open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
NM i sykling 1964 i tempo

**Noregsmeisterskapen i sykling 1964** i temporitt vart avvikla i Stavanger 
27. og 28. juni med Stavanger Sykleklubb som arrangør.

### 50 km temporitt





### 100 km lagtempo





## Kjelder
*Arbeiderbladet 29. juni 1964
Roskovec

**Roskovec** er ein by og ein kommune i regionen Fier i Albania. Kommunen ligg i den sørlege delen av landet, aust for Fier, og grensar i aust mot regionen Berat.

Kommunen vart oppretta gjennom ei admininistrasjonsreform i 2014, ved at den tidlegare bykommunen Roskovec vart slått saman med landkommunane Kuman, Kurjan og Strum. Dei tidlegare kommunane inngår no som kommunaleiningar i den nye storkommunen. Kommunen har hovudsete i Roskovec.

## Tidlegare administrativ inndeling
Fram til år 2000 var dei tidlegare by- og landkommunane ein del av distriktet Fier. Den dåverande bykommunen omfatta sjølve byen Roskovec og busetnaden:
*Jagodinë

## Folketal

## Referansar
Robert Francis

**Robert Francis** () er ein USA-amerikansk multi-instrumentalist og americana-artist. Debutplata hans *One By One* kom ut i august 2007 på Aeronaut Records. Han er mest kjend for songen «Junebug», som vart mykje spelt på radio i Europa i 2010..

## Diskografi
* *[[One By One av Robert Francis|One By One]]* (2007)
* *[[Before Nightfall]]* (2009)
* *[[Strangers in the First Place]]* (2012)
* *Heaven* (2014)
* *Valentine* (2015)
* *Fire Engine Red* (2016)
* *Indian Summer* (2017)
* *Amaretto* (2019)

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Robert Francis|Robert Francis]]» frå ,  den 26. september 2020.* 
*** oppgav desse kjeldene:*

## Bakgrunnsstoff
*Offisiell nettstad
Election Special

***Election Special*** er det fjortande studioalbumet til den amerikanske musikaren Ry Cooder, gjeve ut i 2012. Etter albumet *[[Pull Up Some Dust and Sit Down]]* i 2011, fortsette Cooder å skrive songar inspirerte av spesifikke hendingar. Han var ikkje nøgd med Republikanarane og dei økonomiske støttespelarane deira, og ønskte å skrive eit album som retta lyttarane mot det amerikanske presidentvalet i 2012, som han meinte kom til å vere kritisk for historia til landet. *Election Special* vart hovudsakleg spelt inn i Drive-By Studios i North Hollywood og produsert av Cooder.

*Election Special* består av amerikansk folkemusikk og bluesrock i form av protestsongar. Songane har livlege melodiar, enkel instrumentering og enkelt arrangement. Cooder spelte alle instrumenta sjølv, inkludert bass, gitar og mandolin, utanom trommer, som vart spelt av sonen Joachim. Det er eit djupt politisk album, som går vidare inn i dei samfunnspolitiske emna frå *Pull Up Some Dust and Sit Down*. Tekstane er enkle og satiriske. Cooder syner seg som ein liberal og populistisk person og var inspirert av eldre musikk som skillingsviser og countryblues.

*Election Special* kom ut på Perro Verde Records og Nonesuch Records den 16. august 2012, ei veke før det republikanske landsmøtet i 2012. Det fekk generelt god kritikk. Albumet nådde 164. plassen på ''Billboard'' 200-lista i USA, men kom langt høgare i andre land. 

## Mottaking

*Election Special* fekk generelt godt kritikk. På Metacritic har albumet ein samla score på 77 av 100, basert på 17 ulike meldingar. 

I *[[Rolling Stone]]* kalla David Fricke albumet ei «kraftig partisansk perle med skiten plukking og svart humor&nbsp;... protestmusikk levert med gåva til ein patriot – venleiken i dei amerikanske røtene og ekspertisen i spelinga til Ry Cooder - og langt minne.» Thomas Jurek i AllMusic skreiv at albumet «tener to føremål: det eine er at det er den mest organiske plata han har gjeve ut på nesten to tiår; og, enno viktigare, ho gjenopprettar aktuell protestmusikk til ein ærleg stad i amerikansk kulturliv.» Robert Christgau var mindre imponert og skreiv i *[[MSN Music]]* at protestsongar generelt er «vanskeleg å få til sjølv i augneblikket» og meinte at somme av songane på albumet «rett og slett ikkje skrur skruen til hardt nok». Han gav likevel Cooder «ekstra honnør for både å forkynne til dei omvendte og gjere sitt yttarste for å samle dei som trur dei er moralsk betre.»

## Innhald
Alle songar er skrivne og produserte av Ry Cooder, utanom der andre er nemnde.

## Medverkande
Frå plateomslaget.

* Joachim Cooder – komponist, trommer, fotografi
* Ry Cooder – kunstnarisk leiar, bass, komponist, gitar, mandolin, produsent, vokal
* Arnold McCuller – harmonivokal

;Teknisk
* Martin Pradler – lydteknikar, mastering, miksing
* Al Quattrocchi – kunstnarisk leiar
* Jeff Smith – kunstnarisk leiar
* Tornado Design – design

## Salslister

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Election Special|Election Special]]» frå ,  den 26. september 2020.* 
*** oppgav desse kjeldene:*
The Prodigal Son av Ry Cooder

***The Prodigal Son*** er det femtande studioalbumet til den USA-amerikanske musikaren Ry Cooder, gjeve ut 11. mai 2018 på Concord og Perro Verde. 

## Bakgrunn
Plata var den første på seks år etter *[[Election Special]]* i 2012 og var eit steg attende til den gospel-inspirerte musikken frå tidlegare i karrieren hans. Albumet inneheld coverversjonar av songar av Blind Alfred Reed, Pilgrim Travelers og The Stanley Brothers i lag med tre originale komposisjonar.

I følgje Cooder vart albumet til på turné i 2015-2016 i lag med bluegrassmusikarane Ricky Skaggs og Sharon White frå The Whites og var basert på element av kvit gospelmusikk som dei spelte på denne turneen.

For å marknadsføre albumet vart det gjeve ut to musikkvideoar, filma i studio, og gjevne ut på den offisielle YouTube-kanalen til Cooder. Den eine var av «Straight Street» og den andre var tittelsporet på albumet.

## Innhald

## Salslister

### Vekeslister

### Årslister

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:The Prodigal Son (Ry Cooder album)|The Prodigal Son (Ry Cooder album)]]» frå ,  den 26. september 2020.*
Grete Bjørdalsbakke

**Grete Bjørdalsbakke** () er ein norsk tidlegare friidrettsutøvar frå Ørsta. Hennar beste øving var høgdehopp, men ho hevda seg òg i lengdehopp. I norske friidrettsmeisterskap vann ho mellom 1977 og -84 seks medaljar i høgdehopp, tre av dei gullmedaljar. Bjørdalsbakke sitt bestehopp på 1,85 meter gjorde ho i Steinkjer 17. september 1983. Ho tevla i alle år som medlem av Ørsta Idrettslag. Ho bur i Ørsta og har sidan 1996 arbeidd i ambulansetenesta ved sjukehuset i Volda.

## Aktiv
Bjørdalsbakke viste fyrste gongen ho var eit spensttalent utom det vanlege då ho vann lengde-tevlinga under Donald Duck-leikane. Dei neste åra markerte ho seg særleg i høgde og lengde utan tilløp. 16 år gammal byrja ho å nærme seg norsktoppen også i høgde og lengde med tilløp.

Sommaren 1977 vart Bjørdalsbakke juniormeister i høgdehopp med 1,76 meter, fire veker seinare vann ho NM-sølv i øvinga med 1,73 m. I mellomtida gjorde ho personbeste med 1,77 m då ho sigra i ein juniorlandskamp i København. Under noregsmeisterskapen 1978 i Steinkjer tok ho sølv både i høgde- og lengdehopp, med sterk medvind i lengdetevlinga landa ho på 5,92 meter, 4 cm kortare enn vinnaren Heidi Benserud. To veker seinare svinga Bjørdalsbakke seg over 1,80 meter i høgdehopp ved eit stemne på Gjøvik. 27. juli 1979 sette ho personleg rekord med 1,81 m då ho vart juniormeister på Fana stadion, ein prestasjon ho fekk bestemannspremie for.

Bjørdalsbakke vart i 1980 norsk meister i høgdehopp med 1,79 m og norsk årsbeste. Etter ein kneoperasjon sette ho personleg rekord i lengdehopp med 6,03 m i Ålesund den 23. august 1981, i høgdehopp måtte ho nøye seg med 1,74 m og årsbeste i september. Sommaren 1982 tangerte ho sitt personbeste på 1,81 m i Byrkjelo.

I august 1983 forbetra Bjørdalsbakke seg til 1,82 m, før ho vann høgdetevlinga i NM med 1,78 m framom noregsrekordhaldar Astrid Tveit. Ved eit stemne i Steinkjer 17- september flytta Bjørdalsbakke den personlege rekorden til 1,85 m, norsk årsbeste. I 1984-sesongen hoppa ho over 1,81 m i mai månad, like høgt hoppa då ho ved NM i august kneip fyrsteplassen ved å gå over høgda føre Marianne Vikne, som like før meisterskapen hadde persa seg med 1,85 m.

Bjørdalsbakke la opp etter 1984-sesongen.

### Medaljar i norske hovudmeisterskap
*1977: Sølvmedalje i høgdehopp – 1,73 m, bakom Astrid Tveit (1,80 m)
*1978: Sølvmedalje i høgdehopp – 1,76 m, bakom Astrid Tveit (1,85 m), og i lengdehopp - 5,92 m, bakom Heidi Benserud (5,96 m)
*1979: Bronsemedalje i høgdehopp – 1,76 m
*1980: Gullmedalje i høgdehopp – 1,79 m, framom Tone Harby (1,76 m)
*1983: Gullmedalje i høgdehopp – 1,78 m, framom Astrid Tveit (1,78 m)
*1984: Gullmedalje i høgdehopp – 1,81 m, framom Marianne Vikne (1,81 m)

## Kjelder
*friidrett.no
Pull Up Some Dust and Sit Down

***Pull Up Some Dust and Sit Down*** er det trettande studioalbumet til den amerikanske musikaren Ry Cooder, utgjeve 30. august 2011 på Nonesuch Records .

Etter albumet *[[I, Flathead]]* i 2007, tok låtskrivinga til Cooder ei meir politisk retning, inspirert av finanskrisa seint i 2000-åra og tidlegare protestsongar. *Pull Up Some Dust and Sit Down* vart skriven og produsert av Cooder, som spelte inn songar i Drive-By Studios, Ocean Studios og Wireland Studios i California. Han spelte ymse instrument og arbeidde med musikarar som Flaco Jiménez, Juliette Commagere, Robert Francis og Jim Keltner.

*Pull Up Some Dust and Sit Down* inneheld høvessongar med samfunnspolitiske tema frå Amerika på denne tida, som økonomisk ulikskap, sosial urettferd, politikk og krig. Musikken bestod av americana og nyttar tradisjonelle stilartar og musikalsk språk frå historiske kjelder som countryblues, tejano og amerikansk folkemusikk. Kritikarar nemnte dei allegoriske songane skrivne frå synspunktet til arbeidarklassen og den spottande tekstane til Cooder. 

Albumet gjorde det greit på salslistar i USA, men ganske bra i Europa. Cooder sa han var desillusjonert over musikkindustrien på grunn av det relativt dårlege salet av plata. Albumet fekk god kritikk då det kom og han vart samanlikna med visesongaren Woody Guthrie.

## Mottaking

*Pull Up Some Dust and Sit Down* fekk god kritikk då det kom ut. På Metacritic fekk albumet ein score på 92 av 100, basert på 14 meldingar.

AllMusic skreiv at det var «det mest tydeleg, politiske albumet til Cooder... og eit av dei mest morosame, og eit av dei musikalsk mest overtydande han har laga». 

## Innhald
Alle songar skrivne og produserte av Ry Cooder, utanom der andre er nemnde.

## Medverkande

* Ry Cooder – kunstnarisk leiar, bajo sexto, banjo, bass, komponist, gitar, klaverinstrument, mandola, mandolin, marimba, produsent, vokal
* Rene Camacho – bass
* Edgar Castro – basstrommer, skarptrommer, perkusjon, timbales
* Juliette Commagere – korvokal
* Joachim Cooder – bass, trommer
* Raúl Cuellar – fiolin
* Terry Evans – korvokal
* Robert Francis – bass
* Arturo Gallardo – altsaksofon, klarinett, saksofon
* Carlos Gonzalez – trompet
* Willie Green – korvokal
* Jesus Guzman – fiolin
* Ismael Hernandez – fiolin
* Flaco Jiménez – trekkspel
* Jimmy Cuellar – fiolin
* Jim Keltner – komponist, trommer

* Arnold McCuller – korvokal
* Pablo Molina – althorn, susafon
* Erasto Robles – trombone

;Teknisk
* Karina Beznicki – produksjonsoversyn
* Arthur Moorhead – produksjonskoordinering
* Martin Pradler – lydteknikar, miksing
* Bernie Grundman – mastering
* Al Quattrocchi – kunstnarisk leiar
* William Reagh – fotografi
* Jeff Smith – kunstnarisk leiar
* Susan Titelman – fotografi
* Paul Turonet – fotografi
* Vincent Valdez – fotografi
* Jacques Demêtre – fotografi
* Robert Edridge-Waks – redigeringskoordinator

## Salslister

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Pull Up Some Dust and Sit Down|Pull Up Some Dust and Sit Down]]» frå ,  den 26. september 2020.* 
*** oppgav desse kjeldene:*
Allkaj

**Allkaj** er ein tidlegare landkommune i regionen Fier i Albania. Etter ei admininistrasjonsreform i 2014 inngår han som ei kommunaleining i kommunen Lushnje.

## Tidlegare administrativ inndeling
Fram til år 2000 var Allkaj ein del av distriktet Lushnje. Den dåverande landkommunen omfatta busetnadene:
*Toshkës
*Zhelizhan
*Delisufaj
*Biçakaj i Vjetër
*Allkaj
*Lifaj i Ri
*Çukas i Ri
*Mazhaj

## Folketal

## Referansar
NM i sykling 1961 i tempo

**Noregsmeisterskapen i sykling 1961** i temporitt vart avvikla med individuell tevling sundag 30. juli og lagtempo måndag 31. juli frå Grorud.

Det var aller fyrste gongen lagtempo-øvinga stod på NM-programmet.

### 50 km temporitt




### 100 km lagtempo




## Kjelder
*Arbeiderbladet 31. juli 1961
Golem

**Golem** kan vere: 

* Golem i Kavajë, kommunaleining i kommunen Kavajë i regionen Tirana i Albania
* Golem i Lushnje, kommunaleining i kommunen Lushnje i regionen Fier i Albania
* Golem Korab, lokalt namn på fjellet Korab
* Golem Vraca, lokalt namn på fjellet Store Vraca
NM i sykling 1962 i tempo

**Noregsmeisterskapen i sykling 1962** i temporitt vart avvikla med individuell tevling Våler i Østfold 3. juni med Sportsklubben Vansjø som arrangør og lagtempo 31. mai tur-retur Grorud- Skarnes i Akershus.

### 50 km temporitt




### 100 km lagtempo




## Kjelder
*Moss Dagblad 4. juni 1962
NM i sykling 1960 i tempo

**Noregsmeisterskapen i sykling 1960** i temporitt vart avvikla med individuell tevling sundag 29. mai på Hamar i Hedmark.

### 50 km temporitt




## Kjelder
*Arbeiderbladet 30. mai 1960
Jan Elvheim

**Jan Henrik Elvheim** () var ein norsk sjømann, arbeidar og politikar frå Vefsn i Nordland. Han representerte Troms fylke og Arbeidarpartiet på Stortinget i perioden 1989-93.

Elvheim var son til ein arbeidar. Sjølv var han sjømann frå 1965 til 1970. Etter eit år på yrkesskule fekk han i 1971 jobb som platearbeidar, fyrst ved Harstad Stålindustri til 1981 og sidan på Kaarbøs Mekaniske Verksted, begge verksemdene heimehøyrande i Harstad.

Frå 1980 til 87 representerte Elvheim Arbeidarpartiet i Harstad bystyre, siste fireårsperioden med sete i formannskapet. Perioden 1982-88 var han landsstyremedlem i Jern- og metallarbeiderforbundet. Hausten 1989 vart han vald til stortingsrepresentant frå Troms. På Stortinget var han medlem i Sjøfarts- og fiskerikomiteen. Han lukkast ikkje verte attvald i 1993, men møtte eit par gongar som vararepresentant 1993-97.

Elvheim var LO-sekretær i Troms i mange år fram til 2012?. Han var sidan bystyrerepresentant i Harstad.

## Kjelder
*Stortingsbiografi
Diskografien til Bonnie Raitt

Denne artikkelen syner diskografien til den amerikanske blues- og rockesongaren og låtskrivar Bonnie Raitt.

## Album
### Studioalbum

### Samle- og konsertalbum

### Andre bidrag

## Singlar

## Musikkvideoar

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Diskografien til Bonnie Raitt|Diskografien til Bonnie Raitt]]» frå ,  den 27. september 2020.* 
*** oppgav desse kjeldene:*
Bonnie Raitt av Bonnie Raitt

***Bonnie Raitt*** er det sjølvoppkalla debutalbumet til den amerikanske musikaren Bonnie Raitt, gjeve ut i 1971. 

## Bakgrunn
Albumet vart spelt inn i ein tom sommarleir på Enchanted Island, kring 50 km vest for Minneapolis på Lake Minnetonka. Raitt skreiv i plateomslaget: «Me spelte inn fire spor på direkten fordi me ønskte ei meir spontan og naturleg kjensle i musikken, ei kjensle som ofte vert ofra når musikarane veit dei kan legge på nye opptak på eit separat lydspor fram til det er perfekt».

## Mottaking
Sjølv om albumet selde dårleg, vart *Bonnie Raitt* varmt motteke av kritikarane. *[[Rolling Stone]]* skreiv «Ei uvanleg songsamling framført av eit uvanleg assortement av musikarar. «Raitt er historisk sett ein visesongar, men ikkje etter estetikk», skreiv Robert Christgau i spalta si *Consumer Guide*. «Ho inkluderer songar frå Steve Stills, The Marvelettes, og ein klassisk feministisk bluessongar kalla Sippie Wallace, fordi ho veit at verda ikkje endar med akustiske songdikt og Fred McDowell. Eit vaksent repertoar som vaggar langsamt, og ho er berre 21 år gammal.»

## Innhald

## Medverkande
* Bonnie Raitt – solovokal, korvokal (1, 8), akustisk gitar, slidegitar, akustisk piano (3), elektrisk slidegitar (8)
* Willie Murphy – akustisk piano (1, 4, 6, 8, 9), gitar (3), korvokal (5, 10), perkusjon (10), 
* John Beach – akustisk piano (2, 11), arrangement (2)
* Peter Bell – elektrisk gitar (1), korvokal (1, 8, 10), akustisk gitar (6), perkusjon (7, 10)
* Russell Hagen – elektrisk gitar (4, 8, 9)
* Freebo – bandlaus bass (1-5, 8-11), tuba (6)
* Stephen Bradley – trommer (1-6, 8, 9, 11)
* Eugene Hoffman – kubjølle (1), tenorsaksofon (4, 8, 9)
* Steve Raitt – perkusjon (10), korvokal (10)
* Junior Wells – munnspel (2, 4, 6, 7)
* A.C. Reed – tenorsaksofon (1, 4, 8, 9)
* Maurice Jacox – barytonsaksofon (3, 4, 8, 9, 10), fløyte (3)
* Voyle Harris – trompet (3, 4, 8, 9)
* Douglas «Toad» Spurgeon – trombone (6)
* Reeve Little – korvokal (1)
* Paul Pena – bassvokal (1)
* Chris Rhodes – korvokal (8)

## Produksjon
* Produsent – Willie Murphy 
* Lydteknikarar – Dave Ray og Sylvia Ray
* Innspelt i Sweet Jane, Ltd. (Cushing i Minnesota).
* Remiksing – Kendall Pacios 
* Serieprodusent – Gregg Geller 
* Prosjektkoordinator – Jo Motta
* Ommastering – Patrick Krauss
* Notis i plateomslaget – Bonnie Raitt

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Bonnie Raitt (album)|Bonnie Raitt (album)]]» frå ,  den 27. september 2020.* 
*** oppgav desse kjeldene:*
Willie Murphy

**Willie Murphy** () var ein USA-amerikansk pianist, songar, produsent og låtskrivar. Han er mest kjend som soloartist og pianist, og som songar, bassist og gitarist i bluesbandet Willie and the Bees. Han har òg samarbeidd mykje med Bonnie Raitt og John Koerner.

## Diskografi
*Med «Spider» John Koerner:
***[[Running, Jumping, Standing Still]]* (1969)
***[[Music Is Just a Bunch of Notes]]* (1972)
*Solo:
***Willie Murphy Hits Piano/Piano Hits Willie Murphy* (1985, Atomic Theory)
***Mr. Mature* (1988, Atomic Theory)
***Monkey in the Zoo* (1997)
***Hustlin' Man Blues* (1998)
***I Got a Secret* (2003)
***A Shot of Love in a Time of Need/Autobiographical Notes* (2009, Red House)
***DirtBall* (2018, Muff Ugga Records)

*Som Cockroach Park:
***Devil in the White House (2007, Muff Ugga Records)

* Som Roy McBride & Willie Murphy:
***Traffic (2008, Muff Ugga Records)

* Med Willie Murphy Band:
***Live in Italy (2005, Black Cat records)

==Kjelder==

**Denne artikkelen bygger på «Willie Murphy (musician)» frå ,  den 27. september 2020.* 
*** oppgav desse kjeldene:''
A.C. Reed

**Aaron Corthen**, betre kjend som **A.C. Reed** () var ein amerikansk blues-saksofonist, nært knytt til Chicago blues-miljøet frå 1940-åra til 2000-åra. 

## Biografi
Reed var fødd i Wardell i Missouri, og voks opp sør i Illinois. Han tok scenenamnet sitt frå venen Jimmy Reed. Han flytta til Chicago under andre verdskrigen, og spelte med Earl Hooker og Willie Mabon i 1940-åra. Han turnerte med Dennis «Long Man» Binder i 1956 og arbeidde mykje som sidemann for bluesselskapet til Mel London i 1960-åra, med Lillian Offitt og Ricky Allen, blant fleire. Han fekk ein populær singel i Chicago-området i 1961 med «This Little Voice», og spelt einn fleire andre singlar det neste tiåret for Age, USA, Cool og Nike Records.

Han vart medlem av bandet til Buddy Guy i 1967 og spelte med han på turneen hans i Afrika i 1969, og med Junior Wells varma han opp for Rolling Stones i 1970. Han spelte med Guy fram til 1977. Han spelte så med Son Seals og Albert Collins seint i 1970- og i 1980-åra. Han byrja å spele inn solomateriale for  Alligator Records i 1980-åra. Albumet hans *I'm in the Wrong Business* frå 1987 vart spelt inn med Stevie Ray Vaughan og Bonnie Raitt som gjesteartistar.

Reed turnerte mykje i 1980- og 1990-åra med bandet sitt, The Spark Plugs, og spelte små konsertstader i USA. Han og The Sparkplugs spelte i Chicago før han døydde av kreft i 2004.

## Diskografi
* *Take These Blues and Shove 'Em* (Rooster Blues, 1982)
* *I Got Money* (Blue Phoenix, 1986) (med Maurice John Vaughn)
* *I'm in the Wrong Business* (Alligator Records, 1987)
* *Junk Food* (Delmark Records, 1998)
**Med [[Magic Sam]]**
**[[Rockin' Wild in Chicago]]* (Delmark, 1964 [2002])

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:A.C. Reed|A.C. Reed]]» frå ,  den 27. september 2020.* 
*** oppgav desse kjeldene:*
Freebo

**Daniel Friedberg**, betre kjend under artistnamnet  **Freebo**, er ein USA-amerikansk musikar, songar-låtskrivar og produsent, mest kjend for arbeidet sitt med Bonnie Raitt. Han har òg arbeidd som studiomusikar for ei rekkje andre artistar, som Ringo Starr, John Mayall, John Hall, Aaron Neville, Dr. John, Willy DeVille, Crosby, Stills & Nash, Maria Muldaur og Kate & Anna McGarrigle.

Han arbeidde med Raitt i ni år, frå 1972 til 1979. 

I nyare år har han spelt inn fem soloalbum: *The End Of The Beginning* (1999), *Dog People* (2002), *Before The Separation* (2006),  *Something to Believe* (2011) og *If Not Now When* (2015).

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Freebo|Freebo]]» frå ,  den 27. september 2020.* 
*** oppgav desse kjeldene:*

## Bakgrunnsstoff
*
Junior Wells

**Junior Wells** () var ein USA-amerikansk Chicago blues-vokalist, munnspelspelar og plateartist. Han var ein av pionerane innan den forsterka bluesmunnspel-stilen som var assosiert med Chicago. Wells er mest kjend for signaturlåten sin, «Messin' with the Kid» og albumet *[[Hoodoo Man Blues]]* frå 1965, som av kritikaren Bill Dahl er skildra som «ein av dei verkeleg klassiske bluesalbuma frå 1960-åra».

Wells spelte med ei rekkje kjende bluesmusikarar, som Muddy Waters, Earl Hooker og Buddy Guy. Han var ein del av bluesmiljøet gjennom heile karrieren sin, men kryssa òg over til rocken då han turnerte med The Rolling Stones. Ikkje lenge etter Wells døydde kalla blueshistorikaren Gerard Herzhaft han «ein av dei sjeldne, aktive overlevarane frå 'den gyldne bluesæraen'».

## Diskografi
† indikerer album med Buddy Guy. 

**[[Hoodoo Man Blues]]* † (1965)
**It's My Life, Baby!* † (1966)
**[[Chicago/The Blues/Today!]]*, vol. 1 † (1966)
**You're Tuff Enough* (1968)
**Coming at You* † (1968)
**Live at the Golden Bear* (1969)
**Southside Blues Jam* † (1969)
**Buddy and the Juniors* † (1970)
**In My Younger Days* (1972)
**Buddy Guy & Junior Wells Play the Blues* † (1972)
**On Tap* (1974)
**[[Live Recording at Yuhbin-Chokin Hall]]* † (1975)
**Live at Montreux* † (1977)
**Blues Hit Big Town* (1977)
**Drinkin' TNT 'n' Smokin' Dynamite* † (1977)
**[[Pleading the Blues]]* † (1979)
**Got to Use Your Head* (1979)
**The Original Blues Brothers* (1983)
**Messin' with the Kid*, vol. 1 (1986)
**Universal Rock* (1986)
**Chiefly Wells* (1986)
**Harp Attack!* (1990)
**1957–1966* (1991)
**[[Alone & Acoustic]]* † (1991)
**Undisputed Godfather of the Blues* (1993)
**Better Off with the Blues* † (1993)
**Messin' with the Kid 1957–63* (1995)
**Everybody's Getting' Some* (1995)
**Come On in This House* (1996)
**Live at Buddy Guy's Legends* (1997)
**Keep on Steppin': The Best of Junior Wells* (1998)
**Best of the Vanguard Years* (1998)
**Masters* (1998)
**Buddy Guy & Junior Wells* † (1998)
**Last Time Around: Live at Legends* (1998)
**Junior Wells & Friends* (1999)
**[[Every Day I Have the Blues av Buddy Guy & Junior Wells|Every Day I Have the Blues]]* † (2000)
**Calling All Blues* (2000)
**Buddy Guy & Junior Wells* † (2001)
**Live Around the World: The Best of Junior Wells* (2002)
**[[Live at Theresa's 1975]]* (2006)
**Vanguard Visionaries: Junior Wells* (2007)

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Junior Wells|Junior Wells]]» frå ,  den 27. september 2020.* 
*** oppgav desse kjeldene:*
Hadelandsmål

**Hadelandsmål** er ei norsk dialekt som vert tala på distriktet Hadeland, eit landskap danna av kommunane Gran i Innlandet fylke og Lunner og Jevnaker i Viken fylke.

## Fonologi
Hadelandsmålet har opphavleg nokså store skilnadar i uttale i høve til bokmål. I de tre kommunane og de mange bygdene er det også store skilnadar.

Vanlege austlandsmålske trekk finst i hadelandsmålet, som jamning, tjukk l i både gamalnorsk *rð* og *l*. Medan opplandsmålske trekk er i pronomena *je* for "jeg", *hænn* for "han", *hu* for "hun", *dekk* for "dere" i objektform, *domm* (*o* som i *stor*) for "de", og *denna* for "denne".

Typiske trekk for hadelandsmålet er overgangen frå *a* og nokre gangar *e* og *i* til *"æ"*, f.eks. og *mænn* for "mann", *mæster* for "mester", *lænn* for "land", "mædda" for *middag*, "rækti" for *riktig*, og *hæš* for "hals". I Gran kommune har *-er* endinga i sterke verb blir itakisert til *-ir*. Svak palatalisering er ikkje vanleg på hadelandsbygdene, f.eks. i *kvæill* "kveld". Istedenfor "kommer", sier man, i særs i Brandbu, "kjemer". Trykklette ord som ender på *-el* blir til *-al*, som i "sykk[j]al", "nykkjal" og "sirkal". *-rn* vert assimilert til *-nn* (*bjønn* og "bjørn").

Den gammalnorske "hv" gått over til *"gv"*, som mål i Numedal og Aust-Telemark. I Jevnaker by og Bjoneroa, derimot, er forma *"v"* og *"kv"*, respektivt. Denne forma er på veg til å døy ut, og verninga av denne forma er ynskt av språkforskar Jens Saxe Huseby.

## Dativ
Det eldre målet nytter dativ. Bruken av dativ er avgrensa til presens, men kan i tidlegare tider ha vore brukt i både eintal, fleirtal og i andre bøyningsformer.

Bruken av dativ i hadelandsmålet er så godt som borte i daglegtalen, men er verna i få samband.

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:nb:Hadelandsmål|Hadelandsmål]]» frå ,  den 27. september 2020.*  
 
## Referansar

## Litteratur
*Alm, Jens M.: Vest-Oppland og Valdres.
*Beito, Olav T.: Norske målføretekster, s. 59-65
*Jahr, Ernst Håkon: Den Store Dialektboka.
*Ree, Håkon: Dativ i mellomnorske bondebrev fra indre og ytre Østlandet
*Skogstad, Ola: Austlandsmål : språkarv og språkbruk på indre Austlandet.
*Skramstad, T.: Oslocirkumferensen og språklig regionalisering.
Lauritz Johnson

**Lauritz Jacob Johnson** () var ein norsk programskapar som arbeidde nesten femti år i NRK. Han er særleg kjent for å ha leidd NRK sine radioprogram for barn, først og fremst Lørdagsbarnetimen der han blei kjend som «Onkel Lauritz» på 1950-talet, og for å ha laga program for Barne-TV.

Johnson var fødd på Nøtterøy i Vestfold. Han tok juridisk embetseksamen (cand.jur.) i 1930. Han prøvde seg seinare som frilansjournalist og byrja i NRK si foredragsavdeling i 1937. I 1946 blei han leiar av barne- og ungdomsavdelinga i NRK radio der han oppretta Barnetimen. Han knytte òg til seg barnebokforfattarane Anne-Cath. Vestly, Thorbjørn Egner og Alf Prøysen. Sjølv var han programleiar i Lørdagsbarnetimen, ei kulturell storsatsing med høyrespel for barn kvar veke, lyttarkontakt, eige jentekor, guttekor og juniororkester. Dette var eit av dei mest populære radioprogramma til NRK. Frå 1959 til 1974 var Lauritz Johnson programredaktør i fjernsynet og heldt òg sidan fram å laga enkeltprogramm for barn, blant anna saman med Birgit Strøm og fingerdokka hennar, bamsen Teodor, i programserien *Så rart*.

Johnson skal ha hatt tre «opp-ord» som rettesnor for arbeidet sitt for barn, nemleg «oppleving, opplysning og oppdragelse».

I 1976 fekk Lauritz Johnson tildelt Teskjekjerringprisen saman med Slattum skolekor

Lauritz Johnson gav ut romanane *Mens vi venter* (1934) og *Verden det er meg* (1945), reiseskildringa *Bli med til Afrika* (1958) og barndomsforteljingane *Pannekakelua og andre historier* (1968) illustrert av Tønsberg-teiknaren Lars Wangensten-Berge. Biografien *Onkel Lauritz* er skriven av Øyvind Hartberg (1986)

Lauritz Johnson tilhøyrde ei opphavleg islandsk slekt, Johnson. Han var son av læraren og politikaren Jonathan Johnson og var gift med danskfødde Birte Hauch (1911–2002). Dei fekk fire barn, mellom anna fjernsynskanalverten Kristin Johnson og føretaksrådgjevaren Gisle Espolin Johnson. Blant dei ti barneborna er skodespelaren Jonathan Espolin Johnson.

## Filmografi

* 1928: *Bergenstoget plyndret i natt*

## Kjelder


**Denne artikkelen bygger på «[[:nb:Lauritz Johnson|Lauritz Johnson]]» frå ,  den 27. september 2020.*
Paul Pena

**Paul Jerrod Pena** () var ein USA-amerikansk songar, låtskrivar og gitarist, med avstemming frå Kapp Verde.

Musikken hans frå den første halvdelen av karrieren var innom deltablues, jazz, morna, flamenco, folk og rock and roll. Pena er truleg mest kjend for å ha skrive songen «Jet Airliner», som vart ein stor hit for Steve Miller Band i 1977. Han var med i dokumentarfilmen *[[Genghis Blues]]* i 1999, der han synte seg som ein dugande strupesongar.

## Diskografi

### Studioalbum
**[[Paul Pena av Paul Pena|Paul Pena]]*, gjeve ut i 1972 på Capitol Records 
**[[New Train]]*, spelt inn i 1973, gjeve ut i 2000 på Hybrid Recordings
**Deep in the Heart of Tuva: Cowboy Music From the Wild East*, (ymse artistar) gjeve ut i 1996 på Ellipsis Arts
**Genghis Blues*, først gjeve ut i 1996 på TuvaMuch Records

## Filmar
**[[Genghis Blues]]*, gjeve ut i 1999 

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Paul Pena|Paul Pena]]» frå ,  den 27. september 2020.* 
*** oppgav desse kjeldene:*

## Bakgrunnsstoff
*Offisiell nettstad
*
T.J. Tindall

**Thomas Joshua Tindall** () var ein USA-amerikansk gitarist. Han var medlem av MFSB og spelte på 38 gull- og platinaplater innan funk og R&B og meir enn 30 hittar produsert av Gamble and Huff i 1970- og 1980-åra. Tindall er rekna som ein av skaparane av Philadelphia-stilen. Han vart to gonger innlemma i Philadelphia Music Alliance's Walk of Fame som medlem av MFSB og Salsoul Orchestra.

Han spelte òg med Bonnie Raitt (albumet hennar *[[Give It Up av Bonnie Raitt|Give It Up]]*), Lon & Derrek Van Eaton (*Brother*), The Jacksons, Robert Palmer sitt *[[Double Fun]]*, The Temptations og fleire. Han spelte på The Trammps-hitten «Disco Inferno» i 1976 og *[[albumet Disco Inferno|albumet]]* med same namn, Lou Rawls sin «You'll Never Find Another Love Like Mine», The Jackson 5 sin «Enjoy Yourself», Eddie Kendricks sin «He's a Friend» og *[[He's A Friend|albumet]]* med same namn og albumet *[[Goin' Up In Smoke]]*, Phyllis Hyman-albumet *[[Prime of My Life]]*, Loleatta Holloway-albumet Loleatta, Double Exposure-albumet *[[Ten Percent]]*, First Choice-albumet *[[Delusions av First Choice|Delusions]]*.

Tindall døydde av kreft i 2016, 65 år gammal.

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:T.J. Tindall|T.J. Tindall]]» frå ,  den 27. september 2020.* 
*** oppgav desse kjeldene:*
Angelo Peruzzi

**Angelo Peruzzi**  er ein italiensk fotballspelar og trenar. Han var målvakt på det suksessrike Juventus-laget i tida 1991-99, eit mannskap som spelte seg fram til fem finalar i europeiske klubbturneringar, to av dei enda med triumf. I tida 1995-2005 var han landslagsmålvakt i 31 kampar. 
## Karriere
### Klubbspel
Peruzzi var aktiv i AS Roma, Hellas Verona, Juventus, FC Inter og SS Lazio. Med Juventus vart han seriemeister tre gongar og han var med om å vinne UEFA-cupen 1993, Meisterligaen 1996 og den nasjonale cupmeisterskapen i 1995. Han spelte også finalen i UEFA-cupen 1995 og i meisterligafinalen i så vel 1997 som i 1998. Sidan vart Peruzzi nasjonal cupmeister 2004 med Lazio, etter samanlagt 4-2 over Juventus.

### Landslagsspel
Peruzzi deltok på Italia sitt OL-landslag i 1992. Han debuterte på A-landslaget i mars 1995 og spelte 26 kampar i tida fram til Italia fekk besøk av Noreg til vennskapskamp i Pisa 10. februar 1999. I den fireårsperioden vakta han Italias mål under EM i fotball 1996. Etter fem år utan landskamp fekk Peruzzi stå i mål for Italia i fem kampar i 2004-05. Han var med i EM-troppa 2004 og den suksessrike VM-troppa 2006, utan å kome på bana i korje.

## Kjelder

*eu-football
**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Angelo Peruzzi|Angelo Peruzzi]]» frå ,  den 28. september 2020.*
Nikolaikyrkja i Oslo

**Nikolaikyrkja** var ei kyrkje i Oslo i mellomalderen. Kyrkja låg i Gamlebyen, like vest for Clemenskyrkja og nordaust for kongsgarden, om lag der Follobanen går i dag.

Kyrkja var vigd til Nikolas av Myra. Ho er omtala i eit brev fra 1297 der det går fram at det området ein no kallar Bekkelaget, tilhøyrde Nikolaikyrkja sokn. Få detaljar er kjende om utsjånaden til kyrkja, til dømes om ho hadde tårn. Ein trur at ho var lita.

Kyrkja skal ha lege i ruinar mot slutten av 1500-talet. Ved arkeologiske utgravingar i 1877 leia av Peter Andreas Blix vart det funne murrestar frå ei steinkyrkje og graver. Ein trur at dette dreidde seg om Nikolaikyrkja. I dag er det ingen synlege restar på staden, men under utgravinga av Follobanen fann ein skjelett frå menneske som truleg var spedalske.

## Kjelder
* 
* 
* Oslo byleksikon
* 

## Fotnotar




## Bakgrunnsstoff
* Jan Brendalsmo: Kildegjennomgang: Middelalderske kirkesteder i Oslo (Riksantikvaren, 2015), s. 15–16
* 
* Lokalhistoriewiki – Nikolaikirken (Oslo)
* Kart over Oslo i mellomalderen i Oslo byleksikon (4.utg.)
Kypros i Eurovision Song Contest

**[[Kypros]]** debuterte i **[[Eurovision Song Contest]]** i 1981 og har delteke i tevlinga 38 gongar. Kypros har aldri vunne Eurovision Song Contest, og er per 2022 det landet som har delteke flest gongar utan å vinne. Kypros har ein andreplass som beste plassering, i 2018 med Eléni Fouréira og songen «Fuego». Sidan innføringa av semifinalar i 2004, har Kypros kvalifisert seg til finalen 10 av 17 gongar.

## Historikk
Det er den kypriotiske kringkastaren RIK som har ansvaret for å velje artist og song som skal representere Kypros i Eurovision Song Contest. Debuten kom i 1981, med gruppa Island og songen «Mónika». Det kypriotiske bidraget havna på ein sjetteplass, noko som framleis er eit av dei beste plasseringane til Kypros i Eurovision Song Contest. Kypros fekk nok ein god plassering året etter, då ein av det store songstjernane i Kypros, Ánna Víssi, fekk ein femteplass med songen «Móno i agápi». Songen fekk blant anna 12 poeng frå den norske juryen.

I Bergen i 1986, fekk Kypros sin fyrste og førebels einaste sisteplass med Elpída og «Tóra zo». To år seinare trekte Kypros seg frå tevlinga då det viste seg at vinnarlåten i den kypriotiske finalen «Thimáme» tidlegare hadde vore sendt inn til den kypriotiske finalen i 1984, noko som var eit brudd på dei kypriotiske tevlingsreglane. Kypros stod også over Eurovision Song Contest i 2001 på grunn av dårlege resultat åra før, og i 2014 på grunn av økonomiske problem. Kypros returnerte til tevlinga året etter og har delteke sidan.

Per 2019 har Kypros delteke 36 gongar og er det landet som har delteke flest gongar utan å vinne. Men i 2018 var Kypros svært nære ved å vinne for fyrste gong, då Eléni Fouréira kom på andreplass med  songen «Fuego».

## Bidraga

## Røystehistorikk (1981-2021)
### Finalane

 

## Galleri

Fil:Eurovision 1995.jpg|Aléxandros Panají i Dublin i 1995.
Fil:Lisa Andreas - Cyprus 2004.jpg|Lisa Andreas i Istanbul i 2004.
Fil:Evridiki 2007 Eurovision.jpg|Evrydíki i Helsingfors i 2007.
Fil:Evdokia Kadi, Cyprus - ESC 2008, 2nd semifinal.jpg|Evdokía Kadí i Beograd i 2008.
Fil:ESC2013 - Cyprus 03.jpg|Déspina Olympíou i Malmö i 2013.
File:20150516 ESC 2015 John Karayiannis 0368.jpg|Jánnis Karajánnis i Wien i 2015.
Fil:ESC2016 - Cyprus 12.jpg|Minus One i Stockholm i 2016.
Fil:Hovig (Cyprus). Photo 379.jpg|Hovig i Kyiv i 2017.
Fil:ESC2018 - Cyprus 04.jpg|Eléni Fouréira i Lisboa i 2018.
Fil:Tamta at the Eurovision 2019 - Cyprus 05.jpg|Tamta i Tel Aviv i 2019.


## Sjå òg
* Kypros i Junior Eurovision Song Contest

## Referansar

## Kjelder

*Den offisielle nettsida til Eurovision Song Contest
**Denne artikkelen er basert på ei omsetjing av artikkelen «[[:no:Kypros i Eurovision Song Contest|Kypros i Eurovision Song Contest]]» frå ,  den 26. september 2020.*
Rabatt

**Rabatt** (frå tysk *Rabatte* og *Rabatt*, nederlandsk og fransk *rabat*, av italiensk *rabatto* og verbet *rabattere* som betyr «slå ned» eller «vende») kan visa til:

* Avslag på eller fråtrekk i pris
* Fråtrekk i ei lovpålagt straff (strafferabatt)
* Midtdel eller skulder (sidefelt) på veg
* Eit smalt blomsterbed
*Rabatt på klesplagg, oppslag eller bretta krage på ein frakk, gjerne utstyrt med knappar
*Bladkrage, ein kvit embetskrage med to firkanta flikar framme

## Sjå òg
* Rabat, hovudstaden i Marokko
NM i orientering 1974/langdistanse

**Noregsmeisterskapen i orientering 1974** i langdistanse vart arrangert 18. august i Selbu i Nord-Trøndelag med Selbu Orienteringsklubb som arrangør.

## Menn





## Kvinner





## Kjelder
*Arbeiderbladet 19. august 1974
Eric Kaz

**Eric Justin Kaz** ()
er ein USA-amerikansk songar-låtskrivar frå Brooklyn i New York. Utanom soloarbeidet sitt var Kaz medlem av Blues Magoos på det fjerde og femte albumet deira, *Never Goin' Back to Georgia* og *Gulf Coast Bound*.

## Songar
Sjølv om Eric Kaz aldri har hatt stor kommersiell suksess som artist, har han hatt stor suksess som låtskrivar. Blant dei mest populære komposisjonane hans finn ein: 
* «Love Has No Pride» (med Libby Titus), ein hit for Linda Ronstadt, òg framført av Johnny Cash, Daryl Braithwaite, Bonnie Raitt, Susan Jacks, Tracy Nelson, Rita Coolidge, Lynn Anderson, Paul Young, Michelle Wright, Jane Monheit, Rod Stewart og Lana Wolf
* «Winter Light» (med Zbigniew Preisner og Linda Ronstadt), framført av Linda Ronstadt og Sarah Brightman
* «Cry Like A Rainstorm» framført av Bonnie Raitt og Linda Ronstadt
* «I Won't Be Hangin Round» framført av Linda Ronstadt
* «Gotta Get Away» framført av Randy Meisner
* «Angel» framført av Bonnie Raitt
* «River of Tears» framført av Bonnie Raitt
* «Sorrow Lives Here» framført av Linda Ronstadt
* «Still Hold On» framført av Kim Carnes, Tanya Tucker og Suzy Bogguss
* «There's a Need» (with Kiki Dee) framført av Kiki Dee
* «I Cross My Heart» framført av George Strait
* «The Vows Go Unbroken (Always True to You)» framført av Kenny Rogers
* «I'm Gone» framført av Alison Krauss & Union Station
* «Hypnotize the Moon» av Clay Walker
* «All I Have» framført av Beth Nielsen Chapman
* [I am] Blowing Away" framført av Bonnie Raitt, Linda Ronstadt, Cher og Joan Baez
* «Heartbeat» (with Wendy Waldman) framført av Don Johnson

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Eric Kaz|Eric Kaz]]» frå ,  den 28. september 2020.* 
*** oppgav desse kjeldene:*
NM i orientering 1974

**Noregsmeisterskapen i orientering 1974** vart arrangert 6. og 7. september ved Siljan i Telemark. Menn og kvinner tevla i såkalla normalprogram og i stafett.

Langdistanse-NM var avvikla tre veker tidlegare.

## Menn





### Stafett





## Kvinner





### Stafett





## Kjelder
**Sportsboken 74*. Dreyerbok - Stavanger.
Amos Garrett

**Amos Garrett** () er ein amerikansk-kanadisk blues- og bluesrock-musikarar, gitarist, songar, komponist og musikalsk arrangør. Han har skrive lærebøker om musikk og gitar. Han er best kjend for gitarsoloen sin på Maria Muldaur-songen «Midnight at the Oasis».

I løpet av karrieren har Garrett spelt med meir enn 150 artistar, frå Stevie Wonder, Todd Rundgren og Pearls Before Swine til Emmylou Harris, Rodney Crowell, Bonnie Raitt og Martin Mull. Han kan høyrast på Anne Murray-songen «Snowbird».
Gitaristen Jimmy Page frå Led Zeppelin sa at Garett var ein av favorittgitaristane hans i eit intervju i 1975 i *[[Rolling Stone]]*.

## Diskografi

## Bibliografi
*Garrett, Amos (2008). *Stringbending: A Master Class*.

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Amos Garrett|Amos Garrett]]» frå ,  den 28. september 2020.* 
*** oppgav desse kjeldene:*

## Bakgrunnsstoff
*Offisiell heimside
Jackie Lomax

**John Richard Lomax** () var ein engelsk gitarist og  songar-låtskrivar. Han er mest kjend for samarbeidet med George Harrison, som produserte Lomax sine innspelingar for plateselskapet til The Beatles, Apple, seint i 1960-åra.

Lomax var medlem av Dee and the Dynamites, The Undertakers, The Lomax Alliance, Heavy Jelly og Badger. Han har arbeidd med The Tea Bags, George Harrison, Eric Clapton, Jeff Beck, Leon Russell og Nicky Hopkins.

## Innspelingar
* *The Undertakers Unearthed* 1963-65
* *The Lomax Alliance and CBS Recordings* 1966-1967
* *[[Is This What You Want?]]* 1969 nr. 145 US
* *Heavy Jelly* 1970
* *Home Is In My Head* 1971
* *Three* 1972
* *Livin' For Lovin*' 1976
* *Did You Ever Have That Feeling?* 1977
* *True Voices* (Ymse artistar) 1991
* *The Ballad of Liverpool Slim* 2001 & 2004
* *The Ballad of Liverpool Slim...and Others* (Angel Air Records)
* *Against All Odds* (Angel Air Records) 2014

### Badger
* *White Lady* - med Tony Kaye

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Jackie Lomax|Jackie Lomax]]» frå ,  den 28. september 2020.* 
*** oppgav desse kjeldene:*

## Bakgrunnsstoff
*Offisiell nettstad
*
Marty Grebb

**Martin Joseph Grebb** () var ein USA-amerikansk klaverspelarar, gitarist og saksofonist. Han var medlem av The Buckinghams seint i 1960-åra. Grebb var òg plateprodusent og arrangør, som arbeidde med musikarar som Peter Cetera, Bill Payne, Bonnie Raitt, Eric Clapton, Etta James og Leon Russell.

## Solodiskografi
* *Smooth Sailin' * (1999)
* *High Steppin* (2009)

## Album som gjesteartist
Delvis liste:
* Dick Campbell - *Sings Where it's At* (1965)
* Lovecraft - *Valley of the Moon* (1970)
* Bonnie Raitt - *[[Give It Up av Bonnie Raitt|Give it Up]]* (1972)
* Jackie Lomax - *Three* (1972)
* The Fabulous Rhinestones - *The Fabulous Rhinestones* (1972)
* The Tufano & Giammarese Band - *The Tufano & Giammarese Band* (1975)
* Leon & Mary Russell - *[[Wedding Album (Leon and Mary Russell album)|Wedding Album]]* (1976)
* Olivia Newton-John - *[[Totally Hot]]* (1977)
* Roger McGuinn - *[[Thunderbyrd]]* (1977)
* Leon & Mary Russell - *[[Make Love to the Music]]* (1977)
* Gary Ogan - *The Road* (1977)
* Leon Russell - *Americana* (1978)
* Wornell Jones - *Wornell Jones* (1979)
* Bernie Taupin – *[[He Who Rides the Tiger]]* (1980)
* Mickey Thomas - *[[Alive Alone]]* (1981)
* The Knack - *[[Round Trip (The Knack album)|Round Trip]]* (1981)
* Joe Vitale - *[[Plantation Harbor]]* (1981)
* Bonnie Raitt - *[[Nick of Time]]* (1989)
* Chet McCracken - *Flight To Moscow* (1990)
* Ian McNabb – *[[Go into the Light]]* (1994)
* Bonnie Raitt - *[[Longing in Their Hearts]]* (1994)
* Maria Muldaur – *Meet Me At Midnite* (1994)
* The Band - *[[Jubilation av The Band|Jubilation]]* (1998)
* Bonnie Raitt – *[[Fundamental av Bonnie Raitt|Fundamental]]* (1998)
* Rufus Wainwright – *[[Rufus Wainwright av Rufus Wainwright|Rufus Wainwright]]* (1998)
* Taj Mahal – *[[The Best of the Private Years]]* (2000)
* Jackie Lomax – *Livin' For Lovin*' (2001)
* JJ Cale med Leon Russell – *In Session At The Paradise Studios - Los Angeles, 1979* (2002)
* JJ Cale & Eric Clapton – *[[The Road to Escondido]]* (2006)
* Alien Ant Farm – *[[Up in the Attic]]* (2006)
* 208 Talks of Angels – *Blooming in Night* (2014)

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Marty Grebb|Marty Grebb]]» frå ,  den 28. september 2020.* 
*** oppgav desse kjeldene:*
John Hall (f. 1948)

**John Joseph Hall** () er ein USA-amerikansk musikar, låtskrivar, politikar, miljøvernar og samfunnsaktivist. Han vart vald som representant i den amerikanske Kongressen for New York, der han tente frå 2007 til 2011. Han er medlem av Det demokratiske partiet. Hall var òg med å skipe rockebandet Orleans i 1972 og speler framleis med desse.

I tillegg til Oreleans har Hall vore låtskrivar og studiomusikar for artistar som Janis Joplin, Seals & Crofts, Taj Mahal, Jackson Browne, Little Feat og Bonnie Raitt.

## Diskografi

### Studioalbum

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:John Hall (New York politician)|John Hall (New York politician)]]» frå ,  den 28. september 2020.* 
*** oppgav desse kjeldene:*
NM i orientering 1975/langdistanse

**Noregsmeisterskapen i orientering 1975** i langdistanse vart avvikla sundag 22. juni i Markane i Stryn. 

## Menn





## Kvinner





## Kjelder
**Sportsboken 75*. Dreyerbok Stavanger. 1975.
Piperviken småkyrkje

**Piperviken småkyrkje** (**Pipervikskyrkja**) var ei småkyrkje som låg i Munkedamsveien  12 i Oslo, men hadde hovedfasade mot Klingenberggata. Kyrkja vart oppført som distriktskyrkje under Johannes kyrkje i 1911 og riven i 1959 i samband med dei store reguleringsplanane for Vika.

Kyrkja vart teikna av arkitiekt Harald Aars, som fekk Houens fonds diplom i 1923 for arbeidet. Karl Kristiansen laga glasmåleri til kyrkja i 1920-åra, og takkvelvet vart utsmykka av Christian Benneche i 1936. Altartavla og kyrkjeklokkene kom seinare til Hasle kyrkje.

## Galleri

2809 Oslo. Parti fra Piperviken med Kirken - no-nb digifoto 20151216 00036 bldsa PK12546.jpg|Kyrkja hadde adresse Munkedamsveien (t.v.) og hovedfasade mot Klingenberggata (t.h.)
Klingenberggata med Pipervikskirken, kontorbygning, Vika postkontor Thorbjørn Gustavsen 1955 OMU OB.F24256.jpg|Sett frå aust i Klingenberggata
Pipervikskirken interior Unknown 1930s OMU OB.F11605d.jpg|Koret med altartavla, som hadde ein kopi av eit bilete måla av Carl Bloch.


## Kjelder
* Piperviken småkirke i Oslo byleksikon
* Geir Tandberg Steigan: Pipervikskirken (Arkitekturhistorie.no)
* 

**Denne artikkelen bygger på «[[:nb:Piperviken småkirke|Piperviken småkirke]]» frå ,  den 29. september 2020.*  
 

## Bakgrunnsstoff
*
Ragnhild Kvarberg

**Ragnhild Kvarberg** () er ein norsk tidlegare mellomdistanseløpar frå Vang i Hedmark. Ho vann i tida 2001-10 sju norske meisterskapsgull på bane og to i terrengløp. Kvarberg var etter tur medlem i FIK Orion, FIK Ren-Eng og SK Vidar.

## Aktiv
Kvarberg vart i 2001 noregsmeister på 1500 meter framom Gunhild Halle Haugen. Same sesongen prøvde ho seg i 3&nbsp;000 meter hinder, ei øving ho persa med 10.15,3. I 2002 vann ho 2 km i noregsmeisterskapen i terrengløp, ein prestasjon ho gjentok i 2004. Under noregsmeisterskapen 2004 i Florø fekk sølv på 800 meter, før ho slo Ingvill Måkestad i spurten på 1500 m og tok gull på distansen.

Både i 2005 og 2006 vart Kvarberg dobbelt gullvinnar i noregsmeisterskapen, sterkast konkurranse hadde ho frå Susanne Wigene på 1500-meteren i 2006. Sommaren 2006 var Kvarberg i sitt livs form, men makta ikkje kvalifisere seg til finalen på 1500 m under EM i friidrett 2006, tida 4.12,8 heldt til 19. plass. To veker etter europameisterskapen, 27. august i Rieti, presterte ho personbeste med 4.07,1. Allereie fem dagar seinare sette ho personleg rekord på 800 meter med 2.03,83 ved eit stemne i Tyskland. Trass i ein heller svak 1500 meter og bronse i NM 2007, fekk Kvarberg delta i VM i friidrett 2007. Prestasjonen i noregsmeisterskapen var symptomatisk, i verdsmeisterskapen vart ho slått ut i kvalifiseringa med 30. beste tid, 4.21,2.

Sesongane 2008 og 2009 var Kvarberg skadeplaga. Ho kom tilbake på friidrettsbana i 2010 og vart norsk meister på 1500 m for femte gong. Etter å sprunge 5&nbsp;000 meter på 15.46,9 i svenske Sollentuna 1. juli, valde ho å delta på halvmila i EM i friidrett 2010. Ved meisterskapen i Barcelona enda ho på 15. plass med tida 15.59,8. Etter 2010 deltok Kvarberg berre i turløp.

## Kjelder
*friidrett.no
NM i orientering 1975

**Noregsmeisterskapen i orientering 1975** vart arrangert 26. og 27. september ved Kjellmyra i Hedmark. Menn og kvinner tevla i såkalla normalprogram og i stafett.

## Menn, 15 km




### Stafett




## Kvinner, 8,2 km




### Stafett




## Kjelder
*Glåmdalen 27. september 1975
*Bergens Arbeiderblad 29. september 1975
Paul Barrere

**Paul Barrere** () var ein USA-amerikansk musikar, mest kjend som medlem av bandet Little Feat, det han vart med i 1972 kring tre år etter bandet vart skapt av Lowell George.

Barrere har òg spelt med Taj Mahal, Jack Bruce, Chicken Legs, Blues Busters, Valerie Carter, Helen Watson, Chico Hamilton, Robert Palmer, Eikichi Yazawa og Carly Simon.  

## Diskografi

### Solo
* 1983 *[[On My Own Two Feet]]* (Mirage)
* 1984 *Real Lies* (Atlantic)
* 1995 *If the Phone Don't Ring* (Zoo)

### Bluesbusters
* 1981 *This Time* (Landslide)
* 1984 *Merry Christmas* (Tower)
* 1986 *Accept No Substitutes* (Landslide)

### Paul Barrere og Fred Tackett
*2001 *Live from North Cafe* (Relix)
*2009 *Live in the UK 2008* (Stonehenge)

### Samarbeid
*2013 *[[Plays Well with Others av Greg Koch|Plays Well with Others]]* - av Greg Koch - Spor: 4,7,9,10

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Paul Barrere|Paul Barrere]]» frå ,  den 29. september 2020.* 
*** oppgav desse kjeldene:*

## Bakgrunnsstoff
*Paul Barrere -biografi
*
*
Sam Clayton

**Sam Clayton** () er ein USA-amerikansk songar og perkusjonist som hovudsakleg speler trommer, conga og djembe. Han er mest kjend som korvokalist og perkusjonist i det amerikanske rockebandet Little Feat sidan 1972.

Clayton spelte ei kort stund med Little Richard og kom inn i Little Feat for det tredje albumet deira, *[[Dixie Chicken av Little Feat|Dixie Chicken]]* i 1973. Han spelte òg med Bonnie Raitt, Duane Allman, Jimmy Barnes, Jimmy Buffett, Valerie Carter, Freddie King, Robert Palmer, Bob Seger og Travis Tritt blant fleire.

Clayton var medlem av Jimmy Buffett's Coral Reefer Band frå 1982 til 1988. 

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Sam Clayton|Sam Clayton]]» frå ,  den 29. september 2020.* 
*** oppgav desse kjeldene:*

## Bakgrunnsstoff

*