open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Francis Bull

**Francis Bull** () var ein norsk litteraturhistorikar frå Kristiania. 

Han var professor i norsk litteraturhistorie ved Det Kongelige Frederiks Universitet frå 1920 og styreleiar i Gyldendal Norsk Forlag i mange år. Han vart òg kjend for sine fjernsynskåseri på 1960-talet.

Fagleg var hans virksomhet prega av den historisk-biografiske metoden. Bull arbeidde særleg med forfattarar frå «gullalderen», særleg Bjørnstjerne Bjørnson. Eit hovedverk er band 2 av *Bull, Paasche og Winsnes: Norsk litteraturhistorie* (1929, ny utg. 1958). Han var redaktør av Norges nasjonallitteratur i 40 band i 1968.

Bull var blant skiparane av Det Norske Akademi i 1953.

## Kjelder
*Helle, Knut (red.). ''Francis Bull''. Norsk biografisk leksikon, Oslo: Kunnskapsforlaget. 
*Bratberg, Terje (2007). ''Den trønderske slekten Bull'', Store norske leksikon. Oslo: Kunnskapsforlaget. 
*Beyer, Edvard (2007). ''Francis Bull''. Store norske leksikon. Oslo: Kunnskapsforlaget.
*Ringdal, Nils Johan (1995). ''Bull, Francis''. I Dahl, Hans Fredrik. Norsk krigsleksikon 1940-45. Oslo: Cappelen.
*Ringdal, Nils Johan (1995). ''Grieg, Harald''. I Dahl, Hans Fredrik. Norsk krigsleksikon 1940-45. Oslo: Cappelen. 
*Rønneberg, Anton (1949). Nationaltheatret gjennom femti år. Oslo: Gyldendal. pp. 384–386.

## Bakgrunnsstoff
*Digitaliserte bøker av Bull og om Bull hos Nasjonalbiblioteket
Lola versus Powerman and the Moneygoround, Part One

***Lola versus Powerman and the Moneygoround, Part One*** er eit album av det engelske rockebandet The Kinks, spelt inn og gjeve ut i 1970. Det er best kjend for hitsingelen «Lola».

*Lola versus Powerman* er eit satirisk syn på dei forskjellige aspekta i musikkindustrien, som songutgjevarar («Denmark Street»), fagforeiningar («Get Back in Line»), hitmakarmaskinen («Top of the Pops»), reknskapsførarar og forretningsførarar («The Moneygoround») og turnelivet («This Time Tomorrow»).

Musikalsk er albumet variert, og varierer mellom rolege balladar som «Get Back in Line» og «A Long Way From Home» og hardrocksongar som «Rats» og «Powerman», og «Denmark Street» og «The Moneygoround» som har innslag av engelsk varietémusikk. 
 
Songen «Lola» omhandlar eit møte med ein transvestitt. Davies gjekk bevisst inn for å lage ein hit, etter at bandet i lang stund hadde vore fråverande på både dei amerikanske og britiske hitlistene. For å unngå søksmål, måtte Davies lage ei utgåve av songen der orda «Coca-Cola» vart fjerna.

Suksessen til både singelen og albumet gjorde at bandet kunne forhandle fram ein ny kontrakt med RCA Records, bygge sitt eige London Studio og ta meir kreativ kontroll over bandet. Dei la òg ut på turne i USA etter at dei hadde vore bannlyst frå å halde konsertar der sidan 1965.

## Innhald

*Luksusutgåva frå 2014 inneheld det neste Kinks-albumet *[[Percy av The Kinks|Percy]]* som den andre plata, òg med bonusspor. Den doble utgåva heiter *Lola versus Powerman and The Moneygoround and Percy*.

## Medverkande
*Ray Davies&nbsp;– solovokal, gitar, munnspel, klaverinstrument, resonatorgitar
*Dave Davies&nbsp;– sologitar, banjo, korvokal, solovokal på «Strangers» og «Rats», medvokal på «Powerman»
*Mick Avory&nbsp;– trommer, perkusjon
*John Dalton&nbsp;– bassgitar, korvokal
*John Gosling&nbsp;– klaverinstrument, piano, orgel

## Salslister

### Album

### Singlar

## Kjelder

* *Denne artikkelen bygger på «[[:en:Lola versus Powerman and the Moneygoround, Part One|Lola versus Powerman and the Moneygoround, Part One]]» frå , den 2. mai 2009.* 
** * oppgav desse kjeldene:*
Andreas Hofgaard Winsnes

**Andreas Hofgaard Winsnes** (*A. H. Winsnes*) () var ein norsk litteratur- og idéhistorikar. Han vart fødd i Nord-Odal kommune, men voks opp på Toten og i Sør-Fron kommune. Han tok doktorgraden i 1920 med ein avhandling om Johan Nordahl Brun, vart professor i europeisk litteratur ved Det Kongelige Frederiks Universitet frå 1938 og professor i idéhistorie 1946&ndash;1959. 

1940&ndash;42 og 1945&ndash;46 var han redaktør for *[[Samtiden]]*. Som forfattar er han særleg huska for biografien om vennen Sigrid Undset, og for sitt bidrag til *Norges litteraturhistorie*, kjend som *[[Francis Bull|Bull]]-[[Fredrik Paasche|Paasche]]-Winsnes-[[Philip Houm|Houm]]*. Winsnes var ein aktiv riksmålsmann, og var blant skiparane av Det Norske Akademi i 1953. I Mykle-saka vitna han for påtalemyndigheten mot forfattaren Agnar Mykle og *[[Sangen om den røde rubin]]*.

## Verk
* *Den norske roman i 1870&ndash;80-aarene* (1920)
* *[[Det norske selskab]]: 1772&ndash;1812* (1924)
* *[[Niels Treschow]]: en opdrager til menneskelighet* (1927)
* *Skillelinjer: fem artikler om samtidig tenkning* (1929)
* *Den annen front: engelske idealister* (1932)
* *Norges litteratur: fra februarrevolutionen til verdenskrigen* (bd. 5 av *Norges litteraturhistorie*, 1937)
* *Sigrid Undset: en studie i kristen realisme* (1949)
* *Diktning og livssyn* (1949)

## Kjelder

* NBL-artikkel om Winsnes, skriven av Lars Roar Langslet.
Percy av The Kinks

***Percy*** er eit filmmusikkalbum frå 1971 av det engelske rockebandet The Kinks for den britiske kommedien med same namn. Songane vart skrivne av Ray Davies og inkluderte både standard popsongar og instrumentale nummer. Albumet vart det siste dei gav ut på Pye Records, og enda med det ein sju år lang kontrakt. Albumet vart ikkje gjeve ut i USA og var berre tilgjengeleg der i mange år via import. 

*Percy* vart ikkje godt motteke og har heller aldri vorte rekna som ein del av albumkatalogen av bandet sjølv. 

«God's Children» vart gjeven ut som singel i april 1971 (den aller siste utgjevinga på Pye medan dei framleis var under kontrakt). I motsetnad til albumet vart singelen gjeven ut i USA i juli, men nådde ikkje salslistene verken der eller i heimlandet. Han vart derimot ein liten hit i Australia (53. plass) og New Zealand (21. plass).

## Innhald

*Luksusutgåva frå 2014 av *Percy* er den andre plata av *[[Lola versus Powerman and the Moneygoround, Part One]]*. Denne utgåva vart saman kalla *Lola versus Powerman and the Moneygoround & 'Percy*'.

## Medverkande
*Ray Davies - vokal, akustisk gitar, munnspel
*Dave Davies - 6- og 12-strengs elektrisk gitar, vokal
*John Dalton - bass, korvokal, solovokal på «Willesden Green»
*John Gosling - klaverinstrument
*Mick Avory - trommer
*Ytterlegare arrangement av Stanley Myers

## Kjelder

* *Denne artikkelen bygger på «[[:en:Percy (soundtrack)|Percy (soundtrack)]]» frå , den 2. mai 2009.*
Victoria av The Kinks

«**Victoria**» er ein song av The Kinks skriven av Ray Davies. Han er opningsspor på konseptalbumet deira *[[Arthur (Or the Decline and Fall of the British Empire)]]* frå 1969.

Songen har ein satirisk stil som Ray Davis hadde vorte kjend for med hitten «Dedicated Follower of Fashion» i 1966. Teksten set formyndarmentaliteten i Det britiske imperiet i viktoriatida, «Land of my Victoria/Land of hope and gloria», side om side med det barske livet i Storbritannia på 1800-talet, «Sex was bad and obscene/And the rich were so mean» og uttrykker korleis arbeidarklassen i landet smiska med dronninga, «Though I am poor, I am free/When I grow I shall fight/For this land I shall die».

Musikalsk startar songen med eit enkelt bluesriff og bygger seg opp til eit livleg klimaks med blåsarar og strykarar på «Land of hope and gloria»-mellomspelet. Avsluttinga består av blåsarar, tung rockegitar og korvokal frå Dave Davies og ein «psykedelisk» effekt med ei indiskliknande sekkepipe, som på singelen deira «See My Friends» frå 1965. 

Singelen klarte ikkje å nå Topp 40 i USA, men nådde Topp 40 både i Storbritannia og Canada, og nådde Topp 10 i Sverige. 

## Andre utgåver
Ei utgåve av The Fall gjekk inn på Topp 40 i Storbritannia i 1988. Andre som har spelt songen er Cracker, Nomeansno og Sonic Youth.

## Kjelder


* *Denne artikkelen bygger på «[[:en:Victoria (song)|Victoria (song)]]» frå , den 2. mai 2009.* 


## Bakgrunnsstoff
*
Shangri-La av The Kinks

«**Shangri-La**» er ein song av The Kinks skriven av Ray Davies. Songen vart gjeven ut på konseptalbumet deira *[[Arthur (Or the Decline and Fall of the British Empire)]]* i 1969.

Songen skildrar ein mann kalla Arthur, hovudkarakteren på albumet. Arthur bur i eit hus kalla Shangri-La. I starten av songen er Shangri-La eit sant paradis, men utover i songen vert det klart at huset til Arthur er like mykje eit fengsel som eit paradis. 

Songen er musikalsk omfattande. Han starta roleg med Davies på roleg vokal og akustisk gitar. Etter eitt vers byggjer spaninga seg opp med blåsarar. Så vert fingerplukkinga på gitaren raskare og trommene og ein cembalo kjem inn, med Dave Davies på korvokal. Så kjem klimakset med refrenget og ein Phil Spector-liknande produksjon. Etter eit nytt vers og refreng kjem eit langt raskare og tyngre mellomspel. Dave Davies har fortalt at dette er favorittsongen av dei broren Ray skreiv.

## Kjelder

* *Denne artikkelen bygger på «[[:en:Shangri-La (The Kinks song)|Shangri-La (The Kinks song)]]» frå , den 2. mai 2009.* 
 

## Bakgrunnsstoff
*
Days av The Kinks

«**Days**» er ein song av The Kinks frå 1968 skriven av Ray Davies. Songen vart gjeven ut på singel og var opphavleg meint som ein del av albumet *[[The Kinks Are the Village Green Preservation Society]]*, der det i dag finst som eit bonusspor på CD-utgåva. 

Musikalsk er songen ein slags livleg ballade. Teksten er bittersøt på typisk Davies-maner. Songaren syng teksten til ein tidlegare kjærast som anten har gått frå han eller døydd. Personen er takknemleg for dagane dei hadde i lag. Teksten omhandlar korleis kjærasten framleis påverkar personen som syng han, «Though you're gone, you're with me every single day, believe me.»

Songen var ein viktig singel for Davies og The Kinks, og kom ut i løpet av eit år då salstala fall for bandet. Songen var meint som eit albumspor, men etter at den førre singelen, «Wonderboy», selde dårleg vart «Days» raskt gjeve ut som singel i lag med «She's Got Everything». Singelen nådde 12. plass i Storbritannia, men gjekk ikkje inn på lista i USA. Dette hjelpte ikkje dei neste singlane som ikkje klarte å nå Topp 30 i Storbritannia. 

## Andre utgåver
Kirsty MacColl spelte inn «Days» på albumet *Kite* i 1989. Han vart gjeven ut som singel og nådde 12. plass i Storbritannia, same plasseringa som The Kinks hadde klart med originalen i 1968. 

Andre artistar som har spelt songen er Petula Clark på albumet *Petula* i 1968, James Last i 1969 og Elvis Costello i 1991. 

## Kjelder

* *Denne artikkelen bygger på «[[:en:Days (The Kinks song)|Days (The Kinks song)]]» frå , den 2. mai 2009.*
Plastic Man

«**Plastic Man**» er ein song av The Kinks frå 1969, skriven av Ray Davies.

Songen er i liknande stil som tidlegare Kinks-songar som «Dedicated Follower of Fashion». Han vart skriven som eit forsøk på å oppnå ein hitsingel og vart gjeven ut berre få dagar etter innspelinga. Det førre året hadde vore kommersielt katastrofalt for The Kinks. Dei to førre singlane deira hadde ikkje nådd Topp 10 i Storbritannia, og nådde ikkje singellista i det heile i USA. Albumet *[[The Kinks Are the Village Green Preservation Society]]* nådde heller ikkje salslistene. 

Planen slo feil då dei nytta ordet «bum»  (rumpe) i linja *«...plastic legs that reach up to his plastic bum»*), som gjorde at BBC nekta å spele songen på radio. Singelen nådde berre 31. plass i Storbritannia og dei neste singalane deira nådde ikkje singellista i det heile. 

Singelen vart ikkje gjeven ut i USA. 

Begge sider av singelen, samt stereoutgåve av begge to, vart gjevne ut som bonusspor på CD-utgåva av *[[Arthur (Or the Decline and Fall of the British Empire)]]*.

## Medverkande
*Ray Davies - akustisk gitar, solovokal, korvokal
*Dave Davies - sologitar, harmonivokal, korvokal
*Pete Quaife - bassgitar, korvokal, falsettvokal
*Mick Avory - trommer

## Katrina and the Waves
Songen vart spelt inn og gjeven ut som singel i 1984 av Katrina and the Waves (Silvertown STS 7). B-sida var òg ein Kinks-song, «Animal Farm». Singelen nådde ikkje singellista i Storbritannia. Den neste singelen deira vart gjennombrotshitten deira, «Walking on Sunshine».

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Plastic Man (song)|Plastic Man (song)]]» frå ,  den 2. mai 2009.* 
*** oppgav desse kjeldene:*
Henrik Asheim

**Henrik Asheim** () er ein norsk politikar (H). Han har vakse opp på Jong i Bærum kommune i Akershus fylke. Asheim var leiar for Høgre sin ungdomsorganisasjon, Unge Høgre, frå 2008 til 2012, og er dessuten medlem av Bærum kommunestyre og Akershus fylkesting. Frå 24. januar 2020 er han forskings- og høgare utdanningsminister i regjeringa Solberg.

Asheim har tidlegare hatt verv i Bærum Unge Høgre og vore leiar for Akershus Unge Høyre, og var gruppesekretær og valkampsekretær i Akershus Høgre i 2005. Før han blei vald til leiar i Unge Høgre, var han 2. nestleiar i organisasjonen. Han har jobba som personalkonsulent i Adecco bemanning.

Asheim er ope homofil, men ønskjer heller å bli sett i samband med politikken sin enn legninga si.

## Referansar

## Bakgrunnsstoff
* 
* Unge Høgres sentralstyre 2008–2010
* «Ingen typisk Høyre-mann» (NRK), 14. mai 2008
* Henrik Asheim og Kirsti Bergstø i debatt (NRK)
* «Bør 1. mai avskaffes som høytidsdag?» (NRK), 30. april 2009
Eva Lundgren

**Eva Lundgren** (), oppvaksen i Flekkefjord, er ein internasjonalt kjend norsk kjønnsforskar, kjend for si forsking på vald mot kvinner. Ho har vore professor i sosiologi, særleg kvinneforsking, ved Uppsala universitet, frå 1993. Ho er sjef for Avdelningen för samhällsvetenskaplig genusforskning. 1996–1997 var ho gjesteprofessor ved New York University.

## Bibliografi (utval)

* 1981: *Djevleutdriverne. Eksorsisme i Norge*. Oslo.
* 1982: *Den bortkomne datter. Kvinneteologi, kvinnefrigjöring, teologikritikk*. Oslo. 
* 1984: *Den Herren elsker, tukter han. Tre rapporter om overgrep mot kvinner*. Bergen. 
* 1985: *I Herrens vold. Dokumentasjon av vold mot kvinner i kristne miljöer*. Oslo. 
* 1985: *På tvers. Trekk fra avvikets historie*. Doktoravhandling, Bergen. 
* 1987: *Prester i lyst og last. Om kjönn, makt og erotikk i Den norske kirkes sjelesorg*. Oslo. 
* 1990: *Gud og hver mann. Seksualisert vold som kulturell arena for å skape kjönn*. Oslo. 
* 1992: *Gud och alla andra karlar. Om kvinnomisshandlare*. Stockholm. 
* 1993: *Det får da være grenser for kjønn. Voldelig empiri og feministisk teori*. Oslo. 
* 1994: *La de små barn komme til meg. Barns erfaringer med seksuelle og rituelle overgrep*. Oslo. 
* 2001: *Ekte kvinne? Identitet på kryss og tvers*. Oslo. 
* 2001: *Slagen dam. Mäns våld mot kvinnor i jämställda Sverige*. Stockholm. 
* 2008: *Knutby-koden*. Oslo, Gyldendal.
Lola av The Kinks

«**Lola**» er ein song av The Kinks frå 1970 skriven av Ray Davies. Songen omhandlar eit romantisk møte mellom ein ung mann og ein transvestitt han møter i Soho i London.

Songen er ein av dei mest kjende til The Kinks og vart gjeven ut som singel frå albumet *[[Lola versus Powerman and the Moneygoround, Part One]]*. Singelen nådde andreplassen i Storbritannia og niandeplassen i USA. Songen vart i 2003 rangert på 422. plass av musikkmagasinet *[[Rolling Stone]]* på lista deira over dei 500 beste songane gjennom tidene. På den oppdaterte lista deira frå 2010 var songen ute av lista.

## Inspirasjon for songen
I boka *The Kinks: The Official Biography* fortel Ray Davies at han vart inspirert til å skrive songen etter at manageren deira Robert Wace hadde dansa med ein transvestitt på ein nattklubb. Seint i 1969 oppfordra far til Davies han om å yte litt ekstra for å få ein ny stor hitsingel etter ein lang periode utan hittar for bandet, og «Lola» vart resultatet. Davies og The Kinks brukte ekstra lang tid på å spele inn og utforme songen i Morgan Studios i London tidleg i 1970.

I sjølvbiografien sin hevdar Dave Davies at han skreiv musikken til det som vart «Lola». Etter at Dave hadde spelt musikken til broren, skreiv Ray teksten. Dave hevdar så at broren tok all æra for songen. Den opphavlege teksten hadde orda «Coca-Cola», men sidan BBC dermed ikkje ville spele songen på grunn av reklamen det gav, måtte dei endra teksten til «cherry cola» for singelen.

Suksessen singelen hadde fekk konsekvensar for bandet på eit kritisk tidspunkt i karrieren deira. Dei kunne no forhandle ein ny kontrakt med RCA Records, bygge sitt eige London Studio og ta kreativ kontroll over karrieren sin. «Lola» vart ein særs populær konsertsong for bandet.

## Medverkande
* Ray Davies – vokal, resonatorgitar
* Dave Davies – elektrisk gitar, korvokal
* Mick Avory – trommer
* John Dalton – bass
* John Gosling – piano
* Ken Jones – maracas
## Salslister

### Vekeslister

### Årslister

## Andre utgåver
Av artistar som har spelt songen finn Don Fardon i 1974, The Raincoats i 1979, Andy Taylor (frå Duran Duran) i 1990, Bad Manners i 1993, Dana Baitz, Madness i 2005, Jan Rot, Robbie Williams, McFly og Travis i 2008

I 1981 spelte «Weird Al» Yankovic ein parodiversjon av songen kalla «Yoda», ein karakter frå *[[Star Wars]]*.

## Kjelder

* *Denne artikkelen bygger på «[[:en:Lola (song)|Lola (song)]]» frå , den 2. mai 2009.* 
** * oppgav desse kjeldene:*
** The Kinks. *Lola vs Powerman and the Moneygoround: Part One*. Reprise, 1970. 

## Bakgrunnsstoff
*
The Killers

**The Killers** er eit rockeband frå Las Vegas i USA som blei skipa i 2002.

Medlemane i The Killers innkluderer Brandon Flowers (vokal, klaviatur), Dave Keuning (gitar), Mark Stoermer (bass) og Ronnie Vannucci Jr (trommer). Dei slapp debutalbumet sitt, *[[Hot Fuss]]*, i 2004. Det andre albumet deira, *[[Sam's Town]]*, kom ut i 2006. I 2007 kom samlealbumet *[[Sawdust]]* som inneheld diverse B-sides og raritetar. Det tredje studioalbumet deira, Day & Age, vart gjeve ut i 2008.

The Killers var i Noreg for fyrste gong den 28. juli 2005 (Valle Hovin), og dei deltok på Hovefestivalen i 2007.

## Diskografi

* 2004: *[[Hot Fuss]]*
* 2006: *[[Sam's Town]]*
* 2007: *[[Sawdust]]*
* 2008: *[[Day & Age]]*
* 2012: *[[Battle Born]]*
* 2017: *[[Wonderful Wonderful]]*
* 2020: *[[Imploding the Mirage]]*
* 2021: *[[Pressure Machine]]*
Apeman

«**Apeman**» er ein song av det engelske rockebandet The Kinks. Han er skriven av Ray Davies og gjeven ut på albumet *[[Lola versus Powerman and the Moneygoround, Part One]]*. Songen vart gjeven ut som singel hausten 1970. Han nådde ikkje listene i USA, som føregangaren «Lola», hadde gjort, men vart ein stor hit i Storbritannia der han nådde femteplassen.

Songen omhandlar om at Davies er lei av den moderne verda og erklærer at han ønskjer «sail away to a distant shore og make like an apeman.» Han uttrykker òg korleis mennesket skapar problema våre og at om mennesket fekk sjansen så ville det forlate byane og leve i jungelen i staden. På mange måtar er songen eit samandrag av nostalgien som hadde vore til stades på albuma *Lola vs. Powerman* og *[[The Village Green Preservation Society]]*.

Ei tekstlinje i songen, «...the air pollution is fogging up my eyes...», skapte noko kontrovers fordi ordet «fogging» høyrest ut som «fucking».

Songen vart spelt av The Format i 2007.

## Medverkande
*Ray Davies - akustisk gitar, solovokal
*Dave Davies - sologitar, korvokal
*John Dalton - bass, korvokal
*John Gosling - piano, orgel
*Mick Avory- trommer

## Salslister

## Kjelder

* *Denne artikkelen bygger på «[[:en:Apeman (song)|Apeman (song)]]» frå , den 2. mai 2009.* 

## Bakgrunnsstoff
*
Hot Fuss

**Hot Fuss** er debutalbumet til det USA-amerikanske alternativ rockebandet The Killers, som blei sloppe den 7. juni 2004. Det toppa musikklistene som nummer 1. i både England og Australia, og nådde opp som ein sjuar på musikklistene i USA. Albumet selde over 2,500,000 eksemplar det fyrste året etter lansering, og har selt meir enn seks millionar totalt sidan då.

Kjende singlar frå albumet er *«Somebody Told Me»*, *«Mr. Brightside»*, *«All These Things That I've Done»* og *«Smile Like You Mean It»*

## Spor

## Medverkande
### Musikantar
* Brandon Flowers — vokal, klaviatur
* Dave Keuning — gitar, støttevokal
* Mark Stoermer — bassgitar, støttevokal
* Ronnie Vannucci — trommer, perkusjon

### Andre
* Jeff Saltzman — produsent
* The Killers — produsent
* Jeff Saltzman — teknikar
* Corlene Byrd — teknikar
Sam's Town

**Sam's Town** er det andre studioalbumet frå det USA-amerikanske alternativ rockebandet The Killers. Plata vart utgjeven den 2. oktober 2006 i Storbritannia og dagen etter i USA.

## Spor

Alle songar er skrivne av Brandon Flowers med mindre noko anna er nemnt.

## Medverkande
* Brandon Flowers — vokal, klaviatur, bassgitar
* Dave Keuning — elekstrisk gitar, støttevokal
* Mark Stoermer — bassgitar, støttevokal, elekstrisk gitar
* Ronnie Vannucci — trommer, perkusjon
Sawdust

**Sawdust** er det tredje albumet frå det amerikanske rockebandet The Killers. Plata inneheld hovudsakleg B-sider og coverversjonar.

## Spor
Day & Age

**Day & Age** er det fjerde albumet, og det tredje studioalbumet, frå det amerikanske rockebandet The Killers. Kjende singlar frå denne plata er *«Human»* og *«Spaceman»*. 

## Spor
Viva la Vida or Death and All His Friends

***Viva la Vida or Death and All His Friends*** er det fjerde studioalbumet frå det engelske rockebandet Coldplay.
Bergen Nordhordland Rutelag

**Bergen Nordhordland Rutelag** var ei norsk transportverksemd basert i Hordaland. 

## Historie
Verksemda hadde røtene sine heilt tilbake til 1880, med opprettinga av **Lindaas-Masfjorden Dampskibsselskap**. 
Gjennom åra vart det ei rekkje samanslåingar, A/S **Bergen Nordhordland Trafikklag** vart etablert på 1950-talet då Alværsund & Manger Dampbåtlag A/S og Lindås-Masfjorden Dampskibslags Bilruter slo seg saman. BNR vart oppretta i 1974 med samanslåinga av BNT, Indre Nordhordland Dampbåtlag og Arna-Osterøy Billag . Selskapet hadde buss og ferjeløyve i kommunane Meland, Lindås, Radøy, Austrheim, Fedje, Masfjorden og Osterøy og til Bergen. Bergen Nordhordland Rutelag var delt i to forretningsområde; Bildivisjonen som bestod av buss- og godsavdelingar i Knarvik og Lonevåg, og reiarlaget som bestod av innanriksferjene og Fjord Line AS.

Den 1. januar 2002 gjekk buss og ferjedrifta av BNR inn i HSD ASA, medan Fjord Line AS fortsette som uavhengig selskap. I 2004 starta BNR oppatt snøggbåtdrifta, då med tidlegare BNR aksjonær Einar Nistad som hovudeigar. BNR driftar i dag to snøggbåtsamband og har på nytt fått konsesjon for drift av snøggbåt mellom Knarvik og Bergen. BNR har i tillegg kontrakt for transport av cruise-turistar.

## BNR-eigde skip
* MS «Snarveien», bygd i 2005
* MS «Hardangerprins», bygd i 1991
* MS «Kyst Express», bygd i 1986
* MS «Fjord Express», bygd i 1984, forlenga i 2006
* MS «Sea Express», (innleigd) 

## Tidlegare BNR-eigde skip
### Bilferjer
* MF Fedjefjord
* MF Lindås
* MF Nordhordland (1965), no Moli
* MF Nordhordland (1976), no Stella
* MF Oster, no Reet
* MF Seimstrand, no Rosendal
* MF Lygra, no Mount Barbary
* MF Masfjord, no Gudvangen
* MF Masfjord, no Marstein
* MF Austrheim (1976), no Bogøy
* MF Alversund, no Sogn
* MF Austrheim (1986), no Bastø IV
* MF Bjørn West, tidlegare Tyr
* MF Bruvik, no Ebba
* MF Fedje, no Admiral Bay
* MF Hamre, no Nidaros
* MF Haus, no Tomma
* MF Seimstrand, no Stordal
* MF Radøy, no Eiksund
* MF Radøy, no Amalie

### Snøggbåtar
* MS «Lygra» snøggbåt seld til austen 
* MS «Manger» snøggbåt seld til austen
* MS «Rongevær» bygd i 1971, seld til TSF v/ Trygve Tønnessen i 1989
* MS «Ramsøy» bygd i 1981, seld til TSF v/ Trygve Tønnessen i 1998

## Bakgrunnsstoff

* Bergen Nordhordland Rutelag
* Veteranbussklubb BNR
Muswell Hillbillies

***Muswell Hillbillies*** er eit album av det engelske rockebandet The Kinks, som kom ut i november 1971. Albumet er kalla opp etter Muswell Hill-området i London, der bandleiaren Ray Davies og gitarist Dave Davies vokste opp, og der bandet oppstod tidleg i 1960-åra. Ironisk nok vart biletet på framsida av plateomslaget teken i The Archway Tavern, ein pub meir enn 3&nbsp;km frå Muswell Hill.

Albumet er ei variert samling av songar av Ray Davies med fokus på frustrasjon og stress i det moderne livet. Albumet varierer musikalsk frå rock («20th Century Man») og country («Muswell Hillbilly») til blues («Here Come the People in Grey») og teatralsk, varieté-inspirerte songar («Alcohol»).

Mange kritikarar reknar dette som det siste av dei store albuma til bandet i «gullalderen» deira frå 1966 til 1972. I 1984 kalla *[[Rolling Stone]]* dette albumet «kjenningsbodskapet» til lågskrivaren.

*Muswell Hillbillies* var det første albumet bandet gav ut på RCA Records, etter at dei hadde forlate det førre plateselskapet sitt Pye Records (Reprise Records i USA). *Hillbillies* vart ikkje ein kommersiell suksess (det gjekk ikkje inn på listene i Storbritannia og var berre ein moderat suksess i USA), og salstala var skuffande samanlikna med suksessen til *Lola* året før. Men det fekk god kritikk og vart kåra til årets album i 1972 av Stereo Review.

Etter det neste albumet til The Kinks, *[[Everybody's in Show-Biz]]* i 1972, tok Davies bandet inn ein fire år lang «teatralsk» periode (1973-1976) med fleire musikarar i bandet, tematiske konseptalbum og omfattande sceneshow. 
## Innhald

## Medverkande
;The Kinks
* Ray Davies - solovokal, akustisk gitar, resonatorgitar
* Dave Davies - sologitar, slidegitar, banjo, korvokal
* John Dalton - bassgitar, korvokal
* John Gosling - piano (akustisk og elektrisk), Hammondorgel, trekkspel
* Mick Avory - trommer, perkusjon
med:
* Mike Cotton - trompet
* John Beecham - trombone, tuba
* Alan Holmes - saksofon, klarinett
* Vicki Brown - korvokal på spor 4 og 9
* Ken Jones - munnspel på spor 7
* Mike Bobak; Richard Edwards - lydteknikar

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Muswell Hillbillies|Muswell Hillbillies]]» frå ,  den 10. april 2018.* 
*** oppgav desse kjeldene:*
Everybody's in Show-Biz

***Everybody's in Show-Biz*** er eit dobbeltalbum av det engelske rockebandet The Kinks frå 1972. Den første plata av albumet inneheld studioinnspelinga, medan den andre plata inneheld songar frå to konsertar i Carnegie Hall.

*Everybody's in Show-Biz* vert ofte sett på som eit overgangsalbum for The Kinks og markerte ei ny retning i låtskrivarstilen til Ray Davies mot ein meir teatralsk, rar og varietéliknande stil. Det vert òg av dei fleste musikkritikarar rekna som slutten på «gullalderen» til The Kinks.

Albumet var det første der Davies utforskar slitet det er å vere rockestjerne og kor monotont turnelivet kan vere. Davies nyttar som vanleg kløkt og skarpe tekstar for å skildre rockelivet, men det er òg ein dis av keisamheit og sorg over mange av desse songane, mest tydeleg i dei retrospektive «Sitting in my Hotel» og «Celluloid Heroes». 

## Innhald

## Medverkande
*Ray Davies - solovokal, akustisk gitar, resonatorgitar
*Dave Davies - sologitar, slidegitar, banjo, korvokal, 12-strengs akustisk gitar på «Celluloid Heroes», solovokal på «You Don't Know My Name»
*John Dalton - bassgitar, korvokal
*John Gosling - klaverinstrument
*Mick Avory - trommer
*Mike Cotton - trompet
*John Beecham - trombone, tuba
*Alan Holmes - saksofon, klarinett
*Dave Rowberry - orgel på «Celluloid Heroes»

## Kjelder

* *Denne artikkelen bygger på «[[:en:Everybody&#39;s in Show-Biz|Everybody&#39;s in Show-Biz]]» frå , den 3. mai 2009.* 
*** oppgav desse kjeldene:*


## Bakgrunnsstoff
*
Zanamivir

**Zanamivir** er eit lækjemiddel til behandling av virusinfeksjonar. Det blir produsert av firmaet GlaxoSmithKline og selt under namnet **Relenza**.
Preservation Act 1

***Preservation: Act 1*** er eit konseptalbum frå 1973 av engelske rockegruppa The Kinks. Det er det 11. studioalbumet deira.

*Preservation* fekk nokså dårleg kritikk då det kom ut og selde dårleg. Det nådde 177. plassen på *[[magasinet Billboard|Billboard]]* 200. Konsertutgvene fekk langt betre omtale. Somme av dei nyare meldingane av *Preservation: Act 1* har vore langt meir sympatiske, slik som AllMusic og Stephen Thomas Erlewine, som meinte «Sweet Lady Genevieve» var ein «verkeleg kandidat til Davies sitt gløymde meisterverk».

I 1991 gav Rhino ut ei dobbel CD-utgåve som kombinerte *Preservation: Act 1* og oppfølgjaren frå 1974, *[[Preservation Act 2|Preservation: Act 2]]*, men utan bonusspor. Men «Money & Corruption/I Am Your Man» inneheld ein ekstra solo.

I 1998 vart *Preservation: Act 1* gjeven ut på CD på Velvel med singelversjonane av «Preservation» og «One of the Survivors», som ikkje var på den originale vinylutgåva. Den sistnemnde nådde 108. plassen på *Billboard* Pop Singles.

## Kulturelle referansar
Refrenget frå «Money and Corruption» vart ytta av hackergruppa Anonymous då dei gjekk til åtak på statlege nettsider under verdsmeisterskapen i fotball i 2014.

## Innhald

## Medverkande
;The Kinks
*Ray Davies - vokal, gitar, munnspel
*Dave Davies - gitar, vokal
*John Gosling - klaverinstrument
*John Dalton - bass
*Mick Avory - trommer
med:
*Alan Holmes - brass
*Laurie Brown - brass
*John Beecham - brass
*Krysia Kocjan, Lee Pavey, Lewis Rich, Pamela Travis, Sue Brown - korsong
;Teknisk
*Dave Davies, Roger Beale - lydteknikar
*Pat Doyle - kunstnarisk leiar
*Chris Hopper - fotografi

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Preservation: Act 1|Preservation: Act 1]]» frå ,  den 24. april 2018.* 
*** oppgav desse kjeldene:*
*
Soap Opera

***Soap Opera*** eller ***The Kinks Present a Soap Opera*** er eit konseptalbum av The Kinks frå 1975. Det er det 13. albumet til The Kinks totalt. 

## Utvikling

Materialet vart opphavleg utvikla for eit live fjernsynsteater på Granada TV i 1974, som vart send med tittelen ***Star Maker***, med Ray Davies og June Ritchie i hovudrollene, og The Kinks med live akkompagnement. *A Soap Opera* bestod av dei same songane og plottet me Ritchie i same rolla som på fjernsyn. Planar om ein fullskala teaterturne vart aldri noko av, men The Kinks framførte heile albumet på turné i 1975. Sjølv om albumet vart dårleg motteke, kalla Dave Thompson ei uoffisiell piratkopiplate av ein av konsertane «ei openberring».

## Plot

*Soap Opera* er det tredje konseptalbumet til bandet i «teaterperioden» deira. Soga handlar om ein musikar kalla Starmaker som byter plass med «ein vanleg mann» kalla Norman for å forstå livet betre. Starmaker går og legg seg med kona til Norman, Andrea, og går på jobb dagen etter, og hamnar i rushet. Han arbeidar frå 9 til 5 og vitjar så puben, der han tek eit par drinkar før han går heim. Andrea møter han, og han fortel ho at «ho gjer alt verdt det». På dette tidspunktet mistar Starmaker grepet om røyndomen. Han veit ikkje kven han er lenger. Til slutt slår han seg til ro med Andrea, og aksepterer at han no berre er «eit andlet i mengda». Albumet konkluderer med at sjølv om rockestjerner forsvinn, lever musikken deira vidare. 

Starmaker er ei overdriven karakterisering av Ray Davies. Han brukte ofte sitt eige namn i sceneversjonen av *Soap Opera* og framførte tidlegare Kinks-songar som døme på arbeidet sitt som stjerne for å forklare at han ikkje eigentleg er den «vanleg» Norman.

## Andre versjonar

I 1994 spelte Moog Konttinen inn ei finsk omsetjing av albumet som *Saippuaooppera*.

## Innhald

## Medverkande
;The Kinks
*Ray Davies - vokal, gitar
*Dave Davies - gitar, vokal
*John Dalton - bass
*John Gosling - klaverinstrument
*Mick Avory - trommer
med:
*June Ritchie - vokal som «Andrea» (kona til «Norman»)
;Teknisk
*Roger Beale - lydteknikar
*Joe Petagno - illustrasjon
*Pat Doyle - kunstnarisk leiar

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Soap Opera|Soap Opera]]» frå ,  den 24. april 2018.* 
*** oppgav desse kjeldene:*


## Bakgrunnsstoff
*
Schoolboys in Disgrace

***Schoolboys in Disgrace*** eller ***The Kinks Present Schoolboys in Disgrace*** er eit konseptalbum frå 1975 av The Kinks. Det vert rekna som det siste albumet i det musikkjournalistar kalla den «teatralske» perioden til gruppa, og det siste dei gav ut på RCA Records.

Soga er presentert på baksida av plateomslaget og omhandlar ein slem skuleelev som plaga lærarar og andre elevar på skulen. Ein dag går ha for langt og får straff av rektor føre heile skulen. Han veks då opp og blir ein bitter og hard gut. Hovudpersonen heite Mr. Flash, som var skurken i ei tidlegare Kinks-soge i rockeoperaen *Preservation* (gjeve ut som *[[Preservation Act 1]]* og *[[Preservation Act 2]]*).

Plateomslaget vart illustrert av Mickey Finn frå T. Rex. Omslaget vart seinare med på ei liste i NME over dei 50 verste plateomslaga gjennom tidene.

## Innhald

## Medverkande
;The Kinks
*Ray Davies - vokal, gitar, piano
*Dave Davies - sologitar, vokal
*Mick Avory - trommer
*John Dalton - bassgitar
*John Gosling - klaverinstrument
;Andre medverkande
*John Beecham - trombone
*Alan Holmes - saksofon
*Nick Newell - tenorsaksofon
*Pamela Travis - korvokal
*Debbie Doss - korvokal
*Shirley Roden - korvokal
;Teknisk
*Roger Wake - lydteknikar
*Mastering av Bob Ludwig
*Mickey Finn - illustrasjon
*Chris Hopper - fotografi
*Pat Doyle - kunstnarisk leiar

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Schoolboys in Disgrace|Schoolboys in Disgrace]]» frå ,  den 26. april 2018.* 
*** oppgav desse kjeldene:*


## Bakgrunnsstoff
*
Celluloid Heroes

«**Celluloid Heroes**» er ein song av The Kinks frå albumet *[[Everybody's in Show-Biz]]* i 1972. Han er skriven av Ray Davies og nemner mange kjende filmstjerner. Av skodespelarar som vert nemnd finn ein Greta Garbo, Rudolph Valentino, Bela Lugosi, Bette Davis, Marilyn Monroe, George Sanders og Mickey Rooney. Det sentrale temaet i songen er den umenneskelege måten filmindustrien i Hollywood slit ut og utnyttar stjernene sine, medan filmane dei medverkar i varer. 

Sjølv om songen ikkje vart ein hitsingel, vart han mykje spelt på radio i USA gjennom 1970-åra og i 1980-åra. 

«Celluloid Heroes» vert ofte trekt fram som ein av dei flottaste Kinks-songane og vert både tekstmessig og melodisk rekna som ein av dei mest modne og stemningsfulle songane til Davies. Songen er ein av få der talentet til John Gosling er eit viktig element i songen. «Celluloid Heroes» syner ei sensitiv, kjenslemessig side hos Davies, som han ikkje hadde vist i så stor grad tidlegare. Då songen kom ut var han ein den lengste songen bandet hadde gjeve ut til då med ei lengd på over seks minutt. Dei fleste songane til Davies går sjeldan over 4 minuttar. Songen har vore ein standard på konsertane deira fram til dei gav seg i 1996. 

## Andre utgåver
Joan Jett spelte inn songen på albumet hennar *The Hit List*. Bon Jovi gav ei konsertutgåve av songen ut som B-side på ein singel i 2002. Steve Vai spelte songen på albumet sitt *The Elusive Light and Sound, volume 1*.

## Kjelder

* *Denne artikkelen bygger på «[[:en:Celluloid Heroes|Celluloid Heroes]]» frå , den 3. mai 2009.* 
 

## Bakgrunnsstoff
*
Father Christmas

«**Father Christmas**» er ein song frå 1977 av den engelske gruppa The Kinks.

Han fortel soga om ein mann i ein butikk utkledd som julenisse som vert banka av fattige ungdomar som ber han om å gje dei pengar i staden for leiker. 

Songen er blitt spelt av mange andre artistar som Gigolo Aunts, Dispatch, Green Day, Man Overboard, Bad Religion, Warrant, Lit, Bowling For Soup, Save Ferris, Smash Mouth, Cary Brothers, Action Action, Everything, Deer Tick, OK Go og Cheap Trick.

Songen er nytta i fjernsynsseriane i *[[Unaccompanied Minors]]*, *[[That '70s Show]]* og *[[Bob's Burgers]]*.

Songen kom ut på samleplata *[[Come Dancing with The Kinks]]* og finst som bonusspor på CD-utgåva av albumet *[[Misfits]]* frå 1978.

B-sida til singelen var ein annan song av Ray Davies, «Prince of the Punks». Han vart skriven i etter Davies hadde vore produsent for debutalbumet til Café Society i 1975, ein prosess som enda bittert. Davies skreiv som ein del av teksten «Tried to be gay/But it didn’t pay/So he bought a motorbike instead» («Prøvde å vere homo, men det betalte seg ikkje, så han kjøpte ein motorsykkel i staden», i ein direkte referanse til Tom Robinson, eit av medlemmane i Cafe Society.

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Father Christmas (song)|Father Christmas (song)]]» frå ,  den 27. april 2018.* 
*** oppgav desse kjeldene:*
One for the Road

***One for the Road*** er eit konsertalbum av The Kinks frå 1980.

## Innhald

## Medverkande
* Ray Davies – gitar, vokal
* Dave Davies – gitar, munnspel, keyboard, korvokal
* Ian Gibbons – keyboard, korvokal
* Mick Avory – trommer
* Jim Rodford – bass, korvokal
* Nick Newell – keyboard
MF «Austrheim»

**MF «Austrheim»** er eit skipsnamn som er nytta på fleire ferjer:

* MF «Austrheim» (1986), no «Bastø IV»
* Noverande MF «Austrheim» , tidlegare kjend som MF «Finnøy»
MF «Bjørnefjord»

**MF «Bjørnefjord»** er eit skipsnamn som er nytta på fleire ferjer:

* MF «Bjørnefjord» (1962) (Som M/F «Bjørnefjord» 1962 – 1988, no «Gamle Bjørnefjord»)
* MF «Austrheim» (1986) (Som M/F «Bjørnefjord» 1995 – 2001, no M/F «Boknafjord»)
* MF «Stavanger» (1990) (Som M/F «Bjørnefjord» 2001 – )
MF «Finnøy» (1971)

**MF «Finnøy»** var ei bilferje som vart overlevert til reiarlaget Det Stavangerske Dampskibsselskap (DSD) i 1971. Frå 1995 til 2003 hadde ferja namnet MF «Kvitsøy». I perioden 2003–2012 heitte ho «Austrheim» og deretter «Cameroon».

## Historie
Ferja var byggnummer 32 ved Løland verft i Leirvik i Sogn. Ved overleveringa i 1971 var tonnasjen 451 bruttoregistertonn og 228 nettoregistertonn. Hovidmaskinen var ein sekssylindra totakts dieselmotor bygd av Wichmann Motorfabrikk AS på Rubbestadneset.

Ferja gjekk i rutefart for HSD Sjø frå 2003, for Tide Sjø frå 2006, og for Norled frå 2012. Ho vart sletta frå skipsregistret NOR den 10. april 2012 og selt til Comatrans S.A. i Kamerun. Ho gjekk i trafikk mellom Tiko i Kamerun og Calabar i Nigeria under det nye namnet «Cameroon». Den 25. august 2019 forliste fartøyet i Guineabukta undervegs frå Calabar til Tiko. 111 personar vart redda, men 14 personar vart funne omkomne og minst 90 vart ikkje funne.

## Tidsline
*1971 (april): Levert som MF «Finnøy» for Det Stavangerske Dampskibsselskab, Stavanger og sett inn på det såkalla «Finnøysambandet»/«Midtsambandet»
*1990 (januar): I trafikk for Rogaland Trafikkselskap A/S
*1991 (desember): Overført til Rogaland Trafikkselskap A/S i Stavanger
*1992: Sett inn på sambandet Kvitsøy–Mekjarvik
*1995 (mars): Omdøypt til MF «Kvitsøy»
*1996 (september): Ommålt: 749 bruttoregistertonn, 299 nettoregistertonn
*2001 (august): Tatt ut av trafikk
*2003 (januar): Overført til Stavangerske AS i Stavanger
*2003 (september): Innkjøpt av HSD Sjø AS i Bergen. Omdøypt til MF «Austrheim».
*2019 (august): Kantra og sokk i Guineabukta

## Kjelder
Give the People What They Want

***Give the People What They Want*** er det 18. studioalbumet til det engelske rockebandet The Kinks. Det kom ut i august 1981 i USA, men ikkje før januar 1982 i Europa. Dette kom av at Ray Davies ønskte å lage ein lengre video for albumet, men fekk til slutt ikkje råd til å fullføre prosjektet. Planar om å mikse albumet på nytt for den europeiske marknaden vart heller ikkje noko av. Albumet var meint å vere ei melding om media. 

Etter suksessen med *[[Low Budget]]* gav The Kinks ut ei anna samling av harde, drivande rockesongar, med andre ord gjorde dei akkurat som tittelen på albumet sa, «gje folket det dei vil ha». 

Singelen «Destroyer» er ei omarbeiding av «All Day and All of the Night». 

## Innhald

## Medverkande
;The Kinks
*Ray Davies - gitar, klaverinstrument, vokal
*Dave Davies - gitar, vokal
*Jim Rodford - bass
*Mick Avory - trommer
*Ian Gibbons - klaverinstrument
med:
*Chrissie Hynde - vokal på «Predictable», «Add It Up», «Art Lover» og «A Little Bit of Abuse» (ikkje oppført)
;Teknisk
*Ben Fenner - lydteknikar
*Robert Ellis - fotografi

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Give the People What They Want (The Kinks album)|Give the People What They Want (The Kinks album)]]» frå ,  den 27. april 2018.* 
*** oppgav desse kjeldene:*
*
State of Confusion

***State of Confusion*** er det 19. studioalbumet til det engelske rockebandet The Kinks, gjeven ut i 1983. Det inneheld singelen «Come Dancing», som nådde sjetteplassen på ''Billboard'' Hot 100 og var ein av dei største hittane deira i USA, med ein like høg plassering som «Tired of Waiting for You» i 1965. Sjølve albumet vart òg ein stor suksess og nådde 12. plassen på albumlista i USA.

Det har vore minst sju nyutgjevingar av albumet på CD i forskjellige land (alle med fire bonusspor), men ingen av dei hadde med 12"-miksen av «Come Dancing», som aldri har blitt gjeve ut på CD. I tillegg har ikkje 12"-versjonen av «Noise» blitt gjeven ut på CD nokon gong. Den britiske 12"-versjonen av «Bernadette» har skilnader, og inneheld ekstra tekst av Davies i den midtre delen. 

## Produksjon
Albumet vart spelt inn mellom september 1982 og mars 1983 i Konk Studios i London, og var produsert av Ray Davies.

«Long Distance» og «Noise» vart berre gjevne ut på kassettversjonar av albumet. I 1984 vart «Long Distance» gjeven ut som ein av to B-sider på singelen «Do It Again» i Tyskland (den andre var «Guilty»). Songen kom så ut på både LP- og CD-utgåva av samlealbumet *[[Come Dancing with The Kinks]]* i 1986. 

## Innhald

## Medverkande
;The Kinks
*Ray Davies – solovokal, rytmegitar, synthesizer, piano
*Dave Davies – sologitar, vokal (solovokal på «Bernadette»)
*Mick Avory – trommer
*Jim Rodford – bassgitar
*Ian Gibbons – klaverinstrument
;Teknisk
*Produsert av Raymond Douglas Davies
*John Rollo, Damian Korner – lydteknikar
*Howard Fritzson – albumdesign
*Robert Ellis – fotografi

## Kjelder


**Denne artikkelen bygger på «[[:en:State of Confusion|State of Confusion]]» frå ,  den 27. april 2018.* 
*** oppgav desse kjeldene:*
*
Word of Mouth av The Kinks

***Word of Mouth*** er det 20. studioalbumet til den engelske rockegruppa The Kinks. Det kom ut 19. november 1984. 

Albumet inneheld stort sett streite harde rockesongar, men mangla ein stor hit som «Come Dancing» på det førre albumet *[[State of Confusion]]*.

Undervegs i innspelinga forlet Mick Avory bandet etter lang tids krangling med Dave Davies. Han vart erstatta av Bob Henrit frå Argent. 

## Innhald

## Medverkande
;The Kinks
*Ray Davies - gitar, klaverinstrument, munnspel, vokal
*Dave Davies - gitar, korvokal, solovokal på «Guilty» og «Living on a Thin Line»
*Jim Rodford - bass, korvokal
*Mick Avory - trommer på «Missing Persons», «Sold Me Out» og «Going Solo»
*Bob Henrit - trommer på alle andre spor
*Ian Gibbons - klaverinstrument, korvokal
;Teknisk
*David Baker - lydteknikar
*Donn Davenport - kunstnarisk leiar
*Chris Morton - konsept
*Maude Gilman, Howard Fritzson - design
*Renate Stürmer - illustrasjon

## Salslister
Albumet låg tjue veker på den amerikanske *[[magasinet Billboard|Billboard]]*-lista og nådde 57. plassen i februar 1985.

## Notes

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Word of Mouth (The Kinks album)|Word of Mouth (The Kinks album)]]» frå ,  den 28. april 2018.* 
*** oppgav desse kjeldene:*


## Bakgrunnsstoff
*
Think Visual

***Think Visual*** er det 21. studioalbumet til det engelske rockebandet The Kinks, gjeve ut i 1986.

Albumet vart det første bandet hadde på MCA Records. I følgje Allmusic hadde Kinks no nådd ein kunstnarisk blindveg med fleire stødige hardrock-songar som mangla særpreg, og at berre Dave Davies-songen «Rock N' Roll Cities» gjorde eit meir varig inntrykk. 

## Innhald

## Medverkande
;The Kinks
*Ray Davies – rytmegitar, vokal, klaverinstrument, munnspel
*Dave Davies – sologitar, vokal, klaverinstrument; solovokal på «Rock 'n' Roll Cities» og «When You Were a Child»
*Ian Gibbons – klaverinstrument, korvokal
*Jim Rodford – bassgitar, korvokal
*Bob Henrit – trommer, perkusjon på «Rock 'n' Roll Cities»
*Mick Avory – trommer på «Rock 'n' Roll Cities»
med:
*Kim Goody – korvokal på «Think Visual»
;Teknisk
*Ben Fenner, Dave Powell, David Baker, Damian Korner - lydteknikar

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Think Visual|Think Visual]]» frå ,  den 3. mai 2009.*
UK Jive

***UK Jive*** er det 23. studioalbumet av det engelske rockebandet The Kinks, utgjeve i 1989. Det var det første albumet deira sidan *[[Think Visual]]* i 1986 og det var den lengste tida som hadde vore mellom to Kinks-album til då. Albumet fekk generelt dårleg kritikk. 

## Innhald

## Medverkande
;The Kinks
*Ray Davies - gitar, klaverinstrument, vokal
*Dave Davies - sologitar, vokal
*Jim Rodford - bass
*Bob Henrit - trommer (utanom på «Entertainment»)
*Mick Avory - trommer på «Entertainment»
;Teknisk
*Alan O'Duffy - assisterande produsent
*Joe Gibb, Alan O'Duffy - lydteknikar
*Trevor Rogers - fotografi

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:UK Jive|UK Jive]]» frå ,  den 3. mai 2009.* 
*** oppgav desse kjeldene:*
Phobia

***Phobia*** er det 24. og siste studioalbumet som det engelske rockebandet The Kinks gav ut. Det kom i 1993 og bandet vart løyst opp i 1996. 

Det er et einaste studioalbumet til The Kinks utan nokre songar med trommeslagaren Mick Avory. Sjølv om han hadde slutta i bandet i 1984, spelte han på enkelte songar på både *[[Think Visual]]* and *[[UK Jive]]*.

## Innhald

## Medverkande
;The Kinks
*Ray Davies - gitar, klaverinstrument, vokal
*Dave Davies - gitar, vokal på «It's Alright (Don't Think About It)» og «Close to the Wire»
*Jim Rodford - bass, korvokal
*Bob Henrit - trommer
;Teknisk
*Kevin Paul, Stan Loubières - lydteknikar
*Richard Edwards - innspeling
*Bob Clearmountain, John Rollo - miksing
*Christopher Austopchuk, Nicky Lindeman - kunstnarisk leiar
*Sue Coe - illustrasjon

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Phobia|Phobia]]» frå ,  den 3. mai 2009.*
MF «Finnøy»

**MF «Finnøy»** er eit skipsnamn som er nytta på fleire ferjer:

* MF «Finnøy» (1971), no «MF «Austrheim»»
* Noverande MF «Finnøy» (1999)
1994-albumet Weezer

***Weezer***, også kjend som «The Blue Album», er debutablumet til den USA-amerikanske alternativ rockegruppa Weezer. 
Det blei utgjeve i mai 1994, og er kjend for singlar som *«Undone (The Sweater Song)»*, *«Buddy Holly»* og *«Say It Ain't So»*. 

Plata vart gjeve ut på nytt i 2004 som ei Deluxe-utgåve

## Spor

Alle songane er skrive av Rivers Cuomo, med mindre noko anna er nemnd.

### Deluxe Edition - bonusplate

Deluxe-utgåva inneheldt ei ekstra plate med tittelen *Dusty Gems and Raw Nuggets*.

## Medverkande
* Rivers Cuomo – gitar, vokal
* Patrick Wilson – trommer
* Brian Bell – gitar, vokal
* Matt Sharp – bass, vokal
* Ric Ocasek – produsent
* Chris Shaw - lydteknikar
Folkestone

**Folkestone** (uttale fōk'stun) er ein by ved kysten i Kent i England. Byen ligg i distriktet Shepway i grevskapet Kent. Byen har om lag 50&nbsp;000 innbyggarar.

Byen hadde tidlegare ferjesamband med Boulogne og Calais i Frankrike. Folkestone er den byen som ligg nærast Cheriton, der Kanaltunnelen byrjar.

Det har vore busetting på staden sidan romersk tid. I angelsaksisk tid fekk staden namnet sitt, med *Folcanstan* som eldste kjende form frå 600-talet.

## Kjelder

## Bakgrunnsstoff

*
Pinkerton

**Pinkerton** er det andre albumet frå den USA-amerikanske alternativ rockegruppa Weezer, og blei utgjeve 24. september 1996. Skiva er kjend for singlar som *«El Scorcho»*, *«The Good Life»* og *«Pink Triangle»*.

## Spor

Alle songane er skrive av Rivers Cuomo

## Medverkande
Informasjonen er henta frå omslaget til albumet
* Rivers Cuomo– gitar, vokal
* Patrick Wilson– perkusjon
* Brian Bell– rytmegitar
* Matt Sharp– bass
* Joe Barresi– lydteknikar
2001-albumet Weezer

***Weezer***, også kjend som «The Green Album», er det tredje albumet frå den USA-amerikanske alternativ rockegruppa Weezer. Plata er kjend for singlar som *«Hash Pipe»* og *«Island in the Sun»* og *«Photograph»*.

## Spor

Alle songane er skrive av Rivers Cuomo.
Maladroit

**Maladroit** er det fjerde albumet frå den USA-amerikanske alternativ rockegruppa Weezer, utgjeve den 14. mai 2002. Det er det fyrste Weezer-albumet med bassisten Scott Shriner. Plata er kjend for singlane *«Dope Nose»* og
*«Keep Fishin»*.

## Spor

Alle låtane er skrive av Rivers Cuomo.
To the Bone

***To the Bone*** er eit konsertalbum av den engelske rockegruppa The Kinks. Albumet er ei samling av akustisk omarbeidde songar som bandet hadde gjeve ut før. Dette var ein populær trend i 1990-åra med MTV-programmet *[[Unplugged]]*. I 1996 vart det gjeve ut ei dobbel CD-utgåve med 29 spor. 

## Innhald
The Lion and the Witch

**The Lion and the Witch** er ein EP frå den USA-amerikanske alternativ rockegruppa Weezer.

## Spor

Alle songane er skrive av Rivers Cuomo, utanom «Polynesia» som er skriven av Scott Shriner
Make Believe

**Make Believe** er det femte studioalbumet frå den USA-amerikanske alternativ rockegruppa Weezer. Det blei utgjeve den 10. mai 2005 og er kjend for singlar som *«Beverly Hills»*, *«We Are All on Drugs»*, *«Perfect Situation»* og *«This Is Such a Pity»*.

## Spor

Alle låtane er skrivne av Rivers Cuomo

## Medverkande

* Rivers Cuomo (vokal, gitar, klaviatur)
* Brian Bell (gitar, vokal, klaviatur, synthesizerar)
* Scott Shriner (bass, vokal)
* Patrick Wilson (trommer)
* Rick Rubin (produsent)