open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Strømmen

**Strømmen** er både ein stasjon på Hovedbanen, opna då Hovedbanen mellom Christiania (Oslo) og Eidsvoll stod ferdig i 1854, og eit tettbygd område i Lillestrøm kommune i Akershus fylke mellom Nitelva ved Lillestrøm og grensa til Lørenskog kommune. Strømmen stasjon ligg i dette tettbygde området, som i si tid var ein industristad, men no har vorte ein forretningsstad med butikkar og bustader.

Stasjonen på Strømmen var den fyrste av alle utanfor hovudstaden som fekk stasjonsbygningar; heller ikkje endestasjonen på Eidsvoll var så tidleg ute. Den gamle stasjonbygningen og eit særskild bygg med toalett for ferdafolket står framleis, og er vorte freda.

Namnet *Strømmen* er opphavleg eit gardsnamn etter ein straum i Nitelva, kjend i skriftlege kjelder frå 1640. Fleire sagbruk langs Sagelva gjennom Sagdalen på Strømmen, ei elv frå Østmarka som renn ut i Nitelva, var opphavet til det som seinare skulle verte industristaden Strømmen, og som gjorde at Strømmen stasjon vart ein av dei viktigaste stasjonane på Hovedbanen.

Strømmen Værksted A/S, skipa i 1873, var den viktigaste verksemda i den allsidige industriutviklinga som kom i gang. På Strømmen har det vore produsert omnar, komfyrar, meierimaskinar, jarnbanevogner, sjølvberande busskarosseriar i duraluminium, trolleybussar, bilar, skipspropellar, tunnelbanevogner og persontog. Men her som på så mange plassar elles i Noreg, er det no kjøpesenter, kontor og liknande verksemder som for det meste har teke over både industribygningar og industriareal, med Strømmen Storsenter som eit av Noregs største i sitt slag.

## Bakgrunnsstoff
* Stefferud, Alf; Bunæs, Steinar. 2006. *Historier om stedet og folket i hundre år fra rundt 1850*. ISBN 978-82-997416-0-6
*Jernbaneverkets opplysningar om Strømmen stasjon
DVD-en Intimate and Live

***Intimate and Live*** er DVD-utgjevinga frå turneen *[[Intimate and Live Tour]]* til Kylie Minogue. Han vart filma i Sydney den 1. juli 1998 og utgjeven 23. juli 2002.

## Sporliste
#"Too Far"
#"What Do I Have to Do?"
#"Some Kind of Bliss"
#"Put Yourself in My Place"
#"Breathe"
#"Take Me with You"
#"I Should Be So Lucky"
#"Dancing Queen"
#"Dangerous Game"
#"Cowboy Style"
#"Step Back in Time"
#"Say Hey"
#"Free"
#"Drunk"
#"Did It Again"
#"Limbo"
#"Shocked"
#"Confide in Me"
#"The Loco-Motion"
#"Should I Stay or Should I Go"
#"Better the Devil You Know"

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Intimate and Live (DVD)|Intimate and Live (DVD)]]» frå ,  den 25. april 2011.*  
 

## Bakgrunnsstoff
*''DVD-en Intimate and Live'' på Allmusic
Everything That Happens Will Happen Today

***Everything That Happens Will Happen Today*** er det andre albumet til David Byrne og Brian Eno, gjeven ut 18. august 2008 på Todo Mundo.

Albumet vart det første samarbeidet deira sidan *[[My Life in the Bush of Ghosts]]* i 1981. Byrne og Eno arbeidde med å blande elektronisk musikk med gospel.. Singelen «Strange Overtones» vart gjeven ut for å promotere albumet og Byrne la ut på turne i 2008 og 2009 med songar frå albumet, samt songar frå det første samarbeidet. 

## Bakgrunn
Då Byrne og Eno diskuterte ei nyutgjeving av *My Life in the Bush of Ghosts* i 2006, sa Eno at han hadde nokre songar han mangla tekst og vokal på. Dei hadde snakka om å lage eit album i lag i fleire år, men dette var det første seriøse forsøket deira sidan 1980-åra. 

Det meste av albumet vart laga av dei to på kvar si side av Atlanteren. Dei arbeidde berre i studio i lag ved eit par høve. 

Albumet fekk stort sett positiv kritikk og har ein gjennomsnittleg score på 75 % basert på 24 meldingar hos Metacritic. Albumet vart nominert til tre Grammy Award, for beste alternative musikkalbum, for beste plateomslag og for beste boks eller *Special Limited Edition*-innpakning. Designer Stefan Sagmeister vann prisen for beste plateomslag. 

## Innhald

## Medverkande
*Leo Abrahams&nbsp;– gitar, perkusjon, piano, lirekasse, Dubreq Stylophone, programmering
*David Byrne&nbsp;– vokal, sologitar
*Brian Eno&nbsp;– bassgitar, korvokal, elektriske trommer, Kaoss Pad, tangentinstrument, gitar, strykarar, programmering, Omnichord piano
*Seb Rochford&nbsp;– Trommer
*Steve Jones&nbsp;– gitar
*Tim Harries&nbsp;– melodibass
*Phil Manzanera&nbsp;– tamburgitar
*Barry Danielian&nbsp;– blåseinstrument
*Brian Eno&nbsp;– bassgitar, backing vokals, 
*Steve Jones&nbsp;– rhythm gitar
*Dan Levine&nbsp;– blåsarar og arrangement
*Dave Mann&nbsp;– blåsarar
*Paul Shapiro&nbsp;– blåsarar
*Mauro Refosco&nbsp;– pandeiro, shaker, reco reco, bongotrommer, conga, tamburin
*Robert Wyatt&nbsp;– trommer
*Melanie Hall QC&nbsp;– korvokal
*Darla Eno&nbsp;– vokal
*Irial Eno&nbsp;– vokal
*Jarvis Cocker&nbsp;– gitar

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Everything That Happens Will Happen Today|Everything That Happens Will Happen Today]]» frå ,  den 26. april 2011.* 
*** oppgav desse kjeldene:*

## Bakgrunnsstoff
*Heimeside for albumet
Small Craft on a Milk Sea

***Small Craft on a Milk Sea*** er eit album frå 2010 av den britiske musikaren og plateprodusenten Brian Eno. Albumet kom ut 19. oktober 2010, først i Japan og månaden etter i USA og Storbritannia. Albumet vart spelt inn i lag med samarbeidspartnarane Jon Hopkins og Leo Abrahams i 2009 og 2010 og vart gjeve ut i mange format.

Musikken for albumet var hovudsakleg improvisert og inspirert av lydane frå filmmusikkalbum.. Somme av songane vart komponerte ved å velje tilfeldige akkordar for visse intervall med improviserte elektroniske parti på toppen av melodien, og så klipt saman til ein skikkeleg song. 

## Innhald

## Medverkande
*Leo Abrahams&nbsp;– gitar, laptop og gitaret
*Brian Eno&nbsp;– datamaskinar, elektronikk
*Jon Hopkins&nbsp;– piano, tangentinstrument, elektronikk

;Andre medverkande
*Jez Wiles&nbsp;- perkusjon på «Flint March», «Horse», «2 Forms of Anger» og «Dust Shuffle»

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Small Craft on a Milk Sea|Small Craft on a Milk Sea]]» frå ,  den 26. april 2011.* 
*** oppgav desse kjeldene:*


## Bakgrunnsstoff
*''Small Craft on a Milk Sea'' frå Warp Records
June 1, 1974

***June 1, 1974*** er eit konsertalbum frå Rainbow Theatre i London på denne datoen. Albumet er offisielt tilskrive Kevin Ayers, John Cale, Brian Eno og Nico, i tillegg til andre velkjende musikarar som Mike Oldfield og Robert Wyatt, som òg spelte på konserten. Det vert òg uoffisielt kalla ACNE-albumet, altså «Ayers, Cale, Nico, Eno». Bilete på omslaget vart teken av Mick Rock. Det forvirra blikket mellom John Cale (til høgre) og Kevin Ayers (til venstre) kom av at Cale hadde oppdaga Ayers til sengs med kona til Cale kvelden før konserten.

## Innhald

## Medverkande
*Kevin Ayers &ndash; vokal (B1-5), gitar (B1-5), bassgitar (A1-2)
*Brian Eno &ndash; vokal (A1-2), synthesizer (A1-4, B5)
*John Cale &ndash; vokal (A3), piano (A2), bratsj (A1, B5)
*Nico &ndash; vokal (A4), harmonium (A4)
*Mike Oldfield &ndash; sologitar (B4), akustisk gitar (B5)
*Ollie Halsall &ndash; piano (A1), gitar (A2-3, B4), sologitar (B1-3), akustisk gitar (B5)
*John «Rabbit» Bundrick &ndash; orgel(A1-3 & B1-5), orgel, piano, elektrisk piano (B1-3)
*Robert Wyatt &ndash; perkusjon (A1-3 B1-3 + 5)
*Doreen Chanter &ndash; korvokal (A3)
*Archie Leggatt &ndash; bassgitar (A1-3 B1-3 + 5)
*Eddie Sparrow &ndash; trommer (A2&3 B1-3), basstromme (A1), pauke (B5)
*Liza Strike &ndash; korvokal (A3)
*Irene Chanter &ndash; korvokal (A3)

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:June 1, 1974|June 1, 1974]]» frå ,  den 26. april 2011.* 
*** oppgav desse kjeldene:*
*
Trafikkskilt

**Trafikkskilt** er fysiske markeringar som skal rettleie trafikantar og ellers varsle om spesielle farar, forbod eller påbod. Trafikkskilt kan gjelda alle som ferdast i trafikken. Dersom trafikanten bryt dei restriksjonar eit trafikkskilt markerer kan det føre til bot og tap av førarkort, eller i verste fall fengselsstraff.

Dei fleste skilt er som regel kvadratiske, rektangulære, sirkulære eller trekanta. Fargane på skiltet er varierande, men fargar som til dømes raud, gul og blå går ofte igjen i dei ulike skiltgruppene.

## Skiltgrupper

For at me lettare skal kjenne igjen og forstå betydninga av forskjellige skilt, er dei delte inn i 9 forskjellige skiltgrupper:

# Fareskilt
# Vikeplikt og forkjørsskilt 
# Forbodsskilt 
# Påbodsskilt 
# Opplysningsskilt
# Serviceskilt
# Vegvisingsskilt 
# Underskilt
# Markeringsskilt

## Bakgrunnsstoff
*Nettsidene til Statens vegvesen med bilete av trafikkskilta og kva dei tyder, og føresegnene som gjeld for dei.
Dream Theory in Malaya: Fourth World Volume Two

***Dream Theory in Malaya : Fourth World Volume Two*** er eit verdsmusikkalbum av Jon Hassell frå 1981. Det er ein «oppfølgjar» til samarbeidet hans med Brian Eno, ***Fourth World Vol. 1 : [[Possible Musics]]***, som kom ut året før. 

## Bakgrunn
Hassell fekk ideen til albumet etter å ha lese ein artikkel av antropologen Kilton Stewart om senoiar, ei urfolkstamme som Stewart først vitja i 1935 i Malaya (i dag Malaysia).

## Innhald

## Medverkande
* Jon Hassell – trompet, keramikktrommer, Prophet 5, gong-gong
* Brian Eno – trommer, perkusjon
* Michael Brook – bass
* Miguel Frasconi – perkusjon
* Walter DeMarie – tromme

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Dream Theory in Malaya: Fourth World Volume Two|Dream Theory in Malaya: Fourth World Volume Two]]» frå ,  den 26. april 2011.*
Pilt-Ola

**Ole Olsen Songesand** (), kjend som **Pilt-Ola**, var ein norsk eventyrar, driftekar, kremmar,  handelsmann, sildetilverkar, oppfinnar, fabrikkeigar og kyrkjeeigar frå Songesand på nordsida av Lysefjorden i Ryfylke. Han voks opp på garden Bakken vest for Songesand. 

Pilt-Ola var son av Ole Songesandsbaken og Siri Maanen, og hadde elleve sysken.

Han er blant anna kjent for å ha gått til Finnmark til fots for å kjøpa tamrein som han tok med seg tilbake til Ryfylke. Desse dyra er truleg opphavet til villreinstamma i Setesdal-Ryfylke. For å verna reinen brukte han gift for å utrydda ulven i Sør-Noreg, noko han langt på veg klarte.

## Kjelde
*Om Pilt-Ola ved www.pilt-ola.no
Cluster & Eno

***Cluster & Eno*** er eit samarbeidsalbum mellom den tyske elektroniske gruppa Cluster og den britiske ambient-musikaren Brian Eno. Albumet inneheld fleire lette melodiar, ei blanding av den ambiente stilen til Eno og avantgarde-stilen til Cluster.

I juni 1977 slo duoen Hans-Joachim Roedelius og Dieter Moebius seg saman med Brian Eno for innspelinga ved studioet til Conny Plank. Andre musikarar som speler på albumet er Can-bassist Holger Czukay ig Asmus Tietchens på synthesizer.  Eno førte med albumet Cluster ut til eit langt breiare publikum.

## Innhald

## Medverkande
*Hans-Joachim Roedelius
*Dieter Moebius
*Brian Eno
*Holger Czukay – bass
*Okko Bekker – gitar
*Asmus Tietchens – synthesizer

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Cluster &amp; Eno|Cluster &amp; Eno]]» frå ,  den 26. april 2011.* 
*** oppgav desse kjeldene:*
* Plateomslag
* Curry, Russ. A Curious History Of Cluster.
* Waynick, Michael [ All Music Guide review]. 
*
Østre Porsgrunn kyrkje (1760–2011)

**Østre Porsgrunn kyrkje**, òg kalla **Jesu Kirke i Østre Porsgrunn** eller **Østsiden kirke**, var ei kyrkje i tre frå 1760 i Porsgrunn kommune i Telemark som vart totalskada av brann natta til 11. april 2011. Kyrkja hadde vorte restaurert i 1997, 1960–1966 og i 1888.

Kyrkja var ei krosskyrkje (det vil seie med ein grunnplan forma som ein kross), teikna av arkitektane Lauritz de Thurah og Andreas Pfützner og bygd i lafta tømmer. Stilen var rokokko/seinbarokk. Kyrkja hadde vindauge i to høgder. Tårnet hadde ein tårnhjelm med særeigen form, og var utstyrt med eit fem meter høgt spir med eit smijarnsornament i toppen. 

Koret i kyrkja var like breitt som hovudskipet. Preikestolen i rokokko-stil, med ein rik treskurd dekt med bladgull, og med rocailleinnrammingar kring spegelfelta, var plassert i eit hjørne som vart danna av to av kyrkjeskipsarmane. Himlinga i kyrkja hadde tønneform og vart pynta med målingar av skyer og englar. I vest var det ein orgelfasade laga av Daniel Wroblewsky på slutten av 1700-talet, men sjølve orgelet var skifta ut ikring 1850. I dei tre armane av kyrkjeskipet var det samanhengande galleri, og med sine 600 plassar var dette ei av dei største trekyrkjene i Noreg.

Då det ikkje er mange kyrkjer att her i landet frå denne perioden, var det eit stort nasjonalt tap at denne kyrkja brann ned til grunnen. Ny kyrkje vart innvigd 15. september 2019.

## Bakgrunnsstoff

* 
*Østre Porsgrunn kyrkje på nettstaden Kunsthistorie.
(No Pussyfooting)

***(No Pussyfooting)*** er eit album frå 1973 av dei britiske musikarane Robert Fripp og Brian Eno. *(No Pussyfooting)* var det første av tre samarbeidsprosjekt mellom dei to og kom ut av dei tidlege lydbandeksperimenta til Eno og Fripp som la elektrisk gitar oppå dette. 

*(No Pussyfooting)* vart spelt inn i løpet av tre dagar over ein periode på eit heilt år. Det var nært knytt til innspelinga av det første soloalbumet til Eno, *[[Here Come the Warm Jets]]* (1973) og vert rekna som eit av dei første eksperimenta hans med ambient musikk.

*(No Pussyfooting)* kom ut i november 1973 og gjekk ikkje inn på salslistene verken i Amerika eller Storbritannia. *(No Pussyfooting)* vart møtt med negative reaksjonar frå deira eige plateselskap, Island Records, som var aktivt imot det. Eno hadde akkurat gått frå Roxy Music og var i ferd med å starte opp ein solokarriere, og managementet hans var i mot at han skulle gje ut to album med så forskjellig stil. Bandmedlemmane i Robert Fripp sitt King Crimson likte heller ikkje albumet. Rockepressa gav albumet heller lite omtale. 

## Innhald

## Medverkande
*Brian Eno – Synthesizer, tangentinstrument, vokal, handsamingar, VCS 3 Synthesizer
*Robert Fripp – Gitar

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:(No Pussyfooting)|(No Pussyfooting)]]» frå ,  den 26. april 2011.* 
*** oppgav desse kjeldene:*
* 
*
Evening Star

***Evening Star*** er eit album frå 1975 av dei britiske musikarane Robert Fripp og Brian Eno. Plateomslaget er eit måleri av Peter Schmidt.

Dei første tre songane er uforstyrra, lette bandsløyfer av gitar spelt av Robert Fripp og handsama med synthesizer og piano av Brian Eno. Det fjerde sporet, «Wind on Wind», er eit utdrag av soloprosjektet til Eno, *[[Discreet Music]]*, som kom ut etter dette albumet. Eno hadde opphavleg tenkt at Fripp skulle nytte materialet som vart *Discreet Music* som bakgrunnsmusikk til å improvisere over på konsertar. 

Den andre halvdelen av albumet er eit 28 minuttar langt tamburstykke kalla «An Index of Metals», der gitartonar vert lagt oppå kvarandre i ein loop, med stadig aukande forvrenging etter kvart som stykket utviklar seg. 

## Innhald

## Medverkande
* Robert Fripp – gitar
* Brian Eno – bandsløyfer, synthesizer, piano

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Evening Star (album)|Evening Star (album)]]» frå ,  den 26. april 2011.* 
*** oppgav desse kjeldene:*
*
The Equatorial Stars

***The Equatorial Stars*** er eit album frå 2004 av dei britiske musikarane Robert Fripp og Brian Eno.  Albumet var det første på nesten 30 år som dei to musikarane hadde samarbeidd på sidan *[[Evening Star]]* i 1975.

## Innhald

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:The Equatorial Stars|The Equatorial Stars]]» frå ,  den 26. april 2011.*
Make Me Smile (Come Up and See Me)

«**Make Me Smile (Come Up and See Me)**» er ein song skriven og innspelt av Steve Harley. Han vart opphavleg spelt inn av bandet hans Steve Harley & Cockney Rebel for albumet *[[The Best Years of Our Lives]]* og gjeven ut som singel i 1975. I eit fjernsynsintervju i 2002 fortalte Steve Harley at teksten var retta mot dei tidlegare bandmedlemmane, som han følte hadde forlate han.

Det er spelt inn meir enn 120 coverversjonar av songen, mellom anna av Duran Duran og Erasure.

## Steve Harley & Cockney Rebel-versjonen
«Make Me Smile (Come Up and See Me)» var den største hitten til Steve Harley & Cockney Rebel, og selde over ein million kopiar verda over. Han vart den einaste førsteplassen deira på lista i Storbritannia og Irland. i februar 1975

«Make Me Smile» vart gjeven ut tre gonger i Storbritannia. I 1992 nådde singelen 46. plass og i 1995 nådde han 33. plass etter å ha vorte nytta i ein reklame for Carlsberg. Ein remiks av songen nådde i juni 2005 55. plass.

Den akustiske gitarsoloen vart opphavleg spelt av Jim Cregan som oppvarming under lydsjekken og fanga på lydband. Han vart seinare nytta då ein skjønte at han gav songen noko ekstra. Andre som medverka på singelen var Marc Bolan på akustisk rytmegitar og Tina Charles på korvokal.

Songen er nytta i filmane *[[The Full Monty]]* (1997), *[[Velvet Goldmine]]* (1998), *Best - The George Best Story* (2000), *[[Saving Grace]]* (2000) og *[[Blackball]]* (2003). Han vart òg nytta i reklamar for Marks & Spencer i 2006 og ein populær reklame for Norsk Tipping i 2007.

## Andre versjonar
Duran Duran spelte ein konsertversjon av songen som vart gjeven ut som B-side til den store hitten deira «The Reflex» i 1984. Denne versjonen vart nytta i filmen *[[Threesome]]* (1994).

Erasure spelte inn «Make Me Smile (Come Up and See Me)» på coveralbumet deira *[[Other People's Songs]]*. Songen vart gjeven ut som singel og nådde 14. plass på lista i Storbritannia.

Andre artistar som har spelt songen er Suzi Quatro, Nick Barker & the Reptiles (nådde Topp 30 i Australia i 1989), The Wedding Present (nådde 25. plass i Storbritannia i 1990) og Robbie Williams.

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Make Me Smile (Come Up and See Me)|Make Me Smile (Come Up and See Me)]]» frå ,  den 26. april 2011.* 
*** oppgav desse kjeldene:*

## Bakgrunnsstoff
* Top of the Pops-framføring av Steve Harley & Cockney Rebel
I Dig Everything

«**I Dig Everything**» er ein song av David Bowie. Han vart gjeven ut som singel i 1966. Songen vart opphavleg spelt inn som demo med turnebandet til Bowie, The Buzz, men Tony Hatch var ikkje nøgd med spelinga deira og erstatta dei med studiomusikarar. Songen vart spelt på konsertar i 1966-1967 som ein omskriven versjon av **1-2-3** (seinare Clouds), som Bowie høyrte spele på The Marquee tidleg i 1967.. Singelen selde dårleg og var den siste innspelinga til Bowie for Pye.

Teksten skildrar ein ungdom som kjem til ein by, truleg høg på noko, og spring kring i London og gledar seg over alt han ser. Dette er hans verd, hans by, syng han, og dei som ikkje ser det vakre i slummen og fortaua er anten blinde eller gamle (eller politi). Der «Can’t Help Thinking About Me» handlar om å flytte frå bygda til London, handlar «I Dig Everything» om at guten har kome fram, bur i ein skiten leilegheit, har fleire vener enn mat, sit og røyker og ler av dei eldre folka som er på veg til jobb og er fortapt i bylivet.

Musikken består av ein latinsk rytme med vaskebrett og bongotrommer, og syner at produsenten Tony Hatch nytta studiomusikar i staden for bandet til Bowie på denne tida, The Buzz. 
Songen vart spelt inn 5. juli 1966 og kom ut 19. august same året.

Songen vart spelt inn på ny 34 år seinare for albumet *[[Toy av David Bowie|Toy]]*, som aldri vart gjeven ut, men Bowie spelte songen ein del på konsertane sine i 1999.

B-sida til singelen var «I'm Not Loosing Sleep». Tony Hatch hadde berre spelt inn mislukka singlar med Bowie, og prøvde å få han til spele noko som minna om Petula Clark. Til dømes minna korvokalen som syng «too bad!» om refrenget i «Downtown». Songen vart spelt inn same dagen som A-sida, 5. juli 1966.

## Medverkande
* David Bowie: vokal, gitar
* Andre musikarar ukjende

## Andre utgjevingar
* Songen vart gjeven ut som B-sida til den spanske utgåva av «Can't Help Thinking About Me» i 1972.
* Pye gav ut singelen med bileteomslag i Spania i september 1972. 
* Songen finst òg på samleplatene
** *Don't Be Fooled by the Name* (Japan)
** *The Collection* (1985)
** *[[1966 av David Bowie|1966]]* (1988)
** *[[Introspective av David Bowie|Introspective]]* (1990)
** *[[Early On (1964-1966)]]* (1991)
** *[[I Dig Everything EP]]* (1999)

## Andre versjonar
* The Great Imposters - *Dollars in Drag: A Tribute to David Bowie*. Versjonen deira heitte «I Dig Anything». Songen vart òg spelt inn av Generation X.

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:I Dig Everything|I Dig Everything]]» frå ,  den 26. april 2011.* 
*** oppgav desse kjeldene:*
*Pegg, Nicholas, *The Complete David Bowie*, Reynolds & Hearn Ltd, 2000, ISBN 1-903111-14-5
Do Anything You Say

«**Do Anything You Say**» er ein song av David Bowie, gjeven ut som singel i 1966. 

Sjølv om songen vart spelt inn med backingbandet til Bowie på denne tida, The Buzz, er singelen den første som berre er tilskriven David Bowie. Songen er ein av dei siste soulaktige songane Bowie skreiv på denne tida. Singelen selde dårleg og nådde ikkje salslista. 

B-sida til singelen var «Good Morning Girl», ein sprudlande, swing-aktig poplåt der Bowie mellom anna driv med scat-synging. Songen er som ei blanding av ein ung Van Morrison, Georgie Fame og the Dave Clark Five-songen «I Need Love».

## Medverkande
* **[[Musikar]]ar**:
** David Bowie: vokal, gitar
** John Hutchinson: gitar
** Derek Fearnley: bass
** John Eager: trommer
** Derek Bayes: orgel
... og ukjende studiomusikarar

## Andre utgjevingar
* Pye gav ut singelen i Storbritannia i september 1972 med «I Dig Everything» som B-side. Dette var eit forsøk på å tene pengar på den nye populariteten Bowie fekk med «Ziggy Stardust».
* Songen finst òg på samlealbuma
** *Don't Be Fooled by the Name* (Japan)
** *The Collection* (1985)
** *[[1966 av David Bowie|1966]]* (1988)
** *[[Introspective av David Bowie|Introspective]]* (1990)
** *[[Early On (1964-1966)]]* (1991)
** *[[I Dig Everything EP]]* (1999)

## Andre versjonar
* The Great Imposters - *Dollars in Drag: A Tribute To David Bowie*

## Kjelder


**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Do Anything You Say|Do Anything You Say]]» frå ,  den 26. april 2011.* 
*** oppgav desse kjeldene:*
*Pegg, Nicholas, *The Complete David Bowie*, Reynolds & Hearn Ltd, 2000, ISBN 1-903111-14-5
Walt Disney World Resort

**Walt Disney World Resort** er ein fornøyelsespark i Orlando i Florida i USA som hovudsakleg består av fire store parkar:
#Magic Kingdom: Den første parken som vart bygd. Opna i 1971.
#EPCOT (Experimental Protype Community of Tomorrow), som igjen er delt inn i:
##World Showcase: 11 land har her ulike paviljongar der landet vert presentert i form av bygningar, mat og varer som er spesielle for landet. Nokre land har også eigne attraksjonar som filmar og &laquo;rides&raquo; som f.eks. ein båttur. Disney har eit utvekslingsprogram der ungdommar frå desse landa arbeider på paviljongen til heimlandet i eitt år. På den norske paviljongen er det om lag 120 ungdommar.
##Futureworld
#Disney-MGM Studios
#Disney's Animal Kingdom

## Bakgrunnsstoff
*www.disneyworld.com
*www.norgespaviljongen.com
Can't Help Thinking About Me

«**Can't Help Thinking About Me**» er sin song skriven av David Bowie i 1965 og gjeven ut som singel under namnet David Bowie & the Lower Third. Dette var den første singelen dei gav ut etter han endra namn frå David Jones til David Bowie, og den første på Pye Records. Singelen var òg den første innspelinga til David Bowie som vart gjeven ut i USA. 

Songen var den første av fleire Bowie-songar om ein landsens gut som flyttar til den livlege London og farane og gledane han møter der. Teksten er i hovudsak ei vag bakgrunnssoge. Songaren har drege heime frå. Han har sverta familienamnet på ein eller annan måte. Han står på togperrongen, seier farvel til kjærasten sin og er både trist og nær ekstatisk samstundes om utsiktene til eit liv heimefrå. Det handlar om blømande narsissisme og sjølv-dramatikk i ungdomsåra. Enkelte biografiforfattarar har indikert at songen er eit farvel til det gamle bandet hans, Lower Third. Bandet vart avslutta, som fortalt av Christopher Sandford, i ein klubb i Bromley der kvart enkelt medlem måtte koble frå instrumenta sine og levere dei over til manageren til Bowie, medan Bowie satt der passivt. 

«Can’t Help Thinking About Me» var, som alle Bowie-singlane på denne tida, mislukka. 

B-sida til singelen var «And I Say to Myself», som var ein slags Sam Cooke-liknande song. 
	
## Medverkande
* **[[Musikar]]ar**:
** David Bowie: Vokal
** Dennis Taylor: Gitar
** Graham Rivens: Bass
** Phil Lancaster: Trommer

## Konsertversjonar
* Bowie spelte overraskande nok songen på VH1 *Storytellers* i 1999, for første gong på meir enn 30 år. 

## Andre utgjevingar
* Songen vart gjeve ut på ny av Pye i Storbritannia som ein EP med fire songar i september 1972. Dette var eit forsøk på å tene pengar på den nye populariteten Bowie hadde på denne tida. Plata nådde ikkje listene, men vart eit samleobjekt. 
* Pye gav òg ut singelen med bilete på omslaget i Spania i september 1972, men denne versjonen hadde «I Dig Everything» som B-side. 
* Songen finst òg på samleplatene:
** *Don't Be Fooled by the Name* (Japan)
** *The Collection* (1985)
** *[[1966 av David Bowie|1966]]* (1988)
** *[[Introspective av David Bowie|Introspective]]* (1990)
** *[[Early On (1964-1966)]]* (1991)
** *[[I Dig Everything EP]]* (1999)

## Andre versjonar
* The Great Imposters - *Dollars in Drag: A Tribute to David Bowie*
* Davy Jones' Mannish Ideals - *Only Bowie* (1995)
* Purple Hearts - *Beat That!*

## Kjelder


**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Can&#39;t Help Thinking About Me|Can&#39;t Help Thinking About Me]]» frå ,  den 26. april 2011.* 
*** oppgav desse kjeldene:*
*David Buckley (1999), *Strange Fascination - David Bowie: The Definitive Story*, s.&nbsp;30 og 50.
Juneau

**Juneau** er delstatshovudstad i Alaska i USA.

Byen har eit totalt areal på 8 430,4 km², mykje meir enn staten Delaware til dømes, og ein folkesetnad som utgjer om lag 32&nbsp;164 innbyggjarar (2011). Sjølve bykjernen har 17&nbsp;500 innbyggjarar (2005) på eit område på 31 kvadratkilometer.

Juneau ligg på 58,3 ° nordleg breidde, omtrent det same som for Egersund i Noreg. Han er plassert i Alaska Panhandle, «steikjepanneskaftet», den søraustlege delen av staten. Innanfor USA er Juneau einaste hovudstaden på fastlandet utan vegsamband, han kan berre nåast med båt eller med fly. Det er planlagt å byggje veg, men det er politisk kontroversielt.

Byen har ein gjennomsnittleg dag maksimum temperatur på 18&nbsp;°C i juli og minimum temperatur -4&nbsp;°C i januar, og han har mykje vind og nedbør, gjennomsnittleg 2280 mm nedbør i året.

I 1994 var det folkerøysting i Alaska om å flytte hovudstaden til Wasilla nord for den største byen i delstaten, Anchorage. Folkerøystinga forkasta framlegget.

## Historie

Området har vore busett gjennom fleire tusen år av urfolket tlingit. Den 3. oktober 1880 fann Joseph Juneau gull i ein bekk nær dagens by. Saman med Dick Harris reserverte dei eit 0,65 km ² areal med land for seg sjølve med namnet Harrisburg. Informasjon om gullfunnet vart snøgt spreidd over heile regionen og eit fellesskap voks fram. Då staden var stor nok til å rangere som by heldt folket ei avrøysting om bynamnet. Den 14. desember 1881 fekk dei godkjent namnet Juneau.

Fram til 1940 var gruvedrift den største næringa, men under den andre verdskrigen blei fjellanlegget stengt.

Med oljeleidningen Trans-Alaska Pipeline System, i drift frå 1977, fekk byen nye oppgåver.

## Kjelder


* *Denne artikkelen starta med ei omsetjing frå «[[:sv:Juneau|Juneau]]» frå , den 26. april 2011*


## Bakgrunnsstoff

*
Disneyland Park

**Disneyland Park** er ein fornøyelsespark i Anaheim i California i USA. Han er den fyrste disneyparken som blei laga, og den einaste utforma og bygd under oppsynet til Walt Disney. 

Bygginga av parken byrja 1954, og han opna i 1955. Han blei seinare omslutta av Disneyland Resort. Disneyland ligg ca. 45&nbsp;km søraust for sentrum av Los Angeles.

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Disneyland|Disneyland]]» frå ,  den 20. juni 2022.*
Bjørneparken

**Bjørneparken** (tidlegare *Vassfaret Bjørnepark*) er ein naturpark med norske rovdyr og husdyr, som ligg rett ved riksveg 7 i Flå i Hallingdal. Parken er på 500 mål, og open heile året. Her kan du kome tett på dyr som brunbjørnar, elg og rådyr, og mindre dyr som minigrisar, sau, moskusender, kaniner og piggsvin. Parken har også aktivitetar som hinderløype, fjellklatring og steinsliping.

## Kjelder

* *Denne artikkelen bygger på «[[:nb:Bjørneparken|Bjørneparken]]» frå , den 26. april 2011.* 

## Bakgrunnsstoff

*
Halleys komet

**Halleys komet** er ein periodisk komet namngjeven etter den engelske astronomen Edmond Halley, som fann omløpstida til kometen på midten av 1700-talet. Jolafta 1758 vart kometen oppdaga av den tyske bonden og amatørastronomen Georg Palitzsch. Halleys komet vart med det den fyrste utrekna kometen. Den nøyaktige omløpstida er 75,3 år.

Kometen var sist i det indre solsystemet i 1986, og vil koma att i medio 2061.

## Kjelder

## Bakgrunnsstoff
Matebuss

**Matebuss** er ein buss som går i rute over stutte strekningar, som til  dømes mellom ein bussterminal og ein jarnbanestasjon, mellom ein tunnelbanestasjon og eit kjøpesenter, mellom ein jarnbane eller tunnelnestasjon og ein flyplass, mellom ulike terminalar på store flyplassar, osb. I store byar kan ein òg ha matebussar mellom bykjerna og parkeringshus utanfor bykjerna. Matebussar har ofte stutt mellomrom mellom kvar avgang og typisk har dei ikkje haldeplassar mellom endestasjonane.
Skulebuss

**Skulebuss** er ein buss som transporterer skuleelevar til og frå skulen der det er for langt, eller for farleg, at dei går langs vegen. I byar og tettbygde strøk er det ofte så stor trafikk at det ikkje er trykt at ungane går etter vegen. I grissgrendte strøk kan grunnen til det dei vert køyrde vera at skulevegen er for lang. Skuleruter er vanlegvis finansiert av kommunen, så foreldra slepp å senda med ungane pengar til billett. 

## Galleri

Fil:1922_Ford_Model_T_School_Bus.jpg|Skulebuss bygd på eit 1922-modell T-Ford chassis
Fil:School_bus,_Porbander,_India.JPG|Skulebuss i Porbander i India
Fil:Schoolbus_in_Chisinau.jpg|Skulebuss i Chisinau i Moldova
Fil:School_Bus_Peshawar.jpg|Skulebuss i Peshawar i Pakistan
Fil:School_bus_in_Karelia_at_winter.jpg|Skulebuss i Russland
Ronaldo

:*Ronaldo må ikkje forvekslast med den portugisiske fotballspelaren [[Cristiano Ronaldo]] eller den brasilianske fotballspelaren [[Ronaldinho]].*

**Ronaldo Luiz Nazário de Lima** () er ein brasiliansk tidlegare fotballspelar frå Rio de Janeiro. Ronaldo var ein av verdas beste fotballspelarar i åra kring 2000.

## Karriere

Ronaldo sin sportskarriere starta som tiåring i eit lokalt brasiliansk lag. I 1993 starta den vaksne karrieren hans i brasilianske Cruzeiro. Allereie året etter debuterte han for internasjonal fotball i nederlandske PSV Eindhoven. Same året kom han med på det brasilianske landslaget, som han spelte for heilt til han pensjonerte seg frå proff-fotballen. Han var med i troppen til Brasil både i Fotball-VM 1994, Fotball-VM 1998, Fotball-VM 2002 og Fotball-VM 2006, og skåra mål i dei tre seinaste meisterskapane. Brasil vann to av dei, i 1994 og 2002. I 2002 vart Ronaldo attpåtil toppskårar med åtte mål. Til saman skåra han heile femten mål i verdscupen, noko som er verdsrekord. Den førre rekorden var på fjorten mål, sett av Gerd Müller.

På klubbnivå spela han for fleire lag i Spania og Italia frå 1994 - 2008. I 2009 vendte han nasen heim att mot Brasil og spelte for klubben Corinthians dei siste åra av karrieren sin. Ronaldo trekte seg tilbake frå profesjonell fotball i 2011 grunna helseplager. Den siste kampen hans var ein venskapskamp mot Romania som fann stad i São Paulo.

## Kjelder


**Denne artikkelen byggjer på «[[:en:Ronaldo|Ronaldo]]» frå ,  den 26. april 2011.*
I Pity the Fool

«**I Pity the Fool**» er ein song opphavleg gjeven ut av Bobby Bland i 1961 for Duke Records. Songen var tilskriven Deadric Malone, eit psevdonym for eigaren av Duke Records, Don Robey. David Bowie spelte songen under namnet The Manish Boys i 1965, og denne vart gjeven ut som den andre singelen hans. 

## Bobby Bland-versjonen
Innspelinga vart gjort i Houston i 1060, truleg med Joe Scott og Melvin Jackson på trompetar, Pluma Davis på trombone, Robert Skinner og L.A. Hill på tenorsaksofon, Rayfield Devers på barytonsaksofon, Teddy Raynolds på piano, Wayne Bennett på gitar, Hamp Simmons på bass, John «Jabo» Starks på trommer og ein ukjende på fløyte, korvokal og strykarar.

Bland var på denne tida på eit høgdepunkt i karrieren og hadde fem songar på rad inne på R&B-lista i USA. Songen «I Pity the Fool» vart ein av dei største hittane hans med førsteplass på R&B-lista og ein 48. plass på pop-lista.

## The Manish Boys (med David Bowie)-versjonen

Utgåva til The Manish Boys (på den tida med David Bowie) kom ut i 1965. Innspelinga var produsert av Shel Talmy, som òg produserte dei tidlege singlane og albuma til The Who og The Kinks. Jimmy Page var den faste studiomusikaren til Talmy og spelte gitarsoloen på «I Pity the Fool». 

Under desse innspelingane gav Page eit gitarriff til Bowie, som han først ikkje visste kva han skulle gjere med. Bowie nytta seinare riffet i to forskjellige songar, først på «The Supermen» frå 1971 og seinare på «Dead Man Walking» i 1997. 

B-sida, «Take My Tip», var den første songen skriven av David Bowie som vart gjeven ut på plate.

### Medverkande
* David Jones: Vokal, Alt sax
* Johny Flux: sologitar 
* Jimmy Page: Gitarsolo
* John Watson: Bass 
* Mick White (Micheal Whitehead): Trommer 
* Bob Solly: orgel 
* Wilf Byrne: Barytonsaksofon og munnspel 
* Paul Rodriguez: Tenorsaksofon og trompet

### Andre utgjevingar
* Begge sidene av singelen vart gjeven ut att på ny av EMI i Storbritannia i mars 1979 som eine sida av ein EP. På B-sida av EPen var songane «You've Got a Habit of Leaving» og «Baby Loves That Way». Denne versjonen vart igjen gjeven ut av See For Miles Records i Storbritannia i oktober 1982, og som ein 12"-biletdisk i juni 1985. 
* Han finst òg på samleplata *[[Early On (1964-1966)]]* frå 1991. Både «I Pity the Fool» og «Take My Tip» finst med alternative vokalopptak som bonusspor på somme utgåver av *Early On*.

## Andre versjonar
*The Paul Butterfield Blues Band på albumet *[[The Resurrection of Pigboy Crabshaw]]* (1967). 
*Cyndi Lauper song songen på konsert i 1993 på *The [[Jack Dee]] Show*.
* Robert Cray spelte songen i samband med «Martin Scorsese Presents The Blues» i 2003.

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:I Pity the Fool|I Pity the Fool]]» frå ,  den 27. april 2011.* 
*** oppgav desse kjeldene:*
You've Got a Habit of Leaving

«**You've Got a Habit of Leaving**» er ein song skriven av David Bowie i 1965 og gjeven ut som singel under namnet Davy Jones (& The Lower Third). Det var den siste songen Bowie, fødd David Jones, gav ut før han endra namn for å ikkje forvekslast med Davy Jones frå The Monkees, og den første av to singlar som han spelte inn med The Lower Third etter å ha gått frå det førre bandet sitt, The Manish Boys. B-sida til singelen var «Baby Loves That Way». Begge singlane var produserte av Shel Talmy. 

Med The Lower Third gjekk Bowie bort frå amerikanisert R&B, som hadde dominert dei to tidlegare singlane hans, og flytta seg mot Who-aktig mod-musikk. Ein typisk konsert på denne tida inneheld derimot «Mars» frå Gustav Holst sin *[[Planetar av Gustav Holst|Planetar]]* og «Chim Chim Cheree» frå *[[Mary Poppins]]*. Den framtidige manageren til Bowie, Ken Pitt, såg ein av desse konsertane på midten av 1960-åra, der bandet avslutta med Rodgers and Hammerstein-songen «You'll Never Walk Alone».

## Medverkande
* Davy Jones: Vokal, Saksofon
* Dennis Taylor: Gitar
* Graham Rivens: Bass
* Phil Lancaster: Trommer

## Andre utgjevingar
* Begge songane på singelen vart gjevne ut att på ny av EMI i Storbritannia den 2. mars 1979 på B-sida av ein 10" vinyl. På A-sida var to songar Bowie tidlegare gav ut med The Manish Boys, «I Pity the Fool» og «Take My Tip». På omslaget var det eit bilete av Bowie med The Lower Third. Denne minisamlinga vart gjeven ut att på ny av See For Miles Records i oktober 1982, og som ein 12" biletdisk i juni 1985.
* Songen finst òg på samlinga *[[Early On (1964-1966)]]* frå 1991.
* Bowie spelte inn ein ny versjon av songen, nesten dobbelt så lang, i 2000 for albumet *Toy*, som aldri kom ut. Denne finst på den europeiske utgåva av singelen «Slow Burn» og den britiske utgåva av singelen «Everyone Says 'Hi'».

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:You&#39;ve Got a Habit of Leaving|You&#39;ve Got a Habit of Leaving]]» frå ,  den 27. april 2011.* 
*** oppgav desse kjeldene:*
** Roy Carr & Charles Shaar Murray (1981). *Bowie: An Illustrated Record*: s.&nbsp;19,101
** David Buckley (1999). *Strange Fascination - David Bowie: The Definitive Story*, s.&nbsp;30,50-51
Rivaldo

**Rivaldo Vítor Borba Ferreira**, mest kjend som **Rivaldo** () er ein brasiliansk tidlegare fotballspelar som i 2002 vart verdsmeister med Brasil sitt landslag, fire år tidlegare vann han VM-sølv i Frankrike.

## Karriere
Rivaldo hadde ein fattig oppvekst i delstaten Pernambuco i det vestlege Brasil. Han vart med i sin fyrste fotballklubb, Paulista i 1989. To år seinare fekk han spela for Santa Cruz eit år før han gjekk over til Mogi Mirim. Fram til 1996 spelte han for fleire klubbar i heimlandet, men i 1996 debuterte han for internasjonal fotball då han vart overført til spanske Deportivo de La Coruña. Rivaldo vart teken inn på det brasilianske U20-landslaget i 1992, og kom med på A-landslaget året etter.

Rivaldo var med på den brasilianske fotballtroppen i Sommar-OL 1996 i Atlanta, då Brasil vann bronse. Diverre vart Rivaldo utestengd frå landslaget ei tid etter dette, truleg fordi han fekk skulda for at Brasil tapte semifinalen mot Nigeria. Han vart teken inn att på landslaget til Fotball-VM 1998, då han skåra tre mål.

Klubben Rivaldo har spelt flest kampar for er FC Barcelona, som han gjekk over til frå Deportivo de La Coruña. Han spelte 235 kampar for klubben frå 1997 - 2002, og skåra heile 130 mål. I 2002 skåra Rivaldo til saman fem mål for Brasil i Fotball-VM 2002, då Brasil vart verdsmeistrar.

Rivaldo har ikkje spelt for landslaget sidan 2003. Etter det har han spelt for klubbar i Italia, Brasil, Hellas og Usbekistan før han vendte tilbake til heimlandet i 2011 for å spela for Mogi Mirim att.

## Kjelder


**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Rivaldo|Rivaldo]]» frå ,  den 27. april 2011.*
Pengeurtslekta

**Pengeurtslekta** (*Thlaspi*) er ei planteslekt i krossblomfamilien. Medlemane er snaue ugras med heile blad som går noko eller heilt kring stengelen. Kvite kronblad og flat vengkanta skulpe med mange frø. To artar veks i Noreg.

### Norske artar
* Pengeurt (*T. arvense*)
* Vårpengeurt (*T. alpestre*)

## Kjelder

*Johannes Lid: *Norsk-svensk-finsk flora*. Det Norske Samlaget, 1985.
----
**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Hellerkräuter|Hellerkräuter]]» frå ,  den 27. april 2011.*  

## Bakgrunnsstoff
*
HMS «Beagle»

**HMS «Beagle»** var ein britisk fregatt bygd og brukt av den kongelege marinen av England. Ho vart sjøsett 11. mai 1820, i elva Themsen, men stod ferdig bygd to år før (i 1818) same månaden.
Fregatten går under kategorien Cheriokee-klassen, ei britisk klasseinndeling, som tyder at ho har to stormaster. I juli same året var ho med på feiringa av kroninga av Georg IV, der HMS «Beagle» var den fyrste til å segla under den nye London Bridge. Skipet er mest kjend for å vera Charles Darwin sitt skip under dei mange ekspedisjonane hans.

## Fyrste segling

Etter jomfruturen i Themsen vart «Beagle» oppgradert, restaurert og endra slik at det skulle gjera ein best mogleg jobb for marinen. Ikkje før i 1826 var skipet heilt klar til si fyrste segling. Pringle Stokes vart utnemnd til å vera kaptein på «Beagle». Skipet drog vestover langsmed Themsen og vart deretter frakta til Plymouth, der det vart sjøsett på havet for fyrste gong.

Jobben til «Beagle» var å følgja HMS «Adventure», eit forskingsskip som hadde spesialisert seg på seismikk. I 1828 var skipa komne til Eldlandet (òg kalla for Tierra del Fuego), eit farvatn utanfor sørkysten av Argentina. I dette aude og einsléta havet vart kaptein Stokes annleis. Han vart inneslutta og deprimert, og låste seg inne i kahytta si i over to veker. Han skaut seg sjølv med ein revolver andre dag i august. 

*Beagle* segla nord att til Rio de Janeiro, der ein 23 år gamal aristokrat vart utnemnd til kaptein. Mannskapet var kritisk til denne ungguten, som i deira augo hadde liten erfaring på sjøen. Den nye kapteinen, Robert FitzRoy, prova mannskapet at dei ikkje hadde rett. «Ungguten» viste gode leiareigenskapar og viste grundege synfaringar og tilsyn. 

FitzRoy er mest kjend for sine originale problemløysningar, der han ei gong tok to indianske gislar med seg, ein gut og ei jente, etter ein krangel med dei infødde i Argentina. FitzRoy gav dei ikkje attende, men tok dei like så gjerne med seg heim att. Guten fekk namnet Jeremy Button (kalla seg sjølv for *Orrundelico*) og var ein kjendis i London for ein liten periode.

## Andre segling

FitzRoy trudde han skulle verta verande på  «Beagle», men vart bytta ut av ein lord av ei rekkje grunnar. Lorden likte ikkje all undersøkinga i Eldlandet med «Adventurer». Men hovudårsaka var at FitzRoy skulle bli utnemnd til kommandør på HMS «Chanticleer», som skulle ut på ein ekspedisjon i 1830. Det viste seg etterpå at «Chanticleer» var i altfor dårleg stand, og «Beagle» settast inn att. Den unge kapteinen vart utnemnd til kommandør på fregatten sumaren 1831. FitzRoy fekk att løyvet til å fare attende til Sør-Amerika.

På hausten same året takka den unge nyutdanna naturalisten Charles Darwin ja til å slutta seg saman med FitzRoy og hans menn ned til Sør-Amerika. Den 22 år gamle kristne mannen såg på dette som ein flott moglegheit til å sjå nærare på dyra han hadde studert og skjert i ved University of Cambridge.

27. desember 1831 byrja endeleg ferda til «Beagle» frå Plymouth.
Leddbuss

**Leddbuss** er ein lang buss som er ledda på midten. Den fremste delen er i grove trekk bygd opp som ein vanleg toaksla buss. Den bakre delen er festa til framparten med ei svingskive. Mellom dei to delane er det plassert ein kraftig gummibelg.

## Oppbygging

Oppbygginga minner om ei trekkvogn med semitrailer, men svingskiva er plassert om lag midt mellom bakakselen på fremre og bakre del. Dette gjer at hjula på bakdelen sporar mykje betre enn ein semitrailer. Mange leddbussar har òg styring på dei bakerste hjula. Dei vert då styrte i motsett retning til framhjula på bussen, slik at dei fylger same spor som bakhjula på framdelen.

På dei fleste leddbussane er motoren plassert heilt bakast på bakdelen (hekkmotor), med drift på den bakaste akselen. Volvo og MAN hadde lenge motoren på den fremre delen og drift på den midtre hjulgangen, men dei siste modellane har hekkmotor. Ei føremon med hekkmotor er at golvet, og difor innstigingshøgda, kan lagast lågare enn det er mogleg når motoren er plasser under golvet i den fremre delen. Men på vinterføre kan det skapa problem at det er dei bakste hjula som skuvar bussen på grunn av at midtakselen kan skli ut når det er knekk i leddet. Det har difor vorte utvikla hydraulisk blokkering av leddet om det svingar meir enn det skal i høve til rattutslaget.

### Dobbeltleddbuss

Nokre leddbussar er tredelte, med to ledd. Desse vert berre nytta på spesielle trasear med mykje trafikk og er førebelt ikkje særleg utbreidde. Dei vert nytta i Brasil, men òg i nokre byar i Frankrike, Nederland og Tyskland. I Göteborg i Sverige er dei òg i drift på nokre sterkt trafikkerte ruter. Både MAN, Mercedes-Benz, Van Hool og Volvo produserer dobbeltleddbussar. I Zörich i Sveits er nokre trolleydobbeltleddbussar i drift .

### Dobbeltdekkarleddbuss

Dobbeltdekkarleddbussar er lite utbreidde, men den tyske bussprodusenten Neoplan har produserer slike bussar. Dei var opphavleg tenkt nytta som turistbussar, men nokre av dei og har vore i drift i Luzern og Zürich . Marknad for dobbeltdekkarleddbussar er likevel for liten til at dei store produsentane har funne det attraktivt å utvikla slike bussar.

## Bruk av leddbussar
Lønskostnadar utgjer ein stor del av driftsutgiftene, så di fleire passasjerer kvar sjåfør transporterer di meir økonomisk vert drifta. Leddbussar vert fyrst og fremst nytta i større byar, der det er nok passasjerar til å utnytta kapasiteten.

Leddbussar har større kapasitet enn uledda dobbeltdekkarar. På grunn av at dei har fleire og større dører går det fortare å fylla og tømma dei, så opphaldet på kvar haldeplass vert stuttare. Ein unngår dessutan faren for at passasjerane ramlar ned trappa til øvre dekk og skadar seg. Det har òg meir plass for rullestolar og barnevogner. Ein annan føremon er at dei er stabilare enn dobbeltdekkarar, noko som er av stor verde på vinterføre.

### Leddbussar i Noreg
I fylgje busshobby.org vart dei fyrste leddbussane i Noreg sette i ruta av Oslo sporvegar i 1981. Trondheim trafikkselskap innførte prøvedrift med leddbussar ikkje lenge etterpå .

## Kjelder
Love You Till Tuesday

«**Love You till Tuesday**» er ein song skriven og gjeven ut av David Bowie. Han vart spelt inn 25. februar 1967 gjeven ut på singel 14. juli 1967 og albumversjonen kom ut på *[[David Bowie av David Bowie|David Bowie]]*. Albumversjonen vart spelt inn på ny 3. juni 1967 med strykarar arrangert av Ivor Raymonde. B-sida til singelen var «Did You Ever Have a Dream».

Singelen fekk god kritikk i musikkpressa og var fengande nok til at han kunne blitt ein hit i 1967, men som med dei tidlegare singlane hans, nådde han ikkje lista i Storbritannia. Ein av dei som var negative til songen var Syd Barrett som sa «Særs munter, men eg trur tærna mine rørte på seg i det heile tatt». Dette vart den siste nye utgjevinga hans for Deram.

Bowie spelte òg inn ein tysk versjon av begge songane på singelen, «Lieb' Dich bis Dienstag» og «Mit mir in Deinem Traum». Desse har aldri vorte gjevne ut offisielt. 

Utstillingsvideoen til Bowie frå 1969, *[[filmen Love You till Tuesday|Love You till Tuesday]]*, henta namnet sitt frå songen, som òg vert nytta under introduksjonen av filmen. 

## B-side
B-sida **«Did You Ever Have a Dream»** vart spelt inn under den andre innspelinga for albumet *David Bowie* den 24. november 1966, men kom ikkje med på dette albumet. 

## Medverkande
* **[[Musikar]]ar**:
** David Bowie: vokal, gitar
** Derek Boyes: orgel
** Dek Fearnley: bass
** John Eager: Trommer

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Love You Till Tuesday|Love You Till Tuesday]]» frå ,  den 28. april 2011.* 
*** oppgav desse kjeldene:*
*Pegg, Nicholas, *The Complete David Bowie*, Reynolds & Hearn Ltd, 2000, ISBN 1-903111-14-5
Keith Christmas

**Keith Peter Christmas** () er ein engelsk songar og låtskrivar. Han gav ut det første albumet sitt, *Stimulus*, i 1969. Han spelte akustisk gitar på David Bowie-albumet *[[Space Oddity]]* og spelte på Glastonbury-festivalen i 1970.

Gjennom 1970-åra gav han ut fire album til, *Fable Of The Wings*, *Pigmy*, *Brighter Day* og *Stories From The Human Zoo*, medan han turnerte med og spelte som oppvarming for band som The Who, King Crimson, Ten Years After, Frank Zappa, Roxy Music, Hawkwind, Captain Beefheart og The Kinks.

Andre musikarar han har medverka på innspelingane til er Mighty Baby, Pat Donaldson, Keith Tippett, Gerry Conway, Shelagh McDonald, Rod Argent, Peter Sinfield, Greg Lake, Mel Collins, Cat Stevens og Michael Boshears.  	 
 	  	 
## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Keith Christmas|Keith Christmas]]» frå ,  den 28. april 2011.* 
*** oppgav desse kjeldene:*



## Bakgrunnsstoff
*Offisiell nettstad