Limerickvers

Ein **limerick**, etter den irske byen  Limerick, er eit kort skjemtevers på fem linjer med enderim på forma  AABBA.  Verset har som regel eit stadnamn som avslutning på opningslinja, og gjerne eit humoristisk, overraskande poeng i sistelinja.  

## Form
Ein limerick skal vere på fem linjer.  I førstelinja introduserast ein person som vert knytt til eit stadnamn.  Første og andre linja har tre verseføter.  Tredje og fjerde linje er kortare med to verseføter, og dei deler enderim.  Ein god limerick har gjerne veksling mellom «kvinnelege» og «mannlege» rim.  Det vil seie at om A-rimet har trykklett ending, som i ein troké, bør B-rimet ende på ei staving med trykk, som i ein jambe.  Om stadnamnet, A-rimet, ender trykktungt, vert det motsett.

I 2., 3. og 4. linja  vert det bygd opp ei forventing som løysest ut  med eit overraskande sluttpoeng i femte linja.  Denne har  tre verseføter og rimer på dei to første.   Sluttpoenget kan spelle på aktuelle hendingar, fin eller grov humor.  

## Historikk
Bruken av namnet  *limerick* på diktforma er dokumentert først i England i 1898 (*New English Dictionary*) og i Amerika i 1902. Samanhengen med den irske byen Limerick er uklar, men ein tradisjon fortel at improviserte vers av denne typen blei framførte i sosiale lag der ein også song
«Will you come up to Limerick?».

Korte skjemtevers har vore i bruk på engelsk i fleire hundre år. Ein finn mellom anna vers med limerickform i Shakespeare -stykke frå 1600-talet, og i barnerim, som «Hickory Dickory Dock», trykka frå 1700-talet. På 1800-talet gjorde Edward Lear forma med eit stadnamn i slutten av førstelinja utbreidd, særleg gjennom  *A Book of Nonsense* («ei tullebok») frå 1846, som nettopp inneheldt skjemtevers med vill humor. I Lear sine vers kom som regel førstelinja opp att i sistelinja. 

Kjende forfattarar som Tennyson, Kipling, Dante Gabriel Rossetti og Robert Louis Stevenson brukte forma. Seinare forfattarar som W.H. Auden, Gavin Ewart og særleg amerikanske Ogden Nash og Morris Bishop utvikla forma med eit nytt rim og ein overraskande vri eller ironisk vending i sistelinja.

Limerickdikting er augneblinkshumor, og limerickdikting kan bli bruka i tevlingar eller kappleikar. På midten av 1800-talet og først på 1900-talet heldt britiske tidsskrift og aviser limerickkonkurransar. I Noreg er limerick-tradisjonen fremja av NRK. På 1950- og særleg på 1960-talet vart limerick-konkurransar faste innslag i forskjellige program. Særleg populære vart konkurransane i *[[Søndagsposten]]* som forfattaren André Bjerke stod i bresjen for. Bjerke redigerte i 1958 samlinga *En midjesmal frue fra Grue*, med 50 av dei beste limerickane frå  konkurransane i radioen.

### Døme

Eit døme på skjemteversa til Edward Lear i boka *A book of nonsense* er følgjande: 

:*There was an Old Man of [[Kapp Horn|Cape Horn]],*
:*Who wished he had never been born;*
:*So he sat on a Chair*
::*till he died of despair,*
:*That dolorous Man of Cape Horn.*

Og vidare eit døme frå vår norske samtid:

:*Ein limerick-diktar frå [[Slettet i Rennebu|Slettet]]*
:*skreiv slik at folk lo seg frå vettet.*
::*Dei spurde han då:*
::*Kor tek du det frå?*
:*- Eg finn no det meste på nettet!*

## Referansar

## Bakgrunnsstoff
*Edward Lear Home Page
*Johan I Borgos' limerickside
*There was was a man... The great limerick craze of 1907 i *[[The Independent]]*, med døme.