open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
LU-faktorisering

Ei **LU-faktorisering** innanføre lineær algebra er ei matrisefaktorisering som deler opp ei matrise til i ei nedre triangulær matrise og ei øvre triangulær matrise. LU-faktoriseringa finst for alle kvadratiske matriser og er numerisk stabil. Ho har fleire bruksområde særleg innanføre numerisk lineær algebra, mellom anna for å løysa likningssystem, finna determinantar, rekna ut invers og å undersøkja om ei gjeven matrise er singulær.

## Definisjon
LU-faktoriseringa finst for alle kvadratiske matriser og er definert til å vera

 A = LU 

Her er L er ei nedre triangulær matrise medan U er ei øvre triangulær matrise. 

## Motivering
LU faktoriseringa kan motiverast fullt og heilt ut frå gaussisk eliminasjon på ei matrise A til ho vert ei øvre triangulær matrise U.

E_n...E_2E_1A = U \,

Kvar operasjon på ein rad i den gaussiske eliminasjonen kan uttrykkjast ved elementære matriser der eit tal x på indeks n \times m i matrisa svarar til å leggja rad m gongar verdien x til rad n. For å få matrisa A på ei øvre triangulær form så vert kvar radoperasjon å leggja ein rad til ein rad under. I den elementære matrisa svarer dette til at n alltid vil vera større eller lik m. Altså vil alle elementærmatrisene E_n, ..,  E_2, E_1 vera nedre triangulære.

Produkt av nedre triangulære matriser er også ei nedre triangulær matrise. Inversen av ei nedre triangulær matrise er også nedre triangulær. Altså vil;

A = (E_n...E_2E_1)^{-1}U\quad \Rightarrow\quad A = E_1^{-1}E_2^{-1}...E_n^{-1}U \quad \Rightarrow\quad A=LU

Ein kan rekna ut LU-faktoriseringa direkte ved å finna dei elementære matrisene, men numerisk er ikkje dette ei optimal løysing.

## Bruksområde

### Løysa likningssystem
Ettersom LU-faktoriseringa faktoriserer i to triangulære matriser kan ein nytta forlengssubstitusjon etterfølgd av baklengssubstitusjon for å finna løysinga. Dette kan vera ein god del meir rekneeffektivt enn å nytta gaussisk eliminasjon direkte.

Når ein har ei LU faktorisering av matrisa A=LU så kan ein løysa systemet ved LUx=b ved først framlengssubstitusjon etterfølgd av baklengssubstitusjon. Ein løyser først systemet med nedre triangulære matrisa Ly=b ved framlengssubstitusjon og finn y. Ein gjev dette til systemet med den øvre triangulære matrisa Ux=y og nyttar baklengssubstitusjon for å løysa det øvre triangulære likningssystemet og finn x.

### Inversutrekning
Inversen av ei matrise A rekna ut i frå LU-faktoriseringa hennar er gjeven som:

A^{-1}=U^{-1}L^{-1}

### Singularitet
Om alle diagonalelement i både L og U er noko anna enn 0, så er matrisa ikkje-singulær.

### Determinant
Determinanten kan reknast ut ved

det(A)=det(L)\cdot det(U)
Maria Komnene

**Maria Komnene** eller **Comnena** () kan visa til:

*Maria Komnene, dotter av Alexios I (1085–etter 1136), den nest eldste dottera til keisar Alexios I Komnenos og Irene Doukaina
*Maria Komnene, niese av keisar Manuel I Komnenos, gift med  sebastos John Kantakouzenos
*Maria Komnene, dronning av Ungarn (1144–1190), gift med Stefan IV av Ungarn
*Maria Komnene, dotter av Manuel I) (1152–1182), eldstedottera til keisar Manuel I Komnenos og Bertha av Sulzbach
*Maria Komnene, dronning av Jerusalem (ca. 1150–1208/17), den andre kona til  kong Amalrik I av Jerusalem, mor til Isabella av Jerusalem
*Maria Komnene av Trebizond (d. 1439), tredje kona til keisar Johannes VIII Palaiologos og den siste keisarinna av Austromarriket
Maria Komnene, dronning av Jerusalem

**Maria Komnene** (fødd 1154, død 1208/17) var ei bysantinsk prinsesse og dronning av Jerusalem gjennom ekteskapet med kong Amalrik I av Jerusalem. 

Maria var dotter av den bysantinske prinsen Johannes Komnenos, som var hertug av Kypros og brorson av keisar Manuel I Komnenos, og Maria Taronitissa. Etter at ekteskapet hans med Agnes de Courtenay var blitt annullert i 1163 bad Amalrik om å få gifta seg med eit medlem av det bysantinske keisarhuset som ein allianse. Keisar Manuel valde då ut Maria til han. Giftarmålet blei inngått i Tyrus i 1167 med stor feiring. Då Amalrik døydde i 1174 fekk Maria Nablus som personleg len etter testamentet hans, og forlét hoffet. I 1177 gifta ho seg med Balian av Ibelin. Maria arrangerte ekteskapet mellom Alice av Champagne og Hugo I av Kypros i 1208, og dette er det siste høvet ho er omtalt frå. Ho døydde før 1217, då ho er bekrefta som død.  

## Kjelder


**Denne artikkelen bygger på «[[:sv:Maria Komnena (drottning av Jerusalem)|Maria Komnena (drottning av Jerusalem)]]» frå ,  den 1. september 2019.*
Lakk

**Lakk** er eit dekkemiddel som kan gje ei tett, ofte dekorativ og blank overflate.

Opphavleg viste ordet til japanlakk, som blir laga av harpiks frå lakktreet (*Rhus vernicifera*).

## Typar
* Politur til eldre og antikke møblar og instrument
* Ferniss er noko brukt til møbelpleie.
* Celluloselakk, tidlegare mykje brukt til å lakkera møblar
* Vinyllakk til interiør og lyse treslag.
* Akryllakk til interiør og lyse treslag.
* Neglelakk
* Oljelakk til båtlakk og golvlakk.
* Syreherdande lakk til møblar, panel, parkett etc.
* Polyuretanlakk til parkett og andre golvtypar.
* Polyesterlakk, slitesterk lakk til møblar
* Fenollakk til båtar.
* Epoksylakk til garasjegolv, vaskeromsgolv og til diverse utebruk.

## Kjelder


**Denne artikkelen bygger på «[[:nb:Lakk|Lakk]]» frå ,  den 1. september 2019.*
Komnes stavkyrkje

**Komnes stavkyrkje** låg like sør for dagens Komnes kyrkje, der det no er kyrkjegard. Dette er på grunn frå garden Komnes (gnr. 29), som ligg i skråninga nedanfor kyrkjegarden på sørsida.

Soknet (*Kaupmanzness*) er omtala i jordeboka til biskop Eystein Aslaksson, og Jens Nilssøn omtalar i sine visitasskildringar (1595) *Kopmannes* som anneks til Efteløt (hovudkyrkja i Sandsvær). Ut frå ei innskrift på ein gamal kalk trur Nicolay Nicolaysen at kyrkja var vigd til Andreas.

Kyrkja vart ikkje ikke målt opp systematisk før ho vart riven, men Christian Christie utarbeidde måleskisser og ei kort skildring i 1860, og mykje av vår kunnskap om kyrkja bygger på desse og på skildringar i samband med rekneskapar og synfaringar i tidlegare tider. Kyrkja var ifylgje Lorentz Dietrichson ei enkel, einskipa kyrkje med rektangulært skip og lågare/smalare kor, og ho hadde ikkje mykje av utskjeringar. I ein synfaringsrapport frå 1673 er kyrkja skildra å vere «af Bindingsverk» (dvs. stavverk) og ha hjørnestolpar av eik og svalgang. Koret vart seinare gjort like breitt som skipet, slik at det framstod som ei forlenging av det. Kyrkja vart riven i 1881.

## Inventargjenstandar frå stavkyrkja
Ein antemensale frå 1200-talet er bevart i Oldsaksamlinga. Elles er sentrale etterreformatoriske inventargjenstandar overførte til Efteløt kyrkje etter å ha ligge på loftet i nye Komnes kyrkje. Dette gjeld altartavla (truleg frå 1787), døypefonten (frå 1639), preikestolen og ein klokkarbenk. To benkevangar med dør, to middelalderkister o.a. er overførte til Lågdalsmuseet på Kongsberg.

## Kjelder
* Sigrid og Håkon Christie: Komnes kirke i «Norges kirker»
* 
* Jan Brendalsmmo og Jan-Erik G. Eriksson: Kildegjennomgang: Middelalderske kirkesteder i Buskerud fylke (Riksantikvaren, 2015), s.&nbsp;7.

## Bakgrunnsstoff
* 
* Arkivverket: Prestegjeld og sogn i Buskerud

## Fotnotar
Walk Away Renée/Pretty Ballerina

***Walk Away Renée/Pretty Ballerina*** er debutalbumet til det amerikanske barokkpopbandet The Left Banke, gjeve ut i februar 1967. Det er kalla opp etter dei to hitsinglane deira, «Walk Away Renée» og «Pretty Ballerina», og nådde 67. plassen på ''Billboard'' Albums-lista. Sjølv om albumet ikkje var særleg populært då det kom ut, og ei stund var temmeleg obskurt, vert det i dag rekna som eit av dei klåraste døma på barokk popmusikk.

## Bakgrunn
I 1966 gav The Left Banke ut singlane «Walk Away Renée» og «Pretty Ballerina», som nådde høvesvis femte og femtandeplassen på ''Billboard'' Hot 100. Dei var skrivne av klaverspelaren Michael Brown, som var sonen til produsenten deira og jazzfiolinisten Harry Lookofsky, og begge singlane og B-sidene deira var med på albumet. 

Dei første innspelingane for *Walk Away Renée/Pretty Ballerina* byrja i desember 1965 i det vesle World United Studio på 48th og Broadway på Manhattan, medan innspelingane for singlane fann stad i mars og november 1966. Resten av albumet vart spelt inn i januar 1967 i Mercury Studios i New York. I løpet av 1966 sparka faren til Michael Brown, Harry Lookofsky, både den orriginale trommeslagaren Warren David-Schierhorst og gitaristen Jeff Winfield, og erstatta dei med George Cameron og Rick Brand.

Dei fleste songane på albumet er sungen av Steve Martin Caro, med harmonivokal av bassisten Tom Finn og trommeslagaren Cameron. Dei fleste songane er òg spelte inn med ekstra studiomusikarar. Klaverspelaren Brown er den einaste som spelar instrument på kvar song. Det er likevel sjølve bandet som spelar på songane «Let Go of You Girl» og «Lazy Day». «What Do You Know», med solovokal av Brown, er eit tidleg døme på countryrock, på liknande vis som dei samtidige The Byrds, International Submarine Band og Buffalo Springfield.

## Innhald

### Side ein

### Side to

## Medverkande
* Steve Martin Caro — solovokal
* Michael Brown — piano, cembalo, Clavinet; solovokal (på «What Do You Know»)
* Tom Finn — bassgitar, korvokal
* George Cameron — trommer, perkusjon, korvokal; co-solovokal (på «I Haven't Got The Nerve»)
* Warren David-Schierhorst — trommer
* Jeff Winfield — elektrisk gitar
* Rick Brand — elektrisk gitar

### Andre medverkande
* Hugh McCracken — gitar
* Al Gorgoni — gitar
* George «Fluffer» Hirsh — gitar
* John Abbott — bass, gitar, strykearrangement
* Seymour Barab — bass, cello
* Joe Mack — bass
* Al Rogers — trommer
* Buddy Saltzman — trommer
* Harry Lookofsky — fiolin
* George Marge — obo
* Jackie Kelso - fløyte - ikkje oppført

## Salslister
**Album**

**Singles**

## Kjelder


**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Walk Away Renée/Pretty Ballerina|Walk Away Renée/Pretty Ballerina]]» frå ,  den 1. september 2019.* 
*** oppgav desse kjeldene:*
Walk Away Renée

«**Walk Away Renée**» er ein song skriven av Michael Brown, Bob Calilli og Tony Sansone for bandet The Left Banke. Songen kom ut på singel i juli 1966 med Steve Martin Caro på solovokal. Han låg 13 veker inne på den amerikanske singellista og nådde femteplassen.

Songen har ein fløytesolo i midten av songen. Brown fekk ideen til denne soloen frå The Mamas & the Papas-songen «California Dreamin'» som var blitt spelt inn i november 1965, men ikkje vart ein hit før tidleg i 1966. Arrangementet består av svulstige strykarar, klingande cembalo og ein fallande bassmelodi. Produksjonen er tilskriven World United Productions, Inc., men innspelinga vart produsert av faren til Brown, fiolinisten Harry Lookofsky, som òg leia strykarane.

*[[Rolling Stone]]* plasserte «Walk Away Renée» på 220. plassen på lista si over dei 500 beste songane gjennom tidene. Songen gjekk inn att på listene i versjonar av The Four Tops (1967) og Rick Price (1993).

## Medverkande
*Trommer: Al Rogers
*Bass: John Abbott
*Gitar: George (Fluffer) Hirsh
*Cembalo: Mike Brown
*Strykarar: Harry Lookofsky & Friends
*Fløyte: Jackie Kelso [ikkje oppført]
*Arrangør: John Abbott
*Solovokal: Steve Martin Caro
*Korvokal: George Cameron & Tom Finn
*Lydteknikar: Steve Jerome
*Produsert av Harry Lookofsky, Steve Jerome, Bill Jerome

## Salslister

### Vekeslister

### Årslister

## Four Tops-versjonen
Four Tops-innspelinga av songen kom ut i 1967 på albumet *[[Reach Out av Four Tops|Reach Out]]* og vart den nest mest sukessrike versjonen av songen, med ein 15. plass på soul-lista i USA, 14. plassen på ''Billboard'' Hot 100 og nådde høgare enn The Left Banke i Canada med ein andreplass på RPM Magazine-lista. I Storbritannia nådde singelen tredjeplassen på UK Singles Chart og femteplassen på Irish Singles Chart i januar 1968. The Andantes song korvokal på denne Motown-utgåva. 

### Medverkande
* Solovokal av Levi Stubbs
* Korvokal av Obie Benson, Duke Fakir, Lawrence Payton og The Andantes
* Instrumentering av The Funk Brothers

## Salslister

### Vekeslister

### Årslister

## Rick Price-utgåva

I mai 1993 vart «Walk Away Renée» gjeven ut av den australske songaren Rick Price som den femte singelen deira frå debutalbumet *[[Heaven Knows av Rick Price|Heaven Knows]]*. Songen nådde 21. plassen i Australia. 

Vonda Shepard spelte inn ein versjon for TV-serien *[[Ally McBeal]]*, som finst på albumet hennar *[[Songs from Ally McBeal]]* (1998).

### Vekeslister

## Kjelder


**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Walk Away Renée|Walk Away Renée]]» frå ,  den 1. september 2019.* 
*** oppgav desse kjeldene:*


## Bakgrunnsstoff
*
Pretty Ballerina

«**Pretty Ballerina**» er ein song skriven av Michael Brown (fødd Michael Lookofsky) og gjeven ut på singel av bandet hans The Left Banke i desember 1966. Songen nådde 15. plassen på ''Billboard'' Hot 100-lista og fjerdeplassen på den kanadiske *[[magasinet RPM|RPM]]*-lista. Den originale Left Banke-versjonen vart sungen av Steve Martin Caro og har blitt nytta i filmar som *[[Apocalypse Now]]*, *[[filmen Off Limits (1988)|Off Limits]]* og *[[Things Behind the Sun]]*. Songen er blitt spelt av artistar som Alice Cooper, John Mellencamp, Jason Falkner, Peter Kingsbery, Eels, den argentinske rockestjerna Charly García, Alan Merrill, The Bluetones og The Dickies.

«Pretty Ballerina» var ein av dei første popsongane som brukte lydisk skala i melodien, før The Beatles sin indiskinspirerte «Blue Jay Way» og Donovan sin «Peregrine». Songen har ein obosolo og vert framført i lag med ein strykekvartett. 

«Pretty Ballerina» er ein av fleire songar Brown skreiv om Renée Fladen, kjærasten til Left Banke-gitaristen Tom Finn. Andre songar skrivne om ho er den største hitten til bandet, «Walk Away Renée» og «She May Call You Up Tonight».

## Salslister

### Vekeslister

### Årslister

## Kjelder


**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Pretty Ballerina|Pretty Ballerina]]» frå ,  den 1. september 2019.* 
*** oppgav desse kjeldene:*


## Bakgrunnsstoff
*
Wolfgang Hanisch

**Wolfgang Hanisch** () er ein tysk tidlegare friidrettsutøvar frå Großkorbetha i Sachsen-Anhalt som representerte Aust-Tyskland. Han vann i tida 1971-80 fire medaljar i spjutkasting i internasjonale meisterskap.

## Aktiv
Hanisch sette personleg rekord med 84,38 m sommaren 1971, men det kom svært overraskande at han i august skulle ta bronsemedaljen ved EM i Helsinki med eit kast på 84,22 m. I den neste europameisterskapen, i Roma i 1974, overraska han på ny og vann sølvmedaljen med ny personbeste på 85,46 m, over 4 meter bakom vinnaren, favoritten Hannu Siitonen frå Finland, norske Terje Thorslund tok bronsen.

I 1978 flytta Hanisch den personlege rekorden med fleire meter, fyrst i Halle i mai til 89,06 m. Midt i juni passerte han 90-metersgrensa då han med sine 90,32 m vann eit stemne i Aust-Berlin. Sitt livs lengste kast presterte Hanisch då han vann spjut-tevlinga i Världsspelen i Helsinki den 28. juni. Spjutet hans landa på 91,14 meter, også andremann i tevlinga, norske Bjørn Grimnes gjorde sitt livs lengste kast med 88,32 m
. Under EM i Praha to månader seinare vann Hanisch EM-medalje for tredje gong i rad, ein bronsemedalje 16&nbsp;cm bak Nikolaj Grebnev frå Sovjetunionen og halvannan meter unna vinnarkastet til vesttyske Michael Wessing.

Hanisch vart bestemann i spjutkast då verdscupen for landslag 1979 fann stad i Montreal i Canada, vinnarkastet målte 86,48 meter. Litt lengre kasta han under dei olympiske sommarleikane 1980, 86,72 m heldt til bronse.

### Medaljar og plasseringar i internasjonale meisterskap
*EM 1971 i Helsinki: Bronsemedalje – 84,22 m
*EM 1974 i Roma: Sølvmedalje – 85,46 m, bak Hannu Siitonen (89,58 m)
*EM 1978 i Praha: Bronsemedalje – 87,66 m
*OL 1980 i Moskva: Bronsemedalje – 86,72 m

## Notar

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:de:Wolfgang Hanisch|Wolfgang Hanisch]]» frå ,  den 2. september 2019.*  
**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Wolfgang Hanisch|Wolfgang Hanisch]]» frå ,  den 2. september 2019.*
Flå stavkyrkje

**Flå stavkyrkje** er ei tidlegare norsk stavkyrkje som stod på Ve (gnr. 9), på austsida av Hallingdalselva. Dagens Flå kyrkje vart oppført ved Vold (gnr. 25) på vestsida i 1858.

Det er få skriftlege vitnesbyrd som kan bidra til ei presis datering av stavkyrkja, men Lorentz Dietrichson daterer kyrkja til nokså nær 1200 på grunnlag av ornamentikken. Det synest som om Flå hadde eigen prest og prestegard i mellomalderen, men ein trur at det kan ha vore slutt på dette i seinmellomalderen, sidan presten er nemnd berre ein gong (i 1499) og ikkje med namn. Etter reformasjonen var kyrkja anneks til Nes. Ho vart som andre kyrkjer seld på auksjon i 1723, og ved ei synfaring i 1740 er kyrkja omtala som Wees. Kyrkja kom i kommunal eige i 1816.

Stavkyrkja var opphavleg ei midtmastkyrkje med rektangulært skip og smalare kor med apsis. Ho hadde takryttar på mønet og det gjekk ein svalgang omkring. I 1685 vart apsis, austveggen i koret og svalen rundt desse rivne, og koret vart utvida mot aust. Koret vart rive i 1707, og kyrkja vart ombygd til krosskyrkje og fekk nytt kor. Ny kyrkje vart så oppført på ein ny stad i 1858 på grunn av problem med den gamle kyrkjestaden: Elva grov seg innover på kyrkjegarden og skapte problem i 1665, 1675 og 1685. Den tidlegare kyrkjetomta er pløgd opp til åker.

Berre skipet var i stavverk då kyrkja vart riven, og utsjånad og eigenart er kjende frå oppmålingar og skissar teikna av Georg Bull, som avgrensa seg til denne delen og utelot seinare, sekundære bygningsdelar. Skipet var ca. 6,55&nbsp;m langt og 5,25&nbsp;m breitt. Kyrkja skal ha vore særs trong og hadde veggfaste benkar og pulpiturar, ifylgje oppmålinga til Bull. Andre detaljar er tolka ut av rekneskapar og synfaringsrapportar.

## Gjenstandar frå stavkyrkja
Vestportalen frå stavkyrkja er bevart i Oldsaksamlinga. Portalen føyer seg inn i Sogn-Valdres-tradisjonen og har ranke- og dyreornamentikk. Ei eldre altartavle er tapt, medan eit altarbilete frå 1736 vart overført til den nye kyrkja. Preikestolen og døypefonten er gått tapt. Ein messehakel frå 1653 er å finne i Hallingdal Museum.

## Kjelder



* Sigrid og Håkon Christie: Flå kirke i «Norges kirker»
* Jan Brendalsmmo og Jan-Erik G. Eriksson: Kildegjennomgang: Middelalderske kirkesteder i Buskerud fylke (Riksantikvaren, 2015), s.&nbsp;21.
* 

## Bakgrunnsstoff
* 
* Arkivverket: Prestegjeld og sogn i Buskerud
Siegfried Wentz

**Siegfried Wentz** () er ein tysk tidlegare friidrettsutøvar som representerte Vest-Tyskland. Han tevla i tikamp og vann bronsemedaljen i VM 1983, Sommar-OL 1984 og EM 1986, i 1987 tok han VM-sølv i Roma.

## Aktiv
Wentz fullførte den 5. juni 1983 i Filderstadt sitt livs beste tikamp. Her plukka han i alt 8&nbsp;762 poeng, einast to mann hadde betre poengsum å vise til. Under den fyrste verdsmeisterskapen i friidrett i Helsinki i august månad vart han nummer tre i tikampen, bak dei to verdstoppane Daley Thompson og Jürgen Hingsen. Også i Sommar-OL 1984 i Los Angeles enda Wentz på bronseplass, Thompson og Hingsen på ny nummer 1 og 2.

Under europameisterskapen 1986 i Stuttgart presterte Wentz si beste tikampserie i ein internasjonal meisterskap. Med 8&nbsp;676 poeng hamna han enno ein gong på tredjeplassen, atter bak Thompson og Hingsen. I VM 1987 i Roma vann Wentz sølvmedaljen, overgått av vinnaren Torsten Voss med meir enn 200 poeng.

### Medaljar og plasseringar i internasjonale meisterskap
*EM 1982 i Aten: Nr 20 – 7&nbsp;284 poeng
*VM 1983 i Helsinki: Bronsemedalje – 8&nbsp;478 poeng
*OL 1984 i Los Angeles: Bronsemedalje – 8&nbsp;412 poeng
*EM 1986 i Stuttgart: Bronsemedalje – 8&nbsp;676 poeng
*VM 1987 i Roma: Sølvmedalje – 8&nbsp;461 poeng, Torsten Voss (8&nbsp;680 poeng)
*EM 1990 i Split: Nr 12 – 7&nbsp;810 poeng

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:de:Siegfried Wentz|Siegfried Wentz]]» frå ,  den 2. september 2019.*
The Left Banke Too

***The Left Banke Too*** er det andre studioalbumet til den amerikanske barokkpopgruppa The Left Banke, gjeve ut på Smash Records i 1968. Det var det siste albumet dei gav ut medan dei eksisterte. Det neste albumet kom ikkje ut før i 1986. 

## Bakgrunn
Mellom utgjevinga av debutalbumet til The Left Banke, *[[Walk Away Renee/Pretty Ballerina]]* og dette albumet, hadde det originale femmannsbandet blitt korta ned til ein trio, etter at låtskrivaren og klaverspelaren Michael Brown og gitaristen Rick Brand hadde slutta. For å erstatte dei henta bandet inn gitaristen Tom Feher, som hadde skrive songar med Brown for det første albumet. 

Halve *The Left Banke Too* bestod av songar som var gjevne ut som singlar sidan utgjevinga av debutplata i februar 1967. «Desirée» kom ut på singel i juni 1967 og nådde så vidt ''Billboard'' Hot 100-lista med ein 98. plass. Dei to neste singlane deira, «Dark is the Bark», som kom ut sommaren 1968, og «Goodbye Holly» som kom ut i november 1968, gjekk ikkje in på listene. Etter albumet kom ut i november 1968, vart ein fjerde og femte singel gjevne ut, «Bryant Hotel» og «Nice To See You», men ingen av desse gjekk heller inn på singellista.

Ein ung Steven Tyler, då kjend som Steve Tallarico, og som seinare vart frontmann i Aerosmith, song korvokal på fleire av songane på albumet, som «My Friend Today» og «Dark is the Bark».
  
Heile albumet kom ut på CD i 1992 som ei del av samlinga *[[There's Gonna Be a Storm: The Complete Recordings 1966–1969]]*.

## Innhald

### Side ein

### Side to

## Medverkande
* Steve Martin Caro — solovokal; trommer (på «Goodbye Holly»), tamburin (på «Nice To See You»), bass (på «Bryant Hotel»)
* Tom Finn — bass, gitar, korvokal; solovokal (på «Nice to See You» & «There's Gonna Be A Storm»)
* George Cameron — trommer, perkusjon, korvokal; solovokal (på «Goodbye Holly» and «Bryant Hotel»)
* Tom Feher — piano; gitar (på «Sing Little Bird» & «Bryant Hotel»)
* Michael Brown — piano, orgel (på «Desirée» & «In The Morning Light»)

### Andre medverkande
* Steve Tallarico — korvokal (på «Nice to See You», «Give the Man a Hand», «Dark is the Bark» & «My Friend Today»), tamburin («Dark is the Bark»)
* Paul Griffin — klaverinstrument (på «Dark is the Bark»)
* Paul Leka — strykearrangement; piano (på «Bryant Hotel»)
* Rick Brand — banjo (på «Bryant Hotel»)
* Hugh McCracken — gitar (på «Desirée» & «Dark is the Bark»)
* Ralph Casale — gitar (på «Dark is the Bark»)
* Marvin Potocki — gitar (på «Give the Man a Hand»)
* Chet Amsterdam — bass (på «Dark is the Bark»)
* Joe Mack — bass (på «Desirée»)
* Bobby Gregg — trommer (på «Desirée»)
* Artie Schroek — vibrafon, trommer, strykearrangement (på «Dark is the Bark»)
* John Abbott — blåsearrangement (på «In the Morning Light»)
* Ray Alonge — valthorn (på «Dark is the Bark»)
* Ray Desio — trombone (på «Dark is the Bark»)
* Marvin Stamm — trompet (på «Dark is the Bark»)
* George Young — treblåseinstrument (på «Dark is the Bark»)

## Salslister
**Singlar**

## Kjelder


**Denne artikkelen bygger på «[[:en:The Left Banke Too|The Left Banke Too]]» frå ,  den 2. september 2019.* 
*** oppgav desse kjeldene:*
Strykeorkester

Eit **strykeorkester** er eit orkester som berre består av strykeinstrument. Instrumenta i eit slikt orkester er ofte fiolin, som er delt inn i første- og andrefiolinistar (som vanlegvis spelar forskjellige partar), bratsj, cello, og vanlegvis, men ikkje alltid kontrabass.

Strykeorkesster kan vere på storleik med kammerorkester og varierer mellom 12 (fire førstefiolinar, tre andre fiolinar, to bratsjar, to celloar og éin bass) og 21 musikarar (seks førstefiolinar, fem andrefiolinar, fire bratsjar og to kontrabassar). Stundom spelar dei utan dirigent. Det kan òg vere heile strykeseksjonen i eit stort symfoniorkester, som då består av 60 musikarar (16 førstefiolinar, 14 andrefiolinar, tolv bratsjar, ti celloar og åtte kontrabassar).

Omgrepet Orchestra D'Archi blir ofte brukt om orkestertypen i internasjonal samanheng.

## Sjå òg
*Stryketrio
*Strykekvartett

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:String orchestra|String orchestra]]» frå ,  den 2. september 2019.* 
*** oppgav desse kjeldene:*
UEFA-cupfinalen i fotball 1993

**UEFA-cupfinalen i fotball 1993** stod mellom italienske Juventus FC og tyske Borussia Dortmund og vart avvikla med heime- og bortekamp for kvart av laga. Fyrste oppgjeret fann stad 5. mai på Westfalenstadion i Dortmund framfor 37&nbsp;900 tilskodarar, returoppgjeret på Stadio delle Alpi i Torino såg 62&nbsp;781 personar frå tribuneplass. Sluttresultatet vart 6-1 til Juventus. Det var tredje gongen Juventus vann UEFA-cupen.

### Kampane

Michael Rummenigge sjokkopna med å gje heimelaget leiinga i det 2. minutt på Westfalenstadion. Dino Baggio utlikna til 1-1 i det 26. minutt og Roberto Baggio snudde til 1-2 allereie fire minutt seinare. Same Roberto Baggio fastsette sluttresultatet til 1-3 for Juventus i det 73. minutt.  

I returoppgjeret i Torino skåra Dino Baggio to mål for Juevntus i den fyrste omgangen. 20 minuttar ut i den andre omgangen la tyskaren Andreas Möller på til 3-0.

### Laga
Vinnarlaget til **Juventus** bestod av Angelo Peruzzi, Massimo Carrera, Júlio César da Silva, Jürgen Kohler, Moreno Torricelli, Dino Baggio, Andreas Möller, Roberto Galia, Marco De Marchi, Roberto Baggio, Gianluca Vialli, Antonio Conte, Giancarlo Marocchi, Paolo Di Canio, Fabrizio Ravanelli.

**Borussia Dortmund**-spelarane var Stefan Klos, Knut Reinhardt, Thomas Franck, Bodo Schmidt, Michael Lusch, Stefan Reuter, Gerhard Poschner, Michael Rummenigge, Frank Mill, Steffen Karl, Uwe Grauer, Michael Zorc, Stéphane Chapuisat, Ned Zelic, Michael Schulz, Lothar Sippel.

### Dommarar
Sándor Puhl frå Ungarn var kampleiar i Dortmund,  i Torino John Blankenstein frå Nederland.

## Kjelder


**Denne artikkelen bygger på «[[:en:1993 UEFA Cup Final|1993 UEFA Cup Final]]» frå ,  den 2. september 2019.*
Conquistador av Procol Harum

«**Conquistador**» er ein song av det britiske rockebandet Procol Harum. Han var skriven av Gary Brooker og Keith Reid og ført gjeven ut i 1967 på debutalbumet deira. Han vart sidan gjeven ut på singel frå konsertalbumet deira *[[Procol Harum Live: In Concert with the Edmonton Symphony Orchestra]]* i 1972. Det er ein av dei mest kjende og populære songane deira og den tredje topp 40-hitten deira på den amerikanske *[[magasinet Billboard|Billboard]]* Hot 100 (etter «A Whiter Shade of Pale» og «Homburg» frå 1967), som nådde 16. plassen.

## Bakgrunn og komposisjon
Teksten til songen var skriven av Keith Reid med musikk komponert av Gary Brooker, som òg var vokalist. Songen kom ut i 1967 på albumet *[[Procol Harum av Procol Harum|Procol Harum]]*. Musikken vart skriven før teksten, noko som var uvanleg for Procol Harum. Reid fortalte at Brooker hadde skrive eit spanskklingande musikkstykke før bandet vart offisielt skipa, og Reid valde å skrive ein tekst om ein conquistador. I august 
1971 vart Procol Harum invitert til å spele med Edmonton Symphony Orchestra i Edmonton i Alberta. «Conquistador» vart lagt til settet med lita tid til overs, og orkesteret hadde ikkje tid til å øvre. Likevel byrja dei konserten med songen og konserten vart gjeven ut på albumet *[[Procol Harum Live: In Concert with the Edmonton Symphony Orchestra]]*, der «Conquistador» vart den første singelen.

## Utgjeving og mottaking
Etter «A Whiter Shade of Pale» er «Conquistador» den singelen av bandet som gjorde det best. Han nådde 16. plassen på *[[magasinet Billboard|Billboard]]* Hot 100 den 29. juli 1972, nøyaktig fem år etter «A Whiter Shade of Pale» klatra til femteplassen. Dette var med å skyte albumet opp til topp fem på albumlista. «Conquistador» nådde 22. plassen på UK Singles Chart. Songen vart godt motteken av musikkpressa. Bruce Eder frå Allmusic omtalte songen som «den mest lyttarvennlege» på *Procol Harum Live In Concert with the Edmonton Symphony Orchestra*, og la til at «ingenting anna på albumet er like spanande som denne.» Songen var oppført i Dave Thompson sin *1000 Songs that Rock Your World*.

## Medverkande

1967

* Gary Brooker - piano og vokal
* Robin Trower - gitar 
* Matthew Fisher - orgel
* Dave Knights - bassgitar
* B.J. Wilson – trommer
* Keith Reid - tekst

1972

* Gary Brooker - piano and vokal
* Dave Ball - gitar
* Chris Copping - organ
* Alan Cartwright - bassgitar
* B.J. Wilson - trommer
* Keith Reid - tekst

## Salslister

### Vekeslister

### Årslister

## Andre utgåver
* Progrockbandet *[[Transatlantic]]* spelte denne songen i 2014 på albumet deira *[[Kaleidoscope av Transatlantic|Kaleidoscope]]*.
* Ein versjon av *[[Killdozer]]* kom ut på 7"-singelen «Michael Gerald's Party Machine presents...»
* Percy Faith and His Orchestra and Chorus spelte inn songen i 1972 på albumet deira  *Day by Day*.

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Conquistador (Procol Harum song)|Conquistador (Procol Harum song)]]» frå ,  den 2. september 2019.* 
*** oppgav desse kjeldene:* 
*
*

 

## Bakgrunnsstoff
*
UEFA-cupfinalen i fotball 1995

**UEFA-cupfinalen i fotball 1995** stod mellom dei to italienske klubbane Parma FC og Juventus FC og vart avvikla med heime- og bortekamp for kvart av laga. Fyrste oppgjeret fann stad 3. mai på Stadio Ennio Tardini i Parma framfor 22&nbsp;062 tilskodarar, returkampen på San Siro i Milano den 17. mai, såg 80&nbsp;754 frå tribunane. Parma sigra i finalen med 2 mot 1 og drog avgarde med UEFA-pokalen.

### Kampane
 
I Parma skåra Dino Baggio det einaste målet i kampen allereie i det 5. minutt, for heimelaget og mot tidlegare lagkameratar i Juventus.

Returoppgjeret vart avvikla på San Siro i Milano, grunna usemje mellom Juventus og stadioneigar heime i Torino. Gianluca Vialli sende Juventus i leiinga i det 35. minutt. Avgjerda i finalen kom 8 minuttar ut i den andre omgangen, på ny var Dino Baggio frampå og utlikna til 1-1, nok til at pokalen vart med Parma-spelarane heim.

### Laga
**Parma FC**-vinnarane var Luca Bucci, Antonio Benarrivo, Fernando Couto, Lorenzo Minotti (kaptein), Luigi Apolloni, Alberto Di Chiara, Gabriel Pin, Dino Baggio, Roberto Sensini, Gianfranco Zola, Faustino Asprilla, Stefano Fiore, Roberto Mussi, Massimo Susic, Massimo Crippa, Marcello Castellini.

**Juventus**-mannskapet bestod av Angelo Peruzzi, Massimo Carrera, Ciro Ferrara, Sergio Porini, Moreno Torricelli, Robert Jarni, Angelo Di Livio,  Giancarlo Marocchi, Paulo Sousa, Roberto Baggio, Gianluca Vialli, Fabrizio Ravanelli, Michelangelo Rampulla, Luca Fusi, Alessio Tacchinardi, Didier Deschamps, Alessandro Del Piero.

### Dommarar
Antonio López Nieto frå Spania var kampleiar i Parma, på San Siro i Milano var det Frans Van Den Wijngaert frå Belgia som bles i fløyta.

## Kjelder


**Denne artikkelen bygger på «[[:en:1995 UEFA Cup Final|1995 UEFA Cup Final]]» frå ,  den 3. september 2019.*
Japansk sjøløve

**Japansk sjøløve** (*Zalophus japonicus*) var ein sjøløveart som levde i Japanhavet og døydde ut på 1900-talet.
Helga Ramstad

**Helga Anna Augusta Ramstad** (), fødd **Saastad**, var ein norsk politikar for Arbeidarpartiet frå Hillestad i Vestfold. Ho var stortingsrepresentant frå Akershus i perioden 1934–36.

Ramstad var gift med ein politibetjent i Aker kommune. Sjølv arbeidde ho som vaktmeister ved ein «middelskole» i tida 1921-41.

Lokalt var Ramstad med i ei rad styre, utval og råd. Ho var mellom anna medlem av Aker formannskap perioden 1916-19 og i heradsstyret 1928-31. Elles var ho formann i kvinneutvalet i Akershus arbeidarparti og medlem av kvinnesekretariatet i partiet. Frå 1933 til -36 var ho med i Arbeidarpartiet sitt sentralstyre. Hausten 1933 vart Ramstad vald inn på Stortinget, der ho treårsperioden 1934-36 var medlem i Sosialkomiteen.

Ramstad var med i Hustellkomiteen av 1935 og i Kosthaldsnemnda av 1939.

## Kjelder
*Stortingsbiografi
Haltern am See

**Haltern am See** er ein by i Kreis Recklinghausen i delstaten Nordrhein-Westfalen i Tyskland. Byen har 38&nbsp;000 ibuarar og ligg lengst nord i Ruhrområdet ved elva Lippe. Haltern er omgjeven av skog og lite prega av industri, fyrst i 1929 vart byen innlemma i Ruhrområdet.

Haltern har hatt byrettar sidan 1200-talet og var ei tid med i Hansaen.

## Kjelder


**Denne artikkelen bygger på «[[:de:Haltern am See|Haltern am See]]» frå ,  den 3. september 2019.*
NM i symjing 1996

**Noregsmeisterskapen i symjing 1996** vart avvikla i Tøyenbadet i Oslo dagane frå 4. til 6. juli 1996. Meisterskapen omfatta 32 individuelle tevlingar og 6 stafettar, likt fordelt på menn og kvinner.

Kongepokalane vart tildelt Vibeke Lambersøy Johansen frå Andøya SLK og Tom Eilert Karlsen frå Idrettslaget Varg.

## Menn
### 50 meter fri




### 100 meter fri




### 200 m fri




### 400 m fri




### 1500 m fri




### 50 m rygg




### 100 m rygg




### 200 m rygg




### 50 meter bryst




### 100 m bryst




### 200 m bryst




### 50 m butterfly




### 100 m butterfly




### 200 m butterfly




### 200 m medley




### 400 m medley




## Kvinner
### 50 meter fri




### 100 meter fri




### 200 m fri




### 400 m fri




### 800 m fri




### 50 m rygg




### 100 m rygg




### 200 m rygg




### 50 meter bryst




### 100 m bryst




### 200 m bryst




### 50 meter butterfly




### 100 m butterfly




### 200 m butterfly




### 200 meter medley




### 400 m medley




## Kjelder


**Denne artikkelen bygger på «[[:nb:NM i symjing 1996|NM i symjing 1996]]» frå ,  den 2. september 2019.*
Barokkpop

**Barokkpop** (stundom kalla **barokkrock**) er ein blandingssjanger som kombinerer rock med visse element av klassisk musikk. Han dukka opp midt i 1960-åra då artistar prøvde å skape ein majestetisk, orkesteraktig stil, og kan identifiserast ved at det vert nytta barokk-aktige komposisjonsstilar (kontrapunktiske melodiar og mønster med funksjonsharmoniar) og dramatiske eller melankolske fakter. Cembalo vert ofte nytta i denne sjangeren, i lag med obo, valthorn og strykekvartettar, som òg er vanlege.

Sjølv om cembalo var blitt nytta på ei rekkje pophittar sidan 1940-åra, byrja somme produsentar i 1960-åra å plassere instrumentet i framgrunnen i arrangementa sine. Dels inspirert av The Beatles-songen «In My Life» (1965), byrja forskjellige grupper å bruke barokkinstrument og klassiske instrument i 1966. Omgrepet «barokkrock» vart nytta i marknadsføringa av The Left Banke, som brukte cembalo og fiolin i arrangementa sine. Eit døme på dette er songen deira «Walk Away Renée» frå 1966.

Barokkpop vart mindre populært i 1970-åra etter kvart som punkrock, disco og hardrock tok over, men musikkstilen heldt likevel fram. Philadelphia soul i 1970-åra og kammerpop i 1990-åra var begge inspirert av barokkpop, medan sistnemnde òg bestod av lo-fi-estetikken i musikken på den tida. 

## Kjelder


**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Baroque pop|Baroque pop]]» frå ,  den 2. september 2019.* 
*** oppgav desse kjeldene:* 
* 
*
Jean-Baptiste Colbert

**Jean-Baptiste Colbert** () var ein fransk politikar som frå 1661 til han døydde var finansminister i Frankrike under kong Ludvig XIV.
Miðflokkurin

**Miðflokkurin** (**Mf**.) (norsk omsetjing: «Senterpartiet») er eit kristenkonservativt politisk parti på Færøyene. Partiet står for ei tradisjonell og bibeltru tolking av kristen etikk; dei er sterkt profilert på motstand mot sjølvbestemt abort og likekjønna ekteskap og arbeid for ein restriktiv rusmiddelpolitikk. Namnet «Senterpartiet» er med andre ord berre ei omsetjing av det færøyske partinamnet, politisk ligg partiet til høgre for norske Kristeleg Folkeparti, både politisk og teologisk.

Miðflokkurin spring ut av vekkingskristne miljø og står sterkast på Norðoyar og Eysturoy. Partiet vart stifta i 1991 av utbrytarar frå Kristiligi Fólkaflokkurin, som for ein stor del gjekk inn i partiet.

Miðflokkurin brukar bokstaven «H» på røystesetlane. Partiet har to medlemmar på Lagtinget og har vore med i både høgre- og venstreorienterte regjeringar. Jenis av Rana er formann i partiorganisasjonen og lagtinggruppa.

## Partileiing

## Valhistorikk

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:nb:Miðflokkurin|Miðflokkurin]]» frå ,  den 3. september 2019.*  

## Bakgrunnsstoff
*
Tjuvfjordlaguna

**Tjuvfjordlaguna** ligg på Edgeøya, ein del av Svalbard. Ho er skild frå Tjuvfjorden sørvest på øya, ved eit innløp på om lag 500 meters breidd. Området er vidare avgrensa av ein morenerygg. Laguna er den største på Svalbard og i Noreg.

Deltabreen i nordaust kalvar ut i laguna.
Dyrdalen med Dyrdalselva (om lag 20 km lang). Det største dalføret på øya ligg nordvest av laguna. 

Mange fugleartar hekkar her, spesielt vadefuglar. 
Botnen i Tjuvfjordlaguna er karakterisert som eit tørrfallsområde. Djupna varierer mellom 0 til 2 meter, avhengig av tidvatnet. Arealet varierer tilsvarande: frå om lag 37 kvadratkilometer til om lag 50 kvadratkilometer. 

## Kjelder
Rakkestad prestegard

**Rakkestad prestegard** ligg på eit lite høgdedrag nord for Rakkestad kyrkje.

To bygningar på prestegardstunet er freda: våningshuset frå 1797 og eit stabbur frå 1900. Dessutan er eksteriøret til ein driftsbygning og eit vedskjul frå om lag 1916 freda.

Våningshuset er eit nokså langstrekt einetasjes laftebygg med ståande panel og saltak. Bygningen hadde tidlegare to etasjar, men dette vart redusert i 1838, og bygningen vart restaurert i 1922–23.

Prestegarden har spela ei viss rolle som møtestad i historia. Til dømes kom Krigsrådet saman her med Kristian Fredrik i 1814.

## Kjelder
* 


**Denne artikkelen bygger på «[[:nb:Rakkestad prestegård|Rakkestad prestegård]]» frå ,  den 4. september 2019.*  
 

## Bakgrunnsstoff
* Opplysningsvesenets fond: Rakkestad prestebolig
*
Rødenes prestegard

**Rødenes prestegard** ligg like vest for parkeringsplassen vest for Rødenes kyrkje.

Våningshuset er eit laftehus oppført rundt 1800. Det har ståande utvendig panel og saltak. Frå 1910 vart det stilmessige uttrykket endra meir mot sveitser, og i 1963 vart ei bryggarhusfløy på nordsida riven. Huset har vorte rehabilitert ei rekkje gongar, seinast i 2008–2014.

Våningshuset og eit stabbur frå 1918 er freda. Prestegardshagen er på om lag seks mål.

Opplysningsvesenets fond meldte i 2017 at prestegarden var til leige.

## Fotnotar


## Kjelder
* 
* Opplysningsvesenets fond: En prestegård i Østfolds grenseland 


**Denne artikkelen bygger på «[[:nb:Rødenes prestegård|Rødenes prestegård]]» frå ,  den 4. september 2019.*  
 

## Bakgrunnsstoff
*
UEFA-cupfinalen i fotball 1991

**UEFA-cupfinalen i fotball 1991** stod mellom dei to italienske klubbane FC Inter og AS Roma og vart avvikla med heime- og bortekamp for kvart av laga. Fyrste oppgjeret fann stad 8. mai på San Siro i Milano framfor 68&nbsp;887 tilskodar, returkampen den 22. mai på Stadio Olimpico i Roma såg 70&nbsp;901 frå tribuneplass. Inter sigra i finalen med 2 mot 1 og drog avgarde med pokalen.

### Kampane
Opningskampen på San Siro i Milano enda 2-0 til heimelaget, etter skåringar av Lothar Matthäus og Nicola Berti 10 og 22 minuttar ut i den andre omgangen, fyrste målet kom frå straffemerket.

Heime på Stadio Olimpico fann Ruggiero Rizzitelli nettmauskane ti minuttar før dommaren bles av kampen. 1-0 til Roma var ikkje nok, Inter-kaptein Giuseppe Bergomi tok mot UEFA-pokalen då kampen vel var over.

### Laga
**Inter**-mannskapet bestod av Walter Zenga, Giuseppe Bergomi, Sergio Battistini, Riccardo Ferri, Andreas Brehme, Antonio Paganin, Alessandro Bianchi, Nicola Berti, Lothar Matthäus, Jürgen Klinsmann, Aldo Serena, Fausto Pizzi, Giuseppe Baresi, Andrea Mandorlini.

**Roma**-spelarane var Giovanni Cervone, Thomas Berthold, Sebastiano Nela, Aldair Santos, Antonio Tempestilli, Antonio Comi, Manuel Gerolin, Giuseppe Giannini, Fabrizio Di Mauro, Rudi Völler, Ruggiero Rizzitelli, Stefano Desideri, Roberto Muzzi, Amedeo Carboni, Fausto Salsano.

### Dommarar
Aleksej Spirin frå Sovjetunionen var kampleiar på San Siro i Milano, i Roma Joël Quiniou frå Frankrike.

## Kjelder


**Denne artikkelen bygger på «[[:en:1991 UEFA Cup Final|1991 UEFA Cup Final]]» frå ,  den 4. september 2019.*
Ole K. Steinholt

**Ole Konrad Steinholt** () var ein norsk prest og politikar frå Sjøvegan i Troms. Han var prost i Trondenes prosti i 20 år og stortingsrepresentant frå Troms og for Arbeidarpartiet perioden 1928-30. Steinholt var far til biskop Ola M. Steinholt.

## Liv og gjerning
Steinholt var son til ein kjøpmann. I 1909 tok han eksamen artium ved katedralskulen i Trondheim og fem år seinare embetseksamen frå det teologiske fakultetet ved Universitetet i Oslo. I studietida arbeidde han ein sesong i kolgruvene på Svalbard. Frå 1914 var han sokneprest i Lebesby i Hammerfest prosti. Her lærte han seg samisk og tok eksamen i samisk språk i 1917. Åra 1925-31 var han prost i Hammerfest prosti og prest i Kistrand.

I 1919 vart Steinholt vald inn i heradsstyret i Lebesby, og omgåande vald til ordførar, eit ombod han hadde til 1925. Ved stortingsvalet hausten 1927 vart han, saman med Kristian Hermann Berg, vald til å representere Finnmark og Arbeidarpartiet på Stortinget. Treårsbolken 1928-30 hadde Steinholt sete i Stortingets vegkomite.

Frå mars 1931 arbeidde Steinholt som sokneprest i Trondenes prestegjeld, eit embetsområde som omfatta kommunane Trondenes, Harstad, Sandtorg og Skånland. Sidan 1935 var han òg prost i Trondenes, ei stilling han hadde til han døydde i 1955.

Under den tyske okkupasjonen av Noreg vart han i januar 1941 meld til fylkesmannen «som en der offentlig motarbeider den nye tids ånd», og fråteken alle kommunale verv. I juni 1942 vart Steinholt tvangsflytta til Skjellesvik på Grytøya. Året etter vart bøtelagd for ei preike han heldt i juni 1943.

## Kjelder
*lokalhistoriewiki
Lichtenfels i Bayern

**Lichtenfels** er ein by i Landkreis Lichtenfels i delstaten Bayern i Tyskland med 20&nbsp;000 ibuarar. Byen ligg 273 meter over havet ved elva Main i Oberfranken.

Næringslivet i Lichtenfels er basert på mange mindre føretak og spreidd over mange ulike typar industri. Frå midt på 1800-talet og eit hundreår framover var Lichtenfels den største produsenten av korger i Tyskland, ei næring som sidan har så godt som forsvunne.

## Kjelder


**Denne artikkelen bygger på «[[:de:Lichtenfels (Oberfranken)|Lichtenfels (Oberfranken)]]» frå ,  den 4. september 2019.*  


## Bakgrunnsstoff

*
Norðurstreymoy

**Norðurstreymoy** (:, dansk: *Nordstrømø*) er ein landsdel på Færøyane. Den 1. januar 2016 hadde Norðurstreymoy 3 776 innbyggjarar, fordelt på 17 bygder. Norðurstreymoy omfattar dei to nordlegaste tredjedelane av øya Streymoy. Norðurstreymoy vert avgrensa mot Suðurstreymoy mellom Kollafjørður og Kaldbaksfjørður i aust og mellom Skælingur og Norðradalur i vest.

## Administrative inndelingar
Norðurstreymoy og Suðurstreymoy utgjer éin syssel i politi- og rettsvesenet. Sidan 2010 har Streymoy, Vágar og Sandoy syslar utgjort eigne rettskretsar, men eitt felles politidistrikt.

Norðurstreymoy utgjer eit prestegjeld i Fólkakirkjan med soknekyrkjene Vestmanna, Kvívík, Kollafjørður, Hósvík, Hvalvík, Saksun, Haldarsvík og Tjørnuvík. Den 1. januar 2015 var 89,7 % av folkesetnaden i prestegjeldet medlemmar av kyrkja.

Mellom 1854 og 2008 utgjorde Norðurstreymoy ein valkrins til Lagtinget.

Norðurstreymoy er inndelt i kommunane Vestmanna, Kvívík og Sundini. Sundini omfattar òg bygder på Eysturoy. Bygdene ved Kollafjørður tilhøyrer hovudstadskommunen Tórshavn, som òg omfattar heile Suðurstreymoy.

I Færøyane sitt skipsregister høyrer Norðurstreymoy, unntatt Kollafjørður, til Vestmanna (VN).

## Referansar



**Denne artikkelen bygger på «[[:nb:Norðurstreymoy|Norðurstreymoy]]» frå ,  den 3. september 2019.*
Blåbær

**Blåbær** (*Vaccinium myrtillus*) er små (gjerne 5 mm i diameter), blåsvarte bær som veks eitt og eitt på blåbærlyng. Dei har raudblått fruktkjøt.

Blåbærlyng veks vilt i delar av Europa og Asia. Ein litt annan type blåbær veks på litt større buskar og kan dyrkast i hagar eller kommersielt. Desse blir kalla amerikansk blåbær eller hageblåbær. Det er desse bæra som vanlegvis blir selde som blåbær i butikkar. Desse bæra har kvitleg fruktkjøt.

Bæra blir modne relativt tidleg på hausten. Dei er tradisjonelt ettertrakta til safting og sylting, og dei var ei viktig råvare i matauken i Skandinavia i tidlegare tider. 

Dei inneheld C-vitamin, E-vitamin og folat, og i tillegg garvestoff, fruktsyrer, flavonar, karotin, jarn og magnesium. Blåbær inneheld også mykje kostfiber. 
 
I folkemedisinen er bæra kjente for å verke stoppande ved magesjuke, og dei skulle òg ha effekt på diabetes. Sjølv om samanhengen enno er uklår, tyder nyare undersøkingar på at blåbær er svært gode for synet.

## Namn på andre språk

Merk at engelsk *blueberry* svarar til amerikanske blåbær, og at det engelske namnet for nordeuropeiske blåbær er *bilberry*. I Skottland blir likevel *blaeberry* bruka om blåbær.

* **[[Germanske språk]]:** *blåbær* (bokmål, nynorsk, dansk), *blåbär* (svensk), *blaeberry* (skotsk), *Blaubeere* (tysk), *blauwe bosbes* (nederlandsk), *bilberry* (engelsk), *Heidelbeere* (tysk)
* **[[Romanske språk]]:** *arandeira* (galego), *mirtilo* (portugisisk), *myrtille *(fransk)*
* *'Uralske språk:*' *mustikka* ([[finsk]], av *musta*, «svart», som er eit lånord frå [[germanske språk|germansk]]), *sarrit*, fleirtal *sarridat'' (nordsamisk, ordet tilhøyrer det før-uralske skiktet av ord i samisk og har ikkje etymologi utanfor samisk)

## Galleri

Blueberries (3084735551).jpg|Blåbær på eit fat.
"Зґребітка" - гуцульський інструмент для збору чорниці.jpg|Bærplukkar med blåbær.
Mors (ru. Морс - прохладительный негазированный напиток).JPG|Drikken mors laga av blåbær.
02014 Wildschweinkarree mit Blaubeeren-Sauce aus Bieszczady.JPG|Villsvinkarri med blåbærsaus

## Fotnotar
Skiptvet prestegard

**Skiptvet prestegard** ligg nord for Skiptvet kyrkje i Skiptvet kommune i Østfold fylke.

Hovudbygningen (våningshuset) vart hovudsakeleg oppført i 1784–88 og skal ha vore ferdig i 1838. Bygget vart omfattende vøla i 1880 og har sin noverande utsjånad frå den tida. Det dreier seg om eit laftebygg i to etasjar med ståande panel og delvis valma tak. Huset vart restaurert og oppgradert som tenestebustad i 2012.

Heile prestegardsanlegget er freda. Hovudbygningen og eit stabbur er eigd av Opplysningsvesenets fond, medan gardsdrifta (med driftsbygning og eit anna stabbur) er delt frå og seld.

## Kjelder



* 
* Opplysningsvesenets fond: Skiptvet prestebolig

**Denne artikkelen bygger på «[[:nb:Skiptvet prestegård|Skiptvet prestegård]]» frå ,  den 4. september 2019.*  


## Bakgrunnsstoff
*
Stokke prestegard

**Stokke prestegard** ligg like sør for Stokke kyrkje, på den andre sida av Kirkeveien.

Hovudbygningen (våningshuset) er eit toetasjes laftebygg med ståande panel og saltak. Bygningen vart oppført litt over midten av 1700-talet, i Gerhard Winge si sognepresttid. På nordaustsida er ei einetasjes sidefløy — eller eit hus oppført inntil hovudbygningen, om ein vil. Hovudbygning med sidefløy vart freda av Riksantikvaren i 1991.

## Kjelder
* 


**Denne artikkelen bygger på «[[:nb:Stokke prestegård|Stokke prestegård]]» frå ,  den 4. september 2019.*  
 

## Bakgrunnsstoff
* Opplysningsvesenets fond: Stokke prestebolig
*
Hof prestegard i Vestfold

**Hof prestegard** ligg om lag 200 meter søraust for Hof kyrkje, forbi kyrkjegarden.

Hovudbygningen (våningshuset) er eit halvannan etasjes laftebygg med ståande panel og saltak. Bygningen vart oppført i 1889. På tunet står òg eit stabbur i to etasjar oppført i 1902. Hovudbygning og stabbur vart freda av Riksantikvaren i 1991. Jorda er ifylgje Opplysningsvesenets fond forpakta burt.

## Kjelder
* 


**Denne artikkelen bygger på «[[:nb:Hof prestegård|Hof prestegård]]» frå ,  den 4. september 2019.*  
 

## Bakgrunnsstoff
* Opplysningsvesenets fond: Hof prestebolig i Vestfold
*