open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Shameless av Billy Joel

«**Shameless**» er ein song skriven av den amerikanske songaren Billy Joel og gjeve ut i 1989 for albumet *[[Storm Front]]*. Songen vart òg gjeven ut som singel og nådde 40. plassen på Hot Adult Contemporary Tracks-lista. To år seinare vart han spelt inn av countryartisten Garth Brooks for det tredje studioalbumet hans, *[[Ropin' the Wind]]* i 1991. Brooks-verjonen vart den sjuande førsteplassen han hadde på countrylista til *[[magasinet Billboard|Billboard]]* seint i 1991. Denne versjonen nådde òg 71. plassen på UK Singles Chart.

I 1993 sa Joel på scenen i Boston, «Eg ønskte å skrive ein song, som ein Jimi Hendrix-song. I 60-åra var han eit av idola mine, Jimi Hendrix.»

## Garth Brooks-versjonen
Trisha Yearwood syng harmonivokal på denne versjonen. Garth skreiv om innspeligna i CD-heftet til *[[The Hits av Garth Brooks|The Hits]]*:

«*Eg vart overtalt til å bli medlem av ein CD-klubb... du veit, 40&nbsp;000 CDar for ein penny. Med slike klubbar gjev dei deg tilbod om utvalet for den månaden, og om du ikkje skriv attende og kansellerar, så sender dei plata til deg og du må betale. Eg var på turné i seks månader, utan høve til å sjekke post, og då eg kom heim låg det seks CD-plater i postkassen. Storm Front av Billy Joel var ei av dei. Eg hadde ikkje høyrt på Billy Joel sidan slutten av 70-åra, truleg sidan [[Glass Houses]]. Eg vart forelska i det albumet og igjen i musikken til Billy Joel. Ein av songane som verkeleg greip meg var «Shameless». Me kontakta folka hans og håpte at me kunne få spele han inn. Eg fekk brev attende om at han visste kven eg var og at han var æra over at eg ville spele inn songen. Det var eit stort kompliment for meg. Håpet mitt er at Billy, som låtskrivar, høyrer denne versjonen og seier «Yeah, man, den fyren har ballar.*»

Garth Brooks spelte «Shameless» i lag med Billy Joel på Joel-konserten *[[Last Play at Shea]]* i 2008, og etter Brooks hadde spelt songen på Central Park-konserten sin i 1997, kom Joel ut på scenen med han og i lag song dei duett på «New York State of Mind». I 2011 framførte Joel og Brooks songen i lag då Brooks vart vald inn i Songwriters Hall of Fame av Joel.

## Lister

### Billy Joel-versjonen

### Garth Brooks-versjonen

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Shameless av Billy Joel|Shameless av Billy Joel]]» frå ,  den 2. september 2014.* 
*** oppgav desse kjeldene:*

## Bakgrunnsstoff
*
Leningrad av Billy Joel

«**Leningrad**» er ein song frå 1989 skriven og framført av den amerikansk songaren og låtskrivaren Billy Joel. Songen vart først gjeven ut på albumet *[[Storm Front]]* på Columbia Records og sidan som singel. Han finst òg på *[[Greatest Hits av Billy Joel|Greatest Hits, Vol. 3]]*. Tittelen på songen kjem frå det tidlegare namnet på St. Petersburg i Russland.

Ein av melodilinjene i songen er lånt frå den første satsen av den kjende Fiolinkonsert til den russiske komponisten Pjotr Tsjajkovskij.

## Bakgrunn
Songen vart skriven av Joel om ein russisk klovn kalla Viktor, som han møtte medan han var på turné i Sovjetunionen i 1987. Gjennom songen vert store hendingar i livet til Viktor og Joel samanlikna for å syne kulturelle skilnader og likskapar mellom USA og Sovjetunionen.

I songen skildrar Joel livet til Viktor som eit av dei mange sovjetiske barna som mista fedrene sine under andre verdskrigen, særleg under omleiringa av Leningrad. Han vert med i Raude armeen, drikk vodka for å døyve smerta, og vert så ein sirkusklovn for å bringe glede til russiske barn. 

Joel skildrar barndomen sin som eit «bar av 49, ein kald krig i McCarthy-tida.» Han skildrar kort livet sitt i Levittown, og frykta for Cubakrisa. Joel refererer òg til Koreakrigen og Vietnamkrigen.

Til slutt møttes dei to etter konserten til Joel i Leningrad (Viktor hadde reist over heile Russland for ås jå alle dei seks russiske konsertane), der Viktor fekk dotter til Billy, Alexa Ray Joel, til å le. Den siste songen i linja er *«We never knew what friends we had, until we came to Leningrad.»* 

## Lister

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Leningrad (song)|Leningrad (song)]]» frå ,  den 2. september 2014.* 
*** oppgav desse kjeldene:*
And So It Goes

«**And So It Goes**» er ein ballade skriven av Billy Joel i 1983, men ikkje gjeven ut før seks år seinare. Han er den tiande og siste songen på albumet *[[Storm Front]]*. Den originale demoversjoenn frå 1983 vart gjeven ut i 2005 i plateboksen *[[My Lives]]*. Joel skreiv songen om eit mislukka forhold med modellen Elle Macpherson. Forholdet deira var dramatisk, sidan Macpherson berre var ein tenåring på den tida, medan Joel var i midten av 30-åra. Joel var saman med Macpherson ei kort stund før han møtte modellen Christie Brinkley, som etter kvart vart den andre kona hans. Musikkvideoen til songen er frå eit konsertopptak føre eit publikum. 

Singelen nådde 37. plassen i USA på ''Billboard'' Hot 100 og femteplassen på Adult Contemporary-lista i 1990. 

Songen vart nytta i ein episode av *[[Boston Legal]]*.

## Andre versjonar
Andre artistar og band som har spelt songen er Bernie Williams, Marianas Trench, Jori Chisholm, Carmen Rasmusen, Sara Gazarek, The King's Singers, David Archuleta, Kevin Wong, Jennifer Warnes, Tommy Emmanuel, Karrin Allyson, Mitchel Forman, Vokalensemblen Urkraft, Les Sirènes Female Chamber Choir og Emilia Martensson og Barry Green.

## Lister

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:And So It Goes|And So It Goes]]» frå ,  den 2. september 2014.* 
*** oppgav desse kjeldene:*
David Brown (1950-2000)

**David Brown** () var ein amerikansk bassist. Han er best kjend som bassgitarist i bandet Santana frå 1966 til 1971, og igjen frå 1973 til 1976.

Brown spelte med Carlos Santana på Woodstock i 1969. Han vart innlemma i The Rock and Roll Hall of Fame som medlem av Santana. Han har òg spelt med ei rekkj andre artistar. 

David Brown døydde i 2000 av lever- og nyresvikt. 

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:David Brown (musician)|David Brown (musician)]]» frå ,  den 2. september 2014.* 
*** oppgav desse kjeldene:*
Crystal Taliefero

**Crystal Taliefero-Pratt** (fødd **Taliefero** i 1963) er ein amerikansk multi-instrumentalist og songar. Sidan 1989 har ho turnert og spelt med Billy Joel.

Ho vart bede om å spele trommer og synge på *[[Storm Front]]* av Billy Joel i 1989, og var med som korvokalist i 1993 på *[[River of Dreams]]*.

I 1991 song Taliefero med Bee Gees på turneen deira, og i 1992 var ho med Bruce Springsteen på den omfattande verdsturneen hans, som enda i juni 1993. 

Andre artistar Taliefero har spelt i lag med er Faith Hill, Garth Brooks, Joe Cocker, Tina Arena, Bob Seger, Brooks & Dunn, Richie Sambora, Elton John, Enrique Iglesias, Natalie Merchant, Meat Loaf, Michael McDonald og The Northern Pikes, Julian Lennon, Dolly Parton's «Two Doors Down», Steven Van Zandt, Mick Jones frå Foreigner og Buddy Guy.

I ein artikkel i 2008 kalla «The 125-Plus People, Places and Things Ruling the Rock & Roll Universe» erklærte magasinet *[[Rolling Stone]]* at Taliefero var «beste løynde våpen».

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Crystal Taliefero|Crystal Taliefero]]» frå ,  den 2. september 2014.* 
*** oppgav desse kjeldene:*


## Bakgrunnsstoff
* 
*
Itzhak Perlman

**Itzhak Perlman** () er ein israelsk-amerikansk fiolinist, dirigent og pedagog. Han har vore ein av dei mest populære fiolinistane i verda på 1900- og 2000-talet.

Berre fire år gammal vart han råka av polio, som førte til at han vart lam i beina, og har måtte nytte krykker resten av livet. Trass i handikappet synte Itzhak seg tidleg som eit stort talent på fiolin. Faren Chaim, ein barberar, såg raskt talentet til sonen og fekk ordna timar for han på Musikkakademiet i Tel Aviv. Kort tid etter heldt Perlman konsertar over heile Israel og fekk mykje merksemd. Den amerikanske talentspeiaden Ed Sullivan fekk vite om Perlman og førte den då 13 år gamle guten til New York City i 1959 for at han skulle spele på showet hans *[[Caravan of Stars]]*.

Perlman og foreldra valde så å busette seg i New York City, der den unge virtuose heldt fram å trekkje til seg merksemd. Han gjekk på Juilliard School of Music, og studerte med Ivan Galamian og Dorothy DeLay. Den offisielle debuten hans kom i 1963 ved Carnegie Hall der han spelte *Wieniawski-konserten i fiss-moll * og vann Leventritt-konkurransen, der ein av premiane var ein konsert i lag med med New York Philharmonic, som på den tida var leia av Leonard Bernstein.

Etter desse triumfane vart Perlman tilsett hos impresarioen Sol Hurok som sendte han rundt på konsertturnear i USA, Europa, Asia og Israel dei neste åra. Han byrja òg å spele inn musikk i studio med RCA Records og fekk etter kvart kontrakt med EMI, Sony, Teldec og andre. Dei neste tre tiåra spelte han kosnertar av Beethoven, Brahms, Sibelius, Mendelssohn, Berg, Prokofiev, Tsjajkovskij, Dvorak, Paganini og mange andre. I 1966 gifta Perlman seg med Toby Friedlander. Paret budde på Manhattan og fekk fem barn i lag. Perlman arbeidde òg som lærar, frå 1975 ved Brooklyn College.

Perlman vart raskt kjend i 1970-åra med mange framføringar på fjernyn, som barneshowet Sesame Street, The Tonight Show, David Letterman og mange andre. Han har ofte spelt i Det kvite huset i Washington, særleg under Ronald Reagan, som gav han Medal of Liberty. Fram til 1990 hadde Perlman spelte med nesten alle dei store orkestra i verda og mange av dei viktige dirigentane.

## Kjelder
* 

## Bakgrunnsstoff
* IMG Artists Biography 
* 
*
Andrew Love

**Andrew Love** () var ein saksofonist frå Memphis i Tennessee, mest kjend som medlem i The Memphis Horns.

Love vart fødd i Memphis og byrja interessa for musikk i baptistkyrkja der faren var pastor.  Han tok musikkutdanning ved Langston University i Oklahoma og kom attende til Memphis i 1965, der han byrja å spele ved Stax Records i lag med trompetisten Wayne Jackson. Dei to skapte signaturstilen for blåsarane ved Stax på hitsongar av Otis Redding, Sam & Dave og andre.

Etter fleire innspelingar ved Stax, start han og Jackson og kalle seg The Memphis Horns og byrja som frilansarar. Love og Jackson spelte i studio for musikarar som Neil Diamond, Elvis Presley og Dusty Springfield. Duoen turnerte òg med The Doobie Brothers, Jimmy Buffett, Robert Cray og mange andre.

I 2002 fekk Love diagnosen Alzheimers sjukdom og han trekte seg attende frå musikkindustrien året etter. Han døydde i 2012, 70 år gammal.

Al Bell, medeigar i Stax Records, sa «Eg elskar saksofonistar, og eg har mange saksofonistar eg beundrar og heldt høgt. Men eg har aldri høyrt ein saksofonist som påverkar med og grip meg som Andrew Love. Det var anda i han, og du kunne føle det i musikken. Han kunne bringe fram dei djupaste kjenslene dine, men han gjorde det forsiktig. Det var som om han elska med sjela di.»

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Andrew Love (musician)|Andrew Love (musician)]]» frå ,  den 2. september 2014.* 
*** oppgav desse kjeldene:*
Mick Jones frå Foreigner

**Michael Leslie «Mick» Jones** () er ein engelsk gitarist, låtskrivar og plateprodusent, mest kjend som medlem av bandet Foreigner. Før Foreigner spelte han i bandet Spooky Tooth. 

## Liv og karriere
Jones vart fødd i Somerton i Somerset. Han byrja musikkarrieren sin tidleg i 1960-åra som medlem av bandet Nero and the Gladiators, som fekk to mindre hittar i Storbritannia i 1961. Joes arbeidde som låtskrivar og studiomusikar i Frankrike for artistar som Sylvie Vartan og Johnny Hallyday («Den franske Elvis»), som han skreiv mange songar for, mellom andre «Je suis né dans la rue» og «À tout casser» (med Jimmy Page på gitar). Då The Beatles turnerte Frankrike i 1964, vart dei ven med Jones då Hallyday spelte same kveld som dei. 

Då Jones vendte heim att, slo han seg saman med Gary Wright, tidlegare i bandet Spooky Tooth, og danna Wonderwheel i 1971. I 1972 starta Jones og Wright opp att Spooky Tooth, og etter dette vart Jones medlem i Leslie West Band. Han spelte òg gitar på albuma *[[Wind of Change av Peter Frampton|Wind of Change]]* (1972) for Peter Frampton og *[[Dark Horse av George Harrison|Dark Horse]]* (1974) for George Harrison.

I 1976 danna han bandet Foreigner med Ian McDonald og henta inn vokalisten Lou Gramm. Jones samproduserte alle albuma til gruppa og var med på å skrive dei fleste songane i lag med Gramm.  Jones skreiv den mest suksessrike singelen til bandet, «I Want to Know What Love Is». Spaningar utvikla seg i bandet i løpet av 1980-åra på grunn av forskjellig musikalsk smak mellom Gramm, som ønskte ein hardare stil, medan Jones var meir interessert i synthesiserar.  Gramm slutta i bandet i 1990, men kom attende i 1992. I 1989 gav Jones ut det einaste soloalbumet sitt, *[[Mick Jones av Mick Jones|Mick Jones]]* på Atlantic Records. Jones er den einaste musikaren som har spelt på alle Foreigner-albuma.

Innimellom arbeidet med Foreigner, har Jones òg vore produsent for album som Van Halen sitt *[[5150 av Van Halen|5150]]* (1986) og Billy Joel sitt *[[Storm Front]]* (1989). 

Han skreiv i lag med Eric Clapton songen «Bad Love» på Clapton' sitt *[[Journeyman]]*, og i 2002 skreiv han songen «On Her Mind» med Duncan Sheik. Seint i 1990-åra og tidleg i 2000-åra spelte han med Bill Wyman's Rhythm Kings.

## Som produsent
I tillegg til Foreigner-albuma produserte Jones albuma:
**[[5150 av Van Halen|5150]]* - Van Halen (1986)
**[[Fame and Fortune]]* - Bad Company (1986)
**Dead, White and Blue* - Flesh & Blood (1989)
**[[Save_the_Last_Dance_for_Me_av Ben E. King|Save The Last Dance For Me]]* - Ben E. King (1989)
**[[Storm Front]]* - Billy Joel (1989)
**[[In Deep av Tina Arena|In Deep]]* - Tina Arena (1997)
**[[Beyond Good and Evil av The Cult|Beyond Good and Evil]]* - The Cult (2001)

## Solodiskografi
**[[Mick Jones av Mick Jones|Mick Jones]]* (1989)

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Mick Jones (Foreigner)|Mick Jones (Foreigner)]]» frå ,  den 2. september 2014.* 
*** oppgav desse kjeldene:*
Don Brooks

**Don Frank Brooks** () var ein amerikansk bluesmunnspelspelar.

Brooks var fulltidsmedlem i bandet til Waylon Jennings og vart mykje nytta som studiomusikar, mellom anna for Jerry Jeff Walker, Judy Collins, Harry Belafonte, Carly Simon, Ringo Starr, Tim Curry, Bette Midler, Diana Ross, Billy Joel, Cyndi Lauper, The Talking Heads, Tim Hardin, The Bee Gees, Yoko Ono and the Plastic Ono Band og the James Gang. Han var scenemusikar på Broadway i *[[musikalen Big River|Big River]]* i 1985, og *[[The Gospel at Colonus]]* i 1988, og var å høyre i dokumentarserien *[[The Civil War]].*

## Filmar
* ''Buck and the Preacher'' &mdash; (1972)
* ''Fame'' &mdash; (1980)
* ''Outlaws'' &mdash; (1985)

## Utvald diskografi
* ''Don McLean'' &mdash; Don McLean (1972)
* ''Feeling the Space'' &mdash; Yoko Ono/The Plastic Ono Band (1973)
* ''Newborn'' &mdash; James Gang (1975)
* ''Judith'' &mdash; Judy Collins (1975)
* ''Bread and Roses'' &mdash; Judy Collins (1976)
* ''Rumors'' &mdash; Arrogance (1976)
* ''Peaks, Valleys, Honky Tonks & Alleys'' &mdash; Michael Martin Murphey (1979)
* ''Loving You Is Where I Belong'' &mdash; Harry Belafonte (1981)
* ''Read My Lips'' &mdash; Tim Curry (1978)

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Don Brooks|Don Brooks]]» frå ,  den 2. september 2014.* 
*** oppgav desse kjeldene:*
All About Soul

«**All About Soul**» er ein song av Billy Joel. Han vart gjeven ut som den andre singelen frå albumet *[[River of Dreams]]* i 1993. Songen var produsert av Danny Kortchmar og Joe Nicolo. Singelen nådde 29. plassen på singellista i USA og 32. plassen i Storbritannia. B-sida var «You Picked a Real Bad Time», som ikkje vart gjeven ut andre stader før plateboksen *[[My Lives]]* kom ut i 2005.

## Innhald
### Britisk versjon
# «All About Soul» (Radio edit) - 4:15
# «All About Soul» (Remix) - 6:05
# «All About Soul» (LP version) - 6:08
# «You Picked a Real Bad Time» - 4:54 

## Lister

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:All About Soul|All About Soul]]» frå ,  den 2. september 2014.* 
*** oppgav desse kjeldene:*



## Bakgrunnsstoff
*
Lullabye (Goodnight, My Angel)

«**Lullabye (Goodnight, My Angel)**» er ein song av Billy Joel frå albumet *[[River of Dreams]]* i 1993. Han var inspirert av Alexa Ray Joel, dottera hans med Christie Brinkley. Songen er spelt i G-dur.

Songen vart opphavleg skriven som ein introduksjon til songen «The River of Dreams» som ein monofonisk gregoriansk song. Joel hadde skrive ein engelsk tekst til songen som skildra ein mann som har mista trua si, og fekk han så omsett til latin. Han endra meining då han høyrte innspelinga og innlemma han i songen «River of Dreams». Han fjerna seinare mellomspelet i den endelege studioversjonen av «River of Dreams», og skreiv i staden tekst til melodien som reflekterer kjenslene hans for Alexa Ray, som var eit lite barn då songen vart skriven. Versjonen av «River of Dreams» med Lullabye finst som ein alternativ versjon i plateboksen *[[My Lives]]*, og på *[[Greatest Hits av Billy Joel|An Evening of Questions and Answers...And A Little Music]]*.

I 2004 vart det annonsert at Billy Joel skulle skrive to barnebøker for forlaget Scholastic. Den første boka heitte *Goodnight, My Angel (A Lullabye)*, og bileta i boka er basert på songen og illustrert av Yvonne Gilbert. 

## Andre versjonar
Andre artistar som har spelt songen er mellom andre Wise Guys, Gas House Gang, John Stamos, Cantabile, Celtic Woman, The King's Singers, Libera, Mormon Tabernacle Choir, Celine Dion-albumet  *[[Loved Me Back to Life]]*, Terence Stamp og Hayley Westenra.

## Lister

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Lullabye (Goodnight, My Angel)|Lullabye (Goodnight, My Angel)]]» frå ,  den 2. september 2014.* 
*** oppgav desse kjeldene:*


## Bakgrunnsstoff
*
The River of Dreams

«**The River of Dreams**» er ein song av Billy Joel. Han er tittelsporet og den første singelen frå albumet *[[River of Dreams]]* frå 1993. Songen vart ein stor hit og nådde tredjeplassen i USA og Storbritannia, og ein åttandeplass i Noreg. Han vart den mest populære singelen til Joel frå 1990-åra. Han gjekk òg heilt til topps i Australia og *[[magasinet Billboard|Billboard]]* Adult Contemporary-lista. Songen vart produsert av Joe Nicolo og Danny Korchmar.

I videoen, som vart filma på Providence & Worcester-brua over Connecticut River i Middletown i Connecticut, står Joel og tre koristar på vestsida av bruka.

Medan sonten tonar ut kan ein høyre Joel synge The Cadillacs sin versjon av «Gloria».

Det er gjeve ut minst fire versjonar av songen. To versjonar (gjeve ut fleire år seinare) inneheld eit mellomspelt på piano, som spelar melodien frå songen «Lullabye (Goodnight My Angel)», ein annan song frå same albumet. Desse versjonane finst i plateboksen *[[My Lives]]* og *Complete Hits Collection: 1973-1999* - men sjølv desse to versjonane er forkjsllige, både i lengd og arrangement. Den første har til dømes meir perkusjon. Ein fjerde miks finst på den britiske singelutgåva av «River of Dreams» — ein «percapella mix» laga av Nicolo.

«The River of Dreams» vart nominert til Grammyprisen i 1993 til årets innspeling, men tapte for «I Will Always Love You» av Whitney Houston.

Under framføringa av songen under Grammyprisutdelinga i 1994, stoppa Joel i midten av songen for å protestere mot at TV-kanalen kutta Frank Sinatra sin takketale då han fekk Grammy Legend Award det året. Under pausen sa Joel at han kasta bort «verdifull reklametid».

## Innhald

### Britisk versjon

# «The River of Dreams» – 4:05
# «The River of Dreams» (Percapella mix)
# «The Great Wall of China» – 5:45

### Japansk versjon (3")

# «The River of Dreams» – 4:07
# «No Man's Land» – 4:49

## Lister

### Plassering

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:The River of Dreams|The River of Dreams]]» frå ,  den 2. september 2014.* 
*** oppgav desse kjeldene:*

## Bakgrunnsstoff
*  / ⒞1993 Sony BMG channel
*
Alan Pascoe

**Alan Peter Pascoe** () er ein britisk tidlegare friidrettsutøvar frå Portsmouth som spesialsierte seg i hekkeløp, fyrst på korthekken og sidan på langhekken. Han vann to EM-gull i 1974, eitt på 400 m hekk og det andre i den lange stafetten og 4x400 m med Storbritannia.

## Aktiv
Pascoe fekk sitt gjennombrot i 1969-sesongen då han tok bronsemedaljen på tida 13,9 under EM i friidrett 1969 i Aten, Eddy Ottoz frå Italia vann tevlinga på 13,5 sekundar. I 1970 forbetra Pascoe den personlege rekorden til 13,6. Han tok sølvmedaljen i friidretts-EM 1971 i Helsingfors på tida 14,1, eitt tidelssekund bak vinnaren, favoritten Frank Siebeck frå Aust-Tyskland.

Under dei olympiske sommarleikane i 1972 i München vart Pascoe utslått i semifinalane på 110 m hekk. I lag med Martin Reynolds, David Hemery, David Jenkins vann han så OL-sølv i 4 x 400 m stafett. Etter OL-sesongen valde Pascoe å satse på 400 m hekk.

Vinteren 1974 imponerte Pascoe stort då han under Samveldeleikane i Christchurch vann langhekken på 48,8 sekundar. Utover i sommarsesongen tevla han sjeldan, og utan å overbevise. I europameisterskapen 1974 i Roma slo han derimot til og erobra gullmedaljen framom den sterke franskmannen Jean-Claude Nallet med ein margin på tolv hundredels sekund; 48,82 mot 48,94. Pascoe avslutta europameisterskapen med å springe tredjeetappen for det britiske laget som vann gullmedalje i 4 x 400 m stafett, dei andre på laget var Glen Cohen, William Hartley og David Jenkins.

Pascoe avslutta friidretts-karrieren i 1978 med Samveldeleikane i Edmonton, der han vart nummer tre på langhekken.

### Medaljar og plasseringar i internasjonale meisterskap
*EM 1969 i Aten: Bronsemedalje på 110 m hekk – 13,9
*EM 1971 i Helsingfors: Sølvmedalje på 110 m hekk – 14,1, bakom Frank Siebeck (14,0)
*OL 1972 i München: Sølvmedalje i 4 x 400 m stafett – 3.00,4. Utslått i semifinalane på 110 m hekk (14,24 = nr13)
*EM 1974 i Roma: Gullmedaljar på 400 m hekk – 48,82, framom Jean-Claude Nallet, samt i 4 x 400 m stafett – 3.03,3

Pascoe sine personlege rekordar er 13,79 sekundar (elektronisk tid) på 110 m hekk, sett i Edinburgh i 1972, samt 48,59 på 400 m hekk, oppnådd i 1975 i Stockholm.

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Alan Pascoe|Alan Pascoe]]» frå ,  den 2. september 2014.*
Karl Honz

**Karl Honz** () er ein tysk tidlegare friidrettsutøvar som vart europameister på 400 meter for Vest-Tyskland i 1974.

## Aktiv
Honz sette personleg rekord på 200 m med 20,8 i 1971. Same sesongen deltok han for Vest-Tyskland i europameisterskapen i Helsingfors, men med tida 21,5 vart han slått ut i forsøksløpet.

Året etter valde Honz å satse på 400 meter. I den vesttyske meisterskapen i München i slutten av juli månad 1972 sette han europarekord med tida 44,70, det nest beste 400 m-løpet i verda den sesongen. Han hadde ingen vanskar med å nå finalen på distansen under sommarleikane på same stadion vel ein månad etter, men i finalen sprang han ikkje opp mot sitt beste og vart nummer sju med 45,68. I 4x400 meter stafett kom Honz i mål til fjerdeplass for Vest-Tyskland på tida 3.00,8.

Honz opplevde sin store triumf under friidretts-EM 1974 i Roma. På den individuelle 400-meteren var han heilt suveren og vann gullmedaljen på tida 45,04, framom David Jenkins frå Storbritannia og med sin eigen landsmann Bernd Herrmann på tredjeplass. På avslutningsdistansen  i meisterskapen tok han sølv på 4x400 meter stafett for Vest-Tyskland, saman med Hermann Köhler, Horst-Rüdiger Schlöske og ankermann Rolf Ziegler, to tidels sekund bakom vinnarlaget frå Storbritannia.

Honz vart vesttysk meister på 400 m både i 1972 og 1973.

### Medaljar og plasseringar i internasjonale meisterskap
*EM 1971 i Helsingfors: Utslått i forsøket
*OL 1972 i München: Nr 7 på 400 m – 45,68
*EM 1974 i Roma: Gullmedalje 400 m – 45,04, framom David Jenkins (45,67). Sølvmedalje i 4x400 m stafett – 3.03,5.

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:de:Karl Honz|Karl Honz]]» frå ,  den 2. september 2014.*
Arkhánes-Asteroúsia

**Arkhánes-Asteroúsia** (gresk Αρχάνες-Αστερούσια) er ein kommune i periferieininga Iráklio i periferien Kreta i Hellas. Arkhánes-Asteroúsia ligg sør for Iráklio. I sør ligg Libyahavet.

## Administrativ inndeling
Kommunen vart danna i 2011 ved at ein slo saman dei tidlegare kommunane
* Arkhánes
* Asteroúsia
* Níkos Kazandzákis
Dei tre tidlegare kommunane er no kommunaleiningar.

## Byar og tettstader
Dei største byane og tettstadene i kommunen er:

## Referansar
River of Dreams

***River of Dreams*** er det tolvte studioalbumet til den amerikanske songar-låtskrivaren Billy Joel, gjeve ut 10. august 1993. Det er til i dag det siste studioalbumet til Joel, om ein ser bort frå eit instrumentalalbum framført av Richard Joo. *River of Dreams* presenterte ein mykje meir seriøs tone frå Joel enn på dei førre albuma hans. Det handlar om tema som tillit og langvarig kjærleik. Somme av songane, som «A Minor Variation» og «The Great Wall of China», var inspirert av ein langvarig strid med den tidlegare manageren og svogeren hans, Frank Weber, som underslo millionar av dollar frå Joel og brukte tvilsam rekneskapsføring for å dekke over det.

Plateomslaget vart måla av den dåverande kona til Joel, Christie Brinkley. I 1993 gav *[[Rolling Stone]]* ho *Top Picks*-prisen for årets plateomslag.

## Innhald

## ''A Voyage on the River of Dreams''
***A Voyage on the River of Dreams*** er ein australsk plateboks med tre CD-plater som kom i 1994, med studioalbumet, *River Of Dreams*, ein CD medm seks konsertopptak frå '93–'94 River of Dreams tour, i tillegg til ein Questions & Answers-CD spelt inn ved Princeton University. denne boksen nådde salslista i Australia (33. plass) og New Zealand (47. plass).

**Disk ein (River of Dreams – Studio album)** - som det originale albumet

;Disk to (Billy Joel Live)

;Disk 3 
#«Q & A recorded at Princeton University»

## Lister

### Plassering

## Medverkande

*Billy Joel: Vokal, piano, clavinet, organs, klaverinstrument, synthesizer, korvokal
*Zachary Alford: Trommer
*Phillip Ballou: Korvokal
*Katreese Barnes: Korvokal
*Tommy Byrnes: Gitar
*Richie Cannata: Tenorsaksofon
*Dennis Collins: Korvokal
*Schuyler Deale: Bass
*Lew Del Gatto: Orkesterleiar
*Liberty DeVitto: Trommer
*Will Downing: Korvokal
*Laurence Etkin: Trompet
*Wrecia Ford: Vokal
*Diane Garisto: Korvokal
*Arno Hecht: Barytonsaksofon
*Lonnie Hillyer: Bass
*Jeff Jacobs: Synthesizer
*Stephanie James: Korvokal
*Color Me Badd: Korvokal på 'All About Soul'
*Devora Johnson: Korvokal
 
*Jef Lee Johnson: Bass
*Steve Jordan: Trommer
*Curtis Rance King jr.: Korleiar
*Danny Kortchmar: Gitar
*Andy Kravitz: perkusjon
*Osvaldo Melindez: Trombone
*Ira Newborn: Orkestrering
*Jim Saporito: perkusjon
*Marlon Saunders: Korvokal
*Frank Simms: Korvokal
*George Simms: Korvokal
*T.M. Stevens: Bass
*Crystal Taliefero: Korvokal
*Chuck Treece: Bass
*Mike Tyler: Gitar
*Leslie West: Gitar
*Brenda White-King: Korvokal
*B. David Witworth: Korvokal

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:River of Dreams|River of Dreams]]» frå ,  den 2. september 2014.* 
*** oppgav desse kjeldene:*
No Man's Land av Billy Joel

«**No Man's Land**» er ein song av Billy Joel. Han vart gjeven ut som den tredje singelen frå albumet *[[River of Dreams]]* i 1993. Songen handlar om korleis byane veks, og dei negative effektane dette har på miljø og samfunn. Ein reknar med songen handlar spesifikt om Long Island, som Joel kjem frå. Songen vart første gongen framført på *[[Late Show with David Letterman]]* i august 1993.

Joel opna ofte konsertane i 1994 med «No Man's Land».

## Innhald

### Britisk versjon

# «No Man's Land» (LP version) - 4:45
# «No Man's Land» (Live) - 5:03

## Lister

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:No Man's Land (Billy Joel song)|No Man's Land (Billy Joel song)]]» frå ,  den 2. september 2014.* 
*** oppgav desse kjeldene:*



## Bakgrunnsstoff
*
Arkhánes

**Arkhánes** (gresk Αρχάνες) er ein landsby og ein tidlegare kommune i periferieininga Iráklio i periferien Kreta i Hellas. Arkhánes inngår frå 2011 som ei kommunaleining i kommunen Arkhánes-Asteroúsia.

Ved folketeljinga i 2021 hadde kommunaleininga Arkhánes 5&nbsp;064&nbsp;innbyggjarar, medan tettstaden med same namn hadde 3&nbsp;881&nbsp;innbyggjarar.

## Referansar
Color Me Badd

**Color Me Badd** er ei R&B-vokalgruppe som vart danna i Oklahoma City i Oklahoma i USA. Dei originale medlemmane i gruppa var Bryan Abrams,  Mark Calderon, Sam Watters og Kevin Thornton. Gruppa selde 12 millionar plater i USA. 

Vokalkvartetten vart danna då medlemmane gjekk på high school i Oklahoma City, før dei flytta til New York. Dei skreiv både danselåtar og oppriktige balladar. Gruppa fekk kontrakt med Giant Records, og braut gjennom i 1991 med «I Wanna Sex You Up» på soundtracket til *[[New Jack City]]*. Songen vart gjeven ut som singel og nådde toppen av R&B-lista i USA og topp 5 på poplista, medan plata selde til dobbel platinaplate. Dei følgde opp med hitten «I Adore Mi Amor», som nådde toppen av både pop- og R&B-lista i USA. Debutalbumet deira, *[[C.M.B.]]*, følgde, og selde over tre millionar plater og gav enno ein hitsingel, «All 4 Love», og topp 20-singlane «Thinkin' Back» og «Slow Motion». 

Den neste singelen til Color Me Badd var ein annan filmsong, «Forever Love» frå *[[Mo' Money]]*, den sjette singelen deira på rad som nådde topp 20 i USA. I 1992 vart dei berre bak Boyz II Men når det kom til popsinglar det året. Gruppa gav ut remixsamlinga *[[Young, Gifted and Badd - The Remixes]]* medan dei spelte inn eit nytt album. Albumet *[[Time and Chance]]* i november 1993. Det inneheld to singlar som nådde topp 20, tittelsporet og «Choose», men albumet selde elles skuffande etter den enorme suksessen til debutalbumet. 

*[[Now & Forever]]* kom i 1996 og gav Color Me Badd den siste topp 20-singelen deira med «The Earth, the Sun, the Rain», men albumet selde dårleg. Det siste albumet til bandet, *Awakening*, vart spelt inn for Sony Records, men etter dårleg sal vart gruppa oppløyst. 

Bandet har hatt nokre gjenforeiningar i seinare år. 

## Diskografi

### Studio albums

### Singlar

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Color Me Badd|Color Me Badd]]» frå ,  den 2. september 2014.* 
*** oppgav desse kjeldene:*

## Bakgrunnsstoff
* Offisiell nettstad
*
Pýrgos i Iráklio

**Pýrgos** (gresk Πύργος) er ein landsby i periferieininga Iráklio i periferien Kreta i Hellas. Pýrgos var hovudsete i den tidlegare kommunen Asteroúsia, som frå 2011 inngår som ei kommunaleining i kommunen Arkhánes-Asteroúsia.

## Referansar
Charles Friedek

**Charles Michael Friedek** () er ein tysk tidlegare friidrettsutøvar frå Gießen i Hessen. Han vann VM-gull i tresteghopp under VM i 1999 i Sevilla, same året vann han også innandørs-VM. Friedek var den fyrste svarte friidrettsutøvaren som vart verdsmeister for Tyskland. I 2002 fekk han sølv under EM 2002 i München.

### Aktiv
Friedek deltok i dei olympiske leikane i 1996, 2000 og 2004, utan å hevde seg heilt i toppen. Best vart han i Sydney i 2000 med ein 12. plass. I 1998 gjekk han derimot til topps i trestegtevlinga i  verdscupen. Han vann trestegøvinga i verdsmeisterskapen innandørs i 1999, året etter vart han innandørs europameister.

Høgdepunktet for Friedek var verdsmeisterskapen 1999 i Sevilla. Med eit hopp på 17,59 m sikra han seg gullmedaljen, 10 cm lengre enn andremann i tevlinga. Tre år seinare fekk han ein sølvmedalje under friidretts-EM 2002 i München, der svensken Christian Olsson vann med 20 cm margin.

Friedeks siste store triumf kom då han vann tresteg i Europacupen for lag i 2005. Til sommar-OL 2008 i Beijing vart han ikkje teken ut, endå han hadde klart kvalfiseringskravet.

### Medaljar og plasseringar i internasjonale meisterskap
*OL 1996 i Atlanta: utslått 16,71 m – nr 14 
*VM 1997 i Aten: Nr 11 – 16,86 m
*EM 1998 i Budapest: Nr 6 – 17,04 m
*VM 1999 i Sevilla: Gullmedalje – 17,59 m, framom Rostislav Dimitrov (17,49 m)
*OL 2000 i Sydney: Nr 12
*EM 2002 i München: Sølvmedalje – 17,33 m, bakom Christian Olsson (17,53 m)
*VM i 2005 i Helsingfors: Utslått i kvalifiseringa (15,75 m)
*VM 2009 i Berlin: Uplassert

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:de:Charles Friedek|Charles Friedek]]» frå ,  den 2. september 2014.*
Ira Newborn

**Ira Newborn** () er ein amerikansk musikar og komponist, mest kjend for filmmusikken han har komponert. 

Blant dei mange filmane Newborn har skrive musikk for, finn ein *[[filmen Sixteen Candles]]*, *[[Weird Science]]*, *[[Ferris Bueller's Day Off]]*, *[[Uncle Buck]]*, *[[Planes, Trains and Automobiles]]*, *[[Mallrats]]*, røykfull jazz i *[[Into the Night]]*, der han skreiv musikk for B.B. King, og *[[Ace Ventura: Pet Detective]].* Han har ofte arbeidd med John Hughes. Han var òg musikalsk leiar og produsent for *[[The Blues Brothers]]*. Newborn hadde ei lita skodespelarrolle i ''Xanadu'', der han er ein bandleiar frå 1940-åra. 
Newborn skreiv musikk for *[[The Naked Gun|Naked Gun]]*-serien med Leslie Nielsen. 

Newborn er òg professor ved New York University, der han sjølv tok bachelorgraden i 1972. 

Blant dei mange artistane Ira Newborn har arbeidd med, finn ein Ray Charles, Diana Ross, Billy Joel og The Pointer Sisters. 

## Filmar
**[[filmen The Blues Brothers |The Blues Brothers]]* (1980)
**[[filmen All Night Long (1981)|All Night Long]]* (1981)
**[[Second City Television|SCTV]]* (1981) (TV)
**[[48 Hrs.]]* (1982)
**[[Police Squad!]]* (1982) (TV)
**[[Sixteen Candles]]* (1984)
**[[filmen Weird Science |Weird Science]]* (1985)
**[[filmen Into the Night |Into The Night]]* (1985)
**[[filmen Wise Guys (1986)|Wise Guys]]* (1986)
**[[Ferris Bueller's Day Off]]* (1986)
**[[Amazon Women on the Moon]]* (1987)
**[[filmen Dragnet (1987)|Dragnet]]* (1987)
**[[Planes, Trains and Automobiles]]* (1987)
**[[Caddyshack II]]* (1988)
**[[The Naked Gun: From the Files of Police Squad!]]* (1988)
**[[Uncle Buck]]* (1989)
**[[filmen My Blue Heaven (1990)|My Blue Heaven]]* (1990)
**[[The Naked Gun 2½: The Smell of Fear]]* (1991)
**[[Brain Donors]]* (1992)
**[[Tales from the Crypt (TV series)|Tales from the Crypt]]* (1992) (TV)
**[[filmen Innocent Blood |Innocent Blood]]* (1992)
**[[Ace Ventura: Pet Detective]]* (1994)
**[[Naked Gun 33⅓: The Final Insult]]*  (1994)
**[[The Jerky Boys: The Movie]]* (1995)
**[[Mallrats]]* (1995)
**[[filmen The Late Shift |The Late Shift]]* (1995) (TV)
**[[High School High]]* (1996)

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Ira Newborn|Ira Newborn]]» frå ,  den 2. september 2014.* 
*** oppgav desse kjeldene:*


## Bakgrunnsstoff
*Ira Newborn på IMDB
*Diskografi på discogs.com
Áno Viánnos

**Áno Viánnos** (gresk Άνω Βιάννος) er ein landsby i periferieininga Iráklio i periferien Kreta i Hellas og hovudsete i kommunen Viánnos.

## Referansar
Knut Børø

**Knut Tore Børø** () er ein norsk tidlegare langdistanseløpar og seinare bonde frå Hitra. Han vart nummer seks på 10&nbsp;000 m under EM i friidrett 1974, og vart norsk meister på 5000 meter i 1973 og 1975, samt på 10&nbsp;000 meter i 1973. Børø representerte Strindheim IL.

## Aktiv
Børø slo gjennom i 1972-sesongen, før den tid var han heilt ukjend for eit norsk friidrettspublikum. Han sprang seg då inn noregseliten på 5000 m, og deltok på distansen under sommar-OL i München saman med landsmennene Per Halle og Arne Risa. I olympiaden gjorde Børø eit svakt løp og var langt unna ein finaleplass. Men eit par veker etter dei olympiske leikane presterte han 13.45,0 i Praha i september. Dermed hadde han forbetra si personlege bestenotering på distansen med tett på 40 sekundar, målt mot tidlegare år.

Midt i 1973-sesongen forbetra Børø den personlege rekorden på halvmila til 13.39,0. Deretter sprang han 10&nbsp;000 m på 28.43,0, den beste tida på distansen av ein nordmann det året. Han vart norsk meister på både 5000 m og 10&nbsp;000 m den sesongen, i begge tevlingane hadde han sterkast konkurranse frå Per Halle. 

Den 9. juli 1974, under ein landskamp mot Bulgaria, forbetra Børø den ferske norske rekorden på 10&nbsp;000 m med nær ni sekundar til 28.14,6, den beste tida oppnådd av ein nordisk løpar i heile sesongen. I friidretts-EM 1974 i Roma knappe to månader seinare sprang han inn til sjetteplass på 10&nbsp;000 m, og deretter vart han nummer 11 på 5000 m. Gjennom sesongen sprang han tre gongar under 13.30 på 5000, i det beste løpet kom han inn på tida 13.25.6.

Børø vann sitt tredje og siste NM-gull då han tok ein klar siger på 5000 m under NM i 1975 og fekk notert den goda tida 13.34,2, ein prestasjon han fekk kongepokalen for. Han deltok under sommar-OL 1976 i Montreal, men var langt unna å nå finalen.

### Medaljar i norske meisterskap
*1973: Gullmedaljar på 5000 m og 10000 m – 14.08,0 og 29.43,6; framom Per Halle (14.14.8 og 29.46,8)
*1974: Sølvmedalje på 5000 m – 13.54,4, bakom Knut Kvalheim (13.48,6)
*1975: Gullmedalje på 5000 m – 13,34,2, framom Knut Kvalheim (13.43,8)
*1976: Sølvmedaljar på 5000 m og 10000 m – 13.42,4 og 29.10,8, bakom Knut Kvalheim (13.41,4 og 28.53,6)

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:nb:Knut Børø|Knut Børø]]» frå ,  den 2. september 2014.*  
 
*Friidrett.no
Fantasies & Delusions

***Fantasies & Delusions*** er det første (og så langt einaste) albumet med klassiske komposisjonar av Billy Joel, gjeve ut i 2001. Stykka vart framført av Richard Joo, ein ven av Joel. Albumet vart opphavleg spelt inn i Cove City Sound Studios i Glen Cove i New York, medn hjelp av produksjonskoordinator Bill Zampino og Richie Cannata.  Albumet vart spelt inn på ny i Wien i Austerrike, før det kom ut. 

Det var det 19. albumet til Joel som gjekk inn på Billboard 200, og nådde 83. plass i oktober 2001. 

## Innhald

## Symphonic Fantasies
I 2003 møtte pianisten Jeffrey Biegel Joel for å bestille ein pianokonsert. Som eit alternativ føreslo Joel at Biegel kunne skape ein pianokonsert med stykka frå *Fantasies and Delusions*. Biegel gjorde dette, og nytta fire av stykka:  «Fantasy (Film Noir)», «Sorbetto», «Reverie (Villa d'Este)» og «Nunley's Carousel Waltz». Etter Biegel hadde skrive pianodelen, komponerte Philip Keveren orkesterdelane. Verket fekk tittelen «Symphonic Fantasies for Piano and Orchestra», og hadde premiere 24. juni 2006 i Greensboro i Nord-Carolina. 

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Fantasies &#38; Delusions|Fantasies &#38; Delusions]]» frå ,  den 3. september 2014.* 
*** oppgav desse kjeldene:*
Songs in the Attic

***Songs in the Attic*** er det første konsertalbumet til Billy Joel og kom ut i 1981.

Då albumet kom ut var det første gong musikk frå det første albumet hans, *[[Cold Spring Harbor av Billy Joel|Cold Spring Harbor]]*, som kom i 1971, vart tilgjengeleg for eit større publikum.

*Songs in the Attic* introduserte dei tidlegare songane til Joel for fansen som berre hadde kjend han sidan *[[The Stranger av Billy Joel|The Stranger]]*. På dei første albuma hans brukte Joel mykje studiomusikarar, men frå slutten av 70-talet hadde han eit fast band som spelte med seg.

To av songane på albumet, «Say Goodbye to Hollywood» og «She's Got a Way», vart gjevne ut som singlar, og begge nådde topp 25 i Australia. I Australia vart òg «You're My Home», men denne gjekk ikkje inn på lista.

## Innhald
Alle songar skrivne av Billy Joel.
;Side ein
#«Miami 2017 (Seen the Lights Go Out on Broadway)» – 5:05
#*Performed June 1980 at Madison Square Garden, New York, NY
#«Summer, Highland Falls» – 3:03
#*Performed July 1980 at Bijou, Washington, D.C.
#«Streetlife Serenader» – 5:17
#*Performed July 1980 at St. Paul Civic Center, St. Paul, MN
#«Los Angelenos» – 3:48
#*Performed July 1980 at Toad's Place, New Haven, CT
#«She's Got a Way» – 3:00
#*Performed June 1980 at Paradise Rock Club, Boston, MA
#«Everybody Loves You Now» - 3:08
#*Performed July 1980 at Bijou, Washington, D.C.
;Side to
#«Say Goodbye to Hollywood» – 4:25
#*Performed June 1980 at Milwaukee Arena, Milwaukee, WI
#«Captain Jack» – 7:16
#*Performed July 1980 at Spectrum, Philadelphia, PA
#«You're My Home» – 3:07
#*Performed July 1980 at Bijou, Washington, D.C.
#«The Ballad of Billy the Kid» – 5:28
#*Performed June 1980 at Madison Square Garden, New York, NY
#«I've Loved These Days» – 4:35
#*Performed July 1980 at The Horizon, Chicago, IL

## Medverkande
*Billy Joel – vokal, piano, synthesizer, munnspel
*David Brown – elektrisk gitar (solo), akustisk gitar (solo)
*Richie Cannata – saksofonar, fløyte, orgel
*Liberty DeVitto – trommer, perkusjon
*Russell Javors – elektrisk gitar (rytme), akustisk gitar (rytme)
*Doug Stegmeyer – bassgitar

## Lister

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Songs in the Attic|Songs in the Attic]]» frå ,  den 3. september 2014.* 
*** oppgav desse kjeldene:*
Greatest Hits av Billy Joel

***Greatest Hits*** er ei samleplate av Billy Joel, gjeven ut i to delar, med 12 års mellomromm. Den første samlinga består av to plater kalla *Volume I* og *Volume II*, og kom ut i 1985. Den andre, kalla *Volume III*, kom ut i 1997. Alle songane, utanom dei tre siste på *Volume III*, «To Make You Feel My Love», «Hey Girl» og «Light as the Breeze» var skrivne av Joel. «You're Only Human (Second Wind)» og «The Night Is Still Young» finst berre på den første plata. Dei andre songane kjem stort sett i kronologisk rekkefølgje og representerer generelt dei mest populære singlane til Joel. 

*Greatest Hits – Volume I & Volume II* har selt til dobbelt diamantalbum i USA, med over 11,5 millionar eksemplar (23 millionar einingar) og ligg i USA likt med *[[The Wall]]* av Pink Floyd og *[[Led Zeppelin IV]]* av Led Zeppelin som det tredje mest selde albumet i USA. Albumet nådde toppen av VG-lista i Noreg i 1994, og låg på toppen i fem veker i strekk. 

***Greatest''' '''Hits Volume I & Volume II*** inneheld hittar frå 1973 til 1985 i kronologisk rekkefølgje, med eitt unntak. Albumet inneheld to spor som ikkje før var gjevne ut, «You're Only Human (Second Wind)» og «The Night Is Still Young» (som berre finst på denne samlinga, medan «You're Only Human» seinare finst på samleplata *[[The Ultimate Collection av Billy Joel|The Ultimate Collection]]* som kom i 2000). Somme utgåver inneheld ikkje «Honesty» som den siste songen på side 2, og har i staden «Don't Ask Me Why» som den tredje songen på side 3.

## LP-utgåva

## Kassett-versjon

Same som LP-versjonen, men sidan han berre bestod av ein kassett, er LP side 1 og 2 på side ein av kassetten og side 3 og 4 av LP-plata på den andre sida. 

## CD-utgåva

## ''Greatest Hits Volume III''

***Greatest''' '''Hits Volume III*** inneheld hittar frå 1983 til 1997. Tre spor som ikkje før var gjevne ut finst på albumet, «To Make You Feel My Love», «Hey Girl» og «Light as the Breeze».  Alle desse tre er coverversjonar. Joel spelte inn songen «Light as the Breeze» for eit hyllestalbum til Leonard Cohen, *[[Tower of Song]]*, som kom i 1995.

Kronologisk sett overlappar *Greatest Hits Volume III* noko med *Volume II*, sidan dei første to spora, «Keeping the Faith» og «An Innocent Man», først kom ut på albumet *An Innocent Man*.

Alle songar av Billy Joel utanom der anna er nemnt: 

## ''The Complete Hits Collection: 1973–1997''

Den 14. oktober 1997 vart ein plateboks med dei tre *Greatest Hits*-albuma, i tillegg til ein fjerde disk (kalla *An Evening of Questions & Answers... & A Little Music*) med konsertopptak og ein Q&A med Joel.

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Greatest Hits (Billy Joel albums)|Greatest Hits (Billy Joel albums)]]» frå ,  den 3. september 2014.* 
*** oppgav desse kjeldene:*
Kontsert

***Kontsert*** (russisk Концерт) er det andre konsertalbumet til Billy Joel, gjeve ut i 1987. Albumet vart spelt under ein turné i Sovjetunionen i 1987, som ein del av *[[The Bridge av Billy Joel|The Bridge]]*-turneen. Turneen var historisk sidan det var den første rockekonserten som gjekk live på radio i sovjetisk historie.

Joel sin versjon av The Beatles sin «Back in the U.S.S.R.» vart den første singelen Joel gav ut som ikkje var skriven av han sjølv. B-sida var «The Times They Are A-Changin'», skriven av Bob Dylan.

19. mai 2014 vart albumet gjeve ut på ny som *A Matter of Trust: The Bridge to Russia*, med elleve spor som ikkje tidlegare var gjeven ut. 

## Innhald

## ''A Matter of Trust: The Bridge to Russia''
All songs written by Billy Joel, except where noted.

;Disk ein
#«Odoya» (Traditional Georgian)
#«Prelude/Angry Young Man»
#«Honesty»
#«The Ballad of Billy the Kid»
#«She's Always a Woman»
#«Scenes from an Italian Restaurant»
#«Goodnight Saigon»
#«Stiletto"
#«Big Man on Mulberry Street»
#«Baby Grand»
#«What's Your Name» 
#«The Longest Time»
#«An Innocent Man»

;Disk to
#«Pressure»
#«Allentown»
#«A Matter of Trust»
#«Only the Good Die Young»
#«It's Still Rock and Roll to Me»
#«Sometimes a Fantasy»
#«You May Be Right»
#«Uptown Girl»
#«Big Shot»
#«Back in the U.S.S.R.» (Lennon/McCartney)
#«The Times They Are A-Changin'» (Dylan)
#«She Loves You» (Lennon/McCartney) (Russian concerts rehearsal recording)
#«New York State of Mind» (Russian concerts rehearsal recording)
#«Piano Man»

## Medverkande
*Billy Joel - vokal, klaverinstruments, gitar
*Liberty DeVitto - trommer
*Doug Stegmeyer - bass
*Dave Lebolt - klaverinstrument
*Russell Javors - gitar
*Mark Rivera - saksofon
*Kevin Dukes - gitar
*Peter Hewlett - korvokal
*George Simms - korvokal
*The Georgian Singers Zhournalist of USSR - vokal på «Odoya»
*Oleg Smirnoff - tolk på scenen

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Kontsert|Kontsert]]» frå ,  den 3. september 2014.* 
*** oppgav desse kjeldene:*
The Ultimate Collection av Billy Joel

***The Ultimate Collection*** er eit dobbelt samlealbum av den amerikanske songar-låtskrivaren Billy Joel. Det vart gjeve ut av Sony Music Entertainment Japan i desember 2000, og sidan i Europa og Oseania med noko anna innhald (erstatta den japanske hitten «The Stranger» med eit konsertopptak av «You're My Home»).

Samlinga omfatta heile karrieren til Joel, frå tidlege songar til hitsinglane som ikkje var med på *[[Greatest Hits av Billy Joel|Greatest Hits]]*. Albumet vart ein stor hitt og nådde topp 5 i mange land, mellom anna i Storbritannia. 

*The Ultimate Collection* vart ikkje gjeven ut i USA, fordi Legacy Recordings gav ut ei liknande samling, *[[The Essential Billy Joel|The Essential]]* i oktober 2001.

## Innhald
### Disk ein

### Disk to

## Lister

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:The Ultimate Collection (Billy Joel album)|The Ultimate Collection (Billy Joel album)]]» frå ,  den 3. september 2014.* 
*** oppgav desse kjeldene:*