open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Flagstone Bench

**Flagstone Bench** er ei stor steinhylle med plater av sandstein, på grensa til søraustsida av Radok Lake og Beaver Lake i Prince Charles Mountains i Antarktis. Ho vart vitja av Australian National Antarctic Research Expeditions i 1957 og 1958 og det skildrande namnet vart nytta av Australian Antarctic Names and Medals Committee.

## Kjelder
Jones Terrace

**Jones Terrace** er ein markant isfri terrasse sør for Mount Peleus, ved sørenden av austsida av Olympus Range i Victoria Land. Terrassen stig 800 meter frå botnen av sentrale Wright Valley til ein topp på over 1000 moh. Han vart namngjeven av Advisory Committee on Antarctic Names (US-ACAN) (1997) etter Lois M. Jones, ein geolog ved University of Georgia.

## Kjelder
Morris Basin

**Morris Basin** er ei senking med eit areal på kring 23&nbsp;km2 i nordlege delar av Ricker Hills i Prince Albert Mountains i Victoria Land. Den sørlege delen av senkinga er isfri, men den nordlege delen er dekt av ein stor flik av ein isbre. Han vart kartlagt av United States Geological Survey (USGS) frå landmålingar og flyfoto tekne av U.S. Navy i 1956-62. Han vart namngjeven av Advisory Committee on Antarctic Names (US-ACAN) etter Robert W. Morris, som var biolog ved McMurdo-basen i feltsesongane 1965-66 og 1966-67.

## Kjelder
Kendall Terrace

**Kendall Terrace** er ein isfri terrasse av vulkansk oske som strekkjer seg langs nordvestsida av Deceptionøya i Sør-Shetlandsøyane. Han vart namngjeven av UK Antarctic Place-Names Committee (UK-APC) i 1957 for løytnant Edward N. Kendall i Royal Navy (1800–45), som var landmålar på HMS «Chanticleer» som først kartla Deceptionøya i januar-mars 1829.
 
## Kjelder
The Amphitheatre

**The Amphitheatre** er ei stor skålforma søkk, 1,5&nbsp;km i diameter, ved sørsida av enden av Northeastbreen i Graham Land. Søkket ligg ved dei tidlegare basane til British Graham Land Expedition (BGLE), 1934–37 og United States Antarctic Service (USAS), 1939–41 og vart kartlagt av sledelaga til USAS som kryssa Graham Land via Northeastbreen og Bills Gulch. Han vart namngjeven av Falkland Islands Dependencies Survey (FIDS) etter kartlegginga deira i 1946.

## Kjelder
Linnaeus Terrace

**Linnaeus Terrace** er ei berghylle på nordsida av Oliver Peak i Asgard Range i Victoria Land. Han vart kartlagt av United States Geological Survey (USGS) frå flyfotografi teken av U.S. Navy i 1970. Namnet vart foreslått for Advisory Committee on Antarctic Names (US-ACAN) av E. Imre Friedmann, ein biolog ved Florida State University, som la ein feltleir for United States Antarctic Research Program (USARP) på denne hylla i desember 1980 for studiet av mikrobar som lever i steinar, kalla opp etter Carolus Linnaeus (Karl von Linne, 1707–78), ein svensk botanikar.

## Kjelder
Rampart Terrace

**Rampart Terrace** er ein terrasse i Antarktis, namngjeven i samband med Rampartbreen. Han ligg i Victoria Land.

## Kjelder
Scully Terrace

**Scully Terrace** er ein bratt terrasse med flat topp som er pyramideforma i planet og som grensar til nordvestdelen av Supporters Range mellom Ranfurly Point og Mount Kinsey, på austsida av øvre Beardmorebreen. Han vart namngjeven i 1986 av Advisory Committee on Antarctic Names (US-ACAN) etter R. Tucker Scully, direktør for hav- og polaravdelinga til det amerikanske innanriksdepartementet, med ansvar for retningslinjer og forhandlingar knytte til ressursar, bevaring og inspeksjonar av utanlandske stasjonar i Antarktis under Antarktistraktaten.

## Kjelder
Suture Bench

**Suture Bench** er ei berghylle ved søraustenden av Gair Mesa som ligg oppom enden av Campbellbreen i Victoria Land. Han vart namngjeven av den nordlege geolog-gruppa frå New Zealand Geological Survey Antarctic Expedition (NZGSAE), 1962–63, på grunn av ein hundekamp her der ein av hundane vart hardt skadd og trengde å bli sydd. 

## Kjelder
Smiths Bench

**Smiths Bench** er ei markant hylle som ligg 9 km nordvest for Mount Baldwin i Freyberg Mountains. Han vart namngjeven av Advisory Committee on Antarctic Names (US-ACAN) etter William M. Smith som var psykolog og medlem av United States Antarctic Research Program (USARP) Victoria Land Traverse Party som kartla området i 1959-60.

## Kjelder
Speden Bench

**Speden Bench** er ei hylle, ca 45 moh., på vestsida av White Island, 2&nbsp;km frå nordenden i Ross Archipelago. Hylla består av ei nordvestretta morenedekt vulkansk utspring på øya, med tuffaktig konglomeratblokker og skjelbitar frå Scallop Hill-formasjonen. Han vart namngjeven av Advisory Committee on Antarctic Names (US-ACAN) (1999) etter Ian G. Speden i New Zealand Geological Survey, som i lag med A.C. Beck samla fossil her den 22. desember 1958.

## Kjelder
Trueman Terraces

**Trueman Terraces** er nokre isfrie terrassar med ei høgd opp mot 1520 moh på austsida av Goldschmidt Cirque, nær austenden av Read Mountains i Shackletonkjeda. Han vart fotografert frå lufta av U.S. Navy i 1967 og kartlagt av British Antarctic Survey (BAS), 1968-71. I samband med at stader i området vart namngjevne etter geologar, vart han namngjeven av UK Antarctic Place-Names Committee (UK-APC) etter sir Arthur E. Trueman (1895–1956), ein britisk geolog.

## Kjelder
Johanna Vergouwen

**Jeanne** eller **Johanna Vergouwen** () var ein flamsk barokkmålar frå Antwerpen.

## Biography
Johanna Vergouwen voks opp i ein målarfamilie.
Ho var dotter av den flamske målaren Louis Vergouwen (d. 1659) og kona hans Maaike Verwerff, dotter av målaren Hans Verwerff. Systera hennar Maria var gift med Michiel Immenreat. 
Ho studerte under Balthazar van den Bossche og Lucas van Uden. 

Vergouwen dreiv med måleri, målerikopiering og som kunsthandlar. Ho blei medlem av målarlauget i Antwerpen rundt 1658/9.

Ho er nemnd av Cornelis de Bie som ein dyktig kopierar av Anthonis van Dyck og Rubens.

## Verk
Berre nokre få verk frå Vergouwen si hand er kjende for ettertida:

* 'Portrett av tvillingar på små trehestar', olje på lerret, 1668. Biletet blei seld på auksjon i Amsterdam i 2008 av Christie's. Det blei seld for 120 250 euro.
* Kopi frå 1673 av eit bilete av Van Dyck, *Samson og Delilah*. No ved Museo Nacional de San Carlo i  Mexico.
* 'Portrett av ein bilethoggar', seld i Paris 14. juni 1954.

## Kjelder


**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Johanna Vergouwen|Johanna Vergouwen]]» frå ,  den 7. mars 2014.*  
 

## Bakgrunnsstoff
*E. Duverger, «The Antwerp painter Johanna Vergouwen (1630-1714)», *Jaarboek van het Koninklijk Museum voor Schone Kunsten*, Antwerpen, 2000.
70. sørlege breiddesirkelen

**70. sørlege breiddesirkelen** er ein breiddegradssirkel som er 70 gradar sør for ekvator i Antarktis. Parallellen går gjennom Sørishavet og Antarktis.

## Kring verda
Frå og med nullmeridianen og austover, går parallellen 70° sør gjennom:

:

## Sjå òg
*69. sørlege breiddegraden
*71. sørlege breiddegraden
*Antarktiske og subantarktiske øyar
80. sørlege breiddesirkelen

Den **80. sørlege breiddegraden** er ein breiddegradssirkel som ligg 80 gradar sør for ekvator.

HAn går gjennom Antarktis og antarktiske isbremmar.

## Kring verda
Frå og med nullmeridianen og austover, går parallellen gjennom:

:

## Sjå òg
*79. sørlege breiddegraden
*Antarktiske og subantarktiske øyar
*Sørpolen
Stader i Antarktis kalla opp etter norske kongelege

Fleire stader i **Antarktis** er kalla opp etter **norske kongelege**. Dette kjem av at dei anten vart gjevne av Roald Amundsen då han som første mann i verda nådde Sørpolen i 1911 eller nordmenn som utforska eller gjorde krav på området. 

***Kong Haakon VII Vidde** var namnet gjeve til heile platået kring Sørpolen til ære for kong Haakon VII av Noreg, men i dag vert dette berre kalla Antarktisplatået.
* Dronning Maud Land er kalla opp etter dronning Maud av Noreg. Fem sektorar i Dronning Maud Land er kalla opp etter andre medlemmar av den norske kongefamilien:
**Kronprins Olav Kyst
**Kronprinsesse Märtha Kyst
**Prinsesse Astrid Kyst
**Prinsesse Ragnhild Kyst
**Prins Harald Kyst
*Dronning Maud Fjellene
*Prins Olav Fjellene

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Antarctic features named after Norwegian royals|Antarctic features named after Norwegian royals]]» frå ,  den 7. mars 2014.*
Cornwell Corner

**Cornwell Corner** er ein vinkelforma fjellskrent, kring 800 meter høg ved vestenden av Horney Bluff og enden av Merrickbreen, der isstraumen vert tvungen austover av ein spiss vinkel ved Byrdbreen. Han vart namngjeven av Advisory Committee on Antarctic Names, i samband med Byrdbreen, etter kaptein Delbert S. Cornwell i U.S. Navy som var kaptein på hangarskipet USS «Philippine Sea» under U.S. Navy Operasjon Highjump i 1946–47, leia av Admiral Byrd. «Philippine Sea» første seks Douglas R4D-fly, som tok av frå hangarskipet og flydde kring 1100 km til Little America-basen på Rossisen.

## Kjelder
*
Beacon Supergroup

**Beacon Supergroup** er ein geologisk formasjon som er eksponert i Antarktis, lagt ned frå devon til trias (400 til 250 millionar år sidan). Han vart opphavleg skildra som ein formasjon eller sandstein, men vart oppgradert til gruppe og supergruppe etter kvart som tida gjekk. 

Gruppa er kalla opp etter Beacon Heights.  Han fekk først namn i 1907, og typeseksjonen vart skildra i 1963.  

### Skildring
* Antarktis: McMurdo Sound, kysten av Ross Bay;
og sør i Victoria Land.
* Gruppa vart skildra av Robert F. Scott og gruppa hans på veg til Sørpolen.

Serien er over 1 km tjukk somme stader, og strekkjer seg over 1500 km.

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Beacon Supergroup|Beacon Supergroup]]» frå ,  den 7. mars 2014.* 
*** oppgav desse kjeldene:*
Den antarktiske polarsirkelen

**Den antarktiske polarsirkelen** er ein av fem store breiddegradssirklar  som markerer kart på jorda. Han er i dag breiddegraden som går 66° 33′ 44″ (eller 66.5622) sør for ekvator.

## Skildring
Området sør for Den antarktiske polarsirkelen er kjend som Antarktis og sonen like i nord vert kalla den sørlege tempererte sonen. Den tilsvarande breiddegradslinja i nord er Den nordlege polarsirkelen.

Alle stader sør for Den antarktiske polarsirkelen opplever ein periode med midnattssol minst ein gong i året, og ein periode med mørketid. Dette skjer fordi jordaksen heller kring 23,5 grader relativt til ekliptikken (planet som jorda følgjer i bane kring sola). Ved sørleg vintersolkverv, heller den sørlege halvkula mest bort frå sola og område med mørketid har nådd den nordlege grensa si. Når midnattssola når heilt til polarsirkelen heller den sørlege halvkula maksimalt mot sola. 

I røynda er det fleire andre faktorar som påverkar korleis ein oppfattar dag og natt. Dei viktigaste er atmosfærisk refraksjon, høgda til observatøren over havet, luftspeglingar og det at sola er ei kule og ikkje eit punkt. Luftspeglingane i Antarktis har ein tendens til å bli meir spektakulære enn dei i Arktis, til dømes ved tilsynelatande solnedgang og soloppgang når sola i røynda er bak horisonten. 

På grunn av gradvise endringar i hellinga til jordaksen, flyttar Den antarktiske polarsirkelen seg sakte.

## Geografi og demografi

Antarktis dannar ei landmasse som dekkjer mykje av området innanfor Den antarktiske polarsirkelen. Det finst ingen permanente busetnader på jorda sør for Den antarktiske polarsirkelen. Fleire forskingsbasar husar likevel forskarar som forskar i Antarktis. I tidlegare tider vart det òg oppretta delvis permanente kvalstasjonar og somme kvalfangarar kunne då bu her i meir enn eitt år. Minst tre born er fødde i Antarktis, men då på stasjonar nord for Den antarktiske polarsirkelen.  

Frå nullmeridianen og austover, går Den antarktiske polarsirkelen gjennom:

:

## Sjå òg
*Den nordlege polarsirkelen
*Ekvator
*Den antarktiske konvergensen
*Solkverv
*Hellinga til ekliptikken
*Den nordlege vendekrinsen
*Den sørlege vendekrinsen

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Antarctic Circle|Antarctic Circle]]» frå ,  den 7. mars 2014.* 
*** oppgav desse kjeldene:*


## Bakgrunnsstoff
*Den antarktiske polarsirkelen org
*Map
Det austantarktiske kratonet

**Det austantarktiske kratonet** er ein eldgammal kraton som dannar det meste av Antarktis. Det austantarktiske kratonet var ein del av superkontinentet Nena for 1,8 milliardar år sidan.

I løpet av tidleg paleozoikum vart Aust-Antarktis ein del av superkontinentet Gondwana.

## Oppbryting
I løpet av mesozoikum braut Gondwanaland opp og Aust-Antarktis vart skild frå dei andre store kontinentalområda. 

I løpet av og etter denne oppbrytinga vart den tektoniske terranen Vest-Antarktis lagt til det noverande kontinentet i Antarktis.

## Kjelder
*Stanford University
Løvebakken

**Løvebakken** er eit vanleg nytta namn på den oppbygde terrassen framfor hovudinngangen til Stortingsbygningen i Oslo, med oppkjørsler som små bakkar opp frå både Karl Johans gate og Stortingsgata. *Løvebakken* vert òg nytta som ei meir eller mindre humoristisk nemning på Stortinget som institusjon eller Stortingsbygningen som arena for politisk verksemd.

Namnet *Løvebakken* har denne terrassen framfor Stortingsbygningen fått etter to statuar av ei liggjande løve på soklar nedst i kvar av oppkjørslene. Dei er formgjevne av bilethoggaren Christopher Borch og hogget i steinsorten nordmarkitt av straffangar som sat fengsla på Akershus festning i Oslo. Løvene var ferdige samstundes med at Stortingsbygningen stod ferdig i 1866.

## Bakgrunnsstoff
* 
*
Rådhusgata i Oslo

**Rådhusgata** i Oslo går mellom Bjørvika i aust og Rådhusplassen i vest. På ein part av strekninga er gata ei av langgatene i den opphavlege byen Christiania. Ettersom gata passerte torget i byen, der det fyrste rådhuset i Christiania låg, hadde gata tidlegare namnet *Raadhusstræde*.

## Bakgrunnsstoff
Hillier Moss

**Hillier Moss** er ei vått, lågtliggande område, som har fleire små vatn og eit omfattande mosedekke, 350 meter nord for Lenton Point søraust på Signy Island i Antarktis. Han vart namngjeven av UK Antarctic Place-Names Committee etter Edward R. Hillier, ein militærlege i British Antarctic Survey og leiar ved Signy forskingsstasjon i 1967.

## Kjelder
Rådhusplassen i Oslo

**Rådhusplassen** i Oslo er ein stor plass som ligg mellom Oslo rådhus og bryggene inst i Pipervika, ei vik i Indre Oslofjord. Men Rådhuset på nordsida av Rådhusplassen har ikkje hovudinngangen frå denne plassen, men frå Fridtjof Nansens plass på nordsida av rådhuset.

Som ein del av den kunstneriske utsmykkinga av Rådhuset er det på Rådhusplassen skulpturar og springvatn. 

I 1998 vart ein part av Rådhusplassen mot Kontraskjæret i aust gjeve namnet Rolf Strangers plass etter Rolf Stranger, og ein part heilt i vest gjeve namnet Brynjulf Bulls plass etter Brynjulf Bull. Båe hadde vore ordførarar i Oslo i lange periodar for kvart sitt politiske parti, Høgre og Arbeidarpartiet.

## Bakgrunnsstoff
Haskell Strait

**Haskell Strait** er eit sund sør i McMurdo Sound, mellom Cape Armitage på Ross Island og Cape Spencer-Smith på White Island i Antarktis.   Oseanografisk skil det McMurdo Sound frå havbassenget under Rossisen. Sjølve sundet er kring 25 km breitt og somme stader over 900 meter djupt. Det er målt straumar på nesten ein halv knop i sundet, sjølv om straumen vanlegvis er svakare. Det er stort sett dekt av is av McMurdoisen og fastisen sør i McMurdo Sound. Ved sjeldne høve har havisen brote sund slik at det har vore mogeleg å segle i nordvesthjørnet av sundet fram til Scott-basen.

## Namn
Det er kalla opp etter den newzealandske polarforskaren dr. Timothy G. Haskell i 2009. Det er uklårt kvifor det ikkje tidlegare vart namngjeve som sund. Truleg kjem dette av at det som regel er isdekt og dominert av barrieren (McMurdoisen). 

## Oseanografi
Sidan sundet er eit av dei sørlegaste i verda, er det kraftig påverka av jordrotasjonen. Det er òg den vestlege innfallsporten til Rossgropa, ei enorm, hovudsakleg ukjend grop i Rosshavet. Gropa er ei stor kjelde til underkjølt vatn, vatn som er kaldare enn frysepunktet, men framleis flytande. Slikt vatn påverkar veksten til sjøisen som igjen påverkar klima. 

## Historie
Apsley Cherry-Garrard skildrar korleis mennene og ponniane til Robert F. Scott her prøvde å kome seg bort frå isen som var i ferd med å falle frå kvarandre, medan spekkhoggarar patruljerte sjøen like ved. Scott-basen, som er den newzealandske forskingsstasjon, vart oppretta under Det internasjonale geofysiske året 1957 og ligg like ved Haskell Strait. 

## Kjelder
Isfjell B-15

**Isfjell B-15** er det største registrerte isfjellet i verda. Det var kring 295&nbsp;km langt og 37&nbsp;km breitt med eit areal på 11&nbsp;000&nbsp;km² —større enn øya Jamaica. Massen vart estimert til å vere kring tre milliardar tonn. I 2009 hadde B-15 framleis ikkje smelta.

## Bakgrunn
Isfjellet kalva frå Rossisen nær Roosevelt Island i mars 2000. B-15 braut sundt i fleire stykke i  2000, 2002 og 2003. Den største, **B-15A**, dekte 6&nbsp;400&nbsp;km². I november 2003 etter at B-15J braut av, dreiv B-15A bort frå frå Ross Island og ut i ope farvatn i Rosshavet.

I desember 2003 braut eit lite knivforma isfjell, B-15K (kring 300&nbsp;km²), seg av frå B-15A og starta å drive nordover. I 2005 tok straumane B-15A sakte mot Drygalski istunge. Kollisjonen braut den ytste tuppen av Drygalskitunga av i midten av april. Isfjellet segla så langs kysten og ut av McMurdo Sound før det gjekk på grunn utanfor Cape Adare i Victoria Land og braut opp i fleire mindre bitar den 27.–28. oktober 2005. Det største stykket heldt namnet B-15A (no kring 1&nbsp;700&nbsp;km²), medan tre andre stykke fekk namna B-15P, B-15M og B-15N. 
Det flaut så lenger nord og braut opp i mindre stykke. Desse vart oppdaga frå lufta av fiskeripatruljar den 3. november 2006. Den 21. november 2006 vart fleire store stykke sett berre 60&nbsp;km utanfor kysten av Timaru på New Zealand. Det største målte kring 1,8&nbsp;km og låg 37&nbsp;meter over havoverflata. 

## Effekt på økologien i Antarktis
Den 10. april 2005 trefte B-15A Drygalski istunge, eit framhald av den rasktflytande Davidbreen som flyt gjennom fjella i Victoria Land. Eit 8&nbsp;km² stort stykke av istunga braut sundt og gjorde at kartet over Antarktis måtte teiknast på nytt.  

B-15A hindra havstraumar og vindar sommaren 2004-2005 frå å bryta opp havisen i McMurdo Sound og vart ei hindring for dei årlege forsyningsskipa til tre forskingsstasjonar i området. Isflaka var venta å føre til eit katastrofalt fall i adeliepingvinbestanden, sidan det vart mykje lenger veg for pingvinane å reise attende frå sjøen til kyllingane sine. Weddellselar og joar ved McMurdo Sound vart òg råka av desse isproblema.

I oktober 2006 merka MacAyeal et al. (2006) seg at store uvêr i Alaskabukta skapte store dønningar som kryssa heile Stillehavet og som kan ha medverka til at B15-A braut opp i mange stykke den 27. oktober 2005. Dønningane flytta seg 13&nbsp;500&nbsp;km frå Alaska til Antarktis i løpet av seks dagar. 

## Sjå òg
*Isfjell B-9
*Isfjell B-17B
*Isfjell C-19
*Isfjell D-16
*McMurdo Sound

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Iceberg B-15|Iceberg B-15]]» frå ,  den 7. mars 2014.* 
*** oppgav desse kjeldene:*


## Bakgrunnsstoff

* ESA si satelittovervaking 
* Bilete frå tre forskingsturar til isfjellet
* Satellittbilete av isfjellfragment from Antarctica Meteorological Research Center
Isfjell B-17B

**Isfjell B-17B** er eit isfjell som var dobbelt så stort som Manhattan, flytande i Sørishavet kring 1700&nbsp;km utanfor kysten av Vest-Australia. Isfjell B-17B målte kring 140 km2 og kalvar utanfor Rossisen i 1999.

Australian Bureau of Meteorology sende ut ei åtvaring i midten av desember 2009 til all skipstrafikk i området.

## Sjå òg
* Isfjell B-9
* Isfjell B-15
* Isfjell C-19
* Isfjell D-16

## Kjelder
Vigdis Ystad

**Vigdis Ystad**,  eller **Åse Vigdis Ystad** (), var ein norsk litteraturforskar, fødd i Verdal, professor i nordisk litteratur ved Universitetet i Oslo frå 1979 etter å ha vore universitetslektor og dosent same stad frå 1973, og leiar for prosjektet *Henrik Ibsens skrifter* frå 1998 til 2009. Ho vart dr.philos. i 1974 på ei avhandling om Kristofer Uppdals lyrikk (utgjeve i 1978).

Vigdis Ystad har hatt ein rad faglege og forskingspolitiske verv. I forskingsarbeidet sitt har ho særleg interessert seg for forfattarskapen til Henrik Ibsen. Det store prosjektet *Henrik Ibsens skrifter*, som ho var leiar for, var ei heilt ny vitskapleg og historisk-kritisk utgåve av alle arbeida til Henrik Ibsen. Prosjektet vart avslutta i 2010 og resulterte i 16 band med Ibsens tekstar, 16 band med kommentarar og eit registerband som gjorde greie for dei filologiske retningslinene, alt utgjeve som både bøker og i elektronisk skipnad.

Vigdis Ystad er medlem av Det Norske Videnskaps-Akademi, Kungl. Vetenskaps-Societeten, Kungliga Vitterhets Historie och Antikvitets Akademien, Det Norske Akademi for Sprog og Litteratur, Det norske språk- og litteraturselskap og Nordisk Nettverk for Edisjonsfilologer. Ho var leiar av Fondet for Dansk-norsk samarbeid i åra 1978–2000. I 2012 vart ho riddar av 1. klasse av Den Kongelege Norske St. Olavs Ordenen for sin innsats for norsk kulturliv.
Isfjell C-19

**Isfjell C-19** er ein isfjell som kalva frå Rossisen i mai 2002 langs ei sprekk som forskarane hadde overvaka sidan 1980-åra. Etter at isfjellet braut laus hadde Rossisen gått attende til storleiken han hadde i 1911, då han vart kartlagt av gruppa til Robert F. Scott. Han vart det nest største isfjellet som kalva i området i løpet av få år  (etter B-15). Det hadde eit overflateareal på meir enn 5500&nbsp;km².

I løpet av 2002 hindra C-19 havisen frå å flyte ut frå det sørvestlege området av Rosshavet og denne blokaden førte til uvanleg mykje is på pvåren og sommaren det året. Dette skapte ein stor reduksjon i produksjonen av planteplankton som er sørs viktig i næringskjeden her. 

Sommaren 2003 flytta C-19 nordover særs raskt, passerte  rapidly, Cape Adare og braut opp i to bitar: C-19A og C-19B.

I september 2005 byrja isfjellet C-19A  etter to år ved kysten av Victoria Land (vest for den franske stasjonen Dumont d'Urville) å drive nordover. I mars 2006 låg isfjellet i Stillehavet, 200&nbsp;km vest for Ballenyøyane.

I 2008 fekk C-19A namnet *Melting Bob* etter ein konkurranse sponsa av Hay Festival og Scott Polar Research Institute. I mai 2008 var overflatearealet kring 5&nbsp;141&nbsp;km².

## Sjå òg
*Isfjell B-9
*Isfjell B-15
*Isfjell B-17B
*Isfjell D-16

## Kjelder

## Bakgrunnsstoff
* Huge Antarktis Iceberg Makes a BIG Splash on Sea Life, press release, Goddard Space Flight Center, NASA, 1 oktober 2003
* Antarktis isfjell C19A renamed Melting Bob by Max Dolan, 6, story of how C19A became the first isfjell to be given a proper name, mai 31, 2008
Isfjell B-9

**Isfjell B-9** var eit isfjell som målte 154&nbsp;km gonger 35&nbsp;km (5&nbsp;390&nbsp;km²) som kalva frå Antarktis i 1987, frå sektoren aust for Roosevelt Island, like ved Hvalbukta og like aust for staden der Isfjell B-15 kalva i 1999. Det vart ført bort frå Little America V.

Ein del av isfjellet, B-9B, dreiv mot Mertzbreen på George V Coast, der det grunnstøytte ved sidan av breen og vart liggande i ro i 18 år. Den 12. eller 13. februar 2010 kolliderte B-9B med den enorme, flytande Mertz isbretunge og eit nytt isfjell som målte 78 gangar 39 kilometer. I desember 2011 var B-9B på veg inn i Commonwealth Bay og hadde brote opp i tre mindre stykke, og var delvis frose fast i havbotnen. Det store isfjellet hindra tre turistskip frå å nå Antarktis for å markere at det var 100 år sidan australiaren Douglas Mawson gjekk i land på Cape Denison den 8. januar 1912. Isfjellet B-9B er framleis i Commonwealth Bay og kan bli liggande her det neste tiåret. 

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Iceberg B-9|Iceberg B-9]]» frå ,  den 7. mars 2014.* 
*** oppgav desse kjeldene:*


## Bakgrunnsstoff
* http://uwamrc.ssec.wisc.edu/isfjellfaq.html
* «The calving and drift of isfjell B-9 i Rosshavet i Antarktis» i Antarctic Science, 1990
Isfjell D-16

**Isfjell D-16** er eit isfjell på storleik med ein by nær Antarktis, oppdaga den 26. mars 2006 av National Ice Center ved hjelp av satellittbilete frå Defense Meteorological Satellite Program. Det braut av Fimbulisen, langs nordvestsida av Dronning Maud Land aust i Weddellhavet.

Det er kring 13 km brei og 24 km langt (310 kvadratkilometer).

## Sjå òg
* Isfjell B-9
* Isfjell B-15
* Isfjell B-17B
* Isfjell C-19

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Iceberg D-16|Iceberg D-16]]» frå ,  den 7. mars 2014.* 
*** oppgav desse kjeldene:*



## Bakgrunnsstoff
*Satellittbilete av D-16
Milward Patch

**Milward Patch** er ein stor flekk med tang og tare 2&nbsp;km nord for austenden av Birdøya, utanfor vesttuppen av Sør-Georgia. Han vart kartlagt i 1930 i lag med andre faktorar som var til fare for skipsfarten av mannskapet under Discovery Investigations på RRS «William Scoresby» og kalla opp etter C.A. Milward, overstyrmann på skipet under landmålinga. 

## Kjelder
Indira Mount

**Indira Mount** er eit undersjøisk fjell som ligg i Sørishavet. Det vart oppdaga under Den første indiske ekspedisjonen til Antarktis då dei reiste frå Mauritius til Antarktis.

## Skildring
Fjellet stig frå ei djupne på kring 4500 meter til kring 1200 meter under havet og har fleire toppar. Ein av desse toppane har ei høgd opp til 880 meter under havbotnen. Sida av fjellet er forholdsvis bratt og hellinga er frå 1:25 til 1:3,7 i nord og 1:6,5 i sør. Fjellet skapar ein magnetisk anomali av orden 1000 gamma. Dette indikerer at fjellet stort sett består av vulkanske bergartar. Dette er eit av dei høgaste undersjøiske fjella i verda.

Det vart namngjeve etter tidlegare statsminister av India Indira Gandhi av ekspedisjonsmedlemmane.

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Indira Mount|Indira Mount]]» frå ,  den 7. mars 2014.* 
*** oppgav desse kjeldene:*
Kveldsfalk

**Kveldsfalk** (*Falco vespertinus*) er ein fugl i falkefamilien med utbreiing i Aust-Europa og Asia. Han er ein trekkfugl som overvintrar i Afrika, men er òg ein vanleg streiffugl i Vest-Europa. Eit individ vart i 2004 for første gongen funne i Nord-Amerika, på øya Marthas Vineyard, Massachusetts.

Dette er ein mellomstor og langvenga falk. Vaksne hannar er einsfarga blågrå, med unntak av djupraud undergump og bein, undersida av vengene er jamt grå. Hofuglar har grå rygg og venger med kraftige tverrstriper, oransje hovud og underside, og eit kvitt andlet med svart augestripe og svarte teikningar som «mustasjar».

Unge fuglar har brun overside og gulbrun underside med mørke lengdstriper, og eit andletsmønster som hoa. Kveldsfalken er 28-34 cm i kroppslengd med eit vengespenn på 65-75 cm. Den gjennomsnittlege kroppsmassen er 155 gram. Denne falken er ein kolonihekkar, gjer gjenbruk av gamle reir av kråkefuglar, til dømes kornkråker. Han legg 2-4 egg. 

Bestanden er trudd å vere minkande som følgje av habitatstap og jakt. I Europa minkar populasjonen med meir enn 10 % per tiår. Den maksimale levetida til denne arten er ca. 13 år som vill og 18 år i fangenskap.

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Red-footed Falcon|Red-footed Falcon]]» frå ,  den 8. mars 2014.*  
  

*BirdLife International (2014) Species factsheet: *[http://www.birdlife.org/datazone/speciesfactsheet.php?id=3603 Falco vespertinus] *. Henta frå http://www.birdlife.org den 8. mars 2014.

### Referansar

## Bakgrunnsstoff
Mawson Corridor

**Mawson Corridor** er ein passasje mellom grunnstøytte isfjell på veg til Mawson-stasjonen ved Holmevika. Han er kring 22 nautiske mil (41&nbsp;km) lang og 4 til 9&nbsp;km brei, og opnar ut i sørenden. Han vart oppdaga av ANARE (Australian National Antarctic Research Expeditions) i 1954, og ofte nytta av skipa til ANARE på veg til Mawson-stasjonen.

## Kjelder
Den magnetiske sørpolen

**Den magnetiske Sørpolen** er eit vandrande punkt på den sørlege halvkula til jorda der dei geomagnetiske linjene er retta vertikalt oppover. Han må ikkje forvekslast med den mindre kjende geomagnetiske sørpolen. 

Av historiske årsaker vert «enden» av ein magnet som peikar (omtrentleg) nordover kalla «nordpolen» på ein magnet, og den andre enden, som peikar sørover, vert kalla «sørpolen». Fordi motsette polar tiltrekkjer kvarandre er den magnetiske sørpolen fysisk i røynda nordpolen til magneten. 

Den magnetiske sørpolen endrar seg konstant i forhold til endringar i magnetfeltet til jorda. I 2005 vart han kalkulert til å ligge ved  like utanfor kysten av Antarktis mellom Adelie Land og Wilkes Land. Punktet ligg utanfor den antarktiske polarsirkelen. På grunn av polardrift flyttar polen seg nordvest med kring 10 til 15 kilometer i året. 

## Ekspedisjonar
Av tidlege mislukka forsøk på å nå den magnetiske sørpolen finn ein forsøka til den franske oppdagaren Dumont d'Urville (1837–40), amerikanaren Charles Wilkes (ekspedisjonen i 1838–42) og briten James Clark Ross (ekspedisjonen i 1839–43).

Den første utrekninga av den magnetiske sørpolen vart gjort 23. januar 1838 av hydrografen Vincendon-Dumoulin, som var med på Dumont d'Urville-ekspedisjonen i Antarktis på korvetten «L'Astrolabe» og  «Zélée» i 1837-1840.

Den 16. januar 1909 hevda tre mann (Douglas Mawson, Edgeworth David og Alistair Mackay) frå Nimrod-ekspedisjonen leia av Ernest Shackleton, å ha funne den magnetiske sørpolen, som på den tida låg på land. Det er noko tvil om staden dei fann var korrekt.

Den tilnærma posisjonen til polen den 16. januar 1909 var .

## Tilpassing til globale datasett

Den magnetiske sørpolen har òg blitt estimert ved hjelp av tilpassing til globale datasett, som World Magnetic Model (WMM) og International Geomagnetic Reference Model (IGRF). For tidlegare år attende til 1600 vert GUFM1 nytta, basert på innsamling av data frå skipsloggar.

## Den geomagnetiske sørpolen

Det geomagnetiske feltet til jorda kan tilnærmast som ein hellande dipol (som ein stavmagnet) plassert midt i jorda. Den geomagnetiske sørpolen er enden av der aksen kryssar jordoverflata på den sørlege halvkula. I 2005 vart han utrekna til å ligge ved , nær Vostok-stasjonen. Fordi feltet ikkje er ein eksakt dipol, ligg ikkje den sørlege geomagnetiske polen på same stad som den sørlege magnetiske polen. 

## Sjå òg
* Den magnetiske nordpolen
* Polar alignment

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:South Magnetic Pole|South Magnetic Pole]]» frå ,  den 8. mars 2014.* 
*** oppgav desse kjeldene:*

*

## Bakgrunnsstoff
* Australian Antarctic Division
Fernanda Nissen

**Petra Gregorine Fernanda Holst Nissen** () var ei norsk kvinnesakskvinne, litteratur- og teaterkritikar og arbeidarpartipolitikar. 

## Virke
Fernanda Nissen vaks opp i eit borgarleg miljø i Kragerø, men utvikla seg til sosialist i den politiske orienteringa si. Det politiske arbeidd starta i den borgarlege kvinnerørsla. Nissen arbeidde for Norsk Kvinnesaksforening og var med i diskusjonsforeninga Skuld. I 1889 var ho ein sentral person i Fyrstikkarbeidarstreiken i Kristiania og vart aktiv i Arbeidarpartiet.

I avisa *[[Social-Demokraten]]* blei ho aktiv i både litteratur- og teaterarbeidet. Nissen var fast litteratur- og teaterkritikar for avisa frå 1892 til 1918. I tillegg til å arbeida som journalist omsette ho føljetongar. Nissen blei etter kvart vald inn i skulestyret i Kristiania (1908) og bystyret i (1910). Ho var engasjert i politiske saker knytte til barneheimar, aldersheimar, fødselsheimar, betre kår for jordmødrer og menneskelege butilhøve også for arbeidarklassen. Nissen var også medlem av tilsynsutvalet for Kristiania Kretsfengsel.

Fernanda Nissen arbeidde hardt for opprettinga av husmorskular, og i 1916 blei Oslo kommunale Husmorskole oppretta på Grønland i Kristiania. I 1930 blei denne skulen flytta til Borggata 2b og lokala til den tidlegare  Grønland gutte- og folkeskole. Skulen fekk seinare namnet Fernanda Nissen videregående skole.

Det andre store interesseområdet til Nissen var kulturpolitikk. Ho arbeidde for bygginga av Folketeatret, og var medlem av tilsynet for Deichmanske bibliotek frå 1914 til ho døydde.  

I 1909 blei ho redaktør for det sosialdemokratiske tidsskriftet *[[Kvinden]]*. Nissen skreiv teateroversikter for kvinneblada *[[Urd]]* og *[[Hjemmenes vel]]*.

## Familie
Nissen var gift to gonger, første gong med Venstremannen og redaktøren Lars Holst, som ho vart skild frå i 1895. Same året gifta ho seg med Oscar Nissen.

Ho var mor til forfattaren Helge Holst.

## Kjelder


**Delar av denne artikkelen bygger på «[[:nb:Fernanda Nissen|Fernanda Nissen]]» frå ,  den 27. oktober 2019.*  
 
## Bakgrunnsstoff
*Fernanda Nissen Stemmerettsjubileet 1913 - regjeringen.no
*
Junction Corner

**Junction Corner** er knutepunkt mellom fastlandet og vestsida av Shackletonisen i Queen Mary Land. Han vart oppdaga og namngjeven av Den australasiatiske antarktisekspedisjonen i 1911-14, under Mawson.

## Kjelder
Anne Gjevang

**Anne Gjevang** () er ein norsk operasongar. Ho syng altstemme, og har ofte sunge i operaer av Wagner.

## Karriere

Gjevang har si musikalske utdanning m.a. frå Santa Cecilia-konservatoriet i Roma. Ho blei uteksaminert derifrå i 1971, same året som ho heldt konsertdebuten sin som songarinne. Ho utdanna seg vidare ved musikkhøgskolen i Wien, der ho tok eksamen i 1973. Ho song i sin fyrste opera allereie i 1972, og har hatt ein lang og innhaldsrik karriere etter dette.

I Noreg har ho mellom anna sunge hovudrollene i både *Frøken Julie* og *Carmen* ved Den Norske Opera. På verdsbasis har ho sunge solo med både Berliner Philharmoniker, Chicago Symphony Orchestra og London Philharmonic Orchestra og opptredd i Metropolitan Opera i New York by, på La Scala i Milano, på operaen i Zürich, i Paris, på Royal Opera House i London og på festspela i Bayreuth.

Anne Gjevang har også vore avløysande operasjef på Den Norske Opera frå Paul Curran gjekk av 1. januar 2012 til Per Boye Hansen overtok stillinga 1. august.

## Prisar og utmerkingar

* 1985/86: Kritikarprisen  
* 1993: Lindemanprisen

## Kjelder
 

### Fotnotar
Starbuckkrateret

**Starbuckkrateret** er eit lite, snøfyllt krater ved foten av vestsida av Mount Bursey-massivet i Marie Byrd Land. Det vart kartlagt av United States Geological Survey (USGS) frå landmålingar og flyfoto tekne av U.S. Navy i 1959-66. Krateret vart namngjeven av Advisory Committee on Antarctic Names (US-ACAN) etter James E. Starbuck i Bartol Research Foundation, som studerte kosmisk stråling ved Sørpolstasjonen i 1970.

## Kjelder
Nedslagskrater i Antarktis

Dette er ei **liste over nedslagskrater i Antarktis** og omfattar berre ikkje-stadfesta teoretiske nedslagsfelt i Antarktis og farvatnet kring i Sørishavet. Det er enno ingen stadfesta nedslagskrater i Antarktisk i følgje Earth Impact Database.

## Ikkje-stadfesta nedslagskrater

Dei følgjande kratera er er offisielt rekna som «ikkje-stadfesta» fordi dei ikkje er ført opp i Earth Impact Database. På grunn av strenge krav til bevis og publiserte fagfellevurderingar vil det ofte ta tid før nyleg oppdaga krater, eller dei som er vanskeleg tilgjengeleg, blir rekna som stadfesta. 

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:List of impact craters in Antarctica|List of impact craters in Antarctica]]» frå ,  den 8. mars 2014.* 
*** oppgav desse kjeldene:*



## Sjå òg
* Nedslagskrater
* Bolidar og meteorittar
* Earth Impact Database – hovudkjelde

## Bakgrunnsstoff
* Earth Impact Database – List of confirmed earth impact sites at the Planetary and Space Science Centre, University of New Brunswick
Amal Aden

**Amal Aden** () er pseudonymet til ein kvinneleg norsk-somalisk forfattar, føredragshaldar og samfunnsdebattant. Ho har vore fast spaltist i Dag og Tid sidan 2013.

## Bakgrunn

Amal Aden er fødd i Somalia. I ei av bøkene sine fortel ho om oppveksten sin i heimlandet, der ho levde som gatebarn. Ho kom til Noreg i 1996 som flyktning, men opplevde at norske instansar som barnevernet ikkje makta å hjelpa henne. Etter ei stund hamna ho i rusmiljøet i Oslo og har også levd på gata i byen.

I 2008 debuterte Amal Aden som forfattar med *Se oss  - bekymringsmelding fra en norsksomalisk kvinne*. Ho har seinare skrive mykje om korleis det er å leva som innvandrar i Noreg, om integrering, likestilling og rettane til homofile, særleg homofile innvandrarar.

Forfattaren er sjølv open om at ho er lesbisk og har måtta tola å bli trua for meiningane sine. Etter at ho deltok på homoparaden i Oslo, vakna ho til 146 drapstruslar på telefonsvararen ifølgje henne sjølv.

## Bøker

* 2008: *Se oss  - bekymringsmelding fra en norsksomalisk kvinne* 
* 2009: *ABC i integrering. 111 gode råd om hvordan alle kan bli fullverdige borgere av det norske samfunnet* 
* 2009: *Min drøm om frihet* 
* 2011: *Det skal merkes at de gråter – Om likestilling blant somaliere i Norge* 
* 2012: *Om håpet glipper er alt tapt. Homofile flyktninger.*

## Prisar og utmerkingar

* 2010: Zola-prisen 
* 2010: Buskerud fylkeskommunes likestillingspris
* 2011: Sentralstyret i YS sin likestillingspris
* 2012: Lesbetoppen av Gaysir
* 2012: Amnesty-prisen

## Kjelder

### Fotnotar
Elephant Flats

**Elephant Flats** er ei slamflate i Antarktis, langs kysten mellom Cemetery Bay og Marble Knolls på austsida av Signy Island. Ho vart namngjeven av UK Antarctic Place-Names Committee etter elefantselar som ofte ligg på flata.

## Kjelder
Mirounga Flats

**Mirounga Flats** er eit lite, delvis lukka tidvassområde i nordvesthjørnet i Borge Bay på Signy Island i Sør-Orknøyane. I aust ligg Thule Islands, i nord og vest ligg Signy Island. Tidvassområdet vert tørrlagt ved fjøre sjø. Området vart grovt kartlagt i 1933 av eit lag frå Discovery Investigations og kartlagt på ny i 1947 av Falkland Islands Dependencies Survey (FIDS). Det fekk dette namnet av dei fordi elefantselane er her under håravfellinga (*moulting* på engelsk).

## Kjelder
Sakarias Ansok

**Sakarias Ansok** () var ein norsk lokalhistorikar og gardbrukar fødd på Stranda.

## Bakgrunn
Sakarias Ansok var fødd og oppvaksen på garden Ansok ved Storfjorden. Medan garden Ansok fekk bilveg i 1953 opplevde Sakarias Ansok samstundes at mange av fjell- og strandgardane på Indre Sunnmøre blei fråflytt. Gjennom intervju med dei siste brukarane av desse gardane dokumenterte Ansok natur, miljø og menneskja som livnærte seg på dei fråflytte bustadane. Ansoks arbeid med å samle miljø og menneskeskildringane kom etter initiativ frå redaktør Magne Flem i Sunnmørsposten. Den første artikkelen publiserte Ansok i Sunnmørsposten i 1965 og totalt har han skrive meir enn 60 artiklar i Sunnmørsposten og lokalavisa Sunnmøringen. Artiklane blei etterkvart samla, omarbeidd og utgjeve i tre bøker.

## Prisar og utmerkingar

Sakarias Ansok har fått følgjande utmerkingar for sitt historiske arbeid:

* 1976: Fylkeskulturprisen frå Møre og Romsdal fylke.
* 1982: Heidersmedlem i Storfjordens Venner.
* 1983: Kulturprisen frå Stranda kommune

## Bibliografi

Bibliografien syner berre hovudverka

* 1970, 1977, 1985: *Eld som slokna: artiklar om fråflytte fjell- og strandgardar ved Geirangerfjorden, Sunnylvsfjorden, Norddalsfjorden og Tafjorden.*
* 1977: *Far etter folk.*
* 1980: *Menneske vi møtte : artiklar og miljøskildringar*
Ellsworth-stasjonen

**Ellsworth-basen** (spansk *Estación Científica Ellsworth*) var ein base i Antarktis oppretta av USA i 1957 under Det internasjonale geofysiske året. Basen vart raskt gjeven vidare til Argentina og forlaten og dekt av is i 1962.

## Historie

Han var kalla opp etter den amerikanske oppdagaren Lincoln Ellsworth og vart plassert på vestkysten av Weddellhavet på Filchner-Ronne-isen. Basen skulle opphavleg plasserast på Cape Adams, men då terrenget viste seg å vere upraktisk på grunn av store isklipper, valde ein ei ny plassering i Gould Bay.

Stasjonen vart bygt av marinepersonnell kommandert av kaptein Finn Rønne, med støtte frå isbrytarane USS «Staten Island» og USS «Wyandot». Basen vart utrusta den 11. februar 1957 og gjeve over til argentinske Instituto Antártico Argentino den 17. januar 1959. Dei amerikanske styresmaktene gav då bygnignar, fasilitetar og det som var att av matforsyninganem medan Argentina forplikta seg til å gjere det som var naudsynt for å drive basen vidare. Forskarar frå begge land kunne arbeide saman på basen.

I løpet av tida basen var i drift vart det gjort mange eksperiment og observasjonar innan meteorologi, stråling, målingar av karbondioksid frå lufta, ionosfæriske observasjonar av kosmisk stråling, og studiar av Filchnerisen.

Den 6. januar 1962 flydde kaptein Hermes Quijada frå den argentinske marinen frå denne basen til Sørpolen. Den 30. desember 1962 vart basen nedlagd og etter kvart tok isen over og han forsvann.

## Klima



## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Ellsworth-stasjonen|Ellsworth-stasjonen]]» frå ,  den 8. mars 2014.* 
*** oppgav desse kjeldene:*

## Bakgrunnsstoff
*Ellsworth at Marambio.aq
South Ice

**South Ice** var ein britisk støttebase 560 km frå Sørpolen ved 82°05'S, 30°00'W i Queen Elizabeth Land i Antarktis under Det internasjonale geofysiske året der tre mann overvintra under den antarktiske vinteren i 1957. Same vinteren overvintra menneske for første gongen ved Sørpolen.

Namnet på stasjon står i kontrast til North Ice som var ein britisk forskingsstasjon på Grønland.

## Sjå òg
* Antarktiske feltleirar

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:South Ice|South Ice]]» frå ,  den 8. mars 2014.*
Union Glacier Camp

**Union Glacier Camp** er den einaste private, sesongbaserte leiren i Antarktis. Han ligg i Heritage Range i Ellsworth Mountains på Unionbreen, som har gjeve namn til leiren. Han vert driven av Antarctic Logistics & Expeditions LLC (ALE), eit selskap som driv ekspedisjonar og turar til det indre av Antarktis.

Leiren ligg nær Union Glacier Blue-Ice Runway SCGC ein sjeldan, naturleg stålisrullebane som gjer at jetfly med hjul (og ikkje berre meiar) kan lande der. Det russiske Ilyushin Il-76-flyet transporterer regelmessig utstyr og personell til leiren. 

From Union Glacier Camp går transport til Sørpolen, Vinson Massif, Herculesfjorden og andre stader med eit Twin Otter eller Basler BT-67 med meiar. 

I løpet av månadane frå november til januar, då vêret er på det beste, vert charterturar frå Punta Arenas i Chile arrangerte til leiren.

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Union Glacier Camp|Union Glacier Camp]]» frå ,  den 8. mars 2014.* 
*** oppgav desse kjeldene:*


## Bakgrunnsstoff
* Adventure Network International ANI
Almirante Brown-basen

**Almirante Brown-basen** er ein argentinsk base i Antarktis kalla opp etter admiral Guillermo Brown, som danna den argentinske marinen. Den original stasjon låg i Paradise Bay, men brende ned i 1984. Basen vart delvis bygd opp att, men er berre i bruk om sommaren.


Alte.Brown.JC.jpg|Brown-basen i 1996.
Almirante Brown Antarctic Base.jpg|Utsyn frå hamna i 2009.
BrownStation60.JPG|Basen ved Paradise Harbor
BrownStation64.JPG|Ein turist på ei høgd over basen.
BrownStation58.jpg|Turistar akar ned åsen oppom basen.
BrownStation42.JPG|
BrownStation47.JPG|Turistar vitjar stasjonen i januar 2014.


## Sjå òg
*Argentinsk Antarktis

## Kjelder
**Antarctica.* Surry Hills, NSW: Reader's Digest, 1985, s 131.
*Jack Child, *Antarctica and South American Geopolitics: Frozen Lebensraum.* New York: Praeger, 1988.

## Bakgrunnsstoff
* Fundaciòn Marambio page Almirante Brown-basen
* COMNAP Antarctic Facilities 
* COMNAP Antarctic Facilities Map
Esperanza-basen

**Esperanza-basen** (spansk *Base Esperanza*) er ein argentinsk forskingsbase i Hope Bay på Trinityhalvøya på Den antarktiske halvøya. Han er den einaste av berre to sivile busetnader i Antarktis; den andre er den chilenske Villa Las Estrellas.

Basen vart bygd i 1952 og husar 55 personar om vinteren, inkludert 10 familiar og to lærarar. Skulen *#38 «Julio Argentino Roca»* vart skipa i 1978 og fekk usjølvstendig status i 1997. LRA 36 *Radio Nacional Arcángel San Gabriel* er ein radiostasjon som starta å sende i 1979.

Middeltemperaturen er -5,5 ºC og varierer gjennom året frå -10,8 ºC om vinteren til 0,2 ºC om sommaren. Sidan ein middeltemperaturen ein av månadane så vidt er over frysepunktet vert klimaet klassifisert som arktisk tundraklima i Köppen-systemet. Temperaturtrenden sidan 1948 er +0,0315 °C/år, +0,0413 °C/år om vinteren og +0,0300 °C/år om sommaren. 

Dei 42 bygningane på stasjonen har eit samla areal på 3744 kvadratmeter, 18&nbsp;000 liter med brenser vert nytta kvart år i fire generatorar som produserer straum for stasjonen. Det vert forska innan glasiologi, seismologi, oseanografi, kystøkologi, biologi, geologi og limnologi. 

Esperanza-basen er noko kjend fordi han er fødestaden til Emilio Marcos Palma, den første personen som vart fødd i Antarktis. Basen har turistfasilitetar og vert vitja av kring 1100 turistar årleg. 

Ein vindturbin vart sett opp i 2008.video





## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Esperanza-basen|Esperanza-basen]]» frå ,  den 8. mars 2014.* 
*** oppgav desse kjeldene:*


**Antarctica*. Sydney: Reader's Digest, 1985, p.&nbsp;156-157.
*Child, Jack. *Antarctica and South American Geopolitics: Frozen Lebensraum*. New York: Praeger  Publishers, 1988, p.&nbsp;73.
*Lonely Planet, *Antarctica: a Lonely Planet Travel Survival Kit*, Oakland, CA: Lonely Planet Publications, 1996, 302-304.
*Stewart, Andrew, *Antarctica: An Encyclopedia*. London: McFarland and Co., 1990 (2 volumes), p.&nbsp;469.
*U.S. National Science Foundation, *Geographic Names of Antarctica*, Fred G. Alberts, ed. Washington: NSF, 1980.

## Bakgrunnsstoff
*Council Of Managers Of National Antarctic Programs: Base Esperanza 
*Temperaturar
* Den argentinske hæren om basen
* Offisiell nettstad for Direccion Nacional del Antartico
* Fundaciòn Marambio Esperanza-basen
* COMNAP
Rothera-stasjonen

**Rothera** forskingsstasjon er ein base for British Antarctic Survey (BAS) på Den antarktiske halvøya, som ligg ved Rothera Point på Adelaide Island. Rothera er òg administrasjonsstad for Britisk Antarktis. 

Rothera-stasjonen er det logistiske senteret for BAS i Antarktis og fleire godt utrusta biologiske laboratorium og fasilitetar for ei rekkje forskingsområde ligg her. Stasjonen ligg på ei klippe og ein standvoll heilt sør i Wormald forlandsbre, søraust på Adelaide Island. Stasjonen har ein 900&nbsp;meter lang rullebane av grus og ein tilknytt hangar og tankar for drivstoff, i tillegg til ein kai for lossing av last frå forsyningsskipa. Dei fleste forskarane og besetninga ved Roterha kjem her med skip eller eit Dash-7-flyet frå Falklandsøyane.

## Historie og noverande aktivitet
Rothera stasjon vart oppretta i 1975 for å erstatte Adelaide-stasjonen (1961-1977) der landingsplassen hadde vorte dårleg. Etter byrjinga og fram til sommaren 1991-92 nytta Twin Otter-flyet til BAS ein 300 meter lang landingsplass på snø oppom stasjon på Wormald forlandsbre. Bygginga av ein grusrullebane og ein hangar starta i 1991-92 for at flyoperasjonane skulle verte meir påliteleg. Det er stort sett Twin Otter-fly som evrt nytta til å fly sør for Rothera, via eit nettverk av drivstoffdepot, som stort sett er bemanna. Sørover frå Rothera er det første stoppet ved Fossil Bluff, så Sky Blu. Dash 7-flyet fyk kring 20 turar om sommaren frå Stanley på Falklandsøyane  og fører forskarar, tenestefolk, mat og utstyr. Flyet kan òg fly til Sky Blu og lande på stålisbanen der. 

Opninga av Bonner Laboratory i 1996-97 markerte starten på nye former for forsking på Den antarktiske halvøya. Dette omfattar dykking og eksperiment utført på Bonner Laboratory året rundt. Det første Bonner Lab brende ned vinteren 2001 etter ein elektrisk feil, men vart bygd opp att og opna i desember 2003. 

Meterologisk forsking nyttar satellittdata som er henta ned ved bakkestasjonen på Rothera. 

Feltarbeidet vert drive om sommaren frå november til mars. Feltgruppene nyttar beltevogner og hundesledar i opp til fire månader om gongen og er i dagleg kontakt med Roterha ved hjelp av radio. 

Stasjonen har kring 130 folk om sommaren, medan kring 22 overvintrar om vinteren. 

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Rothera Research Station|Rothera Research Station]]» frå ,  den 8. mars 2014.* 
*** oppgav desse kjeldene:*


## Bakgrunnsstoff
* Offisiell nettstad for British Antarctic Survey
* Rothera-stasjonen si side
*  Kart frå BAS
* Webkamera 
* COMNAP