open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
You Can't Hurry Love

«**You Can't Hurry Love**» er ein song frå 1966 som opphavleg vart spelt inn av The Supremes for Motown.

Han vart skriven og produsert av produksjonslaget til Motown, Holland–Dozier–Holland og gjekk heilt til topps på den amerikanske ''Billboard'' pop-lista, nådde Topp 5 i Storbritannia og Topp 10 i Australia då han kom ut på seinsommaren 1966. Seksten år seinare gjekk han igjen til topps på listene då Phil Collins spelte inn ein versjon av songen. Denne gjekk til topps i Storbritannia i januar 1983.

## Historie

Songen handlar om minnet om oppfordringa frå ei mor («My mama said 'you can't hurry love/No you just have to wait'») som fortel dottera si om å vere tolmodig og at ho vil finne den rette ein dag. Dette er eit døme på sterk innverknad frå gospel i mykje av R&B og soulmusikk. «You Can't Hurry Love» syner òg utviklinga av stilen til The Supremes, som flytta seg frå den tidlegare tenåringspopen til meir modne tema og musikalske arrangement. Denne songen og «You Keep Me Hangin' On» vart gjort ferdige i lag, og Motown valde å gje ut denne songen som den første singelen.

«You Can't Hurry Love» er ein av signaturlåtane til både the Supremes og Motown. Singelen vart den sjuande singelen til The Supremes som gjekk til topps i USA, og låg på toppen av  ''Billboard'' Hot 100 i to veker frå 4. til 17. september 1966. Han låg òg øvst på soul-lista i to veker. gruppa framførte songen på CBS-showet *[[The Ed Sullivan Show]]* sundag 25. september 1966.

«You Can't Hurry Love» var den andre singelen frå Supremes-albumet *[[The Supremes A' Go-Go]]*. The Supremes-v-ersjonen av songen vart innlemma i Rock and Roll Hall of Fame-samlinga over dei 500 songane som forma rock and roll.

The Supremes gav òg ut sin eigen italienskspråklege versjon av songen: *L'amore verrà* (Love will come).

### Medverkande
* Solovokal av Diana Ross
* Korvokal av Mary Wilson og Marlene Barrow
* Instrument av The Funk Brothers

### Lister

## Phil Collins

Den mest kjende coverversjonen av songen kom ut seint i 1982 som ein singel av Phil Collins frå det andre soloalbumet hans, *[[Hello, I Must Be Going!]]* Versjonen til Collins nådde toppen av singellista i Storbritannia (og vart den første topplasseringa hans i heimlandet) og 10. plass i USA.  Collins hadde tidlegare gjeve ut andre sine songar på albuma sine (Genesis sin «Behind the Lines» og The Beatles sin «Tomorrow Never Knows» på *[[Face Value]]*), men «You Can't Hurry Love» var den første han gav ut som singel. Collins-versjonen var opningssporet på den aller første *[[Now That's What I Call Music]]*-samleplata.

### Medverkande
*Phil Collins - trommer, vokal, tamburin
*Daryl Stuermer - gitar
*John Giblin - bass
*Peter Robinson - piano, klokkespel, vibrafon
*Strykarar arrangert av Martyn Ford

### Lister

## Andre versjonar
Andre artistar som har spelt «You Can't Hurry Love» er mellom andre Stray Cats og Dixie Chicks.

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:You Can&#39;t Hurry Love|You Can&#39;t Hurry Love]]» frå ,  den 6. februar 2013.* 
*** oppgav desse kjeldene:*
I Missed Again

«**I Missed Again**» er ein song av Phil Collins frå albumet *[[Face Value]]* i 1981. 

Songen handlar om sinnet og frustrasjonen Collins kjende etter det første ekteskapet hans gjekk i oppløysing, som mange andre songar på albumet. Den originale demoen hadde namnet «I Miss You, Babe» og teksten var langt tristare. Han skreiv om teksten, gav songen eit anna temp og kalla han «I Missed Again» i eit forsøk på å gjere han meir morsom enn trist, som Collins sa under *[[Classic Albums]]* «Making of *Face Value*». Demoen finst som på singelen «If Leaving Me Is Easy».

Songen var den første singelen frå *Face Value* i USA og nådde 19. plass på Billboard Hot 100 i mai 1981. Singelen nådde òg topp 20 i Storbritannia.

I videoen for songen ser ein Collins med ein kvit bakgrunn som syng og mimar dei forskjellige instrumenta. 

Saksofonsoloen på songen vert spelt av ein av dei mest kjende jazzmusikarane i Storbritannia, Ronnie Scott.

## Salslister

### Vekeslister

### Årslister

## Medverkande
#«I Missed Again»
#*Phil Collins – piano, vokal, trommer, Prophet 5 
#*John Giblin – bassgitar
#*Daryl Stuermer – gitar
#*The Phenix Horns:
#**Don Myrick – tenorsaksofon
#**Louis Satterfield – trombone
#**Rahmlee Michael Davis – trompet
#**Michael Harris – trompet
#*Ronnie Scott – tenorsaksofonsolo
#*L. Shankar – fiolin
#«I'm Not Moving»
#*Phil Collins – vokal, trommer, perkusjon, piano, Prophet 5, Roland VP-330 vocoder
#*John Giblin – bass

*Gavin Cochrane – fotografi

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:I Missed Again|I Missed Again]]» frå ,  den 17. mars 2020.* 
*** oppgav desse kjeldene:*

## Bakgrunnsstoff
*
Nordiske greiner under vinter-OL 1994

**Nordiske greiner** på ski under vinter-OL 1994 på Lillehammer bestod av 15 øvingar. Fem av øvingane var for kvinner, alle i langrenn, medan resten var for menn. Mennene tevla både i langrenn, kombinert og skihopping. Langrenssøvingane vart avvikla kring Birkebeineren skistadion, hopprenna i Lysgårdsbakkene.

## Langrenn menn
### 10 km klassisk stil



**Dato**: 17. februar 1994

### 10 + 15 km jaktstart



**Dato**: 19. februar 1994

### 30 km fristil



**Dato**: 14. februar 1994

### 50 km klassisk stil



**Dato**: 27. februar 1994

### 4 x 10 km stafett




## Langrenn kvinner
### 5 km klassisk stil



**Dato**: 15. februar 1994

### 10 km jaktstart



**Dato**: 17. februar 1994

### 15 km fristil



**Dato**: 13. februar 1994

### 30 km klassisk stil



**Dato**: 24. februar 1994

### 4 x 5 km stafett



**Dato**: 21. februar 1994

## Kombinert
## Normalprogram (Normalbakke/15 km)



Dato: 19. og 20. februar

## Lagtevling



Dato: 23. og 24. februar

## Skihopping
### Normalbakken (K90)



Dato: 25. februar

### Storbakken (K120)



Dato: 20. februar

### Lag

## Medaljeoversyn

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:nb:Nordiske greiner under vinter-OL 1994|Nordiske greiner under vinter-OL 1994]]» frå ,  den 6. februar 2013.*  
**Denne artikkelen bygger på «[[:de:Olympische Winterspiele 1994/Ski Nordisch|Olympische Winterspiele 1994/Ski Nordisch]]» frå ,  den 6. februar 2013.*
Joachim de Knagenhielm

**Joachim de Knagenhielm ** () var den første amtmannen i Nordre Bergenhus amt, som var namnet på Sogn og Fjordane fylke frå 1763 til 1919. 

## Utdanning og tidleg karriere
Joachim de Knagenhielm tok juridisk embetseksamen i København i 1757. Deretter vart han sekretær for ein kommisjon som skulle regulera grensa mot Sverige. Kring 1760 vart han fullmektig hjå stiftamtmannen i Bergenhus. Bergenhus stiftamtmann var eit amt som frå 1662 dekte det tidlegare Bergenhus hovedlen, som tilsvarar fylka Hordaland, Sogn og Fjordane og Sunnmøre i dag. 

## Nordre Bergenhus amt
Knagenhielm tok sjølv initiativ til å stifte Nordre Bergenhus amt. Han jobba som som fullmektig hjå stiftamtmann i Bergen, Ulrik Fredrik Cicignon, og den aldrande stiftsamtmannen var glad for at Knagenhielm kunne avlaste han. Knagenhielm søkte i 1762 kongen om å få verte fut for den delen av stiftsamtet som galdt den statlege forvaltninga, medan gamlefuten kunne sitje att med det som var knytt til kyrkja. Knagenhielm fekk avslag, men søkte på nytt om å få skilt ut nordre del av amtet som eige amt. I ein alder av 36 år vart han amtmann og busette seg på slektsgodset i Kaupanger. Knagenhjelm sat i dette embetet i åtte år. I 1762/63 hadde han kome i vanskar i samband med inndrivinga av den såkalla ekstraskatten, noko som gjorde at han i 1771 vart forflytta til Bodø. Her vart han seinare utnemnd til fylkesmann i Nordland der han vart verande fram til sin død i 1796. 

## Familie
Joachim de Knagenhielm var nest eldste son i ein søskenflokk på 12. Familien Knag tok i 1721 over Kaupanger Hovedgård, same året fekk familien tillagt adelsnamnet –hjelm. I 1763 var det søstera, enkefru Wenche von der Lippe Knagenhjelm, som styrte godset etter at mannen kaptein Niels Peterson Sunde var død i 1754. I dei åra broren sat som amtmann, var det ho som dreiv godset ved hjelp av ein forvaltar. 

## Referansar
Youngblood av Audrey Horn

***Youngblood*** er det fjerde studioalbumet til det norske hardrockbandet Audrey Horne, gjeve ut 25. januar 2013. 

På dette albumet gjekk bandet eit steg bort frå den tidlegare post-grunge-stilen med songar tydeleg inspirert av hardrock og heavy metal frå 1970- og 1980-åra som Iron Maiden, Deep Purple, Thin Lizzy, Ozzy Osbourne og Led Zeppelin.

Albumet fekk generelt god kritikk. 

## Innhald

## Medverkande

* Toschie: vokal
* Arve Isdal: gitar
* Thomas Tofthagen: gitar
* Kjetil Greve: trommer
* Espen Lie: Bass
* Kim Gulbrandsen: klaverinstrument, korvokal
* The Audrey Barbershop Quartet: korvokal
* Magnet: korvokal
* Jørgen Træen: korvokal
* Iver Sandøy: perkusjon

## Kjelder
Hellas i Eurovision Song Contest 2013

**Hellas** deltok i den andre semifinalen i Eurovision Song Contest 2013 i Malmö i Sverige. Den greske rikskringkastaren Ellinikí Radiofonía Tileórasi (ERT) annonserte 15. januar 2013 at dei hadde inngått ei avtale med den private musikkanalen MAD TV for å arrangere ein nasjonal finale. I tillegg vil MAD TV handtere alle relaterte førebuingar knytte til tevlinga. ERT sa at dei hadde teke dette valet av di dei ikkje hadde sikra seg ei avtala med nokre plateselskap slik som tidlegare år. Bidraget vart valt i den nasjonale finalen, EUROSONG 2013 - a MAD show, 18. februar 2013.
 
## Eurovision Channel ERT powered by MAD
7. februar 2013 skipa ERT og MAD TV ein spesiell 24/7-kanal kalla *Eurovision Channel ERT powered by MAD* på OTE TV. Kanalen vil verte nytta for å spele musikk frå Eurovision Song Contest, og innehed klipp av bidrag frå 1956 til i dag samt spesielle Eurovision-program.

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Greece in the Eurovision Song Contest 2013|Greece in the Eurovision Song Contest 2013]]» frå ,  den 6. februar 2013.*  

## Fotnotar
EUROSONG 2013 - a MAD show

**EUROSONG 2013 - a MAD show** var ein gresk musikktevling som vart arrangert 18. februar 2013. Vinnaren fekk representere Hellas i Eurovision Song Contest 2013 i Malmö i Sverige.

## Finalen
Finalen fann stad 18. februar 2013 i Gazi Music Hall i Aten i Hellas. Tevlinga vart leia av Déspina Vandí og Jórgos Kapoutzídis, og vart send direkte på ET1.

### Pausenummer
Elleve songarar og musikkgrupper vil framføre ulike songar i finalen. Élena Paparízou og Vicky Leandros vil framføre songen «Après toi», Alexander Rybak vil synge med Kóstas Martákis, Ruslana med Eléni Fouréïra, Dima Bilan med Demy og Marija Šerifović med Vegas. I tillegg vil Elefthería Eleftheríou som representerte Hellas i 2012 framføre ein song i finalen.

## Kjelder

## Fotnotar
Ole Kristian Grimnes

**Ole Kristian Grimnes** () er ein norsk historikar, fødd i Tromsø. Han har særleg forska på norsk okkupasjonshistorie 1940-45.

Grimnes avla doktoravhandlinga *Et flyktningesamfunn vokser frem. Nordmenn i Sverige 1940–45* i 1969. Gjennom 1970-åra arbeidde han vidare med emne frå åra 1940 til 1945, då Noreg var okkupert av Tyskland. Han gav ut bøkene *Hjemmefrontens ledelse* i 1979 og *Norge under okkupasjonen* i 1983. I 1984 kom *Overfall* den fyrste boka i åttebandsverket *Norge i Krig*, eit samleverk redigert av Magne Skodvin.

Sidan skreiv han *Den todelte verden*, band 18 i Cappelens verdshistorie, som kom i 1986, medan den frittståande *Veien inn i krigen* kom året etter. I 2001 kom *Sam Eyde. Den grenseløse gründer*.

Grimnes har elles forska på nasjonalismen i nyare, europeisk historie. Han var tilknytt Prosjekt 1905. Dessutan har han studert korleis det norske flagget vart nytta som nasjonalt symbol i perioden frå 1814 til 1905. 

## Kjelder

*
**Denne artikkelen bygger på «[[:nb:Ole Kristian Grimnes|Ole Kristian Grimnes]]» frå ,  den 6. februar 2013.*  


## Bakgrunnsstoff
Per Hansson

**Per Hansson** () var ein norsk journalist og forfattar. Han skreiv ei rekkje bøker om andre verdskrigen og den norske motstandskampen. 

Per Hansson starta som skribent i avisa *Vestmar* i fødebyen Kragerø. Seinare kom han til andre aviser, dels som journalist, dels med redaktøransvar, inntil han i 1957 byrja i Dagbladet. 

I 1962 trefte Hansson Helge Morset, og igjennom han fekk han høyre om dei lidingane familien til Peder Morset vart utsett for under krigen. Resultatet vart boka *Og tok de enn vårt liv*, den første av ei rekkje halvdokumentariske forteljingar som alle kom til å få eit stort publikum. I 1965 kom *Det største spillet*, den av bøkene hans som fekk størst utbreiing, med utgjevingar i 10 land. Boka vart òg filma.  

Kragerø kommune heidra bysbarnet Per Hansson i 2005 ved å gje plassen framfor rådhuset namnet «Per Hanssons plass».

## Bibliografi
**Og tok de enn vårt liv* (1963)
**Det største spillet* (1965)
**Hver tiende mann måtte dø* (1967)
**Hvem var Henry Rinnan?* (1972)
**Mamma Karasjok* (1971)
**Pantheos: en hypermoderne, gresk tragedie* (1971)
**Herr Gummistrikk og vesle Henriette* (1974)
**Oktober 1941* (1976)
**Den siste veien: Ola Smedsgaard* (1978)
**Den farlige våren*, skriven saman med Johan O. Jensen (1983)

## Priser og utmerkingar
*Gyldendals legat (1967)

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:nb:Per Hansson|Per Hansson]]» frå ,  den 6. februar 2013.*
I Don't Care Anymore

«**I Don't Care Anymore**» er ein song av Phil Collins frå det andre soloalbumet hans, *[[Hello, I Must Be Going!]]*.

Songen er særs mørk, som mange av dei andre songane på albumet. Songen kan samanliknast med den tidlegare hitsingelen hans, «In the Air Tonight», sidan begge har mektige trommer og enkle synthesizerakkordar og gitarriff, i tillegg til tekstar om sinnet Collins følte etter skilsmissen frå den første kona si. Trommene gjev òg eit godt døme på gated reverb-effekten, som vart nytta mykje av Phil Collins på songane hans gjennom 1980-åra. Under «I Don't Care Anymore» vert det byta mellom «vanleg» trommelyd og gated reverb-effekten. 

Songen vart nytta i ein episode av Miami Vice.

## Innhald
### 7": Atlantic / 7-89877 (US)
# "I Don't Care Anymore"
# "The West Side"

### 7": wea / 25.9938-7 (Holland)
# "I Don't Care Anymore"
# "Don't Let Him Steal Your Heart Away"

### 12": wea / 25-9935 (Holland)
# "I Don't Care Anymore"
# "Don't Let Him Steal Your Heart Away"
# "And So to F [Live]" (6:34)

## Lister

## Medverkande
*Phil Collins - klaverinstrument, trommer, vokal, basspedalar
*Daryl Stuermer - gitarar

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:I Don&#39;t Care Anymore|I Don&#39;t Care Anymore]]» frå ,  den 6. februar 2013.* 
*** oppgav desse kjeldene:*
Westland Tai Poutini nasjonalpark

**Westland Tai Poutini National Park** ligg ved vestkysten på Sørøya på New Zealand. Han vart oppretta i 1960, hundreåret etter den europeiske busetjinga i Westland District. Parken dekkjer eit areal på 1 175 km², og strekkjer seg frå dei høgaste tindane i Søralpane til ei oppriven og avsidesliggjande kystlinje. Han grensar til Aoraki/Mount Cook National Park oppe i Søralpane.

Inne i parken finst isbrear, innsjøar og tette tempererte regnskogar, så vel som leivningar etter gamle gullgravarbyar langs kysten. Breane Franz Josef og Fox Glacier er to populære turist mål i Westland Tai Poutini National Park. Parken tilbyr jakt på hjort, gemse og himalayatahr, og helikoptertransport fører jegerane til ulendte fjellområde. Den populære turstien Copland Track går oppetter langs elva frå brua over Karangarua River. I tillegg til fjell-landskapa som er synlege frå stien, er det varme kjelder ved Welcome Flat Hut.

I 2010 vart meir enn 4 400 ha lagt til parken. Dette bestod av fleire spreidde område ved parken, dei fleste aust for Okarito Lagoon.

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Westland Tai Poutini National Park|Westland Tai Poutini National Park]]» frå ,  den 6. februar 2013.*  

## Bakgrunnsstoff
* Westland Tai Poutini National Park at the Department of Conservation
Edvard Storm

**Edvard Storm** () var ein norsk diktar og skulemann, i Noreg kanskje mest kjend for Sinclairvisa, ei vise om slaget ved Kringen. 

Edvard (eller Edward) var son av vågåpresten Johan Mikkelsen Storm og Ingeborg Birgitta Røring. Som tolvåring reiste han frå Vågå til Christiania for skulegang. I  1765 tok han examen artium ved Københavns universitet. Året etter kom han heim att til prestegarden, truleg av omsyn til helsa. Ei tid var han huslærar i Lesja. På denne tida fekk han sterke inntrykk frå norsk natur og folkeliv

## Studie i København
I juli 1769 drog Storm heimanfrå for å studere teologi i København, men han fekk aldri embetseksamen. Økonomien var dårleg, og tida gjekk med til skriving. Då han hadde skrive diktet «Indfødsretten» fekk han 1778 ein årleg heidersgåve på 100 riksdalar frå kongen og like mykje frå arveprinsen. Litt tente han dessutan ved undervising og ved litterært arbeid. 

Edvard Storm var ein ivrig beundrar av den danske diktaren Johannes Ewald, og slutta seg venekrinsen hans. Men han var òg sterkt knytt til Noreg, og han skreiv ni songar på norsk bygdemål, sannsynlegvis i byrjinga av 1770-åra. Desse songane er ein tidleg spire av norsk litteratur på dialekt, og er rekna blant det beste av diktinga til Storm. 

## Skulemannen Storm
Storm avslutta i hovudsak diktargjerninga si omkring 1785. Frå no av trer skulemannen fram. I 1786 var han med å stifte «Selskabet for Efterslægten».  Selskapet arbeidde for å stifte ein realskule for born, og i samband med denne vart det halde populære foredrag for eldre born og unge menneske over emne frå ulike vitskapar. Storm forelas fire timar om veka over «Leveklogskab», geografi, dansk språklære og gresk og nordisk mytologi. Då sjølve skulen kom i gang, fekk Storm fullt opp å gjere: Det gjekk ikkje ein dag, utan at han vitja han, anten for sjølv å undervise, eller for å føre tilsyn med undervisinga. Frå 1790]vart han knytt fastare til skulen som ei slags overinspektør. 

Ein månad før han døydde, vart han utnemnd til å vere ein av direktørane for Det kongelige teateret. 

  	
 	
## Verk
* *Bræger*, 1774. Komisk heltedikt.
* *Adskilligt paa Vers*, 1775.
* *Infødsretten*, 1778. Dikt i 4 songar.
* *Fabler og Fortællinger i den Gellertske Smag*, 1778.
* *Samlede Digte*, 1785.

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:nb:Edvard Storm|Edvard Storm]]» frå ,  den 6. februar 2013.*  
 
* *Dansk biografisk Lexikon*

## Bakgrunnsstoff
* Nokre av verka til Storm  ved kalliope.org
* Døleviser ved aasentunet.no 
*Digitaliserte bøker av Storm og om Storm hos Nasjonalbiblioteket.
Shkumbin

**Shkumbin** er ei elv sentralt i Albania. Ho er 181&nbsp;km lang, og renn ut i Adriahavet. Elva er rekna som  den tradisjonelle skiljelinja mellom dei to albanske dialektane toskisk (på sørsida) og gegisk (på nordsida).

Elva har utspring i fjella sørvest for Ohridsjøen, eit stykke frå byen Pogradec. Løpet kryssar nesten hele Albania frå aust til vest. Elva flyt først nordover og deretter mot nordvest, gjennom Qukës og Librazhd, før ho vender mot vest og renn gjennom Polis, Elbasan, Cërrik, Peqin og Rrogozhinë. Shkumbin renn ut i Adriahavet aust for Rrogozhinë og nordvest for Divjakë.

Det latinske namnet på Shkumbin er «Genusus». Lenge utgjorde elva nordgrensa for regionen Epirus. På 400-500-talet danna ho den kulturelle grensa mellom Illyria og Hellas i antikken.

## Bakgrunnsstoff

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Shkumbin|Shkumbin]]» frå , og «[[:nb:|Shkumbin]]» frå  den 7. februar 2013.*
Vassås kyrkje

**Vassås kyrkje** kan vise til:

* Vassås kyrkje i Nordland &ndash; Bindal kommune
* Vassås kyrkje i Vestfold &ndash; Hof kommune
Digitalt fortalt

**Digitalt fortalt** er ein nettstad for personlege forteljingar om kulturarv og kulturminne. Dette nasjonale formidlingstilbodet vart lansert 3. februar 2009 som eit ledd i tidlegare ABM-utvikling si satsing i Kulturminneåret 2009. Frå 1. januar 2011 vart ABM-utvikling slått saman med Norsk kulturråd. Kulturrådet har ansvaret for Digitalt fortalt, men brukar og bidragsytarar frå heile landet står for innhaldet. 

Alle registrerte brukarar kan laste opp personlege digitale forteljingar. Ein finn i dag over 3000 forteljingar frå heile Noreg på nettsida, i kategoriar som spenner frå arkeologi og historie via språk, media og teikneseriar til fleirkultur og minoritetar. 

## Mål
Målet med Digitalt fortalt er:
*å bygge opp ein base av forteljingar som viser breidde og variasjon innanfor kulturminne og kulturarv
*å legge til rette for at mange og ulike stemmer kjem til orde
*meir fokus på og interesse for kulturminne
*meir bruk av digitale verktøy og nettformidling innanfor ABM-sektoren (arkiv, bibliotek og museum)

## Datasett
Ei digital forteljing inneheld desse data:
*sjølve forteljinga - ein kombinasjon av tekst, bilete, animasjon, illustrasjon og lyd.
*stadfesting - til kommune, adresse, stadnamn eller koordinatar
*eventuelle brukarkommentarar til forteljinga
*kategoriar og emneord

Data frå Digitalt fortalt er tilgjengelige via Norvegiana sin API. Dette APIet leverer data om enkeltobjekt i xml, json eller kml-format. Ein stor del har vorte stadfesta med koordinatar (geografiske desimalgrader og UTM 33). APIet er ope.

## Bakgrunnsstoff
*Digitalt fortalt
**Digitalt fortalt i sosiale medium**
*Facebook
*YouTube

## Kjelder
*Digitalt fortalt
*Difi - data.norge.no Digitalt Fortalt
Gregers Krabbe

**Gregers Krabbe** () var ein dansk adelsmann og diplomat i Kristian IVs teneste. 

I 1651 utnemnde Fredrik III han til statthaldar i Noreg etter Hannibal Sehested. Krabbe sat i embetet til han døydde på Akershus festning.

## Referansar
One More Night av Phil Collins

«**One More Night**» er ein song av Phil Collins frå det tredje albumet hans, *[[No Jacket Required]]* frå 1985. Songen vart gjeven ut som den første singelen frå albumet Singelen vart òg gjeve ut på samlealbumet *[[Hits av Phil Collins|Hits]]* i 1998 og *[[Love Songs: A Compilation... Old and New]]* i 2004. «One More Night» vart den andre singelen til Phil Collins som gjekk heilt til topps i USA, etter «Against All Odds», og var den fjerde singelen hans som nådde Topp 10 i Storbritannia med ein fjerdeplass som høgaste plassering. Det var òg den første singelen hans som nådde toppen av adult contemporary-lista i USA.

## Historie
Collins leika seg med trommemaskinen sin då han starta å sei refrenget på songen. Resten av songen vart skriven raskt. B-sida til singelen i Storbritannia var «I Like the Way», medan USA fekk «The Man with the Horn».

Musikkvideoen til songen var regissert av Jim Yukich, der Collins spelar piano i ein bar. Han vart filma i ein pub eigd av Richard Branson i London (som videoen for Sussudio).

## I populærkulturen
I 1990-åra nytta American Red Cross songen i ein reklame for naudsentera deira. Songen vert òg nytta i opninga av *[[The Color of Money]]* av Martin Scorsese frå 1986.

## Innhald
### 7": Virgin / VS755 (UK)
#"One More Night" (Edit) (4:25)
#"I Like the Way"

### 7": Atlantic / 7-89588 (USA)
#"One More Night" (Edit) (4:25)
#"The Man with the Horn"

### 12": Virgin / VS755-12 (UK)
#"One More Night" (Extended Mix) (6:24)
#"I Like the Way"

### CD: WEA International / WPCR 2064 (Japan)
#"One More Night"
#"I Like the Way"

## Salslister

## Medverkande
*Phil Collins: vokal, Roland 808, klaverinstrument, korvokal
*Daryl Stuermer: gitar
*Leland Sklar: bass
*Don Myrick: saksofon
*Strykarar arrangerte av Arif Mardin

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:|en:]]» frå ,  den 7. februar 2013.* 
*** oppgav desse kjeldene:*

## Bakgrunnsstoff
*
Sussudio

«**Sussudio**» er ein song av Phil Collins, gjeve ut som singel i februar 1985. Songen var òg opningssongen på det tredje albumet hans, *[[No Jacket Required]]*, det kom ut i januar same året. Songen vart mykje spelt på MTV i mai og 6. juli nådde både singelen og albumet toppen av salslistene i USA, Musikkvideoen vart filma i ein pub eigd av Richard Branson der Collins spelar songen til ein gjeng som først keiar seg, men så etter kvart byrja å danse.

## Soge
Det meste av teksten vart improvisert fram av Collins til rytmen av ein trommemaskin han hadde programmert. «Suss-sussudio» var ord som høvde bra med rytmen. Etter å ha prøvd å finne alternative ord som passa med rytmen, valde Collins å halde på «Sussudio» som òg vart namnet på songen. 
 
Programmeringa av synthesizeren, rytmen og synthbassen vart gjort av David Frank frå The System og blåsearrangementet vart seinare basert på basslinja.

Songen vart kraftig kritisert for at han høyrdest for mykje ut som Prince-songen «1999», noko Collins nekta for.

«Sussudio» var den første singelen frå albumet som vart gjeve ut i Storbritannia, og den andre som vart gjeve ut i USA. I Storbritannia nådde songen 12. plass, medan han i USA gjekk heilt til topps på salslista. Ein remix av songen finst på *[[12"ers]]*.

## Innhald
### 7": Virgin / VS736 (UK)
#"Sussudio"
#"The Man with the Horn"

### 7": Atlantic / 7-89560 (US)
#"Sussudio"
#"I Like the Way"

### 12": Virgin / VS736-12 (UK)
#"Sussudio» (Extended Remix)
#"Sussudio"
#"The Man with the Horn"

### CD: WEA International / WPCR 2065 (Japan)
#"Sussudio"
#"Sussudio» (Extended Mix)

## Salslister

## Medverkande
*Phil Collins – vokal, Roland TR-909
*David Frank – Roland Alpha Juno synthesizer, Minimoog bass, Oberheim DMX
*Daryl Stuermer – gitarar
*The Phenix Horns
**Don Myrick – saksofon
**Louis Satterfield – trombone
**Michael Harris – trompet
**Rahmlee Michael Davis – trompet
*Arrangert av Tom Tom 84

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:|en:]]» frå ,  den 7. februar 2013.* 
*** oppgav desse kjeldene: *
* Edward Marcus (2012) - The Planetary Patriot and the Day He Went to Palestine - pp 48 ISBN 978-0-9567398-4-1

 

## Bakgrunnsstoff
*
Songen Aphrodite

«**Aphrodite**» er ein song av den australske songaren Kylie Minogue frå det ellevte studioalbumet hennar, *[[Aphrodite av Kylie Minogue|Aphrodite]]* (2010). Songen vart skriven av Nerina Pallot og produsert av Andy Chatterley.

## Informasjon
«Aphrodite» vart skriven av den britiske songar og låtskrivaren Nerina Pallot og produsert av mannen hennar, Andy Chatterley. Songen vart teken med på studioalbumet av same namn, som vart gjeve ut 5. juli 2010. Minogue spelte inn vokal i juli 2009 i London, der ho òg spelte inn songen «Better than Today» for same album. Songen fekk generelt god mottaking frå kritikarar og vart òg teken med på EP-en *[[A Kylie Christmas]]*, som kom ut 1. desember 2010. Han stod òg på spelelista under turneen ** og vart framført som den første låta.

## Komposisjon
«Aphrodite» er ein dansepopsong som inneheld mange elektroniske element. Minogue skildrar seg sjølv som Afrodite, den greske gudinna for kjærleik, skjønnhet og glede.

## Listeplassering
«Aphrodite» nådde sjetteplassen på topplista i Belgia (Ultratip Flandern) den 26. mars 2011, sjølv om songen vart ikkje utgjeven som ein singel. Songen nådde òg 25.-plassen på Belgian Airplay Chart den 12. mars 2011 og tilbrakte to veker på hitlistene.

## Medverkande
*Kylie Minogue – vokal, bakgrunnsvokal
*Nerina Pallot – låtskrivar, produksjon, bakgrunnsvokal, gitar
*Dave Emery – produksjon
*Andy Chatterley – trommer
*Stuart Price – produksjon, miksing

## Kjelder
**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Aphrodite (song)|Aphrodite (song)]]» frå , den 7. februar 2013.*
** oppgav desse kjeldene:*

## Bakgrunnsstoff
*Den offisielle nettsida til Minogue
Vestre Aker kyrkje

**Vestre Aker kyrkje** ligg i Ullevålsveien 117 ved Kirkeveien i Bydel St. Hanshaugen i Oslo. 
Kyrkja vart innvigt som soknekyrkje for Aker kyrkjelyd i 12. desember 1855 av biskop Jens Lauritz Arup.

## Bygninga
Kyrkja er ei langkyrkje i nygotikk teikna av Heinrich Ernst Schirmer med ca. 500 plassar etter siste restaurering i 1969. Preikestolen er teikna av Alexis de Chateauneuf ca. 1850 og stod opphavleg i Vår Frelsers kyrkje (Oslo Domkyrkje). Glasmåleria er utført av Bernhard Greve, midtfeltet 1939, sidevindauga 1955. Kyrkja har orgel med 27 stemmar og to kyrkjeklokkar. 

## Historie
Då Christiania by kjøpte Aker kyrkje (frå 1861 kalla Gamle Aker kyrkje) av Aker herad i 1852 trong Aker ny soknekyrkje. Før salet var gjennomført vedtok heradsstyret å kjøpe 20 mål tomt frå Isac Muus’ eigedom på Kalvehaugen, der kyrkja blei oppført. Det var strid om namnet, blant andre hevda P.A. Munch at tradisjon tilsa namnet Ullevål kyrkje etter garden den stod på. 

I 1861 vart soknet delt i Austre og Vestre Aker. Frå dåverande Vestre Aker blei Sagene og Uranienborg utskilt i 1880, Ullern i 1906 og Ris og Grefsen i 1937. 

Den andre sokneprest (1871–1875) for kyrkjelyden var Jørgen Moe, kjend som samlar og utgjevar av folkeeventyr. Sidan 2000 har Trond Bakkevig vore prost i Vestre Aker prosti.

I det geografiske nedslagsfeltet til kyrkjelyden budde  menneske per 1. januar 2005.

Ved kyrkja ligg Vestre Aker kyrkjegard, innvigd samtidig med kyrkja, og kyrkjelydshus oppført i 1983.  

## Kulturminne
Vestre Aker kyrkje er eit kulturminne og har nummer 85816 i Riksantikvarens kulturminnebase.

## Litteratur
* Kirkebøe M. C.: *Oslo kirker i gammel og ny tid*. Land og kirke, 1956
* Oslo byleksikon. Oslo. Kunnskapsforslaget, 2000
* Skjelsbæk, Sverre (red.): *Gamle Aker kirke*. Akademisk forlag, 1980
* Statistisk årbok for Oslo 2005. Oslo kommune

## Bakgrunnsstoff
* Arc Vestre Aker kirke
* Nettstaden til Vestre Aker kyrkjelyd
Nakke

**Nakke** er ein kroppsdel hjå menneske, dyr og fuglar. Nakken er på baksida av halsen eller mellom bakhovudet og ryggen. Nervene til hjernen går via nakken. Dersom nakken vert skada, kan viktige funksjonar — både fysiske og psykiske — bli lamma eller øydelagt. Ordet nakke vert også brukt i omgrep som *[[nakkesleng]]* og *[[tyrenakke]]*.

Hjå firbeinte dyr ligg nakken over manken og bogen.
Lilleakerbanen

**Lilleakerbanen** er ei trikkelinje som opna som forstadsbane på eigen trasé over Skøyen fram til Lilleaker i Oslo i 1919, og som no er ei trikkelinje for bytrikken i Oslo fram til Jar i Bærum kommune, der banen møter T-banens linje Kolsåsbanen. Her har trikken sams stasjon med T-banen, men eigne plattformar på grunn av ulik storleik på vognene. Frå Jar går trikken vidare på T-banelinja fram til Bekkestua i Bærum, der trikken har endestasjon på eigne sidespor på T-banestasjonen. Køyrestraumen, som er 750 volt likestraum, får trikken frå kontaktleidning over sporet, òg på den strekninga av T-banelinja der T-banetoga nytter straumskjene.

## Soga
Lilleakerbanen var opphavleg ei dobbeltspora linje i nettet til Kristiania Elektriske Sporvei (Blåtrikken), og vart trafikkert med toaksla og moderniserte bytrikkar etter at banen var opna til Lilleaker i 1919. I 1924 vart banen lengd innover i Bærum, fyrst til Bekkestua, deretter til Avløs, der det vart bygd vognhall og verkstad, og i 1930 var banen lengd heilt til Kolsås, men berre som enkeltspora linje. På 1930-talet var denne strekninga gjort dobbeltspora fram til Valler, og fram til Kolsås i 1941.

Lilleakerbanen vart halden utanfor samanslåinga som fylgde av at Oslo kommune i 1924 gjorde gjeldande sin rett til å løyse inn sporvegsselskapa Kristiania Elektriske Sporvei og Kristiania Sporveisselskab (Grønntrikken) og skipa AS Kristiania Sporveier, og selskapet som dreiv Lilleakerbanen fekk namnet Bærumsbanen.

## Sjå òg
*Bærumsbanen
*Kolsåsbanen

## Bakgrunnsstoff
Utvik sokn

**Utvik** er eit kyrkjesokn i Nordfjord prosti i Den norske kyrkja. Soknekyrkje er Utvik kyrkje i Utvik. 

Fram til prestegjeldsordninga vart lagt ned i 2004 høyrde Utvik sokn til Innvik prestegjeld. Utvik sokn ligg under Stryn kyrkjelege fellesråd.

## Kjelder
Innvik prestegjeld

**Innvik prestegjeld** var eit prestegjeld i Den norske kyrkja. Innvik låg under Nordfjord prosti i Bjørgvin bispedøme.

Fram til og med 1842 femnde Innvik prestegjeld sokna Innvik, Olden, Utvik, Nedstryn, Oppstryn og Loen. Då vart Loen, Nedstryn og Oppstryn skild frå som det nyoppretta Stryn prestegjeld. Frå 1843 til prestegjeldsordninga vart nedlagd i 2004 var det sokna Innvik, Olden og Utvik som utgjorde Innvik prestegjeld.. Prestetenesta i området er frå 2004 leia av prosten i Nordfjord.

Då formannskapslovene vart innførte i 1838 vart Innvik eige formannskapsdistrikt. Innvik prestegjeld hadde frå reformasjonen til og med 1842 i hovudsak same utstrekkinga som Stryn kommune har i dag.

Innvik kyrkje i Innvik var hovudkyrkje i prestegjeldet, og presten hadde bustad på Innvik prestegard. Dei andre soknekyrkjene i prestegjeldet var frå 1842 Utvik kyrkje og Olden kyrkje. Før 1842 høyrde også Loen kyrkje, Nedstryn kyrkje og Oppstryn kyrkje inn under området til Innvik-presten.

Namnet vart på dansk skrive *Indvigens prestegjeld* og seinare *Indviken prestegjeld*.

## Referansar

## Bakgrunnsstoff
* Skanna kyrkjebøker for Innvik i Digitalarkivet
* Geistlig inndelingskart (1979)
Johan Kvandal

**Johan Kvandal** () var ein norsk komponist. 

Johan Kvandal var son av komponisten David Monrad Johansen. Han tok organist- og dirigentutdanning ved Musikkonservatoriet i Oslo. I tillegg studerte han komposisjon og teori med Per Steenberg, Arild Sandvold og Geirr Tveitt. Han studerte sidan komposisjon hos Joseph Marx i Wien og Nadia Boulanger i Paris. 

I dei tidlege verka til Kvandal,  som *Fem små Klaverstykker*, Op. 1 og *Syv Sanger*, Op. 4, kan ein tydeleg sjå at han vore påverka av dei nasjonale strøymingane på 1920-30-talet. Han var òg opptatt av å kombinere norsk folkmusikk og klassiske former, noko "Sonatine for Piano" Op. 2 og "Norsk Overture" Op. 7 ber tydeleg preg av. Paris-opphaldet (1952–54) fekk avgjerande følgjer for det vidare arbeidet hans. Gjennom studie med Nadia Boulanger og tilgang på det rike  musikkmiljøet i byen, vart  han godt kjend med verka til komponistar som Bartôk, Stravinskij og Messiaen. Dette medførte ein langt større kompositorisk fridom, som etter kvart utvikla seg til ein stil han sjølv karakteriserte som "moderne tonalitet". 

Musikkproduksjonen til Kvandal  omfattar komposisjonar for mange slag ensemble, frå soloinstrument til stort orkester. Sentralt står operaen "Mysterier" basert på Hamsuns roman med same namn. Blant orkesterverka er "Antagonia" Op. 38 (1973) for to strykeorkestre og slagverk, "Konsert for Fiolin og Orkester", Op. 52 (1979), og "Michelangelo Poem" Op. 49 (1977) rekna til dei viktigaste verka hans. Det siste store verket han komponerte var klaverkonsert, Op. 85, som han skreiv for pianisten Håvard Gimse, som har spelt han inn på CD saman med David Monrad Johansens klaverkonsert i Ess-dur.

Kvandal var aktiv både som komponist, organist og musikk-kritikar. 

## Utgjevingar
**Underet* (Bergen Digital, 1989). Med Bergen Domkantori

## Referansar

**Denne artikkelen bygger på «[[:nb:Johan Kvandal|Johan Kvandal]]» frå ,  den 8. februar 2013.*  
 

## Bakgrunnsstoff
* 
* mic.no Ballade: Biografi
Pionérsvale

**Pionérsvale** (*Hirundo neoxena*) er ein liten sporvefugl i svalefamilien. Det er ein art som høyrer heime i Australia og på  nærliggjande øyar, og sjølvintrodusert på New Zealand på midten av 1900-talet. Pionérsvala har stor likskap med kystsvala som ofte har vore betrakta som same arten.

Denne arten hekkar i ei rekkje ulike habitat, hovudsakleg i opne område, område rydda av menneske eller i urbane miljø, men ikkje ørken eller tett skog.  Utbreiinga er i det sørlege og austlege Australia. Den austlege populasjonen er i stor grad trekkfuglar som overvintrar i Nord-Australia. Vestlege fuglar, og dei på New Zealand, er i hovudsak standfuglar.

## Skildring
Pionérsvala har metallisk blåsvart overside, lys grå underside på brystet og buken, og rustfarga panne, hals og øvste brystområde. Ho har ein lang gaffeldelt stjert, med ei rad av kvite flekker på dei einskilde fjørene. Desse fuglane er ca. 15&nbsp;cm lange, inkludert de ytre halefjørene som er litt kortare hos hoer enn hos hannar. Lætet er ei blanding av kvitter og mjuke songstrofer, og ein skarp fløytetone som varsellyd.

Unge pionérsvaler er brungule og kvite, i staden for raudt på panna og halsen, og har kortare halespyd.

I vinterkvarteret i nordlege Australia overlappar pionérsvala med overvintrande låvesvaler (*Hirundo rustica*) frå nord, men sistnemnde kan lett skiljast med sitt blå brystband. Pionérsvaler hekkar ofte nær menneskeleg busetjing. Ein ser desse svalene på leidningar, stolpar og anna eigna kvilestader.

Reiret er opent og koppforma gjort av gjørme og gras. Det er festa til ein eigna struktur, slik som ein vertikal fjellvegg eller bygning. Det er fôra med fjører og hår. Kvart kull er på tre til fem egg,  og to kull per sesong er vanleg.

Begge kjønn bidreg i reirbygginga, men hoa rugar aleine. Rugetida er mellom to og tre veker. Begge foreldra syter for ungane, og ungane forlèt reiret etter ytterlegare to til tre veker.

Desse fuglane er svært smidige flygarar, som beitar på insekt i flukta. Ofte flyg dei fort og lågt over bakken på opne felt i store sirklar eller i åttetalsmønster. Dei vil ofte sneie rundt dyr eller menneske i det opne.

## Kjelder

*BirdLife International (2013) Species factsheet: *[http://www.birdlife.org/datazone/speciesfactsheet.php?id=7123 Hirundo neoxena]*. Henta frå http://www.birdlife.org den 8. februar 2013.
----
**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Welcome Swallow|Welcome Swallow]]» frå ,  den 8. februar 2013.*  

### Referansar

## Bakgrunnsstoff
Spettsporv

**Spettsporv** (*Camarhynchus pallidus*) er ein liten sporvefugl i gruppa nemnt som darwinfinkane i tanagarfamilien, Thraupidae. Spettsporvar lever spreidd på dei fleste av Galápagosøyane, frå havnivå opp til høgtliggande område. Dei er mest kjente for å bruke trepinnar som verktøy for å få tak i byttedyr frå holrom i trestammar.

Det engelske namnet på arten er 'Woodpecker finch'. **Hakkespettfink** har òg vore brukt på norsk.

## Skildring
Spettsporven er ein mellomstor tanagar med storleik som ein gråsporv, kroppssvekta er ca. 23-29 gram. Fjørdrakta er lite iaugefallande lys, gråoliven, og nebbfarga er rosa for ungfuglar, men endrast mot svart når dei blir vaksne fuglar.

Spettsporven er endemisk for Galápagosøyane og er utbreidd på øyar med vegetasjon. Han er mest vanleg i den fuktige sona med eviggrøn skog mellom 300 og 700 moh., i tillegg finn ein spettsporv i mindre mengd under dette nivået der biotopet er tørrare med kaktusar og buskar.

Dietten består av virvellause dyr slik som larver, plukka frå tre og buskar.

Mange spettesporvar dannar monogame og livslange par, men det er òg observert hekking med meir enn ein partnar. Dei vernar eit territorium i hekketida og byggjer eit lite overbygd reir med sideinngang. Kullet er vanlegvis på 3 egg. Klekkinga skjer etter ca. 12 dagar og ungane kan forlate reiret etter 2 veker.

### Darwinfink
Nebbet til spettsporven er spesialisert for habitat og kosthald, jamført med andre darwinfinkar er nebbet relativt langt og spisst for å trekkje ut byttet frå holrom.

Denne fuglearten har blitt kjent som brukar av verktøy, det vil seie små, tilpassa trepinnar eller kaktuspiggar. Spettsporvar kan lirke ut byttedyra frå hòlrom i tre med hjelp av en slik pinne. Det same verktøyet kan brukast mange gonger på mange ulike tre. Forskarar har observert at sporvane kan forkorte pinnen eller piggen for å gjere han meir handterleg. Sporvane kan òg prøve ut ulike pinnar eller piggar på ein stad før dei finn akkurat den rette som kan få ut byttedyret.

I den tørre årstida kan spettsporvar bruke verktøyet i under halvparten av tida dei brukar til å få tak i opp til 50 % av byttedyra. I den våte årstida er byttedyra lettare tilgjengelege, og spettsporven vil då oftast bruke det spesialiserte nebbet til å få tak i byttedyra.

Sittellaer, *Daphoenositta* er andre fuglar som har liknande evne bruk av verktøy.

## Kjelder

* *Denne artikkelen bygger på «[[:en:Woodpecker Finch|Woodpecker Finch]]» frå , den 8. februar 2013.* 
 
### Referansar

## Bakgrunnsstoff

* 
* BirdLife International (2013) Species factsheet: *[http://datazone.birdlife.org/species/factsheet/22723783 Camarhynchus pallidus]*. Henta frå http://www.birdlife.org den 8. februar 2013.
Didier Cuche

**Didier Cuche** () er ein sveitsisk tidlegare skirennar frå Le Pâquier i Neuchâtel. Han vart verdsmeister i super-G i 2009, i tillegg har han tre sølvmedaljar frå tre ulike internasjonale meisterskap. Cuche vart nummer to i verdscupen i alpint i 2011, og vann utforcupen av verdscupen fire gongar (2007, -08, -10 og -11), medan han i 2009 vann storslalåmcupen og i 2011 også super-G-cupen.

## Aktiv
Cuche slo gjennom i 1998-sesongen, han kom då på åttandeplassen i verdscupen i alpint og vart nummer fire i utforcupen av verdscupen. Kort tid føre vinterolympiaden vann han i Kitzbühel sin fyrste verdscupsiger. Eit høgdepunkt i sesongen fekk også med sølvmedalje i super-G under OL 1998 i Nagano, slått av Hermann Maier og på same tid som Hans Knauß. Dei neste tre sesongane høyrde han med mellom dei beste skialpinistane i verda, men utan å toppe resultatlistene.

I 2002-sesongen vart Cuche nummer tre i verdscupen i alpint, nummer to i super-G-cupen og kom på fjerdeplass i storslalåmcupen. Også 2003-sesongen var ein stor sesong, med tredjeplass i storslalåm- og femte plass i den totale verdscupen.

Cuche var i sine seks siste år som heilt i toppen i verdseliten. I fire sesongar på rad, 2007-10, vart han nummer tre i verdscupen i alpint og i 2011 hadde han berre Ivica Kostelić frå Kroatia føre seg når alle poenga var talde. Utforpokalen i verdscupen fekk han med seg både i 2007, -08, -10 og -11, storslalåmpokalen i 2009, det året han ikkje vann utforpokalen, og super-G-pokalen sikra han seg i 2011.

Cuche tok bronsen i den alpine verdsmeisterskapen i Åre i 2007. To år seinare vann han gull i super-G og sølv i utfor under VM i alpine greiner 2009. I sitt siste verdsmeisterskap, i Garmisch-Partenkirchen i 2011,  fekk han sølv i utfor.

Cuche la opp som aktiv skirennar i 2012.

### Medaljar og besteplasseringar i internasjonale meisterskap
*1998: Sølvmedalje i super-G og nr 8 i utfor under vinter-OL i Nagano
*1999: Nr 8 i super-G under VM i alpint i Vail
*2001: Nr 5 i super-G under VM i alpint i St. Anton
*2002: Nr 10 i storslalåm under vinter-OL i Salt Lake City
*2003: Nr 4 i utfor under alpin-VM i St. Moritz
*2006: Nr 12 i super-G under vinter-OL  i Torino
*2007: Bronsemedalje i storslalåm, nr 4 i super-G og nr 6 i utfor under alpin-VM i Åre
*2009: Gullmedalje i super-G, sølvmedalje i utfor og nr 6 i storslalåm under alpin-VM i Val-d’Isère
*2010: Nr 6 i utfor under vinter-OL i Vancouver
*2011: Sølvmedalje i utfor og nr 4 i super-G under alpin-VM i Garmisch-Partenkirchen

### Verdscupsigrar

## Kjelder

* 
**Denne artikkelen bygger på «[[:de:Didier Cuche|Didier Cuche]]» frå ,  den 8. februar 2013.*
Ståle Dyrvik

**Ståle Dyrvik** () er ein norsk historikar fødd i Vågan i Nordland, oppvaksen i Etne i Hordaland. Han har for det meste forska på norsk historie i tida mellom om lag 1600 og 1814, lokalhistoria for Etne, samt i særemnet historisk demografi. Dyrvik har ho også arbeidd med sosialhistorie og mentalitetshistorie. Han var førsteamanuensis ved Universitetet i Bergen frå 1975 til 1988, sidan professor ved same instituisjonen.

Dyrvik gav i 1968 ut fyrste bandet av fembandsverket *Etne-soga*, eit verk han fullførte i 1995. Dei fyrste banda var sentrale verk i utviklinga av den bygdesoge-sjangeren. Ut av arbeidet med lokalhistoria i Etne leverte han i 1971 hovudfagsoppgåva *Befolkningsutvikling og sosiale tilhøve i Etne prestegjeld 1665–1801*.

## Bibliografi i utval
* *Etne-soga*, bd. 1–5, Bergen 1968–95
* *Norge under eneveldet: 1720-1800*, 1976
* *Den lange fredstiden 1720-1784* bind. 8 i Cappelens Norgeshistorie, 1978
* *Historisk demografi. Ei innføring i metodane*, 1983 
* *[http://www.nb.no/utlevering/contentview.jsf?urn=URN:NBN:no-nb_digibok_2008061704054 Mellom brødre 1780-1830]* bind 7 i Aschehougs Norgeshistorie] ISBN 82-03-22020-7, 199
* *[http://www.nb.no/utlevering/contentview.jsf?urn=URN:NBN:no-nb_digibok_2009041504024 Truede tvillingriker 1648-1720]* bind 3 i firebandsverket Danmark-Norge 1380-1814 ISBN 82-00-12676-5, 1998
* *[http://www.nb.no/utlevering/contentview.jsf?urn=URN:NBN:no-nb_digibok_2008090104029 Norsk historie 1625-1814: vegar til sjølvstende]* bd 3 i serien Norsk historie ISBN 978-82-521-5183-1, 1999
* *Den demografiske overgangen* Utsyn & innsikt, Samlaget ISBN 82-521-6166-9, 2004
* *Året 1814* Utsyn & innsikt, Samlaget ISBN 978-82-521-6570-8, 2005

## Bakgrunnsstoff
	

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:nb:Ståle Dyrvik|Ståle Dyrvik]]» frå ,  den 8. februar 2013.*
Brett Borgen

**Brett Borgen** ()  var ein norsk forfattar. Ho er dotter til Annemarta f. Evjenth og Johan Borgen og mor til Iselin Alme. Ho debuterte som forfattar i 1972 med boka *Fra en ikke helt vellykket skuespillerinnes dagbok*. 

Ho var først gift med scenografen Gunnar Alme, som er far til hennar to born, og seinare med forfattaren Arne Falck. 

På 1970-talet uttalte ho offentleg at ho hadde lytta seg til kristen tru under preikene til Knut Andersen  i Uranienborg kyrkje i Oslo. Det kristne livssynet har sidan sett preg på mykje av forfattarskapen hennar. 

## Bibliografi
**Fra en ikke helt vellykket skuespillerinnes dagbok* (1972)
**Se dette menneske* (1974) Dikt og kortprosastykker
**Istedenfor Lisbeth* (1977)
**Dualoger med Vår Herre* (1977)
**Isabella, sorgen og Don Juan* en fabel (1977)
**En time med Jesus Kristus* (1978)
* *Femti år igjen å leve* (1978)
* *Vær så snill'a.* Barnebok for voksne (1978)
**Den fortapte datter* (1979)
* *Fanmail til Othilie* (1980)
**Heltinnen* (1981)
**Offside* (1983)
**Intet annet enn kjærligheten tar jeg imot* (1984) 
**Lillelord og Lady Brett* (1985)
**For å ta igjen min tapte smerte* (1997)

## Referansar
Annemarta Borgen

**Annemarta Borgen** () var ein norsk forfattar, gift i 1934 med Johan Borgen.

Anne Martha (som namnet var skrive då ho vart døypt) Evjenth vart fødd i Bodø med foreldra advokat Haakon Martin Evjenth og kona Anne Elise Johansen.

Annemarta Borgen er mor til forfattaren Brett Borgen.

## Verk
*1974 *Urtehagen på Knatten*
*1982 *Rosehagen på Knatten*
*1983 *Fisk fra kjøkkenet på Knatten*
*1981 *Deg* (om samlivet med Johan Borgen.)

## Referansar
R.L. Stine

**Robert Lawrence Stine** (), også kjent som **R. L. Stine** og **Jovial Bob Stine**, er ein amerikansk forfattar. Han har skrive fleire hundre grøssarnoveller, derimellom bøkene i seriane *Fear Street*, *Goosebumps*, *Rotten School,* *Mostly Ghostly,* og *The Nightmare Room*. R. L. Stine er vorte kalla for barnelitteraturens *[[Stephen King]]*. Nokre av dei andre verka hans femner  *Space Cadets*-trilogies, to *Hark* spelbøner, og fleire vitsebøker. Bøkene til R. L. Stine har selt over 400 millionar kopiar i 2008.

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:R.L. Stine|R.L. Stine]]» frå ,  den 8. februar 2013.*  
 

## Bakgrunnsstoff
*
Willy Ustad

**Willy Ustad** () er ein norsk forfattar.

Willy Ustad vart tilsett i Forsvaret 1963–75, deretter mellom anna tilsett ved Aker Verdal. Han debuterte med romanen *Ulva fra Huldretjernet* (1989), følgt av *Ulvetid* (1990). Fyrste bok i romanserien *Fire søsken* kom ut i 1992, og i 2001 vart serien avslutta med bok nummer 42. Han har også skrive fleire kortere seriar (mellom anna *Opprør*, 7 bind; *Journalisten*, 9 bind). Vidare har han gjeve ut ungdomsboka *Et liv i dødens tid* (1998) og ein science fiction-serie for ungdom i 6 bind (*Vokterne i 1998 og vokternes hemmelighet i 1999 eller Ukjente makter*, 1998–2003).

Seinare utgjevingar er *Elvis Olsen lever* (2006),  *Elvis Olsens åpenbaring* (2007) *Vokterne* (2008) og *Mysterier* (2009).

## Prisar
*Inderøy kommunes kulturpris 2002

## Kjelder


**Denne artikkelen bygger på «[[:nb:Willy Ustad|Willy Ustad]]» frå ,  den 8. februar 2013.*  
 

## Bakgrunnsstoff
*Cappelen. Om Willy Ustad 
*Willy Ustad på txt.no
*Ufo Sverige: Omtale av UFO i Norge
*Trøndelag Teaters «Formidlingspakke Tyskertøs» utgjeve ved oppsetting av romanen som teaterstykke (PDF)
Innvik sokn

**Innvik** er eit kyrkjesokn i Nordfjord prosti i Den norske kyrkja. 
Soknekyrkje er Innvik kyrkje i Innvik.

Fram til prestegjeldsordninga vart lagt ned i 2004 høyrde Innvik sokn til Innvik prestegjeld, og var hovudsoknet i prestegjeldet. 

Innvik sokn ligg under Stryn kyrkjelege fellesråd.

## Kjelder

## Bakgrunnsstoff
* Om Innvik kyrkjelyd på nettstaden til Den norske kyrkja
* Geistleg inndelingskart (1979)
José de Abreu

**José Pereira de Abreu Júnior** () er ein brasiliansk skodespelar

Benício blei fødd i Santa Rita do Passa Quatro.

## Kjelder
Conrad Bain

**Conrad Stafford Bain** () var ein filmskodespelar frå Letheridge i Alberta i Canada.

## Filmar

* *1956*: *[[Studio One]]*
* *1978*: *[[Diff'rent Strokes]]* 
* *1978*: *[[Grandpa Goes to Washington]]* 	
* *1979*: *[[The Facts of Life]]*
* *1979*: *[[C.H.O.M.P.S.]]*
* *1981*: *[[Child Bride of Short Creek]]*
* *1985*: *[[The Love Boat]]*	
* *1988*: *[[Mr. President]]*
* *1990*: *[[Postcards from the Edge]]*
* *1996*: *[[The Fresh Prince of Bel-Air]]*	
* *2011*: *[[Unforgettable]]*