Trans av Neil Young

***Trans*** er det 14. albumet til Neil Young og kom ut 29. desember 1982. Det vart delvis spelt inn og gjeven ut under den vidgjetne Geffen-tida hans i 1980-åra. *Trans* gjorde mange tilhengjarar desorienterte. Somme meinte at albumet var ei satirisk melding som Young prøvde å sende ut om kva retning musikken tok i framtida. Young bruker mykje vocoder på fem av ni songar. Sjølv om albumet vart dårleg motteke, peikar kritikarar på at det er mange sterke melodiar der og at Young med albumet strekkjer seg mot nye musikalske miljø, slik han hadde gjort det med *[[Rust Never Sleeps]]* og seinare mot grunge-miljøet.

## Bakgrunn
I 1982 forlet Young Reprise Records, som hadde vore plateselskapet hans sidan 1968, til fordel for Geffen Records &mdash; selskapet som vart grunnlagd og var eigd av David Geffen, som hadde arbeidd med Young som manager for Crosby, Stills, Nash & Young. Kontrakten til Young garanterte han $1 million per album, samt total kreativ kontroll over det han gav ut.

Det første albumet Young gav Geffen var *Island in the Sun*, eit album han hadde spelt inn hausten 1981. I følgje Young var det «ei tropisk sak, om segling, gamle sivilisasjonar, øyar og vatn.» Geffen avslo *Island in the Sun,* og ønskte at Young skulle spele inn eit nytt album og ikkje noko han hadde skapt medan han framleis var under kontrakt med Reprise.

På denne tida var Young sterkt oppteken med å ta seg av sonen sin, Ben, som var fødd med cerebral parese og ikkje kunne snakke. Young valde å spele inn songar med vocoder både som eit nikk til dei elektroniske eksperimenta til det tyske bandet Kraftwerk og fordi det forvrengde talen hans &mdash; noko som reflekterte forsøka hans på å kommunisere med sonen. Neil Young: «På den tida prøvde han å finne ein måte å snakke på, å kommunisere med folk på. Det er det Trans handlar om, og det er derfor på plata at du veit at eg seier noko, men du kan ikkje forstå kva det er. Det er nøyaktig den same kjensla eg får frå sonen min»

Young spelte inn seks nye songar for *Trans*, inkludert ei nyinnspeling av Young sin Buffalo Springfield-song «Mr. Soul» frå det andre albumet deira, *[[Buffalo Springfield Again]]*. Han fylte albumet med tre songar som var meint for *Island in the Sun*: «Little Thing Called Love», «Hold on to Your Love» og «Like an Inca». Ein song, «If You Got Love», var trykt på plateomslaget, men var ikkje på albumet etter at Young ombestemte seg i siste sekund.

Utdrag frå fleire songar finst i filmen til Young, *[[Human Highway]]* frå 1982.

*Trans* og det neste albumet *[[Everybody's Rockin']]* gjorde at Geffen i 1983 saksøkte Young fordi han med vilje lagde ukommersiell musikk som ikkje representerte det Young tidlegare hadde gjort.

## Innhald

## Medverkande
*Neil Young – vokal, vocoder, gitar, bass, Synclavier, elektrisk piano
*Nils Lofgren – gitar, piano, orgel, elektrisk piano, Synclavier, korvokal, vocoder
*Ben Keith – pedalsteelgitar, slidegitar, korvokal
*Frank Sampedro – gitar, stringman
*Bruce Palmer, Billy Talbot – bass
*Ralph Molina – trommer, korvokal
*Joe Lala – perkusjon, korvokal

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Trans (album)|Trans (album)]]» frå ,  den 29. oktober 2010.* 
*** oppgav desse kjeldene:*

## Bakgrunnsstoff
*Tekstar på HyperRust.org