open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Hoffselva

**Hoffselva** er ei elv som renn gjennom stroka Hoff og Skøyen i Oslo, med utløp inst i Bestumkilen.

Elva renn gjennom tettbygd område, og er lukka på ei lang strekning gjennom Skøyen. Ho samlar vatn frå dei tre bekkene Makrellbekken, Styggedalsbekken og Skådalsbekken, som alle har sine utspring i områda ovanfor Holmenkollen og Voksenkollen i Nordmarka. Styggedalsbekken kjem frå Øversetertjern på Tryvasshøgda, og Skådalsbekken frå Frønsvollsmyrene. Dei går saman til Holmenbekken om lag 500 meter nord for Holmendammen, som er ein av fleire kunstig oppdemma dammar i vassdraget, dei andre er Hoffdammen og Smestaddammene. Hoffselva er namnet på elva frå Dronningfossen nedanfor Nedre Smestaddam og nedover til utløpet i sjøen. Makrellbekken renn ut i Hoffselva nedanfor Dronningfossen, litt ovanfor Hoff Gård.

Dronningfossen har namn etter dronning Sofie (1836–1913) av Noreg og Sverige, hustrua til kong Oscar II. Namnet på Makrellbekken, som møter Hoffselva litt nedanfor Dronningfossen, har ikkje noko med fisken makrell å gjere, men syner til at bekken har vore nytta som eit «markskilje», ei eigedomsgrense mellom fleire gardar.

Dei kunstig oppdemma dammane i vassdraget høyrde til storgardane i området. Holmendammen frå 1907 høyrde til Vestre Holmen gård, Hoffsdammen høyrde til Hoff gård, Smestaddammane høyrde til Smestad gård, den øvste er frå 1899 og den nedste frå 1886. Dammane vart nytta som isdammar til skjering av isblokker som vart lagra til våren og sommaren for avkjøling av mat- og drikkevarar. Isen på dammen vart saga i lange remser i ein meters breidd, og deretter delt opp i firkanta blokker på 1 x 1 meter. Blokkene vart pakka inn i sagflis i lagerhus, ishus, slik at dei ikkje smelta i sommarvarmen. For å kjøle mat og mjølk, vart isblokka lagt i ei stor kasse av tre og matvarane stabla opp ikring isblokka. Det gjekk stort sett ei veke før isblokka var smelta og ei ny måtte skaffast frå ishusa.

Fossane i vassdraget har på 1800-talet truleg vore nytta til å drive sager og kverner. Hoffsdammen har vore ein mølledam. Men vassdraget har ikkje vore nytta til å drive maskineri i fabrikkar og liknande. 

## Litteratur
* Artikkel av Ida Fossum Tønnessen: Mærradalsbekken, Hoffselven og Frognerelven, i tidsskriftet ''St. Hallvard'' nr. 2/2009
*Oslo byleksikon, femte utgåva, side 247 (Hoffselva) og 350 (Makrellbekken)
Bestumkilen Roklubb

**Bestumkilen Roklubb** (**BKR**) er ein roklubb i Oslo. Klubben er for vaksne roarar på alle nivå, med båtar for individuell roing og lagroing i både tur- og konkurransesamanhang. Klubb- og båthuset ligg på Maritim på nordsida av Bestumkilen i Oslo, mellom Europaveg 18 og sjøen.

Klubben hadde opphavleg namnet Oslo Kvinnelige Roklubb (OKR), som vart skipa 12. juni 1929 etter initiativ av Harriet Hafsøe, og var i si tid den einaste roklubben for kvinner i Noreg. Etter at det vart vedteke at kjønsskilde idrettsklubbar ikkje skulle vere tillate i norsk idrett, fekk Oslo Kvinnelige Roklubb sine fyrste aktive mannlege medlemar i 2001, og i 2002 vart menn valde inn i styret. Eit par år seinare skifta klubben namn til Bestumkilen Roklubb.

Den fyrste tida leigde Oslo Kvinnelige Roklubb tomt hjå Oslo Seilforening på Lille Herbern, men flytta i 1934 klubbhuset til Sjølyst inst i Bestumkilen. Då den inste parten av bukta skulle skulle fyllast ut, fekk klubben seg den noveranda tomta på Maritim, og nytt klubbhus finansiert av tippemidlar, stod ferdig 14. mai 1961.

## Bakgrunnsstoff
*Nettstad
Jan Nyberg

**Jan Nyberg** () er ein norsk journalist. Han er frå Stårheim i Eid kommune, og busett i Bergen. 
Frå 1979 arbeidde han i Dag og Tid, Vårt Land og NRK og i 1986 vart han tilsett i Bergens Tidende. 

## Bibliografi
### Bøker
*
*
*
*
## Kjelder
* Fylkesleksikon Sogn og Fjordane
Rolf Orheim

**Rolf Orheim** () var ein norsk journalist. Han var frå Stårheim i Eid kommune og busett i Flora kommune. Frå 1953-1997 arbeidde Orheim som journalist og redaksjonssekretær i Firdaposten, i periodar var han også konstituert redaktør. 
Frå 1970-1980 var han leiar av Flora Arbeidarparti og i fire periodar var han medlem av bystyret.

Orheim var m.a. styreleiar i Kystmuseet i Sogn og Fjordane og han var æresmedlem av Sogn og Fjordane Journalistlag.

Orheim vart tildelt Kongens fortenestemedalje i sølv.

## Bibliografi
### Bøker
*
*
### I bøker - eit utval
*
* 

### I tidsskrift - eit utval
* Lokalhistoriske artiklar Sogn og Fjordane

## Kjelder
* Fylkesleksikon Sogn og Fjordane
* Gravminner i Norge
Olga Eide

**Olga Eide** () var ein norsk lyrikar. Ho var frå Stryn kommune.

## Bibliografi
### Bøker
*

## Kjelder
* Biblioteka i Sunnfjord
* Gravminner i Norge

## Bakgrunnsstoff
* Olga Eide på You Tube
Finnkvalfamilien

**Finnkvalfamilien** (Balaenopteridae) eller **røyrkval** er ein familie av bardekvalar. Finnkvalar har både ein velutvikla ryggfinne og bukfòrer. Familien femnar om to slekter, *[[Balaenoptera]]* og *[[Megaptera]]*, med i alt ni artar: blåkval (*B. musculus*), finnkval (*B. physalus*), seikval (*B. borealis*), brydekval (*B. brydei* og *B. edeni*), vågekval (*B. acutorostrata*), *[[Balaenoptera bonaerensis]]*, *[[Balaenoptera omurai]]* og knølkval (*Megaptera novaeangliae*). Artane i familien har vore naturgrunnlaget for moderne kvalfangst med harpunkanon.

## Kjelder

*

## Bakgrunnsstoff
*
I'm in Love Again

«**I'm in Love Again**» er ein song frå 1956 av Fats Domino. Songen vart skriven av Domino og samarbeidspartnaren Dave Bartholomew. Singelen var den tredje singelen til Domino som gjekk til topps på R&B Best Sellers-lista, og låg der i sju veker. «I'm in Love Again» nådde òg tredjeplassen på poplista. B-sida til «I'm in Love Again», «My Blue Heaven», vart òg ein hit.

## Andre versjonar
Bill Haley and His Comets spelte inn songen i 1960 på albumet *[[Bill Haley and His Comets (1960)|Bill Haley and His Comets]]*. Andre versjonar vart spelt inn av Little Richard i 1962, Ricky Nelson i 1958, Brook Bros. i 1961 og Paddy Manna i 1962. 

The Animals spelte inn songen på debutplata *[[The Animals av The Animals|The Animals]]* i 1964. 

Paul McCartney spelte inn songen under innspelinga av *[[CHOBA B CCCP]]*. Han vart gjeven ut som B-sida til «This One» og kom med på den internasjonale utgåva av *CHOBA B CCCP* i 1991.

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:I&#39;m in Love Again (song)|I&#39;m in Love Again (song)]]» frå ,  den 13. juli 2017.* 
*** oppgav desse kjeldene:*


## Bakgrunnsstoff
*
Blue Monday av Fats Domino

«**Blue Monday**» er ein song opphavleg skriven av Dave Bartholomew, og først spelt inn av Smiley Lewis i 1954.  

Han vart seinare spelt inn i ein meir populær versjon av Fats Domino i 1956 på Imperial Records, der låtskrivinga vart tilskriven Bartholomew og Domino. Dei fleste versjonane etter dette tilskriv begge to. Barytonsaksofonsoloen vert spelt av Herbert Hardesty.

Domino-versjonen vart nytta i filmen *[[The Girl Can't Help It]]* i 1956. Det vart ein av dei første rhythm and blues-songane som gjekk inn på Billboard si popliste, og nådde femteplassen der og heilt til topps på R&B Best Sellers-lista. Songen vart gjeven ut på albuma *This Is Fats* i 1957 og *Fats Domino sings 12,000,000 Records* i 1959. 

## Andre versjonar
Buddy Holly var ein av dei første til å spele inn songen og det same gjorde seinare Cat Stevens. Tim Curry spelte inn songen for kjenningsmelodien til TV-filmen *Blue Money* i 1986. Gene Summers spelte inn «Blue Monday» i 1981 på albumet *[[Gene Summers in Nashville]]*. Bob Seger spelte inn songen i 1989 for filmen *[[filmen Road House (1989)|Road House]]* og Dr. John spelte inn songen i 1992 for albumet «Goin' Back to New Orleans.«  Huey Lewis and the News spelte inn songen i 1994 på albumet *[[Four Chords & Several Years Ago]]*. Keith Almgren skreiv ein svensk tekst og kalla songen «Härliga lördag». Denne vart sungen live i 1994 av Sten & Stanley.

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Blue Monday (Fats Domino song)|Blue Monday (Fats Domino song)]]» frå ,  den 13. juli 2017.* 
*** oppgav desse kjeldene:*


## Bakgrunnsstoff
*
I'm Walkin'

«**I'm Walkin**'» er ein song frå 1957 av Fats Domino, skriven i lag med Dave Bartholomew.

Singelen var den tredje på rad for Fats Domino som gjekk til topps på R&B Best Sellers-lista i USA, og låg der i seks veker. Singelen nådde òg fjerdeplassen på poplista.

## Andre versjonar
*Seinare i 1957 framførte Ricky Nelson songen i ein episode av *[[The Adventures of Ozzie & Harriet]]*.  Ricky Nelson sin versjon kom ut på singel og nådde òg fjerdeplassen på poplista og 10. plassen på R&B-lista. 
*I 1961 gjekk songen inn på lista att som ein av tre songar i «New Orleans Medley» av trommeslagaren Earl Palmer. Singelen nådde 108. plassen på Music Vendor-lita.
*I 1975 spelte J.D. Crowe & The New South songen på albumet *[[J.D. Crowe & The New South]]*
*I 1996 spelte John Paul Young songen på albumet *[[Now av John Paul Young|Now]]* (1996).
*I 2007 vart songen spelt av Tom Petty and the Heartbreakers på hyllestalbumet *[[Goin' Home: A Tribute to Fats Domino]]* (Vanguard).

## I popkulturen
*Songen vart brukt i filmen *[[filmen The Blues Brothers|The Blues Brothers]]* i 1980.
*Domino sin versjon vart nytta i ein reklamefilm i 2016 for Fitbit Alta.

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:I&#39;m Walkin&#39;|I&#39;m Walkin&#39;]]» frå ,  den 13. juli 2017.* 
*** oppgav desse kjeldene:*


## Bakgrunnsstoff
*
I Want You to Know av Fats Domino

**«I Want You to Know»** er ein song frå 1957, skriven av Fats Domino og Dave Bartholomew. Sidan Domino var på turné leigde Bartholomew inn Allen Toussaint til å spele inn pianosporet. Den andre sida av singelen var «The Big Beat», som òg vart ein hit. 

«I Want to Know» vart spelt inn av The Everly Brothers i 1960 på albumet *[[It's Everly Time]]*. Han vart òg spelt av den tidlege reggae-artisten Millie Small i 1965 på albumet hennar *Millie Small Sings Fats Domino*.

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:I Want You to Know (Fats Domino song)|I Want You to Know (Fats Domino song)]]» frå ,  den 13. juli 2017.* 
*** oppgav desse kjeldene:*
Walking to New Orleans

«**Walking to New Orleans**» er ein song frå 1960 av Bobby Charles, skriven for og innspelt av Fats Domino.

Domino var ein helt for Charles. Domino hadde tidlegare spelt inn Charles-songen «Before I Grow Too Old». Då Domino stoppa på ein turné i Lafayette i Louisiana, inviterte han Charles til garderoben, og var lei seg for at han ikkje hadde ein kopi av plata han kunne gje til Charles. Han inviterte derimot Charles på besøk i New Orleans. Charles svarte «Eg har ikkje bil. Om eg kjem, så må eg gå til fots.» Etterpå vart tanken verande hos Charles og han sa han skreiv songen for Domino på kring 15 minuttar.

Etter han kom til New Orleans song Charles «Walking to New Orleans» for Domino. Domino var entusiastisk og gjorde nokre små endringar i songen, mellom anna eit sitat frå den tidlegare hitten hans, «Ain't That A Shame». Dave Bartholomew orkestrerte songen for bandet til Domino og dei spelte inn songen i studioet til Cosimo Matassa i Rampart Street.

Etter innspelinga valde Bartholomew å leggje på ein strykeseksjon med New Orleans Symphony. Det var uvanleg å bruke klassiske strykarar i tidleg rock and roll. Singelen selde over to millionar eksemplar og vart ein hit som nådde sjetteplassen på poplista og andreplassen på R&B-lista.

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Walking to New Orleans|Walking to New Orleans]]» frå ,  den 13. juli 2017.* 
*** oppgav desse kjeldene:*

## Bakgrunnsstoff
*
My Girl Josephine

«**My Girl Josephine**» er ein song skriven av Fats Domino og Dave Bartholomew. Domino spelte inn songen for Imperial Records i 1960, og han nådde sjuandeplassen på *Billboard* R&B-lista og 14. plassen på *Billboard* pop-lista. Songeen er òg stundom oppført med tittelen **«Josephine»** og **«Hello Josephine»**.

## Andre versjonar
Songen er blitt spelt av fleire andre artistar, som Bill Black's Combo, Curley Bridges, Van Broussard, Snooks Eaglin, Chris Farlowe, The Flamin' Groovies, Michael Herman, The Holmes Brothers, Jerry Jaye, Jerry Lee Lewis, Johnny Rivers, Sandy Nelson, Tracy Pendarvis, Queen Ida & Her Zydeco Band, Noel Redding, Warren Storm, Super Cat, Them og Billy Vera, blant fleire.

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:My Girl Josephine|My Girl Josephine]]» frå ,  den 13. juli 2017.* 
*** oppgav desse kjeldene:*


## Bakgrunnsstoff
*
It Keeps Rainin'

«**It Keeps Rainin**'» er ein song av Fats Domino frå 1961. Songen vart skriven av Fats Domino, Dave Bartholomew og Bobby Charles og vart gjeven ut på singel med «**I Just Cry**» som B-side.

Songen vart spelt inn av Bitty McLean i 1993.

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:It Keeps Rainin&#39;|It Keeps Rainin&#39;]]» frå ,  den 13. juli 2017.* 
*** oppgav desse kjeldene:*
Red Sails in the Sunset

**«Red Sails in the Sunset»** er ein populær engelskspråkleg song kjend frå Dei britiske øyane og USA.

Han vart publisert i 1935 med musikk skriven av Hugh Williams (pseudonym for Wilhelm Grosz) og tekst av låtskrivaren Jimmy Kennedy. Songen var inspirert av «dei raude segla» til «Kitty of Coleraine», ein yacht Kennedy ofte såg utafor nordkysten av Irland i heimbyen Portstewart.

Namnet på songen var inspirasjon for namnet på Red Sails-festivalen i Portstewart i Nord-Irland. Kennedy skreiv songen medan han var i Portstewart.

Somme av dei tidlegare versjonane vart gjort av Al Bowlly med Ray Noble and his Orchestra den 18. september 1935 og Guy Lombardo den 11. oktober 1935.

Songen vart henta fram att av Nat King Cole i 1951. Denne songen klatra til 24. plassen på Billboard Best Seller-lista. Ein annan versjon frå 1954 vart spelt inn av Sam «The Man» Taylor and His Orchestra, med Taylor på tenorsaksofon.

## Innspelingar

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Red Sails in the Sunset|Red Sails in the Sunset]]» frå ,  den 13. juli 2017.* 
*** oppgav desse kjeldene:*

## Bakgrunnsstoff
*
Arthur Wint

**Arthur Stanley Wint** () var ein jamaicansk friidrettsutøvar som vann to OL-gull og like mange OL-sølv, fordelt på sommarleikane 1948 og 1952.

## Liv og idrett
Wint deltok frå 1942 i treningsleirar til det britiske flyvåpenet. Frå 1944 til -47 var han flypilot i Royal Air Force. Der etter studerte han medisin i London.

Under dei olympiske sommarleikane 1948 i London sprang Wint inn til sølvmedalje på 800 meter, tre tidels sekund bakom Mal Whitfield frå USA og like langt framom bronsemedaljøren, franske Marcel Hansenne. Tre dagar seinare, den 5. august 1948, vart Wint olympisk meister på 400 meter framom landsmannen Herb McKenley. «Jamiacas to negrer... dro hverandre frem til seieren på [Bill] Carrs berømte olympiske rekord fra 1932» på 46,2 sekundar, McKenley fekk sluttida 46,4. «McKenley stakk sin hånd inn i Wints der de sto sammen på seierspallen og slapp den ikke før den internasjonale olympiske komités visepresident, Brundage, kom frem med medaljene. Det var to lykkelige store barn fra solens øy. Nå hadde Jamaica vunnet og deres flagg gått til topps.»

Resultatlista etter den olympiske 800-meteren i Helsinki 1952 var nær identisk med slik ho var i OL 1948. USA-amerikanaren Whitfield forsvarte OL-tittelen med nøyaktig same tid, 1.49,2, medan Wint som sist tok sølvmedaljen tre tidels sekund føre bronsevinnaren, men med eitt tidels sekund betre tid, 1.49,4. På 400 meter enda Wint på femteplassen, men som sist vart det dobbeltsiger til Jamaica, no ved George Rhoden og Herb McKenley. Alle desse tre jamaicanarane sprang på laget som den 27. juli 1952 sette verdsrekord med tida 3.03,9 og vann OL-finalen i 4 x 400 m stafett. 

Wint deltok i si siste friidrettstevling på Wembley stadion i London i 1953. To år seinare flytta han heim til Jamaica og var åleine dokter i eit stort distrikt vest på øya.

### Medaljar og plasseringar i internasjonale meisterskap
*OL 1948 i London: Gull på 400 m – 46,2, sølv på 800 m – 1.49,5
*OL 1952 i Helsinki: Sølv på 800 m – 1.49,4, gull i 4 x 400 m stafett (3.03,9), nr 5 på 400 m – 47,0

## Notar

## Kjelder
*P.Chr. Andersen: Den nye olympiaboken. Oslo 1957.

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Arthur Wint|Arthur Wint]]» frå ,  den 13. juli 2017.*
Deltiologi

**Deltiologi** (frå gresk δελτίον, *deltion*, diminutiv av δέλτος, *deltos*, som tyder skriveflate eller brev; og -λογία, -logia) er nemninga for sysematisk samling av postkort (prospektkort), studiet av dei og innhentinga av opplysningar om dei, vanlegvis på hobbybasis.

Ettersom prospektkorta var og vert framstilt av mange ulike produsentar, kan identifikasjonen av stadene som er synt på korta, produksjonstidspunktet og anna vere ei umogleg oppgåve. Difor avgrensar somme deltiologar seg til halde seg til prospektkort utført av ein eller eit fåtal kunstnarar eller fotografar, prospektkort publisert i ein avgrensa tidsperiode eller av ein eller eit fåtal utgjevarar, eller som berre gjeld ein eller eit fåtal geografiske stader eller tema.

Deltiologi og filateli (samling av frimerke og liknande) vert ofte kombinert.
Adresse

**Adresse** (frå fransk, opphavleg 'mål, middel for nå eit mål, retning' eller 'råd') er eit system av opplysingar for å finna fram til ein viss stad. Dette er som regel ein fysisk stad, som ein bustad eller der ei verksemd held til. Han blir brukt på post, pakkar og for å hjelpa personar å finna fram til staden. Utviklinga av standardiserte adressar har vokse fram saman med postvesenet og det moderne samfunnet.
I nyare tid har ein også byrja bruka virtuelle adressar, som epost- eller IP-adressar.

Adresser følgjer eit visst format som gjeld for eit område, til dømes eit land. Dei kan innehalda opplysingar som namnet på den eller dei han skal fram til (adressaten), nummeret til eigedommen, bygningen eller delen av bygningen han skal til og namnet på gata eller bygningen, namnet på staden og eventuelt eit større administrativt område han ligg i, og eit postnummer. Om sendinga går mellom ulike land vil adressa også oppgje landet ho skal til.

Presise adresser gjer det lettare å finna ein stad for tilreisande, og kan ha stor tyding i ein naudsituasjon.
## Adressesystem i Noreg
Noreg har to adressesystem - matrikkeladressar og vegadressar.

**Matrikkeladressa** er ei offisiell adresse som er oppført i matrikkelen. Ho blir fastsett av kvar kommune og er garantert unik innanfor denne kommunen. Heimelen for fastsetjing av matrikkeladressar finst i matrikkelloven § 21. 

Adressa har form av ei talrekkje som inneheld gardsnummer og bruksnummer, eventuelt også festenummer og undernummer. Matrikkeladressa kan til dømes ha ei slik form: 12/158/5-8. 

**Vegadressa** består av *adressenamn* (typisk eit vegnamn, som Strandgata) og *adressenummer* (husnummer/leilegheitsnummer, til dømes 10A).  
Kartverket er ein pådrivar for å laga vegadressar der dette manglar, og hjelper kommunar med dette arbeidet.

Der det finst vegadresse, er ho del av postadressen. Postadressa kan elles oppgje postboks, postnummer, poststad, kommune og landkode. 
Ei norsk postadresse inneheld *adressat* (første linje), *vegadresse* (andre linje) og tilhøyrande *postnummer og poststadnamn* (tredje linje). Der det ikkje finst vegadresse, gjev Posten eit stadnamn ein kan bruka i staden. Brukseinsnummer/bustadnummer er ikkje del av postadressa, men kan tilføyast på ei linje over vegadressea. For at posten skal koma fram, må adressaten vera namngjeven på postkassen på adressa.

## Kjelder


**Denne artikkelen bygger på «[[:nb:Adresse (geografisk)|Adresse (geografisk)]]» frå ,  den 14. juli 2017.*  
 

## Bakgrunnsstoff
* EURADIN – EURopean ADdresses INfrastructure
Rettkvalfamilien

**Rettkvalfamilien** er ein familie bardekvalar. Dei saknar bukfòrer og har eit relativt stort hovud, opptil ein tredjedel av totallengda. Sprutehòla står langt frå kvarandre og dannar ein V-forma blåst.

Familien har dei to slektene *[[Balaena]]* og *[[Eubalaena]]* med dei fire artane grønlandskval (*Balaena mysticetus*), nordkaper (*Eubalaena glacialis*), sørleg rettkval (*Eubalaena australis*) og stillehavskaper (*Eubalaena japonica*).

Grønlandskvalen, nordkaperen og den sørlege rettkvalen er store og plumpe kvalar. Dei vart mykje veida på grunna spekket, olja og bardane. Rettkvalane har eit tjukt spekklag og er lettare enn sjøvatn. Drepne dyr flyt difor, og dette gjorde det mogeleg å driva veiding med handharpunar. Rettkvalane er i tillegg langsame kvalar som går høvesvist nært land. Til saman gjorde dette rettkvalane til verdifulle byttedyr, og namnet rettkvalar kjem av at desse kvalane vart rekna for å vera «dei rette» å veida på.

## Kjelder

*

## Bakgrunnsstoff
*
Labradorte

**Labradorte** (engelsk *Labrador tea*) viser til ein nordamerikansk urtete eller smaksetjar og tre nærskylde rhododendronplantar som blir brukt til å laga han.

## Plantar
Dei tre artane ein bruker til labradorte er

*Finnmarkspors *[[Rhododendron tomentosum]]* (engelsk *Northern Labrador tea*, tidlegare vitskapleg namn *Ledum palustre*),
* *[[Rhododendron groenlandicum]]* (engelsk *Bog Labrador tea*, tidlegare *Ledum groenlandicum* eller *Ledum latifolium*) 
* *[[Rhododendron neoglandulosum]]* (engelsk *Western Labrador tea* eller *trapper's tea*, tidlegare *Ledum glandulosum*).

Alle tre er låge, seintveksande og vintergrøne plantar som hovudsakleg veks i boreale våtmarksområde. Dei har lêraktige blad som er mørkegrøne på oversida og krøller seg litt nedover i kantane. Undersida er dekt av kvite hår.

## Bruk

Blada av labradorte blir ofte brukt som drikke. Dei kan plukkast om våren og tørkast. Fordi plantane veks seint, plukker ein gjerne blada enkeltvis annakvart år frå ulike plantar. Blad og greiner kan også brukast til å smaksetja kjøt ved at ein legg kjøtet til bløyt i avkoket. 
Fleire ulike talarar av athabaskiske språk og inuittar har brukt labradorte. 
Bruken av labradorte er også dokumentert blant til dømes yuroktalande folk.

På 1700-talet brukte tyske bryggarar *R. tomentosum* i ølbrygging. Verknaden skal ha vore å gje ølet meir effekt, men tilsetninga blei forboden fordi ein meinte ho førte til meir aggresjon.

Labradorte inneheld ledol, som kan vera giftig. Dei ulike slaga og vekstar på ulike stader kan ha forskjellig ledolinnhald. *R. groenlandicum* har det lågaste innhalde. Som annan rhododendron inneheld dei også grayanotoksin, eit giftstoff som kan vera farleg for menneske og som har ført til dødsfall blant bufe.

## Kjelder


**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Labrador tea|Labrador tea]]» frå ,  den 14. juli 2017.*
Here's Little Richard

***Here's Little Richard*** er debutalbumet til Little Richard, gjeve ut i mars 1957. Han hadde hatt seks hittar inne på Topp 40 året før, og somme av desse var med på dette albumet. Det var det albumet hans som nådde høgast på *[[magasinet Billboard|Billboard]]* Pop Albums-lista, med ein 13. plass. Albumet inneheld to av dei største hittane til Richard, «Long Tall Sally», som nådde sjetteplassen på den amerikanske popsingellista, og «Jenny, Jenny», som nådde tiandeplassen på lista. 

## Mottaking
I 2003 vart albumet rangert på 50. plassen på lista til *[[Rolling Stone]]* over dei 500 beste albuma gjennom tidene. Det er inkludert i boka *[[1001 Albums You Must Hear Before You Die]]* og i 2010 tok Time Magazine det med seg på lista si over dei 100 beste albuma gjennom tidene. Opningssporet «Tutti Frutti» vart oppført på 43. plassen på lista til Rolling Stone over dei 500 beste songane gjennom tidene.

## Innhald

## Medverkande
*Little Richard – vokal, piano (utanom på 5 og 9)
*Lee Allen – tenorsaksofon (utanom på 2 og 12)
*Alvin «Red» Tyler – barytonsaksofon (utanom på 2 og 12)
*Frank Fields – bass (utanom på 2 og 12)
*Earl Palmer – trommer (utanom på 2 og 12)
*Edgar Blanchard – gitar (utanom på 1, 2, 5, 9 og 12)

### Andre medverkande
*Justin Adams – gitar på 1 og 5
*Huey Smith – piano på 5
*Renald Richard – trompet på 2
*Clarence Ford – tenorsaksofon, barytonsaksofon på 2
*Joe Tillman –  tenorsaksofon på 2
*William «Frosty» Pyles – gitar på 2
*Lloyd Lambert – bass på 2
*Oscar Moore – trommer på 2
*Roy Montrell – gitar på 9
*Wilbert Smith – tenorsaksofon på 12
*Grady Gaines – tenorsaksofon på 12
*Clifford Burks – tenorsaksofon på 12
*Jewell Grant – barytonsaksofon på 12
*Nathaniel Douglas – gitar på 12
*Olsie Richard Robinson – bass på 12
*Charles Connor – trommer på 12

## Lister
### Vekeslister

### Singel

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Here&#39;s Little Richard|Here&#39;s Little Richard]]» frå ,  den 14. juli 2017.* 
*** oppgav desse kjeldene:*
Kerron Clement

**Kerron Stephon Clement** () er ein trinidadisk-amerikansk friidrettsutøvar frå Port of Spain i Trinidad og Tobago. Han vart verdsmeister i 400 meter hekk i 2007 og 2009 og olympisk meister i 2016, alle gongane som representant for USA.

## Aktiv
Clement vart USA-amerikansk statsborgar i 2004. Same året vann han 400 m hekk ved junior-VM i friidrett. Den  26. juni 2005 sette han personleg rekord i øvinga med tida 47,24 sekundar, oppnådd i Carson i California. Han levde ikkje opp til favorittstempelet under verdsmeisterskapen 2005 i Helsinki og enda på fjerdeplass i finalen.

Sommaren 2007 forbetra Clement den personlege rekorden på 400 meter til 44,48 sekundar under eit stemne i Stockholm den 7. august. Han beheldt forma og vann ein klar siger i spesialøvinga 400 meter hekk då friidretts-VM fann stad i Osaka tre veker seinare. Året etter fekk Clement OL-sølv på langhekken under Sommar-OL i Beijing, der lagkamerat Angelo Taylor var heilt suveren i finalen.

Clement forsvarte verdsmeistertittelen på 400 meter hekk då VM i friidrett 2009 fann stad i Berlin. Han vann elles gullmedalje nummer to i meisterskapen då han sprang den andre etappen for USA i 4 x 400 meter stafett, dei andre på laget var Angelo Taylor, Jeremy Wariner og LaShawn Merritt. 

Etter nokre svakare sesongar kom Clement tilbake i verdseliten i 2015, men var eitt hundredels sekund for seint ute til å kapre bronsemedaljen på langhekken ved VM i friidrett i Beijing. Derimot lukkast han overmåte godt då han stilte til start i dei olympiske leikane 2016. I ein jamn hekkefinale braut Clement målsnora på tida 47,73 sekundar, fem hundredels sekund framom kenyanaren Boniface M. Tumuti.

### Medaljar og plasseringar i internasjonale meisterskap
*VM 2005 i Helsinki: Nr 4 i 400 m hekk – 48,18
*VM 2007 i Osaka: Gullmedalje i 400 m hekk – 47,61, framom Félix Sánchez (48,01)
*OL 2008 i Beijing: Sølvmedalje i 400 m hekk – 47,98, bakom Angelo Taylor (47,25)
*VM 2009 i Berlin: Gullmedalje i 400 m hekk – 47,91, framom Javier Culson (48,09) + gull i 4 x 400 m stafett
*VM 2011 i Daegu: Utslått i semifinalane i 400 m hekk (52,11 =nr 24)
*VM 2015 i Beijing: Nr 4 i 400 m hekk – 48,18, bakom Jeffrey Gibson (48,17)
*OL 2016 i Rio de Janeiro: Gullmedalje i 400 m hekk – 47,73, framom Boniface M. Tumuti (47,78)
*VM 2017 i London: Bronsemedalje i 400 m hekk – 48,52

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Kerron Clement|Kerron Clement]]» frå ,  den 15. juli 2017.*  
 
*
Myrciaria floribunda

***Myrciaria floribunda*** er eit tropisk frukttre eller busk frå Karibia. Det dannar bær som blir brukt til mat og fleire ulike drikkar.

På engelsk er planten kjend som *guavaberry* og *rumberry*. Han blir også kalla *mirto* eller *murta* på Puerto Rico, *guayabillo* i Guatemala, *coco-carette, merisier-cerise* eller *bois de basse batard* på Guadeloupe og Martinique, *cabo de chivo* i El Salvador, *escobillo* i Nicaragua, *mije* eller *mije colorado* på Cuba og Den dominikanske republikkeb, *bois mulatre* på Haiti og *roode bosch guave, saitjaberan* eller *kakrioe hariraroe tataroe* i Surinam. 
Planten er ikkje i slekt med guava, men med *[[camu-camu]]* (*[[Myrciaria dubia]]*).

Treet kan bli opptil 18 meter høgt, men finst i ei rekkje former. Det har raudbrune griener og små rosa og kvite blomar. Fruktene eller bæra er guloransje eller mørkeraude, med eit tynt lag gjennomsiktig kjøt rundt ein stein. Smaken er søt og syrleg.

Planten veks vilt i Sentral- og Sør-Amerika, i land som Cuba, Den dominikanske republikken, Haiti, Jamaica, Puerto Rico og fleire  av Dei små Antillane. Han er også blitt innført til Florida, Bermuda, Hawaii og Filippinane.

Bæret blir brukt til å laga syltetøy og drikkar. Likør laga av *Myrciaria floribunda* og rom er ein vanleg juledrikk på fleire av veksestadane, særleg Sint Maarten og Jomfruøyane. Kolonistar frå Danmark og Nederland fant ut at dei kunne smaksetja rommen på liknande vis som snaps. Både brennevin og snaps med *Myrciaria floribunda* blei tidlegare eksportert frå St. Thomas til Danmark.

I Den dominikanske republikken er han knytt til den austlege byen San Pedro de Macorís, som har mange innbyggjarar av aust-karibisk opphav. 

*Myrciaria floribunda* blir også brukt som medisinplante. Bæra blir rekna for å ha reinskande verkning, og blir tekne mot leverplager.

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Myrciaria floribunda|Myrciaria floribunda]]» frå ,  den 15. juli 2017.*  
 

## Bakgrunnsstoff
*''Myrciaria floribunda'' (rumberry) ved hort.purdue.edu
Myrtefamilien

**Myrtefamilien** (Myrtaceae) er ein tofrøblada plantefamilie i myrteordenen. Han inneheld tre og buskar med sterk aromatisk lukt av eteriske oljer. Blada er oftast motsette. Blomane er frikrona, regelmessige og 4- eller 5-talige. 

I familien finst mellom 3000 og 5000 artar fordelt på 130-150 slekter. Artane finst stort sett i Australia og Amerika. 
I Europa veks berre éin art naturleg, myrt. Andre kjende plantar i familien er granateple, kryddernellik, allehande, guava og eukalyptus.
Arten *[[Eucalyptus regnans]]* kan bli meir enn 100 meter høg og blir ofte rekna som verdas høgaste dekkfrøplante.

## Kjende slekter
* *[[Blepharocalyx]]*
* Flaskebørsteslekta (*Callistemon*) – 34 artar
* Eukalyptusslekta (*Eucalyptus*) – ca. 700 artar
* *[[Feijoa]]* – 1 art
* *[[Eugenia]]* – ca. 1&nbsp;000 artar
* *[[Leptospermum]]* – 80-86 artar
* *[[Lophostemon]]* – 4 artar
* Tetreslekta (*Melaleuca*) – > 200 artar
* *[[Metrosideros]]* – ca. 50 artar
* *[[Myrciaria]]* – ca. 20 artar
* Myrteslekta (*Myrtus*) – 2 artar
* *[[Slekta Pimenta|Pimenta]]* – 13 artar
** Allehande (*Pimenta dioica*) 
* Guavaslekta (*Psidium*) – ca. 100 artar
** Guava (*Psidium guajava*)
* *[[Regelia]]* – 6 artar
* *[[Syncarpia]]* – 3 artar
* *[[Syzygium]]* = syn. *[[Acmenosperma]]* - ca. 1&nbsp;100 artar
** Nelliktre (*Syzygium aromata*
* *[[Taxandria]]* – 13 artar
* *[[Ugni]]* – 10 artar

## Kjelder
Piknikkorg

**Piknikkorg** er ei korg som kan brukast til å ha med mat og utstyr til ein piknik. Ei piknikkorg, ofte fletta av vidje, blir ofte sett på som nødvendig utstyr ved ein piknik. 

Pikknikkorga kan vera alt frå ei enkel korg med mat og utstyr ein har pakka heime, til ei spesiallaga korg med lok, oppbevaringsplassar og utstyr. Ei slik korg kan ha trygge plassar til varm og kald mat og drikke, piknikglas, tallerkar og bestikk festa med reimer og teppe til å sitja og servera maten på.
Velutstyrte korger kan også innehalde til dømes salt og pepar og skjerefjøler.

Mange stader er det mogleg å kjøpa ei ferdig pakka piknikkorg.
I Storbritannia er særleg Fortnum & Mason blitt kjende som leverandørar av piknikkorger, ofte til prestisjetunge hendingar som Ascot-veddeløpa, Henley-regattaen, Wimbledon-tevlinga i tennis, cricket ved Lord's Cricket Ground eller rugby ved Twickenham Stadium.


Mark Twain House and Museum.jpg|Piknikkorg frå ca. 1900 i Mark Twain House and Museum
Bonhams - The Paris Sale 2012 - Panier à pique-nique ancien pour six personnes par G W Scott & Sons - 1910 - 001.jpg|Piknikkorg frå 1910.
Picnic in Japan, Taisho era (1915-06 by Elstner Hilton).jpg|Japansk familie med ei enkel piknikkorg i 1915.
1955 picnic basket anagoria.JPG|Piknikkorg frå 1955.
Kees-verkade-the-picknick.JPG|Familie med ei piknikkorg i ein bronseskulptur av Kees Verkade frå 1978.

## Kjelder
 

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Picnic basket|Picnic basket]]» frå ,  den 15. juli 2017.*
Bautasteinen «St. Olavs pil»

**«St. Olavs pil»** er ein bautastein på Store-Standal, Gnr 60 bnr 1, i Ørsta kommune på Sunnmøre.

Presten Hans Strøm skreiv i 1766 om ein bautastein på Store Standal, «*en lang og noget krum Steen-Stytte stående 6 Alne høit over Jorden,*».  Arkeologen Nicolay Nicolaysen skreiv på 1860-talet om steinen, men berre at han var teken bort «*et snes år*» tidlegare.

Bautasteinen vart  i 1890 attreist av Fortidsminneforeninga.

I 1950 registrerte Per Fett bautasteinen, som han kalla «St. Olavs pil» og opplyste at han er 4m høg, 70 cm brei og 20 cm tjukk. Han opplyste òg at steinen tidlegare var blitt teke ned og nytta i ei bru, men vart seinare sett opp att der han står no. Nøyaktig kvar helst han stod før, veit ein ikkje, men han stod då på ein stad lenger inne på bøen og skal ha halla mot sjøen.

Nokon tradisjon om når steinen opphavleg vart sett opp, eller kva funksjon han hadde, er ikkje kjent. 

## Referansar


## Bakgrunnsstoff
*Segna om Trollgjøttemannen kstandal.no (henta juli/2017)
*
Optikusnevromyelitt

**Optikusnevromyelitt** (dessutan kjend som **Devic-sjukdomen** og **Devic-syndrom**) er ein sterkt invalidiserande autoimmun og demyeliniserande betennelsessjukdom i sentralnervesystemet kjenneteikna ved optikusnevritt og myelitt. Sjukdomen råkar i hovudsak optiske nervar og ryggmergen, der han dannar arr. Til skilnad frå multippel sklerose vert hjernen sjeldnare råka. Sjukdomen er knytt til antistoff mot vasskanalen akvaporin 4, eit protein som finst i kontaktgreiner hjå astrocyttar og som er viktig mellom anna for vassbalansen i hjernen.

Andre liknande sjukdomar med antistoff mot akvaporin 4 vert rekna til optikusnevromyelitt-spekteret. Eit mindretal av pasientar med kliniske symptom på optikusnevromyelitt har antistoff mot myelinoligodendrocytt-glykoproteinet, og dei fleste av desse har ikkje antistoff mot akvaporin 4.

Optikusnevromyelitt vart tidlegare rekna som ei avgrensa form av multippel sklerose, men er no rekna som ein eigen sjukdom.  

Optikusnevromyelitt vart fyrst skildra med dette namnet på fransk av Eugène Devic i 1894, som *neuro-myélite optique aiguë*. Andre mogelege skildringar av sjukdomen vart gjorde før dette, og det fyrste kjende dømet frå den vestlege bokheimen vart gjort i 1844.

## Kjelder
Shawn Crawford

**Shawn Crawford** () er ein USA-amerikansk tidlegare friidrettsutøvar frå Van Wyck i Sør-Carolina. Han vart olympisk meister på 200 meter i 2004 og vann to OL-sølv og ein VM-bronse i sprintøvingar i tida 2001-08.

## Karriere
Frå 2001-sesongen var Crawford i verdstoppen i sprint, særleg imponerte han på 200 meter. Under verdsmeisterskapen 2001 i kanadiske Edmonton fekk han ein bronsemedalje på 200 meter, delt med Kim Collins og på same tid, 20,20 sekundar, som sølvvinnar Christopher Williams.

I juni 2004 gjorde Crawford 100-meteren unna på 9,88 sekundar ved eit stemne i Eugene i delstaten Oregon, hans aller raskaste løp nokon gong. To månader etter, under dei olympiske leikane 2004 i Aten kom han i mål på sterke 9,89, men vart likevel berre fjerdemann, slått med høvesvis fire, tre og to hundredels sekund av dei tre medaljevinnarane; Justin Gatlin, Francis Obikwelu og Maurice Greene. Langt betre lukkast Crawford på 200 m fire dagar seinare, med tida 19,79 sekundar presterte han sitt livs beste løp på distansen og vann  tevlinga med over 0,2 sekunds margin til dei andre to medaljevinnarane. Til sist i leikane sprang han startetappen for USA sitt mannskap i 4 x 100 meter stafett, ei tevling som enda med britisk siger og USA-amerikansk sølv, 38,07 sekundar mot 38,08.

Under sommarleikane 2008 i Beijing kneip Crawford sølvmedaljen på 200 m med tida 19,96, men vart stilt heilt i skuggen av Usain Bolt frå Jamaica som sette verdsrekord med sine 19,30 sekundar. Eitt år seinare forbetra Bolt verdsrekorden til fabelaktige 19,19 sekundar då friidretts-VM 2009 fann stad i Berlin, i eit finalefelt der Crawfords tid 19,89 ikkje heldt til meir enn fjerdeplass.

### Medaljar og plasseringar i internasjonale meisterskap
*VM 2001 i Edmonton: Bronsemedalje på 200 m – 20,20, delt med Kim Collins
*OL 2004 i Aten: Gull på 200 m – 19,79, sølv i 4 x 100 m stafett og nr 4 på 100 m – 9,89
*VM 2005 i Helsinki: Utslått i semifinalane på 100 m – 10,28
*OL 2008 i Beijing: Sølvmedalje på 200 m – 19,96, bakom Usain Bolt (19,30)
*VM 2009 i Berlin: Nr 4 på 200 m – 19,89

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Shawn Crawford|Shawn Crawford]]» frå ,  den 16. juli 2017.*
Angela Voigt

**Angela Voigt**, fødd **Schmalfeld**, () var ein tysk friidrettsutøvar frå Weferlingen i Sachsen-Anhalt som vart olympisk meister i lengdehopp i 1976. Ho tevla for Aust-Tyskland.

Angela Schmalfeld satsa fyrst på mangekamp og vart i 1973 nummer to i den austtyske meisterskapen. Vedvarande skadeplager førte til at ho frå 1974 konsentrerte seg om lengdehopp. Ho vart nummer to i øvinga ved innandørs-EM i Göteborg våren 1974 og kom på fjerdeplass under EM i friidrett 1974 i Roma, tre centimeter unna bronsevinnaren.

Den 9. mai 1976 sette ho som Angela Voigt ny verdsrekord i lengdehopp med 6,92 meter under eit stemne i Dresden. I dei olympiske leikane i Montreal i juli månad tok ho i finalen leiinga med eit hopp på 6,72 m, noko som skulle vise seg å halde til gull. Etter å ha vorte mor i 1977 kom Voigt tilbake i 1978-sesongen og berga EM-sølv med eit hopp på 6,79 m i siste omgangen.

Voigt var aktiv til 1982, men makta ikkje å kvalifisere seg til korkje OL 1980 eller EM 1982.

### Medaljar og plasseringar i internasjonale meisterskap
*EM 1974 i Roma: Nr 4 – 6,56 m
*OL 1976 i Montreal:  Gullmedalje 6,72 m, framom Kathy McMillan (6,66 m)
*EM 1978 i Praha: Sølvmedalje – 6,79 m, bakom Vilma Bardauskienė (6,88 m)

Voigt døydde i Magdeburg etter kort tids sjukdom.

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:de:Angela Voigt|Angela Voigt]]» frå ,  den 16. juli 2017.*
Maren Mjelde

**Maren Nævdal Mjelde** () er ein norsk fotballspelar frå Espeland i Bergen. Ho er lagkaptein på landslaget og spelar på Chelsea L.F.C..

Ho hadde per 10. mars 2020 spelt 148 landskampar for Noreg og skåra 19 mål. Mjelde spelte EM-finalen 2013 mot Tyskland, der det vart norsk tap med 0-1. Erik Mjelde er hennar eldre bror.

## Aktiv
Mjelde debuterte på Arna-Bjørnar i 2005 og spelte på laget til 2012. Frå 2013 var ho i halvtanna år aktiv i tyske Turbine Potsdam, før ho sommaren 2014 melde overgang til svenske Kopparberg. Der etter var ho Avaldsnes-spelar i sesongane 2015-16. Frå 2017 til -18 har Mjelde kontrakt med engelske Chelsea FC.

Landslagsdebuten fekk Mjelde 27. oktober 2007. Det neste året var ho kaptein på det norske laget som tok seg heilt til finalen i europameisterskapen for juniorar (J-19). Frå mars 2009 var ho tilbake på Noregs landslag og deltok både i Fotball-EM 2009 og VM 2011, oftast plassert på høgrebacken, men òg som midstoppar. Under EM i fotball 2013 i Sverige var Mjelde ein av dei beste norske spelarane i ein meisterskap som enda med finaletap 0-1 mot Tyskland. To år seinare utmerkte ho seg med eit frisparkmål i ein kamp mot Tyskland under Fotball-VM 2015, der Noreg seinare rauk ut allereie i åttedelsfinalane.

Sidan hausten 2015 har Mjelde vore kaptein for Noreg. Dei siste åra har ho på landslaget vekselvis vore midtstoppar og midtbanespelar.

### Merittar
*EM-sølv: 2013
*EM-semifinalist: 2009 

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Maren Mjelde|Maren Mjelde]]» frå ,  den 16. juli 2017.*
Ada Hegerberg

**Ada Martine Stolsmo Hegerberg** () er ein norsk fotballspelar frå Sunndalsøra som speler for Olympique lyonnais i den franske eliteserien for kvinner. 

Hegerberg har vunne norsk cupgull, gull i Toppserien, gull i UEFA Champions League, gull i tysk serie, gull i tysk cup, og sølv frå EM med det norske kvinnelandslaget. Ho har vunne Gullballen (Kniksenprisen) (2015 og 2016), blei kåra til UEFA Årets kvinnelege spelar i Europa for innsatsen i sesongen 2015/16 og er tildelt Aftenpostens gullmedalje, Sportsjournalistenes statuett og BBC-prisen for årets kvinnelege fotballspelar for 2017.

Midtspissen hadde per 15.7.2017 spelt 63 landskampar og skåra 38 mål. Ho spelte EM-finalen 2013 mot Tyskland, der det vart norsk tap med 0-1.

## Aktiv
Hegerberg debuterte på Kolbotn IL i 2010. Sesongen 2012 spelte ho på Stabæk IF. Der etter var ho aktiv i Turbine Potsdam i halvtanna år. I juli 2014 gjekk ho over til franske Olympique Lyon, ein klubb ho har vunne meisterligafinale med både i 2016 og 2017.

Landslagdebuten til Hegerberg kom 19. november 2011. Med Isabell Herlovsen ute med skade, var Hegerberg det opplagde valet på midtspissplass under EM i fotball 2013. 

### Merittar
*EM-sølv: 2013
*Meisterligaen: 2016 og 2017 med Olympique Lyon
*Noregsmeister: 2012 med Stabæk IF
*Fransk seriemeister: 2015, 2016 og 2017 med Olympique Lyon
*Fransk cupmeister: 2015, 2016 og 2017 med Olympique Lyon

Hegerberg vart kåra til Årets fotballspelar 2016 i Europa for kvinner.

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:de:Ada Hegerberg|Ada Hegerberg]]» frå ,  den 16. juli 2017.*  
 

## Referansar
Elise Thorsnes

**Elise Hove Thorsnes** () er ein norsk fotballspelar frå Leikanger i Sogn. Ho spelar på Avaldsnes idrettslag (2020).

Ho har pr 15.7.2017 spelt 105 landskampar for Noreg og skåra 16 mål. Thorsnes var innbytar i EM-finalen 2013 mot Tyskland, der det vart norsk tap med 0-1.

Thorsnes spelte på Kaupanger IL i 2004-05. Ho melde seg så inn i Arna-Bjørnar og var aktiv der åra 2006-08. Sidan vart det fire sesongar i Røa IL og to sesongar hos Stabæk IF. Frå 2015 har ho spelt på Avaldsnes IL. Både i 2006, 2011 og 2013 vart ho toppskårar i Toppserien. 

Thorsnes fekk sin landslagdebut 10. mai 2006, men kom ikkje med i VM-troppa 2007. Derimot var ho med i Sommar-OL 2008, EM 2009, VM 2011. Ho var innbytar i EM-finalen 2013 mot Tyskland, der ho ikkje var langt unna å utlikne den tyske 1-0-leiinga, noko som elles vart sluttresultatet. Etter Fotball-EM 2013 har landslagsleiinga ofte vald å nytte angrepsspelaren Thorsnes på venstrebacken. Ho spelte i alle dei fire norske kampane under VM i fotball 2015.

### Merittar
*EM-sølv: 2013
*Noregsmeister: 2009 og 2010 med Røa IL
*Seriemeister: 2009 med Røa IL

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:de:Elise Thorsnes|Elise Thorsnes]]» frå ,  den 16. juli 2017.*
9P140 URAGAN

**9P140 «URAGAN»** er ein sovjetisk rakettkastar i kaliber 220 millimeter som vart teken i bruk i 1975.
Hovudkonstruktør var Aleksander Nikitovitsj Ganitsjev, og basismodellen er montert på køyretøyet ZIL-135. Våpenet er samansett av 16 røyr som er lada med rakettar og vert avfyrte som ei salve på 20 sekund. Kvar rakett veg 280 kilo, og det trengst 4 mann til å operera våpenet.

## Referansar
2A65 MSTA-B

**2A65 MSTA-B** er ein sovjetisk felthaubits som må slepast med eit kjøretøy (typisk av typen KAMAZ-63501) og har eit kaliber på 152 millimeter. Maksimal skotvidde er 28900 meter med rakettassisterte granatar. MSTA-B har vore nytta under konflikta i Ukraina.

## Kjelder
Jenny, Jenny

**«Jenny, Jenny»** er ein song frå 1957 av Little Richard og Enotris Johnson, og spelt inn og gjeven ut av Little Richard. Songen kom ut på debutalbumet *[[Here's Little Richard]]* og singelen nådde tiandeplassen på den amerikanske ''Billboard'' Hot 100 og andreplassen på Hot Rhythm and Blues Singles-lista.

Richard spelte inn songen for Cosimo Matassa sitt J&M Studios i New Orleans, som hadde vore selskapet til Richard sidan september 1955. Med på innspelinga var mellom andre trommeslagaren Earl Palmer og saksofonistane Lee Allen og Alvin «Red» Tyler.

Richard spelte inn att songen tre gonger i karrieren. Den første nyinnspelinga var i 1966 for Modern-albumet *[[The Incredible Little Richard Sings His Greatest Hits - Live!]]*, konsertalbumet *[[Little Richard's Greatest Hits: Recorded Live!]]* i 1967 og albumet *[[Little Richard Live]]* i 1976 med ein ny nyinnspelt studioversjon. 

## Medverkande
*Little Richard: vokal, piano
*Lee Allen: tenorsaksofon
*Alvin «Red» Tyler: barytonsaksofon
*Earl Palmer: trommer
*Frank Fields: bass
*Edgar Blanchard: gitar

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Jenny, Jenny|Jenny, Jenny]]» frå ,  den 16. juli 2017.* 
*** oppgav desse kjeldene:*
Little Richard av Little Richard

***Little Richard*** (gjeve ut som ***Volume 2*** i Storbritannia) var det andre studioalbumet til Little Richard, gjeve ut i 1958.

## Innhald

## Mottaking
Opningssporet på side to, «Good Golly Miss Molly» vart oppført på 94. plassen på lista til Rolling Stone over dei 500 beste songane gjennom tidene.

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Little Richard (album)|Little Richard (album)]]» frå ,  den 16. juli 2017.* 
*** oppgav desse kjeldene:*
Slippin' and Slidin'

«**Slippin' and Slidin' (Peepin' and Hidin')**» er ein R&B/rock 'n' roll-song framført av Little Richard. Låtskrivarane som var oppført var Little Richard, Edwin Bocage (Eddie Bo), Al Collins og James Smith.

Al Collins spelte først inn songen som «I Got the Blues for You», så endra Eddie Bo songen i 1956 og kalla han «I'm Wise». Innspelinga til Bo kom ut som singel på Apollo Records. Little Richard endra litt på songen same året og nytta tittelen «Slippin' and Slidin'». Versjonen hans kom ut på debutalbumet hans, *[[Here's Little Richard]]*. Han spelte inn fleire versjonar for Specialty fram til februar. I 1956-versjonen vart gjeven ut som B-sida til «Long Tall Sally». Richard spelte inn songen igjen for Vee Jay i 1964 og Modern i 1965 (live). Ein annan versjon kom ut på ein Modern-singel, og ein trur denne kom frå ei innspeling for Vee Jay. 

«Slippin' and Slidin'» var tiittelen på ein song skriven av Maxwell Davis og framført av Calvin Boze and His All Stars, og kom ut i mai 1951 på Aladdin Records (3086). 

## Medverkande
*Little Richard – vokal, piano
*Lee Allen – tenorsaksofon
*Alvin «Red» Tyler – barytonsaksofon
*Frank Fields – bass
*Earl Palmer – trommer
*Edgar Blanchard – gitar

## Andre versjonar
* Songen vart spelt av  Dickie Pride i 1959.
* The Rivingtons spelte inn ein versjon på debutalbumet *Doin' the Bird* i 1962. Dei spelte òg inn «Long Tall Sally» for dette albumet.
* Songen vart spelt av Buddy Holly på albumet *[[Reminiscing av Buddy Holly|Reminiscing]]*, og både hans og Little Richard-versjonen var på jukeboksen til John Lennon.
* Ralph Williams/The Marauders spelte inn ein versjon i 1964.
* The Beatles jamma ein versjon i Twickenham under Get Back-innspelinga. 
* John Lennon spelte inn sin versjon av songen i 1975 på albumet *[[Rock 'n' Roll av John Lennon|Rock 'n' Roll]]* og framførte songen på Old Grey Whistle Test i april 1975.  
* Billy «Crash» Craddock spelte songen i 1973 på albumet *[[Mr. Country Rock]]*.
* Johnny Winter spelte songen i 1969 på albumet *[[Second Winter]]*.
* Otis Redding gav ut songen på albumet *Tell the Truth*, innspelt i 1967 og posthumt gjeven ut i 1970. 
* Maureen Tucker gav ut songen på albumet *[[Playin' Possum]]* i 1982.
* Den brasilianske songaren Raul Seixas skreiv ein portugisisk tekst til songen, kalla «Não fosse o cabral». Denne kom ut på *[[Raul Seixas av Raul Seixas|Raul Seixas]]* i 1983.

I tillegg spelte The Band ein konsertversjon av songen i dokumentarfilmen *[[Festival Express]]*. 

*[[The Adventures of Super Mario Bros. 3]]* inneheld ein versjon av songen i episoden «The Beauty of Kootie».

Songen vert nytta i filmane *[[filmen The Delinquents (1989)|The Delinquents]]* (1989) og *[[filmen Casino|Casino]]* (1995).

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Slippin&#39; and Slidin&#39;|Slippin&#39; and Slidin&#39;]]» frå ,  den 16. juli 2017.* 
*** oppgav desse kjeldene:*