A Ceremony of Carols

**''A Ceremony of Carols'', Op. 28** er ein utvida korkomposisjon til jul skriven av Benjamin Britten i 1942 for gutesoprankor med tre stemmer, solosongarar og harpe. Teksten er strukturert i elleve satsar, og er henta frå *The English Galaxy of Shorter Poems*, redigert av Gerald Bullett og også gjeven ut i 1942. Han er hovudsakleg på mellomengelsk, med noko latin og tidleg moderne engelsk. Britten skreiv verket under overfarten sin frå USA til England til sjøs.

Britten komponerte musikken samstundes som han skreiv *[[Hymn to St. Cecilia]]*, og i ein liknande stil. I førstninga tenkte han seg det som ei rad sjølvstendige songar, men seinare blei dei samla i eitt verk ramma inn av prosesjonell og resesjonell messing i unison. Messinga byggjer på den gregorianske antifonen «Hodie Christus natus est». Verket blir også samanføygd av ein harpesolo basert på messinga og nokre andre motiv frå «Wolcum Yole». I tillegg har koret i satsane «This Little Babe» og «Deo Gracias» harpeliknande effektar ved å bruka ein kanon i fyrste stretto.

Den opphavlege utgjevinga av verket frå 1942 var skriven for barnekor med stemmene SSA (sopran, sopran, alt). I 1943 blei det gjeve ut eit arrangement for blandakor med SATB (sopran, alt, tenor, bass). Mange av satsane er skrivne som kanonar eller rop- og svarstykke, noko som ville vera lyrisk enkelt for barna å framføra. Det er tre understemmer for både tenor og bass. Kvar av desse linjene speglar ei linje i sopran- eller altstemmer, som om tenor- og bassdelane er eit mannskor som syng den opphavlege SSA-komposisjonen med eit SSA-kor.

## Satsar

### 1. Prosesjonen «Hodie Christus natus est»
«Hodie Christus natus est» er ein gregoriansk antifon til magnificat frå andre aftansong til jul. Det blir sunge utelukkende av sopranar og har mønster etter ein tradisjonell prosesjon i ein kristen gudsteneste. Songen har ingen tidssignatur, og kan syngast i eit fleksibelt tempo. Dei siste taktane kan takast opp att for å gje heile gruppa tid til å koma seg på plass.

### 2. Wolcum Yole!
Den andre satsen er eit livleg og festleg stykke som er meint å ønska velkommen dei viktige dagane i den komande perioden: Yule (25.), St Stephen's Day (26.), St John's Day (27.), Day of the Innocents (28.), Thomas Becket (29.), nyttår, Twelfth Day, Candlemas (2. februar). Teksten er skriven på mellomengelsk.

### 3. There is no rose
Teksten til «There is no Rose» er ved Trinity College i Cambridge (MS 0.3.58) og er datert til tidleg 1400-tal. Det presenterer ein meir ærbødig tone enn den føre satsen, ettersom koret beundrar venleiken kring fødselen til Jesus. Sopranane og altane syng melodien på ein mild, bønfallande måte, medan resten av koret til tider kjem saman med dei for å synga einstemming. Dette er eit makaronisk stykke, som tyder at teksten både er på eit folkepråk (engelsk i dette tilfellet) og latin.

### 4. That yongë child
«That yongë child» består av ein sopransolo akkompagnert av ei harpe. Den ærbødige tonen frå den føre satsen er overført til denne, men dette stykket er meir resitativt.

### 5. Balulalow
Teksten til «Balulalow» er funne skriven av brørne Wedderburn rundt 1548. Han omfattar resten av koret, og fungerer som ein kontrast til den føre delen. Det har ulike toneform, rytme og generelt ein meir jublande tone enn «That yongë child». «Balulalow» er meint å vera ein voggesong for Jesusbarnet, og sopranosoloen i byrjinga av satsen teiknar eit bilde av jomfru Maria som syng ein song til det nyfødte barnet sitt.

### 6. «As Dew in Aprille»
«As Dew in Aprille» blei skriven av Sloane i det første kvartalet av 1500-talet. Det skiftar fokuset frå barnet til jomfru Maria i mild, roleg musikk som gradvis blir mjukare mot slutten. Gjennom heile denne satsen overlappar ulike songstemner kvarandre for å skape ein ekkoeffekt. Volumet til koret endrar seg plutseleg i slutten frå pianissississimo (veldig, veldig, veldig lågt) til forte (sterkt).

### 7. This Little Babe
«This Little Babe», frå *Newe Heaven, Newe Warre* av Robert Southwell frå 1595, står i kontrast til alle dei andre satsane med ei mørkare tilnærming til emnet, og inneheld fleire bilde knytte til helvete. Han skildrar ein kamp mellom barnet og Satan (det gode og det vonde), som blir markert gjennom eit raskt tempo, polyrytme, overlappande segment mellom stemmene, og aukande lydstryke på songen i løpet av satsen. Musikken når eit klimaks med ei intens toneformendring og motstridande rytme frå resten av stykket.

### 8. Interlude
Denne instrumentale satsen er ein harpesolo, og skaper ei kjensle av engleglede med eit sakte tempo, skiftande rytme og gradvis mjukare natur.

### 9. In Freezing Winter Night
«In Freezing Winter Night» er ein annan tekst av Southwell. Denne satsne viser til omstenda då Jesus blei fødd, og brukar koret til å synge i kanon for å skapa ein ekkoeffekt. Koret og harpa går vidare gjennom satsen i kontrasterane tempo, men blir i løpet av stykket gradvis synkroniserte heilt til begge har same tempo like før slutten. Dette er ment å symbolisera misnøya på jorda før og under Kristi fødsel, og håpet om framtida og harmonien han fører med seg.

### 10. Spring Carol
«Spring Carol» har ein tekst som òg blei tonesett av William Cornysh på 1500-talet. Britten arrangerte han som ein duett mellom to sopranar som tek for seg vårteikn. Satsen endar med ei oppfordring om å takka Gud, som går over til neste sats.

### 11. Deo gracias – Adam lay i-bounden
«Deo gracias» (Takka vere Gud) er basert på eit makaronisk dikt frå 1500-talet. «Adam lay i-bounden» fortel om hendingane i 3. kapittel av 1. Mosebok, syndefallet, då Eva blir lurt til å eta den forbodne frukta. Ein kan merka seg ideen om synda til Adam som ein «lykkeleg feil», som blir understrekta av den siste strofa - «Blessed be the time That appil takè was» - som blei introdusert av heilage Ambrosius og heilage Augustin og vidareutvikla av Thomas Aquinas på 1200-talet. Britten har arrangert koret på ein slik måte at det blir sterkt i takkseiinga til Gud. Bruk av synkopering og stakkato-rytmar understreker denne energiske takksemda, medan berre ein liten del veldig stille fortel om den vanskelege stillinga til menneskja. Harpa og koret blir gradvis meir og meir klangande fram mot den siste akkorden.

### 12. «Recession» («Hodie Christus natus est»)
Denne satsen er ei nær spegling av prosesjonen ved byrjinga, og ensamblet framfører typisk dette stykket når dei går av scenen. Melodien blir gradvis svakare etterkvart som ensemblet trekk seg ut av salen.

## Diskografi
Opptak av det komplette verket er mellom anna:

* RCA Victor Chorale of women's voices, Robert Shaw conductor, Laura Newell harpist (1952)
* Choir of St John's College, Cambridge, George Guest, Marisa Robles (1965)
* Choir of King's College, Cambridge, David Willcocks, Osian Ellis (1972)
* Texas Boys Choir, George Bragg, director (1973)
* Wandsworth School Boys' Choir (1972), Susan Drake harpist
* Christ Church Cathedral Choir, Oxford (1982)
* Westminster Cathedral Choir (1986)
* New London Children's Choir (1995), Ronald Corp, Skaila Kanga (harpe)
* Cincinnati Boychoir (1996)
* Robert Shaw Chamber Singers (1997)
* College of Notre Dame of Maryland (no Notre Dame of Maryland University) women’s concert choir (1999)
* Australian Boys Choir (2013)
* Choir of New College, Oxford, Edward Higginbottom (2013)
* Czech Philharmonic Children's Choir (2017)
* Mädchenchor Hannover (2015)

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:A Ceremony of Carols|A Ceremony of Carols]]» frå ,  den 10. november 2024.*  

## Bakgrunnsstoff

* Carpenter, Humphrey. *Benjamin Britten: A Biography* (London: Faber, 1992) 

* Boosey & Hawkes: A Ceremony of Carols, Op 28
* Programme note by Len Mullenger. Retrieved October 17, 2010