open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Bésame mucho

«**Bésame mucho**» er ein song skriven i 1940 av den mexicanske låtskrivaren Consuelo Velázquez. Ein kjend versjon av songen vart spelt inn av Trio Los Panchos.

Det er ein av dei mest kjende bolero-songane og vart anerkjend i 1999 som den mest sungne og innspelte mexicanske songen i verda. 

Songen var med i filmen *[[Follow the Boys]]* (5. mai 1944) då han vart spelt av Charlie Spivak and his Orchestra og i *[[Cowboy and the Senorita]]* (13. mai 1944) med vokal av Dale Evans. 

## Inspirasjon
I følgje Velázquez sjølv, skreiv ho songen sjølv om ikkje hadde kyssa på den tida, sidan kyssing vart rekna som ei synd.

Ho var inspirert av pianostykket «Quejas, o la Maja y el Ruiseñor» frå suiten *[[Goyescas]]* av den spanske komponisten Enrique Granados frå 1911, som han òg seinare nytta som «Aria of the Nightingale» i operaen med same namn i 1916.

## Kjende versjonar
* Kitty Kallen og Jimmy Dorsey (nådde toppen av salslistene i USA i 1944).
* Andy Russell (åttandeplassen i USA i 1944)
* Plácido Domingo (fekk ein Grammy-nomniasjon for beste latinpopsong i 1983)
*Cesária Évora (Évora song på kriolu, eit kreolsk språk som blandar portugisisk med vestafrikanske dialektar. Dette var ein av få songar ho song på eit anna språk)
*Zoé (fekk ein Latin Grammy-nominasjon for årets singel i 2012
*The Beatles (spelt inn i 1962, og inkludert på albumet *[[Anthology 1]]*)

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Bésame Mucho|Bésame Mucho]]» frå ,  den 17. februar 2018.* 
*** oppgav desse kjeldene:*

## Bakgrunnsstoff
*
What About Us av The Coasters

«**What About Us**» er ein song skriven av Jerry Leiber og Mike Stoller og framført av The Coasters. I USA nådde songen 17. plassen på R&B-lista og 47. plassen på ''Billboard'' Hot 100 i 1959. Songen kom i 1962 ut på albumet deira *Coast Along*.

Innspelinga var produsert av Jerry Leiber og Mike Stoller.

## Andre versjonar
*The Undertakers gav ut ein versjon av songen på singel i 1963 i Storbritannia.

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:What About Us (The Coasters song)|What About Us (The Coasters song)]]» frå ,  den 17. februar 2018.* 
*** oppgav desse kjeldene:*
Wake Me, Shake Me

«**Wake Me, Shake Me**» er ein song skriven av Billy Guy og spelt inn av The Coasters for albumet deira *Coast Along with the Coasters*. Songen nådde 14. plassen på R&B-lista og 51. plassen på The Billboard Hot 100 i 1960.

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Wake Me, Shake Me|Wake Me, Shake Me]]» frå ,  den 17. februar 2018.* 
*** oppgav desse kjeldene:*
Shoppin' for Clothes

«**Shoppin' for Clothes**» er ein R&B-song i talking blues-stil, spelt inn av den amerikanske vokalgruppa The Coasters i 1960. Songen vart opphavleg tilskriven Elmo Glick, som er eit pseudonym som Jerry Leiber og Mike Stoller brukte. Dei produserte òg songen, som var delvis basert på songen «Clothes Line (Wrap It Up)» frå 1956, skriven av Kent Harris og spelt inn av han som Boogaloo and his Gallant Crew. Harris fekk seinare status som medlåtskrivar på «Shoppin' for Clothes.»

## Bakgrunn og innspeling
Jerry Leiber fekk ideen til innspelinga då Billy Guy frå The Coasters fortalte han om ein song han hadde høyrt på radio, om ein mann om shoppa etter klede. Guuy hadde husga noko av teksten, men ikkje verken songtittelen eller kven om spelte han. Leiber klarte ikkje å finne den originale innspelinga, og skreiv ein ny tekst kring same tema, og nytta tekstlinjene so Guy hadde hugsa.  

Stoller skreiv og arrangerte musikken, som var i eit meir langsamt tempo enn den tidlegare songen til Harriss. Gruppa spelte inn songen den 29. juli 1960 i Atlantic Studios i New York City. Guy tok rolla som kjøparen og bassongaren Will «Dub» Jones var seljaren. Andre musikarane var gruppemedlemmane Carl Gardner og Cornell Gunter med Stoller (piano), King Curtis (tenorsaksofon), Sonny Forriest og Phil Spector (gitar), Wendell Marshall (bass) og Gary Chester (trommer). 

## Utgjeving og ettermæle
Songen vart gjeven ut på Atco Records i september 1960, men nådde ikkje høgare enn 83. plassen på *[[magasinet Billboard|Billboard]]* Hot 100. Some eksemplar av singelen vart kalla «Clothes Line», og var tilskriven Harris.  Etter forlaget til Harris, American Music, truga med søksmål om brot på opphavsretten, fekk Harris tildelt status som låtskrivar på songen i lag med Leiber og Stoller.  

Andre artistar som seinare spelte inn songen var Steve Gibbons Band, The Flying Pickets og Darts.

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Shoppin&#39; for Clothes|Shoppin&#39; for Clothes]]» frå ,  den 17. februar 2018.* 
*** oppgav desse kjeldene:*
Ikkevold-saka

**Ikkevold-saka** var ein razzia mot tidsskriftet *[[Ikkevold]]* i Oslo som fann stad den 13. oktober 1983.

## Bakgrunn
Razziaen vart utløyst av ein artikkel om eit hemmeleg anlegg på Andøya som var ein del av det amerikanske Sound Surveillance System (SOSUS). Same kvelden blei heimane til 12 medlemmer av redaksjonen ransaka.

15. juni 1984 la dei sakkunnige, Jacob Børresen og Finn Lied,  fram sin rapport der dei konkluderte på same vis som aktoratet. Ved å publisere ein artikkel om forsvarets lyttestasjon for ubåtar på Andøya hadde dei gjort seg skuldige i å spreie løyndomar frå Forsvaret. Redaksjonsmedlemmane i avisa hadde brote spionparagrafene.

Den første rettssaka gjekk i Oslo byrett (frå 2002 Oslo tingrett) til 29. mai 1985, for brot på paragraf 90 og 91 i straffelova, dei såkalla «spionparagrafane». Strafferamma for dette var tjue år. 

Då saken vart anka til Høgsteretten vart han oppheva på grunn av mangelfulle domsgrunnar.

Tilbake i Oslo byrett vart dei tiltalte dømde på nytt den 9. desember 1986. Også denne dommen enda i Høgesteretten og dei tiltalte blei frifunne med tre mot to stemmer.

## Tiltalte
* Ivar Johansen, kontorsjef
* Jørgen Ottar Johansen, gardbrukar og journalist
* Magne Kvalbein, typograf
* Ole Georg Moseng, student og frilansjournalist
* Helge Strand Østtveiten, student og journalist
* Tormod Bakke, førstesekretær
* Petter Nilsen, skogteknikar

## Sjå òg
*Liste-saken
*Gleditsch/Wilkes-saken

## Referansar


## Kjelder




**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Ikkevold-saken|Ikkevold-saken]]» frå ,  den 17. februar 2018.*  
 
## Litteratur
*  
* 
* 
*
T'ain't Nothin' To Me

«**T'ain't Nothin' to Me**» er ein song skriven av Pat Patterson og framført av The Coasters. Songen nådde 20. plassen på R&B-lista og 64. plassen på ''Billboard'' Hot 100 i 1964. Songen kom med på albumet *Apollo Saturday Night* i 1964.

Innspelinga vart produsert av Nesuhi Ertegun og Jerry Wexler og arrangert av King Curtis. Innspelinga føregjekk live 16. november 1963 i Apollo Theater i New York City.

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:T&#39;ain&#39;t Nothin&#39; To Me|T&#39;ain&#39;t Nothin&#39; To Me]]» frå ,  den 17. februar 2018.* 
*** oppgav desse kjeldene:*
D. W. Washburn

«**D.W. Washburn**» er ein song skriven av Jerry Leiber og Mike Stoller. Dei to mest kjende innspelingane av songane er gjort av The Coasters og The Monkees. Songen var med i musikalen *[[Smokey Joe's Cafe]]*.

## Innspelingar
The Monkees sin versjon av «D.W. Washburn» var den første singelen dei gav ut etter den andre og siste sesongen av TV-serien deira på NBC. Alle dei førre singalne deira hadde nådd topp 3 på Billboard Top 100 på grunn av den sterke marknadsføringa gjennom fjernsynsserien deira. Utan denne marknadsføringa vart songen den første som ikkje nådde Topp 10 på den amerikanske *[[magasinet Billboard|Billboard]]*-lista og nådde ein 19. plass.

The Coasters gav ut sin versjon av songen i juli 1968. Dei hadde spelt inn songen den 31. oktober 1967 for Date Records. B-sida til singelen var «Everybody's Woman.»

The Monkees fortsette å spele songen inn i den seinare delen av karrieren sin. 

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:D. W. Washburn|D. W. Washburn]]» frå ,  den 17. februar 2018.* 
*** oppgav desse kjeldene:*

## Bakgrunnsstoff
*
Marcus Grønvold

**Marcus Frederik Steen Grønvold** () var ein norsk kunstnar. Han måla realistiske portrett og landskap.

## Bakgrunn
Grønvold var fødd i Bergen som son av soknepresten Christian August Grønvold (1810–1889). Han var bror av målaren Bernt Grønvold og skulemannen, forfattaren og museumsmannen Didrik Grønvold. 

## Utdanning og virke

Marcus Grønvold gjekk i lære under Johan Losting og Frants Bøe i Bergen i 1865.
Han studerte ved Kunstakademiet i København frå 1866 til 1869 saman med August Schneider og Christian Meyer Ross. 

Han hadde ei rekkje reisestipend med opphald i Hallingdal (1869), Setesdal (1871), Bayern (1871), Sveits, Tyskland og Italia (1875) og Paris (1878). Han studerte  i München under Karl Piloty frå 1874 til 1877. Deretter oppheldt han seg i Düsseldorf i 1880. Grønvold slo seg endeleg ned i München 1881.

På 1870-talet var fargane hans mørke, etter tysk tradisjon, medan han let seg inspirera av den lysare franske målarskulen på 1880-talet. I 1880-åra utførte han reiser i Sør-Tyrol, Sveits, Tyskland, Venezia, Roma, Austerrike (Kãrnten), og nye reiser i Tyskland (Franken og Chiemsee) fram mot fyrste verdskrigen.

I 1925 gav han ut minnebiografien *Fra Ulrikken til Alperne*.

To av verka til Grønvold, figurstudiar frå ei reise i Setesdal, er i samlinga til det norske Nasjonalgalleriet.
Det er også måleri av Grønvold ved Bergen Billedgalleri, eit portrett av målaren Knud Baade, og på Myren gård i Kristiansand.
Det heng eit sjølvportrett av Grønvold frå 1878 i arbeidsrommet til Henrik Ibsen i Arbins gate, saman med eit portrett Grønvold måla av Sigurd Ibsen i 1875.

## Galleri

Marcus Groenvold 1845-1929 IMG 6148 M Groenvold 1882.jpg|*Nonner i cistercienserklosteret Zu Seligenthal, Landshut, i ferd med å pynte klosteret*. Måleri frå studieopphald i Tyskland, 1882-83. Originalen er i Myren gård i Kristiansand.
Johanneskirken alter.jpg|Altartavla i Johanneskyrkja i Bergen måla av Marcus Grønvold.
Marcus Grønvold - Farmer from Setesdal - NG.M.00970 - National Museum of Art, Architecture and Design.jpg|*Setesdalsbonde*, 1871
Marcus Grønvold - Portrait of an elderly Man - NG.M.00971 - National Museum of Art, Architecture and Design.jpg|*Portrett av eldre mann*, 1871
Marcus Grønvold - Seated warriors - NG.M.04434 - National Museum of Art, Architecture and Design.jpg|*Sittende krigere*, 1875
Sigurd Ibsen, 1875.jpg|Sigurd Ibsen, 1875

## Kjelder


**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Marcus Grønvold|Marcus Grønvold]]» frå ,  den 17. februar 2018.*  

## Bakgrunnsstoff
Searchin'

«**Searchin**'» er ein song skriven av Jerry Leiber og Mike Stoller for The Coasters. Songen vart gjeven ut på singel på Atco Records i mars 1957, og toppa R&B-lista i USA i 12 veker. Songen nådde òg tredjeplassen på den nasjonale poplista.

Sjølv om The Coasters tidlegare hadde gjort det godt på R&B-lista, var et «Searchin'» (i lag med «Young Blood» på den andre sida) som gjorde dei til eit kjent rock and roll band.

Paul McCartney valde «Searchin'» som ein av «Aude øy-platene» sine i 1982. McCartney framførte songen med The Beatles då dei prøvespelte for den 1. januar 1962.

Songen vart nytta i filmen *[[The Iron Giant]]* frå 1999, musikalen *[[Smokey Joe's Cafe]]* og biografifilmen *[[October Sky]]* i 2009.

## Innspeling
Songen vart spelt inn i Los Angeles den 15. februar 1957. Med seg på innspeling hadde The Coasters Mike Stoller (piano og arrangement), Barney Kessell (gitar), Ralph Harrison (bass) og Jesse Sailes (trommer).

## Andre versjonar
Songen er blitt spelt av The Beatles, The Grateful Dead, Skip Battin, The Hollies, The Kingsmen, Wanda Jackson, Billy Lee Riley, Neil Sedaka og The Spencer Davis Group, i tillegg til fleire andre. Jim Croce inkluderte ein versjon av songen i hitten «Chain Gang Medley».

The Muppets spelte songn i den første sesongen av *[[The Muppet Show]]*, medan Buck Owens and the Buckaroos song han på *[[Hee Haw]]* (sesong 6 episode 17). I tillegg vart ein endra versjon av Cheech & Chong nytta i filmen *[[Up in Smoke]]*, der songaren skildrar korleis han leitar etter marihuana, i staden for ei jente.

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Searchin&#39;|Searchin&#39;]]» frå ,  den 17. februar 2018.* 
*** oppgav desse kjeldene:*

## Bakgrunnsstoff
*[ The page for «Searchin'»] on Allmusic
Bernt Grønvold

**Bernt Borchgrevink Grønvold** () var ein norsk kunstnar. Han var bror av målaren Marcus Grønvold og skulemannen og forfattaren Didrik Grønvold.

Grønvold dreiv både med sjanger-, portrett- og landskapsmåleri.
Han var elev av Ludwig von Löfftz på akademiet i München i 1878 var Grønvold året etter av Wilhelm Lindenschmit. Frå 1883 virka han i Berlin, i 1887 var han i Paris, og i åra 1887–88 var han i Cornwall. Deretter budde han i Noreg fram til 1894. Han budde seinare i Bolzano og Berlin.

Bernt Grønvold var også ein kunstsamlar og mesen. Han dreiv omfattande kunstforsking, særleg innan tysk kunsthistorie. Han henta fleire eldre tyske kunstnarar fram att.I 1896 gav han ut *Friedrich Wasmann; ein deutsches Künstlerleben von ihm selbst geschildert*.

Det finst måleri av Grønvold i KODE Kunstmuseer og komponisthjem i Bergen, Nasjonalmuseet/Nasjonalgalleriet i Oslo og Ateneum i Finland.

## Kjelder


----
**Denne artikkelen bygger på «[[:sv:Bernt Grønvold|Bernt Grønvold]]» frå ,  den 17. februar 2018.* 
*** oppgav desse kjeldene:*
 
* *[[Svensk uppslagsbok]]* Malmö, 1932.
Let's Go Get Stoned av The Coasters

**«Let's Go Get Stoned»** er ein song opphavleg spelt inn av The Coasters i mai 1965. Han vart skriven av Nickolas Ashford, Valerie Simpson og Josephine Armstead.

Songen gjekk til topps på R&B-lista i 1966 med ein versjon av Ray Charles. Singelen kom ut berre kort tid etter Charles kom ut etter rehabilitering for eit 16 år lang heroinmisbruk. Charles høyrde ei innspeling frå 1965 av songen av den framtidige countrystjerna Ronnie Milsap. I følgje Milsap likte Charles versjonen hans så godt at han valde å spele inn songen sjølv. Songen er ein av dei første suksessrike songane Ashford & Simpson skreiv i lag. Duoen skreiv òg Charles sin «I Don't Need No Doctor».

## Andre versjonar
* Manfred Mann spelte inn songen på EP-en *[[No Living Without Loving]]*, som toppa EP-lista i Storbritannia i desember 1965. 
* The Amboy Dukes spelte inn ein versjon i 1967 på det sjølvoppkalla albumet sitt.
* James Brown gav ut ein versjon av songen på singel.
* Booker T & The MGs spelte inn songen i 1968 på albumet sitt *[[Doin' Our Thing]]*.
* Big Mama Thornton spelte inn songen i 1969 på albumet *Stronger Than Dirt*.  
* Joe Cocker spelte songen fleire gonger på konsertar, mellom anna på Woodstockfestivalen i 1969.
* The Derek Trucks Band har spelt songen på konsertar. 
* Billy Preston spelte inn songen på albumet *[[Live European Tour]]* som kom i 1974. 
* Lowell Fulson spelte inn songen under namnet Lowell Fulsom i 1968 på albumet *Now.*
* Bonnie Bramlett spelte inn songen på albumet *Lady's Choice* Capricorn Records (1976)
* Atlanta Rhythm Section spelte inn ein versjon på albumet *[[Underdog av Atlanta Rhythm Section|Underdog]]*

## Salslister

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Let's Go Get Stoned (R&B song)|Let's Go Get Stoned (R&B song)]]» frå ,  den 17. februar 2018.* 
*** oppgav desse kjeldene:*

## Bakgrunnsstoff
*
MetroLyrics

**MetroLyrics** er ein nettstad for songtekstar skipa i desember 2002. Databasen til MetroLyrics inneheld over 1 millionar songar framført av over 16&nbsp;000 artistar.

## Historie
MetroLyrics blei skipa av bosnisk-canadiske Milun Tesovic, som laga nettstaden då han var 15, og Alan Juristovski, ein ven av familien.
Han var den første songtekst-nettstaden til å ta i bruk lisens-katalogen til Gracenote Inc. i april 2008. Gjennom denne katalogen får opprettshavarane til tekstane betalt når verket deira blir vist fram på MetroLyrics.com. Nettstaden sjølv tener pengar på reklame.
Lisensordninga gjorde at MetroLyrics skilde seg ut frå mange andre nettstader som tilbyr songtekstar utan å betala lisens, og dermed kan seiast å bryta opphavsretten.

I januar 2013 kjøpte LyricFind lisensverksemda til Gracenote og slo henne saman med si eiga. 
MetroLyrics blei kjøpt opp av CBS Interactive i oktober 2011.

## Kjelder


**Denne artikkelen bygger på «[[:en:MetroLyrics|MetroLyrics]]» frå ,  den 17. februar 2018.*  
 
## Bakgrunnsstoff
*
SLBM

**SLBM** (forkorting frå engelsk *submarine-launched ballistic missile*) er eit ballistisk missil som det er mogeleg å skyte ut frå ein neddykka ubåt.

## Døme
R-29RMU Sineva er eit døme på eit russisk SLBM.

## Referansar
Ikkevold

***Ikkevold*** var eit månadleg norsk tidsskrift om ikkje-vald, fredsarbeid og pasifisme. Det vart utgjeve av Folkereisning mot krig (FMK) og kom første gong ut i 1968. Papirutgåva slutta å koma ut i 2005, men tidsskriftet finst framleis på Internett.

## Bakgrunnsstoff
* Nettutgåva av Ikkevold
Fentanyl

**Fentanyl** et eit syntetisk opioid som kan brukast til smertelindring i helestellet.
Effekten til fentanyl liknar på heroin, men sume av dei ulike fentanylane kan vere hundre gonger sterkare enn morfin for kvar vekteining, avhengig av nøyaktig samansetjing.

Stoffet står på forbodslista til antidopingbyråa WADA og Antidoping Norge.

## Sjå òg
*Opioidkrisa i USA

## Referansar


## Bakgrunnsstoff

* SNPF - Fentanyl – narkosmedel vid teaterstormningen i Moskva
Link Wray av Link Wray

***Link Wray*** er eit musikkalbum frå 1971 av rock and roll-pioneren og gitaristen Link Wray. Musikken er ei americanablanding med element av blues, country, gospel og folkrock. Gitarspelinga, komponeringa og vokalen til Wray reflekterer den moderne rocken på denne tida. Trass i pulisitet frå radio og trykte media i Washington-området, gjorde ikkje albumet det så bra nasjonalt. 

Somme spor frå dette albumet kom seinare ut på samlealbumet *Guitar Preacher: The Polydor Years* og heile albumet kom ut på det doble samlealbumet *Wray's Three Track Shack* i lag med andre innspelingar frå 1971 frå *[[Beans and Fatback]]* og *[[Mordicai Jones]]*.

The Neville Brothers spelte seinare inn «Fire and Brimstone» på albumet deira *[[Yellow Moon]]*, og det same gjorde Ralph Stanley for filmmusikken til *[[filmen Lawless|Lawless]]*. Bandet Calexico spelte «Fallin' Rain» som bonusspor på albumet deira *[[Feast of Wire]]*. Karl Blau spelte inn «Fallin' Rain» på albumet *Introducing Karl Blau* i 2016. 

## Innspeling
Albumet vart spelt inn i 1971 av bror til Link, Vernon «Ray Vernon» Wray i Wray's Shack Three Track, eit tre-sporsstudio Link Wray hadde omgjort frå eit gammalt hønsehus på garden sin i Accokeek i Maryland, og miksa av Chuck Irwin. På dei meir høglydte songane plasserte dei høgtarar for gitaren til Link Wray ute i hagen, og sette mikrofonar i vindauga. Ei stund hadde dei ikkje trommer, så på fleire spor trampar musikarane i golvet og ristar på ein boks med spikar.

## Mottaking

På grunn av stilendringa frå tidlegare musikk Link Wray hadde spelt inn, vart albumet dårleg motteke av fansen. Wray hadde venta dette, og kort tid før albumet kom ut sa han: «På sett og vis kunne eg ikkje brydd meg mindre om eg ikkje sel eit einaste album. Me er nøgd med det og me har gjort det på vår eigen måte.»

I ei seinare melding kritiserteAllmusic albumet for det mangla intensiteten i den mest kjende musikken hans. Men dei hylla lidenskapen og ærlegheita på albumet og hevda at det har eldast betre enn det meste av countryrocken frå den tida.

## Innhald

## Medverkande

*Link Wray - solovokal, gitar, dobro, bassgitar 
*Bobby Howard - mandolin, piano
*Bill Hodges - piano, orgel, korvokal
*Doug Wray - trommer, perkusjon, korvokal
*Steve Verroca - trommer, perkusjon, korvokal
*Gene Johnson - korvokal

## Produksjon
*Produsent: Steve Verroca og Ray Vernon, i samarbeid med Bob Feldman
*Lydteknikar: Ray Vernon
*Miksing: Chuck Irwin

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Link Wray (album)|Link Wray (album)]]» frå ,  den 17. februar 2018.* 
*** oppgav desse kjeldene:*
Sal

**Sal** kan visa til:

* Sal til dyr – et redskap til ridning (også kalt «sadel»)
* Sal, et stort rom; sjå ballsal, gymnastikksal
* Sal på Kapp Verde, ei øy på Kapp Verde
* Elva Sal, ei elv i Russland
* Namnet Sal, eit førenamn
* Salmane i Bibelen, forkorta Sal
Countrysjangrar

**Oversyn over sjangrar** innan countrymusikk:

*Ameripolitan
*Appalachian folk 
*Australsk country
**Bush Band 
*Bakersfield sound
*Bluegrass
**Old-time bluegrass/Appalachian bluegrass
**Tradisjonell bluegrass/Neo-Traditional bluegrass
**Progressiv bluegrass/Nu-grass
**Bluegrass-gospel
*Bro-country
*Cajun
*Kanadisk country
*Kristen country
*Klassisk country
**Swamp rock
*Country-blues 
*Country-folk
*Country-pop/Cosmopolitan country
*Country-rap 
**Alternativ country
***Americana
***Cowpunk/Country-punk 
**Lubbock sound
**Rockabilly/Neo-Rockabilly
***Psychobilly/Punkabilly
****Gothabilly/Hellbilly
*Roots-rock
**Folk-rock
**Heartland-rock
**Country-rock
**Southern rock
**Tulsa Sound 
*Cowboy/Western music
*Dansbandmusikk
*Franco-country
*Gulf and western
*Hokum 
*Honky tonk music
*Instrumental-country
*Nashville sound
**Countrypolitan
*Neotraditional country
**New country
*Old-time music/Hillbilly music 
*Outlaw country
*Red Dirt
*Regional Mexican
**Mariachi
**Bandamusikk
**Norteñomusikk
**Duranguense 
*Sertanejo
*Southern soul 
*Techno-country (Eurodance-country, gjort populær av Rednex)
*Texas-country
**Progressiv country
*Talking blues
*Tex-Mex/Tejano
*Tradisjonell country
*Truck-driving country
*Western swing
*White power country
*Zydeco 

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:List of country genres|List of country genres]]» frå ,  den 18. februar 2018.*
Skeise-VM 1994 for kvinner

**Verdsmeisterskapen på skeiser 1994 for kvinner** vart avvikla i Butte i delstaten Montana i USA helga 5. og 6. februar 1994. 23 utøvarar frå 11 land deltok i stemnet, av dei to frå Noreg. Meisterskapen i firkamp bestod av dei fire øvingane 500 m, 1500 m, 3&nbsp;000 m og 5&nbsp;000 meter.

Emese Hunyady frå Austerrike vart verdsmeister etter å ha fått bestetid på dei tre lengste distansane, medan tyske Ulrike Adeberg gjekk den snøggaste 500-meteren og vart nummer to i meisterskapen.

## Skeise-VM 1994



Dato: 5./6. februar 1994

### 500 meter




### 3&nbsp;000 meter




### 1500 meter




### 5&nbsp;000 meter




## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:nl:Wereldkampioenschap schaatsen allround vrouwen 1994|Wereldkampioenschap schaatsen allround vrouwen 1994]]» frå ,  den 9. desember 2020.*
Anette Tønsberg

**Anette Tønsberg** () er ein norsk tidlegare skeiseløpar frå Lørenskog som vart norsk meister i firkamp seks gongar. Ho var medlem i Aurskog-Finstadbru Sportsklubb.

Tønsberg var aktiv frå 1987 til 2002. Frå 1944 til -98 vann ho fem rake norsk meisterskap i firkamp, ein sjette NM-tittel tok ho i sin siste sesong, 2002. Gjennom åra sanka ho 16 gullmedaljar i NM i enkeltdistansar; 5 på 1500 m, 6 på 3&nbsp;000 m og 5&nbsp;000 m. Internasjonalt var ein åttandeplass under Skeise-VM 1994 høgdepunktet. Ho deltok i vinter-OL i Albertville i 1992 og Nagano i 1998, utan å utmerke seg.

Tønsberg sette til saman 19 norske rekordar på dei tre lengste distanseøvingane, attåt 4 i firkamp.

## Kjelder
* Store norske leksikon
Guitar Slim

**Eddie Jones** () betre kjend som **Guitar Slim**, var ein New Orleans-bluesgitarist i 1940- og 1950-åra. Han var mest kjend for den millionseljane songen «The Things That I Used to Do», produsert av Johnny Vincent for Specialty Records. Songen er oppført på lista til Rock and Roll Hall of Fame over 500 songar som forma rock and roll. Slim hadde stor innvernad på rock and roll og eksperimenterte med forvrengde overtonar frå den elektrike gitaren eit heilt tiår før Jimi Hendrix.

## Biografi

Jones var fødd i Greenwood i Mississippi. Mora døydde då han var fem og han voks opp hos bestemora. I tenåra arbeidde han på bomullsåkrane og fritida brukte han på platebulene der han stundom song eller dansa. Han var god nok som dansar til at han fekk kallenamnet «Limber Leg».

Etter å ha kome attende frå militærteneste i andre verdskrigen, byrja han å spele på klubbar kring New Orleans i Louisiana. Bandleiaren Willie D. Warren introduserte han for gitaren. Han var særleg inspirert av T-Bone Walker og Clarence «Gatemouth» Brown. Kring 1950 byrja han å bruke scenenamnet Guitar Slim og vart kjend for dei ville framføringane sine. Han gjekk med lyse dressar og farga håret sitt lyst for matche dei. Han hadde ein assistent som følgden han kring publikum med ein opp til 120 meter lang leidning mellom gitaren og forsterkaren, og sat stundom på skuldrene til assistenten eller tok til og med gitaren med seg utafor klubben og fekk trafikken til å stoppe opp. Lyden hans var uvanleg - han spelte gitaren sin med forvrenging meir enn eit tiår før rockegitaristane gjorde det same, og den gospelaktige røysta hans gjorde han lett å kjenne att.

Han spelte stundom i lag med Muddy Waters i Los Angeles i California på somme konsertar.

### Innspelingar
Den førte innspelinga hans var i 1951. Han hadde ein mindre rhythm and blues-hit i 1952 med «Feelin' Sad», som Ray Charles seinare spelte inn. Den største suksessen hans var «The Things That I Used to Do» (1954), som var produsert av ein ung Ray Charles og gjeven ut av Art Rupe sitt Specialty Records. Songen låg fleire veker på toppen av R&B-lista til Billboard og selde over ein million eksemplar, og vart etter kort tid ein bluesstandard. Han medverka òg til utviklinga av soul.

Han spelte for fleire selskap, som Imperial, Bullet, Specialty og Atco.

### Død
Det gjekk nedover med karrieren og Jones vart alkoholikar. Han døydde av lungebetennelse i New York City, berre 32 år gammal. Han er gravlagd på ein liten gravplass i Thibodaux i Louisiana, der manageren hans Hosea Hill budde.

## Ettermæle
Buddy Guy, Albert Collins og Frank Zappa var alle inspirerte av Guitar Slim. Det same var Jimi Hendrix, som spelte inn ein versjon av «The Things That I Used to Do», med Steve Stills på bassgitar, i 1969.
Stevie Ray Vaughan spelte òg ein versjon av songen.

Ein av sønene til Jones kalla seg Guitar Slim jr. kring New Orleans. Han spelte mange av songane til faren.

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Guitar Slim|Guitar Slim]]» frå ,  den 18. februar 2018.* 
*** oppgav desse kjeldene:*


## Bakgrunnsstoff
*All Music
*Cascade Blues
Willie Johnson

**Willie Johnson** () var ein USA-amerikansk electric blues-gitarist. Han er mest kjend som den viktigaste gitaristen til Howlin' Wolf frå 1948 til 1953. Den rå, forvrengde gitarspelinga hans finst på på Memphis-innspelingane til Howlin' Wolf i 1951-1953, inkludert hitten «How Many More Years» (innspelt mai 1951).

I 2017 vart Johnson posthumt innlemma i Blues Hall of Fame.

## Karriere
Willie Lee Johnson var fødd i Senatobia i Mississippi. Som gitarist i det første bandet til Howlin' Wolf, var han med på dei fleste Wolf-innspelingane mellom 1951 og 1953. Han spelte ein lett jazzaktig, men likevel grov gitar som var eit kjennemerke på alle innspelingane til Wolf frå Memphis. Johnson spelte òg med andre bluesartistar i Memphis-området, som pianisten Willie Love, Willie Nix, Junior Parker, Roscoe Gordon, Bobby «Blue» Bland og andre.

Då Wolf flytta til Chicago kring 1953, klarte han ikkje å overtyde Johnson om å flytte med han. Johnson vart verande att i Memphis i fleire år og spelte på fleire innspelingar for Sun Records, mellom anna eit samarbeid med vokalisten Sammy Lewis i 1955 på «I Feel So Worried», som kom ut under namnet Sammy Lewis with Willie Johnson. På den tida flytta Johnson til Chicago, men då hadde Wolf alt byrja å bruke gitaristen Hubert Sumlin som permanent erstattar. 

James Cotton har sidan fortalt at Wolf erstatta Johnson fordi han brukte å drikke for mykje.

Johnson spelte stundom i lag med Howlin' Wolf etter han flytta til Chicago, og spelte òg ei kort stund i bandet til Muddy Waters, i tillegg til ei rekkje lokale Chicago blues-artistar, som J.T. Brown seint i 1950- og tidleg i 1960-åra. Han livnærte seg stort sett utafor musikkindustrien resten av livet, men spelte stundom med gamle vener kring Chicago. Dei siste innspelingane hans vart gjort for Earwig Music i Chicago tidleg i 1990-åra

Willie Johnson døydde i Chicago den 26. februar 1995.

## Andre namn
Willie Johnson må ikkje forvekslast med Willie Johnson (eit medlem i Golden Gate Jubilee Quartet før han vart me i The Jubilaires i 1948) eller Blind Willie Johnson, ein tidlegare gospelartist. 

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Willie Johnson|Willie Johnson]]» frå ,  den 18. februar 2018.* 
*** oppgav desse kjeldene:*
Strukturformel

Ein **strukturformel** er ein notasjon brukt innan kjemi for å visa korleis atoma er bundne til kvarandre i eit molekyl. Strukturformlar må ikkje forvekslast med den enklare typen kjemisk formel ein kallar summeformel, som berre viser talet på atom av kvart atomslag.

Tekstbaserte strukturformlar kan vere nyttige når det ikkje er mogeleg å skrive ut molekyla grafisk. Til dømes kan etanol skrivast som CH3CH2OH

I ein lewisstruktur vert atomkjernane representerte ved forkortinga av grunnstoffet som det vert skrive i det periodiske systemet. Einskilde elektron vert skrivne ut som punkt. Elektronpar vert skrivne som strek. Ein enkelt strek mellom to atom motsvarar ei enkeltbinding, ein dobbelstrek motsvarar ei dobbelbinding og ein trippelstrek motsvarar ei trippelbinding. 

Innan organisk kjemi er det vanleg at ein ikkje skriv bokstaven C ut for karbon, slik at karbonatomet ser ut som eit hyrne og at både hydrogentoma og bindingane deira vert forenkla. Om eit molekyl er stort og ein berre er interessert i den delen av molekylet som er innblanda i ein reaksjon, kan ein bruke bokstaven R for å vise til eit eventuelt framhald av molekylet.  
Ladningar er representerte av eit innringa plussteikn for positiv ladning eller eit innringa minusteikn for negativ ladning (ein ringar inn ladningane for å skilje dei frå plussteikna som vert nytta i reaksjonsformelane). Partielle ladningar vert representerte av den greske bokstaven Δ, delta, følgd av eit pluss- eller minusteikn.

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:sv:Strukturformel|Strukturformel]]» frå ,  den strukturformel.*
The Things That I Used to Do

«**The Things That I Used to Do**» er ein 12-taktsblues-song skriven av Guitar Slim. Innspelinga hans av songen vart gjort i New Orleans og var arrangert og produsert av ein ung Ray Charles. Songen kom ut på Specialty Records i 1953 og vart ein bestseljar året etter. Det var ein av dei største hittane i historia til selskapet og låg inne på rhythm and blues-lista i 42 veker. Songen låg på toppen av lista i seks veker og var den bestseljande R&B-songen det året, og selde meir enn éin million eksemplar.

Sidan Guitar Slim var ein bluesartist, meinte Art Rupe frå Specialty Records, at han berre ville appellere til publikum på landsbygda i Sørstatane, men urbane R&B-stasjonar i nord plukka opp songen, og var medverkande til at han vart ein nasjonal hit. Som følgje av dette vart Guitar Slim ein mykje etterspurt artist og spelte på Apollo Theater.

## Komposisjon og innspeling
Arrangementet og pianoakkompagnementet til Charles la vekt på dei religiøse tonane av intens, men filosofisk anger i røysta til songaren, noko som gav songen ei gospelaktig kjensle. Som Fats Domino hadde Guitar Slim ei røyst som høyrdest eldre ut enn dei typiske blues-skrikarane på den tida, og teksten var mindre seksuell.

Det måtte fleire forsøk til for å få opptaket til å sitje. Jones stoppa ofte midt i songen av forskjellige årsaker, og dei måtte byrje frå toppen att. Under uttoninga av songen kan høyre Charles rope «yeah!» då han skjønar at dei endeleg klarte å spele gjennom heile songen. 

## Ettermæle
Songen vart ein enorm suksess og hadde stor innverknad på rock and roll med å vise svarte artistar kunne appellere til kvite lyttarar og gospelkjensle var eit effektivt verkemiddel. Han har blitt ein standard som følgje av den særeigne gitarspelinga og den stigande og fallande melodien til Guitar Slim. Songen hadde stor innverknad på «den elektrike lyden» i rocken og den elektriske gitaren hadde forvrengde overtonar eit heilt tiår før Jimi Hendrix. Songen er oppført på lista til Rock and Roll Hall of Fame som ein av 500 songar som forma rock and roll. Songen medverka òg til utviklinga av soul.

Songen er sidan blitt spelt av mange andre artistar: 

*Albert Collins
*Ike & Tina Turner
*Stevie Ray Vaughan
*Junior Parker
*Muddy Waters
*Lightnin' Slim
*Jimi Hendrix
*Freddie King
*Chuck Berry
*Big Joe Turner, 1977
*Elvin Bishop and the Grateful Dead, berre på konsert, 1969
*G. Love and Special Sauce, 1994
*Buddy Guy
*Luther Allison
*John Mayer
*Dan Auerbach, med pre–Black Keys-bandet, The Barnburners
*Richie Havens
*James Brown, som i 1964 gjekk inn på 99. plassen på ''Billboard'' pop-lista med songen
*Sanchez

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:The Things That I Used to Do|The Things That I Used to Do]]» frå ,  den 18. februar 2018.* 
*** oppgav desse kjeldene:*


## Bakgrunnsstoff
*
Skeise-VM 1995 for kvinner

**Verdsmeisterskapen på skeiser 1995 for kvinner** vart avvikla på Savalen i Tynset kommune i Noreg helga 4. og 5. februar 1995. 26 utøvarar frå 14 land deltok i stemnet, av dei einast Anette Tønsberg frå arrangørlandet. Meisterskapen i firkamp bestod av dei fire øvingane 500 m, 1500 m, 3&nbsp;000 m og 5&nbsp;000 meter. Det er siste gongen verdsmeisterskapane for kvinner og menn har vorte arrangert åtskild.

Tyske Gunda Kleemann gjekk fortast på alle fire distansane og tok sin fjerde VM-tittel, nesten fire tidspoeng framom toaren, Ljudmila Prokasjeva frå Kasakhstan.

## Skeise-VM 1995



Dato: 4./5. februar 1995

### 500 meter




### 3&nbsp;000 meter




### 1500 meter




### 5&nbsp;000 meter




## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:nl:Wereldkampioenschap schaatsen allround vrouwen 1995|Wereldkampioenschap schaatsen allround vrouwen 1995]]» frå ,  den 10. desember 2020.*
Ljudmila Prokasjeva

**Ljudmila Vjatsjeslavovna Prokasjeva** () er ein kasakhstansk tidlegare skeiseløpar frå Pavlodar som vart nummer to i Skeise-VM 1995 og tok bronsemedaljen på 5000 meter i 1998.

Prokasjeva deltok i internasjonal skeiseidrett frå 1990 til 2003. Ho kom på fjerdeplassen i Skeise-VM 1992 så vel som på 3&nbsp;000 meter under Vinter-OL 1994 på Lillehammer. I 1995 tok ho andreplassen ved Skeise-VM 1995 på Savalen, langt bak suverene Gunda Kleemann som representerte Tyskland. Etter Prokasjeva kneip den olympiske bronsemedaljen på 5&nbsp;000 m under Vinter-OL 1998 i Nagano, makta ho ikkje lengre å hevde seg i verdstoppen.

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:nl:Ljoedmila Prokasjeva|Ljoedmila Prokasjeva]]» frå ,  den 18. februar 2018.*  
 
*
Det norske skulesystemet

**Det norske skulesystemet** vert gjerne delt opp i barnehage, grunnskule og vidaregåande skule.
 
Born frå 1-5 år kan gå i barnehage. Barnehage er eit friviljug tilbod der barnet kan vere medan foreldra er på jobb. Ein må betale for at barnet skal gå i barnehage. Born frå 6-15 år skal gå i grunnskolen. Grunnskulen er delt opp i barneskule (6-12 år) og ungdomsskule (13-15 år). Alle born i Noreg har rett og plikt til å gå på grunnskule. Grunnskulen er gratis. Born fra 6-9 år kan gå på aktivitetsskule (skulefritidsordning, SFO) før og etter skuletid. Dette er et friviljug tilbod som foreldre må betale ein eigenandel for. Alle som har fullført grunnskule har rett til tre års vidaregåande opplæring. Vidaregående opplæring er friviljug. Òg videregående skule er gratis i Noreg.

## Referansar
Forvrenging i musikk

**Forvrenging** eller **distortion** i musikk er ein effekt som endrar lyden. Han vart typisk nytta i samband med elektriske gitarar i form av ein effektpedal som er kopla til ein gitarforsterkar, eller som ein innebygd funksjon i forsterkaren. Bruken av effekten byrja då ein oppdaga at røyrforsterkarar går *overdrive* (kjem i høg intensitet) når røyra vert overbelasta. Overdrive i si reine form utan effektpedalar vert stadig nytta i flittig i kombinasjonen mellom hammondorgel og Leslie-høgtalarar. Sistnemnte er ein særskild konstruert forsterkar/høgtalar som vert nytta for å frambringe spesielle lydeffektar ved å utnytte dopplereffekten. Denne lyden vart utvikla og perfeksjonert av Jon Lord frå rockebandet Deep Purple.  I musikksjangrar som rock, heavy metal og hardrock vert desse lydeffektane nytta ofte. Forvrenging av lyd i negativ forstand, til dømes  ved komprimering av lydfiler som MP3 er noko anna.

## Overdrive / distortion
Ein overdrivepedal klipper eller overstyrer og/eller komprimerer dynamikken i eit lydsignal. Effekten legg til *[[sustain]]* (varigheit), harmoniar, og overtonar som gitaren ikkje ville hatt utan desse hjelpemidla. Den mest brukte typen pedalar legg til *sustain* og ein varmare, rundare klang, mens dei meir ekstreme legg til mange overtonar som ikkje eksisterer i den eigentlege tonen, og gjer at ein får ein mykje meir kompleks og dissonerande tone, som lyder skarpare for øyret. 

Ein annan måte å oppnå distortionlyd er å gje ein røyrforsterkar eit mykje sterkare signal (*gain*) enn han klarer å behandle. Og ein oppnår då same effekt. Det er denne metoden ein meiner når ein bruker ordet «overdrive». Ein varierer då graden av forvrenging (*distortion*) ved å justere innsignalet opp for å få meir forvrenging eller ned for å få mindre. Mange gitarister meiner denne metoden gir ein betre og meir autentisk distortioneffekt. Dei fleste røyrforsterkarar til elektrisk gitar og bassgitar er tilrettelagt for dette.

## Fuzz
Ein fuzzboks lager òg ein forvrengt versjon av lydsignalet, men i motsetnad til andre distortionpedalar, aukar han og klipper signalet tilstrekkeleg. Dermed vert ei vanleg sinusbølgje om til ei bølgjeform som er mykje nærare ei firkantbølgje. Lyden av dette gjev ein klassisk fuzztone, som er litt røff i kantane. Han blir enno meir forvrengd enn lyden i ei vanleg forvrenging eller overdriveboks. Fuzzlyden har vanlegvis òg ein lågare mellomtone enn andre forvrengde eller endra lydar.

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:nb:Distortioneffekter|Distortioneffekter]]» frå ,  den 18. februar 2018.* 
*** oppgav desse kjeldene:*
Arne Nævra

**Arne Nævra** () er ein norsk naturfotograf  og SV-politikar. Han vart vald inn på Stortinget som representant for Buskerud ved stortingsvalet i 2017.

Nævra er ein norsk naturfotograf og naturfilmskapar. Han har i mange år vore knytt til naturredaksjonen i NRK, som bidragsytar til programserien *Ut i naturen.* Han har òg produsert fleire omfattande seriar i eige selskap (Naturbilete) for NRK, blant annan familieserien *Vi på Langedrag* (27 episodar), villmarkserien *Villdyr og villmark* (9 episodar), som gjekk på NRK i 2003 og 2004, *Antarktis – en eventyrlig seilas* (3 episodar) i 2008 og serien *Norske Naturperler* (8 episodar), som han laga saman med Torgeir Beck Lande. Han har òg laga direktesending frå tuirleik på NRK.  

Nævra fekk Friluftslivets Hederspris 2013.  

## Referansar
Pant

**Pant** er bruken av ein formuesgjenstand som tryggleik for at eit krav skal verta oppfylt. Den som har panterett vil ha ein eksklusiv særrett til å søkje dekning for sitt krav i formuesgodet, til fortrengsel for eigarens øvrige kreditorer. Dersom debitor misligheld pantekravet, kan panthavaren vanlegvis med styresmaktene sin bistand gjennom tvangsfullbyrdelse selje formuesgjenstanden, og ta dekning for sitt krav i salgssummen. Grunnen for å tillate pantsettelse er i hovudsak panterettens kredittskapende effekt. Kreditt gir grunnlag for investeringar, og dermed avkastning. Dette er gunstig for den enkelte og for samfunnet.

Den som innehar panteretten kalles *panthavar* (som normalt, men ikke nødvendigvis, er kreditor for det krav som sikrast). Objektet som panten er sikra i kallas eit *panteobjekt*. Den som stiftar panterett i panteobjektet til fordel for ein annan, kallas *pantsetter* (som også ofte er debitor for det sikra kravet, sjølv om det er relavtivt vanlig at andre, typisk foreldre eller den som starta opp verksemd, stiller sikkerheit for andres – barns eller verksemda si – gjeld).

Et pant er enten eit underpant, det vil seia at eigaren beheld råderetten over pantet, eller eit håndpant, der eigaren fratas råderetten.

## Pant i degleglivet
I Noreg talar ein òg om pant på ulik embalasje i daglegvarer, som mineralvatn, juice og anna.

## Kjelder

## Sjå òg
* Panterett
* Norsk panterett
* Pantsetjing
The Big Bopper

**Jiles Perry** «**J.P.**» **Richardson jr.** (), kjend som **The Big Bopper**, var ein USA-amerikansk musikar, låtskrivar, DJ og som med sin rockabilly-stil, stemme og livsglade personlegdom, gjorde han til ei tidleg rock and roll-stjerne. Han er mest kjend for innspelinga si i 1958 av «Chantilly Lace».

Den 3. februar 1959 omkom Richardson i ein flystyrt i Clear Lake i Iowa, i lag med musikkstjernene Buddy Holly og Ritchie Valens og piloten Roger Peterson. Ulukka vert omtalt som «The Day the Music Died» i Don McLean-songen «American Pie» frå 1971.

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:The Big Bopper|The Big Bopper]]» frå ,  den 18. februar 2018.* 
*** oppgav desse kjeldene:*


## Bakgrunnsstoff
*
*
Ritchie Valens

**Richard Steven Valenzuela** (), mest kjend som **Ritchie Valens**, var ein USA-amerikanks songar, låtskrivar og gitarist. Han var ein rock & roll-pioner og ein skapar for chicano rock-stilen. Platekarrieren til Valens varte berre åtte månader og enda brått då han omkom i ei flyulukke.

I løpet av denne korte tida fekk han fleire hittar og den mest kjende av dei er «La Bamba», som han utvikla frå ein mexicansk folkesong. Valens omforma songen og la på ein rockerytme. Songen vart ein stor hit i 1958, og gjorde Valens til ein pioner innan spanskspråkleg rock and roll.

Den 3. februar 1959, dagen som vart kjend som «the Day the Music Died», «dagen då musikken døydde», omkom Valens i ein flystyrt i Iowa, ei ulukke som òg tok livet av Buddy Holly og J.P. «The Big Bopper» Richardson, i tillegg til piloten Roger Peterson. Valens vart innlemma i Rock and Roll Hall of Fame i 2001.

## Diskografi

### Albums
* *[[Ritchie Valens av Ritchie Valens|Ritchie Valens]]* (Mars 1959) -- Del-Fi DFLP-1201 (US #23)
* *[[Ritchie av Ritchie Valens|Ritchie]]* (Oktober 1959) -- Del-Fi DFLP-1206
* *[[Ritchie Valens In Concert at Pacoima Jr. High|In Concert at Pacoima Jr. High]]* (Desember 1960) -- Del-Fi DFLP-1214

### Singlar

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Ritchie Valens|Ritchie Valens]]» frå ,  den 18. februar 2018.* 
*** oppgav desse kjeldene:*

## Bakgrunnsstoff

* 
* 
* Offisiell nettstad
Payola

**Payola** er i musikkindustrien ei form for ulovleg kommersiell muting eller andre lokkemiddel frå plateselskap for å få utgjevingane sine kringkasta på kommersiell radio, utan at songen vert presentert som noko anna enn ein del av den normale, daglege spelelista. Etter USA-amerikansk lov kan ein radiostasjon få betalt for å spele ein spesifikk song, men då må dette opplysast om før songen vert avspelt. 

Sidan ein song som vert spelt mykje på radio kan vere avgjerande for om han vert ein hit, og dermed vert ei god inntektskjelde for alle involverte, har det i tidlegare tider vore vanleg å betale radiostasjonar ekstra for å få songane sine spelte føre konkurrerande selskap.

Alan Freed var ein DJ og tidleg støttespelar av rock and roll som fekk karrieren og rykte sitt øydelagd av ein payolaskandale i USA. Det var òg Freed som skal ha namngjeve omgrepet. Den tidlege karrieren til Dick Clark vart nesten stogga av ein payolaskandale, men han unngjekk problema med å selje partane han eigde i eit plateselskap og samarbeide med styresmaktene. Sjølv om mange av payolaskandalane kom tidleg i rock and roll-historia, på 1950-talet, finst det òg døme på seinare payolaskandalar, som i 1976 då soul-DJen Frankie Crocker vart dømd for payola.

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Payola|Payola]]» frå ,  den 18. februar 2018.*
Kvintakkord

**Kvintakkord** eller **powerakkord** (frå engelsk *power chord*) er ein akkord som i grunnform består av to tonar, grunntone og kvint. Ofte vert grunntonen spelt i oktav, og stundom òg kvinttonen. 

Ein kvintakkord er ikkje i røynda ein akkord, men ein toklang, alternativt ein terslaus treklang utan dur/moll-karakter. Slike akkordar høyrest kraftig ut, og fordi tersen manglar, kling dei ikke dissonant når instrumentsignalet vert forvrengd, og vert derfor gjerne nytta i rockemusikk med mykje forvrenging, t.d. i heavy metal.

Spel med kvintakkordar har enkelte likskapar med kvartharmonikken frå mellomalderen, og enkelte musikkstykke frå mellomalderen kan fungere i rockeversjonar. 

I besifringsnotasjon vert kvintakkordar vist som grunntonen og eit femtal, til dømes som C5 eller C5. Sjeldnare nytta variantar syner til at tersen skal utelatast: Cno3, Comit3 eller C3.

For standardstemt gitar (E–A–d–g–h–e') kan E5 og G5 visast grafisk slik:


Fil:E5 power chord for guitar (open).png|E5
Fil:G5 power chord for guitar (3rd fret).png|G5
Fil:G5 power chord for guitar (omit octave).png|G5


## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:no:Kvintakkord|Kvintakkord]]» frå ,  den 18. februar 2018.* 
*** oppgav desse kjeldene:*

## Bakgrunnsstoff
* ''Die gängigsten Powerchords''
* ''Powerchords'' , en innføring for gitar
Britisk rock and roll

**Britisk rock and roll** er ein musikkstil basert på USA-amerikansk rock and roll som oppstod seint i 1950-åra og som var populær fram til beat-musikken tok over i 1962. Han vert generelt rekna som underordna den amerikanske varianten av sjangeren, og hadde liten internasjonal eller varig innverknad. Men sjangeren var viktig i å etablere britisk ungdoms- og popmusikkultur og var ein nøkkelfaktor i den vidare utviklinga som førte fram ti den britiske bølgja i midten av 1960-åra. Sidan 1960-åra har somme stjerner i sjangeren, hovudsakleg Cliff Richard, klart å oppretthalde ein suksessrik karriere og musikkforma har stundom vore populær att i periodar. 

Den britiske rock and roll-stilen var inspirert av amerikansk rock and roll og britisk skiffle. Lonnie Donegan hadde hatt ein stor hit med skifflesongen «Rock Island Line». Mange av dei komande rock and roll-artistane starta ut frå skiffle, mellom andre John Lennon og Paul McCartney, som først spelte i lag i skifflegruppa Quarrymen i 1957.

Artisten som oftast blir rekna som den første britiske rock and roll-artisten var Wee Willie Harris. Ein annan var Tommy Steele, som hadde størst sukess i den første bølgja, og som stundom vart omtalt som «den britiske Elvis». Han nådde topp 20 i Storbritannnia med «Rock with the Caveman» og gjekk til topps med «Singing the Blues» i 1956. I 1958 fekk britane sin første «autentiske» rock and roll-stjerna då Cliff Richard og The Drifters nådde andreplassen på singellista med «Move It». Andre britiske rock and roll-artistar var Marty Wilde, Johnny Gentle, Vince Eager, Adam Faith og Duffy Power. Desse og andre britiske artistar hadde ei rekkje hittar seint i 1950-åra. Cliff Richard, og det nye bandet hans The Shadows som instrumentalartistar, hadde størst suksess med eigen rock and roll på denne tida. The Shadows, og særleg gitaristen Hank Marvin, hadde særleg tor innverknad på den komande generasjonen av rockemusikarar, og var med på å setje standarden for britiske rockegruppa med ei besetning av trommer, bass, rytmegitar og sologitar. 

Andre britiske rock and roll-artistar var Billy Fury, som gav ut det som blir rekna som eit av dei beste verka frå denne tida, *[[The Sound of Fury av Billy Fury|Sound of Fury]]* i 1960. Tony Sheridan, Vince Taylor og Screaming Lord Sutch and the Savages skapte òg musikk som kunne samanliknast med kvaliteten frå amerikansk rock and roll. Det einaste bandet som klarte å skape det som er blitt kalla ein «før-Beatles rockeklassikar» var Johnny Kidd & the Pirates som med songen «Shakin' All Over» laga ein rock and roll-standard.

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Britisk rock and roll|Britisk rock and roll]]» frå ,  den 18. februar 2018.* 
*** oppgav desse kjeldene:*