Blood, Sweat & Tears av Blood, Sweat & Tears

***Blood, Sweat & Tears*** er det andre studioalbumet til det amerikanske bandet Blood, Sweat & Tears, gjeve ut i 1968. Det vart ein salssuksess og gjekk til toppen av den amerikanske albumlista, der det låg i totalt sju veker. Det inneheldt òg tre hitsinglar, som alle nådde topp fem i USA. Albumet fekk Grammy-prisen for årets album i 1970 og selde til fleire gonger platinaplate, for eit sal på meir enn fire millionar i USA. I Canada låg albumet i alt åtte veker på toppen av albumlista.

## Historie
Bandleiaren Al Kooper og to andre medlemmar, Randy Brecker og Jerry Weiss, hadde slutta i Blood, Sweat & Tears etter det første albumet. Bobby Colomby og Steve Katz leita etter ein ny songar og valde David Clayton-Thomas. Tre musikarar til kom inn i bandet, som då var ni mann stort. Columbia sette James William Guercio (som samstundes arbeidde med det nye bandet Chicago) til å produsere albumet.

Songane var meir pop-orienterte enn på det første albumet med fleire coversongar. Albumet vart spelt inn i det då toppmoderne CBS Studios i New York City. Studioet hadde nettopp fått ein av dei første 16-sporsopptakarane, bygd av Ampex. Denne nye teknologien gjorde at bandet vart langt meir fleksible når det kom til overdubbing og miksing enn 4- og 8-sporsopptakarane som var standard i 1968. Albumet var blant dei første 16-sporsinnspelingane som vart gjevne ut.

Ein ekstra song, «Children of the Wind», vart spelt inn for albumet men kom ikkje med. Denne kom sidan ut på samleplata, *The Very Best of Blood, Sweat and Tears: What Goes Up!*.

## Mottaking

I meldinga si for Allmusic skreiv William Ruhlmann at musikarane var «mindre eventyrlege» enn på debutalbumet, men kalla albumet «meir lyttarvenleg. Det var repertoar å byggje ein karriere på, og Blood, Sweat & Tears gjorde nettopp det, sjølv om dei aldri nådde opp att til dette albumet.» Jon Landau skreiv for *[[Rolling Stone]]* og avviste albumet: «Lyttaren reagerer på illusjonen om at han høyrer noko nytt når han i røynda høyrer middelmåtig rock, OK jazz etc., kasta saman på ein forakteleg og føremålslaus måte.»

Albumet vart stemt fram på 660. plassen i den tredje utgåva av Colin Larkin-boka *[[All Time Top 1000 Albums]]* (2000). Albumet var òg med i boka *[[1001 Albums You Must Hear Before You Die]]*.

## Innhald

### Side 1

## Musikarar
*David Clayton-Thomas – solovokal, utanom der andre er nemnde
*Lew Soloff – trompet, flygelhorn
*Bobby Colomby – trommer, perkusjon, vokal
*Jim Fielder – bass
*Dick Halligan – orgel, piano, fløyte, trombone, vokal
*Steve Katz – gitar, munnspel, vokal, solovokal på «Sometimes In Winter»
*Fred Lipsius – altsaksofon, piano
*Chuck Winfield – trompet, flygelhorn
*Jerry Hyman – trombone, blokkfløyte
*Alan Rubin - trompet på «Spinning Wheel» (vikar for Chuck Winfield)

## Produksjon
*Produsent: James William Guercio
*Lydteknikarar: Fred Catero, Roy Halee
*Arrangørar: Dick Halligan, Fred Lipsius, Al Kooper
*Plateomslag: Timothy Quay, Bob Cato
*Fotografi: Harrie George
*Design: John Berg

## Salslister
**Album** – *[[magasinet Billboard|Billboard]]* (USA)

**Album** – *[[UK Albums Chart]]* (Storbritannia)

**Singlar** – Billboard (USA)

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Blood, Sweat & Tears (album)|Blood, Sweat & Tears (album)]]» frå ,  den 9. mai 2020.* 
*** oppgav desse kjeldene:*