David Coverdale

**David «Jack» Coverdale** () er ein engelsk rockevokalist, mest kjend for arbeidet sitt med hardrockbandet Whitesnake som oppnådde stor kommersiell suksess. Tidleg i karrieren sin var han òg nokre år vokalist for Deep Purple, og forlet bandet for å starte ein solokarriere som etter kvart utvikla seg til Whitesnake. Eit samarbeid med Jimmy Page gjorde det òg bra. 

## Karriere
Han var vokalist i Vintage 67, The Government og Fabulosa Brothers samstundes med at han arbeidde i ein klesbutikk som heitte Gentry i Redcar. Som vokalist i The Government hadde han vore oppvarmar for Deep Purple ved eit høve. Då Deep Purple annonserte etter ny vokalist, sende han ein demo og imponerte Deep Purple-medlemmane med den djupe blues-stemma si, og fekk jobben.

Opphavleg var det meininga at han skulle dele vokalist-oppgåva saman med bassist Glenn Hughes, noko dei første albuma hans med Deep Purple, *[[Burn av Deep Purple|Burn]]* gjev uttrykk for. Men snart vart det klårt at Coverdale var meir enn god nok som vokalist på eigahand. På hans Deep Purple-album nummer to, *[[Stormbringer av Deep Purple|Stormbringer]]* frå 1975, har han heilt klart full kontroll på det vokale, endå med einskilde innslag frå Hughes.

Deep Purple gav i 1976 ut *[[Come Taste the Band]]* saman med den nye gitaristen i bandet, Tommy Bolin, og etter den påfølgjande katastrofale turneen, valde Coverdale å forlate bandet. Først spelte han inn to soloalbum, *[[Whitesnake av David Coverdale|Whitesnake]]* i 1976 og *[[Northwinds]]* i 1977, før han i 1978 starta bandet Whitesnake. Det tok ikkje lang tid før bandet var ein suksess i Europa, men det kunne virke som om USA ikkje brydde seg nemneverdig. Whitesnake var i starten eit energisk bluesbasert hardrock-band, og gav ut sju album i løpet av dei første fire åra.

USA byrja å få smaken for Whitesnake først i 1984 med albumet *[[Slide It In]]*, medan det neste albumet, *[[1987 av Whitesnake|1987]]* (utgjeve i 1987), gjorde bandet til superstjerner òg på den andre sida av Atlanterhavet. No var musikkstilen vorte blankpolert og tilpassa det amerikanske marknaden, men den «gamle» fansen i Europa var ikkje så begeistra for dette og kalla musikken for «puddelrock». Den nye fansen elska glam metal-stilen til bandet.

I tida mellom 1991 og 1993 samarbeidde han med Jimmy Page, gitaristen frå Led Zeppelin, og resultatet vart albumet *[[Coverdale/Page]]*. No var Coverdale tilbake til den blues-baserte hardrocken igjen, og denne gongen vart musikken godt motteke i både USA og Europa. Whitesnake vart lagt på is, og dukka ikkje opp att før i 2002 då Coverdale samla saman gamle musikervener og la ut på turné. Etter dette har han sett saman eit nytt Whitesnake, som seinast i 2009 turnerte i Europa.

## Diskografi

### Solo
1977 *[[White Snake av David Coverdale|White Snake]]* 
1978 *[[Northwinds]]* 
1990 «The Last Note Of Freedom» – song på filmmusikkalbumet *[[Days of Thunder]]*
1993 *[[Coverdale and Page]]* (med Jimmy Page)
2000 *[[Into the Light av David Coverdale|Into the Light]]*

### Som gjesteartist
1974 Roger Glover – *[[The Butterfly Ball and the Grasshopper's Feast]]* («Behind the Smile»)
1974 Jon Lord – *Windows* – 2. sats, Gemini
1976 Eddie Hardin – *Wizard's Convention* («Money To Burn»)
1978 Barbi Benton – *Ain't That Just The Way* (medlåtskrivar på «Up In The Air»)
1989 Steve Vai – *[[Passion and Warfare]]* («For the Love of God»)
2000 Bernie Marsden – *And About Time Too* («Who's Fooling Who», live recording from '81, only on reissue of the album)
2003 Tony Franklin – *Wonderland* («Sunshine Lady»)
2014 Adrian Vandenberg – *Moonkings* («Sailing Ships»)
2014 Bernie Marsden – *Shine* («Trouble»)
2015 Phil Collen's Delta Deep – *Delta Deep* («Private Number»)

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:nb:David Coverdale|David Coverdale]]» frå ,  den 28. mai 2012.* 
*** oppgav desse kjeldene:*

## Bakgrunnsstoff
* 
* Offisiell nettstad