open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Usarp Mountains

**Usarp Mountains** er ei stor fjellkjede i Antarktis, som ligg vest for Rennickbreen og som går 190&nbsp;km frå nord til sør. Fjellkjeda grensa i nord til Pryorbreen og Wilson Hills. Dei viktigaste delane av fjellkjeda er Welcome Mountain, Mount Van der Hoeven, Mount Weihaupt, Mount Stuart, Mount Lorius, Smith Bench, Mount Roberts, Pomerantz Tableland, Daniels Range, Emlen Peaks, Helliwell Hills og Morozumi Range.

Delar av desse fjella vart oppdaga og først fotografert frå fly av U.S. Navy Operasjon Highjump, 1946–47. Dei vart sett på ny og vitja av U.S. Victoria Land Traverse 1959-1960 (VLT), og den første klatringa av Mount Welcome vart gjort av John Weihaupt (U.S.), Alfred Stuart (U.S.), Claude Lorius (Frankrike) og Arnold Heine (New Zealand) frå denne reisegruppa. Fjella vart kartlagd av USGS frå VLT-rapportar, flyfoto tekne av U.S. Navy, 1960–63, og ytterlegare landmålingar. Namnet er eit akronym av US Antarctic Research Program (USARP), og vart nytta av Advisory Committee on Antarctic Names (US-ACAN) til ære for alt forskingsprogrammet hadde gjort i Antarktis.

Av fjell i fjellkjeda finn ein Emlen Peaks, Helliwell Hills, Mount Shields (1170&nbsp;moh), Ship Nunatak, Mount Simmonds (1885&nbsp;moh) og Mount Theaker (1685&nbsp;moh).  Andre geologiske kjennemerke i fjellkjeda er Armstrong Platform, Helfferichbreen, Pomerantz Tableland og Robilliardbreen. 

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Usarp Mountains|Usarp Mountains]]» frå ,  den 27. februar 2013.* 
*** oppgav desse kjeldene:*
West Quartzite Range

**West Quartzite Range** er ei fjellkjede, og den vestlege av to parallelle kvartsittfjellkjeder, som ligg ved austsida av Houlistonbreen i Concord Mountains i Antarktis. Ho vart namngjeven av den nordlege gruppa til NZFMCAE, 1962–63, etter dei geologiske formasjonane i fjella.

## Kjelder
Wilkniss Mountains

**Wilkniss Mountains** er ei markant fjellgruppe, som strekkjer seg kring 15 km frå nord til sør, 14&nbsp;km aust-søraust for Mount Feather i Quartermain Mountains i Victoria Land i Antarktis. Fjella er kring 5 km breie i nord der Mount Blackwelder (2340 moh) og Pivot Peak (2450 moh) stig opp frå isfrie dalar. Den sørlege delen består hovudsakleg av mindre isdekte fjelltoppar. Ho vart namngjeven av Advisory Committee on Antarctic Names (US-ACAN) i 1992 etter Peter E. Wilkniss, ein kjemikar som frå 1975 hadde forskjellige stillingar i National Science Foundation.

## Kjelder
Willett Range

**Willett Range** er ei fjellkjede som strekkjer seg 37 km nordover frå Mistake Peak og er ei høg hlyle langs kanten av kontinentalisen til Mackaybreen i Victoria Land. Fleire isbrear bryt gjennom fjellkjeda austover frå platået. Ho vart namngjeven av New Zealand Northern Survey Party av Commonwealth Trans-Antarctic Expedition (1956–58) etter R.W. Willett, som var direktør i New Zealand Geological Survey, som støtta ekspedisjonen.

## Kjelder
Victory Mountains

**Victory Mountains** er ei stor gruppe fjell i Victoria Land i Antarktis, kring 160&nbsp;km lang og 80&nbsp;km brei, som hovudsakleg grensar til Mariner- og Tuckerbreen og Rosshavet. Skiljet mellom desse fjella og Concord Mountains (mot nordvest) er ikkje nøyaktig fastsett, men er tilsynelatande sett til nærleiken av Thomson Peak.

Fjella som vender mot Rosshavet vart først sett av dei tidlege britiske ekspedisjonane til Ross, Borchgrevink, Scott og Shackleton. Dei indre delane av fjella vart kartlagd frå flyfoto tekne under U.S. Navy og landmålingar gjort av grupper frå New Zealand og USA i 1950- og 1960-åra. Det fekk dette namnet av NZGSAE 1957-58, på grunn av nærleiken til  dette Admiralty Mountains og at fleire fjell i kjeda er kalla opp etter sigrar, særleg sigrar i sjøslag.

## Sjå òg
*Cartographers Range

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Victory Mountains|Victory Mountains]]» frå ,  den 27. februar 2013.* 
*** oppgav desse kjeldene:*
Alf Haveland

**Alf Kåre Haveland** () er ein norsk lærar og forfattar.

Haveland har undervist i grunnskulen og ved Folkeuniversitetet. Han debuterte som forfattar med diktsamlinga *Vridd kyst* i 1978 og har sidan gjeve ut fleire diktsamlingar og ei barnebok.

## Bibliografi
### Bøker
*

*

*

*

*

*

*
*

## Kjelder

## Bakgrunnsstoff
* Bøker av Alf Haveland digitalisert hjå Nasjonalbiblioteket
* Utgjevingar av Alf Haveland i Oria
* Om Alf Haveland i Lokalhistoriske artiklar Sogn og Fjordane

### I tidsskrift - eit utval
*Lokalhistoriske artiklar Sogn og Fjordane
Knut Huse

**Knut Huse** () var ein norsk forfattar og skipper.

Huse debuterte som forfattar i 1976 med romanen *Det flør og det fjørar*.

Huse budde det meste av livet i Aukra kommune.

## Bøker
* 1976 &ndash; *Det flør og det fjørar* Del 1: *Kånkårja* &ndash; Roman
* 1977 &ndash; *Det flør og det fjørar* Del 2: *I motgang og medgang* &ndash; Roman
* 1978 &ndash; *Hustadvika* &ndash; Roman
* 1982 &ndash; *Gje meg livet* &ndash; Diktsamling
* 1985 &ndash; *Den tapte krig : møringar i strid på land og sjø 1940-45* &ndash; Sakprosa, redaktør
* 1988 &ndash; *Hav og kyst, liv og lagnad* &ndash; Lyrikk og prosa
* 1992 &ndash; *Syng for meg hav. Det susar i skogen.* &ndash; Diktsamling

## Referansar

## Bakgrunnsstoff
* Bøker av Knut Huse digitaliserte hjå Nasjonalbiblioteket
* Utgjevingar av Knut Huse i BIBSYS Ask
Bossa nova

**Bossa nova** er ein musikktype som utvikla seg i Rio de Janeiro på slutten av 1950-talet. «Bossa nova» eller 'ny måte' viser til at stilen er ein ny måte å spela brasiliansk samba på; samba med jazztonar. 

Stilarten hadde ei stordomstid i Brasil frå slutten av 1950-talet og byrjinga av 1960-talet, fram til dei politiske omveltingane som enda i militærkuppet i 1964.
Stilarten blei svært populær også i enkelte amerikanske jazzmiljø, og fleire bossa nova-songar blei del av standardrepertoaret i jazz. Antônio Carlos Jobim, João Gilberto, Astrud Gilberto, Stan Getz, Herbie Mann, Laurindo Almeida, Frank Sinatra og Ella Fitzgerald er kjente representantar for stilen. 

## Historie

Omgrepet «bossa nova» blei fyrst brukt i songen «Desafinado» av Antônio Carlos Jobim, spelt inn av João Gilberto i 1959. Det store gjennombrotet for sjangeren kom med låten «Garota de Ipanema», også kjent som «Girl from Ipanema» i 1962. I dag er det verdas andre mest spelte låt (etter «Yesterday» av the Beatles).

På 1960-talet blei sjangeren knytt til sosial protest.

Som protestmusikk blei sjangeren overskugga av den meir politisk orienterte stilarten musica popular brasileira.

## Musikk

Det musikalske grunnlaget i bossa nova er ein gitarrytme som tar i bruk rytmiske element frå perkusjonsinstrumenta i eit sambaorkester. Spelet på basstrengene følgjer rytmen til den store surdo-tromma, medan rytmane til dei mindre sambainstrumenta (spesielt tamborim) kan kjennast att i spelet på dei lysare strengene. Når grupper med trommesett framførar bossa nova speler dei  ofte ein karakteristisk rytmefigur som liknar på claves-rytmen som kantslag på skarptromma.

Det harmoniske forløpet i musikken inneheld kjente jazz-progresjonar, men ofte med nokre særeigne trekk. Fleire av harmoniseringane til Jobim viser også innverknad frå impresjonismen og komponistane Debussy og Ravel.

Songstilen er mjukare og meir lågmælt enn i samba, gjerne med off-beat-fraseringar som kontrasterer med det rytmiske grunnlaget. Tekstane dreier seg gjerne om venleik, kjærleik, lengsel og natur.

## Kjelder
Odd Kåre Rabben

**Odd Kåre Rabben** () vart kjend som ein av dei fyrste i Noreg som stod offentleg fram som HIV-positiv etter at han hadde blitt smitta gjennom eit infisert blodprodukt som han trong fordi han hadde hemofili (blødarsjuke).

Rabben hadde tre eldre brør og to av dei var også blødarar akkurat som Odd Kåre. Det fanst ingen medisinar mot HIV/AIDS på denne tida. Odd Kåre Rabben blei diagnostisert med HIV i mai 1985, og i september 1989 hadde han fullt utvikla AIDS. Den 18. september 1990 stod Rabben offentleg fram som HIV-positiv. På denne tida blei HIV/AIDS vanlegvis forbunde med homofili, og var ei tabubelagt liding. 

6. februar 1992 blei Odd Kåre Rabben invitert på vitjing til kongen og dronninga på Slottet. Rabben sat også i ein jury som plukka ut den norske Melodi Grand Prix-melodien i 1992. Rabben døydde før han rakk å fylle sytten år. Før han døydde, spelte Rabben inn ein kassett med songar og han var med på å opprette *Odd Kåres støttefond til HIV-forskning på Rikshospitalet* som alle inntektene frå kassetten gjekk til. Mor hans, Vigdis Rabben, gav seinare ut boka *Ei hand å holde i* om sonens liv og hans kamp mot HIV og AIDS. Boka blei publisert på Lunde forlag.
Lambertseterbanen

**Lambertseterbanen** er ei av linjene i T-banenettet i Oslo, og har Bergkrystallen stasjon på Lambertseter sør i Oslo som endestasjon. Banen opna i 1966 som T-bane på strekninga frå Bergkrystallen til Brynseng T-banestasjon, der banen er kopla til tunnelen som då var nybygd fram til Jernbanetorget i Oslo sentrum, men som seinare vart lengd og gjort om til ei fellesstrekning for T-banane gjennom Oslo sentrum. Lambertseterbanen går parallelt med T-banelinja Østensjøbanen mellom Brynseng stasjon og til eit stykke etter at jarnbanelinja Hovedbanen er kryssa i bruer over jarnbanelinja. Då banane har kvar sine spor og perrongar på Brynseng stasjon, er denne stasjonen utforma annleis enn det som er vanleg for T-banestasjonane i Oslo.

Lambertseterbanen var opphavleg bygd som forstadsbane for bytrikk frå Brynseng til Bergkrystallen, opna i 1957, i samband med den store drabantbyutbygginga på Lambertseter i 1950-åra, og ombygd til T-banestandard seinare. Den noverande T-banelinja Østersjøbanen var likeeins ein forstadsbane for bytrikk på denne tida, knytt til trikkenettet i Oslo ved ei linje over Etterstad, og Lambertseterbanen vart bygd som ei sidelinje til Østensjøbanen. Til å byrje med gjekk trikkane på Lambertseterbanen i ei rute mellom Kjelsås og Bergkrystallen via Torshov - Storgata - Etterstad, men frå 1960 berre mellom Jernbanetorget framfor jernbanestasjonen Oslo Ø og Bergkrystallen.

## Bakgrunnsstoff
Olav L. Hannisdal

**Olav L. Hannisdal** () var ein norsk forfattar,  og tidlegare redaktør, lærar, rektor og lokalpolitikar (KrF). Han var ein av skiparane av avisa *[[Strilen]]* og mangeårig redaktør. I 2005 fekk han Kongens fortenestemedalje i sylv for innsatsen sin.

Attåt arbeidet som lærar og rektor i Lindås var Hannisdal redaktør for *Strilen* frå 1961 til 1977. Han sat i kommunestyret og på fylkestinget for Kristeleg Folkeparti, og var aktiv i Lindås og Nordhordland indremisjon, Motorførernes Avholdsforbund, Lindås fråhaldslag og Lindås mållag. Hannisdal skreiv òg tre romanar og nokre sakprosabøker. Han debuterte som skjønnlitterære forfattar med *Sand i eit timeglas* i 1978.

## Bøker
* 1978 &ndash; *Sand i eit timeglas* &ndash; Roman
* 1980 &ndash; *Medaljen* &ndash; Roman
* 1987 &ndash; *Honning or berg* &ndash; Roman

## Prisar og utmerkingar
* 1978 &ndash; Kulturprisen til Lindås kommune
* 2005 &ndash; Kongens fortenestemedalje i sylv

## Referansar

## Bakgrunnsstoff
* Bøker av Olav L. Hannisdal digitalisert hjå Nasjonalbiblioteket
* Om Olav L. Hannisdal på nettstaden til Bergen Offentlige Bibliotek 
* Utgjevingar av Olav L. Hannisdal i BIBSYS Ask
Furusetbanen

**Furusetbanen** er ei av linjene i T-banenettet i Oslo. Banen vart bygd med T-banestandard som ei sidelinje frå T-banelinja Østensjøbanen på Hellerud i Oslo, og går gjennom dei tettfolka områda langs sørsida av Groruddalen. Endestasjonen Ellingsrudåsen i Oslo ligg ikkje langt frå kommune- og fylkesgrensa mot Lørenskog kommune og Akershus fylke. Mykje av linja, og fleire av stasjonane, ligg under jorda.

Furusetbanen vart opna mellom Hellerud og Haugerud i 1970, lengd til Trosterud i 1974, til Furuset i 1978 og til Ellingsrudåsen i 1981. Det er lagt til rette for at banen kan lengjast inn i Lørenskog kommune, men vedtak om dette er ikkje gjort.
Vørterøl

**Vørterøl** er ein type næringsrikt øl utan alkohol, laga av malt, humle og vatn, og til liks med mange andre leskedrykkar, tilsett gassen karbondioksid (CO2), ofte kalla kolsyre.

Vørterølet vart oppfunne i 1903 av Schous Bryggeri i Oslo.
Ålvundeid kyrkje

**Ålvundeid kyrkje** er ei kyrkje med åttekanta grunnplan på Ålvundeid i  Sunndal kommune i Møre og Romsdal fylke, Møre bispedømme.

Kyrkja er frå  1848, restaurert i 1955, bygd i tre, og har 230 plassar. Arkitekt var Ole Pedersen Tøfte (kalla «Tøftinj» og «Gammeltøftinj» - kyrkjebyggaren i Sunndal),  ein smed, handverkar og bonde som òg stod bak bygginga av Romfo kyrkje i Sunndal.

## Fotnote

## Bakgrunnsstoff
* Om Ålvundeid kyrkje i Den norske kyrkjas Kyrkjebyggdatabase
*
*Gamle fotografi som gjeld Ålvundeid kyrkje
Kleive kyrkje

**Kleive kyrkje** er ei åttekantkyrkje (kyrkje med åttekanta grunnplan) i empirestil på Kleive i Molde kommune, vigsla i 1858.
    
Kyrkja, som er i tre og har om lag 270 plassar, vart bygd etter standardteikningar som arkitekt Christian H. Grosch hadde utarbeidd. Byggmeister var Bottolv Groven frå Kleive. Riksantikvaren har registret kyrkja på lista over verneverdige bygningar.

## Kleive kyrkjes forgjengarar
I Trondhjems Reformats 1589, ein kommisjonsrapport over den lokalkyrkjelege økonomien i Trondhjems stift, er det tale om ei stavkyrkje på Kleive. Denne stavkyrkja var riven i 1697 og erstatta same året av ei krosskyrkje bygd i tømmer.  I 1857 vart korskyrkja riven og erstatta av den kyrkja som står på staden no.

## Bakgrunnsstoff
* 
* 
*
Adams Mountains

**Adams Mountains** er ei lita, men veldefinert fjellgruppe i Queen Alexandra Range i Antarktis som grensar til Beardmore-, Berwick-, Moody- og Bingleybreen. Det vart oppdaga av den britiske antarktiskekspedisjonen (1907–09) og namngjeve Adams Mountains etter løytnant Jameson B. Adams, nestkommanderande på ekspedisjonen. Terra Nova-ekspedisjonen (1910–13) avgrensa namnet til **Mount Adams** om eit høgt fjell i gruppa, men det originale namnet vart flytta attende til heile fjellkjeda seinare. 

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Adams Mountains|Adams Mountains]]» frå ,  den 28. februar 2013.* 
*** oppgav desse kjeldene:*
Barton Mountains

**Barton Mountains** er ei fjellkjede i Ross Dependency i Antarktis. Ho består av Mount Usher, Graphite Peak, Tricorn Mountain og Mount Clarke, og ligg sør for Commonwealth Range og Hughes Range og grensar til Keltiebreen, Brandaubreen, Leigh Huntbreen og Snakeskinbreen i Dronning Maudfjella. Dei vart kartlagde av US Geological Survey frå landmålingar og frå flyfotografi teken av U.S. Navy , 1958&ndash;63.

Fjella vart namngjevne av Advisory Committee on Antarctic Names etter kapteinløytnant Walter H. Barton i US Navy, øvstkommanderande i skvadron VXE-6 ved Beardmore South Camp i 1985&ndash;86. Barton utvikla, koordinerte, og utførte den logistiske planen for denne store og avsidesliggande leiren. Planen tok 78 dagar å utføre og kravde over 800 flytimar frå Beardmorebreen-området.

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Barton Mountains|Barton Mountains]]» frå ,  den 28. februar 2013.* 
*** oppgav desse kjeldene: 
* *
Britannia Range

**Britannia Range** er ei antarktisk fjellkjede avgrensa av Hatherton- og Darwinbreen i nord og Byrdbreen i sør, vestover av Rossisen. Det vart oppdaga av Discovery-ekspedisjonen (1901–04) under Scott.

Fjellkjeda er kalla opp etter HMS «Britannia», eit fartøy som vart nytta som sjøkrigsskule i England, der fleire av offiserane på ekspedisjonen til Scott hadde gått på. 

## Sjå òg
*Pritchard Peak

## Kjelder
*
Carnegie Range

**Carnegie Range** er ei fjellkjede i Ross Dependency. Ho er 18&nbsp;nautiske mil lang, og går frå nord til sør mellom Errantbreen og Holyoake Range i vest og Algiebreen og Nash Range i aust. Fjellkjeda stig til over 1400 moh og er isdekt utanom fjelltoppar og ryggar i nord og Russell Bluff i sørenden. Ho vart namngjeven av Advisory Committee on Antarctic Names etter Andrew Carnegie, ein amerikansk industrileiar frå Skottland som grunnla mange institusjonar for utdanning og forsking i USA, Storbritannia og andre engelsktalande land.

## Kjelder
Churchill Mountains

**Churchill Mountains** er ei fjellkjede som grensar til Rossisen på vestsida mellom Byrdbreen og Nimrodbreen i Antarktis. Fleire av dei høgare fjella, som Mounts Egerton, Field, Nares, Wharton og Albert Markham vart oppdaga og namngjeven av Discovery-ekspedisjonen, 1901-04, under Robert Falcon Scott

Fjella vart kartlagde i detalj av USGS frå Tellurometer-målingar, 1960-61, og flyfoto tekne av U.S. Navy, 1960. Ho vart namngjeven av US-ACAN etter sir Winston Churchill.
__NOTOC__
## Fjell

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Churchill Mountains|Churchill Mountains]]» frå ,  den 28. februar 2013.* 
*** oppgav desse kjeldene:*
Cook Mountains

**Cook Mountains** er ei gruppe fjell i Ross Dependency. Fjella grensar til Mulock- og Darwinbreen i Antarktis. Delar av fjella vart først sett frå Rossisen av Discovery-ekspedisjonen (1901–04). Resten av fjella vart kartlagde av gruppa frå New Zealand under CTAE (1956–58), og USGS frå Tellurometer-målingar og flyfoto tekne av US Navy, 1959-63.

Ho vart namngjeven av NZ-APC for kaptein James Cook.

## Kjelder
*
Jon P. Enlid

**Jon Pedersen Enlid** () var ein norsk diktar og gardbrukar frå Budal i Trøndelag.

Enlid debuterte som forfattar i 1969 med diktsamlinga *Utkantgrend*. Før det hadde han hatt småstykke, dikt, artiklar og forteljingar på trykk i ulike blad, aviser og julehefte og medverka i antologiane *Trøndsk lyrikk* 1966 og 1967.
Han arbeidde på farsgarden frå konfirmasjonsalderen og tok sjølv over garden frå kring 1950. Attåt gardsarbeidet hadde han fleire kommunale verv og var mellom anna formann og sekretær i skulestyret, og sat òg i kommunestyret og formannskapet.

## Bøker
* 1969 &ndash; *Utkantgrend* &ndash; Diktsamling
* 1977 &ndash; *Grend* &ndash; Diktsamling
* 1985 &ndash; *I Morgedalane* &ndash; Diktsamling

## Referansar

## Bakgrunnsstoff
* Bøker av Jon P. Enlid digitalisert hjå Nasjonalbiblioteket
* 
* Utgjevingar av Jon P. Enlid  i BIBSYS Ask
Frigate Range

**Frigate Range** er ei høg fjellkjede som strekkjer seg 12&nbsp;nautiske mil aust frå Mount Markham i Queen Elizabeth Range i Antarktis. Ho vart namngjeven av den nordlege gruppa av New Zealand Geological Survey Antarctic Expedition (1961–62) til minne om arbeidet til fregattane frå New Zealand som patruljerte kring Antarktis.

## Kjelder
Geologists Range

**Geologists Range** er ei fjellkjede kring 55&nbsp;km lang, mellom Lucy- og Nimrodbreen i Antarktis. Ho vart oppdaga av den nordlege gruppa under New Zealand Geological Survey Antarctic Expedition (NZGSAE) (1961-62) og namngjeve til minne om arbeidet til geologane som utforska Antarktis.

Av fjell i fjellkjeda finn ein Mount Albrigght, Mount Csejtey, Mount Isbell &ndash; 2360&nbsp;moh, Mount Macpherson &ndash; 2360&nbsp;moh, Mount Summerson &ndash; 2310&nbsp;moh og Vogt Peak &ndash; 2180&nbsp;moh. Andre geologiske kjennemerke i fjella er Boucot Plateau, Endurance Cliffs, McKay Cliffs og Wellman Cliffs. 

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Geologists Range|Geologists Range]]» frå ,  den 28. februar 2013.* 
*** oppgav desse kjeldene:*
Grosvenor Mountains

**Grosvenor Mountains** er ei gruppe vidt spreidde fjell og nunatakar som stig opp av polarplatået i Antarktis, aust for toppen av Millbreen. Dei strekkjer seg frå Mount Pratt i nord til Mount Raymond-området i sør, og frå Otway Massif i nordvest til Larkman Nunatak i søraust. Dei vart oppdaga av kontreadmiral Richard E. Byrd på ein flytur under Byrd-ekspedisjonen til Sørpolen i november 1929, og vart namngjeven av han etter Gilbert Grosvenor, leiar i National Geographic Society, som var med på å finansiere ekspedisjonen. Fleire fjell nær Mount Raymond vart visstnok observert av Ernest Shackleton i 1908, men vart då rekna for å vere eit framhald av Dominion Range.

## Kjelder
Holland Range

**Holland Range** er ei ulendt fjellkjede langs kysten av Antarktis, kring 60&nbsp;nautiske mil lang og som ligg like vest for Rossisen. Ho strekkjer seg frå Robbbreen til Lennox-Kingbreen. Ho vart namngjeven etter sir Sidney Holland, som var statsminister i New Zealand og som støtta deltakinga til nasjonen i Commonwealth Trans-Antarctic Expedition (1956–58).

## Kjelder
Holyoake Range

**Holyoake Range** er ei fjellkjede i den sørlege delen av Churchill Mountains som strekkjer seg 46 km frå nordvest til søraust mellom Prince Philipbreen og Errantbreen. Ho vart namngjeven av New Zealand Antarctic Place-Names Committee etter Keith Holyoake som var jordbruksminister, så statsminister og seinare leiar for opposisjonen, og gav sterk støtte til New Zealand si deltaking i Commonwealth Trans-Antarctic Expedition, 1956–58.

## Kjelder
Lyttelton Range

**Lyttelton Range** er ei smal fjellkjede sør for Dunedin Range i Admiralty Mountains i Antarktis. Fjellkjeda er 26&nbsp;km lang og dannar vestveggen av den øvre delen av Dennistounbreen.

Ho vart kartlagd av USGS frå landmålingar og flyfoto tekne av U.S. Navy, 1960-63. Ho vart namngjeven av US-ACAN etter hamnebyen Lyttelton i New Zealand, der mange ekspedisjonsskip fylte drivstoff og forsyningar på veg til Antarktis.

## Kjelder
*
Marshall Mountains

**Marshall Mountains** er ei fjellkjede oppom Beardmorebreen i Queen Alexandra Range, som i nord grensar til Berwickbreen og i sør til Swinfordbreen. Ho vart oppdaga av sørpolgruppa til den britiske antarktiskekspedisjonen (1907–09), og kalla opp etter dr. Eric Marshall, som var kirurg og kartograf i ekspedisjonen og ein av personane i polgruppa. 

## Kjelder
Moore Mountains

**Moore Mountains** er ei lita, men kjenneleg fjellkjede like nord for New Year Pass i Queen Elizabeth Range. Ho vart sett i 1957 av New Zealand Southern Party frå Commonwealth Trans-Antarctic Expedition (1956–58) og kalla opp etter R.D. Moore, kasserar i Ross Sea Committee.

## Kjelder
Queen Alexandra Range

**Queen Alexandra Range** er ei stor fjellkjede i Aust-Antarktis, kring 160&nbsp;km, som grensar til heile vestsida av Beardmorebreen frå Polarplatået til Rossisen. Andre namn på denne fjellkjeda er **Alexandra Mountains**, **Alexandra Range** og **Königin Alexandra Gebirge**.

Det høgaste fjellet i fjellkjeda er Mount Kirkpatrick på 4528&nbsp;moh. Andre fjelltoppar i fjellkjeda omfattar Mount Dickerson på 4120 moh.

Denne fjellkjede vart oppdaga på resia mot Sørpolen av den britiske antarktiskekspedisjonen (1907-09), og vart namngjeven av Ernest Shackleton etter dronning Alexandra av England.  Shackleton og mennene hans, og ein seinare ekspedisjon leia av Robert Falcon Scott, samla begge steinprøvar frå fjellkjeda som inneheldt fossil. Oppdaginga av fleircella liv så nær Sørpolen var eit av bevisa nytta i teorien om kontinentaldrift som vart publisert i 1910 og 1912. 

## Fjell

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Queen Alexandra Range|Queen Alexandra Range]]» frå ,  den 28. februar 2013.* 
*** oppgav desse kjeldene:*
Queen Elizabeth Range

**Queen Elizabeth Range** er ei fjellkjede i Antarktis som går nesten 160 km parallelt til austsida av Marshbreen frå Nimrodbreen i nord til Lawbreen i sør. Mount Markham (4350 moh) er det høgaste fjellet i fjellkjeda.

Ho vart namngjeven av J.H. Miller frå New Zealand under Commonwealth Trans-Antarctic Expedition (1956-58) som i lag med G.W. Marsh, utforska området. Det vart kalla opp etter dronning Elizabeth II av Storbritannia, som verna ekspedisjonen.

Av fjell i fjellkjeda finn ein Mount Bonaparte, Inaccessible Cliffs, Mount Lecointe, Mount Predoehl, Mount Rabot, Prince Andrew Plateau og Sherwin Peak.

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Queen Elizabeth Range (Antarctica)|Queen Elizabeth Range (Antarctica)]]» frå ,  den 28. februar 2013.* 
*** oppgav desse kjeldene:*
Rawson Mountains

**Rawson Mountains** er ei fjellkjede i Dronning Maudfjella søraust for Rossisen. Dei ligg mellom enden av Amundsen- og Scottbreen. Av fjell i fjellkjeda finn ein Mount Wyatt (2930 moh) og Mount Weaver (2780 moh).

## Kjelder
Hughes Range

**Hughes Range** er ei høg massiv fjellkjede i Antarktis, med seks markante fjelltoppar. Den høgaste av desse er Mount Kaplan på 4230 moh. Fjellkjeda ligg aust for Canyonbreen i Dronning Maudfjella og strekkjer seg 72&nbsp;km frå samløpet til Brandau- og Keltiebreen i sør, til Giovinco forlandsbre i nord.

Fjellkjeda vart oppdaga og fotografert av kontreadmiral Byrd på ein flytur den 18. november 1929, og vart namngjeven av US-ACAN, etter tilråding frå Byrd, etter Charles Evans Hughes, justisminister i USA og rådgjevar for Byrd.

## Fjell
* Mount Kaplan
* **Mount Waterman** er eit massivt fjell, 3880&nbsp;moh, som står 5&nbsp;km nordaust for Mount Wexler. Fjellet vart oppdaga og fotografert av kontreadmiral Byrd på ein flytur 18. november 1929, og kartlagd av A.P. Crary i 1957-58. Ho vart namngjeven av Crary etter Alan Tower Waterman, direktør i National Science Foundation, som direkte støtta USA sine prosjekt i Antarktis løpet av og etter Det internasjonale geofysiske året, 1957-58.
* **Mount Wexler** er eit markant, isfritt fjell, 4025&nbsp;moh, som ligg 5&nbsp;km nordvest for Mount Kaplan, det høgaste fjellet i Hughes Range. Det vart oppdaga og fotografert av Byrd på ein flytur den 18. november 1929, og kartlagd av A.P. Crary i 1957-58. Ho vart namngjeven av Crary etter Harry Wexler, sjefsforskar for dei antarktiske prosjekta til USA i 1957-58.

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Hughes Range (Antarctica)|Hughes Range (Antarctica)]]» frå ,  den 28. februar 2013.* 
*** oppgav desse kjeldene: 
*
*
Rockefeller Mountains

**Rockefeller Mountains** er ei gruppe lågtliggande, spreidde granitttoppar og ryggar som er nesten heilt snødekte i Antarktis. Dei ligg 48&nbsp;km sør-sørvest for Alexandra Mountains på Edward VII Peninsula i Antarktis.

Fjellkjeda vart oppdaga av Byrd-ekspedisjonen den 27. januar 1929. Dei vart namngjevne av Byrd etter John D. Rockefeller, Jr., som støtta ekspedisjonen økonomisk.

## Kjelder
Worcester Range

**Worcester Range** er ei fjellkjede i Antarktis mellom Skelton- og Mulockbreen på vestsida av Rossisen. Ho er truleg kalla opp etter skuleskipet på Themsen, der mange av offsierane på dei tidlege britiske antarktisekspedisjonane fekk opplæring. Det vart oppdaga av Discovery-ekspedisjonen (BrNAE), 1901-04. Namnet vart først nytta på kart av den britiske antarktiskekspedisjonen, 1907-09.

Fjellkjeda er ein del av Prince Albert-McMurdo Range, som omfattar Prince Albert Mountains i Victoria Land. Begge desse er ein del av Dei transantarktiske fjella, som kryssar heile kontinentet.

Den høgaste fjelltoppen i fjellkjeda er Mount Harmsworth på 2765&nbsp;moh, ved nordvestenden av Deltabreen. Det vart oppdaga av BrNAE og kalla opp etter sir Alfred Harmsworth, seinare vicomte Northcliffe, som generøst støtta ekspedisjonen økonomisk.

Andre fjell er Mount Marks (~2600 moh), kalla opp etter Rodney Marks og Portal Mountain (2555 moh).

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Worcester Range|Worcester Range]]» frå ,  den 28. februar 2013.* 
*** oppgav desse kjeldene:*
Tangra Mountains

**Tangra Mountains** (bulgarsk *Тангра Планина*, 'Tangra Planina') er den største fjellkjeda på Livingston Island i Sør-Shetlandsøyane i Antarktis. Fjellkjeda fekk ikkje namn før 2001, då ho vart kalla opp etter den bulgarske guden Tangra.

Tangra Mountains er 30&nbsp;km lang mellom Barnard Point og Renier Point, 8&nbsp;km brei, og grensar til Moon Bay og Huronbreen i nord, Huntressbreen i nordvest, False Bay i vest og Bransfieldsundet mot søraust, og er knytt til Bowles Ridge via Wörner Gap og til Pliska Ridge via Nesebar Gap. Fjellet er delt inn i tre hovudkammar: Friesland Ridge i vest, Levski Ridge i midten og Delchev Ridge i aust.

Det ligg mange isbrear i Tangra som Huron, Huntress, Ruen Icefall, Peshterabreen, Charitybreen, Tarnovo forlandsbre, Prespabreen, Macybreen, Boyanabreen, Srebarnabreen, Magurabreen, Dobrudzhabreen, Ropotamobreen, Strandzhabreen, Pautaliabreen, Sopot forlandsbre og Iskarbreen.

Camp Academia ligg nordvest for foten av Zograf Peak og er den beste vegen inn i dei sentrale Tangra Mountains via Catalunyan Saddle (1260&nbsp;moh.) i sør og Lozen Saddle (437&nbsp;moh.) i aust. 


Fil:Tangra-Great-Needle.jpg|Helmet Peak og Great Needle Peak frå Kuzman Knoll.
Fil:Presian.jpg|Mount Friesland frå vestsida av Lyaskovets Peak.
Fil:Great-Needle.jpg|Great Needle Peak frå Bransfieldsundet.
Fil:Bruix.jpg|Delchev Ridge frå Melnik Peak.
Fil:Tangra-Mountains-location-map.png|Plasseringa til Tangra Mountains på Livingston Island i Sør-Shetlandsøyane.
Bowles_Ridge_and_Tangra_Mountains.png|Topografisk kart over Bowles Ridge og Tangra Mountains.


## Sjå òg
* Bulgarske namn i Antarktis
* Antarctic Place-names Commission
* St. Kliment Ohridski-basen
* Camp Academia
* Tangra 2004/05-ekspedisjonen
* Bansko Peak

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Tangra Mountains|Tangra Mountains]]» frå ,  den 28. februar 2013.* 
*** oppgav desse kjeldene:*
* D. Gildea. 2003 - Omega Livingston Island GPS Expedition . Antarktis Mountains: Climbing i Antarktis.
* L.L. Ivanov, Livingston Island: Tangra Mountains, Komini Peak, west slope new rock route; Lyaskovets Peak, first ascent; Zograf Peak, first ascent; Vidin Heights, Melnik Peak, Melnik Ridge, first ascent, *The American Alpine Journal *, 2005, 312-315.
* Livingston Island, *Climb Magazine*, Issue 14, Kettering, UK, April 2006, 89-91

* Gildea, D. ''Mountaineering in Antarctica: complete guide: Travel guide.'' Primento and Editions Nevicata, 2015. ISBN 978-2-51103-136-0
* Ivanov, L. General Geography and History of Livingston Island. In: *Bulgarian Antarctic Research: A Synthesis*. Eds. C. Pimpirev and N. Chipev. Sofia: St. Kliment Ohridski University Press, 2015. pp. 17-28. ISBN 978-954-07-3939-7


## Bakgrunnsstoff
* Tangra 2004/05 Expedition
* Expedition Omega Livingston 2003
* Antarctic Mountains: Climbing in Antarctic
Søre Petermannkjeda

**Søre Petermannkjeda** (tysk *Südliche Petermannkette*) er ei av Petermannkjedene, som går 35&nbsp;km frå nordaust til sørvest frå Svarthausane til Gneisskolten i Wohlthatmassivet i Dronning Maud Land. Neustruevfjellet er ein 2900 meter høg fjelltopp som ligg 8&nbsp;km nordaust for Gneisskolten.

Søre Petermannkjeda vart oppdaga og kartlagd frå flyfoto av Den tredje tyske antarktisekspedisjonen (1938-1939), leia av kaptein Alfred Ritscher. Fjellkjeda vart namngjeven etter den sørlege plassringa i Petermannkjedene. Den tyske forma av namnet vart tilrådd av US-ACAN for å samsvare med dei andre fjellkjedene i Petermannkjedene.

## Kjelder


**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Südliche Petermann Range|Südliche Petermann Range]]» frå ,  den 26. februar 2013.* 
*** oppgav desse kjeldene: *
*
*


## Bakgrunnsstoff
* US Geological Survey, Geographic Names Information System (GNIS)
* Scientific Committee on Antarctic Research (SCAR)
Akson

**Akson** er utlauparar til cellekroppen som leiar impulsar frå nervecella. Denne lange nervetråden kan bli opptil 1 m.

## Kjelder
* Eureka! 9 av Merte Hannisdal, John Haugan, Morten Munkvik. ISBN 978-82-05-33429-8
Dendritt i anatomi

**Dendritt** er ein utlaupar som tar imot informasjon frå ei nervecelle til ei anna og leier impulsar til nervecella.

## Kjelder
* Eureka! 9 av Merte Hannisdal, John Haugan, Morten Munkvik. ISBN 978-82-05-33429-8

## Bakgrunnsstoff
Epilepsi

**Epilepsi** er ei gruppe nevrologiske lidingar som er kjenneteikna av epileptiske anfall. Anfalla kan utløysast av stress, søvnproblem, mensen og alkohol.

## Kjelder
* Eureka! 9 av Merte Hannisdal, John Haugan, Morten Munkvik. ISBN 978-82-05-33429-8

## Bakgrunnsstoff

*Epilepsi i Folkehelseinstituttet.
Hypofyse

**Hypofysen** (av hypo- og gr. 'vekst') eller **hjernevedhenget** eller **glandula pituitaria** er eit lite organ som ligg på undersida av hjernen i eit søkk i kraniet. Hos mennesket består hypofysen av ein framlapp og ein baklapp. Hos mange dyr finst også ein tydeleg mellomlapp. 

Organet har dobbelt opphav i fosterlivet: Framlapp og mellomlapp oppstår som utbuktning frå taket i munnhola, baklappen er ei nedbukting frå hjernen. Med noko varierande utforming er hypofysen bygd som eit dobbeltorgan hjå alle virveldyr, også fiskane. Slimålar har framlappen som ein frittståande kjertel.

I framlappen blir det produsert ei rekkje hormon, mellom dei veksthormonet som er viktig for vekst og utvikling hjå ein organisme, medan dei andre er naudsynte for funksjonen til andre endokrine organ. Denne delen av hypofysen er på den måten overordna dei fleste av dei andre endokrine organa. Framlappen står på si side under kontroll av hypothalamus idet eit fint nett av blodårer fører visse hormon frå hypothalamus til framlappen. Baklappen er lagringsstad for to hormon som blir danna i hypothalamus (vasopressin og oksytocin) og som herfrå blir ført til baklappen og blir frigjorde herfrå etter behov.

## Kjelder

## Bakgrunnsstoff
Bunger Hills

**Bunger Hills**, **Bunger Lakes** eller **Bunger [[antarktisk oase|Oasis]]** er ei fjellkjede på kysten av Knox Coast i Wilkes Land i Antarktis, som består av ei gruppe låge, runde åsar som er isfrie store delar av året. Dei ligg sør for Highjump Archipelago.

Fleire små vatn ligg i Bunger Hills, mellom anna Algae Lake (òg kalla Lake Figurnoye), som er 25 km lang og 137 meter djup. Fjellkjeda vart kartlagd frå flyfoto tekne av Operasjon Highjump (1946-1947) og vart namngjeven av USA Advisory Committee on Antarctic Names (US-ACAN) etter kapteinløytnant David E. Bunger, ein flypilot under operasjonen på eit av tre fly som tok flyfoto av denne kysten. Bunger flyet hans landa på ein isfri innsjø i desse fjella i februar 1947.

Bunger Hills er omgjeve av isbrear. I søraust ligg dei bratte skråningane av isen som kjem frå det antarktiske isdekket, og i nord ligg Shackleton isbrem, som skil området frå det opne havet. Det isfri området dekkjer kring 450&nbsp;km², og i følgje somme kjelder så mykje som 750 til 942&nbsp;km² (men desse omfattar eit havområde som ikkje er dekt av kontinentalisen eller Shackletonisen). Leiaren for Operasjon Highjump, admiral Richard E. Byrd sa om Bunger Hills at det var «ein av dei mest merkverdige stadane på jorda. Ei øy høvande for liv finst i eit univers av død».

Cape Hordern er eit isfritt nes med morenestein over, ved vestenden av Bunger Hills. Det vart oppdaga av medlemmar av den vestlege gruppa under Den australasiatiske antarktisekspedisjonen (1911-1914), men dei klarte ikkje å nå fram til neset på grunn av store bresprekkar i Denmanbreen og Scottbreen. 

## Stasjonar
Sovjetunionen bygde ein forskingsstasjon kalla *Oazis* (Оазис) i midten av området. Han kom i drift frå 15. oktober 1956, med to bygningar for åtte personar. Stasjonen vart gjeve til Polen den 23. januar 1959, og fekk det nye namnet *A. B. Dobrowolski-stasjonen* (kalla opp etter Antoni Dobrowolski). Stasjonen var berre i drift nokre få veker etter det. Den 22. februar 1979 kom stasjonen i drift ei kort stund, men eit forsøk på å overvintra vart mislykka og dei som var der måtte evakuerast til Mirny-stasjonen (350&nbsp;km i vest) den 17. mars. 

Ei betongsøyle vart reist av den første polske antarktisekspedisjonen ved Dobrowolski-stasjonen i januar 1959 for målingar av tyngdekrafta, og det magnetiske observatoriet ved stasjonen til minne om opninga av Oazis-stasjonen i 1956, og er i dag rekna som historiske stader og kulturminne i Antarktis.

Sovjetunionen vart interssert i Bunger Hills att seint i 1980-åra og bygde ein ny stasjon - Oazis-2 - nokre hundre meter vest for Dobrowolski. Stasjonen vart nytta om sommaren fram til midten av 1990-åra.

Kring 7 km nordvest for Dobrowolski har Australia drive ein sommaropen stasjon kalla Edgeworth David Base, kalla opp etter Edgeworth David, sidan 1986.

## Sjå òg
* Mill Island

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Bunger Hills|Bunger Hills]]» frå ,  den 28. februar 2013.* 
*** oppgav desse kjeldene:*
Craddock Massif

**Craddock Massif** er eit fjellmassiv i Sentinel Range i Ellsworth Mountains i det chilenske kravområdet i Vest-Antarktis.

Craddock Massif ligg ved søraustsida av Vinson Massif, mellom Hammer Col og Karnare Col mellom Vinson Massif og dei sørlege Sentinel Range. Det høgaste fjellet i Craddock Massif er Mount Rutford, ein spiss topp på 4477&nbsp;moh. Andre fjell i Craddock Massif er frå nord til sør Bugueño Pinnacle, Rada Peak og Mount Craddock.

Sentinel Range vart oppdaga og fotografert frå lufta den 23. november 1935 av Lincoln Ellsworth. Heile fjellkjeda, inkludert Craddock Massif, vart kartlagd av US Geological Survey frå flyfoto teken av U.S. Navy, 1958–61.

Massivet vart opphavleg kalla «Mount Craddock» av Advisory Committee on Antarctic Names (US-ACAN) i 1965, men på seinare kart var namnet gjeve til den sørlegaste toppen i massivet. 

## Sjå òg
* Sentinel Range

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Craddock Massif|Craddock Massif]]» frå ,  den 28. februar 2013.* 
*** oppgav desse kjeldene:*


## Bakgrunnsstoff
* Scientific Committee on Antarctic Research (SCAR) 
* Composite Gazetteer of Antarctica
Alexandra Mountains

**Alexandra Mountains** er ei gruppe låge, spreidde fjell nord på Edward VII Peninsula, like sørvest for Sulzberger Bay i Marie Byrd Land i Antarktis. Det vart oppdaga i januar-februar 1902 av Discovery-ekspedisjonen i løpet av ein utforskingssegla med «Discovery» langs Rossisen. Fjellkjeda er kalla opp etter Alexandra, då dronning av Storbritannia.

## Fjell
* **Balsley Peak** er eit fjell (ca 1100 moh.) som ligg 2,6&nbsp;km søraust for La Gorce Peak. Ho vart namngjeven av Advisory Committee on Antarctic Names (US-ACAN) (2004) etter James R. Balsley, U.S. Geological Survey, som utførte magnetometer-målingar frå fly nær denne toppen i løpet av U.S. Navy Operasjon Highjump, 1946-47.
* **Bowman Peak** er ein fjelltopp på sørsida av Butlerbreen i Alexandra Mountains. Det vart oppdaga av Byrd-ekspedisjonen i 1929 og kalla opp etter John McEntee Bowman, direktør i Bowman-Biltmore Hotels Corporation, som donerte hovudkvarter for førebuinga av ekspedisjonen.
* **Mount Josephine** er eit fjell med markante steinutspring, 10&nbsp;km søraust for Bowman Peak. Det vart oppdaga av kontreadmiral Byrd under Byrd-ekspedisjonen den 5. desember 1929, og vart namngjeven av han i løpet av Byrd-ekspedisjonen (1933-35) etter Josephine Clay Ford, dotter til Edsel Ford, som støtta ekspedisjonane.
* **La Gorce Peak** er eit markant fjell 13&nbsp;km sørvest for Mount Josephine og er det høgaste fjellet i Alexandra Mountains. Det ligg heilt sør i fjellkjeda. Det vart oppdaga i februar 1929 av Byrd-ekspedisjonen, og vart namngjeven av Byrd etter John Oliver La Gorce.
* **Scott Nunataks** er eit kjenneleg fjell heilt nord i Alexandra Mountains. Det vart oppdaga i 1902 av Discovery-ekspedisjonen under kaptein Robert F. Scott og kalla opp etter Scott av løytnant Kristian Prestrud, leiaren for det austlege sledelaget under Sørpolekspedisjonen til Amundsen som gjekk til topps på dette fjellet då dei utforska Edward VII Peninsula i 1911.
* **Sneddon Nunataks** er ei gruppe nunatakar ved kysten på nordsida av Edward VII Peninsula ovanom Swinburne isbrem og Sulzberger Bay. Dei står 17&nbsp;km søraust for Scott Nunataks nord i Alexandra Mountains. Nunatakane finst på eit kart frå Byrd-ekspedisjonen, 1928-30. Dei vart namngjevne av US-ACAN etter Donald L. Sneddon i US Navy, som var elektrikar på Byrd-stasjonen vinteren i 1967.
* Mount Swadener
* **Mount Youngman** er eit snødekt fjell (620 moh.) på kysten, 6,5&nbsp;km søraust for Scott Nunataks. Det står ved Cumbiebreen ovanom Swinburne isbrem og Sulzberger Bay som ligg like nord. Fjellet vart først kartlagd av US Geological Survey (USGS) frå landmålingar og flyfoto tekne av U.S. Navy, 1964-66. Ho vart namngjeven av Advisory Committee on Antarctic Names (US-ACAN) etter kaptein Samuel A. Youngman i US Navy, militærlege på «Commander», eit skip nytta under Operasjon Deep Freeze 1969 og 1970.

## Kjelder


**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Alexandra Mountains|Alexandra Mountains]]» frå ,  den 28. februar 2013.* 
*** oppgav desse kjeldene:*
*
Arnardo

**Arne Otto Lorang Andersen**, best kjend med kunstnarnamnet **Arnardo** eller **Arne Arnardo**, () var ein norsk artist og sirkusdirektør for sitt eige sirkus, Cirkus Arnardo. 

Arnardo byrja som trapesartist og anna, men vart landskjend då han i 1949 starta Noreg sitt første omreisande sirkus, *Cirkus Arnardo*. Der var han sirkusdirektør, tryllekunstnar, hypnotisør med meir. Arnardo vart heidra med mellom anna *Kongens fortenestemedalje* i gull. Cirkus Arnardo reiser framleis Noreg rundt i sommarhalvåret  leia av etterkomarane. 

Arnardo utga sjølvbiografien *Sirkusliv* i 1962. I 1954 spela han sirkusdirektør i den norske spelefilmen *Cirkus Fandango*.

I 1983 var han tildelt Teskjekjerringprisen.

## Bakgrunnsstoff
*Cirkus Arnardo sine heimesider
* Søkbar digitalkopi av Finn Jor og Jørn-Kr. Jørgensen: ''I livets manesje – et møte med Arnardo og hans cirkus – i går, i dag og i morgen'' (utgitt av Grøndahl Dreyer 1998)

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:no:Arnardo|Arnardo]]» frå ,  den 28. februar 2013.*
Duncan Mountains

**Duncan Mountains** er ei gruppe kystfjell som strekkjer seg over 18&nbsp;nautiske mil frå munningen av Liv-breen til munningen av Strombreen ved den inste delen av Rossisen. Dei vart oppdaga av Byrd-ekspedisjonen i november 1929 og kalla opp etter James Duncan, leiaren av Tapley Ltd, som var speditørar for Byrd-ekspedisjonane ved Dunedin på New Zealand.

## Kjelder
Gabbro Hills

**Gabbro Hills** er ei gruppe fjellryggar og kystfjell på grensa til Rossisen mellom Barrettbreen og Goughbreen og som strekkjer seg sørover til Ropebrake Pass. Dei fekk dette namnet av den sørlege gruppa under New Zealand Geological Survey Antarctic Expedition (1963–64) på grunn av mykje gabbro i fjella, ein mørk, plutonisk bergart i området.

## Kjelder
Gamburtsevfjella

**Gamburtsevfjella** (òg kalla **Gamburtsev subglasiale fjellkjede**) er ei subglasial fjellkjede aust i Antarktis, nær Dome A. Fjellkjeda vart oppdaga av Den tredje sovjetiske antarktisekspedisjonen i 1958 og er kalla opp etter den sovjetiske geofysikaren Grigorij A. Gamburtsjov. Ho er kring 1200&nbsp;km lang, og sjølve fjella er kring 2700 meter over havet, men er dekt med over 600 meter is og snø. Ein trur at Gamburtsevfjella har omtrent same storleik som Alpane i Europa, og det er så langt usikkert korleis dei oppstod, men ein trur at fjella er meir enn 34 millionar år gamle og kanskje opp mot 500&nbsp;millionar år gamle. Datamodellar indikerer at Det austantarktiske isdekket vart danna frå isbrear som starta å flyte ned frå Gamburtsev-fjella mot slutten av eocen. Vostok subglasiale høgland er ei austleg forlenging av Gamburtsev subglasiale fjellkjede.

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Gamburtsevfjella|Gamburtsevfjella]]» frå ,  den 28. februar 2013.* 
*** oppgav desse kjeldene:*
Ulrich Wehling

**Ulrich Wehling** () er ein tysk tidlegare kombinertløpar frå Halle som representerte Aust-Tyskland. Han vart olympisk meister tre gongar på rad i tida 1972-80, og vart verdsmeister i 1974. Wehling vann ein medalje i alle dei internasjonale meisterskapane han deltok i og stod nesten alltid på pallen i dei større internasjonale kombinerttevlingane.

Frå 1982 var Wehling generalsekretær i det nasjonale skiforbundet i Aust-Tyskland. Sidan 1992 har han vore sportsdirektør for kombinert i Det internasjonale skiforbundet (FIS), og busett i Sveits.

## Aktiv
Wehling debuterte internasjonalt med ein fjerdeplass i Svenska skidspelen i Falun i 1971. Året etter vart han olympisk meister under vinter-OL 1972. Han vann då ein klar siger, andremann Rauno Miettinen frå Finland var nærare åtte poeng bakom. I 1973-sesongen kom Wehling på andreplassen i Svenska Skidspelen, berre slått av landsmannen Hans Hartleb. Etter å ha vorte verdsmeister i Falun i 1974, vann Wehling i 1975 rubbel og bit i kombinert i dei nordiske skileikane; Lahti-spelen, Svenska Skidspelen og Holmenkollrenna, einast i Lahti makta konkurrentane gje han kamp om sigeren.

Wehling forsvara OL-tittelen i Innsbruck i 1976, og vann same sesongen kombinertrennet i Holmenkollen for andre gong. I 1977 gjekk han til topps i Holmenkollen for tredje gong, men måtte nøye seg med tredjeplassen i Lahti bakom landsmannen Konrad Winkler og Rauno Miettinen. Nett desse to, Winkler og Miettinen, plasserte seg føre Wehling på resultatlista i ski-VM 1978 i nettopp Lahti, dermed vart pallplasseringane dei same i dei to tevlingane, som altså gjekk føre seg i same hoppbakken og dei same løypene.

I 1979 vann Wehling kombinertøvinga i Svenska Skidspelen framom Tom Sandberg, med Hallstein Bøgseth på tredjeplass. Wehling vann i Lake Placid i 1980 sitt tredje strake OL-gull i kombinert, ein prestasjon ingen andre har makta.

Wehling vart tildelt Holmenkollmedaljen i 1976.

## Kjelder

* *Sportsboken*, aktuelle årgangar
*
Konrad Winkler

**Konrad Winkler** () er ein tysk tidlegare kombinertløpar frå Neuhausen i Erzgebirge og som representerte Aust-Tyskland. Han vart verdsmeister i kombinert i 1978, fekk VM-sølv i 1982 og tok bronsemedaljen i vinterleikane både i 1976 og 1980.

## Aktiv
Winkler vart i 1974 europameister i kombinert for juniorar. Året etter vart han nummer ni i øvinga både i Lahti og Holmenkollen. Under vinter-OL i Innsbruck i 1976 fekk han bronsen i kombinert bakom landsmannen Ulrich Wehling og sølvvinnaren Urban Hettich frå Vest-Tyskland. I 1977-sesongen vann han klare sigrar både i Lahti og i Svenska skidspelen i Falun.

Winkler var i 1978 tilbake i Lahti, der han vann gullmedaljen i kombinert under VM 1978. På dei to andre medaljeplassane kom Rauno Miettinen frå Finland og førnemnde Ulrich Wehling, ein rein kopi av sigerspallen under Lahti-spelen året i førevegen. To år seinare, under OL 1980 var rollene omsnudd for dei to austtyskarane; Wehling vann gullet og Winkler fekk bronsen, og mellom seg på resultatlista hadde dei ein finne, denne gongen var det Jouko Karjalainen som tok sølvmedaljen. 

I 1981 kom Winkler på andreplass i kombinertrennet i Holmenkollen, slått av Jouko Karjalainen. Eitt år etter var han tilbake i Kollen-anlegga og det vart ein ny andreplass. Han og landsmannen Uwe Dotzauer kjempa jamsides i oppløpet med Tom Sandberg om å vinne VM-tittelen i kombinert under ski-VM 1982. Winkler slo Dotzauer med eit halvt sekund, men måtte nøye seg med sølvmedaljen, to tidels sekund bakom Sandberg. 

Winkler la opp etter 1982-sesongen.

## Kjelder
* *Sportsboken*, aktuelle årgangar
*
Grove Mountains

**Grove Mountains** er ei stor, spreidd rekkje av fjell og nunatakar over eit område på kring 40 gonger 32&nbsp;km, kring 150 km aust for Mawson Escarpment i American Highland i Antarktis. Dei vart først fotografert frå lufta under U.S. Navy Operasjon Highjump, 1946–47, og vart namngjeven av Australian Antarctic Names and Medals Committee etter skvadronleiar I.L. Grove, som var pilot med Australian National Antarctic Research Expeditions, og som i november 1958 landa i desse fjella.

## Sjå òg
*Prince Charles Mountains

## Kjelder
Horlick Mountains

**Horlick Mountains** er ei fjellkjede i Dei transantarktiske fjella i Antarktis, som ligg ust for Reedybreen og omfattar Wisconsin Range, Long Hills og Ohio Range.

Fjella vart oppdaga i to observasjonar av Byrd-ekspeidsjonen, 1933-35, den eine observasjonen av Kennett L. Rawson unde rein flutur den 22. november 1934 og den andre av Quin Blackburn i desember 1934. Delar av Wisconsin Range vart registert på flyfoto tekne av USN Operation Highjump, 1946-47. Heile fjellgruppa vart kartlagd frå flyfoto tekne av U.S. Navy 1959-64. Fjella vart namngjevne av admiral Richard E Byrd etter William Horlick i Horlick's Malted Milk Corp., som støtta ekspedisjonen i 1933-35.

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Horlick Mountains|Horlick Mountains]]» frå ,  den 28. februar 2013.* 
*** oppgav desse kjeldene:*