open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Gary Glitter

**Gary Glitter** () er ein engelsk glamrockmusikar og låtskrivar. 

Glitter vart først kjend i glamrocktida tidleg i 1970-åra. Han hadde mange hittar i Storbritannia i 19790-åra, som «Rock and Roll, Parts One and Two», «I Love You Love Me Love», «I'm the Leader of the Gang (I Am)» og «Hello, Hello, I'm Back Again». Mellom 1972 og 1995 hadde Glitter i alt 26 hitsinglar som låg totalt 180 veker på Topp 100 i Storbritannia. Han heldt fram karrieren i 1980- og 1990-åra, og hadde ein stor hitt i 1984 med «Another Rock N' Roll Christmas». Han har gjeve ut i alt sju studioalbum, og minst 15 samle- og konsertalbum. I 1998 vart songen hans «Rock and Roll» ført opp som ein av dei 1001 beste songane i musikkhistoria. Den nesten instrumentale «Rock and Roll, Part 2» vore ein populær jubelsong under amerikanske sportshendingar. 

I 1999 vart Glitter dømd for å eige barnepornografi i Storbritannia, og seinare dømd i Vietnam for utukt mot mindreårige jenter. 

## Studioalbum
* (1972) *[[Glitter av Gary Glitter|Glitter]]* Nr.&nbsp;8 UK; Nr.&nbsp;2 Australia 
* (1973) *[[Touch Me av Gary Glitter|Touch Me]]* Nr.&nbsp;2 UK; Nr.&nbsp;2 Australia 
* (1975) *[[G. G.]]*
* (1977) *[[Silver Star]]*
* (1984) *[[Boys Will Be Boys]]*
* (1991) *Leader 2*
* (2001) *[[On av Gary Glitter|On]]*

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Gary Glitter|Gary Glitter]]» frå ,  den 11. desember 2011.* 
*** oppgav desse kjeldene:*


## Bakgrunnsstoff
* The Ganghouse Gary Glitter si offisielle Facebook-side
* Profile: Gary Glitter BBC News
* 
* I am the Leader of the Gary Glitter Gang, actually … av John Battles
Glitter av Gary Glitter

***Glitter*** var debutalbumet til den britiske glamrockartisten Gary Glitter frå 1972, prodsuert av Bell Records. To songar, «I Didn't Know I Loved You ('Til I Saw You Rock 'n' Roll)» og «Rock And Roll», sistnemnde i to delar, vart populær singlar. Begge låg ei tid på Topp 40 i både USA og Storbritannia. 

Albumet hadde i tillegg til dei to singlane, andre songar som vart populære hos tilhengjarane, som «Rock On!», «Shakey Sue» og «The Famous Instigator», samt Glitter-versjonane av «Baby, Please Don't Go» (skriven og først framført av amerikanske Big Joe Williams) og «The Wanderer» (først spelt inn av Dion DiMucci & the Del-Satins).  

Albumet gjorde det òg godt internasjonalt. I 1996 og 2009 vart albumet gjeve ut på ny med bonusspor. 

## Innhald

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Glitter (Gary Glitter album)|Glitter (Gary Glitter album)]]» frå ,  den 11. desember 2011.*
Rock and Roll av Gary Glitter

«**Rock and Roll**», òg kjend som «**The Hey Song**», er ein song av den britiske glamrockartisten Gary Glitter som kom ut i 1972 som singel og på albumet *[[Glitter av Gary Glitter|Glitter]]*. Han vart skriven av Glitter og Mike Leander og er delt i to delar: Part 1 er ein vokal versjon som omhandlar historia til rock and roll, medan Part 2 hovudsakleg er ein instrumental. Begge delane vart populære i Storbritannia og songen gjekk til andreplassen på den britiske singellista. På konsertane sine brukte Glitter å slå dei to delane saman. 

I USA var det den instrumentale delen (Part 2) som vart mest populær og nådde sjuandeplassen på Billboard Hot 100.  Part 2 av songen er ofte nytta på forskjellige sportshendingar i Canada og USA, særleg når heimelager scorar (eller vinn). 

Kallenamnet «The Hey Song» kjem av det einaste ordet i Part 2 er «hey». 

I 2005-2006 vart Glitter dømd for utukt mot mindreårige jenter i Vietnam. NFL bad då laga om å stoppe å spele songen, sjølv om Glitter alt hadde vorte dømd og fengsla for eige av barnepornografi i Storbritannia i 1997. NFL har gjeve løyve til ein coverversjon av songen av Tube Tops 2000 som no vert nytta i staden. 

## Populærkultur
Part 2 av songen er nytta i mange filmar, som 

* *[[The Sandlot]]* (1993)
* *[[Reality Bites]]* (1994)
* *[[D2: The Mighty Ducks]]* (1994)
* *[[Happy Gilmore]]* (1996)
* *[[filmen Eddie|Eddie]]* (1996)
* *[[The Full Monty]]* (1997)
* *[[Small Soldiers]]* (1998)
* *[[Any Given Sunday]]* (1999)
* *The Beautiful Game* (1999)
* *[[filmen Bedazzled (2000)|Bedazzled]]* (2000)
* *[[filmen The Replacements|The Replacements]]* (2000)
* *[[Sugar & Spice]]* (2001)
* *[[filmen Moonlight Mile|Moonlight Mile]]* (2002)
* *[[Like Mike]]* (2002)
* *[[Meet the Fockers]]* (2004)
* *[[The Longest Yard (2005 film)|The Longest Yard]]* (2005)
* *[[Ice Princess]]* (2005)
* *[[Semi-Pro]]* (2008)
* *[[Four Christmases]]* (2008)
* *[[South Park]]* episode «Elementary School Musical» (2008)
* "Causa y Efecto" (2009)

## Andre versjonar
Andre artistar som har spelt inn songen er D.I., Phish, The Human League, *DNA* (med Rick Derringer og Carmine Appice) og Doctorin' the Tardis (i røynda The KLF). 

The Black Keys bygde songen «Howlin' For You» kring den særeigne trommerytmen i «Rock and Roll». Songen har òg eit liknande gitarriff som Gary Glitter-songen.

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Rock and Roll (Gary Glitter song)|Rock and Roll (Gary Glitter song)]]» frå ,  den 11. desember 2011.* 
*** oppgav desse kjeldene:*
Georges-Eugène Haussmann

**Georges-Eugène Haussmann** (utt. åsmˈan) (), betre kjend som **Baron Haussmann**, var ein fransk ingeniør, kjend for å ha fått ansvaret for fornyinga av Paris under Napoleon III sitt keisardøme.

Haussmann blei fødd i 1809, utdanna seg til advokat, og blei i 1833 utnemnd til underprefekt, men missa stillinga i kjølvatnet av revolusjonen i 1848. Under Napoleon III si tid som president var han prefekt i tre departement, og blei i 1853 prefekt i Seine. Han fekk ein barontittel og plass i senatet frå 1857. Som prefekt i Seine fekk han i oppdrag å forherlege keisardømet gjennom ei fornying av Paris. Løysinga var monumental, og omdiskutert både i samtid og ettertid. I løpet av få år var byen fullstendig omskapt, med anlegg av stjerneplassar, og lange, rettlina boulevardar. For å få rom til desse endringane blei store delar av det gamle Paris rive, og Haussmann omtalte også seg sjølv som «nedrivingskunstar».
Som kompensasjon for alt rivingsarbeidet, blei den tillatne byggjehøgda heva til fem etasjar, attåt den karakteristiske kvistetasjen som pregar bybiletet i Paris. Det omfattande prosjektet førte til stor gjeld, som i sin tur gjorde leige- og levekostnadene i byen høge, og då Émile Ollivier blei statsminister i 1870 fekk Haussmann avskil som prefekt.

## Kjelder
*
* *Denne artikkelen inneheld utdrag frå [[Nordisk familjebok]], eit svensk leksikon gjeve ut mellom 1904 og 1926 som i dag er offentleg eigedom.* https://runeberg.org/nfbk/0070.html

## Fotnotar
Touch Me av Gary Glitter

***Touch Me*** er det andre studioalbumet til Gary Glitter, gjeve ut i 1973. Det inneheld hittane «Do You Wanna Touch Me? (Oh Yeah!)» og «Hello, Hello, I'm Back Again», som begge nådde Topp 5 i Storbritannia. Albumet kom ut på høgda av karrieren hans, men inneheld ikkje dei to største singlane hans som kom på denne tida, «I'm the Leader of the Gang I Am!» og «I Love You Love Me Love», som begge gjekk til topps i Storbritannia. Albumet vart gjeven ut på ny i 1996 og 2009 med bonusspor. 

## Innhald

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Touch Me (Gary Glitter album)|Touch Me (Gary Glitter album)]]» frå ,  den 11. desember 2011.* 
*** oppgav desse kjeldene:*
Do You Wanna Touch Me

«**Do You Wanna Touch Me**», òg kalla «**Do You Wanna Touch Me? (Oh Yeah)**», er ein glamrocksong av Gary Glitter. Songen nådde andreplassen i Storbritannia i januar 1973 og var den tredje store hitten hans i heimlandet. 

I 1982 vart songen spelt inn av Joan Jett som tok songen til 20. plass på Billboard Hot 100. Denne versjonen vart nytta i ein reklamefilm i 2008 for Hewlett-Packard sine TouchSmart-maskinar. Reklamen vart trekt attende då HP fekk vite at Glitter, som då var ein dømd barnemishandlar, hadde skrive songen. Songen vart òg spelt fleire gonger av The Cure på turneen deira i 1985. 

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Do You Wanna Touch Me|Do You Wanna Touch Me]]» frå ,  den 11. desember 2011.*
G. G.

***G.G.*** (eller *Gary Glitter*) er det tredje studioalbumet til Gary Glitter, gjeven ut i 1975. 

Albumet var eit forsøk frå Glitter på å endre den musikalske retninga frå den vanlege tunge glamrocken han hadde laga til då. Det vart produsert av Mark Munro. Glitter skreiv få av songane på albumet. I tillegg til å utvide den musikalske horisonten sin, var albumet òg eit forsøk på å bryte den amerikanske marknaden. Sjølv om Glitter tidlegare hadde hatt ein hitt der i 1973 med «Rock and Roll», gjorde ikkje oppfølgjarane det like bra. Ironisk nok vart verken *G.G.* eller singlane frå albumet nokon gong gjevne ut i USA.

*G. G.* gjekk aldri inn på albumlista i Storbritannia. 

## Innhald

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:G. G.|G. G.]]» frå ,  den 11. desember 2011.*
Silver Star

***Silver Star*** er det fjerde studioalbumet til Gary Glitter, gjeven ut i 1977. 

Albumet inneheld tre hitsinglar, «It Takes All Night Long», «You Belong to Me» og «A Little Boogie Woogie in the Back of My Mind».

Albumet blanda rock n roll og disco og var meint å utvide tilhengjarskaren til Glitter, særleg i USA, der han hadde hatt ein hitt med «Rock and Roll» fleire år tidlegare. Salstala var derimot skuffande og nådde ikkje Topp 50 verken i USA eller Storbritannia. 

## Innhald

:Bonusspor på CD-utgåva

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Silver Star (album)|Silver Star (album)]]» frå ,  den 11. desember 2011.*
Boys Will Be Boys av Gary Glitter

***Boys Will Be Boys*** er eit studioalbum frå 1984 av den engelske musikaren Gary Glitter. Det inneheld to hitsinglar, «Dance Me Up» og «Another Rock 'n' Roll Christmas». Det var det første albumet hans sidan 1977. 

## Innhald

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Boys Will Be Boys (Gary Glitter album)|Boys Will Be Boys (Gary Glitter album)]]» frå ,  den 11. desember 2011.*
I'm the Leader of the Gang (I Am)

«**I'm the Leader of the Gang (I Am)**» var ein stor hit i Storbritannia for glamrockartisten Gary Glitter. Songen gjekk heilt til topps i Storbritannia i 1973, og på grunn av populariteten til songen fekk Glitter kallenamnet «The Leader Of The Gang», ofte forkorta til «The Leader». Songen vart skriven av Gary Glitter og Mike Leander, og var produsert av Leander. I Noreg nådde singelen sjetteplassen. 

Songen er ein glamrock-hymne og typisk for songane til Glitter tidleg i 1970-åra med ein enkel, middels rask tempo (den såkalla «Glitter Stomp») og høge rop («Hey!», «Come on, come on!»). 

Songen vart ein konsertfavoritt og publikum brukte å rope *Come On, Come On*-refrenget før Glitter kom på scenen. Sjølv om Glitter sin versjon av songen ikkje gjorde det bra i USA, nådde ein versjon av Brownsville Station 48. plass på Billboard Hot 100 året etter.

I 1993 spelte humormetalbandet Green Jellÿ inn «I'm the Leader of the Gang (I Am)» i lag med Hulk Hogan. Denne versjonen nådde Topp 40 i Storbritannia. Andre artistar som har spelt inn songen er The Methadones, Peter and the Test Tube Babies, Girlschool og Spice Girls. 

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:I&#39;m the Leader of the Gang (I Am)|I&#39;m the Leader of the Gang (I Am)]]» frå ,  den 11. desember 2011.*
The Wanderer av Dion

«**The Wanderer**» er ein song skriven av Ernie Maresca og opphavleg spelt inn av Dion. Songen har eit  12-taktsblues-basert vers og eit 8-takts mellomspel og fortel soga om ein reisande og dei mange kjærastane hans. Songen er rangert på 239. plass på lista til *[[Rolling Stone]]* over dei 500 beste songane gjennom tidene.

Maresca hadde tidlegare vore med òg skrive den førre store hitten til Dion, «Runaround Sue», men hadde opphavleg skrive «The Wanderer» for eit anna band, Nino and the Ebbtides. Dei spelte i staden inn ein annan Maresca-song, så Dion fekk denne songen som ei B-side til den neste singelen sin, «The Majestic». Radiostasjonane byrja derimot heller å spele «The Wanderer» og singelen nådde andreplassen i USA tidleg i 1962. Singelen nådde òg 10. plass i Storbritannia og gjekk heilt til topps i Australia. 

Songen vart spelt inn med ei korgruppe, the Del-Satins og hadde ein meir rocka stil enn dei tidlegare hittane til Dion med the Belmonts. Bobby Keys spelar saksofon på songen. 

## Andre versjonar
«The Wanderer» er spelt inn av mange andre band og artistar, som Dee Snider, Gary Glitter, The Beach Boys, Leif Garrett, Arthur Alexander, Bruce Springsteen, Eddie Rabbitt, Sick City Daggers, Delbert McClinton, Ted Chippington, Dave Edmunds, The Alley Cats, Avenue D, The Heimlich Experiment og My Morning Jacket.  Status Quo spelte inn songen to gonger og deira versjon nådde sjuandeplassen i Storbritannia i 1987. Eddie Rabbit sin versjon nådde førsteplassen på Country-lista i USA i 1988. Mel Gibson syng ein versjon av songen i animasjonsfilmen *[[Chicken Run]]*.

Songen vert spelt føre alle heimekampane til Bolton Wanderers.

## Bakgrunnsstoff
* Akkordar og tekst

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:The Wanderer (Dion song)|The Wanderer (Dion song)]]» frå ,  den 11. desember 2011.*
Anita Andreassen

**Anita Andreassen ** (), mest kjend under fødenamnet **Anita Andreassen**, er ein norsk hundekøyrar, syklist og langrennsløpar frå Tromsø.

Andreassen har 7 kongepokalar i hundekøyring, frå 1982–1987 og i 1989. Ho vart tre gonger verdsmeister frå 1992 til 1994, og europameister i 1993 og 1994. I tillegg har ho vunne 4 nordiske meisterskap.

Ho har også merittar frå andre idrettsgreiner. Ho var på sykkellandslaget frå 1977 til 1980, og har òg ein kongepokal frå sykkelsport. Som syklist har ho også delteke i VM. Andreassen har også drive med langrenn og fått fleire gode plasseringar.

* 1982: *Troms idrettskrets sitt heidersteikn*
* 1996: Egebergs Ærespris for allsidige idrettsprestasjonar.
* 2004: *Utmerking med stjerne frå Troms idrettskrets*, for prestasjonane som kom etter 1982.

## Kjelder

**Denne artikkelen byggjer på «[[:no:Anita Andreassen|Anita Andreassen]]» frå , den 11. desember 2011.*
Alvin Stardust

**Alvin Stardust** () er ein engelsk popsongar og teaterskodespelar. 

Då Jewry arbeidde som scenearbeidar tidleg i 1960-åra vart han med medlem av Shane Fenton and The Fentones som hadde nokre hittar på den britiske singellista med ein liknande stil som The Shadows. Jewry forsvann så frå søkelyset i ti år etter at The Fentones slutta. Tidleg i 1970-åra tok Jewry på seg ein ny person, Alvin Stardust, og vart ein populær glamrockartist. Han fekk namnet sitt av Michael Levy (seinare Lord Levy) som eigde plateselskapet Magnet Records. Han debuterte med hitten «My Coo Ca Choo» i 1973. Stardust hadde òg hittar med «Jealous Mind» (til topps i Storbritannia), «You, You, You», «Red Dress» og «Good Love Can Never Die». Totalt fekk han sju hittar på Topp 10.

I 1985 deltok Stardust i **, den britiske kvalifiseringa til *[[Eurovision Song Contest]]*, med songen «The Clock on the Wall». Han enda på tredjeplass etter Vikki og Kerri Wells. 

Utover 1980-åra spelte Stardust i fleire musikalar, som Lloyd Webber–Rice-musikalen *[[musikalen Cricket|Cricket]]*, *David Copperfield — The Musical*, *The Butlin Story* og *[[musikalen Chitty Chitty Bang Bang|Chitty Chitty Bang Bang]]*.

Stardust har òg spelt i fleire fjernsynsseriar. 

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Alvin Stardust|Alvin Stardust]]» frå ,  den 11. desember 2011.* 
*** oppgav desse kjeldene:*


## Bakgrunnsstoff
* Offisiell heimeside
* Shane Fenton and the Fentones si offisielle side
Tony Orlando

**Michael Anthony Orlando Cassavitis** (), betre kjend som **Tony Orlando**, er ein amerikansk songar og var frontmann i Tony Orlando and Dawn tidleg i 1970-åra. Han vart oppdaga av produsenten Don Kirshner, og hadde songar på hitlistene alt i 1961, då han var 16 år gammal, med «Halfway to Paradise» og «Bless You». Orlando vart så produsent sjølv, og frå tidleg alder vart han forfremma til visedirektør i CBS Records, der han hadde ansvaret for avdelinga April-Blackwood Music. Han song under namnet «Dawn» i 1970-åra, og då songane vart hittar, reiste han på turne og gruppa vart «Tony Orlando and Dawn». Dei hadde fleire songar som vart store hittar, som «Candida», «Knock Three Times» og «Tie a Yellow Ribbon Round the Ole Oak Tree». Gruppa var programleiarar for eit fjernsynsprogram, «The Tony Orlando and Dawn Show» på CBS frå 1974 til 1976, og vart så oppløyst i 1978. Orlando heldt fram som soloartist, og spelte i Las Vegas og Branson i Missouri. Orlando var programleiar for New York City-delen av MDA Labor Day Telethon på WWOR-TV sidan 1980-åra. Han slutta i showet i 2011 då Jerry Lewis fekk sparken frå Muscular Dystrophy Association.

## Diskografi
### Album
* *Bless You* (1961)
* *Make Believe* (1969) (med 'Wind')
* *To Be With You* (1976)
* *Livin' for the Music* (1977)
* *Tony Orlando* (1978)
* *I Got Rhythm* (1979)

## Kjelder

## Bakgrunnsstoff
*Offisiell nettstad
*
Suzanne Paalgard

**Suzanne Paalgard** () er ein norsk skodespelar frå Oslo. Ho starta som skodespelar i friteatergruppa på Uranienborg ungdomsskule, og den profesjonelle skodespelarkarrieren sin starta ho som påkleder på Nationaltheatret.

På TV er ho mellom anna kjent frå såpeserien ''Offshore'' som gjekk på NRK, og dessutan barneseriane *[[Jul i Blåfjell]]* og *[[Jul på Månetoppen]]* (òg på NRK). Ho har elles medverka i spelefilmane *[[Jeg er Dina]]* og *[[Budbringeren]]*. 

Paalgard har vore med i oppsetjingar for Det Åpne Teater, Haugesund Teater, Brageteatret, Torshovteatret og Nationalteatret, der ho òg har vore regiassistent. Ho spelte òg ei lita rolle i TV-serien *[[Mot i Brøstet]]*.

Susanne Paalgard har òg bidratt som norske stemmer i ei rekke animasjonsfilmar.
## Filmografi
*2013: Rive-Rolf (stemme, sersjant Calhoun)
* 2002: Kissed by You (Lisa)
*2002: Jeg er Dina (tenestepike)
*1997: Budbringeren (kvinne på kafé)
*1990: Døden på Oslo S (jente som kliner med Roy)

## TV-roller
*2012: Erobreren (Sonja)
*2011: Taxi (Trine Larsen)
*2002: Jul på Månetoppen (blånissejenta Turte)
*1999: Jul i Blåfjell (blånissejenta Turte)
*1996-2000: Offshore (Åsa Vestly)

## Bakgrunnsstoff
*Filmfront om Suzanne Paalgard
*Oslo Nye Teater om Suzanne Paalgard
Orang asli

**Orang asli** ('opphavlege folk') er ei malayisk nemning for urfolk, og viser til opphavlege folkegrupper på Malayahalvøya i Malaysia.

Dei blir tradisjonelt delt inn i tre grupper, som igjen har fleire stammar:
* *Semang* (eller *negrito*), hovudsakleg frå nord på halvøya
* *Senoi* frå sentrale område, som er den største gruppa
* *Proto-malayar* (*melayu asli*, *melayu purba*) frå sørlege område

Orang asli snakkar anten asli-språk, eit mon-khmer-språk i den austroasiatiske språkfamilien, eller malayiske aboriginarspråk. Dei fleste kan også malayisk.

I 2004 utgjorde orang asli 0,6&nbsp;% av innbyggjarane i Malaysia. Dei talde då 149&nbsp;512 personar. På den same tida blei 76,9 % av dei rekna som fattige, samanlikna med 6,5 % blant alle malaysiarar.

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Orang Asli|Orang Asli]]» frå ,  den 12. desember 2011.*
Norristown

**Norristown** er ein by i Montgomery County i delstaten Pennsylvania i USA. Ved folketeljinga i 2000 hadde han 31&nbsp;282 innbygjarar. Byen dekkjer eit område på 9,1 km².
Are Bredahl Simonsen

**Are Bredahl Simonsen** () er ein norsk musikar og lydteknikar frå Bodø. 

Simonsen har i mange år vore lydtekniknar ved Hønsehuset Lydstudio i Bodø. Der har han mellom anna medverka på innspelingar med Halvdan Sivertsen og Lars Bremnes. Han har også vore vokalist i bandet Glass i femten år, og gjeve ut tre soloalbum. Dei to fyrste albuma gav han ut under artistnamnet Stjernetur.

I 2009 fekk han Blixprisen for tekstane sine.

## Diskografi
* 2008 &ndash; *Tredje utgivelse* (Album)

### Som Stjernetur
* 1999 &ndash; *Stjernetur* (Album)
* 1999 &ndash; *Uke 18* (Album)

### Med gruppa Glass
* 1994 &ndash; *Ædda bædda* (Album)

## Referansar

## Bakgrunnsstoff
* Are Bredahl Simonsen på MySpace
Irene Larsen

**Irene Karin Kristin Larsen** () er ein norsk lyrikar med sjøsamisk bakgrunn. Ho debuterte som forfattar i 2005 med diktsamlinga *Anemonepust*.

Larsen er busett i Ersfjordbotn i Tromsø kommune og har arbeidd som lærar. Ho er ein av arrangørane av litteraturfestivalen Ordkalotten i Tromsø.
I 2019 vart ho den første styreleiaren for Foreninga samiske forfattere.

For debutboka vart ho i 2006 tildelt Blixprisen. Ho mottok Havmannprisen 2021 for boka *Der det bor skierri.*

## Bøker
* 2005 &ndash; *Anemonepust*, Nordnorsk forlag (dikt, nynorsk)
* 2008 &ndash; *Framtida er ein stad til høgre for tavlekanten*, Aschehoug (dikt, nynorsk)
* 2013 &ndash; *Sortsolsafari*, Margbok forlag (dikt, bokmål)
* 2020 &ndash; *Der det gror skierri*, Orkana (roman, nynorsk)
* 2022 &ndash; *Nesten en hest : og noen altfor store krangler*, CalliidLagadus (barnebok, bokmål)
** 2022 &ndash; *Measta heasta : ja muhtin menddo stuorra riidaleamit* (nordsamisk utgåve)

## Referansar

## Bakgrunnsstoff
* Presentasjon av Irene Larsen på nettstaden til Aschehoug
* Utgjevingar av Irene Larsen i BIBSYS Ask
Anne Nørdsti

**Anne Nørdsti** () er ein norsk dansebandartist. Ho kjem opphavleg frå Alvdal i Østerdalen, men er no busett på Ottestad utanfor Hamar. Ved sida av artistkarrieren jobbar Nørdsti som grunnskulelærar.

## Karriere

Nørdsti debuterte som artist med plata *Bygdeliv* i 2004 på plateselskapet til Audun Tylden, nemleg Tylden & Co. Dei tre neste åra gav ho ut tre nye album; eitt nytt kom ut kvart år. Musikken hennar er danseband, sterkt prega av country. Plata frå 2007, *Livli' på låven* vann Spellemannprisen 2007 i klassen *Danseorkester*.

Fram til i dag har Nørdsti gjeve ut seks album, og tre av dei har vorte nominert til Spellemannprisen. Det siste, *Så gøtt...* frå 2011 er det fyrste som albumet som ikkje er gjeve ut på Tylden & Co, men derimot Mariann Records Norge.

## Diskografi

* *Bygdeliv* (Tylden & Co., 2004)
* *Bonderomantikk* (Tylden & Co., 2005)
* *Her vil jeg bo* (Tylden & Co., 2006)
* *Livli' på låven* (Tylden & Co., 2007)
* *Livet er nå* (Tylden & Co., 2009)
* *Så gøtt...* (Mariann Records Norge., 2011)

## Kjelder


**Denne artikkelen byggjer på «[[:no:Anne Nørdsti|Anne Nørdsti]]» frå ,  den 12. desember 2011.*  
 

## Bakgrunnsstoff

* Offisiell nettside.
Tove Myhre

**Tove Myhre** () er ein norsk forfattar og journalist. Ho debuterte med diktsamlinga *Strupesong* i 2004 som ho fekk Blixprisen for (2005).
I 2008 gav ho ut romanen *Tivolireise*. Myhre nyttar nynorsk i sitt skjønnlitterære forfattarskap.

Myhre er frå Tromsdalen i Tromsø og arbeider som kulturjournalist i avisa Nordlys.

## Bøker
* 2004 &ndash; *Strupesong* &ndash; diktsamling
* 2008 &ndash; *Tivolireise* &ndash; roman

## Referansar

## Bakgrunnsstoff
* Intervju i Nordlys: «Myhres mørke tivoli», 27. august 2008
* Utgjevingar av Tove Myhre i BIBSYS Ask
Wassail song

**«The wassail song»**, ofte kjend under førstelinja **«Here we come awassailing»** eller **«Here we go awassailing»** (også «a-wassailing», «a-whistling», «a-caroling») er ein tradisjonell engelsk julesong som viser til wassail-skikken med å vitja hus med song og dela mat og drikke. Ein annan wassailsong som tidvis også blir kalla «The wassail[ing] song» har opningslinja «Wassail, wassail! all over the town».

Folkesongen blei først trykka på 1800-talet, og var då kjend over store delar av England. Han kan vera nokre hundreår eldre. Han skildrar det å gå wassailing (ei form for julebukk), og songarane ber i dei ulike versa om mat, drikke og litt pengar. I det siste verset blir familien dei vitjar signa, og i kvart vers blir tilhøyrarane ønskt kjærleik, glede og godt nyttår. Songen skil seg frå mange andre julesongar ved ikkje å visa til juleevangeliet, men berre til julefeiringa og dei fattige som ber.

## Framføring
«The wassail song» er blitt ein populær framføringssong også i område der ein ikkje har tradisjon for wassailing. Han er mellom anna blitt spelt inn av:
*Ames Brothers
*Tennessee Ernie Ford
*George Mitchell Minstrels
*Alvin and the Chipmunks på albumet *Christmas with The Chipmunks, Vol. 2* (1963)
*The Singers Unlimited på *Christmas* (1972)
*The Watersons på *For Pence And Spicy Ale* (1975)
*Ray Conniff på *Christmas Album* (1989)
*Westminster Choir på Christmas Masterpieces and Familiar Carols (2006)
*David Arkenstone på *Celtic Christmas* (2006)
* Yo-Yo Ma på *Songs of Joy & Peace* (2008)
*Kate Rusby på *Sweet Bells* (2008)
*Magpie Lane på *Wasail!* (2009)
*The Boy Least Likely To på *Christmas Special* (2010)

## Sjå òg
*Wassail, wassail
*We wish you a Merry Christmas

## Kjelder

*www.discogs.com

## Bakgrunnsstoff
*THE WASSAIL SONG ved hymnsandcarolsofchristmas.com
*THE WASSAIL SONG (versjon 2) ved hymnsandcarolsofchristmas.com
Tyri

**Tyri** er kjerneved frå furu som er gjennomtrekt av harpiks og terpentinstoff. Han brenn lett og har derfor lenge vore bruk til opptenning, som peisved og som lyskjelde. Frå gammalt av har ein òg brukt tyri til å vinna ut tjøre. Gamle furustubbar gjev best tyri, men også skadde delar av levande tre kan gje slik ved. Materialet blir danna ved at furuveden blir metta med kvae.

Tyri brenn godt med ein roleg, mørk flamme. Det er lett å få fyr på sjølv når det regner. Ulempa med tyrived er at han gjev mykje sot. 

Annan bruk av tyri var som møllmiddel ved at ein la flak mellom klede. 
Ein har også brukt tyri til å impregnera treski ved å røyka dei over tyriflammar.


Stickstake, Kaälsjö socken, Halland.JPG|Tyristikkehaldar frå Kaälsjö socken i Halland, no ved Nordiska museet i Stockholm


## Kjelder


*«Furu»  ved haave-treprofiler.no
**Denne artikkelen bygger på «[[:nb:Tyri|Tyri]]» frå ,  den 12. desember 2011.*  
 

## Bakgrunnsstoff
Collegerock

**College rock** er eit omgrep som vart nytta i USA for å skildre alternativ rock i 1980-åra, før uttrykket «alternativ» vart vanleg å nytte. Namnet kjem av at studentradiostasjonar i Canada og USA brukte å spele denne musikken.

## Musikk
Banda innan sjangeren kombinerte eksperimenteringa i post-punk og New Wave med ein meir melodisk popstil og ein kjensle av undergrunn. Det er ikkje nødvendigvis eit sjangeromgrep, men det finst nokre fellestrekk mellom collegerockbanda. Artistar som R.E.M., 10,000 Maniacs, The Smiths, XTC og The Replacements var somme av dei meir kjende døma på midten av 1980-talet. 

## Oversyn
I 1988 hadde nokre collegerockartistar byrja å få merksemd og fleire hadde hatt singlar inne på Topp 40 på Billboard Hot 100. Av desse finn ein The Church, som nådde 26. plass med singelen «Under the Milky Way», Midnight Oil, som nådde 17. plass med singelen «Beds Are Burning» og Love and Rockets som nådde 3. plass med singelen «So Alive» i 1989. I 1988 hadde òg R.E.M. vorte populære med singlane «The One I Love» og «Stand».

I september 1988 introduserte *[[magasinet Billboard|Billboard]]* Modern Rock Tracks-lista som overvaka såkalla «moderne rock» på radio. Fleire collegerock-artistar fekk stor suksess på denne lista dei første åra ho eksisterte. 

Utover i 1990-åra vart omgrepet «college rock» stort sett erstatta av omgrepet «alternativ» og «indie rock».

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:College rock|College rock]]» frå ,  den 13. desember 2011.* 
*** oppgav desse kjeldene:*
Echo & the Bunnymen

**Echo & the Bunnymen** er eit engelsk post-punkband, danna i Liverpool i 1978. Den opphavlege besetninga bestod av vokalist Ian McCulloch, gitarist Will Sergeant og bassist Les Pattinson. Til rytmar nytta dei ein trommemaskin. I 1980 hadde Pete de Freitas kome med i bandet som trommeslagar, og debutalbumet deira *[[Crocodiles]]*, vart møtt med god kritikk og nådde Topp 20 i Storbritannia. Det andre albumet deira, *[[Heaven Up Here]]* (1981), vart igjen ein kritikarfavoritt og nådde tiandeplassen på den britiske albumlista. Kultstatusen til bandet vart etterfølgd av kommersiell suksess på midten av 1980-talet, då dei fekk ein hitsingel med «The Cutter» og det påfølgjande albumet *[[Porcupine]]* (1983), som nådde andreplassen i Storbritannia. Den neste utgjevinga deira, *[[Ocean Rain]]* (1984), gjorde det òg særs godt i Storbritannia og har sidan vorte rekna som høgdepunktet deira med hitsinglane «The Killing Moon», «Silver» og «Seven Seas». Eit studioalbum til, *[[Echo & the Bunnymen av Echo & the Bunnymen|Echo & the Bunnymen]]* (1987), kom ut før McCulloch forlet bandet for å starte ein solokarriere i 1988. Året etter omkom de Freitas i ei motorsykkelulukke, og bandet dukka opp att med ny besetning. Med dei originale medlemmane Will Sergeant og Les Pattinson kom Noel Burke som vokalist, Damon Reece på trommer og Jake Brockman på klaverinstrument. Denne inkarnasjonen av bandet gav ut *[[Reverberation]]* i 1990, men fekk dårleg kritikk og salstal, og bandet gav seg heilt i 1993.

Etter å ha arbeidd i lag som Electrafixion, kom McCulloch og Sergeant igjen i saman med Pattinson i 1997 som Echo & the Bunnymen med ein britisk hitsingel «Nothing Lasts Forever». Eit album med nye songar, *[[Evergreen av Echo & the Bunnymen|Evergreen]]*, fekk god kritikk og bandet la igjen ut opå turne. Sjølv om Pattinson forlet bandet ein andre gong, har McCulloch og Sergeant halde fram å gje ut nye songar som Echo & the Bunnymen, inkludert albuma *[[What Are You Going to Do with Your Life?]]* (1999), *[[Flowers av Echo & the Bunnymen|Flowers]]* (2001), *[[Siberia av Echo & the Bunnymen|Siberia]]* (2005) og *[[The Fountain av Echo & the Bunnymen|The Fountain]]* (2009).

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Echo &#38; the Bunnymen|Echo &#38; the Bunnymen]]» frå ,  den 13. desember 2011.*  

## Fotnotar

## Bakgrunnsstoff
*Offisiell nettstad
Askil Holm

**Askil Lænd Holm** () er ein norsk musikar frå Namsos.

## Karriere

Allereie i oppveksten i Namsos var Holm med i fleire band; dei mest kjende av desse er kanskje *Attack* som han spelte i i 10 år, og *Deadweight*. I 2001 gav han ut sin fyrste solo-EP; *The Boy with the Boomerang*, som fekk gode kritikkar. I 2002 var Askil Holm med på  i Kristiansand, og låta *The Boy with the Boomerang* vart her kåra til beste by:Larm-låt.

Seinare i 2002 gav han ut debutplata *Seven Days in the Sun*, og i 2003 kom oppfylgjaren *Daydream Receiver* ut på Universal Records. Låta *Seven Days in the Sun* vart brukt som bakgrunnsmusikk i Thomas Giertsen sitt fjernsynsprogram *Kvinnen i mitt liv*, og låta *Daydream Receiver* vart inkludert i spelefilmen Agent Cody Banks av Harald Zwart. Holm framførte mange konsertar i 2003, og eitt av høgdepunkta var då han spelte med Kringkastingsorkesteret under innsamlingsaksjonen den hausten.

I 2006 vart Askil Holm kjend saman med Kurt Nilsen, Alejandro Fuentes og Espen Lind som gav ut coverlåtplata *Hallelujah - Live*. Dei vart særleg kjende for sin versjon av Leonard Cohen-songen *Hallelujah*; som vart kåra til *Årets hit* under Spellemannprisen 2006.

Askil Holm sitt neste soloalbum kom ut i 2007 i samarbeid med Martin Hagfors og Kyrre Fritzner, og fekk namnet *Harmony Hotel*. Plata har seld over 25.000 eksemplar. I 2009 har Holm spelt inn *Hallelujah Live 2* saman med Nilsen, Fuentes og Lind, samt gjeve ut eit nytt soloalbum: *Rolling the Slow Bus Home*. Etter dette har Holm vorte styremedlem i Rikskonsertene, delteke på eit stønadsalbum for jordskjelvofra på Haiti, blitt far og jobba med eit nytt, norskspråkleg album som er venta i 2012.

## Diskografi

* 2001: *The Boy with the Boomerang* (EP)
* 2002: *Seven Days in the Sun*
* 2003: *Daydream Receiver*
* 2006: *Hallelujah Live* - Lind, Nilsen, Fuentes & Holm
* 2007: *Harmony Hotel*
* 2009: *Hallelujah Live - Volume 2* - Lind, Nilsen, Fuentes & Holm
* 2009: *Rolling the Slow Bus Home*

## Kjelder

* *Bokmålswikipedia om Askil Holm, henta inn 13. desember 2011.*
* Biografi på Askil Holm si heimeside 

## Fotnotar
We wish you a Merry Christmas

**«We wish you a Merry Christmas»** er ein tradisjonell engelsk julesong. Han skal stamma frå Sørvest-England og ha røter til 1500-talet. Songen er knytt til den gamle britiske julebukktradisjonen wassailing, og blir framleis brukt av songarar som vitjar hus i juletida og til julekonsertar elles. Han er populær både i Storbritannia og Nord-Amerika.

## Innhald
Teksten i «We wish you a Merry Christmas» går ut på å ønskja god jul og godt nyttår. Tilhøyrarane blir også oppfordra til å gje songarane mat og drikke – «figgy pudding», ei slags fruktkake, og «a cup of good cheer», 'eit glas godt humør'. Songarane fortel så at dei ikkje vil gå før dei får noko, før dei avsluttar med nye lykkeønskingar. 

## Ulike versjonar
Som i mange andre wassailsongar er innhaldet hovudsakleg lagt på feiringa av nyttårs- og julehøgtida, og han har lite kristent innhald. Berre refrenget viser indirekte til juleevangeliet ved å nemna «glad» eller «good tidings» ('godt nytt'):

:*Good tidings we bring for you and your kin;*
:*We wish you a merry Christmas and a Happy New Year!*

Det finst også alternative refreng som kan forsterka eller svekka den kristne tilknytinga:

:*The joy of his birth, brings peace upon earth,*
:*We wish you a Merry Christmas and a Happy New Year!*

:*Be near or be far, Where ever you are,*
:*We wish you a Merry Christmas and a Happy New Year!*

Det finst òg eit moderne tilleggsvers som fortel at «we all know that Santa's coming».

Songen er omsett til svensk som «God jul önskar vi er alla». 

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:sv:We Wish You a Merry Christmas|We Wish You a Merry Christmas]]» frå ,  den 13. desember 2011.*
Åtaket i Liège 2011

**Åtaket i Liège 2011** fann stad 13. desember 2011, då 33 år gamle Nordine Amrani kasta granatar og avfyrte skot mot sivile på Place Saint-Lambert i sentrum av byen Liège i Belgia. Han drap seks personar, inkludert seg sjølv, og skada 125. 

Angrepet starta 13. desember 2011 klokka 12:34 lokal tid på Place Saint-Lambert, staden der rettsbygningen i byen ligg. Vitne rapporterte om fire eksplosjonar og skot. Fyrst gjekk ein ut frå at det var to eller fleire overfallsmenn, som kasta granatar inn i rettslokalet. Seinare skaut gjerningsmannen seg sjølv med ein revolver.

## Internasjonale reaksjonar
* : Statsminister Jean-Claude Juncker, storhertug Henri av Luxembourg og storhertuginne Maria Teresa av Luxembourg viste støtta si til den belgiske statsministeren Elio Di Rupo. 

* : Statsminister David Cameron kondolerte den belgiske statsministeren Elio Di Rupo.

* : President Herman Van Rompuy viste medkjensla si.

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:2011 Belgium bombings|2011 Belgium bombings]]» frå ,  den 13. desember 2011.*  


**Denne artikkelen bygger på «[[:nl:Aanslag in Luik|Aanslag in Luik]]» frå ,  den 14. desember 2022.*
Trond Hellemo

**Trond Hellemo** () er ein norsk forfattar og salmediktar. Han er busett i Senjahopen og har arbeidd som lærar.

Hellemo vart fødd i dåverande Lenvik kommune, no del av Senja. Han har skrive fleire librettoar til kyrkjelege spel med bibelske tema særleg retta mot konfirmantar. Han brukar eit senjaprega nynorsk i dei fleste tekstane sine.

I 2004 fekk Hellemo Blixprisen for diktinga si for barn og unge og for salmar og tekstar til bruk i kyrkjeleg samanheng.

## Utgjevingar
* 2018 &ndash; *Den tredje kråkeboka : om overbærenheit og godt nabboskap*
* 2013 &ndash; *Den andre kråkeboka. Om elgegutten og det store slektstreffet*
* 2009 &ndash; *Kråkeboka. Om han kråkefar Krak og andre kjenninga*
* 2006 &ndash; *No ror ei natt seg fra land : salmer og sanger* &ndash; musikktrykk med musikk ved Ivar Jarle Eliassen
* 2004 &ndash; *Jubileumsmesse : Se, eg har sett framfor deg ei åpen dør : til 200-årsjubileet for opprettelsen av Hålogaland bispedømme* &ndash; musikktrykk med musikk ved Bjørn Andor Drage
* 2002 &ndash; *Fortellinger fra Jesu liv : drama og musikk : 4 konfirmantopplegg* &ndash; musikktrykk
* 2001 &ndash; *Utanfor allfarveg*

## Referansar

## Bakgrunnsstoff
* Nettstaden til Trond Hellemo
* Trond Hellemo i Sambok
Alejandro Fuentes

**Alejandro Javiero Fuentes** (), kjend som **Alejandro Fuentes**, er ein norsk-chilensk musikar og låtskrivar frå Kristiansand. Han deltok i TV 2 sin talentkonkurranse *Idol* i 2005, der han ende på ein tredjeplass bak Tone Damli og vinnaren Jorun Stiansen. Etter *Idol* gav han ut albumet *[[Diamonds Or Pearls|Diamonds or Pearls]]* som låg 17 veker på VG-lista i 2005 og 2006. Oppfølgjaralbumet *[[Tomorrow Only Knows]]* låg 12 uker på VG-lista i 2007.

## Karriere
Fuentes vart fødd i Chile, men er oppvaksen og busett i Kristiansand.

Alejandro Fuentes var ukjent for dei fleste nordmenn før 2005, då han deltok i Idol. Her framførte han mellom anna ein versjon av *Sail Away* av David Gray. Jorun Stiansen vann Idol dette året, men Alejandro hamna på ein tredjeplass og fekk skaffa platekontrakt. Allereie same året debuterte han med albumet *Diamonds or Pearls* og det selde over 60.000 eksemplar. Med på plata var også *Sail Away*. Denne, og songen *Stars* var gjeve ut på singel.

I 2006 vart Fuentes kjend saman med Kurt Nilsen, Askil Holm og Espen Lind, og dei vart kalla «dei nye gitarkameratane», sjølv om gruppa ikkje kalla seg dette sjølve. Dei gav ut cd-en *Hallelujah Live*, der dei framførte coverversjonar av kjende songar. Mest kjende vart dei for singelen *Hallelujah*, opphavleg skriven av Leonard Cohen. Denne vart kåra til *Årets hit* under Spellemannprisen 2006. I 2009 gav kvartetten ut oppfylgjaren *Hallelujah Live 2*

I 2007 gav han ut si neste soloplate, *Tomorrow Only Knows*, som selde over 25.000 eksemplar. Songen *Tomorrow Only Knows* var også gjeve ut på singel. I 2010 gav Fuentes ut singelen *Stop Beggin' Me*. Eit tredje soloalbum var venta av Fuentes hausten 2011, men det er ikkje utgjeve enno, og tittelen er heller ikkje offentleggjort.

## Diskografi

* 2005: *Diamonds or Pearls*
* 2006: *Hallelujah Live* (med Nilsen, Holm og Lind)
* 2007: *Tomorrow Only Knows*
* 2009: *Hallelujah Live 2* (med Nilsen, Holm og Lind)

## Kjelder

----
**Denne artikkelen bygger på «[[:nb:Alejandro Fuentes|Alejandro Fuentes]]» frå ,  den 12. desember 2011 og 12. februar 2019.*
Paisley Underground

**Paisley Underground** er ein tidleg sjanger innan alternativ rock, hovudsakleg basert i Los Angeles. Sjangeren var mest populær på midten av 1980-åra. 

Namnet kjem frå ein kommentar frå Michael Quercio frå bandet The Three O'Clock under eit radiointervju. 

Paisley Underground nytta element av psykedelia, fyldige vokalharmoniar og gitar i ein folkrockstil ala The Byrds. Meir generelt vart det nytta element frå 60-tals pop og garasjerock frå vestkysten av USA, frå the Seeds til the Beach Boys.

Paisley Underground-stilen hadde ein overraskande innverknad på Prince. Ikkje berre hadde albumet hans Around the World in a Day frå 1985 ein meir psykedelisk stil enn dei tidlegare songane albuma hans, men han kalla òg plateselskapet sitt, Paisley Park Records, opp etter miljøet, skreiv «Manic Monday» for the Bangles, og signerte Three O'Clock til selskapet sitt. 

Mot slutten av 1980-åra forsvann miljøet, men seinare band som Mercury Rev og Grandaddy har begge innrømd at dei var påverka av denne stilen. 

## Kjende band frå Paisley Underground
*The Bangles
*Clay Allison
*Dream Syndicate
*Green on Red
*The Last
*The Long Ryders
*Mazzy Star
*Opal
*Rain Parade
*The Three O'Clock
*True West
*The Pandoras

## Bakgrunnsstoff
*[ Allmusic om Paisley Underground]
*Tell Me When It's Over: The Paisley Underground Reconsidered, av John L. Micek
*Davis, California musikkmiljøa tidleg i 1980-åra
*Alan McGee om Paisley Underground
*Paisley Underground Primer

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Paisley Underground|Paisley Underground]]» frå ,  den 13. desember 2011.*
Siouxsie Sioux

**Siouxsie Sioux**, uttalt «Susy Su» (), er ein engelsk songar og låtskrivar. Ho er mest kjend som frontkvinne i det kritikarroste bandet Siouxsie and the Banshees (1976–1996) og for utbrytargruppa The Creatures (1981–2005). The Banshees produserte elleve studioalbum og fleire hitsinglar, som «Hong Kong Garden», «Happy House», «Peek-a-Boo» og «Kiss Them for Me». Med The Creatures spelte Siouxsie inn fire studioalbum og hitsingelen «Right Now».

Ho har òg sunge i lag med artistar som Morrissey og John Cale. På midten av 2000-talet starta ho ein solokarriere og gav ut *[[Mantaray]]* i 2007.

Siouxsie vert rekna som «ein av dei mest innverknadsrike britiske songarane i rockehistoria». Songane hennar har vorte spelt av Jeff Buckley, Tricky, Massive Attack, og LCD Soundsystem. Platene hennar har òg blitt hylla av mange andre artistar som PJ Harvey og TV on the Radio.

I 2011 fekk ho prisen *Outstanding Contribution To Music* ved Q Awards.

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Siouxsie Sioux|Siouxsie Sioux]]» frå ,  den 13. desember 2011.* 
*** oppgav desse kjeldene:*

## Bakgrunnsstoff
*Offisiell side
*The Banshees & Other Creatures U.K.
*Untiedundone - intervju
*
Nu metal

**Nu metal** (òg kjend som «aggro-metal», «neo-metal», , eller «nymetall») er ein undersjanger av heavy metal.  Han er ein fusionsjanger, som kombinerer element av andre sjangrar, som grunge og hip hop. Innanfor nu metal finst òg rapcore (òg kalla «rap metal») som er ei blanding av rap (hiphop) og forskjellige metal- og rockesjangrar. Som oftast består musikken metal-musikk med rapping. Denne omfangsrike sjangeren eller musikktendensen fekk suksess på slutten av 1990-talet og byrjinga av 2000-talet. 

Kjente nu-metal band er band som Korn, Linkin Park, Slipknot, Limp Bizkit, System of a Down, Clawfinger, Lostprophets, Drowning pool, Papa Roach og Godsmack. 

Rapcore er ikkje så populært utanfor Nord-Amerika, men det finst fleire kjende band under rapcore-sjangeren, som Linkin Park, Rage Against the Machine og Public Enemy. I rapcore-band er det vanleg med ein rappar som rappar til dømes berre på versa, og ein følgjande rockevokal som overtar etter rappinga. I rapcore-tekstar syng ein ofte om politiske hendingar, som i banda Public Enemy, Rage Against the Machine, hos andre grupper om korleis livet er (Zebrahead, Trik Turner) eller om kamp med seg sjølv og problem i livet (Linkin Park, Stuck Mojo).

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:nb:Nu metal|Nu metal]]» frå ,  den 13. desember 2011.* 
*** oppgav desse kjeldene:*
Blåseinstrument

**Blåseinstrument** er ei gruppe musikkinstrument der ein lagar lyd ved å blåsa luft gjennom instrumentet. I Hornbostel-Sachs-systemet er blåseinstrument klassifiserte som aerofonar.

Blåseinstrument lagar lyd ved at ein får ein luftmasse til å vibrera i ein resonator. Dette kan gjerast ved at ein bles inn i eller forbi eit munnstykke med hòl i ein ende av instrumentet. Kva tone ein får er avhengig av lengda eller volumet til luftmassen, og kan endrast ved hjelp av fingerhòl, klaffar, ventilar og liknande i resonatoren eller gjennom korleis ein bles. Blåsemåte, resonatorfom og speleteknikk påverkar alle klangen frå instrumentet.

## Inndeling
I samband med vestleg orkestertradisjon deler ein gjerne blåseinstrument inn i to undergrupper: Treblåseinstrument som tradisjonelt er blitt laga av tre, som fløyte, klarinett, obo, saksofon og fagott; og messingblåseinstrument som tradisjonelt er blitt laga av messing, som trompet, trombone, valthorn og tuba. Denne inndelinga dekkjer ikkje alle blåseinstrument, som instrument laga av horn eller leire, og kan vera misvisande i høve til utforminga av moderne instrument.

Ein annan måte å skilja treblåse- og messingblåseinstrument går ut på at ein skapar lyd i førstnemnde ved å blåsa mot ein skarp kant (som i blikkfløyte og blokkfløyte), røyrblad (som i klarinett og obo) eller over eit hòl (som tverrfløyte eller ei flaske/krukke), medan ein i sistnemnde skapar luftvibrasjonen ved at leppene vibrerer mot ein tubeforma resonator. Dette gjer at ein kan plassera instrument av tre, som alpehorn, didgeridoo og serpent, blant messingblåseinstrumenta, medan saksofon og sekkepipe høyrer til blant treblåseinstrumenta fordi ein får fram vibrasjonar i dei ved hjelp av røyrblad.

Også instrument der ein set luft i svingingar ved andre mekanismar enn å blåsa, som pipeorgel og trekkspel, kan reknast som blåseinstrument.

## Kjelder

*
----
**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Wind instrument|Wind instrument]]» frå ,  den 4. februar 2012.*  

## Bakgrunnsstoff
Steve Kilbey

**Steven John Kilbey** () er ein songar, låtskrivar og bassgitarist for The Church, eit australsk rockeband. Han er òg musikkprodusent, diktar og målar.   

Kilbey starta å spele i band 17 år gammal, då han vart med i eit «kabaretband». Han vart så med i Precious Little, i lag med framtidig Church-medlem Peter Koppes på trommer. Kilbey spelte så i Baby Grande, kring 1978 då han budde i Canberra. Kort tid etter skipa han The Church i lag med Koppes, Nick Ward, og Marty Willson-Piper. Etter noko suksess i Australia tidleg i 1980-åra, vart Kilbey og The Church internasjonalt kjende med «Under the Milky Way» frå 1988. 

Kilbey har gjeve ut seks soloalbum og samarbeidd som låtskrivar og/eller produsent for Grant McLennan (frå The Go-Betweens), Stephen Cummings og Kev Carmody. Han gav ut boka *Earthed* i 1986, som kom i lag med eit album med same namn med instrumental elektronisk musikk. Diktsamlinga hans *Nineveh/The Ephemeron*, kom i 1998.

## Diskografi
### Album
* *Unearthed* (1986)
* *Earthed* (1987)
* *The Slow Crack* (1989)
* *Remindlessness* (1990)
* *Narcosis* EP (1991)
* *Narcosis +* (1997)
* *Dabble* (2001)
* *Painkiller* (2008)

### Samlingar
* *Acoustic & Intimate* (2000)
* *Freaky Conclusions* (2003)
* Artifacts (2006)
* The Bedroom Demos (2010) - mp3-samling gjeven bort i lag med samleboksen «Monsters n Mirages».

### Samarbeid
Hex (med Donnette Thayer frå Game Theory)

**Hex* (1989)
**Vast Halos* (1990)

Curious (Yellow) (med Karin Jansson)

**Taken By Surprise* (1990)
**Charms and Blues* (1990)
**Love Itself* (1991) - Single.

Jack Frost (med Grant McLennan frå The Go-Betweens):

**Jack Frost* (1991)
**Snow Job* (1996)

Fake (med Sandy Chick):

**Fake* (1994)

Into The Sun (med Penny Flanagan)

**Light Sleeper* (1998)

Isidore (med Jeffrey Cain frå Remy Zero)

**Isidore* (2004)

Gilt Trip (med broren Russell Kilbey)

**Gilt Trip* (1997)
**Egyptian Register* (2005)

Mimesis (med Simon Polinski)

**Art Imitating Life* (2007)

Steve Kilbey & Martin Kennedy

**Unseen Music, Unheard Words* (2009)
**Instrumental & Ambient Mixes* (2009)
**Live at the Toff in Town* (2010) - berre mp3
**White Magic* (2011)

David Neil (Steve Kilbey og Ricky Maymi)

**The Wilderness Years* (2011)

## Kjelder


**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Steve Kilbey|Steve Kilbey]]» frå ,  den 13. desember 2011.* 
*** oppgav desse kjeldene:*
* *Earthed, Nineveh, and The Ephemeron*, 2004, Impressed Publishing, ISBN 978-0975161890


## Bakgrunnsstoff

*Offisiell nettstad
*IMDB
*Kunstgalleri
John Lydon

**John Joseph Lydon** (), òg kjend under det tidlegare scenenamnet **Johnny Rotten**, er ein songar, låtskrivar og programleiar, best kjend som frontmann og songar i punkrockbandet Sex Pistols frå 1975 til 1978, og igjen under fleire gjenforeiningar i 1990- og 2000-åra. Han er songar i postpunkbandet Public Image Ltd, som han grunnla og fronta frå 1978 til 1993 og igjen frå 2009. Gjennom karrieren sin har Lydon hatt mange kontroversielle eller avvisande kommentarar om den britiske kongefamilien og andre tema. *[[musikkmagasinet Q|Q]]* skreiv at han på «eitt eller anna vis har fått status som ein nasjonalskatt».

Lydon laga imaget sitt sjølv og dette gjorde at han vart spurt om å bli songaren i Sex Pistols av manageren deira, Malcolm McLaren. Med the Pistols skreiv han singlar som «Anarchy in the U.K.», «God Save the Queen» og «Holidays in the Sun». Bandet skapte landsomfattande opprør i media, som protesterte mot tekstane til Lydon og oppførselen deira, der dei mellom anna banna på direkte fjernsyn, og der Steve Jones kalla Bill Grundy ein «fucking rotter». På grunn av oppførselen til bandet i media, vart Lydon rekna som ein frontperson for heile punkrørsla i media sjølv om dette ikkje vart støtta hos pønkarane sjølv. Trass i dei negative reaksjonane dei skapte, vert dei no rekna som eit av dei mest innverknadsrike banda i rockehistoria.

Lydon forlet Sex Pistols i 1978 for å danne sitt eige band, Public Image Ltd, som var langt meir eksperimentelt, og som er skildra som den første postpunkgruppa.

Sjølv om dei aldri var like suksessrike som Sex Pistols, gav bandet ut åtte album og mange singlar, som «Death Disco», «Rise» og «Disappointed», før dei gav seg i 1993. I seinare år har Lydon vore programleiar for fleire fjernsynsshow i Storbritannia, USA og Belgia. Han gav ut sjølvbiografien sin *Rotten: No Irish, No Blacks, No Dogs* i 1993, og har gjeve ut noko solomusikk, som albumet *[[Psycho's Path]]* (1997). I 2000-åra kom Lydon attende som vokalist for både Sex Pistols og sidan Public Image Ltd for ei rekkje turnear. 

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:John Lydon|John Lydon]]» frå ,  den 13. desember 2011.* 
*** oppgav desse kjeldene:*