinne og songar i det progressive rockebandet Renaissance sidan 1971, og for den lange og varierte solokarrieren sin. Ho har ei vokalrekkjevidd som strekkjer seg over fem oktavar. Frå 2002 har Haslam òg drive ein karriere som biletkunstnar og måla måleri, målte musikkinstrument og giclée-bilete.

## Biografi
Haslam studerte under operasongaren Sybil Knight i 1970. I februar 1971 vart ho ny songar i Renaissance, etter å ha svart på ei annonse i det britiske magasinet *[[Melody Maker]]* og prøvesunge for bandet i Surrey.

Med Renaissance var Haslam solovokalist på sju studioalbum i den klassiske perioden deira frå 1972 til 1979, og fire album etter 1981. 
I 1977 byrja Haslam på ein solokarriere med albumet *[[Annie in Wonderland]]*, produsert av Roy Wood, som spelte dei fleste instrumenta på albumet. Ho har sidan gjeve ut åtte studioalbum, tre av dei på eige selskap. Haslam var trulova med Wood i fire år. I 1991 vart ho gift med Marc I. Hoffman, som enda med skilsmisse.

## Solodiskografi
*1977: *[[Annie in Wonderland]]*
*1985: *[[Still Life av Annie Haslam|Still Life]]*
*1989: *[[Annie Haslam av Annie Haslam|Annie Haslam]]*
*1994: *Blessing in Disguise*
*1995: *Supper's Ready*: (hyllestalbum til Genesis) (gjestevokalist) 
*1995: *Tales From Yesterday* (hyllestalbum til Yes) (gjestevokalist)
*1998: *Live Under Brazilian Skies*
*1999: *The Dawn of Ananda*
*1999: *[[Portraits of Bob Dylan]]* av Steve Howe (album) (gjestevokalist)
*2000: *It Snows in Heaven Too*
*2002: *One Enchanted Evening*
*2005: *Icon* av John Wetton & Geoff Downes (album) (gjestevokalist)
*2006: *Miles of Music* av Bob Miles (gjestevokalist)
*2006: *Live Studio Concert*
*2006: *Night and Day EP* med Magenta skriven for Haslam av Rob Reed og Christina Booth
*2007: *Woman Transcending*
*2012: *Songs of the Century*: (hyllestalbum til Supertramp) (gjestevokalist)
*2014: *'Live' Studio Concert Philadelphia 1997* (Re-release)
*2017: *Don't Give Up Single,* duett med Jann Klose

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Annie Haslam|Annie Haslam]]» frå ,  den 6. april 2020.* 
*** oppgav desse kjeldene:*

## Bakgrunnsstoff
*AnnieHaslam.com – Offisiell nettstad
Renaissance av Renaissance

***Renaissance*** er debutalbumet til det engelske progressive rockebandet Renaissance, gjeve ut seint i 1969 på Island Records i Storbritannia og Tyskland og Elektra Records i USA.

## Bakgrunn
Då The Yardbirds utvikla seg til The New Yardbirds (med Jimmy Page) i 1968 og så Led Zeppelin, skipa dei attverande medlemmane Keith Relf og Jim McCarty ein akustisk duo kalla Together. Dei gav ut «Henry's Coming Home» med «Love Mum and Dad» på ein singel på Columbia Records i november 1968, som selde dårleg.

I januar 1969 organiserte Relf og McCarty ei ny gruppe for å eksperimentere med rock, folk og klassisk musikk. I boka si *Mountains Come Out of the Sky: An Illustrated History of Prog Rock*, siterte Will Romano McCarty: «Mot slutten av The Yardbirds ønskte me å gjere noko meir poetisk, om du vil, noko som ikkje var så tungt. Noko meir folk-aktig. Me hadde fått nok av tung rock.» Denne kvintetten — Relf på gitar og vokal, McCarty på trommer og vokal, i tillegg til bassisten Louis Cennamo, pianisten John Hawken og Jane, syster til Relf som ekstra vokalist - vart til Renaissance. Albumet vart spelt inn i 1969 og var produsert av det tidlegare Yardbirds-medlemmet Paul Samwell-Smith.

Bandet hadde byrja å spele i lag i mai 1969 før dei starta innspelinga av debutplata si, stort sett i Storbritannia, men stundom òg utanlands, som festivalar i Belgia (Amougies, oktober 1969) og Frankrike (Operation 666 på Olympia i januar 1970 og Le Bourget i mars 1970, begge i Paris). I februar 1970 la dei ut på ein nordamerikansk turné, men denne gjekk berre å vidt rundt. På grunn av fortida med Yardbirds fann dei seg ofte sett i saman med band som The Kinks og den nye retninga deira med klassisk musikk gjekk ikkje heim hos publikummet som venta seg meir rocka og bluesprega musikk.

## Utgjeving
Debutalbumet til Renaissance inneheld progressiv rock med element av klassisk musikk og jazz, som var ganske nyskapande då albumet kom ut.

Singelversjonen av «Island» var ei anna innspeling enn albumversjonen med kjappare tempo og meir overdubba korvokal, og ingen klassiske tema mot slutten. Denne kom ut med B-sida «The Sea», som ikkje var med på albumet. Somme CD-utgåver har med begge desse spora. 

I 1998 vart *Renaissance* gjeve ut på ny av Mooncrest Records i Storbritannia som *Innocence*. Denne nyutgjevinga inneheld seks bonusspor, men innpakninga inneheldt ingen forklaringar om kva desse var. 

## Innhald

«Island» låne mykje frå Beethoven sin *[[Pathetique Sonata]] (Piano Sonata nr.8 i c-moll Op.13, 'Pathétique' : I. Grave. Allegro di molto e con brio and  III. Rondo. Allegro)*

## Medverkande
### Renaissance
*Jane Relf - vokal, perkusjon
*Keith Relf - elektrisk gitar, vokal, munnspel
*John Hawken - piano, cembalo
*Louis Cennamo - elektrisk bassgitar
*Jim McCarty - trommer, vokal

### Produksjon
*Paul Samwell-Smith - produsent
*Andy Johns - lydteknikar

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Renaissance (Renaissance album)|Renaissance (Renaissance album)]]» frå ,  den 6. april 2020.* 
*** oppgav desse kjeldene:*
John Hawken

**John Christopher Hawken** () er ein engelsk klaverinstrument-musikar. Det første bandet til Hawken var Cruisers Rock Combo (1960 til 1962), men han er truleg mest kjend for bidraga sine til to variantar av The Nashville Teens (1962 til 1968). Han var så med å skipe bandet Renaissance i 1969.

Han spelte òg i Spooky Tooth, Third World War, Vinegar Joe, Strawbs og Illusion, i tillegg til at han arbeidde som studiomusikarar. 

## Diskografi

## The Nashville Teens
* 1964 : *Tobacco Road* 
* 1964 : *The Nashville Teens* 4 song single

## Renaissance
* 1969 : *[[Renaissance av Renaissance|Renaissance]]*
* 1971 : *[[Illusion av Renaissance|Illusion]]* 
* 1992 : *First & Illusion*
* 2002 : *Live + Direct* 
* 2008 : *Jane Relf & Renaissance : Jane's Renaissance, The Complete Jane Relf Collection: 1969-1995* - 2 CD 
* 2010 : *Kings & Queens* 
* 2012 : *Past Orbits Of Dust*

## Third World War
* 1973 : *Third World War II* 
* 2005 : *The First Album & Third World War II*

## Strawbs
* 1974 : *[[Hero & Heroine]]*
* 1974 : *[[Ghosts]]*
* 1995 : *In Concert* 
* 2002 : *Prince & Princess Radio Show* 
* 2003 : *Live In Tokyo 75 / Grave New World The Movie* - DVD 
* 2004 : *Déjà Fou*
* 2005 : *Live at NearFest 2004* 
* 2006 : *A taste of Strawbs* 
* 2008 : *The Broken Hearted Bride*
* 2010 : *Live At The BBC Vol. Two: In Concert* 
* 2014 : *Prognostic*

## Illusion
* 1977 : *Out of the mist*
* 1978 : *Illusion*
* 1990 : *Enchanted Caress* 
* 1993 : *Madonna Blue*
* 1994 : *Out of he mist & Illusion* 
* 1999 : *Illusion* - Réédition en nombre limité
* 1999 : *Out of the mist* - Réédition en nombre limité 
* 2004 : *Innocents & Illusions*

## Renaissance Illusion
* 2001 : *Through the fire*

## Samarbeidd
* 1971 : *Under Open Skies* av Luther Grosvenor
* 1972 : *One House Left Standing* av Clare Hamill 
* 1973 : *Lifeboat* av Sutherland Brothers 
* 2007 : *Meet The Smithereens!* av The Smithereens 
* 2009 : *B-Sides The Beatles / Meet The Smithereens* av The Smithereens 
* 2014 : *Frontman* av Jim McCarty

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:John Hawken|John Hawken]]» frå ,  den 6. april 2020.* 
*** oppgav desse kjeldene:*
Andrej Khomutov

**Andrej Valentinovitsj Khomutov** () er ein tidlegare sovjet-russisk ishockeyspelar frå Jaroslavl. Han vann i tida 1981-93 sju VM-gull og tre OL-gull for Sovjetunionen og sidan Russland.
 
Khomutov var frå vinteren 1980 høgreveng på CSKA Moskva, det suverene topplaget i sovjetisk ishockey. Etter ti suksessrike år i CSKA flytta han i 1990 til Sveits og var aktiv på Fribourg-Gottéron til han la opp i 1998.

Åra 1981-84 vann Khomutov med Sovjetunionen sitt landslag tre strake VM-titlar og den olympiske ishockey-turneringa i Sarajevo. Etter bronseplass i VM 1985, var Khomutov og lagkameratane tilbake på gullplassen året etter. I 1987 tapte Sovjetunionen den avgjerande VM-kampen mot Sverige. Under Vinter-OL 1998 vart det atter OL-gull til Sovjetunionen og Khomutov, deretter vart han verdsmeister i 1989 og 1990. Frå vinterleikane 1992 i Albertville reiste Khomutov med sin tredje olympiske gullmedalje. Året etter henta han sitt sjuande VM-gull, då saman med eit heilrussisk mannskap. I sitt siste ishockey-VM enda Khomutov i 1995 for fyrste gong opp utan medalje.

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Andrei Walentinowitsch Chomutow|Andrei Walentinowitsch Chomutow]]» frå ,  den 7. april 2020.*
Ilja Bjakin

**Ilja Vladimirovitsj Bjakin** () er ein tidlegare sovjet-russisk ishockeyspelar frå Sverdlovsk. Han vann OL-gull med Sovjetunionen i 1988 og vart i perioden 1989-93 trefaldig verdsmeister for Sovjetunionen og så Russland.

Fosvarsspelaren Bjakin var i tida 1980-2004 aktiv i ein liten haug med ishockey-klubbar i heimlandet og utanlands, men lukkast aldri vinne nokon nasjonal pokal. Lengst tenestetid hadde han for Avtomobilist Sverdslovsk, Spartak Moskva, Lada Togliatti og CSKA Moskva i Russland, og for svenske Malmö IF. I tilleg var han innom klubbar i Sveits, Tyskland, Canada, USA og til sist Kviterussland.

Bjakin meisterskapsdebuterte med å verte olympisk meister i Calgary i 1988. Sidan deltok han i samtlege verdsmeisterskap i åra 1989-94. Han vann VM-gull i 1989 og 1990 med Sovjetunionen, bronse med same i 1991, og gull med Russland i 1993.

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:de:Ilja Wladimirowitsch Bjakin|Ilja Wladimirowitsch Bjakin]]» frå ,  den 7. april 2020.*
Illusion av Renaissance

***Illusion*** er det andre studioalbumet til det engelske progressive rockebandet Renaissance, gjeve ut i 1971. Det vart opphavleg berre gjeve ut i Tyskland og kom ikkje ut andre stader før i 1973. I Storbritannia kom det først ut i 1977, med eit plateomslag som hadde byta om fram- og baksida av den originale utgjevinga.

## Oversyn
Den originale Renaissance-besetninga vart oppløyst under innspelinga av dette andre albumet deira. Jim McCarty var den første som forsvann i 1970, då bandet var på veg ut på ein europeisk turné, fordi han mislikte så sterkt å fly. Keith Relf og Louis Cennamo var dei neste som for, og i lag skipa dei ei ny gruppe, Armageddon. McCarty var framleis knytt til Renaissance som låtskrivar, og skreiv songar for dei tre neste albuma til bandet. 

John Hawken heldt bandet gåande med å hente inn nye medlemmar, som Michael Dunford og Terry Crowe, som han tidlegare hadde spelt i lag med i The Nashville Teens. Den nye bassisten Neil Korner hadde tidlegare spelt i The New Vaudeville Band. Denne nye besetninga, som spelte inn «Mr. Pine», vart kortvarig. 

«Mr. Pine» er det einaste sporet på eit Renaissance-album der medlemmar frå den originale besetninga (Hawken, Jane Relf) kan høyrast i lag med medlemmar frå den klassiske besetninga deira (Dunford). Han inneheld eit tema som vart nytta om att i ein meir kjend Renaissance-song, «Running Hard» (frå *[[Turn of the Cards]]*, 1974).

For å fullføre albumet kom den (då oppløyste) originalbesetninga saman att, utanom Hawken og med gjesteklaverspelaren Don Shinn, for å spele inn «Past Orbits of Dust».

Eit av spora som vart spelte inn for *Illusion*, ein relativt kort song kalla «Statues», kom ikkje med på albumet. Denne vart omsider gjeven ut i 2002 på albumet *Live + Direct*. Det originale albumet vart gjeve ut på CD i 1995 på Repertoire Records.

*Illusion* var det første Renaissance-album med tekstar av Betty Thatcher, som kom til å arbeide med bandet resten av 70-talet.

## Innhald

## Medverkande
### Renaissance
*Jane Relf – solovokal på spor 1, 5 og 6, korvokal, perkusjon
*Keith Relf – gitar (alle utanom spor 4), solovokal på spor 3, korvokal (alle utanom spor 4) 
*John Hawken – klaverinstrument, piano (alle utanom spor 6)
*Louis Cennamo – bass (alle utanom spor 4)
*Jim McCarty – trommer (alle utanom spor 4), solovokal på spor 2, korvokal (alle utanom spor 4)
*Terry Crowe – solovokal på spor 4
*Michael Dunford – gitar på spor 4
*Neil Korner – bass på spor 4
*Terry Slade – trommer på spor 4

### Andre medverkande
*Don Shinn – klaverinstrument på spor 6

### Produksjon
*Keith Relf – produsent
*Andy Johns, Phil Ault – lydteknikarar

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Illusion (Renaissance album)|Illusion (Renaissance album)]]» frå ,  den 7. april 2020.* 
*** oppgav desse kjeldene:*
Michael Dunford

**Michael Dunford** () var ein engelsk gitarist, låtskrivar og arrangør. Han var mest kjend som gitarist og låtskrivar i det progressive rockebandet Renaissance.

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Michael Dunford|Michael Dunford]]» frå ,  den 7. april 2020.* 
*** oppgav desse kjeldene:*
Jane Relf

**Jane Relf** () er ein britisk songar og den yngre systera til Keith Relf frå Yardbirds.

Etter The Yardbirds vart oppløyst, skipa Keith Relf Renaissance og Jane vart med på song. Då Keith døydde skipa somme av medlemmane i Renaissance bandet Illusion, som spelte inn to album med Jane Relf på vokal. Sidan har Relf sunge i forskjellige prosjekt med Jim McCarty, som Stairway og Renaissance Illusion.

Jane gav ut solosingelen «Without a Song From You» med «Make My Time Pass By» i 1971.

## Diskografi
Med **[[Renaissance]]**
* *[[Renaissance av Renaissance|Renaissance]]* (1969)
* *[[Illusion av Renaissance|Illusion]]* (1971)

Med **[[Illusion frå Storbritannia|Illusion]]**
* *Out of the Mist* (1977)
* *Illusion* (1978)
* *Enchanted Caress* (recorded 1979, released 1990)

Med **[[musikkgruppa Stairway|Stairway]]**
* *Moonstone* (1988)
* *Raindreaming* (1995)

Med **[[Illusion frå Storbritannia|Renaissance Illusion]]**
* *Through the Fire* (2001)

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Jane Relf|Jane Relf]]» frå ,  den 6. april 2020.*
Don Shinn

**Donald «Don» Shinn** ) er ein engelsk klaverspelar, multi-instrumentalist, komponist og songar. Han er mest kjend som organist og pianist, men speler òg vibrafon. 

Tidleg i 1960-åra spelte han med fleire britiske beat-grupper, som The MeddyEVILS, The Echoes (akkompagnerte Dusty Springfield) og The Soul Agents (med Rod Stewart). I 1967 skipa han sitt eige band, The Shinn, med den framtidige Uriah Heep-bassisten Paul Newton, den framtidige trommeslagaren for The Nice, Brian Davison og vokalisten Eddie Lamb. I 1969 gav han ut to instrumentale album, *Departures* og *Temples With Prophets*. Han var medlem av det engelske bandet Dada (med Elkie Brooks). 

Han har òg arbeidd med Kiki Dee, James Taylor, Engelbert Humperdinck, Stan Tracey, Parvaneh Farid, Iguana og Renaissance. Han vert rekna som ein pioner innan progressiv rock seint i 1960-åra og har blitt omtalt av Keith Emerson som ei stor inspirasjonskjelde. 

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Don Shinn|Don Shinn]]» frå ,  den 7. april 2020.* 
*** oppgav desse kjeldene:*
NM i skiskyting 2016

**Noregsmeisterskapen i skiskyting 2016**, den 58. i rekka, vart avvikla på Dombås i Oppland frå tordag 31.  mars til sundag 3. april 2016.

## Menn
### 10 km





### 12,5 km jaktstart





### 15 km fellesstart





### 4 x 7,5 km stafett





## Kvinner
### 7,5 km





### 10 km jaktstart





### 12,5 fellesstart





### 3 x 6 km stafett





## Kjelder
*Dagsavisen 2.4.2016
*Dagsavisen 4.4.2016
Giuseppe Conte

**Giuseppe Conte** () er ein italiensk jurist og politikar, fødd i Volturara Appula i Foggia-provinsen. Han var statsminister i Italia frå 1. juni 2018 til 13. februar 2021.

Conte vart etter det italienske parlamentsvalet våren 2018 leiar for ein regjeringskoalisjon beståande av Femstjernersrørsla (M5S) og Lega Nord, sjølv var han partilaus. Etter ein strid mellom Femstjernersrørlsa og Lega Nord-leiaren Matteo Salvini søkte Conte avskjed 20. august 2019. Presidenten i Italia gav Conte i staden oppdrag å danne ei ny regjering, ei koalisjonregjering som omfatta Femstjernersrøsla og sosialdemokratane (Partito Democratico). Ei gruppe sosialdemokratar braut ut og danna partiet Italia Viva. Då Italia Viva slutta støtte Conte-regjeringa i januar 2019, valde Conte å trekke seg. Teknokraten Mario Draghi danna ny regjering.

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Giuseppe Conte|Giuseppe Conte]]» frå ,  den 8. april 2020.*