open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Ma Kelly's Greasy Spoon

***Ma Kelly's Greasy Spoon*** er det tredje albumet til det engelske rockebandet Status Quo. Det var det første albumet deira etter at dei gav opp den psykedeliske stilen og byrja å eksperimentere med hardrockstilen som skulle bli varemerket deira. Det var òg det siste albumet deira med klaverspelaren Roy Lynes. Albumet kom ut i august 1970, men selde for dårleg til å gå inn på albumlista i Storbritannia.

Bandet byrja å eksperimentere med ein ny stil då dei fekk den australske låtskrivaren Carl Groszmann til å skrive songar for dei. Songen vart «Down the Dustpipe», som ikkje kom med på albumet, men kom ut på singel i mars 1970 med Rossi/Parfitt-songen «Face Without a Soul» frå det førre albumet, *[[Spare Parts]]*, som B-side. Singelen tok media på senga, sidan han skilde seg kraftig ut frå dei tidlegare singlane deira, med ein boogie-shuffle-stil. Singelen nådde 12. plassen på den britiske singellista og låg inne på topp 50 i 17 veker.

I oktober 1970 kom ein annan singel som heller ikkje var med på noko album. Dette var ein song av Rossi og Young kalla «In My Chair», med B-sida «Gerdundula» (skriven i Tyskland av Rossi og Young under pseudonyma Manston og James, med ein tittel som visstnok var inspirert av dei tyske venene deira, Gerd og Ula. Singelen vart ein hit og nådde 21. plassen på den britiske singellista. «Gerdundula» vart sidan spelt inn på ny for det neste albumet deira, *[[Dog of Two Head]]*.

Då dei var på turné same året vart organisten Roy Lynes forelska i ei jente, og valde raskt å forlate bandet for å slå seg til ro med henne.

## Innhald

BBC Sessions vart spelt inn i BBC Studio 1, Shepherd's Bush i oktober 1970 for The John Peel Show

## Medverkande
* Francis Rossi - gitar, vokal
* Rick Parfitt - gitar, vokal
* Alan Lancaster - bass, gitar, vokal
* John Coghlan - trommer
* Roy Lynes - orgel

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Ma Kelly&#39;s Greasy Spoon|Ma Kelly&#39;s Greasy Spoon]]» frå ,  den 3. oktober 2018.* 
*** oppgav desse kjeldene:*
Caroline av Status Quo

«**Caroline**» er ein song av det britiske rockebandet Status Quo i 1973. Han kom ut på albumet *[[Hello! av Status Quo|Hello!]]* i 1973.

Songen var skriven av bandleiaren Francis Rossi og scenearbeidaren deira Bob Young på ein serviett i matsalen på eit hotell i Perranporth i Cornwall i 1971. Det vart spelt inn to demoar av songen, ein kjapp og ein langsam. 

Sogen vart ofte nytta som opningsnummer på konsertane til Status Quo i over 25 år. Han vart spelt som andre song på Live Aid-konserten deira i 1985 og inspirerte Apollo 440-singelen «Stop the Rock» i 1999.

Songen vart spelt inn på ny i 2014 for det 31. albumet til bandet, *[[Aquostic (Stripped Bare)]]*. 

## Singlar
* 1973: «Caroline» (Rossi/Young) (3.43) / «Joanne» (Lancaster) (4.06) 45 rpm Vinyl 7", Vertigo / 6059 085  Tyskland,  Storbritannia 
* 1985: «Caroline» / «Down Down» 45 rpm Vinyl 7", Old Gold / OG 9566  Storbritannia

## Salslister

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Caroline (Status Quo song)|Caroline (Status Quo song)]]» frå ,  den 3. oktober 2018.* 
*** oppgav desse kjeldene:*
Hello! av Status Quo

***Hello!*** er det sjette studioalbumet til det britiske rockebandet Status Quo. Det kom ut i september 1973 og var det første av fire Quo-album som gjekk til topps på den britiske albumlista. Det var òg det første Quo-albumet der trommeslagaren John Coghlan medverka som låtskrivar.

Klaverspelaren Andy Bown og saksofonisten Stewart Blandamer spelte begge på «Forty-Five Hundred Times». Dette var første gangen Bown spelte på eit Status Quo-album før han seinare vart permanent medlem i bandet.

## Bakgrunn
I 1973 byrja Status Quo å få suksess att på salslistene, etter at dei i 1972 fekk kontrakt hos Vertigo. Det gamle selskapet deira, Pye, valde då å gje ut ein singel frå albumet deira frå 1971, *[[Dog of Two Head]]*. Singelen «Mean Girl» nådde då 20. plassen på singellista.

I august 1973 kom den einaste singelen frå det nye albumet, «Caroline», skriven av Rossi og Young. Denne nådde femteplassen på singellista i Storbritannia og vart den første singelen deira som nådde så høgt. B-sida var ein song som ikkje var med på albumet, «Joanne», skriven av Alan Lancaster og Rick Parfitt.

Ei 8-spors lydbandutgåve av albumet kom ut i september same året.

Det vart ikkje gjeve ut andre singlar frå albumet, sjølv om eit konsertopptak av «Roll Over Lay Down» kom ut på ein trespors EP i mai 1975 og nådde niandeplassen på UK Singles Chart og andreplassen på den australske singellista, den einaste topp ti-hitten deira der.

Dette var det første albumet deira der bandnamnet stod skrive i den faste fonten som vart nytta på alle albuma deira sidan.

## Innhald

## Medverkande
* Francis Rossi - gitar, solovokal
* Rick Parfitt - gitar, piano, vokal
* Alan Lancaster - bass, vokal
* John Coghlan - trommer, perkusjon

;Andre medverkande
* Andy Bown - klaverinstrument

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Hello! (album)|Hello! (album)]]» frå ,  den 3. oktober 2018.* 
*** oppgav desse kjeldene:*
Roll Over Lay Down

«**Roll Over Lay Down**» er ein song av det britiske rockebandet Status Quo, først gjeven ut på albumet *[[Hello! av Status Quo|Hello!]]* i 1973. 

Han vart seinare gjeven ut som A-sida på ein konsert-EP, ***Quo Live*** i 1975. Alle songane der var konsertopptak frå konsertar i The Kursaal i Southend den 1. mars 1975 og Trentham Gardens i Stoke kvelden etter. Alle tre spora kom ut som bonusspor på ei seinare utgåve av albumet *[[On the Level]]*.

## Innhald

### ''Quo Live'' EP
# «Roll Over Lay Down» (Rossi/Young/Lancaster/Parfitt/Coghlan) – 5:40
# «Gerdundula» (Manston James) – 2:45
#  «Junior's Wailing» (K White/M Pugh) – 3:50

### Singel
* «Roll Over Lay Down» / «Where I Am» [p] 45 rpm, live vinyl 7" (Vertigo / 6059 126, Frankrike, 1975)

## Salslister

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Roll Over Lay Down|Roll Over Lay Down]]» frå ,  den 3. oktober 2018.*  
 

## Bakgrunnsstoff
*
Munchique nasjonalpark

**Munchique nasjonalpark** (spansk: Parque Nacional Natural Munchique) er ein nasjonalpark som ligg i Cauca-departementet i vestre Andes-regionen, Colombia. Det er 30 elver og 40 fossar i området. Mangfaldet av temperatursonar gjer parken til eit paradis for fuglar, spesielt kolibriar.

## Skildring

Parken ligg i kommunen El Tambo, i vestskråninga av vestre fjellkjeda i Andes, 61&nbsp;km frå departementhovudstaden Popayán. Han deler grenser med kommunane Lopez og Morales Cajibio.

Området vart oppretta som nasjonalpark i mai 1977 og dekker eit areal på 440&nbsp;km2. Parken fekk namnet sitt frå Munchique-fjellet, som ligg i den søraustlege delen av området.  Mange av elvene i området er sideelver til elva San Juan de Micay, ei av dei største elvene i det colombianske stillehavsbassenget, som til slutt når Stillehavet. For tida er utgjer trugsmåla mot parken ulovleg jordbruk og andre økologiske truslar.

### Klima

Det er fleire temperatursonar i området, skiftande med høgd: varmt, 200–1000 m over gjennomsnittleg havnivå; temperert, 1000-2000 moh.; og kaldt, 2000-3500 moh. Gjennomsnittleg temperatur er 24&nbsp;°C i nedre høgder og 8&nbsp;°C på øvste høgdnivå. Gjennomsnittleg årleg nedbør er 3000&nbsp;mm i dei høgare delane, og det aukar betydeleg med minkane høgd opp til 5000&nbsp;mm i nedre område. Den største nedbørsmengda kjem i desember og minimum nedbør finn ein i juni-august. Det tunge regnet resulterer i ei relativ fukt på 87&nbsp;%.

### Flora og fauna

I dei varme og tempererte sonane er det mogleg å finne trevekster med kroner som når over 40 meter over bakken. Mengda av tre avtar med høgd over havet og epifyttar vert vanlegare.

Parken har ein av Colombias høgaste biodiversitetsindeksar og ei høg mengd endemiske og truga artar, dette på grunn av låg menneskeleg aktivitet i området og mangfald av termiske nivå. Om lag 500 fugleartar er registrerte i området, kor 37 er kolibriar. Iaugefallande fuglar inkluderer andesparasollfugl og regnbogedunfot, den sistnemnde er ein kolibriart som er endemisk for regionen. Parken er òg heimen til 182 pattedyr, blant anna brillebjørn, puma, jaguar, andespudu (*Pudu mephistophiles*), søramerikansk nasebjørn, spissmusarten *Cryptotis squamipes*, trepiggsvin og tre artar av amerikanske flekka småkattar, inkludert nordleg tigerkatt, *Leopardus tigrinus*. Andre artar inkluderer 71 amfibium, 70 flaggermus og 55 sommarfuglartar (alle i Satyrinae-underfamilien ringvenger). Paddearten *Rhaebo atelopoides* er berre kjent frå denne parken. I 2003 vart det funne ein ny art av gjerdesmettfamilien i området, tåkeskogsmett. Både det spanske og engelske artsnamnet er etter parken.

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Munchique National Natural Park|Munchique National Natural Park]]» frå ,  den 3. oktober 2018.* 
*** oppgav desse kjeldene:* 
::*
::*
 
;Referansar
NM i turn 1975 for menn

**Noregsmeisterskapen i turn 1975** for menn vart avvikla i Drammen helga 6.-7. desember 1975. Deltakarane tevla i tolvkamp, dobbelt program i alle seks øvingane med både obligatoriske og sjølvvalde program i øvingane.

### Tolvkamp





Tore Lie var best både i armapparata, frittståande og i hopp.

## Kjelder
**Sportsboken 76*. Dreyerbok Stavanger. 1976.
NM i turn 1976 for kvinner

**Noregsmeisterskapen i turn 1976** for kvinner vart arrangert i Ålesund helga 8.-9. mai 1976. Deltakarane tevla i åttekamp etter obligatoriske og sjølvvalde program i dei fire ordinære øvingane; bom, frittståande, hopp og skranke. Unni Holmen Berge var best i alle fire øvingane.

### Åttekamp





## Kjelder
**Sportsboken 76*. Dreyerbok Stavanger. 1976.
Nordisk meisterskap i turn 1975 for kvinner

**Nordisk meisterskap i turn 1975** for kvinner vart arrangert i Kallinge i Sverige helga 15.-16. november 1975. Deltakarane tevla i firkamp etter sjølvvalde program i dei fire ordinære øvingane; bom, frittståande, hopp og skranke.

### Firkamp





### Landskampen






## Kjelder
**Sportsboken 76*. Dreyerbok Stavanger. 1976.
*Rogalands Avis 17. november 1975
Lelystad

**Lelystad** er ein kommune og by i Nederland i provinsen Flevoland, der han er hovudstad, med om lag 77 000 innbyggjarar (2018).

Kommunen grensar til Almere, Dronten og Zeewolde. 

## Bakgrunnsstoff
* Offisiell side
Half-Earth

***Half-Earth***  er den første og mest kjende boka til den amerikanske evolusjonsbiologen og populærvitskapsforfattaren Edward O. Wilson. Ho kom ut i 2016 som den siste boka i ein trilogi som byrja med *The Social Conquest of Earth* (2012) og fortsette med *The Meaning of Human Existence* (2014). Tittelen viser til eit forslag om å erklæra halvparten av jordoverflata som eit naturreservat utan menneske for å verna om det biologiske mangfaldet i verda. 

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Half-Earth|Half-Earth]]» frå ,  den 28. mars 2023.*
Helleristingane i Skogerveien

**Helleristingane i Skogerveien** i Drammen er eit felt med veideristninger frå sein eldre  steinalder, ca. 6000 før notid.

Feltet består av to bergpanel rett ved sida av kvarandre, vestvendt og ca. 60 meter over havet. Ein reknar med at dei har lege i strandkanten då dei vart laga. Tilsaman er det 46 figurar, dei fleste av elg, men det er òg ein 2,3 meter lang kval, ein ubestembar fugl og eit dyr som har vore tolka som ein bever. Det er i tillegg ein del ubestemmelige teikningar. Dyra er utførte i ganske stilisert omriss og utstyrt med innvendig geometrisk ornering. Dette er det einaste veideristningsfeltet på Austlandet der det er avbilda både sjø- og landdyr.

Feltet vart funne i 1930. Då vart det òg funne eit tredje felt rett nord for dei andre, som no ligg under gatelekamen i Skogerveien. På 1990-talet vart det oppdaga alvorlege tendensar til forvitring i bergflata, og det vart difor, i 2007, reist eit vernebygg som skal halda regnvatn og annan klimapåverknad ute. Ved arbeida kring dette vart det funne ei bergartsøks av nøstvettype, som moglegvis kan ha ein samanheng med ristingane.

## Bilete

Fil:Helleristninger 1.JPG|Skilt med omtale av helleristningane.
Fil:Helleristninger 3.JPG|Helleristingar av fisk og kval.
Fil:Helleristninger 4.JPG|Helleristing av kval.
Fil:Helleristninger 5.JPG|Helleristingar av fisk og andre dyr.
Helleristninger_2.JPG|Taket over helleristningene er sett opp for å verna dei mot vêr og vind.


## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:nb:Helleristningene i Skogerveien|Helleristningene i Skogerveien]]» frå ,  den 4. oktober 2018.*  

## Litteratur
*Egil Mikkelsen: *Østnorske veideristninger – kronologi og økokulturelt miljø.* Viking XL. Oslo 1977

## Bakgrunnsstoff
*
Tore Lie

**Tore Lie** () er ein norsk tidlegare turnar frå Bergen som vann fem kongepokalar i åra mellom 1973 og 1977. Han var medlem i Bergens Turnforening.

Lie høyrde til noregstoppen i turning frå slutten av 1960-talet og i ei tiårstid. Etter Åge Storhaug slutta var han den beste mannlege turnaren i landet og vart norsk meister i mangekamp i fem år på rad, 1973-77. Han deltok i Sommar-OL 1972 i München.

## Kjelder
Delfzijl

**Delfzijl** er ein by nordaust i Nederland, i provinsen Groningen. Byen ligg på vestre breidde av utløpet til elva Ems, ved grensa til Tyskland. 
Hamna i Delfzijl er den viktigaste i Nord-Nederland. Delfzijl var ein eigen kommune fram til 1. januar 2021, då han blei del av den nye kommunen Eemsdelta. 
Ved byrjinga av 2023 hadde han 15&nbsp;240 innbyggjarar.

## Namn
Namnet «Delfzijl» tyder 'Delf-sluse'. Delf var ein kanal som knytte saman elvene Fivel og Ems, og er no del av Damsterdiep.

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:nl:Delfzijl|Delfzijl]]» frå , og «[[:en:|Delfzijl]]» frå  den 10. november 2023.*  

## Bakgrunnsstoff

*
Isabella av Burgund

**Isabella av Burgund**, også kjend som **Elisabeth av Austerrike**,  **Elisabeth av Habsburg** og på spansk **Isabel de Austria y Trastámara** () var dronning av Danmark og Noreg og 1520-21 den siste dronninga av Sverige under Kalmarunionen. 
Ho var gift med Kristian II av Noreg, Danmark og Sverige. 

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:nb:Isabella av Burgund|Isabella av Burgund]]» frå ,  den 4. oktober 2018.*  


## Litteratur

*   

## Bakgrunnsstoff
* Dansk Kvindebiografisk Leksikon
Den andre spanske republikken

**Den andre spanske republikken** er namnet på statsdanninga som fanst i Spania frå 14. april 1931, då kong Alfonso XIII forlét landet, til 1. april 1939, då dei siste republikanske styrkane overgav seg til dei nasjonalistiske styrkane under den spanske borgarkrigen. Republikken hadde to presidentar. Den første var Niceto Alcalá Zamora (1931–1936), og den andre var Manuel Azaña (1936–1939).

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:nb:Den andre spanske republikken|Den andre spanske republikken]]» frå ,  den 31. januar 2019.*  
 

## Bakgrunnsstoff
* Antony Beevor: *Kampen om Spania*, ISBN 978-82-02-30152-1
Antony Beevor

**Antony Beevor** () er ein britisk forfattar og historikar. Han er utdanna ved Winchester College og Sandhurst og tenestegjorde som offiser i den britiske hæren i Storbritannia og Tyskland i åra 1967–1970.

Som forfattar av historiske verk er bøkene til Beevor kjenneteikna av utstrekt bruk av kjelder og den omfattande tilgangen hans til arkivmaterial. Samstundes er forteljarteknikken hans slik at lesaren òg følgjer individuelle skjebnar og opplevingar. Den omfattande dokumentasjonen hans av dei sovjetiske overgrepa både i Stalingrad, men særleg i Tyskland, medførte kritikk frå Russland.

Bøkene til Beevor er omsette til 30 språk og selt i 6 millionar eksemplar.

Nyårsaftan 2016 vart Beevor utnemnd til Knight Bachelor.  Han vart dermed opphøgd i riddarstanden og fekk rett til å føra tiltaleforma sir føre namnet.

Beevor vart i 1997 gjort til riddar av den franske Ordre des Arts et des Lettres. I 2008 vart han tildelt den estiske *Terra Mariana-ordenen*, og i 2016 vart han kommandør av den belgiske *Kroneordenen*.
## Bibliografi - historiske verkar

* *The Spanish Civil War*, 1982
* *Inside The British Army*, 1990
* *Crete – The Battle and the Resistance*, 1991
* *Paris after the Liberation 1944-1949*, 1994, skriven med ektefellen Artemis Cooper, norsk utgåve *Paris – Etter frigjøringen 1944-1949*, 2005
* *Stalingrad*, 1998, Norsk utgåve 2002
* *Berlin – The Downfall 1945*, 2002, norsk utgåve *Berlin – nederlaget 1945* ISBN 82-04-09992-4 2003
* *The Mystery of Olga Chekhova*, 2004, norsk utgåve 2004
* *The Battle for Spain: The Spanish Civil War 1936-39*, 2006, norsk utgåve 2006
* *D-Day: The Battle for Normandy*, 2009, norsk utgåve 2009
* *The Second World War*, 2012, norsk utgåve 2012
* *Ardennene 1944 Hitlers siste sjansespel* norsk utgåve 2015 ISBN 9788202482282

## Bibliografi - romanar

* *Violent Brink*, 1975
* *The Faustian Pact*, 1983
* *For Reasons of State*, 1980
* *The enchantment of Christina von Retzen*, 1989

## Prisar

* 1999 – Hawthornden Prize og Samuel Johnson Prize for Non-Fiction for *Stalingrad*

## Merknadar

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:nb:Antony Beevor|Antony Beevor]]» frå ,  den 4. oktober 2018.*
Sir

***Sir*** (uttalt sø´r) er ein engelsk ærestittel og tiltaleform. Ordet er avleidd frå fransk *sieur* (herre), som opphavleg er frå latinsk *senior*.

Tittelen vart tidlegare brukt som høfleg tiltalemåte blant likemenn (utan namnet til personen), men vert no vanlegvis brukt vørdsamt for å tala til eldre, overordna eller ukjende menn.
Ein kan til dømes bruka det for å tiltala ein mann med høgare rang eller status, som ein lærer, ein monark eller militæroffiser, som kommersiell tiltalemåte overfor kundar, i formell korrespondanse, eller overfor framande. Den tilsvarande tiltalemåten for kvinner er *madam*.

*Sir* er òg den korrekte til- og omtalemåten av riddarar og baronettar, brukt med førenamnet til personen eller fulle namn, men aldri med slektsnamnet åleine. Den tilsvarande tiltaleforma for kvinner er *[[Dame]].* Ein person som ikkje er undersått under den britiske monarken, som mottek eit adelskap, brukar ikkje denne tiltalemåten.

## Sjå òg
*tittelen sira

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:nb:Sir|Sir]]» frå ,  den 4. oktober 2018.*
Odd Furøy

**Odd Furøy** (fødd 24. juni 1930 i Sørreisa, død 26. februar 1994) var ein norsk skodespelar. Saman med Bjørn Jenseg spelte han i *Se deg om i vrede* på Studiescenen i 1959. Detta var debuten hans som skodespelar. 

## Filmografi (utval)

* 1988 – *Brun bitter*

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:nb:Odd Furøy|Odd Furøy]]» frå ,  den 4. oktober 2018.*  
 

## Referansar
Bjørn Jenseg

**Bjørn Erling Jenseg** () var ein norsk skodespelar. Frå 1968 til han gjekk av med pensjon i 2003 var han knytt til Det Norske Teatret. Bjørn Jenseg var gift med Grete Randsborg Jenseg. 

## Kjelder

* Svein Erik Brodal: Minneord i Aftenposten måndag 17. mars 2008
----
**Denne artikkelen bygger på «[[:nb:Bjørn Jenseg|Bjørn Jenseg]]» frå ,  den 4. oktober 2018.*
Norsk krigsleksikon

**Norsk krigsleksikon 1940–1945** er eit norsk fagleksikon som tek for seg emne knytt til andre verdskrigen i Noreg. Det vart gjeve ut av Cappelen i 1995. Redaksjonen bestod av Hans Fredrik Dahl, Guri Hjeltnes, Berit Nøkleby, Nils Johan Ringdal og Øystein Sørensen. Leksikonet inneheld rundt 1&nbsp;000 artiklar, av desse er rundt 500 biografiar.

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:nb:Norsk krigsleksikon|Norsk krigsleksikon]]» frå ,  den 4. oktober 2018.*  
 

## Litteratur

*
Break the Rules av Status Quo

«**Break the Rules**» er ein song av det britiske rockebandet Status Quo frå 1974. Songen kom ut på albumet *[[Quo av Status Quo|Quo]]* og var den einaste singelen frå albumet.

Bandet hadde heller ønskt å gje ut «Backwater» som singel i staden. 

## Innhald
# «Break the Rules» (Rossi/Young/Parfitt/Lancaster/Coghlan) (3.38)
# «Lonely Night» (Parfitt/Lancaster/Rossi/Young/Coghlan) (3.21)

## Salslister

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Break the Rules (Status Quo song)|Break the Rules (Status Quo song)]]» frå ,  den 4. oktober 2018.* 
*** oppgav desse kjeldene:*
Quo av Status Quo

***Quo*** er det sjuande studioalbumet til Status Quo. Det kom ut i mai 1974 og vart framført av Francis Rossi, Rick Parfitt, Alan Lancaster og John Coghlan. Albumet nådde andreplassen på albumlista i Storbritannia. Som føregangaren *[[Hello! av Status Quo|Hello!]]* bestod det berre av originale songar skrivne av gruppa. Dei einaste gjestemusikarane var Bob Young og Tom Parker, som spelte høvesvis munnspel og piano på «Break the Rules».

Bandet meinte at opningssongen «Backwater» høvde best som singel, men den einaste singelen som kom ut frå albumet var «Break the Rules» i april 1974. Singelen nådde åttandeplassen på singellista i Storbritannia. 

Albumet vert rekna som eit av dei tyngste albuma deira, kanskje på grunn av bassisten Alan Lancaster, som var medlåtskrivar på seks av åtte spor. «Då me skreiv 'Drifting Away'» fortalte Parfitt, «høyrdest han særs tung ut. Rytmen var konstant, rett i andletet ditt. Det var så inspirerande. Det var det hovudet mitt var den gongen. Du veit: no skal me faen meg rocke.»

## Innhald

## Medverkande
* Francis Rossi - gitar, vokal
* Rick Parfitt - gitar, vokal
* Alan Lancaster - bass, vokal
* John Coghlan - trommer

;Andre medverkande
* Bob Young - munnspel
* Tom Parker - klaverinstrument
* Status Quo - produsentar
* Damon Lyon-Shaw - lydteknikar og miksing
* Richard Manwaring, Andy Miller - assisterande lydteknikarar

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Quo (album)|Quo (album)]]» frå ,  den 4. oktober 2018.* 
*** oppgav desse kjeldene:*
Villa Grande

**Villa Grande** er ein eigedom og eit herskapshus på Bygdøy i Oslo. Bygginga av villaen byrja i 1917. Under andre verdskrig tok Vidkun Quisling staden i bruk som bustad under namnet **Gimle.** Villa Grande husar i dag Senter for studier av Holocaust og livssynsminoriteter (Holocaustsenteret).

## Historie
Bygginga av huset byrja i 1917 etter teikningar av arkitektane Christian Morgenstierne og Arne Eide for Sam Eyde, grunnleggjaren av Norsk Hydro. Eyde selde prosjektet etter mindre enn eitt år. Det ufullførte huset skifta eige fleire gonger, og vart til slutt overteke av staten. 

I 1941 vart det ferdigbygd, og innreidd som bustad for Maria og Vidkun Quisling, leiaren i Nasjonal Samling. I denne perioden vart villaen kalla «Gimle».

Quisling, som samla på antikvitetar, fylte heimen med verdifulle gjenstandar blant anna henta frå Slottet og arresterte jødar.

Paret budde i «førar-residensen» fram til Quisling vart arrestert våren 1945.

### Quislings førarbunkar
Quislings bunkar ligg under Villa Grande og vart bygd under krigen for å verna politikaren mot bombeangrep og fungera som sjukestove. Bunkeren har inngang frå kjellaren i Villa Grande og ein «løynleg» nødutgang på baksiden av bygde ut mot hagen. Bunkeren stod ferdig i 1943, er 67 m², har ein 4 meter tjukk betongkappe over seg og 2,4 meter tjukke vegger av betong. I bunkeren var det blant anna installert moderne elektrisk anlegg, matforråd, kjøleanordninger og eige kontorrom med både komande frå og interne telefonlinjer.

Bunkeren vart stengt i mai 1945, og forfall fram til han vart pussa opp og opna for publikum i 2014.


File:Quislings_bunker_1.JPG|Quislings skrivepult i bunkeren
File:Quislings_bunker_4.JPG|Oppholdsrom
File:Quislings_bunker_5.JPG|Luka for å stenga luftinntak ved trykk
File:Quislings_bunker_6.JPG|Ventilasjonsanlegget
File:Quislings_bunker_7.JPG|Løynleg nødutgang til baksiden av Villa Grande


### Etter krigen
Etter frigjeringa 8. mai 1945 vart Villa Grande teke i bruk til samfunnsgavnlige føremål, blant anna for å avnazifisera staden etter Quisling.

Då Maria Quisling var vorten kasta ut, overtok øvstkommanderande allierte militærstyresmakt i Noreg, general Andrew Thorne, saman med sin stab Villa Grande som hovudkvarter frå 22. mai og heldt til der inntil han 31. oktober drog attende til Storbritannia. Kong Haakon vart invitert på middag til Villa Grande allereie 16. juni same år, berre ni dagar etter at han vende attende til det frigjorde Oslo.

Bygdø sjukeheim, ei avdeling under Ullevål sjukehus flytta inn i 1948. I 1961 overtok utdanningssenteret til staten for helsepersonell under leiing av Karl Evang.

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:nb:Villa Grande|Villa Grande]]» frå ,  den 4. oktober 2018.*  
 

## Litteratur

**Quislings ran : historien om Villa Grande* av Bodil Stenseth (1955-)

## Kulturminne
Villa Grande er eit kulturminne og har nummer 90331 i Kulturminnebasen til riksantikvaren.

## Referansar


## Bakgrunnsstoff

* Spesifikt om Villa Grande på Holocaustsenterets heime
*
Bodil Stenseth

**Bodil Stenseth** () er ein norsk historikar og forfattar. Ho vart *[[Candidatus philologiæ|cand. philol.]]* med hovudfag i historie ved universitetet i Oslo i 1983. Ho arbeidde seinare ved Munchmuseet og som rektor ved Nansenskolen frå 1998 til 1999. Ho har skrive fleire bøker om norsk sosialhistorie, og dessutan om Edvard Munch og Sonja Henie. Ho er fast spaltist i *[[Klassekampen]]*. I 2017 fekk ho Neshornprisen, kulturprisen til *Klassekampen*.

## Bibliografi

* *Modellen* (1988)
* *En norsk elite* (1993)
* *Ekteseng og bordell* (1997)
* *Eilert Sundt og det Norge han fant* (2000)
* *Sonja Henie* (2002)
* *Pakten* (2004)
* *Munch* (2007)
* *Nr. 13 – en vestkantfortelling* (2010)
* *Quislings ran* (2017)

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:nb:Bodil Stenseth|Bodil Stenseth]]» frå ,  den 4. oktober 2018.*  
 

## Bakgrunnsstoff

* Publikasjonar av Bodil Stenseth i BIBSYS
* Heimeside
On the Level

***On the Level*** er det åttande studioalbumet til det engelske rockebandet Status Quo. Albumet vart framført av Francis Rossi, Richard Parfitt, Alan Lancaster og John Coghlan. På plateomslaget kan ein sjå bandet i eit Ames-rom.

I november 1974 kom den einaste singelen frå albumet, ei forkorta utgåve av «Down Down» av Francis Rossi og Bob Young. Singelen gjekk heilt til topps på den britiske singellista og var den einaste singelen deira som klarte til dette. B-sida til singelen var «Nightride».

Då albumet kom ut i februar 1975 var bandet meir eller mindre på toppen av karrieren når det kom til platesal. Albumet gjekk rett til topps på albumlista. Alle songane på albumet var skrivne av bandet eller i lag med Bob Young, utanom  «Bye Bye Johnny», som var ein song av Chuck Berry.

## Innhald

## Salslister

## Medverkande
* Francis Rossi — gitar, vokal
* Rick Parfitt — gitar, klaverinstrument, vokal
* Alan Lancaster — bass, gitar, vokal
* John Coghlan — trommer

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:On the Level|On the Level]]» frå ,  den 4. oktober 2018.* 
*** oppgav desse kjeldene:*
Down Down

«**Down Down**» er ein song av det engelske rockebandet Status Quo, skriven av Francis Rossi og Bob Young. Songen kom ut på singel og var dne einaste singelen deira som gjekk heilt til topps på UK Singles Chart, der han låg ei veke i januar 1975. Singelen kom ut 29. november 1974 på Vertigo med B-sida «Nightride». Begge songane kom frå albumet *[[On the Level]]*, som ikkje var komen ut enno. Albumversjonen er over fem minuttar lang, medan singelversjonen er opp under fire minuttar. 

Songen heitte opphavleg «Get Down», men dette vart endra før singelen kom ut, kanskje for å unngå forveksling med Gilbert O'Sullivan-songen med same namn. 

Mot slutten av livet sitt var DJ John Peel kjend for å spele «Down Down» som ein del av DJ-settet sitt.

I 1986 spelte medlåtskrivaren Bob Young inn ein countryaktig versjon av «Down Down» på soloalbumet *In Quo Country*.

I 2014 vart songen spelt inn på ny av bandet for det 31. studioalbumet deira, *[[Aquostic (Stripped Bare)]]*. 

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Down Down|Down Down]]» frå ,  den 4. oktober 2018.* 
*** oppgav desse kjeldene:*


## Bakgrunnsstoff
*
Rolf Jørgen Fuglesang

**Rolf Jørgen Fuglesang** () var ein norsk jurist og politikar. Han var ein sentral aktør i Nasjonal Samling, både før og under andre verdskrigen. Frå 1942 til 1945 var han kulturminister i Quisling si NS-regjering. I 1946 vart Fuglesang dømt for landssvik.

## Liv og virke
### Politikk
Fuglesang tok examen artium i 1928 og vart cand.jur. i 1933. Allereie i studietida vart han ein tilhengar av Vidkun Quisling, og melde straks seg inn i Nasjonal Samling då partiet vart stifta i 1933.

Fuglesang var generalsekretær i NS frå 1933. Frå 25. september 1940 var han statsrådsekretær for dei kommissariske statsrådane. Frå 1. februar 1942 til november 1942 hadde han post som statsrådsskretær i Quisling si andre regjering. Deretter var han kulturminister frå november  1942 til frigjeringa. Fuglesang var òg president 1943-45 i kulturtinget.

Fuglesang var ein av Quisling sine mest lojale medarbeidarar, og spelte ei viktig rolle både under etableringa av Nasjonal Samling oppbygginga av det nasjonalsosialistiske maktapparatet under andre verdskrigen i Noreg.

Krigsåra høyrde Fuglesang til den reine «norske» fløya i NS. Såleis var han særs kritisk til den pangermanske innverknaden, sterkast representert ved Jonas Lie og Sverre Riisnæs. Av den grunn hadde Fuglesang ingen særleg tillit hos rikskommissær Josef Terboven og elles i den tyske politiske leiinga i Noreg.

### Landssvik
Fuglesang sleppte unna dødsstraff under landsvikoppgjøret, ettersom fire av dei sju medlemmane i lagretten røysta mot aktors tiltale. Han vart i staden dømd til livsvarig tvangsarbeid i 1946, då retten fann at han ikkje hadde nokon avgjerande innverknad over Nasjonal Samling si svikefulle verksemd, men berre var ein reiskap. Han vart sett fri i 1956.

Etter soning arbeidde Fuglesang som murar og forretningsmann i Oslo. Han deltok sidan offentleg fyrste gongen i NRK sitt radioprogram Ukeslutt i juni 1983.
 
## Galleri

widths="180" style="font-size:90%">
File:Statsakt in Berlin. (8620293322).jpg|Frå venstre Josef Terboven, Vidkun Quisling, Hans Lammers og Rolf Jørgen Fuglesang i Berlin i 1942. Propagandafoto: Riksarkivet
File:Vidkun Quisling og Oliver Møystad (hirdsjef og sjef for sikkerhetspolitiet) sammen med NS-ministre og tyske offiserer. (8616617568).jpg|Rolf Jørgen Fuglesang står nummer tre frå venstre i andre rekke på dette fotoet frå oktober 1943. Fremst står Vidkun Quisling og hirdsjef Oliver Møystad.  Propagandafoto: Riksarkivet


## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:nb:Rolf Jørgen Fuglesang|Rolf Jørgen Fuglesang]]» frå ,  den 4. oktober 2018.*  
 

## Notar
Theodor Hald

**Carl Theodor Hald**, kjend som *hallomann Hald* () var den første hallomannen i Noreg og den beste kjende radiostemma i mellomkrigstida.

Hald, som opphavleg hadde studert teologi, byrja i 1924 i det private Kringkastingsselskapet som hallomann. Då NRK overtok Kringkastningsselskapet i 1933 vart Hald med. Han vart sitjande i stillinga si under heile krigen 1940–45 då NRK var nazifisert. Etter freden i 1945 sleppte han ikkje til framfor mikrofonen meir, men vart i staden tilvist ein jobb som omvisar i det nye kringkastningshuet på Marienlyst.

## Kjelder
*Store norske leksikon

**Denne artikkelen bygger på «[[:nb:Theodor Hald|Theodor Hald]]» frå ,  den 4. oktober 2018.*
Herbert Morrison

**Herbert Morrison** () var ein amerikansk reporter som er mest kjend for å ha kommentert Hindenburg-ulukka.

Morrisons radioopptak vart ikkje publisert før dagen etter. Delar av dette lydopptaket vart lagt til på eit filmopptak for å formidla hendinga tydelegare og dramatisera ulukka. Sendinga vart seinare ei av dei mest kjende både i medie- og flyhistoria. Det er særleg Morrison sitt utrop «oh, the humanity!» som vart kjent. 

Det er likevel usikkert om han sa «oh, the humanity» eller «all the humanity». Morrison hadde tidlegare fleire gonger omtalt menneska på bakken som var i ferd med å få skipa trygt ned, som «mass of humanity». Han brukte difor orda då det vart tydeleg at det brennande vraket ville landa på bakkemannskapa under.

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:nb:Herbert Morrison|Herbert Morrison]]» frå ,  den 5. oktober 2018.*
Blue for You

***Blue for You*** er det niande studioalbumet til det engelske rockebandet Status Quo, gjeve ut i mars 1976. Det var det siste albumet dei produserte sjølv deira før *[[Just Supposin']]* i 1980, noko som gav dei neste albuma ein mykje lettare og poporientert stil.

Parfitt skreiv «Rain», som var den første singelen frå albumet og nådde sjuandeplassen på den britiske singellista då han kom ut i februar 1976. B-sida var «You Lost the Love», som ikkje var med på albumet, skriven av Rossi and Young.

Albumet kom ut månaden etter og gjekk til topps på den britiske albumlista, der det låg i tre veker.

Ein redigert versjon av Parfitt og Young sin «Mystery Song» var den andre singelen frå albumet, og kom ut i juli det året. Songen nådde 11. plassen på den britiske singellista eit par månader seinare.

I desember valde bandet å gje ut ein coverversjon av «Wild Side of Life», ein song gjort kjend av *Hank Thompson and His Brazos Valley Boys*, og skriven av Arlie Carter og William Warren. B-sidan var ein ny song av Rossi og Lancaster kalla «All Through the Night». Denne singelen nådde niandeplassen på singellista.

## Innhald

## Medverkande
* John Coghlan - trommer
* Alan Lancaster - bass, gitar, vokal
* Rick Parfitt - gitar, klaverinstrument, vokal
* Francis Rossi - gitar, vokal

## Salslister

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Blue for You|Blue for You]]» frå ,  den 4. oktober 2018.* 
*** oppgav desse kjeldene:*
Rockin' All Over the World

«**Rockin' All Over the World**» er ein rockesong skriven av John Fogerty, som tidlegare spelte i Creedence Clearwater Revival. Songen kom ut på det andre soloalbumet til Fogerty i 1975. Han vart òg gjeven ut på singel og låg seks veker inne på topp 40 i USA med ein 27. plass som høgaste plassering. 

Status Quo spelte inn sin eigen versjon, med tyngre arrangement enn Fogerty, på albumet *[[Rockin' All Over the World av Status Quo|Rockin' All over the World]]* i 1977.  

## Status Quo-versjonen

Under innspelinga av musikkvideoen til Status Quo si utgåve av songen budde bassisten Alan Lancaster i Australia. Han hadde nekta å kome attende til Storbritannia for innspelinga, så han vart erstatta av ein mannekeng med bassgitar i videoen. Quo sin versjon nådde tredjeplassen på singellista i Storbritannia og vart den åttande hitten deira på topp 10 der. 

Under Live Aid i 1985 byrja Status Quo settet sitt (og heile konserten) med «Rockin' All Over the World». Coldplay framført ein del av songen på Live 8. 

Status Quo spelte inn ein annan versjon kalla *Running All Over the World* for Sport Aid 1988.

### Salslister

## Andre versjonar
Andre artistar som har spelt songen er mellom andre The Georgia Satellites, Bon Jovi, Carl Wilson og Bruce Springsteen. 

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Rockin&#39; All Over the World (song)|Rockin&#39; All Over the World (song)]]» frå ,  den 4. oktober 2018.* 
*** oppgav desse kjeldene:*


## Bakgrunnsstoff
*
Norsk Musikforlag

**Norsk Musikforlag AS** er eit norsk forlag som spesialiserer seg på musikkrelaterte utgjevingar, slik som lærebøker i musikk og notar.

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:nb:Norsk Musikforlag|Norsk Musikforlag]]» frå ,  den 4. oktober 2018.*  
 

## Bakgrunnsstoff
Rockin' All Over the World av Status Quo

***Rockin' All Over the World*** er det tiande studioalbumet det britiske bandet Status Quo. Det var det første albumet deira som vart produsert av Pip Williams og det første med Andy Bown som fast bidragsytar til bandet. Han vart seinare offisielt medlem i 1982. Albumet kom ut i november 1977 og nådde femteplassen på den britiske albumlista.

Både gitaristen og songaren Francis Rossi og bassisten Alan Lancaster mislikte produksjonen på albumet, som vart glattare og meir poporientert enn tidlegare, medan gitaristen Rick Parfitt likte det.

Tittelsporet, som vart skriven og først spelt inn av John Fogerty, kom ut på singel i september 1977 og nådde tredjeplassen i Storbritannia. B-sida var «Ring of a Change» frå det førre albumet deira. Det vart ikkje gjeve ut andre singlar frå albumet, men «Can't Give You More» vart spelt inn på ny i 1991 for albumet *[[Rock 'Til You Drop]]* og gjeven ut som singel då, med ein 37. plass på singellista. 

Albumet kom ut på Mercury i 2005 med eitt bonusspor: ein versjon av Beatles sin «Getting Better», som først vart spelt inn i 1976 for filmen *[[All This and World War II]]*. Dette sporet vart derimot ikkje med på luksusutgåva av albumet som kom seint i 2015. For denne utgåva vart heile albumet miksa på ny og omorganisert av den orginale lydteknikaren John Eden. 

## Innhald

## Medverkande
* Francis Rossi – gitar, vokal
* Rick Parfitt – gitar, vokal
* Alan Lancaster – bass, vokal
* John Coghlan – trommer

;Andre medverkande
* Andy Bown – klaverinstrument, korvokal
* Frank Ricotti - perkusjon

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Rockin&#39; All Over the World|Rockin&#39; All Over the World]]» frå ,  den 4. oktober 2018.* 
*** oppgav desse kjeldene:*
Ukeslutt

***Ukeslutt*** er eit laurdagsmagasin på radio som vert laga av nyhenderedaksjonen i NRK, og vert sendt i NRK P1 og NRK P2 kvar laurdag klokka 12.30. Det er òg tilgjengeleg via NRK Alltid Nyheter, nettradio og som podkast.

Programmet inneheld nyhende, debattar, intervjuar, reportasjar og musikk.

Ukeslutt er ein del av Dagsnytt-magasinavdelinga til redaksjonen, og gjekk på lufta første gong laurdag 8. januar 1977.

Kjenningsmelodien for programmet er av Quincy Jones. Songen heiter «Chump Change» og er frå albumet *You've Got It Bad, Girl*. Han vart òg brukt som kjenningsmelodi for *The New [[Bill Cosby Show]]*.

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:nb:Ukeslutt|Ukeslutt]]» frå ,  den 5. oktober 2018.*
Politisk kvarter

***Politisk kvarter*** er eit radioprogram som vert produsert av politisk avdeling i NRK Nyheter, og vert sendt kvar morgon på kvardagar i NRK P2 som ein del av P2s nyhetsmorgen. Programmet vert òg send i NRK Alltid Nyheter, og frå 2014 i *Morgennytt* på NRK1. Det fanst planar om å senda programmet på TV allereie i 2008, men dette vart først gjennomført i 2014. Programmet har vorte send sidan 1968, og hadde i 2008 eit gjennomsnittleg lyttartal på 82&nbsp;000.

Programmet tek opp aktuelle politiske saker, og fokuserer særleg på politisk debatt.

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:nb:Politisk kvarter|Politisk kvarter]]» frå ,  den 5. oktober 2018.*  
 
;Referansar


## Bakgrunnsstoff

* ''Politisk kvartar'' på NRK.no
Again and Again av Status Quo

«**Again and Again**» er ein song av det britiske rockebandet Status Quo i 1978. Songen vart skriven av Rick Parfitt, Andy Bown, Jackie Lynton og kom ut på singel samstundes med at bandet var hovudattraksjon på Readingfestivalen den 26. august 1978. Han vart òg gjeve ut på albumet *[[If You Can't Stand the Heat...]]*

Songen vart spelt inn på ny i 2014 for det 31. studioalbumet til bandet, *[[Aquostic (Stripped Bare)]]*. 

## Innhald
# «Again and Again» (Parfitt/Bown/Lynton) (3.40)
# «Too Far Gone» (Lancaster) (3.12)

## Charts

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Again and Again (Status Quo song)|Again and Again (Status Quo song)]]» frå ,  den 4. oktober 2018.* 
*** oppgav desse kjeldene:*
Ut i verden

***Ut i verden*** var eit reiseprogram i NRK P2 som vart laga av Jens A. Riisnæs og Sverre Tom Radøy. 

Det byrja sendingane  i 1993 og vart lagd ned sommaren 2009.

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:nb:Ut i verden|Ut i verden]]» frå ,  den 5. oktober 2018.*
Oslo-Pressen

***Oslo-Pressen*** var ei fellesavis som kom ut i  Oslo dei fem første dagane etter frigjeringa i mai 1945.

Etter oppfordring frå leiinga av Heimefronten vart det dei fyrste fredsdagane gjeve ut ei fellesavis i Oslo, der medarbeidarar frå både stansa aviser og ikkje-stansa aviser deltok. Heimefronten ville hindre at aviser som ikkje hadde vorte stansa under krigen skulle få dra nytte av å ha intakt produksjonsutstyr, noko  avisene som hadde vorte stansa ikkje hadde.

Fyrste utgåve vart laga i all løyndom i lokala til Aftenposten natt til 8. mai. Avisa kom ut to gonger dagleg. Fyrste avis vart trykt i 453 100 eksemplar, med hovedoverskrift: «Vår kamp er kronet med seier». Kveldsutgåva 8. mai vart trykt i 324 200 eksemplar. Opplaget heldt seg like høgt i dagane som kom.

*Oslo-Pressen* vart utgjeven til og med 12. mai. Dei ordinære avisene kunne ha normal drift og kom som vanlege aviser frå 14. mai.

Det vart lagt særleg vekt på hovudstaden og tilhøva der, men òg mange andre stadar fekk sina fellesaviser frå 8. mai og nokre dagar utover, slok som *Askim-Pressen*, *Fellesavisen *(Lillehammer), *Fellesavisen* (Harstad), *Fredrikstad-Pressen, Den frie Rørospresse, Fritt Norge* (Drammen), *Halden-Pressen*, *Hamar Frie Presse*, *Haugesunds-Pressen*, *Mosjøpressen, Romsdalspressen* (Molde), *Sarpsborg-pressen* og *Trondheims-Pressen*.

## Kjelder


**Denne artikkelen bygger på «[[:nb:Oslo-Pressen|Oslo-Pressen]]» frå ,  den 4. oktober 2018.*
Oskar Hasselknippe

**Oskar Hasselknippe** () var ein norsk pressemann og motstandsmann. Han er mest kjend som ansvarleg redaktør i *[[Verdens Gang]]* frå 1953 til han gjekk av med pensjon i 1978. Han er den lengstsittande redaktøren i historia til avisa.

Hasselknippe starta sin journalistiske karriere i avisa *Velgeren* på Gjøvik i 1931. Seinare jobba han i *[[Ringerikes Blad]]* der han var redaksjonssekretær ved krigsutbrotet i 1940. Han byrja i *Verdens Gang* ved oppstarten i 1945. Han var reportasjesjef før han vart ansvarleg redaktør. Som pressemann var han svært oppteken av teknologiske nyvinningar. Dette kom til uttrykk både i VG-spaltene og ved den produksjonsmessige utviklinga i avisa. Han stod i spissen for avisa då ho la om til tabloidformat i 1963.

Under andre verdskrigen var Hasselknippe distriktssjef for Milorg på Ringerike, Hadeland og Hallingdal. Han hadde militær bakgrunn frå Luftforsvaret, der han var kaptein.

## Bibliografi

* *Olav Selvaag – Mannen med idéene* (biografi 1982)
* *Slik ble VG til *(1985)

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:nb:Oskar Hasselknippe|Oskar Hasselknippe]]» frå ,  den 5. oktober 2018.*  
 

## Bakgrunnsstoff

* Oskar Hasselknippe i Norsk biografisk leksikon
* Oskar Hasséelknippe i Lokalhistoriewiki
* Nekrolog i VG
If You Can't Stand the Heat...

***If You Can't Stand the Heat...*** er det ellevte studioalbumet til det engelske rockebandet Status Quo. Det vart spelt inn i Wisseloord Studios i Hilversum i Nederland og produsert av Pip Williams. Albumet kom ut i oktober 1978 og nådde tredjeplassen på den britiske albumlista. For første gongen nytta Status Quo ei blåserekkje på albumet, The David Katz Horns, i tillegg til ein korvokaltrio, Jacquie Sullivan, Stevie Lange og Joy Yates.

«Again and Again» var den første singelen frå albumet, og denne nådde 13. plassen på den britiske singellista. Ein annan singel kom ut frå albumet, «Accident Prone», som nådde 36. plassen på singellista. 

## Innhald

## Medverkande
* Francis Rossi — gitar, vokal
* Rick Parfitt — Rhythm gitar, vokal
* Alan Lancaster — bass, gitar, vokal
* John Coghlan — trommer

### Andre medverkande
* Andy Bown — klaverinstrument, korvokal
* Frank Ricotti - perkusjon
* Jacquie Sullivan — korvokal
* Stevie Lange — korvokal
* Joy Yates — korvokal
* The David Katz Horns - blåsarar

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:If You Can&#39;t Stand the Heat...|If You Can&#39;t Stand the Heat...]]» frå ,  den 4. oktober 2018.* 
*** oppgav desse kjeldene:*
Sverre Tom Radøy

**Sverre Tom Radøy** () er ein norsk journalist tilsett i NRK. 

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:nb:Sverre Tom Radøy|Sverre Tom Radøy]]» frå ,  den 4. oktober 2018.*  
 

## Referansar
Jens A. Riisnæs

**Jens Aksel Riisnæs** () er ein norsk frilansjournalist. Han er særleg kjend gjennom radioprogrammet *[[Ut i verden]]*, som han laga for NRK P2 saman med Sverre Tom Radøy mellom frå 1993 til 2009.
## Bibliografi

* *12 Magiske Reiser* (antologi) (2006)
* *Reis!* (2006)
* *Den store reiseguiden* m/ Gunnar Kagge (2005)
* *Verdens viktigste byer* m/ R. Hatlem (2003)
* *Reisens magi* (antologi) (2002)
* *Verdens viktigste : 229 reisemål for livet* (m/R. Hatlem (2000)

## Kjelder


**Denne artikkelen bygger på «[[:nb:Jens Aksel Riisnæs|Jens Aksel Riisnæs]]» frå ,  den 5. oktober 2018.*  
 

## Bakgrunnsstoff

* Intervju i Dagbladet Magasinet
Gunnar Kagge

**Gunnar Gjerdrum Kagge**  () er ein norsk Aftenposten-journalist og forfattar.

Kagge er cand. philol. i historie frå Universitetet i Oslo og har 35 års røynsle som journalist. Han skriv for det meste om politikk og økonomi, har arbeidd mykje med popularisering av historie. Frå 2009 hadde han i *Aftenposten* i fire år vekentlege artiklar om land i heile verda. Han har utgjeve boka *Den store ferdguiden* (2005) saman med reiselivsguru Jens A. Riisnæs. Han har òg skrive *Vårt århundre* (2008), ein faktabok om det 20. århundret for barn, fleire vitsebøker og ein «ledelsesbok for dei som vert leidd», *Trolla sprekker når du ler av sjefen* (2007). Kagge er utdanna historikar ved Universitetet i Oslo. Han er svoren sykkelentusiast og reiser mykje, helst på sykkelsetet for å oppleva historiske stadar.

Sommaren 2016 sykla han åleine tvers over USA i tida før av presidentvalet. Eit viktig føremål med turen over det amerikanske kontinentet var å driva gammaldags, oppsøkjande journalistikk og snakka med lokale folk. Hovudtemaet var det komande presidentvalet i USA.  Undervegs informerte han Aftenposten-lesarane om stemninga blant veljarar langs ruta. I tillegg følgde drygt 4&nbsp;250 han gjennom Facebook-bloggen «Sykkelgunnar», der han gav daglege dosar med historier og inntrykk, formidla gjennom tekst, bilete og videoinnslag.

## Bibliografi

* *Land i verden*
* *Forbudstid, den norske krigen mot brennevinet*
* *Den store ferdguiden* saman med Jens A. Riisnæs
* *Vårt århundre*
* *Trollet som spekker når du ler av sjefen*
* *Å sykle USA på tvers*

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:nb:Gunnar Kagge|Gunnar Kagge]]» frå ,  den 5. oktober 2018.*
Bush House

**Bush House** er eit bygningskompleks i den sørlege enden av Kingsway i London, mellom Aldwych og Strand. Det består av ein sentralbygning og fire fløyer. Eigaren av bygningen er det japanske selskapet Kato Kagaku. HM Revenue and Customs held til i den sørvestlige fløya, medan blant andre Dundas & Wilson har lokale i den sørvestlege fløya.

BBC World Service heldt til i Bush House i 70 år, frå vinteren 1941 til sommaren 2012. Den siste BBC-sendinga frå Bush House gjekk på lufta 12. juli 2012. BBC World Service held no til i Broadcasting House.

Sentralbygget og dei fire fløyene vart oppførte mellom 1923 og 1935, og både oppdragsgiveren, arkitekten og dei første eigarane var amerikanarar. Komplekset har namn etter Irving T. Bush, som fekk byggjeløyve i 1919. Bygget var planlagt som eit stort handelssentrum og vart teikna av Harvey Wiley Corbett. 4. juli 1925 fann opninga stad. I 1929 vart det hevda at bygningen var den mest kostbare i heile verda, etter at det var brukt rundt to millionar pund på bygginga.

Etter at ei landmine førte til skadar på Broadcasting House i London den 8. desember 1940, flytta BBC European Service inn i søraustfløya i Bush House. I 1958 flytta resten av BBC Overseas Service inn.

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:nb:Bush House|Bush House]]» frå ,  den 5. oktober 2018.*
Kagge Forlag

**Kagge Forlag** er eit norsk forlag som vart starta av Erling Kagge i 1996 under namnet Familievenen AS. I 2000 bytta det namn til Kagge Forlag.

Erling Kagge eig 88 prosent av forlaget, medan Arne Hjeltnes, Toppen Bech og Are Herrem eig dei attverande tolv prosenta. I 2013 var omsetnaden på ca. 69 millionar kroner. Forlaget har 33 tilsette.

## Forlagssjefar
* Jorunn Sandsmark, 2018–
* Anne Gaathaug, 2009–2018

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:nb:Kagge Forlag|Kagge Forlag]]» frå ,  den 5. oktober 2018.*  
 

; Referansar
Lonely Planet

**Lonely Planet Publications**, kjend som **Lonely Planet** eller **LP**. er eit forlag som gjev ut reisehandbøker om land og byar i heile verda. Desse bøkene vert mykje brukt av ryggsekkturistar. Til og med 2004 hadde forlaget gjeve ut rundt 650 titlar om 118 land med eit årleg sal på ca. 6 millionar guidebøker. Lonely Planet har hovudkontor i forstaden Footscray i Melbourne i Australia.

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:nb:Lonely Planet|Lonely Planet]]» frå ,  den 5. oktober 2018.*  

## Bakgrunnsstoff
* King of the Plana, Tony Wheelers intervju med Venkatesan Vembu, Daily News & Analysis
* Wheelers' kommentar på salet til BBC Worldwide
* Radiointervju med Tony Wheeler av Rick Steves