open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Alkyone

**Alkyone** (η Tau, η Tauri, Eta Tauri) er eit stjernesystem i stjernebiletet Tyren. Ho er den klåraste stjerna i Pleiadane, som er ei ung open stjernehop, mindre enn 50 millionar år gammal. Alkyone ligg kring 400 lysår frå jorda. 

Hovudstjerna, **Alkyone A**, er ei blåkvit kjempe klasse B som liknar på mange andre klasse B-stjerner i Pleiadane. Ho har ein tilsynelatande storleik på +2,87 (absolutt storleiksklasse = &minus;2,39), og ein radius som er neten 10 gonger så stor som sola. Temperaturen er kring 13&nbsp;000 K som gjev ein luminositet som er 2400 gonger lysstyrken til sola

Alkyone er ei formørkande dobbelstjerne, og dei to stjernene har ein avstand på 0,031 bogesekund, eller omtrent avstanden frå sola til Jupiter.

## Kjelder

## Bakgrunnsstoff
*Jim Kaler's Stars, University of Illinois:ALCYONE (Eta Tauri)
*Alkyone and the Pleiadane
Allan Sandage

**Allan Rex Sandage** () var ein amerikansk astronom. 

Han var tilknytt Mount Wilson- og Palomar-observatoriet frå 1952. Han er særleg kjend for observasjonane sine kombinert med teoretiske underøkingar innafor områda stjerneutvikling, galaksar, kvasarar og kosmologi. Han har gjeve ut *The Hubble Atlas of Galaxies* (1961). 

I 1983 melde Sandage om at han var blit kristen, og byrja skriva artiklar om religion og vitskap. 

## Prisar og utmerkingar
**Prisar**
*Helen B. Warner Prize for Astronomy (1957)
*Eddington-medaljen (1963)
*Royal Astronomical Society sin gullmedalje (1967)
*National Medal of Science (1970)
*Henry Norris Russell Lectureship (1972)
*Elliott Cresson-medaljen (1973)
*Medlem i Royal Society
*Bruce-medaljen (1975)
*Crafoord-prisen (1991)
*Gruber-prisen i kosmologi (2000)

Asteroiden 9963 Sandage (1992 AN) er kalla opp etter han

## Kjelder
*Allan R. Sandage. (14. februar 2009). I Store norske leksikon. Henta 13. august 2014.
Marlies Göhr

**Marlies Göhr** () er ein tysk friidrettsutøvar, fødd i Gera i Thüringen, som tevla for Aust-Tyskland. Ho vart to gongar olympisk meister og to gongar verdsmeister, samt fem gongar europameister. Göhr sigra i fire tevlingar i verdscupen og tolv gongar i europacupen. Til saman vann ho ti nasjonale meistertitlar på 100 meter og to på 200 meter.

## Aktiv
Den 1. juli 1977 sprang ho, som Marlies Oelsner, hundremeteren på 10,88 sekundar og vart dermed den fyrste kvinna som kom under 11 sekundar på distansen. Etter ho tangerte rekorden i juli 1982 i Dresden, forbetra Göhr sin eigen verdsrekord til 10,81 sekundar ved eit stemne i Aust-Berlin 8. juni 1983, hardt pressa av Marita Koch som fekk 10,83 i slutttid. Denne siste rekorden vart ståande i berre nokre veker, etter som Evelyn Ashford frå USA forbetra verdsrekorden til 10,79 sekundar.

### Medaljar og plasseringar i internasjonale meisterskap
*Sommar-OL 1976 i Montreal: Gullmedalje 4 x 100 m stafett (42,55). Nr 8 på 100 m – 11,34
*EM 1978 i Praha: Gullmedalje 100 m – 11,13, sølvmedalje 200 m – 22,53, bronsemedalje 4 x 100 m stafett (43,07)
*Sommar-OL 1980 i Moskva: Sølvmedalje 100 m – 11,07. Gullmedalje 4 x 100 m  stafett (41,60)
*EM 1982 i Aten: Gullmedalje 100 m – 11,01 og gullmedalje 4 x 100 m stafett (42,19)
*VM 1983 i Helsingfors: Gullmedalje 100 m – 10,97 og gullmedalje 4 x 100 m stafett (41,76)
*EM 1986 i Stuttgart: Gullmedalje 100 m – 10,91 og gullmedalje 4 x 100 m stafett (41,84)
*VM 1987 i Roma: Sølvmedalje i 4 x 100 m stafett (41,95). Utslått i semifinalane på 100 m 
*Sommar-OL 1988 i Seoul: Sølvmedalje i 4 x 100 m stafett (41,95). Utslått i semifinalane på 100 m

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:de:Marlies Göhr|Marlies Göhr]]» frå ,  den 31. august 2014.*
Monika Zehrt

**Monika Zehrt** () er ein tysk tidlegare friidrettsutøvar frå Riesa i Sachsen, som vart olympisk meister på 400 m i 1972 for Aust-Tyskland.

## Aktiv
Zehrt vart junioreuropameister på 400 meter i 1970. Året etter sprang ho siste etappen då Aust-Tyskland vann 4x400 meter stafett under europameisterskapen 1971 i Helsingfors på ny verdsrekord 3.29,3. 

I OL-sesongen 1972 tangerte Zehrt i juli månad verdsrekorden på 51,0. Under sommarleikane i München i september 1972 vann ho gullmedaljen på 400 meter på tida 51,08, framom Rita Wilden frå Vest-Tyskland som fekk noterte 51,21. Saman med Dagmar Käsling, Rita Kühne og Helga Seidler vann Zehrt gull også på den lange stafetten. Ho spurta inn til verdsrekord både i forsøksløpet og i finalen, i finaleløpet vart ho og Aust-Tyskland klokka inn på tida 3.23,0.

Zehrt la opp etter 1974-sesongen.

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:de:Monika Zehrt|Monika Zehrt]]» frå ,  den 31. august 2014.*
Ljudmila Bragina

**Ljudmila Ivanovna Bragina** () er ein russisk tidlegare mellom- og langdistanseløpar som tevla for Sovjetunionen. Ho vart olympisk meister på 1500 meter i 1972, og sette fleire verdsrekordar på både 1500 m og 3000 m i tida 1972-76-

## Aktiv
Bragina vart nummer seks på 1500 m i EM i friidrett 1971 i Helsingfors. Året etter hadde ho store framgangar på distansen, og på den nye distansen over 3000 m. Ho sette verdsrekordar i begge; 4.06,9 og 8.53,0. I dei olympiske sommarleikane i München drog ho med seg nesten heile 1500-meterfeltet under den gamle verdsrekordtida. Sjølv vart ho på den nye verdsrekordtida 4.01,4 ein klar vinnar føre Gunhild Hoffmeister frå Aust-Tyskland. 

Etter å ha forbetra sin eigen verdsrekord på 3000 m med tre tidels sekund til 8.52,7, var Bragina største favoritten på distansen i friidretts-EM 1974. Her vart ho derimot klart slått i spurten av Nina Holmén frå Finland, og måtte nøye seg med sølvmedaljen.

Den 7. august 1976 sprang Bragina inn på smått utrulege 8.27,2 på 3000 m og slo dermed Grete Waitz sin ferske verdsrekord på distansen med over 18 sekundar. Verdsrekorden til Bragina stod i seks år.

## Merknadar

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:de:Lyudmila Bragina|Lyudmila Bragina]]» frå ,  den 31. august 2014.*
Mark Rivera

**Mark Rivera** () er ein amerikansk saksofonist, multi-instrumentalist, musikar og musikalsk leiar, mest kjend for arbeidet sitt med Billy Joel. I tillegg til å spele saksofon, syng Riviera og spelar gitar, fløyte, perkusjon og klaverinstrument.

## Biografi
Rivera spelte i bandet Tycoon i midten av 1970-åra, og via dette bandet møtte han den legendariske produsenten Robert John «Mutt» Lange. Lange, var knytt til Mick Jones og Lou Gramm frå Foreigner.

I løpet av åra har Rivera arbeidd med Hall & Oates, Tycoon, Peter Gabriel på det banebrytande albumet *[[So av Peter Gabriel|So]]* - der Rivera speler og arrangerer blåsarar for «Sledgehammer» og «Big Time», Simon & Garfunkel, John Lennon, Billy Ocean og Eagles-gitaristen Joe Walsh.

Rivera har spelt med Billy Joel og bandet hans sidan 1982, då han erstatta Richie Cannata.

I 1995 vart Rivera med Ringo Starr & His All-Starr Band på fleire turnear. 

## Bakgrunnsstoff
*Offisiell nettstad
Halidmineral

**Halidmineral** er ein klasse mineral med eit dominerande halid anion (F−, Cl−, Br− and I−).

Døme på slike mineral er:
*Halitt NaCl
*Sylvitt KCl
*Klorargyritt AgCl and bromargyrite AgBr
*Fluoritt CaF2
*Atacamitt Cu2Cl(OH)3
*Bischofitt (MgCl2·6H2O)
*Carnallitt KMgCl3·6H2O
*Kryolitt Na3AlF6
*Kryptohalitt (α)(NH4)2SiF6
*Bararitt (β)(NH4)2SiF6

## Kjelder


**Denne artikkelen bygger på «[[:en:|en:]]» frå ,  den 31. august 2014.* 
*** oppgav desse kjeldene:*
* 
* 
* 


## Bakgrunnsstoff
*Handbook of Mineralogy
Margitta Gummel

**Margitta Gummel**, fødd **Margitta Helmbold** () var ein tysk tidlegare friidrettsutøvar frå Magdeburg som tevla internasjonalt i kulestøyt for Aust-Tyskland. Ho vart olympisk meister i øvinga i 1968, og tok tre sølvmedaljar i same øvinga i ulike europameisterskap og sommar-OL i tida 1966-72.

## Aktiv
Gummel deltok i dei olympiske leikane i Tokyo i 1964 og vart nummer fem med eit støyt på 16,91 m. To år seinare tok ho sølvmedaljen i kuletevlinga i friidrets-EM 1966 i Budapest, slått av Nadesjda Tsjisjova frå Sovjetunionen. I 1967 sette Gummel austtysk rekord i Havanna med 17,69 m.

I OL-sesongen 1968 gjorde Gummel veldige framgangar frå kuleringen. Ho forbetra i september den nasjonale rekorden til 18,43 m, og kort etter sette ho verdsrekord med 18,87 m. I oktober vann ho gullmedaljen under dei olympiske sommarleikane i Mexico-byen. To gongar i OL-tevlinga forbetra ho verdsrekorden, fyrst til 19,07 m og så til 19,61 meter. Landskvinna Marita Lange fekk sølv og Nadesjda Tsjisjova bronse.

Den 11. september 1969 passerte Gummel 20-metersstreken med verdsrekordstøyte 20,11 m. Under EM i friidrett 1969 i Aten mista ho rekorden då Tsjisjova forsvarte EM-tittelen frå 1966 med ein støyt på heile 20,43 m, Gummel fekk sølv med 19,58 m i sluttprotokollen. To år seinare var Tsjisjova atter i ei klasse for seg og vann EM-gull i Helsingfors, medan Gummel hamna på bronseplassen med 19,22 m, tre cm bakom landskvinna Marita Lange.

I sin siste sesong, 1972, tok Gummel OL-sølv, den tredje ho fekk etter å ha vorte overgått av sin fremste konkurrent, Nadesjda Tsjisjova. Under sommar-OL 1972 i München braut Tsjisjova ei ny grense då ho sette verdsrekord med 21,03 meter og vart olympisk meister.

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:de:Margitta Gummel|Margitta Gummel]]» frå ,  den 31. august 2014.*
Tamara Tysjkevitsj

**Tamara Andrejevna Tysjkevitsj** (russisk: **Тамара Андреевна Тышкевич**) () var ein russisk friidrettsutøvar frå Vitebsk som tevla for Sovjetunionen. Ho vann OL-gull i 1956 då ho gjorde sitt livs beste støyt med 16,59 m. 

## Aktiv
Dei sovjetiske utøvarane dominerte kulestøyt-tevlinga for kvinner då Sovjetunionen for fyrste gong var med i dei olympiske leikane i Helsingfors i 1952. Galina Zybina vann med ny verdsrekord på 15,28 m, medan Klavdija Totsjonova tok bronse med 14,50 m og Tysjkevitsj vart nummer fire med 14,42 m. Sølvmedaljen gjekk til Marianne Werner frå Tyskland med 14,57 m.

Under europameisterskapen 1954 i Bern vann Zybina på ny (15,65 m), føre Marija Kuznetsova (14,99 m). Tysjkevitsj fullenda den sovjetiske storeslemmen med 14,78 m og bronsemedalje.

Før dei olympiske leikane 1956 i Melbourne heldt Galina Zybina verdsrekorden med 16,76 m. I finalen, som fann stad 30. november, støytte Zybina 16,53 m og forebtra den olympiske rekorden for tredje gong i tevlinga. Men Tamara Tysjkevitsj støytte ho 16,59 m i siste forsøk og vann gullmedaljen framom Zybina og Marianne Werner (15,61). 

I europameisterskapen 1958 vann Marianne Werner frå Vest-Tyskland med 15,74 m. Tysjkevitsj tok sølvmedaljen med 15,54 m, ein centimeter føre Tamara Press på bronseplass.

Tyskjevitsj vart sovjetisk meister i kulestøyt i 1956 og 1957.

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:de:Tamara Andrejewna Tyschkewitsch|Tamara Andrejewna Tyschkewitsch]]» frå ,  den 31. august 2014.*
Eric Troyer

**Eric Lee Troyer** () er ein amerikansk klaverspelar, songar, låtskrivar og stundom gitarist. Han er mest kjend som medlem av ELO Part II og etterfølgjaren, det populære konsertbandet The Orchestra. Troyer var med på å starte opp ELO Part II etter at han vart rekruttert av leiaren i bandet, Bev Bevan i 1989. 

Han har spelt som studiomusikar og korvokalist for artistar som John Lennon (*[[Double Fantasy]]*), Bonnie Tyler på *[[Faster Than the Speed of Night]]*, *[[Secret Dreams and Forbidden Fire]]*, «Total Eclipse of the Heart»), Jim Steinman (*[[Bad for Good]]*), James Taylor, Carly Simon, Julian Lennon, Billy Joel (*[[An Innocent Man]]*), Frankie Miller (*[[Double Trouble av Frankie Miller|Double Trouble]]*), Rick Derringer, Ian Hunter (*[[All of the Good Ones Are Taken]]*), Aerosmith, Kiss, Garland Jeffreys, Lou Reed (*[[New Sensations]]*), Celine Dion og Meat Loaf (*[[Couldn't Have Said It Better]]*).

I 1980 fekk Troyer ein mindre hit som soloartist med «Mirage». Albumet *String of Pearls* vart spelt inn, men aldri gjeve ut offisielt. 13 år seinare gav han ut albumet *Model Citizen*.  

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Eric Troyer|Eric Troyer]]» frå ,  den 31. august 2014.* 
*** oppgav desse kjeldene:*


## Bakgrunnsstoff
*http://EricTroyer.net 
*
*[ Collaborations @ Allmusic.com - credits]
A Matter of Trust

«**A Matter of Trust**» er ein song av Billy Joel gjeve ut som den andre singelen frå albumet *[[The Bridge av Billy Joel|The Bridge]]* i 1986. 

Songen var den andre singelen som nådde topp 10 frå albumet i USA, etter den første singelen frå albumet, «Modern Woman.» I musikkvideoen til songen spelar Joel i ein bygning i Greenwich Village i New York City og syner forskjellige folk i byen som etter kvart kikar inn gjennom vindauga i bygningen og ser Joel spele. Den dåverande kona hans, Christie Brinkley, er med i videoen og held dottera deira, Alexa. Songen skil seg frå mange andre Joel-songar fordi han er basert på elektrisk gitar i staden for piano, som var hovudinstrumentet til Joel.

## Lister

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:A Matter of Trust|A Matter of Trust]]» frå ,  den 31. august 2014.* 
*** oppgav desse kjeldene:*


## Bakgrunnsstoff
*
Modern Woman

«**Modern Woman**» er ein song av Billy Joel frå albumet *[[The Bridge av Billy Joel|The Bridge]]* i 1986. 

Songen var den første singelen frå albumet og er òg med i filmmusikken til filmen *[[Ruthless People]]*. Singelen nådde 10. plassen på den amerikanske snigellista. 

Sjølv om songen gjorde det ganske bra, har Joel sidan sagt at han ikkje bryr seg særleg om songen, og han er derfor ikkje med på dei fleste samlealbuma hans (med unntak av *[[My Lives]]* og *[[The Ultimate Collection av Billy Joel|The Ultimate Collection]]*). Songen finst òg på samlealbumet *The All Time Greatest Movie Songs*.  

## Lister

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Modern Woman|Modern Woman]]» frå ,  den 31. august 2014.* 
*** oppgav desse kjeldene:*



## Bakgrunnsstoff
*
Baby Grand

«**Baby Grand**» er ein song av Billy Joel på albumet *[[The Bridge av Billy Joel|The Bridge]]* frå 1986. Han vart gjeven ut som den fjerde og siste singelen frå albumet. Han er ein duett mellom Joel og Ray Charles og songen er ei hyllest til babyflygelet, og forholdet det kan dele med spelarane. Dei to kom opphavleg saman då Charles kontakta Joel om at dottera til Joel, Alexa Ray, var kalla opp etter Charles. Charles foreslo så at dei kunne spele inn ein song i lag.

Joel song først songen i den vanlege New York-aksenten sin, men valde å etterlikne Charles då han merka at Charles prøvde å imitere stilen hans. Songen fekk positiv omtale då han kom ut. Singelen nådde 75. plassen på den amerikanske ''Billboard'' Hot 100-lista og tredjeplassen på Hot Adult Contemporary Tracks-lista. I musikkvideoen ser ein Joel og Charles som spelar inn vokalsporet i lag.

## Lister

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Baby Grand|Baby Grand]]» frå ,  den 31. august 2014.* 
*** oppgav desse kjeldene:*

 

## Bakgrunnsstoff
* Musikkvideo
*
This Is the Time av Billy Joel

«**This Is the Time**» er ein song av Billy Joel frå albumet *[[The Bridge av Billy Joel|The Bridge]]* frå 1986. Songen vart gjeven ut som den tredje singelen frå albumet i 1987. 

Songen nådde 18. plassen på den amerikanske ''Billboard'' Hot 100 og toppa *Billboard* Hot Adult Contemporary Tracks-lista,. Det vart ikkje laga musikkvideo til songen. 

## Lister

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:This Is the Time (song)|This Is the Time (song)]]» frå ,  den 31. august 2014.* 
*** oppgav desse kjeldene:*



## Bakgrunnsstoff
*
Jeff Bova

**Jeff Bova** () er ein amerikansk klaverspelar, komponist, arrangør og plateprodusent. Han har vore aktiv i musikkindustrien sidan midten av 1970-åra, og medverka på innspelingar av mange artistar som Celine Dion, Michael Jackson, Blondie, Eric Clapton, Joe Cocker, Cyndi Lauper, Bill Laswell og Herbie Hancock, Bernard Edwards og Tony Thompson, Meat Loaf, Missing Persons, Iron Maiden og Billy Joel.

I 1990-åra hadde Bova stor kommersiell suksess som ein av produsentane på Celine Dion-albumet *[[Falling into You]]* som vann Grammyprisen. Han spelte òg hammondorgel og synthesizerar med Meat Loaf på *[[Bat out of Hell II: Back Into Hell]]*. «Back Into Hell», eit instrumentalspor på *Bat out of Hell II*, vart arrangert og framført av han aleine. 

## Delvis diskografi

*Riptide - Robert Palmer, 1985
*Starpeace - Yoko Ono, 1985
*True Colors - Cyndi Lauper, 1986
*Eat 'Em and Smile - David Lee Roth, 1986
*The Bridge - Billy Joel, 1986
*Color in Your Life - Missing Persons, 1986
*Perfect Machine - Herbie Hancock, 1988
*Instinct - Iggy Pop, 1988
*Original Sin - Pandora's Box, 1989
*A Night to Remember - Cyndi Lauper, 1989
*Jody Watley - Jody Watley, 1989
*Under the One Sky - Distance, 1989
*Journeyman - Eric Clapton, 1989
*Stranger in This Town - Richie Sambora, 1991
*Bat out of Hell II: Back into Hell - Meat Loaf, 1993
*HIStory - Michael Jackson, 1995
*Welcome to the Neighborhood - Meat Loaf, 1995
*Falling into You - Celine Dion, 1996
*Stories Told & Untold - Bad Company, 1996
*In Deep - Tina Arena, 1997
*Brave New World - Iron Maiden, 2000
*The Book of Souls - Iron Maiden, 2015
*Talk to Me - Joe McIntyre, 2006
*Bag Of Bones - Europe, 2012

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Jeff Bova|Jeff Bova]]» frå ,  den 31. august 2014.*
Eddie Daniels

**Eddie Daniels** () er ein amerikansk musikar og komponist. Sjølv om han er mest kjend som jazz-klarinettist, har han òg spelt alt- og tenorsaksofon, og i tillegg klassisk musikk på klarinett.

## Biografi
Daniels var fødd i New York City i ein jødisk familie. Mora var frå Romania. Han voks opp på Manhattan Beach i Brooklyn i New York City. Han vart interessert i jazz som tenåring. Det første instrumentet hans var altsaksofon, og 15 år gammal spelte han i ein ungdomskonkurranse ved Newport Jazz Festival. 13 år gammal spelte han òg klarinett.

Daniels har turnert og spelt inn musikk med mange band, små grupper og orkester, og vore mange gonger på fjernsyn. Sidan 1980-åra har han hovudsakleg fokusert på klarinett. I 1989 vann han Grammyprisen for å ha spelt Roger Kellaway sitt arrangement av *Memos from Paradise*. Han har òg spelt med artistar som Freddie Hubbard, Richard Davis, Don Patterson og Bucky Pizzarelli.

Eddie Daniels har spelt med Thad Jones, og i nyare tid som gjesteartistt for Gordon Goodwin's Big Phat Band på albumet *[[Swingin' For The Fences]]*. 

I 2009 komponerte den sveitsiske komponisten og saksofonisten Daniel Schnyder ein *Solokonsert for klarinett og orkester* kalla *MATRIX 21* for Eddie Daniels og dediserte denne til han. 

## Diskografi

### Som leiar
**[[First Prize!]]* (Prestige, 1966)
*«Nepenthe» med John Patitucci, Chuck Loeb and Dave Weckl 
(GRP, 1990)
**Memos From Paradise* (GRP,1988)
**Brief Encounter* (Muse,2006)

### Som sidemann
Lite utval. 

**Med [[George Benson]] og [[Joe Farrell]]**
**[[Benson & Farrell]]* (CTI, 1976)
**Med [[Richard Davis]]**
**[[Muses for Richard Davis]]* (MPS, 1969)
**Med [[Johnny «Hammond» Smith|Johnny Hammond]]**
**[[Higher Ground av Johnny Hammond|Higher Ground]]* (Kudu, 1973)
**Med [[Yusef Lateef]]**
**[[10 Years Hence]]* (Atlantic, 1974)
**Med [[Airto Moreira]]**
**[[Virgin Land av Airto Moreira|Virgin Land]]* (Salvation, 1974)
**Med [[Don Patterson]]**
**[[The Return of Don Patterson]]* (Muse, 1972)

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Eddie Daniels|Eddie Daniels]]» frå ,  den 31. august 2014.* 
*** oppgav desse kjeldene:*


## Bakgrunnsstoff
* Offisiell nettstad
Alan Rubin

**Alan Rubin** (), òg kjend som **Mr. Fabulous**, var ein amerikansk musikar. Han spelte trompet, flygelhorn og piccolotrompet.

Rubin var eit medlem av Saturday Night Live Band, og spelte med dei under avslutningsseremoien for sommar-OL 1996. Som medlem av The Blues Brothers, spelte Mr. Fabulous i filmen frå 1980, oppfølgjaren i 1998 og var medlem av turnébandet deira. 

Rubin har spelt med ei rekkje artistar, som Frank Sinatra, Frank Zappa, Duke Ellington, Blood, Sweat and Tears, Eumir Deodato, Sting, Aerosmith, The Rolling Stones, Paul Simon, James Taylor, Frankie Valli, Eric Clapton, Billy Joel, B.B. King, Miles Davis, Yoko Ono, Peggy Lee, Aretha Franklin, James Brown, Ray Charles, Cab Calloway og Dr. John.

Rubin døydde av lungekreft i New York City i 2011. 

## Diskografi
**Med [[Randy Weston]]**
**[[Blue Moses]]* (CTI, 1972)
**Med [[Johnny «Hammond» Smith|Johnny Hammond]]**
**[[Higher Ground av Johnny Hammond|Higher Ground]]* (Kudu, 1973)
**Med [[Jackie and Roy]]**
**[[Time & Love]]* (CTI, 1972)
**Med [[Hubert Laws]]**
**[[Morning Star av Hubert Laws|Morning Star]]* (CTI, 1972)
**Med [[Don Sebesky]]**
**[[Giant Box]]* (CTI, 1973)
**Med [[Gato Barbieri]]**
**[[Chapter Three: Viva Emiliano Zapata]]* (Impulse!, 1974)
**Med [[Ron Carter]]**
**[[Anything Goes av Ron Carter|Anything Goes]]* (Kudu, 1975)
**Med [[Patti Austin]]**
**[[Havana Candy]]* (CTI, 1977)
**Med [[The Blues Brothers]]**
**[[Briefcase Full of Blues]]* (Atlantic, 1978)

**[[filmen The Blues Brothers]]* (Atlantic, 1980)

**[[Made in America av The Blues Brothers|Made in America]]* (Atlantic, 1980)
* *[[Red, White & Blues]]* (Turnstyle, 1992)
* *[[Blues Brothers 2000]]* (Universal, 1998)
**Med [[Hank Crawford]]**
**[[Mr. Chips av |Mr. Chips]]* (Milestone Records, 1986)
**Med [[Jimmy Buffett]]**
**[[Off to See the Lizard]]* (MCA, 1989)

## Kjelder


**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Alan Rubin|Alan Rubin]]» frå ,  den 31. august 2014.* 
*** oppgav desse kjeldene:*
*


## Bakgrunnsstoff
*
Dave Bargeron

**David «Dave» Bargeron** () er ein amerikansk trombonist og tubaist som er mest kjend for å spele i jazzrockgruppa Blood, Sweat, and Tears. Han vart med i gruppa i 1970, etter at Jerry Hyman slutta, og var først med på albumet *[[Blood, Sweat & Tears 4]]*. Med denne gruppa spelte han ein tubasolo på albumet *Live and Improvised* (1975) på «And When I Die/One Room Country Shack». Han vert ofte samanlikna med trombonisten James Pankow frå Chicago og Jim Pugh frå Woody Herman band.

Han var førstetrombonist i Clark Terry's Big Band, og (frå 1968-1970) spelte han basstrombone og tuba i Doc Severinsen's Band. 

Etter han slutta i Blood, Swet and Tears, vart Bargeron studiomusikar med base i New York City, og har spelt med Paul Simon, Mick Jagger, James Taylor, Eric Clapton, David Sanborn, Carla Bley og Pat Metheny. Bargeron spelar i dag med George Gruntz Concert Jazz Band frå Sveits, George Russell Living Time Orchestra, og var lenge medlem av Jaco Pastorius sitt Word of Mouth Band. 

## Diskografi
**Med [[Gil Evans]]**
**[[Live at the Public Theater (New York 1980)]]* (Trio, 1981)
**[[Farewell av Gil Evans|Farewell]]* (Evidence, 1986 [1988])

**Med [[George Gruntz]]**
**[[Theatre av |Theatre]]* (ECM, 1983)

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Dave Bargeron|Dave Bargeron]]» frå ,  den 31. august 2014.* 
*** oppgav desse kjeldene:*
Mihaela Peneș

**Mihaela Peneș** () er ein rumensk tidlegare friidrettsutøvar frå București som vart olympisk meister i spydkast i 1964 i Tokyo.

## Aktiv
Storvaksne Peneș var berre 17 år gammal då ho under sommarleikane i Tokyo i 1964 vann gullmedaljen i spydkast-tevlinga for kvinner. I fyrste finaleomgang slengde ho spydet 60,54 meter, og vann framom Márta Antal frå Ungarn og Jelena Gortsjakova frå Sovjetunionen, sistnemnde hadde sett ny verdsrekord i forsøket med 62,40 meter. Året etter vann Peneș spydkast-tevlinga i universiaden i Budapest.

Peneș var tilbake i Budapest i 1966, der ho deltok i europameisterskapen. Her oppnådde ho 56,94 m og tok sølvmedaljen, gullet gjekk til Marion Lüttge frå Aust-Tyskland med 58,74 m.

21 år gamle Peneș opna OL-finalen i Mexico-byen i 1968 med å ta leiinga ved å kaste 59,92 i sitt fyrste forsøk. I andre omgang presterte Angéla Németh frå Ungarn 60,36 m, ein prestasjon som gjorde at ho vann gullmedaljen, med Mihaela Peneș og austerrikske Eva Janko på dei andre medaljeplassane.

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:de:Mihaela Peneș|Mihaela Peneș]]» frå ,  den 31. august 2014.*
Angéla Németh

**Angéla Németh**, gift *Ránky*, () var ein ungarsk friidrettsutøvar som vart olympisk meister i spydkast i 1968 og europeisk meister i same øvinga i 1969.

## Aktiv
Under sommarleikane 1968 i Mexico by byrja finalen i spydkast nett som fire åre tidlegare; rumenske Mihaela Peneș tok leiinga etter forsøka i fyrste omgang. I andre omgang kasta Angéla Németh 60,36 meter, noko som vart det einaste 60-meterskastet i heile tevlinga. Németh vann då gullmedaljen framom Mihaela Peneș og Eva Janko frå Austerrike.

Etter å ha gifta seg til namnet Angéla Ránky gjorde ho sommaren 1969 sitt lengste spydkast noko gong, kastet mælte 60,58 m. Seinare i sesongen deltok ho i EM i Aten. Her nådde ho 59,76 m i sitt lengste kast og tok EM-gullet framfor landskvinna Magdolna Vidos. I den neste europameisterskapen i Helsingfors i 1971 vart Ránky nummer fire med 57,44 m. Ho lukkast ikkje i kvalifiseringa til OL-finalen 1972, med 53,48 m var ho 14&nbsp;cm ifrå å sikre seg finaleplass.

Ho vart ungarsk meister i spydkast i 1968, 1969 og 1971.

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:de:Angéla Németh|Angéla Németh]]» frå ,  den 31. august 2014.*
Viorica Viscopoleanu

**Viorica Viscopoleanu**, fødd *Belmega* () er ein rumensk tidlegare friidrettsutøvar. Ho vart olympisk meister i lengdehopp i 1968.

## Aktiv
Viscopoleanu vart nummer fem i lengdehopp under sommar-OL 1964 i Tokyo, med resultatet 6,35 m. Nummer fem vart ho også i friidretts-EM 1966 i Budapest, då etter eit lengstehopp på 6,33 m. 

Under dei olympiske leikane i Mexico-byen gjorde Viscopoleanu sitt livs hopp då ho i fyrste omgang smelte til med 6,82 m og ny verdsrekord. Ingen annan utøvar klarde å nærme seg prestajsonen, Sheila Sherwood frå Storbritannia tok sølv med 6,68 m. Året etter tok Viscopoleanu sølvmedaljen i EM i friidrett 1969 i Aten med 6,45 m, slått med fire cm av vinnaren Mirosława Sarna frå Polen.

Viscopoleanu deltok i sin tredje europameisterskap i 1971 og vart nummer seks i lengdetevlinga. Året etter deltok ho i München i sitt tredje OL og vart nummer sju. Ho la opp i 1974.

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:de:Viorica Viscopoleanu|Viorica Viscopoleanu]]» frå ,  den 31. august 2014.*
Elvīra Ozoliņa

**Elvīra Anatoljevna Ozoliņa** (russisk: Эльвира Анатольевна Озолина) () er ein tidlegare sovjetisk-latvisk friidrettsutøvar som tevla for Sovjetunionen. Ho vart olympisk meister i spydkast i 1960 og europameister i same øvinga i 1962. Ozoliņa er gift med spydkastaren Jānis Lūsis.

## Aktiv
I 1960-sesongen sette Ozoliņa to verdsrekordar i spydkasting med 57,92 meter og så med 59,55 m. Under dei olympiske sommarleikane 1960 i Roma vann ho gullmedaljen med 55,98 m, framom Dana Zátopková (53,78 m) frå Tsjekkoslovakia.

To år seinare tok Ozoliņa sin andre store tittel då ho vann spydkast i EM 1962 i Beograd. Med sine 54,93 m slo ho sølvvinnaren Maria Diaconescu frå Romania med bortimot tre meter. Etter Ozoliņa i 1963 hadde forbetra verdsrekorden ytterlegare til 59,78 m, slengde ho den 27. august 1964 i Kiev spydet 61,38 m. Dermed vart ho den fyrste kvinnelege spydkastaren som passerte 60-metersgrensa, samstundes som ho vart sovjetmeister i øvinga.

Før sommarleikane i Tokyo i 1964 var Ozoliņa favoritt til OL-gullet. Men i kvalifiseringa sette landslagkollegaen Jelena Gortsjakova ny verdsrekord med eit kast på 62,40 meter. Finalen starta med at 17 år gamle Mihaela Peneș frå Romania i sitt fyrste forsøk oppnådde 60,54 m, eit kast som gav henne gullmedaljen. Ozoliņa vart nummer fem med 54,81 m. Under europameisterskapen 1966 i Budapest kom ho nok ein gong på femteplass, med 55,52 m.

I tillegg til 1964 vart Ozoliņa sovjetisk meister i 1961, 1962 og 1966.

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:de:Elvīra Ozoliņa|Elvīra Ozoliņa]]» frå ,  den 31. august 2014.*
Neil Jason

**Neil Jason** er ein amerikansk bassist, songar, låtskrivar, multi-instrumentalist, produsent og komponist. Han har arbeidd med somme av dei største artistane, som John Lennon, Billy Joel, Roxy Music, Mick Jagger, Pete Townshend, Paul McCartney, Paul Simon, Kiss, Michael Jackson, Brecker Brothers, Cyndi Lauper, Dire Straits, Eddie Van Halen og Luciano Pavarotti.

Han spelte fleire blåseinstrument i ung alder, som trompet, saksofon og trombone. Han byrja å ta pianotimar og lærte mykje om musikk. Han byrja først å spele bassgitar då han kom på vidaregåande skule.

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Neil Jason|Neil Jason]]» frå ,  den 1. september 2014.* 
*** oppgav desse kjeldene:*
Storm Front

***Storm Front*** er det 11. studioalbumet til den amerikanske songar-låtskrivaren Billy Joel, gjeve ut den 17. oktober 1989. Det inneheld store hittar av Joel, «We Didn't Start the Fire», og «Leningrad». Begge desse nådde toppen av singellista i USA.

«I Go to Extremes» nådde sjetteplassen, medan «And So It Goes» (#37), «The Downeaster 'Alexa'» (#57) og «That's Not Her Style» (#77) alle gjekk inn på salslista.

## Innhald

## Medverkande
*Storm Front* vart spelt inn med store endringar i bandet til Joe. Sidan det førre studioalbumet (*[[The Bridge av Billy Joel|The Bridge]]*), vart både Russell Javors og Doug Stegmeyer, som lenge hadde spelt med Joel, sagt opp som høvesvis rytmegitarist og bassgitarist. Javors vart erstatta av Joey Hunting for plata og Tommy Byrnes på turné, medan Stegmeyer vart erstatta av Schuyler Deale. Andre faste i bandet, Liberty DeVitto, David Brown og Mark Rivera, vart verande. Joel henta òg inn perkusjonisten og multi-instrumentalisten Crystal Taliefero frå og med dette albumet.

*Billy Joel: vokal, piano, clavinet, trekkspel, hammondorgel, cembalo, orgel, synthesizer, perkusjon
*Liberty DeVitto: trommer, perkusjon
*David Brown: sologitar, midigitarsolo på «Storm Front»
*Joey Hunting: rytmegitar
*Mick Jones: gitar på «Storm Front», gitarsolo på «State of Grace»
*Schuyler Deale: bass
*Jeff Jacobs: synthesizer, blåsearrangement
*Don Brooks: munnspel
*John Mahoney: klaverinstrument, Keyboard Programming
*Crystal Taliefero: perkusjon
*Sammy Merendino: elektronisk perkusjon
*Kevin Jones: keyboardprogrammering
*Doug Kleeger: lydeffektar
*Dominic Cortese: trekkspel
*World Famous Incognito Violinist: fele http://www.discogs.com/Billy-Joel-Storm-Front/release/386030 truleg Itzhak Perlman på «The Downeaster Alexa»
*Lenny Pickett: saksofon
*Andrew Love, Wayne Jackson: The Memphis Horns
*Bill Zampino: korarrangement
*Chuck Arnold: korleiar
*Arif Mardin: orkesterarrangement
*Korvokal: Billy Joel, Mick Jones, Richard Marx på «Storm Front» og «That's Not Her Style», Crystal Taliefero, Jeff Jacobs, Patricia Darcy-Jones, Frank Floyd, Brian Ruggles, Joe Lynn Turner, Ian Lloyd, Brenda White King, Curtis King

## Lister

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Storm Front|Storm Front]]» frå ,  den 1. september 2014.* 
*** oppgav desse kjeldene:*
That's Not Her Style

«**That's Not Her Style**» er ein song av Billy Joel frå albumet *[[Storm Front]]* frå 1989, der han var opningsspor. Songen vart gjeven ut som den femte singelen frå albumet i 1990. Han vart skriven for den dåverande kona til Joel, Christie Brinkley.

Songen var den minstseljande singelen frå albumet og nådde 77. plass på singellista i USA. Musikkvideoen til songen var eit konsertopptak av songen på Yankee Stadium. Det vart òg gjeve ut ein EP med fire songar. 

## Lister

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:That&#39;s Not Her Style|That&#39;s Not Her Style]]» frå ,  den 1. september 2014.* 
*** oppgav desse kjeldene:*



## Bakgrunnsstoff
*
We Didn't Start the Fire

«**We Didn't Start the Fire**» er ein song av Billy Joel frå albumet *[[Storm Front]]* i 1989. Songen vart gjeve ut som den første singelen frå albumet og nådde toppen av singellista i USA. Teksten består av korte, allusjonar til meir enn 100 store hendingar mellom januar 1949 (fødeåret til Joel) og 1989.

## Historie
Joel fekk ideen til songen då han akkurat hadde runda 40 år. Han var i platestudio og møtte venen Sean Lennon, som nettopp hadde blitt 21 og sa «Det er ei frykteleg tid å bli 21 på!» Joel svarte «Ja, eg hugsar då eg var 21 -- eg tenkte det var ei frykteleg tid og me hadde Vietnam, narkotikaproblem og borgarrettsproblem og alt verka fælt.» Lennon svarte «Ja, ja, ja, men det var annleis for deg. Du var eit barn av 50-åra og alle veit at ingenting skjedde i 50-åra.» Joel svarte, «Vent no litt, har du ikkje høyrt om Koreakrigen eller Suezkrisa?»  Joel sa seinare at desse overskriftene danna grunnlaget for songen.

Joel har sagt: «Eg er galen etter historie. Eg sluker bøker. Ein gong ønskte eg å bli historielærar». I følgje mora var han ein bokorm frå han var sju år gammal. I motsetnad til dei fleste songane av Joel, vart teksten skriven før melodien, noko som er opphavet til den noko uvanlege stilen til songen. Songen vart ein enorm salssuksess og den tredje singelen hans som nådde toppen av *[[magasinet Billboard|Billboard]]*-lista. Han vart nominert til Grammyprisen for årets innspeling.

Joel har blanda kjensler for songen. «Han er eit mareritt å spele live, for om eg bommar på eitt ord, så sporar det av». Han har òg kalla han ein «novelty song» som ikkje «eigentleg definerer meg så godt som songane på albumet, som truleg ikkje blir spelt».

*[[magasinet Blender|Blender]]* rangerte «We Didn't Start the Fire» på 41. plass på lista deira over dei 50 verste songane nokon gong, ei liste som òg inneheld songar av Paul McCartney og Simon & Garfunkel. Dei rekna produksjonen for bombastisk og sa at songen «minnar om ein tentamensstil skriven kvelden før han måtte leverast inn.»

## Musikkvideo
Ein musikkvideo for singelen vart regissert av Chris Blum, og syner eit mellomklasse-ektepar som har den amerikanske draumen som mål med ein heim, karrièrar og barn. Dette syner seg som stadig oppussing av kjøkenet, frå 40-talsstil og kvart tiår opp til 80-åra. Samstundes ser ein symbol på den urolege tida i samfunnet på 1900-talet (t.d. brenning av BHar og innkallingsordre til militærteneste). Songaren fungerer som ein usynleg observatør.

## Andre versjonar
Det er laga mange parodiar på songen som The Simpsons sin «They'll Never Stop the Simpsons» og acappellagruppa The Richter Scale sin «Here Comes Another Bubble.»

## Lister

### Plassering

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:We Didn&#39;t Start the Fire|We Didn&#39;t Start the Fire]]» frå ,  den 1. september 2014.* 
*** oppgav desse kjeldene:*
*

## Bakgrunnsstoff
*  / BillyJoelVEVO channel
*
John McCurry

**John McCurry** () er ein amerikansk musikar og komponist, gitarist, låtskrivar og songar frå New York City. Han arbeidd med kjende musikarar som Cyndi Lauper, Billy Joel, David Bowie, Alice Cooper, John Waite, Belinda Carlisle, Julian Lennon, Joss Stone, Katy Perry, The Jonas Brothers og Elliott Yamin.

I 1983 spelte McCurry sologitar i bandet Cool It Reba. Han var sologitarist i bandet til Cyndi Lauper tidleg i 1980-åra. 

I følgje nettstaden allmusic.com har John McCurry skrive musikk for kring 120 album, frå pop og rock til kassisk musikk. Han har spelt gitar på opp mot 70 album.

McCurry har òg skrive musikk for film og fjernsyn. 

## Låtskrivar

Songar som McCurry har skrive med andre artistar er mellom andre: 
* *[[Mr. Jordan]]*, Julian Lennon, fem songar med McCurry
* *[[Trash av Alice Cooper|Trash]]*, Alice Cooper, to songar 
* *[[Mask of Smiles]]*, John Waite, ein song
* *[[Classicks]]*, Alice Cooper, ein song
* ''Help Yourself'', Julian Lennon, ein song
**[[BBC Sessions and Other Polished Turds]]*, The Vandals, ein song (av Alice Cooper)
* *[[Mask of Smiles]]*, John Waite, ein song

## Gitarist
Som gitarist har McCurry spelt på:
* ''Cher'' (1987), Cher
* ''Heart of Stone'', Cher
* *[[Hide Your Heart]]*, Bonnie Tyler
* *[[Saints and Sinners av Kane Roberts|Saints and Sinners]]*, Kane Roberts
* *[[Circle in the Sand]]*, Belinda Carlisle
* *[[Heaven on Earth av Belinda Carlisle|Heaven on Earth]]*, Belinda Carlisle
*  *[[Over My Heart]]*, Laura Branigan
* ''A Night to Remember'', Cyndi Lauper, gitar og sitar
* *[[On the Fritz]]*, Steve Taylor
* *[[Trash av Alice Cooper|Trash]]*, Alice Cooper

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:John McCurry|John McCurry]]» frå ,  den 1. september 2014.* 
*** oppgav desse kjeldene:*
Claude-Louis Navier

**Claude-Louis Marie Henri Navier** () var ein fransk ingeniør.

Navier var fødd i Dijon. Han blei professor ved École des ponts et chaussées i Paris 1819 og ved École polytechnique i 1802. Han blei utnemnd til medlem av Det franske vitskapsakademiet i 1824. Navier døydde i Paris.

## Virke
Claude-Louis Navier er rekna som ein av banebrytarane for bruk av teoretisk mekanikk innan ingeniørfaget, og gav ut fleire grunnleggjande avhandlingar knytt til teori for brubygging, væskemekanikk og nærskylde område.

Navier-Stokes-likningane, som forklarer korleis ulike krefter verker på ei væske, har namn etter han og George Gabriel Stokes.

Navier sitt namn er eitt av dei 72 som er innskrivne på Eiffeltårnet.

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:sv:Claude-Louis Navier|Claude-Louis Navier]]» frå , og «[[:en:|Claude-Louis Navier]]» frå  den 1. september 2014.* 
*** oppgav desse kjeldene: 
**
Guy Drut

**Guy Drut** () er ein fransk politikar og tidlegare friidrettsutøvar frå Oignies i Pas-de-Calais som tevla internasjonalt i 110 meter hekk. Han vart europameister på distansen i 1974 og olympisk meister i 1976.

### Idrett
Allereie som 19-åring hevda Drut seg mot dei beste i Europa på 110 m hekk. I EM i friidrett 1969 kom han på fjerdeplass med tida 14,0. Drut sprang seg så inn i verdseliten på distansen i 1970 då han presterte tida 13,3, ein tidels sekund bakom verdsrekorden. Året etter noterte han 13,5 som bestetid. Han var likevel ein av favorittane i europameisterskapen 1971 i Helsingfors, men fall i forsøksløpet. Under sommar-OL 1972 i München tok Drut sølvmedaljen på 110 meter hekk, slått av Rod Milburn frå USA.

Drut var den beste korthekkløparen i Europa i åra fram til OL-sesongen 1976. I 1974 tangerte han to gongar europarekorden på 13,2 sekundar, fyrste gongen i Paris den 3. juni. Tre månader etter vann han gullmedaljen i friidretts-EM 1974 med stor margin til Wodzyński-brørne frå Polen som fekk dei andre medaljane. To år seinare toppa Drut EM-prestasjonen då han vann OL-gull i Montreal i 1976 framom  Alejandro Casañas frå Cuba og Willie Davenport frå USA.

### Politikk
Ei tid etter han la opp som idrettsutøvar engasjerte Drut seg i politikk. Han var såleis ungdoms- og idrettsminister frå 1995 til -97, i ei høgre-konservativ regjering leia av statsminister Alain Juppé.

I 2005 vart Drut dømd til 15 månaders betinga fengsel for korrupsjon, benåda av president Jacques Chirac i 2006.

### Medaljar og plasseringar i internasjonale meisterskap
*EM 1969 i Aten: Nr 4 - 14,0
*EM 1971 i Helsingfors: Utslått i forsøket
*OL 1972 i München: Sølvmedalje – 13,34, bakom Rod Milburn (13,24)
*EM 1974 i Roma: Gullmedalje – 13,40, framom Mirosław Wodzyński (13,67)
*OL 1976 i Montreal: Gullmedalje – 13,30, framom Alejandro Casanas (13,33)

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:de:Guy Drut|Guy Drut]]» frå ,  den 1. september 2014.*
Luciano Sušanj

**Luciano Sušanj** () var ein kroatisk politikar og friidrettsutøvar frå Rijeka som tevla for Jugoslavia på 400 m og 800 m. Han vart i 1974 europameister på 800 meter.

## Idrett
Både i 1969 og 1971 vann Sušanj 400 meter under Balkanleikane. I 1973 vann han same distansen på tida 46,38 sekundar under EM innandørs i Rotterdam.

Deretter gjekk han over til å konkurrere på 800 meter. Åra 1973-76 vart han fire gongar balkanmeister. Vinteren 1974 vart han innandørs europameister på 800 m i Göteborg på tida 1.48,07.

Under europameisterskapen i Roma i september 1974 rykte Sušanj frå feltet ei 220 meter før målstreken og spurta i mål i einsam majestet, over halvtanna sekund føre andremann, Steve Ovett frå Storbritannia. Vinnartida 1.44,07 var ny europarekord.

Sušanj var ein av favorittane på 800 i sommar-OL 1976 i Montreal. I finalen makta han ikkje å fylgje verdsrekordtempoet til kubanaren Alberto Juantorena, og vart klokka i mål som sjettemann på tida 1.45,75.

### Medaljar og plasseringar i internasjonale meisterskap
*EM 1974 i Roma: Gullmedalje på 800 m – 1,44,07, framom Steve Ovett (1.45,77)
*OL 1976 i Montreal: Nr 6 på 800 m – 1.45,75

## Politikk
Sušanj var 1990-92 medlem av det fyrste parlamentet i Kroatia. I 2000 vart han på ny parlamentsmedlem, då for eit regionalt parti. Han braut med partiet i 2003 og var med på å danne Det sjølvstendige regionalpartiet (ARS).

I 2001 vart Sušanj vald til leiar av Kroatias friidrettsforbund.. 

## Kjelder

 
----
**Denne artikkelen bygger på «[[:de:Luciano Sušanj|Luciano Sušanj]]» frå ,  den 1. september 2014.*
Richard Dahl

**‎Richard Dahl** () var ein svensk høgdehoppar frå Landskrona som vart europameister i øvinga i 1958.

### Aktiv
Dahl fekk sølvmedaljen i høgdetevlinga under den svenske meisterskapen både i 1957 og 1958. Han forbetra den personlege rekorden til 2,08 m i 1958.

Før europameisterskapen 1958 på svensk heimebane i Stockholm i 1958 var verdsrekordhaldaren Jurij Stepanov største favoritten til høgdegullet, saman med svenske Stig Pettersson. Men Dahl overraska og gjorde sitt livs beste hopp. Han sette svensk rekord ved å svinge seg over lekta i sitt andre forsøk på 2,12 meter, og vann tevlinga framom Jíři Lanský frå Tsjekkoslovakia og Stig Pettersson. Han var den einaste svensken som tok gull i meisterskapen, ein prestasjon som han vart tildelt Svenska Dagbladets gullmedalje for.

### Medaljar og plasseringar i internasjonale meisterskap
*EM i friidrett 1958 i Stockholm: Gullmedalje – 2,12 m, framom Jíři Lanský (2,10 m)
*NoM 1961: Sølvmedalje – 2,01 m, bakom Stig Pettersson (2,11 m)

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:de:Richard Dahl|Richard Dahl]]» frå ,  den 1. september 2014.*
The Downeaster Alexa

«**The Downeaster 'Alexa**'» er ein song skriven og framført av Billy Joel for det 11. studioalbumet hans, *[[Storm Front]]* frå 1989. Songen vart gjeven ut som den fjerde singelen frå albumet og nådde 57. plassen på den amerikanske ''Billboard'' Hot 100 i 1990. Songen finst òg på *[[Greatest Hits av Billy Joel#Greatest Hits Volume III|Greatest Hits Vol. 3]]* frå  1997.

## Innhald
Personen i songen er ein fattig fiskar utafor Long Island, som finn det stadig vanskelegare å få endene til å møtast og halde på båten sin. Fiskaren syng om fiskebestanden som har vorte uttømt («I know there's fish out there, but where God only knows») og miljøreguleringar («Since they told me I can't sell no stripers») som gjer det vanskeleg for folk som han å overleve, særleg når heimøya hans vert omgjort til dyre sommarferiestader for dei rike («There ain't no Island left for Islanders like me»). Teksten referer til Block Island Sound, Montauk, Martha's Vineyard, Nantucket og Gardiners Bay.

Sjølv om songen handlar om ein oppdikta person, skildrar han situasjonen til fiskarar frå Long Island på denne tida. Joel hadde alltid sympati for hardtarbeidande arbeidsfolk som arbeidde til sjøs, og vart til og med arrestert under ein demonstrasjon til støtte for desse fiskarane. 

*Alexa* er namnet på dotter til Joel, Alexa Ray Joel. «The Alexa» var ein båt som Joel eigde 

## Andre versjonar
*Songen vart spelt inn (som «Downeaster Alexa») av The Corsairs i 2007 på albumet *9 Live.*
*Den engelske roots-duoen  Show of Hands spelte inn ein versjon for albumet *[[Covers av Show of Hands|Covers]]*.
*Det amerikanske rockebandet O.A.R. har spelt songen sidan 2007.
*Songen vart nytta i *[[The Hangover Part II]]*, under ein scene der hovrollene på eit fly er på veg til eit bryllaup i Thailand. 

## Lister

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:The Downeaster Alexa|The Downeaster Alexa]]» frå ,  den 2. september 2014.* 
*** oppgav desse kjeldene:*



## Bakgrunnsstoff
* The Downeaster «Alexa» – Songfacts
*
Bengt Nilsson

**Nils Bengt Nilsson** () var ein svensk friidrettsutøvar frå Härnösand. Han vart europameister i høgdehopp i 1954, i ein sesong der han var verdas beste høgdehoppar.

## Aktiv
181&nbsp;cm høge Nilsson vann den svenske meistertittelen for 1953 med sterke 2,01 m.

Den 15. juni 1954 tangerte Bengt Nilsson den svenske rekorden med eit hopp på 2,02 m i Södertälje. 2. juli forbetra han rekorden til 2,03 m i Göteborg. Ei veke seinare oppnådde han 2,05 m i eit stemne i Halmstad, og hadde dermed sletta finske Kalevi Kotkas sin 18 år gamle europarekord. 15. juli hoppa han så heile 2,10 m i Göteborg. I midten av august vart han svensk meister med resultatet 2,09 m.

Høgdefinalen under europameisterskapen i Bern vart avvikla 29. august 1954. Nilsson byrja å hoppe på 1,90 m, og gjekk over alle høgder opp til 2,03 i fyrste forsøk. Dermed hadde han vunne EM-gullet framom tsjekkoslovaken Jiri Lansky. Han prøvde seg så på 2,06 m, men reiv tre gongar. 19. september forbetra Nilsson europarekorden enno ein gong, då til 2,11 m, berre ein centimeter under verdsrekorden til Walter Davis frå USA.

Gjennom 1954 deltok Nilsson i 47 tevlingar, og hoppa over to meter ved 37 høve. For denne framifrå sesongen vart han tildelt Svenska Dagbladets gullmedalje for 1954.

I 1955 vart han svensk meister for tredje og siste gong med gode 2,05 m. I forkant av sommarleikane 1956 i Melbourne pådrog han seg ein skade som førte til at han ikkje kunne prestere opp mot sitt beste og han vart slått ut i kvalifiseringa.

### Medaljar og plasseringar i internasjonale meisterskap
*EM 1954 i Bern: Gullmedalje – 2,03 m, framom Jiri Lansky (1,98 m)
*OL 1956 i Melbourne: Utslått i kvalifiseringa

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:sv:Bengt Nilsson|Bengt Nilsson]]» frå ,  den 1. september 2014.*
Jesper Tørring

**Jesper Tørring** () er ein dansk tidlegare friidrettsutøvar frå Randers som vart europameister i høgdehopp i 1974. I tillegg til høgdehopp tevla han jamt i øvingar som lengdehopp og 110 meter hekk.

## Aktiv
Tørring deltok i lengdehopp under friidretts-EM 1969 i Aten, og vart nummer tolv med 7,41 m. I 1971 sette han dansk rekord i lengde med 7,80 m, men stoppa på 7,52 m i kvalfiseringa i EM i friidrett 1971 i Helsingfors. Han stilte også i 110 m hekk i meisterskapen, og vart slått ut i forsøksløpet. Betre gjekk det ikkje i München under sommar-OL 1972, også då rauk han ut innleiingsvis både på korthekken og i lengdehopp. I OL-året vann han elles sin fyrste nasjonale tittel i høgdehopp.

Under europameisterskapen i Roma i 1974 klarde fem utøvarar å kome over 2,19 m, men berre to av desse, Kęstutis Šapka frå Sovjetunionen og Tørring lukkast å ta seg over 2,21 m. Begge klarde høgda i første forsøk, det same gjentok seg på 2,23 m. På 2,25 m svinga begge seg over i andre forsøk. Ettersom ingen av dei klarde 2,27 m, vart det avgjerande for gullkampen at Šapka måtte ha to forsøk på 2,19 m. Tørring fekk dermed gullmedaljen sidan han tok 2,19 m i fyrste forsøk.

I 1976 deltok Tørring i høgdetevlinga under olympiaden i Montreal, og vart nummer åtte på 2,18 m.

Tørring var dansk meister i lengdehopp kvart år frå 1967 til 1977 og i høgdehopp 1972-73 og 1975-80, samt meister på 110 meter hekk i 1971 og 1973-77. 

### Medaljar og plasseringar i internasjonale meisterskap
*EM 1969 i Aten: Nr 12 i lengdehopp – 7,41 m
*EM 1971 i Helsingfors: Utslått i kvalifiseringa i lengde (7,52 m) og 110 m hekk (14,7)
*OL 1972 i München: Utslått i kvalifiseringa i lengde (dødt) og 110 m hekk (14,5)
*EM 1974 i Roma: Gullmedalje – 2,25 m, framom Kestutis Sapka (2,25 m)
*OL 1976 i Montreal: Nr 8 – 2,18 m

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:de:Jesper Tørring|Jesper Tørring]]» frå ,  den 1. september 2014.*  
 

## Bakgrunnsstoff
*
I Go to Extremes

«**I Go to Extremes**» er ein song av Billy Joel frå 1989 på albumet *[[Storm Front]]*. Han vart gjeven ut som den andre singelen frå albumet i 1990. Han nådde sjetteplassen på ''Billboard'' Hot 100 i USA og 70. plassen i Storbritannia. Han nådde òg topp 10 på både Adult Contemporary-lista og Mainstream Rock Tracks-lista, i tillegg til ein 36. plass i Tyskland. 

Songen vart opphavleg skrive som ei unnskyldning til kona til Joel på den tida, Christie Brinkley. B-sida av singelen var ein annan song frå same albumet, «When in Rome». Musikkvideoen består av Joel og bandet hans som spelar songen i eit rom. Eit konsertopptak av songen finst på albumet *[[2000 Years: The Millennium Concert]]*. 

## Lister

### Plassering

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:I Go to Extremes|I Go to Extremes]]» frå ,  den 2. september 2014.* 
*** oppgav desse kjeldene:*


## Bakgrunnsstoff
*