open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Gulbrynkjernebitar

**Gulbrynkjernebitar** (*Coccothraustes vespertinus*) er stor ein stor, fargerik, nordamerikansk fink.

## Skildring
Gulbrynkjernebitar liknar utsjånaden til den eurasiske kjernebitar, begge artar er tettvaksne finkar med korte halar og særs kraftige nebb. Dei er lange som ein stare, men med andre proporsjonar, varierer i kroppslengde frå 18 til 21,5 centimeter, og frå 30 til 36 cm i vengespenn. 

Vaksne fuglar har ein kort, svart hale, svarte venger og eit stort bleikt nebb. Hannar er dominert av gul farge; men hovudet er brunt og dei har kvite tertiærfjører, synleg som eit stort kvitt felt på vengen. Panna og sider av issen er klårt gul, men midten av issen er svart i kontrast. Hoer er litt mindre, er langt meir diffuse i fargene, hovudsakleg olivenbrune, gråare på undersida og med mindre felt av kvite flekker på vengene.

Hekkehabitatet er barskog og blandingsskog over Canada og dei vestlege fjellområda i USA frå Newfoundland til øya Vancouver. Dessutan sør til California, New Mexico og inn i Texas. Det finst òg avgrensa isolerte populasjonar i Mexico. Det er ein ekstremt sjeldan streiffugl til Dei britiske øyane, med berre to registreringar så langt. Reiret er bygd på ei horisontal grein eller i ei forgreining av eit tre.

Trekkmønstre for denne arten er irregulære; i nokre vintrar kan fuglar trekke så langt sør som til det sørlege USA, dei opprer dessutan som streiffuglar og som høgdmigrantar.

Desse fuglane beitar i tre og buskar, nokon gonger på bakken. Dei et hovudsakleg frø, bær og insekt. Utanfor hekkesesongen lever dei ofte i familieflokkar og andre små flokkar. 

Utbreiingsområdet til gulbrynkjernebitarar utvida seg langt mot aust i historisk tid, kanskje på grunn av planting av manitobalønn og andre lønnartar og buskar rundt gardar og tilgjenge av fuglefôring om vinteren. Største utbreiing kan ha vore i 1970- og 1980-åra. Etter 1966 er det registrert ein tilbakegang i storleik på bestanden, til dømes forsvann 97 % av bestanden i aust mellom 1966 og 2015. Populasjonen er no estimert til 3,4 millionar individ. Arten er klassifisert som globalt sårbar, VU, av IUCN.

;Spontant i Noreg
Eit individ av arten er registrert på Frøya, Trøndelag  i mai 1975, og ein  gulbrynkjernebitar blei observert på Onsøya, Østfold i mai 1973.

## Kjelder


**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Evening grosbeak|Evening grosbeak]]» frå ,  den 18. august 2019.*  
 
;Referansar 

## Bakgrunnsstoff
Nordisk meisterskap i friidrett 1965

**Nordisk meisterskap i friidrett 1965** vart avvikla på Olympiastadion i Helsinki dagane 15. til 17. august 1965. Meisterskapen omfatta 19 tevlingar for menn og 11 for kvinner.

Meisterskapen var den tredje og siste av dei nordiske meisterskapane i friidrett.

## Menn
### 100 meter




### 200 m




### 400 m




### 800 m




### 1500 m




### 5&nbsp;000 m




### 10&nbsp;000 m




### 110 meter hekk




### 400 m hekk




### 3&nbsp;000 m hinder




### Høgdehopp




### Stavhopp




### Lengdehopp




### Tresteghopp




### Kulestøyt




### Diskoskast




### Sleggjekast




### Spjutkast




## Kvinner
### 100 meter




### 200 m




### 400 m




### 800 m




### 80 meter hekk




### Høgdehopp




### Lengdehopp




### Kulestøyt




### Diskoskast




### Spjutkast




## Kjelder
*Arbeiderbladet 16. august 1965
*Arbeiderbladet 17. august 1965
*Arbeiderbladet 18. august 1965
Nördlingen

**Nördlingen** er ein by i Landkreis Donau-Ries i delstaten Bayern i Tyskland med 20&nbsp;000 ibuarar.

Byen reknar soga si tilbake til 898. To store slag om Nördlingen under Trettiårskrigen, eitt i 1634 og hitt i 1645, hadde avgjerande roller i den vidare utviklinga av krigen. Byen er ein av tre tyske byar der heile bymuren er bevart, Dinkelsbühl og Rothenburg ob der Tauber er dei andre.

Gerd Müller er frå Nördlingen.

## Kjelder


**Denne artikkelen bygger på «[[:de:Nördlingen|Nördlingen]]» frå ,  den 18. august 2019.*  


## Bakgrunnsstoff

*
Dinkelsbühl

**Dinkelsbühl** er ein by i Landkreis Ansbach i delstaten Bayern i Tyskland med ikring 11&nbsp;800 ibuarar. Byen ligg i landskapet Franken ved elva Wörnitz, 442 meter over havet.

Dinkelsbühl er særleg kjend for den godt bevarte gamlebyen frå sein-mellomalderen, eit ynda turistmål. Byen er ein av tre tyske byar, Nördlingen og Rothenburg ob der Tauber dei andre, der heile bymuren står att.

Fotballspelaren Stefan Reuter er frå Dinkelsbühl.

## Kjelder


**Denne artikkelen bygger på «[[:de:Dinkelsbühl|Dinkelsbühl]]» frå ,  den 18. august 2019.*  

## Bakgrunnsstoff

*
Christian Plaziat

**Christian Plaziat** () er ein fransk tidlegare mangekjempar frå Lyon som vart europameister i tikamp i 1990. Elles sigra han i sjukamp i tre hallmeisterskap; EM 1992, EM 1994 og VM 1995.

## Aktiv
Plaziat vart fjerdemann i tikampen då VM 1987 fann stad i Stuttgart, med 8&nbsp;307 poeng kom han 68 poeng under bronseplassen. Året etter vart han nummer fem i øvinga under Sommar-OL i Seoul, 8&nbsp;272 poeng var 56 poeng for lite til å kome likt med bronsemedaljøren. Same hausten 1988 sanka han 8&nbsp;512 poeng og sigra ved meistermøtet Décastar i Talence, ein prestasjon han gjentok med nøyaktig like mange poeng hausten etter. Tidlegare i 1989 vann han òg Götzis-stemnet med sine 8&nbsp;485 poeng.

I europameisterskapen 1990 i Split gjorde Plaziat sitt liv beste tikampserie og plukka til saman 8&nbsp;574 poeng,138 framom sølvvinnaren og fransk rekord til 2007. Der etter heldt han fram sigersrekka i Décastar med 8&nbsp;525 poeng i 1990 og 8&nbsp;456 poeng i 1991. Vinteren 1992 vann Plaziat sjukampen i hall-EM i Genova med 300 fleire poeng enn nummer to, og forsvarte i 1994 i Paris EM-tittelen med halvert sigersmargin. Sommaren 1994 kom han på fjerdeplassen ved EM i Helsinki, der landsmannen Alain Blondel syrgde for at den europeiske tikampmeisteren vart verande fransk. I mars 1995 vann Plaziat sjukamp-tevlinga ved hall-VM i Barcelona.

### Medaljar og plasseringar i internasjonale meisterskap
*EM 1986 i Stuttgart: Nr 7 – 8&nbsp;196 poeng
*VM 1987 i Roma: Nr 4 – 8&nbsp;307 poeng
*OL 1988 i Seoul: Nr 5 – 8&nbsp;272 poeng
*EM 1990 i Split: Gullmedalje – 8&nbsp;574 poeng, framom Dezső Szabo (8436)
*VM 1991 i Tokyo: Nr 9 – 8&nbsp;122 poeng
*OL 1992 i Barcelona: Braut
*VM 1993 i Stuttgart: Nr 6 – 8&nbsp;398 poeng
*EM 1994 i Helsinki: Nr 4 – 8&nbsp;127 poeng
*VM 1995 i Göteborg: Nr 6 – 8&nbsp;206 poeng
*OL 1996 i Atlanta: Nr 11 – 8&nbsp;282 poeng

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:de:Christian Plaziat|Christian Plaziat]]» frå ,  den 18. august 2019.*  
**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Christian Plaziat|Christian Plaziat]]» frå ,  den 18. august 2019.*  
 

## Bakgrunnsstoff
*
Mascarin Peak

**Mascarin Peak** (fram til 2003 kalla *State President Swart Peak*) er den høgaste toppen på Marion Island, med ei høgd på 1&nbsp;230 meter. Marion Island er den største av Prince Edwardøyane, som ligg i den subantarktiske delen av Indiahavet og tilhøyrer Sør-Afrika. Mascarin Peak er den einaste aktive vulkanen i Sør-Afrika. Det siste utbrotet skjedde i 2004. 

Toppen har namn etter Marion du Fresne sin fregatt «Le Mascarin», som sigla forbi øygruppa i 1772. Før 2003 hadde han namn etter Charles Robberts Swart, den siste generalguvernøren av Unionen Sør-Afrika og den første statspresidenten av Republikken Sør-Afrika. 

## Kjelder


**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Mascarin Peak|Mascarin Peak]]» frå ,  den 19. august 2019.*
Håløygminne

***Håløygminne*** er eit lokalhistorisk tidsskrift for Nord-Noreg. Tidsskiftet vart starta av Hans Eidnes i 1920, som eit organ for arbeidet i Hålogaland Historielag, som vart skipa 8. mai same året. 

Redaktørar av Håløygminne har vore Hans Eidnes (1920-1962), Asbjørn Eidnes (1962-2008) og Vidkunn Eidnes (2009-2020). Frå 2021 har Sør-Troms Museum tatt over produksjon og administrasjon av Håløygminne.

Tidsskriftet inneheld stoff om nordnorsk historie, folkeminne og tradisjon. Både profesjonelle historikarar og amatørar har publisert stoff i tidsskriftet.

## Bakgrunnsstoff
*Nettside for Håløygminne
Carn

***Carn*** er eit tidsskrift gjeve ut av Celtic League, og har undertittelen - *A link between the Celtic Nations*. Tidsskriftet har kome ut sidan 1973, og fremjer
dei keltiske språka og fremjer full eller delvis sjølvråderett eller sjølvstende for dei keltiske nasjonane. Alle utgjevingane sidan nummer 1 i 1973, er elektronisk 
tilgjengelege. http://www.celticleague.net/carn/ Henta 19. august 2019.

Tidskriftet er publisert på engelsk, men har og artiklar på dei seks keltiske språka walisisk), irsk, skotsk-gælisk, manx (det keltiske målet på øya Man), kornisk (Cornwall) og bretonsk (Bretagne) med omsettingar og samandrag på engelsk.
I ei årrekkje har tidsskriftet hatt eit kart av dei ulike keltiske områda på framsida med namnet deira på det historiske heimemålet.

## Redaktørar

Frå 1973 har desse vore redaktørar:

* Frang MacThòmais (1973–74), skotte
* Pádraig Ó Snodaigh 1974–77), ire
* Cathal Ó Luain (1977–81), ire
* Pedyr Pryor (1981–84), kornisk
* Pat Bridson (1984–2013), manx
* Rhisiart Tal-e-bot: (2013- ), kornisk

## Kjelder
Takstein

**Takstein** og **takpanner** er stein ein bruker til taktekking. Takstein kan vera laga av naturstein (som takskifer), brent leire (taktegl) eller betong. Skiferstein er flat, medan tegl– og betongstein også kan ha krum form, med eller utan falsar. Falsane skal få taksteinane til å slutta tettare saman og hindra at nedbør driv inn i huset gjennom taket. Taktegl kan vera glasert eller uglasert, meda takstein av betong gjerne er gjennomfarga eller forsynt med eit belegg av farga mineralkorn.

## Kjelder



**Denne artikkelen bygger på «[[:nb:Takstein|Takstein]]» frå ,  den 20. august 2019.*
Anatolij Julin

**Anatolij Ivanovitsj Julin** () var ein friidrettsutøvar frå Tula oblast i Sovjetunionen som i 1954 vart europameister i 400-meter hekkeløp.

## Aktiv
Julin vann aldri 400 meter hekk i den sovjetiske meisterskapen. Dei tre åra 1952-54 vart han andremann bakom bestemann i Europa i øvinga, Jurij Litujev. Under Sommar-OL 1952 i Helsinki vart Julin nummer fire på 52,8 sekundar, 0,6 sekund unna bronsemedaljøren John Holland frå New Zealand, Litujev tok sølvmedaljen og Charles Moore frå USA vann gull.

I europameisterskapen 1954 i Bern sprang Julin sitt beste løp nokon gong og vann på tida 50,5 sekundar, Litujev fekk sølv på 50,8. Litujev var då sidan 1953 verdsrekordhaldar med tida 50,4. Julin si tid var årsbeste i verda i 1954, også i 1955 stod han med 51,0 sekundar for det beste langhekkløpet i verda. Ved dei olympiske leikane i Melbourne i 1956 vart Julin klokka inn 51,7 i semifinalen, 0,4 sekund for seint til finaleplass. Han var elles del av det sovjetiske mannskapet som heller ikkje kom til finale, tida 3.11,2 var den åttande beste i kvalifiseringa. Seinsommaren 1958 kvalifiserte Julin seg til finalen på langhekken ved EM i Stockholm, der han vart femtemann på 52,3 sekund.

### Medaljar og plasseringar i internasjonale meisterskap
*OL 1952 i Helsinki: Nr 4 – 52,8
*EM 1954 i Bern: Gullmedalje – 50,5, framom Jurij Litujev (50,8)
*OL 1956 i Melbourne: Utslått i semifinalane (51,7=nr 8)
*EM 1958 i Stockholm: Nr 5 – 52,3

## Kjelder


**Denne artikkelen bygger på «[[:de:Https://de.wikipedia.org/wiki/Anatoli_Iwanowitsch_Julin|Https://de.wikipedia.org/wiki/Anatoli_Iwanowitsch_Julin]]» frå ,  den 19. august 2019.*
Marija Golubnitsjaja

**Marija Vasiljevna Golubnitsjaja** () var ein friidrettsutøvar frå landsbyen Dubovka i Sjpakovskij-distriktet i Stavropol kraj som representerte Sovjetunionen. Ho vart europameister i 80 meter hekk i 1954 i Bern og vann OL-sølv i øvinga i 1952.

### Aktiv
Golubnitsjaja var aktiv i turnsport før ho bytta til friidrett. Her utmerkte ho seg i femkamp. Frå 1950 førebudde Sovjetunionen seg til å delta i olympiske leikar for fyrste gong. Under ein før-olympisk treningsleir vart det klart at Golubnitsjaja var den beste kvinnelege hekkeløparen i riket. Under dei olympiske sommarleikane 1952 i Helsinki tok ho sølvmedaljen i 80 meter hekk, to tidels sekund attom Shirley Strickland frå Australia som sette ny verdsrekord med 10,9 sekundar. I 1954 sprang Golubnitsjaja inn til gullmedalje i hekke-øvinga ved EM i Bern på tida 11,0. Under Sommar-OL 1956 i Melbourne hekta ho i finalen i ein hekk og enda opp på femteplassen.

Golubnitsjaja døydde i Moskva, der ho hadde budd sidan 1940-åra.

### Medaljar og plasseringar i internasjonale meisterskap
*OL 1952 i Helsinki: Sølvmedalje – 11, bakom Shirley Strickland (10,9)
*EM 1954 i Bern: Gullmedalje – 11,0, framom Anneliese Seonbuchner (11,2)
*OL 1956 i Melbourne: Nr 5 – 11,3

## Kjelder


**Denne artikkelen bygger på «[[:de:Marija Wassiljewna Golubnitschaja|Marija Wassiljewna Golubnitschaja]]» frå ,  den 19. august 2019.*
Osterode am Harz

**Osterode am Harz** er ein by og ein kommune i Landkreis Göttingen i delstaten Niedersachsen i Tyskland med ikring 22&nbsp;000 ibuarar. Byen ligg søraust i delstaten og grensar opp mot den sørvestlege delen av skog- og fjellandskapet Harz.

Fotballspelaren Marco Bode er frå Osterode.

## Kjelder


**Denne artikkelen bygger på «[[:de:Osterode am Harz|Osterode am Harz]]» frå ,  den 20. august 2019.*  

## Bakgrunnsstoff

*
NM i friidrett 2013

**Noregsmeisterskapen i friidrett 2013**, hovudmeisterskapen, vart avvikla i Grevskogen Idrettspark
i Tønsberg dagane 23.-25. august 2013 og vart arrangert av Tønsberg Friidrettsklubb.

Kongepokalane vart tildelt Øyvind Kjerpeset for prestasjonen i 400 meter hekk og sprintaren Ezinne Okparaebo for 100-meterløpet.

## Menn
### 100 m





### 200 m





### 400 m





### 800 m





### 1500 m





### 5&nbsp;000 m





### 10&nbsp;000 m





### 110 meter hekk





### 400 m hekk





### 3&nbsp;000 m hinder





### Høgdehopp





### Stavhopp





### Lengdehopp





### Tresteghopp





### Kulestøyt





### Diskoskast





### Sleggjekast





### Spjutkast





## Kvinner
### 100 m





### 200 m





### 400 m





### 800 m





### 1500 m





### 5&nbsp;000 m





### 100 meter hekk





### 400 m hekk





### 3&nbsp;000 m hinder





### Høgdehopp





### Stavhopp





### Lengdehopp





### Tresteghopp





### Kulestøyt





### Diskoskast





### Sleggjekast





### Spjutkast




## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:nb:NM i friidrett 2013|NM i friidrett 2013]]» frå ,  den 20. august 2019.*
Memmingen

**Memmingen** er ein kreisfri by i delstaten Bayern i Tyskland med ikring 44&nbsp;000 ibuarar. Byen ligg i landskapet Schwaben 601 meter over havet, og er ein skule-, administrasjons- og handelby for omlandet.

Fotballspelarane Holger Badstuber og Mario Götze er frå Memmingen.

## Kjelder


**Denne artikkelen bygger på «[[:de:Memmingen|Memmingen]]» frå ,  den 20. august 2019.*  


## Bakgrunnsstoff

*
Vestfold og Telemark fylke

**Vestfold og Telemark fylke** er eit tidlegare norsk fylke. Det var sett saman av to geografiske regionar, Telemark fylke og mesteparten av Vestfold fylke. Dei to fylka blei vedtekne slått saman til eitt fylke av Stortinget 8. juni 2017 med verknad frå 1. januar 2020. 14. juni 2022 vedtok Stortinget å løysa fylket opp og gjenopprette Telemark og Vestfold som eigne fylke att den 1.&nbsp;januar 2024.

Fylkesvåpenet til Vestfold og Telemark fylke viser eit gullfarga vikingskip og akantus på raud bakgrunn. Vikingskipet er inspirert av Klåstadskipet og rosemaling.

Fylkesadministrasjonen låg i Skien (fylkeskommunen) og Tønsberg (statsforvaltaren). Per Arne Olsen var statsforvaltar fram til 2022.

Personar som kjem frå Vestfold og Telemark fylke blir kalla for vestfoldingar og telemarkingar/teledøl.

## Kommunar

## Kjelder
UEFA-cupfinalen i fotball 1975

**UEFA-cupfinalen i fotball 1975** stod mellom vesttyske Borussia Mönchengladbach og nederlandske FC Twente frå Enschede og vart avvikla med heime- og bortekamp for kvart av laga. Fyrste oppgjeret fann stad 7. mai på Rheinstadion i Düsseldorf framfor vel 42&nbsp;000 tilskodarar, returkampen 20. mai på Diekman stadion i Enschede med i underkant av 22&nbsp;000 på tribunane. Borussia Mönchengladbach vann pokalen med sluttsiffera 5 mot 1.

### Kampane
Kampen i Düsseldorf enda mållaus.

I Enschede leia bortelaget 2-0 allereie ni minuttar ut i kampen, etter skåringar av dansken Allan Simonsen og Jupp Heynckes. Femten minuttar ut i andre omgang hadde Heynckes notert seg for to fleire nettkjenningar. Sidan reduserte Twente-kapteinen Epi Drost til 4-1 eit kvarter før ordinær tide var ute, og Allan Simonsen fastsette sluttresultatet til 5-1 på straffespark fem minuttar før dommaren bles av kampen. 

### Laga
**Borrussia**-mannskapet omfatta Wolfgang Kleff, Hans-Jürgen Wittkamp, kapteinen Berti Vogts, Ulrich Surau, Rainer Bonhof, Herbert Wimmer, Dietmar Danner, Henning Jensen, Allan Simonsen, Jupp Heynckes, Hans Klinkhammer, Frank Schäffer, Christian Kulik, Uli Stielike, Horst Köppel, Karl Del'Haye.

**FC Twente** mønstra Volkmar Groß, Epi Drost, Cees van Ierssel, Niels Overweg, Karl Oranen, Frans Thijssen, Theo Pahlplatz, Kick van der Vall, Jaap Bos, Jan Jeuring, Johan Zuidema, Eddy Achterberg, Arnold Mühren.

### Dommarar
Károly Palotai frå Ungarn var kampleiar på Rheinstadion, Paul Schiller frå Austerrike i Enschede.

## Kjelder


**Denne artikkelen bygger på «[[:en:1975 UEFA Cup Final|1975 UEFA Cup Final]]» frå ,  den 20. august 2019.*
Belsh

**Belsh** er ein by og ein kommune i regionen Elbasan i Albania. Kommunen ligg sentralt i landet og grensar i vest til regionen Fier, i sør til regionen Berat.

Kommunen vart oppretta gjennom ei admininistrasjonsreform i 2014, ved at den tidlegare bykommunen Belsh vart slått saman med landkommunane Grekan, Kajan, Fierzë og Rrasë. Dei tidlegare kommunane inngår no som kommunaleiningar i den nye storkommunen. Kommunen har hovudsete i Belsh.

## Tidlegare administrativ inndeling
Fram til år 2000 var den dåverande bykommunen Belsh ein del av distriktet Elbasan. Den dåverande bykommunen omfatta busetnadene:
*Belsh Qëndër
*Çepe
*Dushk
*Belsh
*Stanaj
*Shkozë
*Qafë Shkallë
*Seferan
*Trojas
*Shkëndi
*Gradisht
*Marinëz
*Shtith

## Folketal

## Referansar
Grekan

**Grekan** er ein tidlegare landkommune i regionen Elbasan i Albania. Etter ei admininistrasjonsreform i 2014 inngår han som ei kommunaleining i kommunen Belsh.

## Tidlegare administrativ inndeling
Fram til år 2000 var Grekan ein del av distriktet Elbasan. Den dåverande landkommunen omfatta busetnadene:
*Grekan
*Dëshiran
*Guras
*Rrenës

## Folketal

## Referansar
Kriss Akabusi

**Kezie Uchechukwu Duru Akabusi**, kjend som **Kriss Akabusi**, () er ein britisk sprint- og hekkeløpar. Han vart europameister i 400 meter hekk i 1990 og vann VM-gull i 4 x 400 m stafett med Storbritannia i 1991.

## Aktiv
Akabusi var med i dei britiske mannskapa i 4 × 400 meter stafett som vann sølv under Sommar-OL 1984, gull i europameisterskapen 1986 og sølv i verdsmeisterskapen 1987. Gjennom andre halvdelen av 1980-åra hadde han stor framgang i 400 meter hekk og deltok i finalen både i VM 1987 og Sommar-OL 1988.

Med tida 47,92 sekundar og ny britisk rekord på langhekken vann Akabusi i 1990 EM-finalen i Split, der han også vann gull i 4 x 400 m stafett. Året etter tok han bronsemedaljen i 400 m hekk under VM 1991, før han som ankermann sprang Storbritannia inn til siger i 4 x 400 m stafett på tida 2.57,53, framfor nasetippen på USA, dei andre på det britiske meisterlaget var Roger Black, Derek Redmond og John Regis. Under dei olympiske sommarleikane i Barcelona i 1992 fylgde Akabusi opp med 47,82 og ein ny bronsemedalje og nasjonalrekord i 400 m hekk, leikar der han òg fekk bronse i 4 × 400 m stafett.

### Medaljar og plasseringar i internasjonale meisterskap
*OL 1984 i Los Angeles: Sølv i 4 x 400 m stafett (2.59,13)
*EM 1986 i Stuttgart: Gull i 4 x 400 m stafett (2.59,84)
*VM 1987 i Roma: Nr 7 i 400 m hekk – 48,74. Sølv i 4 x 400 m stafett (2.58,86)
*OL 1988 i Seoul: Nr 6 – 48,69
*EM 1990 i Split: Gullmedalje i 400 m hekk – 47,92, framom Sven Nylander (48,43). Gull i 4 x 400 m stafett (2.58,22)
*VM 1991 i Tokyo: Bronsemedalje i 400 m hekk – 47,86. Gull i 4 x 400 m stafett (2.57,53), framom USA (2.57,57)
*OL 1992 i Barcelona: Bronsemedalje i 400 m hekk – 47,82. Bronse i 4 x 400 m stafett (2.59,73)

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Kriss Akabusi|Kriss Akabusi]]» frå ,  den 20. august 2019.*
Emballasje

**Emballasje** (av fransk *emballage*) er utstyr til å pakka inn, lagra og verna produkt. Emballasjen kan også gje informasjon om og reklamera for produktet.

Emballasje blir brukt både til råvarer og ferdig tilverka  varer, og kan vera laga av mange ulike materiale som glas, tre, plast, metall, papp eller papir.
Han har utforming etter storleiken og typen ting  han inneheld, og kan vera utforma som boksar, esker, flasker, poser og anna.

## Materiale
Ein lagar som regel emballasje av fire basismateriale:

* Tre og trefiber: papp, papir, kartong, bølgjepapp, treemballasje og pallar
* Petroleum: ei rekkje ulike plastmateriale som plastfilmar, plastposar, sprøytestøpt og formblåst plast (flasker, kassar), og ei rekkje kombinasjonsmateriale

* Metall (blikk og aluminium): boksar, tuber, behaldarar og fat
* Glas: flasker, syltetøyglas, pilleglas, behaldarar

Ein kan også kombinera ulike emballasjemateriale for å oppnå ønskte eigenskapar som barrieretettleik, stablestyrke eller produktidentifisering. Papir kan få plastfilm på seg for å bli vasstett, tynne plastskåler kan kombinerast med pappomslag for å gje stablestyrke og produktinformasjon.

## Historie

Keramikk er eit svært gammalt emballasjemateriale. Ein kunne opppbevara mat nedlagt i olje i leirkrukker over lengre tid. Noko seinare i historia nytta ein tønner og fat både som emballasje og som måleining. Vinflasker og blikkemballasje kom til på 1700-talet.

På 1800-talet byrja ein for alvor å ta i bruk papiremballasje. På slutten av hundreåret byrja ein også å ta i bruk kunststoffa celluloid og bakelitt på europeiske marknader. Plast kom først i bruk etter andre verdskrigen.

I daglegvarehandelen blei praktisk talt alle matvarer selde i laus vekt over disk frå skuffer, tønner, sekkar osb. heilt frem til 1940-åra. Sidan har det ei rekkje stader funne stad ein overgang til sjølvbetjening der kundar sjølv plukkar ferdig emballerte varer. Dette har medført ei kraftig utvikling for emballasjeindustrien med nye materiale, former og design.

Innan mange typar detaljhandel er emballasjen blitt viktig som reklamelement, og utforminga av emballasjen er ein viktig del av profileringa av produktet. Bruk av emballasje gjev ei meir rasjonell varehandtering i alle distribusjonsledd. Han kan også gje klar informasjon om produktet, som varedeklarasjon eller ei oversyn over innhald/ingrediensar.

Samtidig utgjer emballasje eit betydeleg avfallsproblem. I nokre høve løyser ein dette problemet gjennom innsamling og gjenbruk eller gjenvinning av emballasjen, som med panteordningar for flasker.

## Kjelder



**Delar av denne artikkelen bygger på «[[:nb:Emballasje|Emballasje]]» frå ,  den 20. august 2019.*
The Accent

**The Accent** var eit engelsk psykedelisk rockeband frå Yorkshire. Opphavleg kalla dei seg The Blue Blood Group, men då dei flytta til London i 1966 endra dei namn til The Accent. Dei skaffa seg fast spelejobb på Billy Walker sin Upper Cut Club og vart der oppdaga av sjefen i Blue Horizon Records, Mike Vernon, som òg produserte den einaste singelen dei gav ut. Singelen kom ut i 1967 og heitte «Red Sky at Night» med B-sida «Wind of Change» og kom ut på Decca Records. 

Medlemmane i bandet var John Hebron (vokal og gitar), Rick Birkett (gitar), Alan Davies (bass) og Pete Beetham (trommer). 

## Kjelder
*The Accent på Psycedelicized
*
Jimmy Campbell

**Jimmy Campbell** () var ein engelsk musikar og låtskrivar frå Liverpool i England. Han var medlem av Merseybeat-gruppene The Kirkbys, The 23rd Turnoff og Rockin' Horse, i tillegg til at han gav ut tre soloalbum.

## Karriere
Campbell byrja med musikk på skulen og skipa bandet The Panthers. Dei varma opp for The Beatles i januar 1962. Bandet spelte på The Cavern fleire gonger og ein av konsertane deira vart sende på Radio Luxembourg, då dei vart introduserte som The Kirkbys av Bob Wooler, som var programleiar for showet, 'Sunday Night at the Cavern'. Wooler meinte at å byte namn til heimbyen deira ville skaffe dei fleire fans. Namnet vart hengande ved og gruppa gav ut ein singel, «It's A Crime», i 1966, mot slutten av Merseybeat-perioden.

Campbell gjekk vidare til deet gryande psykedeliske miljøet og gav bandet namnet The 23rd Turnoff. Namnet vart henta frå ein avkjørsel på motorvegen M6 nær Liverpool. Her fann han at røtene i Liverpool vart ein bakdel for han, sidan miljøet etablerte seg sjølv i London. Bob Stanley i *[[The Times]]* skildra Campbell som «den tapte låtskrivaren frå denne tida», og han skreiv fleire songar for andre artistar. Cliff Richard, Billy Fury, The Swinging Blue Jeans og Rolf Harris har alle spelt songar av Campbell. Sjølv om Campbell ikkje vart kjend i 1960- og 1970-åra, vart musikken hans seinare høgt akta. Will Sergant kalla Campbell-singelen «Michael Angelo», spelt inn med 23rd Turnoff, blant dei ti beste psykedeliske songane.  *[[The Guardian]]* inkluderte samlealbumet *The Dream of Michelangelo* på lista si over tusen album du må høyre før du døyr i 2004.

## Diskografi
### Med The Kirkbys
;Singlar:
*«'Cos My Baby's Gone» / «She'll Get No Lovin' That Way» (1965)
*«Don't You Want Me No More» / «Bless You» (1965)
*«It's A Crime» / «I've Never Been So Much in Love» (1966)

### Med The 23rd Turnoff
;Singlar:
*«Michael Angelo» / «Leave Me Here» (1967)

### Som Jimmy Campbell
;Singlar:
*«On a Monday» / «Dear Marge» (1969)
*«Lyanna» / «Frankie Joe» (1970)
*«Don't Leave Me Now» / «So Lonely Without You» (1970)

;Album:
**Son of Anastasia* (1969 / LP / Fontana STL 5508)
**Half Baked* (1970 / LP / Vertigo 6360 010)
**Jimmy Campbell's Album* (1972 / LP / Philips 6308 100)

### Med Rockin' Horse
;Singlar:
*«Biggest Gossip in Town» / «You Say» (1971)
*«Stayed Out Late Last Night» / «Julian The Hooligan» (1971)

;Album:
**Yes It Is*  (1971 / LP / Philips 6308 075)

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Jimmy Campbell|Jimmy Campbell]]» frå ,  den 20. august 2019.* 
*** oppgav desse kjeldene:*

## Bakgrunnsstoff
*
*
*
Verkstad

**Verkstad** er ein stad der ein lager eller ordnar ting. Det kan visa til eit enkeltrom, ein bygning eller ei heil verksemd. I ein verkstad kan ein oppbevara reiskapar og maskinar ein bruker til eit visst arbeid, og ting som er uner arbeid. Nokre verkstadtypar er bilverkstad, båtverkstad og jernbaneverkstad.

## Mekanisk verkstad
Mekaniske verkstader kan verka innan jern- og metallindustri, og kan i tillegg til maskinverkstader også ha eit eller fleire spesialverkstader, som smie, støyperi, sveiseverkstad, plateverksted, skipsbyggeri o.a. Større verksemder utanom jern- og metallindustrien har ofte eigne mekaniske verkstader som utfører reparasjoner og mindre nyanlegg for verksemda. 

Fleire norske føretak byrja som mekaniske verkstader, som Akers Mekaniske Verksted (skipa som Agers mechaniske Værksted i 1841), Bergens Mekaniske Verksteder (skipa som A/S Bergen Mekaniske Verksted i 1855), Kristiansands Mekaniske Verksted (skipa i 1855) og Trondhjems Mekaniske Værksted (skipa som Trondhjems Mekaniske Værksted i 1872)

## Kjelder
Long Beach

**Long Beach** er ein by i Los Angeles County i delstaten California i USA med ikring 467&nbsp;000 ibuarar. Byen ligg ved Stillehavet, ei 35 kilometer sør om Los Angeles.

Long Beach voks fram som ein badeby. I dag er Long Beach ein av verdas største hamnebyar, mykje grunna store oljekjelder i byen og omlandet, oljekjelder som har lagt grunnen for storstilt oljeindustri.

## Kjelder


**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Long Beach|Long Beach]]» frå ,  den 21. august 2019.*
Will Claye

**Will Claye** () er ein USA-amerikansk friidrettsutøvar, fødd i Phoenix i Arizona. Han har tevla i lengdehopp og tresteghopp.

## Aktiv
Claye vart tredjemann i tresteghopp og niandemann i lengde ved verdsmeisterskapen i 2011. I 2012 vann han trestegtevlinga ved hall-VM i Istanbul, medan han under Sommar-OL i London sikra seg bronsen i lengdehopp og deretter sølvmedaljen i tresteghopp. Sidan vart Claye i tresteghopp nummer tre i VM 2013 og nummer to både i OL 2016 og VM 2017. Alle tre gongane han sikra seg sølvmedalje i tresteg, var det landsmannen Christian Taylor som fór avgarde med gullmedaljen. Sjølv vann Claye i byrjinga av mars 2018 trestegtevlinga i hall-VM for andre gong, ei tevling som fann stad i Birmingham i Storbritannia.

Den 29. juni 2019 forbetra Claye i Long Beach den personlege rekorden i tresteghopp til 18,14 meter, einast Christian Taylor og verdsrekordhaldar Jonathan Edwards hadde då hoppa lengre. Same hausten vart Claye nummer 2 i tresteg-tevlinga ved verdsmeisterskapen i Doha, atter måtte han sjå seg slått av landsmannen Taylor.

Clayes personbeste i lengdehopp på 8,29 meter er frå 2011-sesongen.

### Medaljar og plasseringar i internasjonale meisterskap
*VM 2011 i Daegu: Bronsemedalje i tresteg – 17,50 m. Nr 9 i lengde – 8,10 m
*OL 2012 i London: Sølv i tresteg – 17,62 m. Bronse i lengde – 8,12 m
*VM 2013 i Moskva: Bronsemedalje i tresteg – 17,52 m
*VM 2015 i Beijing: Utslått i kvalifiseringa i tresteg (16,41 m=nr 19)
*OL 2016 i Rio de Janeiro: Sølv i tresteg – 17,76 m, bakom Christian Taylor (17,86 m)
*VM 2017 i London: Sølv i tresteg – 17,63 m, bakom Christian Taylor (17,68 m)
*VM 2019 i Doha: Sølv i tresteg – 17,74 m, bakom Christian Taylor (17,92 m)
*OL i 2021 i Tokyo: Nr 4 i tresteg – 17,44 m
*VM 2022 i Eugene: Nr 11 i tresteg – 16,54 m
*VM 2023 i Budapest: Nr 7 i tresteg – 16,99 m

## Kjelder

* 
**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Will Claye|Will Claye]]» frå ,  den 21. august 2019.*
M.F. Husain

**Maqbool Fida Husain**, betre kjend som **M.F. Husain** () var ein indisk bilekunstnar kjend for fargesterke, kubisme-inspirerte narrative måleri. Han var ein av dei internasjonalt best kjende indiske kunstnarane frå 1900-talet.

På 2000-talet kom Husain i klammeri med religiøse grupper, og frå 2006 levde han i sjølvpålagd eksil i Qatar og London i England. 

## Kjelder
Historiemåleri

**Historiemåleri** er ein sjanger innan målarkunst som attgjev særskilde historiske tilstandar og hendingar, særleg dei som er av større historisk eller nasjonal tyding. På grunn av likskapar i framstilling og oppfatting av motiva rekner ein òg med framstillingar av soger, mytologiske og allegoriske motiv til historiemåleriet. 

## Historie

Frå 1600-talet blei det vanleg å avbilda motiv frå profan samtidshistorie til forskjell frå berre religiøse motiv, og frå 1600-talet til 1800-talet var sjangeren rekna som den mest prestisjefulle sjangeren innan vestleg målarkunst. Under romantikken på midten av 1800-talet var det ein særs viktig sjanger, og kunstakademi i dette hundreåret oppmuntra til og underviste i historiemåleri. 

Tidlege døme på historiemåleri er Paolo Uccello si monumentale skildring av San Romano-slaget og Rembrandt sitt *Batavarane si truskapseid*, måla for rådhuset i Amsterdam. 
Den best kjende historiemålaren er trolig franskmannen Jacques Louis David, som var hoffmålar for Napoleon.

I Noreg har sjangeren hatt få utøvarar: Peter Nicolai Arbo, Knud Bergslien og Andreas Bloch er dei fremste blant dei som i større grad laga historiemåleri, men mellom anna Christian Krohg, Eilif Peterssen og Adolph Tidemand var innom sjangeren i enkeltverk, som *Leiv Eiriksson oppdager Amerika*, *Torben Oxes dødsdom* og *Sinclairs landgang i Romsdalen*.

I Sverige hadde Kunstakademiet årlege konkurransar med ulike historiske tema med prisar og stipend. På denne tida blei det laga fleire kjende historiemåleri av kunstnarar som Gustaf Cederström, Carl Gustaf Hellqvist og Johan Fredrik Höckert.

På siste halvdelen av 1800-talet prøvde ein yngre generasjon kunstnarar å gå over til andre former for måleri, som sjangermåleri og landskapsmåleri. Dette førte til eit brot mellom akademi og kunstnarar som kravde ei endring i forelda tenking. I Sverige var dette kravet målbore av ei gruppe kalla Opponentane. Etter dette mista historiemåleriet fort statusen sin og blei rekna av dei fleste artistar for å vera gammaldags og avlegs. Det har likevel blitt skapt fleire viktige verk på 1900-talet som kan leggjast til denne kategorien. Eit døme er Pablo Picasso sitt måleri *Guernica,* som skildrar bombinga av den vesle spanske byen Guernica.

## Nokre historiemålarar

### Norske
* Peter Arbo
* Knud Bergslien 
* Andreas Bloch

### Danske

* Hendrik Krock
* Johan Mandelberg
* C.A. Lorentzen
* Nicolai Abildgaard
* Otto Bache
* Carl Bloch
* Wilhelm Marstrand

### Svenske

* Georg von Rosen (1843–1923)
* Carl Gustaf Hellqvist (1851–1890)
* Gustaf Cederström (1845–1933)
* Johan Fredrik Höckert (1826–1864)
* Albert Edelfelt (1854–1905)

### Andre land

* Jacques-Louis David (1748–1825), frå Frankrike
* Jean-Louis-Ernest Meissonier (1815–1891), frå Frankrike
* Lawrence Alma-Tadema (1836–1912), frå Storbritannia
* Benjamin West (1738–1820), frå USA

## Sjå òg

* Panoramamåleri
* Sjangermåleri
* Landskapsmåleri
* Portrettmåleri

## Kjelder



**Denne artikkelen bygger på «[[:sv:Historiemåleri|Historiemåleri]]» frå ,  den 21. august 2019.*
Ian Rush

**Ian James Rush** () er ein britisk-walisisk tidlegare fotballspelar. Gjennom to periodar som spelar i Liverpool FC var han med om å vinne både den engelske ligaen, FA-cupen og den engelske ligacupen fleirfaldige gongar. Største triumfen for Rush kom då Liverpool sigra i Europacupen 1984. Han skåra i alt 229 ligamål for Liverpool FC, fordelt på 469 kampar. Rush var med i 73 av Wales sine landskampar i tida 1980-86.

### Klubbspel
Rush var aktiv for Chester City i engelsk tredjedivisjon i to sesongar 1978-80. Etter å ha vorte overført til Liverpool FC mot 300&nbsp;000 pund, fekk han sin ligadebut i 1. divisjon den 13. desember 1980. Fyrst i 1981/82-sesongen fekk han fast plass på ligalaget, ein sesong som enda med ligapokal og siger i ligacupen, to triumfar Rush og Liverpool gjentok dei to neste sesongane. Våren 1984 triumferte Liverpool-spelarane også i ei tredje turnering, med di dei vann finalen i europacupen. I 1986 vart Rush ligameister for fjerde gong, og han skåra to av måla i FA-cupfinalen då Everton FC vart slått 3-1 på Wembley stadion.

Etter ein lite vellukka 1987/88-sesong i italienske Juventus, drog Rush tilbake til Liverpool FC. Den 20. mai 1989 vart han matchvinnar med sine to nettkjenningar då Liverpool FC vann 3-2 over Everton i FA-cupfinalen. Sidan deltok han då Liverpool gjekk til topps i ligaen i 1990 og sigra i FA-cupen 1992. I mars 1995 mottok Rush sin 13. og siste turneringspokal gjennom Liverpool-siger i ligacupen. Rush var innbytar då Liverpool FC tapte FA-cupfinalen 1996 mot Manchester United, hans aller siste kamp i Liverpool-drakt.

Siste åra som profesjonell fotballspelar, 1966-99, vandra han frå Leeds United til Newcastle United, vidare til Sheffield United og Wrexham AFC.

### Landslagsspel
Rush spelte 73 landskampar for Wales i tida frå mai 1980 til januar 1996. Han skåra 28 mål. Wales kvalifiserte seg ikkje til noko meisterskaps-turnering i denne perioden.

### Merittar
*Vinnar av Europacupen: 1984 med Liverpool FC
*Engelsk ligameister: 1982, 1983, 1984, 1986 og 1990 med Liverpool FC
*Vinnar av FA-cupen: 1986, 1989 og 1992 med Liverpool FC
*Engelsk ligacupvinnar: 1981, 1982, 1983, 1984 og 1995 med Liverpool FC

## Kjelder


**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Ian Rush|Ian Rush]]» frå ,  den 22. august 2019.*  
 
*eu-football
Pirmasens

**Pirmasens** er ein kreisfri by i delstaten Rheinland-Pfalz i Tyskland med 40&nbsp;000 ibuarar. Byen ligg 45 km aust om Saarbrücken.

Pirmasens fekk byrettar i 1763 og var frå 1800-talet i lang tid den sentrale byen i tysk skoproduksjon, med industriskule, museum og ei internasjonal sko-messe. I dag er framstelling av vindusprofilar i kunststoff viktigaste næringa i Pirmasens.

## Kjelder
*

## Bakgrunnsstoff

*
Hanna Knjazjeva-Minenko

**Anna Viktorivna Knjazjeva** () er ein ukrainsk friidrettsutøvar frå Perejaslav-Khmelnytskyj som sidan 2013 representerer Israel under konenamnet **Hanna Knjazjeva-Minenko**. Ho vann sølvmedaljen i tresteghopp under verdsmeisterskapen 2015 og i europameisterskapen 2016, samt bronsemedalje ved europameisterskapen 2022.

## Aktiv
Knjazjeva tevla for fødelandet Ukraina då ho under Sommar-OL 2012 enda på fjerdeplassen i tresteghopp med 14,56 meter.

I 2013 gifte og busette ho seg i Israel. Same året vart ho nummer seks i tresteg-tevlinga då VM fann stad i Moskva. Ved den israelske friidrettsmeisterskapen 2014 vann Knjazjeva-Minenko gullmedaljen i lengdehopp på ny israelsk og personleg rekord med 6,52 meter.

Under verdsmeisterskapen 2015 i Beijing i august gjorde ho sitt livs lengste tresteghopp, hoppet målte 14,78 meter og var akkurat nok til å vise Olga Rypakova til bronseplass. OL-sesongen 2016 sikra Knjazjeva-Minenko seg sølvmedaljen også i europameisterskapen, sju cm bakom gullvinnaren. I dei neste store meisterskapane lukkast ikkje ho kome på sigerspallen, etter som ho vart nummer fem i OL 2016, fire i VM 2017 og fem i EM 2018.

### Medaljar og plasseringar i internasjonale meisterskap
*OL 2012 i London: Nr 4 – 14,56 m
*VM 2013 i Moskva: Nr 6 – 14,33 m
*VM 2015 i Beijing: Sølvmedalje – 14,78 m, bakom Caterine Ibargüen (14,98 m)
*EM 2016 i Amsterdam: Sølvmedalje – 14,51 m, bakom Patrícia Mamona (14,58 m)
*OL 2016 i Rio de Janeiro: Nr 5 – 14,68 m
*VM 2017 i London: Nr 4 – 14,42 m
*EM 2018 i Berlin: Nr 5 – 14,37 m
*OL i 2021 i Tokyo: Nr 6 – 14,60 m
*VM 2022 i Eugene: Utslått i kvalifiseringa (14,11 m=nr 15)
*EM 2022 i München: Bronsemedalje – 14,45 m
*EM 2024 i Roma: Utslått i kvalifiseringa (–)

## Bakgrunnsstoff
*World Athletics
*
Andrej Krautsjanka

**Andrej Sjarhejevitsj Krautsjanka** () er ein kviterussisk tidlegare mangekjempar frå Petrykau i Homjel voblasts i Kviterussland. Han vart europameister i tikamp i 2014 og vann OL-sølv i same øvinga i 2008.

## Aktiv
År 2007 vann Krautsjanka meistermøtet i tikamp iGötzis, han sanka 8&nbsp;617 poeng og sette ein personleg rekord som vart hans endelege. Seinare same sommaren vart han diskvalifisert på 100-meteren i tikampen ved VM i Osaka og spolerte heile tevlinga. Året etter heldt han med sine 8&nbsp;551 poeng unna for kubanaren Leonel Suárez og tok sølvmedaljen i tikampen under dei olympiske leikane i Beijing, vinnaren Bryan Clay frå USA var i ei heilt eiga klasse.

Etter å ha vorte tredjemann ved EM 2010, var Krautsjanka mykje plaga av skadar i 2011 og -12. I 2014 kom han tilbake i gammalt toppslag og sikra seg sigeren i europameisterskapen i Zürich med 8&nbsp;616 poeng, eitt poeng under sitt personbeste frå 2007.

### Medaljar og plasseringar i internasjonale meisterskap
*VM 2007 i Osaka: Braut
*OL 2008 i Beijing: Sølvmedalje – 8&nbsp;551 poeng, bakom Bryan Clay (8&nbsp;791)
*VM 2009 i Berlin: Nr 10 – 8&nbsp;281 poeng
*EM 2010 i Barcelona: Bronsemedalje – 8&nbsp;370 peng
*VM 2013 i Moskva: Nr 12 – 8&nbsp;314 poeng
*EM 2014 i Zürich: Gullmedalje – 8&nbsp;616 poeng, framom Kévin Mayer (8&nbsp;521)

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:de:Andrej Krautschanka|Andrej Krautschanka]]» frå ,  den 21. august 2019.*  
**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Andrei Krauchanka|Andrei Krauchanka]]» frå ,  den 21. august 2019.*
UEFA-cupfinalen i fotball 1976

**UEFA-cupfinalen i fotball 1976** stod mellom engelske Liverpool FC og belgiske Club Brugge og vart avvikla med heime- og bortekamp for kvart av laga. Fyrste oppgjeret fann stad 28. april på Anfield Road i Liverpool framfor vel 50&nbsp;000 tilskodarar, returkampen 19. mai på Olympiastadion i Brugge såg over 29&nbsp;000 frå tribuneplass. Liverpool FC vann pokalen med sluttsiffera 4 mot 3.

### Kampane
På Anfield Road sjokkopna bortelaget og leia 2-0 etter 12 minuttars spel; Raoul Lambert og Julien Cools fekk begge sendt ballen over målstreken. I den andre omgangen snudde heimelaget Liverpool til leiing og siger 3-2 på vel fem minuttar frå det 15. til 20. minutt av omgangen, målskårarar var Ray Kennedy, Jimmy Case og Kevin Keegan, den siste frå straffemerket.

Tre veker seinare i Brugge sende Lambert nok ein gong laget sitt i ei tidleg leiing, då på straffespark, men allereie fire minuttar etter, i det 15. minutt av kampen, utlikna Keegan til 1-1. Resten av oppgjeret vart mållaust, dermed vart det Liverpool-kapteinen Emlyn Hughes som fekk retten til å ta mot UEFA-pokalen.

### Laga
**Liverpool**-mannskapet bestod av Ray Clemence, Phil Neal, Phil Thompson, Emlyn Hughes (kaptein), Tommy Smith, Ray Kennedy, Steve Heighway, Ian Callaghan, Kevin Keegan, John Toshack, David Fairclough og Jimmy Case.

**Club Brugge** stilte med Birger Jensen, Fons Bastijns (kaptein), Eddie Krieger, Georges Leekens, Jos Volders, Julien Cools, René Vandereycken, Daniël De Cubber, Roger van Gool, Raoul Lambert, Ulrik le Fevre, Dirk Hinderyckx, Dirk Sander.

### Dommarar
Ferdinand Biwersi frå Vest-Tyskland var kampleiar på Anfield Road, på Olympiastadion i Brugge bles Rudi Glöckner frå Aust-Tyskland i kampfløyta.

## Kjelder


**Denne artikkelen bygger på «[[:en:1976 UEFA Cup Final|1976 UEFA Cup Final]]» frå ,  den 21. august 2019.*
Lars Rangius

**Lars Rangius** (fødd kring 1667, død ) var samisk prest i først Sorsele forsamling, sidan Silbojokks forsamling. Han gjorde den første omsetjinga av Det Nye Testamentet til samisk, eit verk som aldri vart utgjeve. 

## Utdanning og teneste
Lars Rangius gjennomgjekk sannsynlegvis Skytteanska skulen i Lycksele og heldt deretter fram i Härnösands trivialskola og gymnas. 1688–1695 studerte han ved Uppsala universitet. Deretter bør han ha vorte vigd til prest i Härnösands domkyrkje, men opplysningar om dette manglar.

Lars Rangius fekk den første tenesta sin som kappelan i Sorsele kapellforsamling 1697.
I 1709 fekk Rangius ny teneste som sokneprest i Silbojokks forsamling, som vart oppretta i 1640 for bruksfolket ved hytta fem mil frå sylvrgruva i Nasafjäll.  Lars Rangius vart verande i Silbojokk til han døydde i 1717.

Lars Rangius var gift med Anna Vacker frå Umeå og fekk to born, ein son og ei dotter.

## Omsetjinga
Under åra 1701–1713 arbeidde Lars Rangius med å omsetja heile Det Nye Testamentet til samisk. Det ferdige manuskriptet vart aldri trykt, men vert teke vare på på Uppsala universitetsbibliotek. Det vart i staden Pehr Fjellström som gjorde den første trykte omsetjinga av Det Nye Testamentet til samisk (1755). Pehr Fjellström hadde tilgang til Lars Rangius sitt arbeid, men i forordet til utgåva si skriv han at han ikkje hatt særleg stor nytte av dette. Lars Rangius var nemleg berre innsett i ein av alle samiske dialektane, medan Fjellström freista skapa eit skriftspråk som skulle kunna bli forstått av fleire, det så kalla sydlapska bokspråket.

Kva samisk dialekt var det då Lars Rangius nytta? Den inngåande analyse av Rangius versjon av Markusevangeliet som Karin Wilson gjorde i doktoravhandlinga si tyder på at det var umesamisk, om enn med ein del drag som i dag er typiske for enno sørlegare dialektar.

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:sv:Lars Rangius|Lars Rangius]]» frå ,  den 23. august 2019.*
Pajovë

**Pajovë** er ein tidlegare landkommune i regionen Elbasan i Albania. Etter ei admininistrasjonsreform i 2014 inngår han som ei kommunaleining i kommunen Peqin.

## Tidlegare administrativ inndeling
Fram til år 2000 var Pajovë ein del av distriktet Peqin. Den dåverande landkommunen omfatta busetnadene:
*Pajovë
*Gryksh i Madh
*Bishqem
*Paulesh
*Bishqem Fushë
*Leqit
*Lazarej
*Haspiraj
*Hasnjok
*Çengelaj
*Garunjë e Paprit
*Cacabej

## Folketal

## Referansar
Peqin

**Peqin** er ein by og ein kommune i regionen Elbasan i Albania. Kommunen ligg sentralt i landet og grensar i nord til regionen Tirana, i sør til regionen Fier.

Kommunen vart oppretta gjennom ei admininistrasjonsreform i 2014, ved at den tidlegare bykommunen Peqin vart slått saman med landkommunane Pajovë, Karinë, Përparim, Gjoçaj og Shezë. Dei tidlegare kommunane inngår no som kommunaleiningar i den nye storkommunen. Kommunen har hovudsete i Peqin.

## Tidlegare administrativ inndeling
Fram til år 2000 var den dåverande bykommunen Peqin ein del av distriktet Peqin. Den dåverande bykommunen omfatta berre sjølve byen Peqin.

## Folketal

## Referansar
Jakob Fellman

**Jacob** eller **Jakob** (òg *Jaakko*) **Fellman** () var ein finlandsk prest og naturforskar. Han var far til Isak Fellman.

Fellman var sokneprest først i Utsjoki 1819–32 og deretter i Lappajärvi. Han preika og skreiv på samisk og var den første som i skrift nytta kemisamisk, det samiske språket som vart prata i den sørlege delen av finsk Lappland. Han hadde stor vitskapleg interesse for Lappland, noko framfor alt verket hans *Anteckningar under min vistelse i Lappmarken* (4 delar, Helsingfors 1906) vitnar om. Fellman skreiv om den samiske mytologien og utgav ei ordbok i 1829, etter at han vitja byarna Kuolajärvi og Sompio.

## Kjelder


**Denne artikkelen bygger på «[[:sv:Jakob Fellman|Jakob Fellman]]» frå ,  den 23. august 2019.*
UEFA-cupfinalen i fotball 1979

**UEFA-cupfinalen i fotball 1979** stod mellom vesttyske Borussia Mönchengladbach og Raude Stjerne frå Beograd i Jugoslavia og vart avvikla med heime- og bortekamp for kvart av laga. Fyrste oppgjeret fann stad 9. mai i Beograd framfor 87&nbsp;000 tilskodarar, returkampen 20. mai på Rheinstadion i Düsseldorf  med 45&nbsp;000 på tribunane. Borussia Mönchengladbach vann pokalen med sluttsiffera 2 mot 1.

### Kampane
I Beograd gav Miloš Šestić Raude Stjerne leiinga midtvegs i fyrste omgangen. Eit sjølvmål etter 60 minuttars spel gjorde at kampen enda 1-1.

På Rheinstadion i Düsseldorf avgjorde Allan Simonsen finalen då han skåra på straffespark, 18 minuttar ut i returoppgjeret.

### Laga
**Borrussia**-mannskapet omfatta Wolfgang Kneib, Berti Vogts (kaptein), Wilfried Hannes, Frank Schäffer, Norbert Ringels, Winfried Schäfer, Christian Kulik, Rudi Gores, Horst Wohlers, Allan Simonsen, Ewald Lienen, Carsten Nielsen, Dietmar Danner, Horst Köppel.

**Raude Stjerne** stilte med Aleksandar Stojanović, Nikola Jovanović, Dragan Miletović, Ivan Jurišić, Milan Jovin, Sloboljub Muslin, Vladimir Petrović, Cvijetin Blagojević, Nedeljko Milosavljević, Dušan Savić, Miloš Šestić, Đorđe Milovanović, Zlatko Krmpotić.

### Dommarar
Ian Foote frå Skottland var kampleiar i Beograd, på Rheinstadion var det Alberto Michelottti frå Italia.

## Kjelder


**Denne artikkelen bygger på «[[:en:1979 UEFA Cup Final|1979 UEFA Cup Final]]» frå ,  den 23. august 2019.*
The Flies

**The Flies**, òg kjend som **No Flies on Us**, var eit engelsk psykedelisk popband skipa i London i 1965. Dei gav ut tre singlar i løpet av karrieren sin og er mest kjend for ein versjon av «(I'm Not Your) Stepping Stone». 

## Historie

Opphavleg kalla dei seg The Rebs, og bestod av Robin Hunt (solovokal, trommer), Ian Baldwin (bassgitar), George Haywood (sologitar), Brian Gill (sologitar) John Da Costa (rytmegitar, klaverinstrument) og Peter Dunton (trommer). I 1966 spelte bandet inn eit studioalbum for RCA Records, *Introducing the In-Sect Direct from London*, under namnet In-Sect, der alle songane utan om ein var coverversjonar av samtidige pophittar. Seinare på året prøvespelte gruppa, som no kalla seg No Flies on Us, for Decca Records med to demoar som seinare vart den første singelen deira: ei utgåve av Paul Revere and the Raiders-songen «(I'm Not Your) Stepping Stone» og «Just Won't Do». Decca forhandla ein plateavtale med No Flies on Us etter at dei gjekk med på å korte ned namnet sitt til The Flies.

«(I'm Not Your) Stepping Stone» kom ut i oktober 1966 i lag med ein ny song, «Talk to Me», på B-sida. Singelen vart ein regional hit og nådde 11. plassen på Wonderful Radio London *Fab 40*-lista. Gruppa vart etter kvart eit populært oppvarmingsband for engelske band som The Move, The Who og The Moody Blues. I tillegg spelte The Flies dei same kveldane som The Jimi Hendrix Experience på den populære klubben The Roundhouse i februar 1967. Bandet vart frykta for dei stundom skandaløse sceneframferdene sine, særleg i april 1967 då dei under festivalen 14-Hour Technicolor Dream fekk hundrevis av sekker med mjøl til å eksplodere og dekkje til publikum.

Ein oppfølgjarsingel i midten av 1967 bestod av «House of Love» og popstandarden «It Had to Be You», som i følgje Allmusic «fekk bandet til høyrast meir ut som Sopwith Camel eller New Vaudeville Band enn eit syre-tungt garasjerockband». I tillegg arbeidde Hunt på eit soloprosjekt kalla Alexander Bell og gav ut singelen «Alexander Bell Theme» med Jimmy Page som gjestemusikar. The Flies spelte inn ein siste singel, «The Magic Train», denne gongen for RCA Records, i 1968, men han selde dårleg. Mot slutten av året var The Flies oppløyst.

## Kjelder


**Denne artikkelen bygger på «[[:en:The Flies (band)|The Flies (band)]]» frå ,  den 23. august 2019.* 
*** oppgav desse kjeldene:*