open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Don't Let the Sun Go Down on Me

«**Don't Let the Sun Go Down on Me**» er ein song av Elton John med tekst av Bernie Taupin på albumet *[[Caribou]]* frå 1974. Songen vart gjeven ut som singel same året.

På refrenget er blåsearrangement gjort av Del Newman, og Beach Boys-medlemmane Carl Wilson og Bruce Johnston, samt Toni Tennille syng korvokal. Med på songen er òg Ray Cooper på perkusjon og Dave Hentschel på mellotron.

Det vart spelt inn eit konsertopptak den 14. desember 1986 som er gjeven ut på *[[Live in Australia with the Melbourne Symphony Orchestra]]*. Ei forkorta utgåve av denne innspelinga vart gjeven ut som singel i 1987 og finst på *[[To Be Continued|To Be Continued...]]*.

I 1991 spelte John inn songen som ein duett med George Michael og singelen vart ein stor suksess. Paret hadde sunge songen i lag på Live Aid i 1985. Singelen var spelt inn under ein konsert på Wembley Arena i London den 25. mars 1991 då Elton John var gjesteartist for George Michael. Duetten vart ein stor hit på begge sider av Atlanteren og nådde toppen av lista i mellom anna Storbritannia, USA og Noreg. Denne versjonen finst på John-albumet *[[Love Songs av Elton John|Love Songs]]*. Inntektene frå singelen vart delt mellom 10 forskjellige veldedige organisasjonar for born, AIDS og utdanning.

## Listeplasseringar
Originalutgåva av «Don't Let the Sun Go Down on Me» nådde 16. plass i Storbritannia og andreplass i USA. I Canada gjekk han heilt til topps og vart den femte listetoppen hans i det landet.

## Andre versjonar
«Don't Let the Sun Go Down on Me» har vore ein populær song for mange andre artistar som Maynard Ferguson, Roger Daltrey, The Winans, Gloria Estefan, Oleta Adams, Joe Cocker, Me First and the Gimme Gimmes, Vanessa Carlton og Bettye LaVette.

## Lister
### Originalversjonen

### George Michael/Elton John-versjonen

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Don&#39;t Let the Sun Go Down on Me|Don&#39;t Let the Sun Go Down on Me]]» frå ,  den 22. november 2011.* 
*** oppgav desse kjeldene:*
Louis Brassin

**Louis Brassin** () var ein belgisk pianist, komponist og musikkpedagog.

Brassin gav sine første konsertar i Hamburg i ein alder av seks år. Eit år seinare fekk faren engasjement i Leipzig, og der gjekk Brassin på konservatoriet som elev av Ignaz Moscheles. Han held ein minneverdig konsert i Stade 1848 da han som åtteåring spelte saman med sin femårige bror Leopold, som han sjølv hadde lært opp som pianist. I 1857 reiste han på ein konsertturné i Belgia og brukte da for første gong kunstnarnamnet *Brassin*. Frå 1866 underviste han ved Det sternske konservatoriet i Berlin. I 1869 blei han utnemnd tilprovessor i klaver ved konservatoriet i Brussel og i dei ti åra han budde der spelte han ei viktig rolle i det belgiske musikklivet. I 1878 følgde han etter  Teodor Leszetycki ved konservatoriet i St. Petersburg.
 
Brassin omarbeidde ei mengd verk av Richard Wagner for klaver og skreiv fleire små, i dag stort sett gløymde, klaverstykke. Til elevane hans høyrer Edgar Tinel, Vassilij Sapelnikov og Vasilij Safonov.

Brørne, pianisten Leopold Brassin (1843–1890) og fiolinisten Gerhard Brassin (1844–1885) reiste på fleire konsertreiser saman. Dei underviste ved Stern-konservatoriet i Berlin og i Bern. Begge etterlet seg stort sett komposisjonar for deira eige instrument.

## Verk
* 2 klaverkonsertar
* Dei tyske operettane *Der Thronfolger* og *Der Missionär*

;Klaververk
* *Première grande Polonaise pour Piano*.
* *Deuxième grande Polonaise pour Piano*.
* *Troisème grande Polonaise pour Piano*.
* *Feuillet d'album (Albumblatt) pour le Piano*.
* *Étude de concert (Ut majeur) pour le Piano*.
* *Impressions d'Automne (Herbst-Eindrücke.) Trois études pour le Piano*.
* *Menuet, Gavotte et Gigue pour le Piano*.
* *Polka de la Princesse pour le Piano*.
* *Sérénade*.
* *Rêverie pastorale pour le Piano*.
* *Rêverie pour le Piano*.
* *Second Galop fantastique de Concert*.
* *Les Adieux, morceau caractéristique pour Piano*.
* *Grandes Études de Concert pour le Piano*. Op. 12 [Nr. 1–6].
* *Mazurka de Salon pour Piano*. Op. 14.
* *Au clair de la lune, Nocturne pour piano*. Op. 17
* *Deuxième grand polonaise*. Op. 18

;Omarbeidingar
* *3 Morceaux pour le Piano d'après [[Domenico Scarlatti|D. Scarlatti]]*.
* *Aus [[Richard Wagner|R. Wagners]] Der Ring des Nibelungen*. No. 1. Walhall, No. 2 Siegmund's Liebesgesang, 3. Feuerzauber, No. No. 4. Der Ritt der Walküren, No. 5. Waldweben für das Pianoforte frei übertragen von L. Brassin.
* *[[Toccata og fuge i d-moll, BWV 565|Toccata d-Moll, BWV 565]] für Orgel von [[Johann Sebastian Bach|Joh. Seb. Bach]]* für Pianoforte zum Concertvortrag bearbeitet von Louis Brassin. (det er tvilsamt om BWV 565 er av Bach)
* *Choeur des soldats de l'opéra Faust de [[Charles Gounod|Gounod]]*, Transcription de concert pour piano Op. 27.

## Kjelder
*Denne artikkelen er basert på «» frå , den 22. november 2011.

## Bakgrunnsstoff
*
The Bitch Is Back

«**The Bitch Is Back**» er ein rockesong av Elton John, med tekst av Bernie Taupin. Han var den andre singelen frå albumet *[[Caribou]]* frå 1974 og nådde førsteplassen på singellista i Canada, den sjette topplasseringa her, fjerdeplass i USA og 15. plass i Storbritannia. Songen er omtalt som ein av dei beste hardare rockesongane til Elton John. I USA hadde singelen seld til gullplate i 1995.

Ideen til songen kom ikkje frå verken John eller Taupin, men den dåverande kona til Bernie Taupin. Medan dei diskuterte *Caribou* fekk Elton John eit av sine legendariske raserianfall og kona til Taupin braut ut «the bitch is back». Taupin skreiv så teksten. 

Songen vart bannlyst frå fleire radiostasjonar i USA og andre land fordi han nytta tabuordet «bitch».

Dusty Springfield er ein av korvokalistane på studioversjonen av songen.

Songen vart spelt inn to gonger av Tina Turner: ein gong for *[[Rough av Tina Turner|Rough]]* i 1978, og igjen for albumet *[[Two Rooms]]* i 1991. Turner song òg songen på konsertane sine på slutten av 70-åra, og i lag med Elton John på VH1 Fashion and Music Awards 1995 og VH1 Divas Live '99.

## Medverkande
* Ray Cooper, John Lennon – tamburin
* Davey Johnstone – elektrisk gitar
* Elton John – piano, vokal
* Clydie King – korvokal
* Sherlie Matthews – korvokal
* Dee Murray – bass
* Nigel Olsson – trommer
* Lenny Pickett – tenor saksofon
* Jessie Mae Smith – korvokal
* Dusty Springfield – korvokal

Blåsarar av blåserekkja til Tower of Power

## Salslister

### Vekeslister

### Årslister

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:The Bitch Is Back|The Bitch Is Back]]» frå ,  den 22. november 2011.*
Philadelphia Freedom

«**Philadelphia Freedom**» er ein song gjeven ut av Elton John (som «The Elton John Band») som singel i 1975. Songen var ein av mange listetoppar for John i USA på denne tida. I Canada var singelen den åttande som nådde toppen av singellista. Songen var skriven av Elton John og Bernie Taupin som ei teneste for venen og tennisstjerna Billie Jean King. King var ein del av tennislaget Philadelphia Freedoms. Gene Page har arrangert orkesteret på songen.

Songen vart spelt inn sommaren 1974 under ein pause i innspelinga av *[[Captain Fantastic and the Brown Dirt Cowboy]]* og var den einaste songen John og Taupin skreiv med tanke på ei singelutgjeving. I følgje boka *His Song: The Musical History of Elton John* av Elizabeth Rosenthal skal Taupin ha sagt at «Eg kan ikkje skrive ein song om tennis» og gjorde det heller ikkje. Taupin hevdar at songen ikkje har noko tilknyting til tennis, Philly Soul eller patriotisme, men teksten er likevel tolka som patriotisk og oppløftande. I USA selde singelen til gull i 1975 og til platina i 1995. 

Songen vart spelt inn av Hall & Oates på hyllestalbumet *[[Two Rooms: Celebrating the Songs of Elton John & Bernie Taupin|Two Rooms]]* i 1991. Han vart òg spelt inn av Ike & Tina Turner. 

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Philadelphia Freedom (song)|Philadelphia Freedom (song)]]» frå ,  den 22. november 2011.* 
*** oppgav desse kjeldene:*
Paul Pabst

**Christian Georg Paul Pabst** () var ein russisk pianist, komponist og musikkpedagog av tysk avstamming.

Han var son av August Pabst, rektor på konservatoriet i Riga og bror av Louis Pabst som grunnla musikkakademiet i Melbourne. Papst lærte å spele klaver under oppsikt av faren, seinare gjekk han på musikkakademiet i Wien hos Anton Door.

Pabst starta å undervise i Riga i 1875 og kom til Russland i 1878. I 1881 blei han professor ved konservatoriet i Moskva.

Pabst skreiv fleire klaverstykke, ein klavertrio, ein klaverkonsert dedisert Anton Rubinstein og fantasiar over operaer av venen sin Pjotr Tsjajkovskij. Det er òg mogeleg at Pabst redigerte klaverpartiet til Tsjajkovskijs første klaverkonsert. Tsjajkovskij dediserte konsertpolonesen frå op. 72 (1893) til Pabst. Det gjorde òg Sergej Rakhmaninov med dei sju klaververka op. 10 (1894). 

Som konsertpianist spelte Pabst særleg verk av Robert Schumann og Franz Liszt. 

Til Pabst sine elevar finn ein mellom andre Konstantin Igumnov, Aleksandr Goldenweiser, Aleksandr Goedicke, Jelena Beckmann-Sjtsjerbina, Nikolaj Medtner, Georgij Konjus og Arsenij Koresjtsjenko. 

## Merknadar

## Kjelder
*Denne artikkelen er basert på «» frå , den 21. november 2011.

## Bakgrunnsstoff
*  Biografi, bobrovnikova.com
IPhone

**iPhone** er ein smarttelefon med multimediafunksjonalitet som er designa og marknadsført av Apple. Apple selde 200 millionar smarttelefonar berre i 2020.  Den brukar iOS som operativsystem. Formgivinga skjer i California, medan telefonen vert produsert i Kina. Han er kjenneteikna ved ein stor, berøringsfølsom skjerm. Telefonen vert styrt ved å trykka på grafiske ikon på den digitale skjermen med ein eller fleire fingrar. Når ein pressar på skjermen med to fingrar kan ein zooma inn og ut av tekst, bilete og grafikk som ein ønskjer å sjå nærare på. I tillegg til å vera ein vanleg mobil telefon har han også mellom anna funksjonar som mobilt fotoapparat, nettlesar, e-post, kompass, kalkulator og rørslesensor. 

iPhone vart fyrste gong presentert av administrerande direktør i Apple, Steve Jobs, på Macworld Conference & Expo 9. januar 2007, og mobilen vart lansert 29. juli 2007 i USA. Han vart lansert i Noreg 11. juli 2008, hjå NetCom. 

## Utgåver

* iPhone 2G – Introdusert 29 juni 2007, og var den fyrste utgåva. Batteritida i konstant samtale var rekna til 8 timar, medan ein kunne surfa på internett i 6 timar.
* iPhone 3G – Introdusert i 2008, med støtte for 3G og assistert GPS. iPod-funksjonalitet er ein del av telefonen. Det finst ei rekke supplerande applikasjonar tilgjengeleg for nedlasting, og det er også råd å oppdatere programvarene via iTunes. Ein forbetra utgåve av den første versjonen. 3G fekk nytt design og nokre nye funksjoner som blant anna AppStore, noko som har vokse og blitt den største og mest populære butikken for mobile applikasjonar.
* iPhone 3GS – Introdusert i 2009. Han hadde ein langt raskare CPU og GPU enn forgjengaren, noko som gjorde han opptil dobbelt så rask ifølgje ytingsmålingar. Han hadde eit tre megapiksels kamera med autofokus, videoopptaksfunksjon (30 fps, 640×480 oppløysing) og videoredigering, pluss kompass, GPS og stemmestyring. Telefonen kom i tre variantar med 8, 16 og 32 GB lagringsplass.
* iPhone 4
* iPhone 4S
* iPhone 5
* iPhone 5S
* iPhone 5C
* iPhone 6
* iPhone 6S
* iPhone SE
* iPhone 7
* iPhone 8
* iPhone X og iPhone XR
* iPhone XS og iPhone XS Max
* iPhone 11, iPhone 11 Pro og iPhone SE (2. generasjon)
* iPhone 12 og iPhone 12 Pro
* iPhone 13 og iPhone 13 Pro
* iPhone 14 og iPhone 14 Pro

## Sjå au
*iPod Touch
*Apple TV
*iPod
*iOS
*PDA
*Smartphone
*iPad

## Referansar


## Bakgrunnsstoff
* Offisiell heimeside
Teodor Leszetycki

**Teodor Leszetycki**, sjølv germaniserte han namnet til *Theodor Leschetizky*, () var ein polsk-austerriksk pianist og musikkpedagog. Leschetizky studerte mellom anna hos Carl Czerny i Wien og var ved sida av Franz Liszt den fremste klaverlæraren på 1800-talet. 

I 1854 reiste han til St. Petersburg og grunnla i 1862 der konservatoriet i byen saman med Anton Rubinstein. Saman med Nikolaj Rubinstein blir Leszetycki rekna som grunnleggar av den såkalla russiske klaverskolen.

Kjende elevar av Leszetycki var Ignaz Friedman, Ignacy Paderewski, Franz Schmidt, Arthur Schnabel og Vasilij Safonov. Leszetycki hadde ein romantisk spelestil som er dokumentert på eit par pianorullar.

## Kjelder
*Denne artikkelen er basert på 
**«Teodor Leszetycki» frå 
**«Theodor Leschetizky» frå 
:begge frå den 21. november 2011.

## Bakgrunnsstoff
* Leszetycki på *Leschetizky Verein*
*
Someone Saved My Life Tonight

«**Someone Saved My Life Tonight**» er ein song av Elton John på albumet *[[Captain Fantastic and the Brown Dirt Cowboy]]* frå 1975. Teksten er skriven av Bernie Taupin.

Songen vart gjeven ut som den einaste singelen frå albumet i 1975 og nådde fjerdeplass i USA og Topp 25 i Storbritannia. I USA selde han til gull same året. I Canada nådde singelen andreplassen og var den første singelen til John på lang tid som ikkje gjekk til topps der.

Taupin skreiv teksten om ei tid i 1969, før John hadde vorte ein populær musikar og han var klar til å gifte seg med kjærasten Linda Woodrow. John og Woodrow delte ei leilegheit med Taupin i Furlong Road i East End of London, derfor opningslinja «When I think of those East End lights». Han hadde store tvil om det komande bryllaupet og tenkte på å ta sjølvmord. Han søkte tilflukt hos venene sine, særleg Long John Baldry, som overtydde John om å gje opp ekteskapsplanane for å redde musikkarrieren sin. Som teikn på takksemd og respekt for Baldry, skreiv Taupin han om til «someone» i tittelen.  Somme radiostasjonar bannlyste eller endra songen fordi det vart nytta orda «damn it» i andreverset.

Songen som med ei lengd på 6:45 var ein av dei lengste singlane til Elton John, var meint å kortast ned for å tilpassast radioformatet, men John nekta MCA Records å redigere songen, og han vart gjeven ut i sin heilskap.

John har spelt songen mange gonger på konsertane sine, mellom anna i Central Park i september 1980.

## Medverkande
* Elton John – piano, Rhodes piano, ARP String Ensemble synthesizer, vokal
* Davey Johnstone – Leslie-gitar, akustisk gitar, korvokal
* Dee Murray – bassgitar, korvokal
* Nigel Olsson – trommer, korvokal
* Ray Cooper – tamburin, shaker, cymbal

## Salslister

### Vekeslister

### Årslister

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Someone Saved My Life Tonight|Someone Saved My Life Tonight]]» frå ,  den 22. november 2011.* 
*** oppgav desse kjeldene:*

## Bakgrunnsstoff
*The Furlong Road Flat
*Linda Woodrow Engaged to Elton John (''Sunday Mirror'' 16. oktober 2005)
Jelena Beckmann-Sjtsjerbina

**Jelena Aleksandrovna Beckmann-Sjtsjerbina**  () var ein russisk pianist.

## Liv
Beckmann-Sjtsjerbina blei fødd Kamensjev, men mora døydde få dagar etter at ho fødde Jelena, så barnet blei oppfostra av tanta og mannen hennar, Elisabeth og Eugen Sjtsjerbin. I takksemd for dette tok Jelena seinare familienamnet deira.

Seks år gammal fekk ho den første klaverundervisninga, først hos Valentina Sograf-Plaksina, seinare hos Nikolaj Zverev. Ho gjekk på konservatoriet i Moskva der ho var elev av  Paul Pabst og etter at han døydde av Vasilij Safonov. Diplomarbeidet var å framføre heile *[[Das Wohltemperierte Klavier]]* av Johann Sebastian Bach og ho avslutta studiet med gullmedalje.

I februar 1903 gifta ho seg med amatørmusikaren og biologen Leonid Karlovitsj Beckmann.

Som konsertpianist fekk ho stor suksess med verk av Jean Sibelius. Ho var òg den første som framførte klaververk av Claude Debussy og Maurice Ravel i Russland (1909).

Repertoaret til Beckmann-Sjtsjerbina spende frå barokkmusikk til musikk av unge samtidskomponistar, og i første halvdel av tiåret 1910 samarbeidde ho tett med Aleksandr Skrjabin. I memoarane sine skreiv ho:
:*«Eg er svært takknemleg og lukkeleg over ha fått høve til å samarbeide med Aleksandr [Skrjabin], det førte til at eg blei i stand til å framføre musikken i tråd med intensjonane hans. Eg har elles aldri i mitt liv arbeidd med så stor entusiasme som under besøka hos Skjrabin»*

Frå 1912 til 1918 dreiv ho ein eigen klaverskole i Moskva. Frå 1921 til 1930 var ho dosent ved konservatoriet i Moskva då ho blei assisterande professor og i 1940 professor. Ho blei evakuert til Kazan i 1942–1943. Ein syklus populære barnesongar som ho og ektemannen skreiv i tiåret 1900 blei gjenutgitt i 1947 og 1949.

Komponisten Jelena Sokolovskaja er oldebarn av Beckmann-Sjtsjerbina.

## Kjelder
*Denne artikkelen er basert på «Елена Александровна Бекман-Щербина» frå , den 21. november 2011.

## Referansar

## Litteratur
*O. Serdobolskaja (red), *Жизнь пианистки: К 125-летию со дня рождения Е. А. Бекман-Щербины* («Eit pianistliv, til 125 årsdagen for  J. Beckmann-Sjtsjerbina», Moskva, TC-Prima, 2006. 568 sider, ISBN 5-902 495-03-2

## Bakgrunnsstoff
*''Jelena Bekman-Szczerbina - biography''
Jelena Sokolovskaja

**Jelena Anatoljevna Sokolovskaja** () er ein russisk-israelsk komponist.

Ho er fjerde generasjon musikar i familien Beckman-Sjtsjerbin og oldemor hennar var den store russiske pianisten Jelena Beckmann-Sjtsjerbina (1882-1951).

Sokolovskaja studerte komposisjon ved konservatoriet i Moskva hos professor Aleksandr Pirumov og blei uteksaminert i 1994. Seinare studerte ho ved *Hochschule für Musik „Hanns Eisler“* i Berlin hos professor J. P. Dietrich.

Jelena Sokolovskaja har budd i Israel sidan 1995.

## Kjelder
*Denne artikkelen er basert på «Елена Анатольевна Соколовская» frå , den 21. november 2011.

## Bakgrunnsstoff
*Verk av Sokolovskaja på Youtube
Ellen Løchen Børresen

**Ellen Løchen Børresen** () er ein norsk rektor og lokalpolitikar for Senterpartiet. Ho var ordførar i Trøgstad kommune frå 1995 til 2007. Etter å ha vore ordførar i tolv år gjekk ho over i stillinga som rektor på Trøgstad ungdomsskole.

## Referansar
Stein Håland

**Stein Håland** () var ein norsk senterpartipolitikar som var ordførar i Spydeberg kommune frå 1996 til 2009. Håland sat i hovudstyret til Senterpartiet frå 2007 til 2009. I det direkte ordførarvalet i Spydeberg i 2005 fekk han 55&nbsp;% av stemmene.

Stein Håland hadde vore leiar i Norges Bygdeungdomslag.  I ungdommen var han på ei studiereise til 13 afrikanske land, den kom til å bety mykje for han seinare. I 1993 vart han tilsett i gruppesekretariatet til Senterpartiet på Stortinget som rådgjevar for Sp-representantane i finanskomiteen. Etter to år fekk han permisjon frå stillinga for å verte ordførar i heimkommunen.
 
Håland døydde brått medan han dreiv med gardsarbeid 9. juli 2009.

## Kjelder


**Denne artikkelen bygger på «[[:nb:Stein Håland|Stein Håland]]» frå ,  den 22. november 2011.*
Knut J. Herland

**Knut Jørgen Herland** () er ein norsk gardbrukar lokalpolitikar for Senterpartiet. Han var ordførar i Eidsberg kommune i to vender, frå 1991 til 1995, og frå 1999 til 2011. 

Ved kommunevalet i 2007 vart Herland vald til ordførar ved direkte ordførarval. 

## Kjelder
* NRK Østfold: «Kun 3 av 13 ordførerere ble gjenvalgt»

**Denne artikkelen bygger på «[[:nb:Knut J. Herland|Knut J. Herland]]» frå ,  den 22. november 2011.*
Island Girl

«**Island Girl**» er ein song av Elton John på albumet *[[Rock of the Westies]]* frå 1975. Songen vart gjeven ut som singel og nådde førsteplassen på Billboard Hot 100 i USA og 14. plass i Storbritannia i 1975. Singelen selde til gullplate same året og platina i 1995.  Det var den første singelen frå albumet.

Teksten handlar om ein prostituert i New York City og ein mann som ønskjer å ta den prostituerte med seg tilbake til Jamaica. Jenta i «Island Girl» er openbert ein mannleg prostituert sidan John syng «She's a big girl/she's standin' six-foot-three/turning tricks for the dudes in the big city». På denne tida var det ikkje kjend offentleg at Elton John var homofil. Året etter sa han i Rolling Stone at han var biseksuell og i 1988 stadfesta han at han var homofil, då han offentleg annonserte eit forhold til ein annan mann.

B-sida til singelen var «Sugar on the Floor», som var skriven av Kiki Dee, som sidan song fleire duettar med Elton John, mest kjend året etter på singelen -«Don't Go Breaking My Heart».

## Medverkande
* Ray Cooper – congatrommer, tamburin, marimba
* Kiki Dee – korvokal
* James Newton Howard – ARP synthesizer, Mellotron-solo
* Davey Johnstone – Ovation guitar, slide elektrisk gitars, banjo, korvokal
* Elton John – piano, solovokal, korvokal (som «Ann Orson» i omslaget)
* Kenny Passarelli – bass, korvokal
* Roger Pope – trommer
* Caleb Quaye – akustisk gitar, korvokal

## Salslister

### Vekeslister

### Årslister

## Sales and certifications

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Island Girl|Island Girl]]» frå ,  den 22. november 2011.* 
*** oppgav desse kjeldene:*

## Bakgrunnsstoff
*
Grow Some Funk of Your Own

«**Grow Some Funk of Your Own**» er ein song av Elton John på albumet *[[Rock of the Westies]]* frå 1975. Han vart gjeven ut som singel i 1976 som ei dobbel A-side i lag med «I Feel Like a Bullet (In the Gun of Robert Ford)». Songen vert rekna som ein av dei tyngre rockesongane til John. Singelen nådde 14. plass på Billboard Hot 100 i USA. 

## Medverkande
* Ray Cooper – kastanjettar, tamburin, bjølletre, vibrafon
* Kiki Dee – korvokal
* Davey Johnstone – elektrisk gitar, korvokal
* Elton John – piano, vokal
* Kenny Passarelli – bass, korvokal
* Roger Pope – trommer
* Caleb Quaye – elektrisk gitar, korvokal

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Grow Some Funk of Your Own|Grow Some Funk of Your Own]]» frå ,  den 22. november 2011.*  
 

## Bakgrunnsstoff
*
I Feel Like a Bullet (In the Gun of Robert Ford)

«**I Feel Like a Bullet (In the Gun of Robert Ford)**» er ein song av den britiske songaren Elton John frå albumet *[[Rock of the Westies]]* frå 1975. 

Teksten, skriven av Bernie Taupin, samanliknar mordet på Jesse James av partnaren hans Robert Ford med ein mislykka romanse. 

Singelen vart gjeven ut som ei dobbel A-side i lag med «Grow Some Funk of Your Own» og nådde 14. plass på Billboard Hot 100 i USA i februar 1976. 

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:I Feel Like a Bullet (In the Gun of Robert Ford)|I Feel Like a Bullet (In the Gun of Robert Ford)]]» frå ,  den 22. november 2011.*
Don't Go Breaking My Heart

«**Don't Go Breaking My Heart**» er ein duett av Elton John og Kiki Dee. Han vart skriven av Elton John og Bernie Taupin under pseudonymet «Ann Orson» og «Carte Blanche» (eit ordspel på uttrykket «an horse and cart, blanche»). Songen må ikkje forvekslast med songen av Burt Bacharach/Hal David med same namn spelt inn i 1966 av Dionne Warwick.

Som med fleire av singlane til Elton John i 1970-åra vart ikkje songen gjeven ut på eit originalt album (men vart spelt inn samstundes med *[[Blue Moves]]*). Songen vart derimot gjeven ut på *[[Elton John's Greatest Hits Volume II]]* i 1977. Han har sidan vorte flytta til «Volume 3»-samlinga *[[Greatest Hits 1976–1986]]*. Utgåva av *[[Rock of the Westies]]* frå 1975 har med songen som eit bonusspor. I 2002 vart songen òg gjeven ut på *[[Elton John's Greatest Hits 1970-2002]]*.

«Don't Go Breaking My Heart» vart den første singelen til John som gjekk til topps på singellista i Storbritannia, og låg der i seks veker i midten av 1976. Songen gjekk òg til topps i USA, der han selde til gull. I Noreg nådde singelen femteplass.

I 1978 var Elton John gjest på *[[The Muppet Show]]* og framførte songen i lag med Miss Piggy. I 1985 framførte John og Dee songen på Wembley Stadium under Live Aid-konserten. I 1987 song Elton songen med Minni Mus på NBC-serien *[[Totally Minnie]]*. Han song òg songen i lag med Spice Girls på ITV-hyllesta *[[An Audience With|An Audience With Elton John]]*.

## Medverkande
* Elton John – piano, vokal
* Kiki Dee – vokal
* James Newton Howard – Fender Rhodes elektrisk piano, orkesterarrangement
* Davey Johnstone – elektrisk gitar
* Kenny Passarelli – bass
* Roger Pope – trommer
* Ray Cooper - tamburin, congatrommer, bongotrommer
* Curt Boettcher, Kiki Dee, Cindy Bullens - korvokal

## Salslister og salstrofé

### Weekly singles charts

### Årslister

### Sales and certifications

## Andre versjonar
Andre artistar som har spelt inn songen er RuPaul (i lag med ELton John), Tom Jones og Lynn Anderson, Greg Evigan og Pink Lady, The Mr. T Experience, Alien Crime Syndicate, Anne Hathaway og Jesse McCartney i filmen *[[Ella Enchanted]]*, Katie Price og Peter Andre.

Hip hop-artisten Ol' Dirty Bastard og R&B-songaren Macy Gray spelte inn ein song laus basert på «Don't Go Breaking My Heart».

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Don&#39;t Go Breaking My Heart|Don&#39;t Go Breaking My Heart]]» frå ,  den 22. november 2011.* 
*** oppgav desse kjeldene:*

## Bakgrunnsstoff
*
Odd-Ingar Widnes

**Odd-Ingar Widnes** () er ein norsk lokalpolitikar for Senterpartiet som var ordførar i Skiptvet kommune frå 1999 til 2007. Han er også konkurranseskyttar, og har mellom anna ein fjerdeplass frå NM.

Widnes er førsteamanuensis ved Institutt for matematiske realfag og teknologi ved Universitetet for miljø- og biovitenskap.

## Kjelder


**Denne artikkelen bygger på «[[:nb:Odd-Ingar Widnes|Odd-Ingar Widnes]]» frå , den 22. november 2011.*  
 

## Bakgrunnsstoff
John Thune

**John Thune** () er ein norsk gardbrukar og lokalpolitikar for Kristeleg Folkeparti. Han var ordførar i Rakkestad kommune frå 1999 til 2007 og har vore vararepresentant til Stortinget i tre periodar frå 2001.

## Referansar
Amanda Ooms

**Amanda Francisca Ooms** () er ein svensk skodespelar.

## Biografi

Far til Ooms er fødd i Nederland, og Ooms voks opp på ulike stader i Sverige og Europa. Som ung fekk ho kontakt med Suzanne Osten og hamna i hennar teaterkollektiv i Stockholm. Ooms filmdebuterte i ein film av Osten, nemleg *Bröderna Mozart* frå 1986. Neste film ho spelte i var den norske Hotel St. Pauli frå 1988.

I 1989 spelte Ooms den kvinnelege hovudrolla i den norske filmen *[[filmen Karachi|Karachi]]* av Oddvar Einarson, m.a. saman med Jon Eikemo. Filmen handla om narkotikahandel til Noreg frå Karachi i Pakistan. Ooms vann Amandaprisen for 1989 i klassen *beste kvinnelege hovudrolle* for filmprestasjonen.

På 1990-talet tok Ooms sin karriere internasjonale dimensjonar, og ho har m.a. spelt med Donald Sutherland og Alan Rickman.
I tillegg til skodespelarkarrieren er Amanda Ooms både kunstnar, forfattar og omsetjar. Ho har sjølv gjeve ut to romanar, og ho har sett om fleire skodespel til svensk.

## Kjelder


**Denne artikkelen byggjer på «[[:sv:Amanda Ooms|Amanda Ooms]]» frå ,  den 22. november 2011.*  
**Artikkelen byggjer også på «[[:no:Karachi (film)|Karachi (film)]]» frå ,  den 22. november 2011.*
Mikhail Ippolitov-Ivanov

**Mikhail Mikhailovitsj Ippolitov-Ivanov** () var ein russisk komponist og dirigent.

Det mest kjende verket hans er *Kaukasiske skisser*, suite Nr. 1 op. 10 (1894).

## Liv
Ippolitov-Ivanov var handverkarson. Han blei fødd som Mikhail Mikhailowitsj Ivanov, men for ikkje å bli forveksla med ein eldre komponist, tok han i 1881 namnet til mora som mellomnamn. I tida 1872 til 1875 var han korsongar ved Isakskatedralen i St. Peterburg. Frå 1875 følgde han eit studium i komposisjon hos Nikolaj Rimskij-Korsakov ved konservatoriet i byen, og avslutta dette med gode resultat i 1882. Same år reiste han til Tbilisi for å arbeide som rektor på musikkskolen - som snart blei gjort om til konservatorium. I 1893 fekk han eit professorat i komposisjon ved konservatoriet i Moskva og forlet Tiblisi. Frå 1905 til 1922 var han rektor ved Moskva-konservatoriet. I 1924 var han for eit år rektor ved konservatoriet i Tbilisi og frå året etter ved Bolsjojteateret i Moskva. Han gav òg ut musikkvitskapelege skrift, til dømes over georgiske folketonar. Av dei mange elevane hans kan Reinhold Glière, Sergej Vasilenko, Edouard Grikurov og Zakaria Paliasjvili nemnast.

## Stil
Læraren Rimskij-Korsakov sin stil var ei tydeleg rettesnor for Ippolitov-Ivanov. Eit utslag av dette er ei briljant orkestrering og ei symfonisk behandling av folkemusikktema. Stilen står òg den om lag jamaldrande Aleksandr Glazunov nær, men Ippolitov-Ivanov baserte i enda sterkare grad musikken sin på folklore. I tillegg fekk han nær kontakt med kaukasisk folkemusikk gjennom sine elleve år i Tblilisi, så til forskjell fra Glazunov konsentrerte han seg ikkje berre om russisk folklore. Seinare arbeidde Ippolitov-Ivanov intensivt med musikken til tyrkiske folkeslag. Han hadde sansen for dramatikk og effektfulle vendingar, og var ein utprega orkesterkomponist. Harmonikken var rotfest i russisk nasjonalromantikk; musikalske nyvinningar viste han ingen interesse for. I sovjettida medverka han aktivt til nyorganiseringa av musikklivet og da «Sosialistisk realisme» blei lansert som musikkdoktrine i 1932, var han ein av dei ivrigaste tilhengarane av denne ideologien som stod tett opp til hans eiga kunstoppfatning. Ippolitov-Ivanov var på ingen måte ein nyskapar, men verka hans viser at han hadde eit godt grep om musikkhandverket.

## Kjelder
*Denne artikkelen er hovudsakleg basert på «» frå , den 23. november 2011.

## Bakgrunnsstoff
* 
* Verkforteikning i det russiske musikkarkiv
* Mikhail Mikhaylovich Ippolitov-Ivanov
* Kort biografi
* 
*
Kjell Løkke

**Kjell Arild Løkke** () er ein norsk lokalpolitikar for Arbeidarpartiet. Han var ordførar i Råde kommune frå 2003 til 2011.

## Referansar
Andrea Mantegna

**Andrea Mantegna** () var ein italiensk kunstmålar og gravør under renessansen. Han var aktiv i Mantova.

## Liv og verk
Mantegna var fødd i ein landsby ved Padova. Han var son til ein snikkar og voks opp i enkle kår. I barneåra var han gjætar. Elleve år gammal byrja han, grunna sitt talent for teikning, i lære hos Francesco Squarcione i Padova, samstundes med Giovanni Bellini. Hans fyrste arbeid var ei altartavle. Her gjekk han i lære til i 1447 rauk uklar med læremeisteren. Deretter gjekk han i teneste hos markgreven av Gonzaga i Mantova. Frå 1456 var han hoffmålar hos Gonzaga, med eit avbrot i 1488/89 då han hadde oppdrag i Firenze, Pisa og Roma. I Roma arbeidde han med å lage måleri til det apostoliske palasset for pave Innocens VIII.

Mantegna var sterkt påverka av bilethoggaren Donatello. Beundringa hans for den romerske antikken påverka i sin tur både svogeren Giovanni Bellini og Albrecht Dürer. I  verka sine nytta Mantegna ofte eit ekstremt perspektiv, kombinert med relieff parallelt med biletplanet. Fargane står ofte skarpt mot einannan, det kroppslege er grundig framstilt. Bileta hans var ofte meir realistiske enn Bellini sine; figurane hadde meir individuelle drag.

I takfresken i *Camera degli Sposi* i Palazzo Ducale i Mantova framstilte Mantegna for fyrste gong i den vesterlandske kunsten eit perspektiv som viser ei opning mot himmelen. Opninga er ramma inn av ein balustrade der englar, menneske og dyr tittar ned. Denne djerve komposisjonen, kalla *sotto in sù*, med sitt underperspektiv og sterkt forkorta framstilling, vart eit forbilde for seinare kunstnarar, særleg under barokken.

Han var gift med systera til Bellini, og hadde tre søner som også var målarar. Correggio og Raibolini er dei mest kjende elevane hans.

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:de:Andrea Mantegna|Andrea Mantegna]]» frå ,  den 22. november 2011.*  
 
## Bakgrunnsstoff
Marcus Aurelius av Romarriket

**Marcus Aurelius** () var romersk keisar 161-180. Han forfatta *[[Til meg selv]]*, og er rekna som ein av dei fremste stoiske filosofane.

Marcus Aurelius blei fødd som **Marcus Annius Verus** og var av spanskætta patrisiarslekt. Far hans døydde tidleg, og han voks opp saman med mora og farfaren i nærleiken av Keisarpalasset i Roma. Han utmerkte seg tidleg hjå den dåverande keisar Hadrian. På dødsleiet adopterte Hadrian den komande keisar Pius, som så adopterte Marcus Aurelius. Frå 138 til 145 konsentrerte Aurelius seg om studiene, og fekk ei grundig utdanning i i retorikk, jus og statsstell. Frå 147 deltok han i regjeringa til adoptivfaren. Etter at Pius døydde i 161 blei han keisar under namnet Marcus Aurelius Antoninus (Pius), men hadde adoptivbroren Lucius Aurelius Verus som medregent fram til denne døydde i 169.

Jamvel om Aurelius var ein filosofisk, fredsæl mann, blei keisartida hans prega av stadige konfliktar, og han blei nøydd til å føre ei rad forsvarskrigar fram til sin død. Frå 161 utkjempa han ein krig mot Partia, Romarrikets gamle erkefiendar i aust. Denne konflikten opphøyrde i 166, men blei etterfølgd av krig same året mot ei germansk folkegruppe som hadde kryssa Brennerpasset. I 173 måtte Aurelius til fronten enno ein gong, etter at det kom til krig med eit rytterfolk på steppene i Austeuropa, før han i 174 igjen nedkjempa ei germansk folkegruppe. I tillegg blei Italia i denne perioden råka av fleire epidemiar og naturkatastrofar. I år 177 tok han sonen Commodus som medkeisar, og braut dermed tradisjonen der keisaren valde sin etterfølgjar ved adopsjon. Same året reiste han til fronten for igjen å kjempe mot germanske stammar. Han døydde under felttoget i 180, moglegvis ved dagens Mitrovic ved elva Save, eller i Wien.

Trass i alle konfliktene var Aurelius rekna for å vere ein mild og human herskar. Han forsøkte å gjere den romerske lovgivinga meir rettferdig, og prøvde å lette skadeverknadene frå pest og naturkatastrofar gjennom gåver og ettergjeving av skatt. Aurelius sin personlegdom kjem kanskje best fram gjennom dei tolv kapitla som utgjer *Til meg selv*. Her skildrar han ei mild stoisk livshaldning etter mønster av Epiktet og Seneca. Boka er skriven på gresk, og forfatta medan Aurelius oppheldt seg ved krigsfronten. I boka legg han vekt på sjølvprøving og god opptreden overfor andre menneske. Han uttrykkjer ei tru på eit forsyn som ordnar alt til det beste, og han understrekar at alle menneske er del av den same naturen.

## Kjelder
* Denne artikkelen baserer seg heilt eller delvis på det danske Salmonsens konversationsleksikon 2. utgåve (1915–1930).
* «Innledning» av Rebecca Hammering Bang i Aurelius, Marcus. *Til meg selv*. Cappelen, Oslo 2004.
Aud-Kristin Løken

**Aud-Kristin Løken** () er ein norsk lokalpolitikar for Høgre. Ho var ordførar i Rygge kommune frå 1999 til 2007 og varaordførar frå 2007 til 2011.

## Referansar
Zakaria Paliasjvili

**Zakaria Paliasjvili** () var ein georgisk komponist som knytte saman klassisk europeisk musikk med georgisk folkemusikk.

Han skreiv musikken til den georgiske nasjonalsongen, «Tavisupleba», som landet har hatt sidan 2004.

Paliasjvili publiserte eigne komposisijonar frå 1905; nokon eksempel er *Akhal aghnago sulo*, *Lullaby*, *Mravaljamieri* og *Georgische Liturgien*. Hovudverka er operaene *Abesalom og Eteri* (1919), *Daisi* (1923, betyr «skumring», ) og *Latavra* (1928) som alle blei uroppført i Tbilisi. I 1927 skreiv han ei seremoniell kantate til tiårsdagen for Oktoberrevolusjonen. Ellers skreiv han *Georgisk suite*, romansar og korverk.

Han samla og spelte inn 300 georgiske folketonar. 

Motiv frå *Abesalom og Eteri* og *Daisi* dannar grunnlaget for nasjonalsongen til Georgia. *Det Statlege teateret for opera og ballett* i Tblisi har fått namn etter Paliasjvili og den georgiske to-lari setelen har eit portrett av han.

## Verk
* Z. P. Paliasvili: *Absalom da Et’eri. opera 4 mok’medebad*. Libreto P. Mirianasvilisa. [Klavierausz.], Saxelmcip'o Gamomc'emloba Sabcot'a Sak'art'velo, Tbilisi 1961
* Zakhary Paliashvili: *Daisi. Opera v trekh de’istvi’i’akh*. Libretto V. Guniia. Russkii tekst e. Aleksandrovoi Redaktsiia Vakhtanga Paliashvili. Partitura, 1960

## Merknadar

## Litteratur
* L. Zambaxije: *Zak’aria P’aliasvili*. Ganatleba, Tbilisi 1966
* Vladimir Grigorevich Donadze: *Zakharii Paliashvili*. Muzyka, Moskva 1971
* W. Tschintschaladse (red.): *Museumsführer durch die Ausstellung "S. Paliaschwilis Leben und Schaffen"*. Dom-Muzej Zacharija Paliasvili, Tbilisi 1969
* Stanley Sadie: *[[Grove Dictionary of Music and Musicians|The New Grove dictionary of music and musicians]]*. Vol. 19 Paliashvili to Pohle, 2.ed, Macmillan, London 2001, ISBN 0-333-60800-3, ISBN 1-56159-239-0

## Bakgrunnsstoff
* Biografi på klasika.info
* Biografi  på eng.kavkaz.memo.ru
* Kortversjon av operaen ''Absalom og Eteri''
Torbjørn Meyer

**Torbjørn Meyer** () er ein norsk lokalpolitikar for Senterpartiet. Han var ordførar i Våler kommune i Østfold frå 2003 til 2007.

Før han vart ordførar var han kyrkjeverje i Våler kommune.

## Referansar
Åse Hammerhei

**Åse Hammerhei** () er ein norsk lokalpolitikar for Arbeidarpartiet. Ho var ordførar i Hobøl kommune frå 2003 til 2007.

## Referansar
Sorry Seems to Be the Hardest Word

«**Sorry Seems to Be the Hardest Word**» er ein song skriven av Elton John og Bernie Taupin. Han vart spelt inn av Elton John og utgjeven i 1976, både som singel og på albumet *[[Blue Moves]]*. Det var den andre singelen hans på Rocket Records. Songen er ein sørgmodig ballade om eit romantisk forhold som er i ferd med å falle saman. Det var òg ein av dei få songane der Elton John sjølv skreiv det meste av teksten. Normalt var det Taupin som skreiv teksten på John-Taupin-songane. 

Songen var ein hitt i USA og Storbritannia og nådde 11. plass i Storbritannia og sjetteplass i USA. Songen selde til gullplate i USA i 1977.

Songen vart òg gjeven ut på *[[Elton John's Greatest Hits Volume II|Greatest Hits Volume II]]* året etter, men på grunn av opphavsrettsårsaker finst han ikkje lenger på noverande utgåver av dette albumet. Han finst no på *[[Greatest Hits 1976-1986 av Elton John|Greatest Hits 1976-1986]]*, *[[The Very Best of Elton John]]* og på *[[Greatest Hits 1970-2002]]*, samt fleire andre samleplater. 

Songen vert òg nytta mykje i filmen *[[Slap Shot]]* frå 1977. 

## Medverkande
* Ray Cooper – vibrafon
* Carl Fortina – trekkspel
* James Newton Howard – elektrisk piano, strykararrangement
* Elton John – piano, vokal
* Kenny Passarelli – bass

### Sal og salstrofe

## Blue-versjonen

I 2002 vart songen spelt inn av det engelske gutebandet Blue for det andre studioalbumet sitt, *[[One Love av Blue|One Love]]* (2002). Songen vart spelt inn i samarbeid med Elton John og var den andre singelen frå albumet. Han gjekk til topps på UK Singles Chart den 15. desember 2002.

### Salslister og salstrofé

#### Vekeslister

#### Årslister

#### Sal og salstrofé

## Andre versjonar
Songen er spelt inn av mange andre artistar frå country til R&B. 

I 1994 spelte countryartistane Suzy Bogguss og Chet Atkins inn songen. Eit år seinare spelte den argentinske artisten Pedro Aznar songen inn på spansk som «Ya no hay forma de pedir perdón».

I 1997 vart songen spelt inn av Steven Houghton.

Joe Cocker spelte inn songen for hyllestalbumet til Elton John/Bernie Taupin, *[[Two Rooms: Celebrating the Songs of Elton John & Bernie Taupin]]* i 1991. I 2004 vart det gjeven ut tre versjonar. Først av Ray Charles og Elton John  i lag som ein «duett» på Charles-albumet *[[Genius Loves Company]]*, som kom ut etter han døydde. Det var ein av dei aller siste songane Charles spelte inn. Mary J. Blige spelte så inn songen for filmen *[[Bridget Jones: The Edge of Reason]]*. Kenny G spelte han så inn med Richard Marx for albumet *[[At Last...The Duets Album]]*. 

I 2006 spelte saksofonisten Michael Lington inn songen for albumet *A Song for You*.

Sarah Darling spelte in songen i 2001 for albumet *[[Angels & Devils av Sarah Darling|Angels & Devils]]*.
## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Sorry Seems to Be the Hardest Word|Sorry Seems to Be the Hardest Word]]» frå ,  den 23. november 2011.* 
*** oppgav desse kjeldene:*
Bite Your Lip (Get Up and Dance!)

«**Bite Your Lip (Get Up and Dance!)**» er ein song av Elton John med tekst av Bernie Taupin. Han er den siste songen på albumet *[[Blue Moves]]* frå 1976, og kom ut som singel to månader etter albumet kom ut. B-sida er «Chameleon», ein annan song frå albumet. Singelen nådde 28. plass i både USA og Storbritannia. 

Songen er ein typisk partysong, inspirert av musikken på denne tida. Dei siste fire minutta av songen består av bandet som nesten jammar, medan eit kor av songarar syng *«Bite your lip - get up, get up and dance!»*. Denne delen av songen er meir eller mindre i discostil. 

## Medverkande
* Elton John - Piano, vokal
* Davey Johnstone - gitar
* Caleb Quaye - gitar
* Kenny Passarelli - bass
* James Newton-Howard - synthesizer
* Roger Pope - Trommer
* Ray Cooper - perkusjon

Òg medverkande:

* The Cornerstone Institutional Baptist and Southern California Community Choir
* The Gene Page Strings

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Bite Your Lip (Get Up and Dance!)|Bite Your Lip (Get Up and Dance!)]]» frå ,  den 23. november 2011.*
Crazy Water

«**Crazy Water**» er ein song av Elton John med tekst av Bernie Taupin. Det er den sjuande songen på albumet *[[Blue Moves]]* frå 1976. Songen vart gjeven ut som singel i Storbritannia i 1977 der han nådde 27. plass på singellista. Songen nådde òg listene i Skandinavia og Sveits. 

## Medverkande
*Elton John – piano, vokal
*Paul Buckmaster – dirigent
*Cindy Bullens – korvokal
*Ray Cooper – perkusjon
*Martyn Ford – strykarar
*Ron Hicklin – korvokal
*Bruce Johnston – korvokal
*Davey Johnstone – elektrisk gitar
*Jon Joyce – korvokal
*Gene Morford – korvokal
*James Newton-Howard – clavinet
*Kenny Passarelli – bassgitar
*Roger Pope – trommer
*Caleb Quaye – elektrisk gitar
*Toni Tennille – korvokal

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Crazy Water|Crazy Water]]» frå ,  den 23. november 2011.*  
 

## Bakgrunnsstoff
*
The Goaldigger's Song

«**The Goaldigger's Song**» er ein støttesingel av Elton John, som kom ut i 1977. Songen er skriven for og om eit britisk fotballag. På denne tida budde Elton John i London, og dei einaste gongane han gjekk ut var når han skulle sjå Watford F.C., fotballaget han støtta. Singelen gjekk aldri inn på lista nokon stad, sidan han vart trykt i lite opplag. Berre 500 eksemplar vart trykte, og kvar av dei var signerte av Elton John. 

Songen vart skriven, komponert og framført av Elton John aleine, og har sidan singelutgjevinga aldri blitt gjeven ut på ny. 

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:The Goaldigger&#39;s Song|The Goaldigger&#39;s Song]]» frå ,  den 23. november 2011.*
Ego av Elton John

«**Ego**» er ein song av Elton John med tekst av Bernie Taupin. Han vart gjeven ut som ein singel tidleg i 1978, og kom ikkje med på albumet som kom ut seinare på året, *[[A Single Man]]*. Songen vart derimot i 1998 gjeven ut som eit bonusspor på dette albumet. 

Singelen gjorde det heller dårleg og nådde 34. plass i både Storbritannia og USA. Det vart laga ein musikkvideo til songen, og var på den tida den dyraste videoen som var laga av sitt slag. 

## Medverkande
*Elton John - piano, vokal, synthesizerar, organ
*Tim Renwick - gitarar
*Clive Franks - bass
*Steve Holly - Trommer
*Ray Cooper - perkusjon, togfløyte
*Paul Buckmaster - orkesterarrangement

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Ego (Elton John song)|Ego (Elton John song)]]» frå ,  den 23. november 2011.*
The Thom Bell Sessions

***The Thom Bell Sessions*** er ein EP spelt inn av Elton John hausten 1977, men først gjeven ut av MCA Records i juni 1979. Prosjektet var ein avstikkar for John på denne tida. Fram til då hadde han nesten berre arbeidd med tekstforfattar Bernie Taupin og plateprodusent Gus Dudgeon. I tillegg nytta ikkje John det faste bandet sitt. 

Prosjektet førte John i lag med den legendariske R&B-låtskrivaren og produsenten Thom Bell, som tidlegare hadde arbeidd med artistar som The Stylistics, The Delfonics og The Spinners. Visstnok vart forholdet mellom produsenten og artisten vanskeleg ganske raskt, og innspelinga enda før dei fekk spelt inn eit heilt album. Bell produserte alle songane og var medlåtskrivar på den eine songen i lag med nevøen LeRoy Bell og Casey James, som i lag utgjorde den populære duoen Bell & James. Bell og James skreiv dei andre songane på EPen. 

Minst seks songar vart spelt inn i 1977, men berre tre av dei vart gjeven ut på ein 12" EP i 1979. Prosjektet førte til ein Topp 10-singel, «Mama Can't Buy You Love», som nådde 9. plass i USA i 1979. Ti år seinare gav MCA Records ut *[[The Complete Thom Bell Sessions]]*, med fleire songar som vart spelte inn under prosjektet. 

## Innhald

## CD-versjon ''The Complete Thom Bell Sessions''
I februar 1989 gav MCA Records ut denne på CD, med tre songar i tillegg.

#Nice and Slow (Elton John-Bernie Taupin-T. Bell)
#Country Love Song (L. Bell-C. James)
#Shine on Through (Elton John-G. Osborne)
#Mama Can't Buy You Love (L. Bell-C. James)
#Are You Ready for Love (L. Bell-C. James)
#Three Way Love Affair (L. Bell-C. James)

## Sjå òg
* The Complete Thom Bell Sessions

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:The Thom Bell Sessions|The Thom Bell Sessions]]» frå ,  den 23. november 2011.* 
*** oppgav desse kjeldene:*
Part-Time Love

«**Part-Time Love**» er ein song skriven av Elton John med tekst av Gary Osborne for albumet *[[A Single Man]]* frå 1978. Songen vart fjerna frå albumet då dette vart gjeve ut i Sovjetunionen. Singelen nådde 15. plass i Storbritannia og 21. plass i USA.

Sologitaren på songen er spelt av Davey Johnstone, som hadde spelt med Elton John i lang tid.

## Medverkande
*Elton John - piano, vokal
*Tim Renwick - gitarar
*Clive Franks - bass
*Steve Holly - Trommer
*Ray Cooper - perkusjon
*Vicki Brown - korvokal
*Joanne Stone - korvokal
*Stevie Lange - korvokal
*Gary Osborne - korvokal
*Chris Thompson - korvokal
*Davey Johnstone - korvokal, sologitar
*Paul Buckmaster - orkesterarrangement

## Salslister

### Vekeslister

### Årslister

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Part-Time Love|Part-Time Love]]» frå ,  den 23. november 2011.*
Are You Ready for Love

«**Are You Ready for Love**» er ein song av Elton John i 1977, og vart først gjeven ut i Storbritannia i 1979 på EPen *[[The Thom Bell Sessions]]*.  Songen var skriven av Leroy Bell, Thom Bell og Casey James, og vart produsert i Philadelphia av Thom Bell. Medan songen «Mama Can't Buy You Love» frå den same EPen nådde listene i 1979, selde denne singelen berre middels.

I 2003 vart songen remiksa av Ashley Beedle og gjeven ut som ein 12" vinylsingel og gjekk til topps i Storbritannia då han kom ut etter at songen vart nytta i reklamen for Premier League-sesongen på Sky Sports det året. Singelen vart dermed den femte førsteplassen i Storbritannia.

## Salslister

## Andre versjonar
Songen vart spelt av The Kooks i lag med Buena Vista Social Club i 2007 på albumet *[[Rhythms del Mundo Classics]]*.

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Are You Ready for Love|Are You Ready for Love]]» frå ,  den 23. november 2011.* 
*** oppgav desse kjeldene:*

## Bakgrunnsstoff
*
Song for Guy

«**Song for Guy**» er eit nesten instrumentalt musikkstykke av Elton John. Det er den siste songen på albumet hans *[[A Single Man]]* frå 1978.

Elton John sa sjølv dette om singel i plateomslaget: 

*«...Eg skreiv denne songen ein sundag, og såg for meg meg sjølv flyte ut i rommet og sjå ned på min eigen kropp. Eg førestilte meg sjølv døy. Med desse tankane i meg skreiv eg denne songen om døden. Dagen etter fekk eg vite at Guy (Burchett), vår 17 år gamle bodbringar, hadde omkomme i ei motorsykkelulukke dagen før. Guy døydde den dagen eg skreiv denne songen.»*

Songen er bygd opp av piano, ein trommemaskin og synthesizerar. Mot slutten av songen syng Elton John *«Life, isn't everything»* fleire gonger. 

Singelen nådde fjerdeplassen i Storbritannia. Han vart ikkje gjeven ut i USA før mars 1979 og nådde då berre 110. plass. 

## Medverkande
*Elton John - piano, mellotron, polymoog, synthesizer, tekst
*Ray Cooper - windchime, shaker
*Clive Franks - bass

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Song for Guy|Song for Guy]]» frå ,  den 23. november 2011.* 
*** oppgav desse kjeldene:*



## Bakgrunnsstoff
*
Mama Can't Buy You Love

«**Mama Can't Buy You Love**» er ein song av Elton John frå EPen *[[The Thom Bell Sessions]]*.  Songen vart skriven av LeRoy Bell og Casey James (frå Bell & James) og var den første Topp 10-hitten til John i USA på nesten tre år, då han nådde niandeplass der i august 1979.

## Salslister

### Vekeslister

### Årslister

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Mama Can&#39;t Buy You Love|Mama Can&#39;t Buy You Love]]» frå ,  den 23. november 2011.* 
*** oppgav desse kjeldene:*

## Bakgrunnsstoff
*
Albumet Lady Samantha

***Lady Samantha*** er eit samlealbum av Elton John som kom ut i 1980. Albumet inneheld sjeldne opptak og B-sider frå dei tidlege dagane av karrieren hans. Ei tidlegare utgåve med same innhald vart gjeven ut i Storbritannia i 1974. Det vart då berre gjeven ut på 8-spors lydband og kassett på den tida, medan LP-versjonen hadde eit anna plateomslag. 

Plata vart gjeven ut på CD av DJM i 1988 og på ny med betre lyd av Polygram i 1998.

## Innhald

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Lady Samantha (album)|Lady Samantha (album)]]» frå ,  den 23. november 2011.*