open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Sjøstjerner

**Sjøstjerner** (Asteroidea) er ei klasse av pigghudingar. Klassa utgjer ei talrik gruppe marine dyr som er godt utbreidde i alle verdshav.

Sjøstjernene har vanlegvis den typiske femtalige symmetrien som andre pigghudingar, og ein flattrykt kropp. Dei fleste artane har fem armar, som strekker seg ut frå ei skive midt på kroppen. Hjå nokre av dei mest velkjente artane, som korstroll, er skiva nokså liten, og armane er lange og kraftige. Andre artar har stor kroppsskive og relativt korte armar, slik som den nesten femkanta sjøkjeksen. Nokre artar har seks eller flerie armar, slik som solstjerner med 8 -12 armar. Det er karakteristisk for sjøstjernene at armane har ein brei tilslutnad til kroppsskiva, i motsetnad til dei tynne armane hjå slangestjerner.

Kroppen til sjøstjernene er dekt av epidermis på oversida. Overflata er ru på grunn av skjelettet rett innanfor. På oversida sit bevegelege og ubevegelege piggar av ulik form, og ofte små gripetenger (pedicellarier). Dei blir brukt til å rensa overflata, men også til å fanga små byttedyr. Skjelettet består av eit nettverk av kalkplater, meir eller mindre samanføydde og med mjuke parti innimellom. Munnen sit midt på undersida av kroppen og er omgjeven av ein krans av tettstilte plater. På undersida av kvar arm sit to rekker av plater, såkalla ambulakralplater. Dei avgrensar den nedsenka ambulakralfuren, som rekk heilt ut til spissen av armane.

Munnen fører inn til en rommeleg magesekk, som kan utvidast ved behov. Frå magesekken går det greiner av tarmsystemet ut i armane. Sjøstjernene har eit enkelt blodkarsystem som transporterer næringsstoff frå tarmen til andre delar av kroppen. Dei har også eit nervesystem, som er relativt komplisert bygd sjølv om det manglar ein hjerne. Det finst fleire sanseorgan som reagerer på berøring og rørsle, og små augeflekker som er kjenslevare for lys ytst på kvar av armane.

## Levevis
Mange sjøstjerner lever av muslingar, sniglar, svampar, sjøpiggsvin og døyande fisk. Dei kan suga seg fast i fisk som sit i garnet. Dersom byttet er for stort til å koma inn gjennom munnen, kan nokre sjøstjerner vrenga ut den nedre delen av magesekken gjennom munnopninga og dekke byttet med magesekken. Blautdelane blir fordøydd utvendig og resorbert. Det finst sjøstjerner som et andre sjøstjerner, og fleire lever av dødt organisk materiale (detritus). I tropane finst sjøstjerner som lever av korall, og til dels kan gjere stor skade på dei. Et eksempel er den såkalla tornekrona (*Acanthaster planci*) i Stillehavet.

## Utbreiing
Sjøstjerner finst i alle hav, og det er omtrent 1600 nolevande artar. I norske farvatn finst 47 artar. Mest vanleg langs norskekysten er det femarma korstrollet, som kan ha ein diameter på opptil 60 cm, og solstjerner med 8–12 armar. Piggsjøstjerne (*Marthasterias glacialis*) er ein markant art langs norskekysten med radar av kvite piggar på armane. Den såkalla putestjerna (*Hippasteria phrygiana*) har nesten femkanta kropp med korte armar.

## Kjelder

## Bakgrunnsstoff
Røyk

**Røyk **er eit fellesnamn på synlege avgassar frå forbrenning eller industriprosessar. Hovudmassen av røyk består av gassar, oftast av nitrogen, oksygen, karbondioksid og vassdamp. Røyk er synleg på grunn av røykpartiklar, som utgjer ein liten del av massen i røyken sjølv om partiklane opptrer i store mengder i røyken. Røykpartiklane er særs små, oftast under 1 μm i diameter.

Røykpartiklar frå forbrenning kan bestå av oske, uforbrent stoff og sot. Røykpartiklar frå metallurgiske prosessar er danna ved kondensasjon, og er kuleforma. Eit velkjent eksempel er røyk frå omnar for framstilling av ferrosilisium. Røykpartiklane er her små kuler av glassaktig (amorft) silisiumdioksid, dei fleste omkring 1/10000 mm i diameter.

Kunstig røyk blir brukt militært for å gjere observasjonane til fienden vanskelegare. Røyken kan mellom anna framstillast av olje (ved ufullstendig forbrenning) og av titantetraklorid. Røyk inneheld også små mengder ioniserte gassar og partiklar med elektrisk ladning.

## Kjelder
Røyk (fleirtyding)

**Røyk** kan visa til:

* røyk, synleg forbrenningsprodukt som er samansett av gassar, damp og faste partiklar
* vassdamp, som i frostrøyk og ølrøyk
* sigarett, ofte kvardagsleg kalla for røyk

## Kjelder
*
My Guitar Wants to Kill Your Mama

«**My Guitar Wants to Kill Your Mama**» er ein song skriven av Frank Zappa og opphavleg spelt inn av The Mothers of Invention i 1969. Songen vart gjeven ut i 1970 på *[[Weasels Ripped My Flesh]]*. Han vart òg gjeven ut som singel på Bizarre og Reprise som «**My Guitar**». Trass i det meir konvensjonelle namnet, gjekk ikkje singelen inn på salslistene. 

Singelversjonen av songen vart spelt inn i juni 1969 og skil seg frå utgåva på *Weasels Ripped My Flesh*. Albumversjonen har eit lengre mellomspel før det andre verset vert repetert, og er kring eit halvt minutt lenger. Den kortare versjonen har sidan blitt gjeve ut på You Can't Do That on Stage Anymore, Vol. 5.

Sonen Dweezil Zappa gav i 1988 ut eit soloalbum kalla opp etter songen, og inneheld ein coverversjon av han, begge som ei hyllest til faren. 

Ein acappella versjon av songen er laga av The Persuasions for eit hyllestalbum til Frank Zappa frå 2002 kalla *Frankly A Capella: The Persuasions Sing Zappa*.

Songen er òg spelt av Joe Satriani, Steve Vai og Eric Johnson på G3-turneen deira i 1996.
«**The Central Scrutinizer**», ein song med talt opnar Akt I av *[[Joe's Garage]],* og byrja som ein oppdatert versjon av «My Guitar Wants to Kill Your Mama». Akkordprogresjonen i dei to songane er identiske.

## Innhald

1.My Guitar Wants To Kill Your Mama - 3:07 
2.Dog Breath - 2:56 

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:My Guitar Wants to Kill Your Mama|My Guitar Wants to Kill Your Mama]]» frå ,  den 3. juni 2014.* 
*** oppgav desse kjeldene:*
Mario Kart 8

***Mario Kart 8*** er eit resarspel i *[[Mario Kart]]*-serien, utvikla og utgjeve av Nintendo. Det vart annonsert for første gong under E3 2013 og utgjeve internasjonalt til Wii U i mai 2014. Ei utvida utgåve av spelet, ***Mario Kart 8 Deluxe***, vart utgjeven til Nintendo Switch i 2017. 

*Mario Kart 8* fokuserer, som tidlegare spel i *Mario Kart*-serien, på figurar i *[[Mario]]*-universet som køyrer om kapp i gokartar på varierte banar og nyttar ulike hjelpemiddel for å seinke motstandarane eller gje seg sjølve forsprang i kappløpet. Spelet introduserer seksjonar med antigravitasjon, som lèt spelarane køyre på vegger og tak. Det har spelemodusar for ein eller fleire spelarar, inkludert over internett via Nintendo Network.

*Mario Kart 8* vart ein kritisk og kommersiell suksess då det vart gjeve ut. Utgåva til Wii U fekk fleire oppdateringar etter lanseringa, inkludert to samlepakker med ekstra innhald som ein kunne kjøpe. Desse pakkene inneheld mellom anna figurar og banar inspirert av spela i *[[The Legend of Zelda]]* og *[[Animal Crossing]]*-seriane. *Mario Kart 8 Deluxe* til Nintendo Switch inkluderer innhaldet i originalspelet og dei to samlepakkene, i tillegg til ein utvida «Battle Mode» og nye figurar, mellom anna Inklings frå *[[Splatoon]]*. Det er det mestseljande spelet både på Wii U og Nintendo Switch, med høvesvis åtte millionar og seksten millionar selde kopiar.

## Kjelder


## Bakgrunnsstoff
* Offisiell nettstad
Gatekunst

**Gatekunst** (engelsk *street art*) er ulike typar biletkunst utført i offentlege rom, som gater eller torg. Gatekunst kan vera ikkje-kommersiell og gjerne opprørsk i plassering og utforming, eller ho kan utførast for å gleda og få bidrag av allmugen av ein gateartist.

## Forskjellar
Graffiti og annan street art er ikkje det same. Street art er gjerne ein utskoren sjablong (stort papir egna til utskjering) som du teipar på veggen og tar en sprayboks og sprayar over. Graffiti er annleis. Då har ein ein sprayboks og gjer det alt for frihand. Det vil sei at ein ikkje skjer ut sjablong, men berre sprayar på veggen. Dessutan er graffiti meir figurar og bokstavar. 

## Inne på galleriet
*«Er det ein god ide og flytte gatekunst til galleri?»* er eit spørsmål ein kan undrast. Men viss ein gjer det kan ein då kalle det gatekunst? Det er definitivt ein kunst for seg sjølv. Tanken er jo at det er tilgjengeleg for alle i dagleglivet. Det er dessutan ikkje alle som har tid til å reise på galleriet for å sjå det. Er du på veg til jobb er det lettare å sjå det på veggen på gatehjørne net enn inne på galleriet.

## Aude kunst
Street art treng ikkje vere på gata. Det kan vere på landsbygda eller aude område og det verkar like bra. Det finst fleire kunstverk i øydemarka. Eit godt døme er PØBEL. Pøbel er ein gatekunstnar og har fleire kunstverk i øydemarka. 

## Kallenamn
Gatekunstnarar brukar sjeldan sitt eige namn på kunsten sin, ettersom mykje av han er utført ulovleg og kan forfølgjast som hærverk. Dette er også grunnen til at dei fleste lagar kunsten sin om natta. For at ein likevel skal skjøne kva den same personen har laga, kan kunstnaren bruka eit eller fleire kallenamn. Det finst òg tagge-grupper. I Noreg (nærare bestemt Bergen) finst det ei tagge-gruppe som heiter OGS.  
    
## Aksept

Kring 1990-talet blei det nesten eit hatforhold til street art. Ein meinte det ikkje var skikkeleg kunst, og var så lett å lage. Dei meinte at det ikkje var ein skikkeleg gatekunst form. Du teipa ein sjablong på veggen og sprayar over. I ettertid har det kome kunstnarar som har vist at street art og er kunst.  

## Kjelder
*http://p3.no/thespiral/kategori/gatekunst/ 
*http://www.fineart.no/arkiv/kunst_2013

**Delar av denne artikkelen bygger på «[[:nb:Gatekunst|Gatekunst]]» frå ,  den 2. juli 2014.*  
 
## Bakgrunnsstoff
* Byfornyerne , nytid.no
* Gatekunst i Oslo (blogg)
* Streetart Bergen (blogg)
Jotunheimen (fleirtyding)

**Jotunheimen** kan visa til:

* Jotunheimen, eit fjellområde i Sør-Noreg.
* Jotunheimen nasjonalpark, ein del av fjellområdet Jotunheimen.
* Jotunheim, staden der jotnane i norrøn mytologi heldt til.
Gamlebyen i Oslo

**Gamlebyen** er eit bystrok inst og aust for Bjørvika i Oslo, i den administrative bydelen Gamle Oslo. Gamlebyen ligg mellom stroka Grønland, Galgeberg og Kværner, og litt oppetter nord- og vesthellinga på Ekebergåsen.

Gamlebyen er det eldste byområdet innanfor notidas byområde, men er i dag ikkje mykje prega av gamal tid. Området er tettbygd, med bustadblokker frå 1800-talet og seinare tid, gamle industribygningar som vert rivne og erstatta med bustadbygningar, og store areal til jarnbane, mellom anna eit større område i Lodalen i samband med Oslo Sentralstasjon for vedlikehald, reparasjon og oppsetjing av persontog. Fram til Kristiania fekk namnet Oslo, vart Gamlebyen kalla Oslo.

I mellomalderen låg det opphavlege Oslo i det som no er Gamlebyen, men vart flytt over til andre sida av Bjørvika etter ein storbrann og kalla Christiania. Fleire låge ruinar etter bygningar i stein og tegl frå det opphavlege Oslo, særleg etter kyrkjer, ligg framme i dagen, og under overflata ligg det mykje leivningar, såkalla kulturlag, etter bustadar og ymse menneskeleg aktivitet i gamal tid. Slike ruinar er mellom anna teke vare på i den såkalla Middelalderparken, der den gamle strandlina mot Bjørvika er rekonstruert i form av ein avlang dam. Mykje er grave ut og arkeologisk granska, mellom anna kyrkjegardar, men mykje ligg att. Det er rekna med at det var etablert ein slags bystruktur her ikring år 1000, og dette gav grunnlaget for å feire tusenårsjubileum for Oslo som by i år 2000, femti år etter at byen hadde feira 900-årsjubileet. Men det er skilde meiningar om denne såkalla bystrukturen stettar dei krava ein kan sette til ein tettbygd stad for å kunne kalla han ein mellomalderby.

## Galleri

City of Christiania (JW Edy plate 49).jpg|Utsikt over Christiania i 1800, med Gamlebyen nærast. Frå *Boydell's picturesque scenery of Norway* av John William Edy.
Middelalderparken1.JPG|Middelalderparken med den utgravne dammen som syner kor den gamle strandlina for Oslo gjekk i mellomalderen. I lange tider har det vore jarnbaneareal og kaier mellom dette området og Bjørvika, no er det vegar og bustadblokker. Middelalderparken er lagt på eit tidlegare jarnbaneareal med mellom anna ein jarnbaneverkstad som er nedlagd og take vare på.]]
Clemenskirken1.JPG|Ruinane etter Clemenskyrkja i Gamlebyen i Oslo, ei av fleire sør-skandinaviske mellomalderkyrkjer som var vigde til vernehelgenen for sjøfararar, heilage Klemens.
Mark Volman

**Mark Volman** () er ein amerikansk gitarist, vokalist og låtkrivar, mest kjend som medlem av 60-talsbandet the Turtles. Volman song seinare i Mothers of Invention leia av Frank Zappa. Stundom har han nytta pseudonymet «Flo» i lag med venen og partnaren sin Howard Kaylan og i lag har dei nytta scenenamna Flo & Eddie.

## Karriere
### Studentliv
Volman var fødd i Los Angeles og voks opp i Westchester, ein forstad til Los Angeles, der han gjekk ut frå Westchester High School i 1965. Over 25 år seinare, 45 år gammal i 1992, starta han på bachelor-graden sin ved Loyola Marymount University. Volman fekk graden i 1997.

Volman tok sidan mastergrad i Fine Arts med vekt som manusforfattar i 1999, òg dette frå Loyola. Sidan den gong har han vore lærar i faga Music Business & Industry ved Loyola. Han ar i dag førsteamanuensis ved Belmont University.

## Karriere

Volman og Howard Kaylan danna The Turtles, eit popband på slutten av 1960-åra. I desember 1968 rapporterte *[[NME]]* at Volman hadde forsikra det særeigne krøllete håret sitt for 100&nbsp;000 USD mot brann, tjuveri eller hårtap på grunn av sjukdom. Då bandet vart lagt ned, oppdaga Volman og Kaylan at kontrakten deira ikkje berre gav dei forbod mot å nytte namnet 'The Turtles', men òg deira eigne namn. Kayland og Volman vart rekrutterte av Frank Zappa, og vart med i Mothers of Invention, og dei arbeidde òg i lag som Flo & Eddie. Dei gav òg stemmer og musikk til animasjonsfilmar som *[[Down and Dirty Duck]]*. I 1971 var Volman med i halvdokumentaren til Zappa, *[[200 Motels]]*. Kaylan og Volman er i dag framleis aktive, som «The Turtles ... Featuring Flo & Eddie».

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Mark Volman|Mark Volman]]» frå ,  den 4. juni 2014.* 
*** oppgav desse kjeldene:*


## Bakgrunnsstoff
* Offisiell nettstad
* Ask Professor Flo
*
Jeff Simmons

**Jeff Simmons** () er ein rockemusikar og tidlegare medlem i Frank Zappa sitt Mothers of Invention.  Simmons spelte bass, gitar og korvokal for gruppa i 1970 og 1971. Han slutta i The Mothers like før filminga av *[[200 Motels]]* (der han i filmen er erstatta av sjåføren til Ringo Starr, Martin Lickert) i midten av 1971. Jeff kom seinare attende til gruppa i 1972 og 1973. Av Zappa og Mothers-album han spelte på var mellom andre *[[Chunga's Revenge]]* (1970), *[[Waka/Jawaka]]* (1972), *[[Roxy & Elsewhere]]* (1974).  

Simmons er ein av berre få musikarar som har skrive songar i lag med Zappa. Samarbeidet deira «Wonderful Wino» finst på *[[Lucille Has Messed My Mind Up]]* og Zappa-albumet *[[Zoot Allures]]* frå 1975. Denne songen vart òg spelt inn på ny av Zappa med eit heilt anna arrangement på albumet *[[Joe's Garage]]* i 1979. 

Simmons spelte med forskjellige grupper i Seattle-området i 1980-åra. Han er med i filmen *Rock and Roll Mobster Girls* frå 1988, som kom ut direkte på video. I 2004 gav Simmons ut albumet *Blue Universe*.

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Jeff Simmons (musician)|Jeff Simmons (musician)]]» frå ,  den 4. juni 2014.* 
 

## Bakgrunnsstoff
* Blue Fox Records
* United Mutations: Jeff Simmons
* «Rock and Roll Mobster Girls» på IMDB
Jim Pons

**Jim Pons** ()) er ein tidlegare bassgitarist og songar i fleire 60-talsband som The Leaves, The Turtles og The Mothers of Invention.

I 1973 slutta Pons i musikkindustrien for å verte film- og videoregissør for den amerikanske fotballklubben New York Jets. Han arbeidde i denne stillinga til han slutta i 2000. 

Pons og familien flytta til Jacksonville i Florida i 2005, der han lagar kampvideoar for Jacksonville Jaguars, og spelar kontrabass i eit bluegrass-gospelband kalla Deep Creek.

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Jim Pons|Jim Pons]]» frå ,  den 4. juni 2014.* 
*** oppgav desse kjeldene:*
Hovefestivalen

**Hovefestivalen** var ein norsk musikkfestival som blei arrangert på Hove på Tromøy i Arendal kommune. Festivalen vart skipa i 2007 og vart så arrangert årleg.

Det første året besøkte 72&nbsp;000 festivalen over fem dagar. Festivalen vart skipa av Morten Sandberg og tidlegare leiar for Quart-festivalen Toffen Gunnufsen. Musikkfestivalen vart erklært konkurs i desember 2008, men er i ettertid vorte drive vidare av det britiske selskapet Festival Republic. Jay-Z, Muse, Slipknot, Snoop Dogg, Beck og The Prodigy er nokre av dei største namna som har gjesta festivalen.

## Kjelder
*

## Bakgrunnsstoff
Ruth Underwood

**Ruth Underwood** () er ein tidlegare profesjonell musikar, mest kjend for å ha spelt xylofon, marimba, vibrafon og andre perkusjonsinstrument med Frank Zappa and the Mothers of Invention frå 1967 til 1977.

## Biografi
Underwood fekk musikkopplæring innan klassisk musikk og studerte både ved Ithaca College under Warren Benson og under Saul Goodman ved Juilliard. I 1967 var ho ofte publikum ved the Garrick Theater i New York City då Frank Zappa and The Mothers of Invention byrja å spele der som fast band. Dette førte til at ho vart kjend med Zappa i desember 1967. 

Med både fødenamnet hennar, Ruth Komanoff og scenenamnet hennar, Underwood, spelte ho òg trommer med rockegruppa The Hamilton Face Band i 1969, og var med på somme av innspelingane deira for Philips Records og Bell Records. Ho gifta seg med Zappa-musikaren Ian Underwood i mai 1969. Dei skilde seg i 1986.

Underwood spelte på over tjue Zappa og Mothers-plater. Ein kan mellom anna høyre den virtuose spelestilen hennar på «Rollo Interior interlude» frå «St. Alfonzo's Pancake Breakfast» frå *[[Apostrophe (')]]* (1974). Anna imponerande speling er dokumentert på *[[Roxy & Elsewhere]]* (1974) og på «Inca Roads», opninga på *[[One Size Fits All av Frank Zappa|One Size Fits All]]* (1975). Somme glimt av Underwood er mogeleg å sjå i Zappa-filmen *[[200 Motels]]* (1971), *A Token Of Hes Extreme* (1974) og *Roxy the Movie* (1973: utgitt på DVD i 2015). 

I 1970-åra spelte Underwood for fleire andre musikarar, som Ambrosia, Jasun Martz og jazz-klaverspelaren George Duke, som òg var medlem i bandet til Zappa. Ho trekte seg attende frå musikkindustrien kring 1980, og fokuserte i staden på barna sine, som begge har blitt dugande klassiske musikarar. I eit intervju frå 1993 fortalte ho at ho spelte på den siste innspelinga til Zappa, kort tid før han døydde av kreft i desember det året. 

## Filmar
* *[[200 Motels]]*
* *[[A Token of Hes Extreme]]*
* *[[The Dub Room Special]]*
* *[[The Amazing Mr. Bickford]]*
* Video From Hell
* *[[The True Story of Frank Zappa's 200 Motels]]*
* *[[Roxy the Move]]*

## Kjelder


**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Ruth Underwood|Ruth Underwood]]» frå ,  den 5. juni 2014.* 
*** oppgav desse kjeldene:*
*
Just Another Band from L.A.

***Just Another Band from L.A.*** er eit konsertalbum av The Mothers of Invention som kom ut i 1972. Det vart spelt inn 7. august 1971 i Pauley Pavilion ved UCLA i Los Angeles. Med på albumet er «Billy the Mountain», ein lang, forteljande parodi på ein rockeopera, som vart stadig meir populært på denne tida. 

Albumet har ofte blitt oversett av musikkjournalistar, og markerer ein viktig periode i karrieren til bandet med fleire medlemmar av The Turtles med i bandet. Dette vart kort tid etter oppløyst då Zappa fall frå scenen og skada seg stygt. Songen «Eddie, Are You Kidding?» syner til Edward Nalbandian.

Albumet vart gjeve ut på ny på CD av Rykodisc i 1990 og i 1995. 

## Innhald

## Medverkande
* Frank Zappa – gitar, vokal
* Mark Volman – solovokal
* Howard Kaylan – solovokal
* Ian Underwood – treblåseinstrument, klaverinstrument, vokal
* Don Preston – klaverinstrument
* Jim Pons – bassgitar, vokal
* Aynsley Dunbar – trommer

## Salslister
**Album** - *[[magasinet Billboard|Billboard]]* (Nord-Amerika)

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Just Another Band from L.A.|Just Another Band from L.A.]]» frå ,  den 5. juni 2014.* 
*** oppgav desse kjeldene:*
The Grand Wazoo

***The Grand Wazoo*** er eit jazzfusionalbum frå 1972 av Frank Zappa and The Mothers. Det vart skrive og spelt inn under rekonvalesenstida til Zappa etter at han vart angripen i London. Albumet og føregjengaren *[[Waka/Jawaka]]* (juli 1972) består av storband-fusion og er ein vidareføring av stilen på *[[Hot Rats]]* (1969), som nytta eit mykje mindre band. Albumet vart det siste Zappa gav ut på Bizarre Records.

## Innspeling og produkskjon
*The Grand Wazoo* følgde tre album som hovudsakleg bestod av instrumentale stykke: *[[Hot Rats]]* (1969), *[[Burnt Weeny Sandwich]]* (1970) og *[[Waka/Jawaka]]* (juli 1972).

Dette var det tredje albumet som kom i ein periode der Zappa nytta rullestol og ikkje kunne turnere etter at han vart angripen og skubba av scenen og fall ned i orkestergrava under ein konsert i London. 

I denne perioden produserte og skreiv Zappa det meste av musikken for Jean-Luc Ponty-albumet *[[King Kong: Jean-Luc Ponty Plays the Music of Frank Zappa|King Kong]]* (1970).

## Innhald

## Medverkande
* Frank Zappa – gitar, perkusjon, vokal
* Janet Neville-Ferguson – vokal
* Sal Marquez – bass, trompet, vokal, blåseinstrument
* Mike Altschul – treblåseinstrument
* Earl Dumler – treblåseinstrument
* Tony «Bat Man» Ortega – treblåseinstrument
* Joanne Caldwell – vokal, blåseinstrument, treblåseinstrument
* Johnny Rotella – treblåseinstrument
* Fred Jackson – treblåseinstrument
* Malcolm McNabb – trombone, trompet in D
* Bill Byers – trombone
* Ken Shroyer – trombone, blåseinstrument
* Ernie Tack – blåseinstrument
* Bob Zimmitti – perkusjon
* Alan Estes – perkusjon
* Don Preston – Mini Moog
* Tony Duran – gitar, bottleneck gitar
* Erroneous (Alex Dmochowski) – bass
* Aynsley Dunbar – trommer
* George Duke – klaverinstrument, vokal
* «Chunky» (Lauren Wood) – vokal
* Joel Peskin – saksofon, treblåseinstrument

;Andre medverkande

* Ernie Watts – tenorsaksofon, C-melodisaksofon («Mystery Horn») soloen på «Cletus Awreetus Awrightus», treblåseinstrument
* Lee Clement – perkusjon
* Gerry Sack – phantom tamburin

## Produksjon
*Produsent: Frank Zappa
*Lydteknikar: Kerry McNabb
*Arrangør: Frank Zappa
*Cover illustration: Cal Schenkel

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:The Grand Wazoo|The Grand Wazoo]]» frå ,  den 5. juni 2014.* 
*** oppgav desse kjeldene:*


## Bakgrunnsstoff
*Tekst og informasjon
Alexander Dale Oen Arena

**Alexander Dale Oen Arena**, forkorta **ADO arena**, er eit kommunalt anlegg for symjing og stuping på Nygårdstangen i Bergen i Noreg, opna i 2014. Symjehallen er oppkalla etter symjaren Alexander Dale Oen.

I tillegg til symje- og stupefasilitetar er det i bygningskomplekset ein fleirbrukshall og Amalie Skram videregående skole med om lag 1000 elevar.

Symjahallen inkluderer hovudbasseng, stupebasseng, opplæringsbasseng, aktivitetsbasseng for barn, varmekulp for mellom anna stuparar samt to rutsjebaner med eige stoppbasseng. Anlegget vil ha garderobekapasitet for om lag 800 personar.

Anlegget er teikna av det danske arkitektfirmaet KHR Arkitekter.

## Kjelder

## Bakgrunnsstoff
*
Waka/Jawaka

***Waka/Jawaka*** er eit album av Frank Zappa som kom ut i juli 1972. Albumet er eit jazz-aktig føregangar til *[[The Grand Wazoo]]* (november 1972), og som plateomslaget indikerer ein slags oppfølgjar til *[[Hot Rats]]* frå 1969. I følgje Zappa var tittelen «noko som kom fram på eit Ouija-brett ein gong».

## Songar
«Big Swifty» er eit jazz-fusion-stykke, som minnar om mange av Zappa stykka frå jazzperioden hans. Her er mnge blåseinstrument med i tillegg til rom for improvisasjon og bruk av mange taktar. Han opnar i eit raskt 7/8-riff, og melodien skiftar mellom 7/8 og 6/8 (eller 3/4) takt. Han endar opp i 4/4 swing-rytme.

Sporet «It Just Might Be a One-Shot Deal» er ei merkeleg soge om hallusinasjonar sungen av Sal Marquez og Janet Ferguson (groupien i *[[200 Motels]]*). Jeff Simmons sin hawaii-gitar skapar eit drameaktig bilete ala Steely Dan, med med teksten *but you should be diggin' it while it's happening cause it just might be a one-shot deal,*

## Nyutgjevingar
Albumet vart gjeve ut digitalt på CD av Rykodisc i 1986 (med mykje digital klang lagt til og utan baksida av plateomslaget) og i 1995 (med baksida tilbake att, men identisk lyd). I 2012 gav Universal Music ut ein CD basert på den originale miksen.

## Innhald

## Medverkande

### Musikarar
* Frank Zappa – gitar, perkusjon, elektrike sengefjører
* Tony Duran – slidegitar, vokal
* George Duke – elektrisk piano, tommelpiano
* Sal Marquez – trompet, vokal, flygelhorn, klokkespel
* Erroneous (Alex Dmochowski) – elektrisk bass, vokal, fuzzbass
* Aynsley Dunbar – trommer, vaskebrett, tamburin
* Kris Peterson – vokal
* Joel Peskin – tenorsaksofon
* Mike Altschul – barytonsaksofon, pikkolo, bassfløyte, bassklarinett, tenorsaksofon
* Jeff Simmons – Hawaii-gitar, vokal
* Sneaky Pete Kleinow – pedalsteelgitar
* Janet Ferguson – vokal
* Don Preston – gitar, Minimoog
* Bill Byers – trombone, barytonhorn
* Ken Shroyer – trombone, barytonhorn
* Gerry Sack - dempa maracas

### Produksjon
* Produsent: Frank Zappa
* Lydteknikarar: Marshall Brevitz, Kerry McNabb
* Mastering: Frank Zappa
* Design: Cal Schenkel

## Salslister
**Album** - *[[Billboard magazine|Billboard]]* (Nord-Amerika)

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Waka/Jawaka|Waka/Jawaka]]» frå ,  den 5. juni 2014.* 
*** oppgav desse kjeldene:*

## Bakgrunnsstoff
* Release details
Tony Duran

**Tony Duran** () var ein amerikansk slidegitarist og songar. Frå 1972 var han medlem i Frank Zappa sitt band og han var medlem av Ruben and the Jets. 

## Diskografi

### Med Frank Zappa
* *[[Waka/Jawaka]]* (1972)
* *[[The Grand Wazoo]]* (1972)
* *[[Apostrophe (')]]* (1974)
* *[[Joe's Domage]]* (2004)
* *[[Imaginary Diseases]]* (2006) - konsertalbum
* *[[albumet Wazoo|Zappa Wazoo]]* (2007) - konsertalbum
* *[[One Shot Deal]]* (2008) - konsertalbum

### Med Ruben and the Jets
* *[[For Real!]]* (1973)
* *[[Con Safos]]* (1974)

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Tony Duran (musician)|Tony Duran (musician)]]» frå ,  den 5. juni 2014.* 
*** oppgav desse kjeldene:*
Fred Jackson, Jr.

**Fred Jackson, Jr.** er ein jazzfusion-saksofonist og fløytist som har spelt med mellom andre Bobby Hutcherson, Earth, Wind & Fire, Jimmy Smith, Horace Silver og Solomon Burke.

## Diskografi
**Med [[Ry Cooder]]**
**[[Chicken Skin Music]]* (Reprise, 1976)
**Med [[Gene Harris]]**
**[[Nexus av Gene Harris|Nexus]]* (1975)
**Med [[Bobby Hutcherson]]**
**[[Head On av Bobby Hutcherson|Head On]]* (Blue Note, 1971)
**[[Montara av Bobby Hutcherson|Montara]]* (Blue Note, 1975)
**Med [[Wade Marcus]]**
**[[Metamorphosis av Wade Marcus|Metamophosis]]* (ABC, 1976)
**Med [[Horace Silver]]**
**[[Silver 'n Wood]]* (Blue Note, 1976)
**Med [[Frank Zappa]]**
**[[The Grand Wazoo]]* (Bizarre, 1972)

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Fred Jackson, Jr.|Fred Jackson, Jr.]]» frå ,  den 5. juni 2014.* 
*** oppgav desse kjeldene:*
Camarillo Brillo

«**Camarillo Brillo**» er ein song av Frank Zappa and The Mothers frå albumet *[[Over-Nite Sensation]]* i 1972. Songteksten består av mange kvardagsuttrykk og oppdikta ord. Tittelen er i seg sjølv eit der Zappa uttaler Camarillo, namnet på ein by i California, feil for at det skal rime med Brillo, eit varenamn assosiert med serviettar. «Brio» er òg eit musikkuttrykk som tyder «kraft». Camarillo er òg namnet på eit mentalsjukehus i Sør-California, som vanlegvis vert uttalt slik Zappa syng det. Det er truleg at ein «Camarillo Brillo» er ein hårstil som liknar den ein mental pasient fekk for å kunne få elektrosjokkterapi. På italiensk tyder «Camarillo» «medlem av ein Camarilla (ein slags lobby), og Brillo tyder «full».

«Camarillo Brillo» vert spelt i E-dur, sjølv om tonearten endrar seg til D-dur på refrenget. Det vert nytta blåseinstrument og mange perkusjonsteknikkar på songen. Han endar i eit kort coda spelt på piano. Det finst to versjonar av songen. Den første er langsamare og den andre er mykje kortare og raskare, som vart spelt seinare i karrieren til Zappa. Den kortare versjonen kan høyrast på  *[[You Can't Do That on Stage Anymore, Vol. 6]]*. Årsaka til at songen vart spelt raskare var fordi Zappa byrja å keie seg med songen. 

I 1975 vart «Muffin Man» innført i konsertrepertoaret til Zappa og «Camarillo Brillo» vart spelt som ein medley med denne. Dette kan ein høyre på fleire utgjevingar, som **, *[[Halloween av Frank Zappa|Halloween]]*, *[[You Can't Do That on Stage Anymore, Vol. 6]]* og i konsertfilmen *[[Baby Snakes]]*. 
 Songen refererer til kvadrofoniske høgtalarar. 

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Camarillo Brillo|Camarillo Brillo]]» frå ,  den 5. juni 2014.* 
*** oppgav desse kjeldene:*
Albumet Von

***Von*** (*ˈvɔːn*, 'von') er debutalbumet til det islandske post-rock-bandet Sigur Rós.

Produksjonen av albumet tok lang tid, og sluttresultatet vart merkbart annleis enn originalopptaka. Bandet vurderte å kaste det endelege resultatet og starte på nytt, men valde å ikkje gjera det sidan det ville gjort prosessen for lang. I bytte for opptakstid måla Sigur Rós studioet dei tok opp i.

*Von* var fyrst sleppt på Island til moderat kritikk, men var ganske ukjent utanlands. I det første året plata var til sals, selde ho berre 313 kopiar på Island. Etter at dei neste albuma, *[[Ágætis byrjun]]* og *[[( )]]*, vart populære utanlands, vart *Von* sleppt på nytt i Storbritannia i september 2004, og i USA ein månad seinare. I desember 2005 vart *Von* og *Ágætis byrjun* erklærte platinaalbum på Island, sidan dei hadde seld over 5000 kopier innanlands.

Det sjette sporet på *Von* inneheld 18 sekunder stille. Det siste sporet startar med seks minuttar og femten sekundar stille, og deretter ein del av «Myrkur» spela baklengs, som gav namnet «Rukrym».

## Sporliste

## Personar
* Jón Þór Birgisson&nbsp;– vokal, gitar
* Georg Hólm&nbsp;– bass
* Ágúst Ævar Gunnarsson&nbsp;– trommer

## Kjelder
*Omsett frå Engelsk Wikipedia, som oppgav desse kjeldene:*


## Bakgrunnsstoff
* Offisielle nettside for albumet
* Utvalgte spor frå albumet på nettstaden til gruppa
* ''Von'' og ''Ágætis byrjun'' får platinum på Island
Von

**Von** (frå norrønt *ván, (v)ón*) eller **håp** (frå seint norrønt *hop*) er eit tru eller ynske på at noko godt skal finna stad.

## Von i kulturen
«Håp» eller «von» er blitt brukt i fleire namn og titlar:

** Stader: **
* Kapp det gode håp

** Verk**

* Albumet Von av Sigur Rós
* Songen Von av Gissur Páll Gissurarson
* Novella «Håpet er lysegrønt» (1879) av Alexander Kielland

## Kjelder

*
*

## Bakgrunnsstoff
Galge

**Galge** er eit stativ, ofte bygd av tre, som vert nytta til å henge noko eller nokon i. Ordet vert særleg nytta om stativ som vert nytta til å avrette menneske ved henging, men vert dessutan nytta i maskintekniske og bygningstekniske samanhengar for innretningar som noko skal hengje i.

Galgar kan ha ulike utformingar, som til dømes ein loddrett stolpe med ein vassrett bjelke ut frå toppen til å hengje i, altså om lag som ein omvend L. Som avrettingsinstrument til skrekk og åtvaring kunne det i tidlegare tider vere oppsett galgar på faste avrettingsstadar, der dei avretta vart hengande til dei fall ned av dei sjølve. Galgeberg i Oslo har vore ein slik fast avrettingsstad, nytta fram til 1864.

## Kjelder

## Bakgrunnsstoff
Grønland i Oslo

**Grønland** er eit strok i Oslo, rett aust for sentrum og aust for Akerselva, og dessutan namnet på hovudgata i dette stroket.

Grønland ligg i bydel Gamle Oslo, og grensar til Akerselva i vest, Tøyen i nord,  Gamlebyen i aust og søraust, og jarnbanespora inn mot Oslo Sentralstasjon i sør.

På Grønland ligg tunnelbanestasjonen Grønland, ein av stasjonane på fellesstrekninga for tunnelbanelinene gjennom sentrumsområdet i Oslo.

## Gata Grønland
Grønland er hovudgata i stroket, frå området ved Vaterlands bru over Akerselva og fram til ho går over i gata Grønlandsleiret, som tidlegare berre vart kalla Leiret. Dette var i si tid hovudsambandet mellom sjølve Christiania og det området som då vart kalla Oslo av di mellomalderbyen Oslo låg her, no stroket Gamlebyen. Den fyrste Vaterlands bru over Akerselva vart bygd i 1654.

## Litteratur
* Knut Are Tvedt (red): *[[Oslo byleksikon]]*, Kunnskapsforlaget 2010, side 219–220, ISBN 978-82-573-1760-7
Dani Alves

**Daniel Alves da Silva** () er ein brasiliansk fotballspelar som i 2018 spela som høgreback for Paris Saint-Germain i fransk Ligue 1, og for landslaget til Brasil. Han har vunne UEFA-cupen med Sevilla to gonger, i 2005/06- og 2006/07-sesongen. Med Barcelona har han blitt seriemeister i Spania i 2008/09-, 2009/10-, 2010/11-, 2012/13-, 2014/15- og 2015/16-sesongen, vunne den europeiske meisterligaen i 2008/09-, 2010/11- og 2014/15-sesongen og VM for klubblag i 2009, 2011 og 2015. I 2016/17-sesongen vart han seriemeister i Italia med Juventus.
Thiago Silva

**Thiago Emiliano da Silva** () er ein brasiliansk fotballspelar som har spela i forsvar for Paris Saint-Germain i fransk Ligue 1, og for landslaget til Brasil. Han vart seriemeister i Italia med AC Milan i 2010/11-sesongen, og i Frankrike med Paris Saint-Germain i 2012/13- og 2013/14-sesongen. Med Brasil sitt landslag har han vunne bronse i OL i 2008, sølv i OL i 2012 og gull i Confederations Cup, også kjent som prøve-VM, i 2013.

## Bakgrunnsstoff
*
Jefferson de Oliveira Galvão

**Jefferson de Oliveira Galvão**, eller berre **Jefferson** () er ein brasiliansk fotballspelar som har spela som målvakt for Botafogo i den brasilianske fotballigaen, og for landslaget til Brasil. I 2013 var han med på å vinna Confederations Cup, også kjent som prøve-VM, med Brasil sitt landslag.
I'm the Slime

**I'm the Slime** er ein song frå 1973 av Frank Zappa and The Mothers frå albumet *[[Over-Nite Sensation]]*. Forskjellige konsertversjonar finst på *[[Zappa in New York]]* og *[[You Can't Do That on Stage Anymore, Vol. 1]]* som var versjonen som vart framført same kvelden som det meste av *[[Roxy and Elsewhere]]*. «I'm the Slime» og B-sida «Montana» vart gjeven ut på samleplata *[[Strictly Commercial]]*. Han vart framført på konsertar frå 1973 til 1977 og 1984. 

## Tekst og tyding

Songen består av to delar; den første delen er ei rekkje gåter av fornærmingar i forma «what am I?» 

«I am gross and perverted. I'm obsessed 'n deranged. I have existed for years, but very little had changed. I am the tool of the Government and industry too, for I am destined to rule and regulate you. I may be vile and pernicious, but you can't look away. I make you think I'm delicious, with the stuff that I say. I am the best you can get. Have you guessed me yet?»

Den andre delen diskuterer vonda med svaret på gåta, som er forskjellige ting som finst på fjernsyn. I Mike Fitzwilliam-boka *Woodstock Whitehouse - from God to greed* songen vart sagt å vere eit samandrag av liberale amerikanarar, sjølv om dette ikkje var meininga med songen.

## Ike og Tina Turner
Zappa leigde inn Tina Turner and the Ikettes for å synge korvokal på forskjellige songar på *Over-Nite Sensation* inkludert «I'm the Slime». Ike Turner insisterte på at Zaååa berre skulle betale the Ikettes 25 dollar per song, noko han motvillig gjekk med på. Etter å ha høyrt ein av innspelingane i studio, skal Ike ha sagt «Kva er denne skiten?» og seinare insistert på at Tina and the Ikettes ikkje skulle omtalast på albumet.

## Saturday Night Live

Zappa framførte «I'm the Slime», og «Purple Lagoon» og «Peaches en Regalia» på den første av to gonger han var på Saturday Night Live. Programleiaren Don Pardo vart nytta under den andre delen av «I'm the Slime». Zappa skildra det som «høgdepunktet i [Don Pardos] karriere.» Pardo spelte i the Palladium i New York City i desember, 1976 på «I'm the Slime», og delar av «Punky's Whips» og «The Illinois Enema Bandit», som er gjeve ut på *Zappa in New York*.

## Andre versjonar
Ein versjon av songen vart spelt inn av Arjen Anthony Lucassen og broren Gjalt i 2012 for albumet *[[Lost in the New Real]]*. Lucassen erstatta “TV set” med “Internet” i versjonen sin.

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:I&#39;m the Slime|I&#39;m the Slime]]» frå ,  den 6. juni 2014.* 
*** oppgav desse kjeldene:*
Mikkel Diskerud

**Mikkel «Mix» Morgenstar Pålssønn Diskerud** () er ein norsk fotballspelar med amerikansk familiebakgrunn. I 2014 spelar han for Rosenborg og for det amerikanske fotballandslaget. Han debuterte for seniorlaget til Stabæk i Tippeligaen i 2008, og blei seriemeister med same laget same året. Internasjonalt har han spelt både for norske og amerikanske ungdomslandslag, i tillegg til det amerikanske A-landslaget.

## Klubbkarriere
Diskerud starta karrieren i Frigg, og blei oppdaga av Stabæk under ei turnering i Oslo. Han blei henta til G15 Elite-laget deira i 2005, og bytte skule frå Oslo Handelsgymnasium til Norges Toppidrettsgymnas i 2007. I 2006 spelte han regelmessig for Stabæk sitt andrelag, i 2.divisjon. I 2008 hjelpte han òg klubben sitt juniorlag med å vinne Noregsmeisterskapen for junior.

Han debuterte for A-laget i 2008 og fekk NFF sin pokal for 2. plass i senior-NM same året. Under La Manga Cup i 2009 skåra han etter to minutt i den første kampen sin det året han blei profesjonell spelar. Han kom òg inn som innbyttar under Superfinalen 2009 og vann mot Vålerenga, éi veke før seriestart. Han starta opningskampen på benken, men i den andre kampen mot Brann, fekk han Tippeliga-debuten sin for Stabæk sitt A-lag. Han kom inn som innbyttar ti minutt før full tid, og i det 84. minutt utlikna han for Stabæk. Kampen enda 1&ndash;1. Ingen Stabæk-spelarar har før skåra så raskt etter Tippeliga/Eliteserie-debuten sin, og Diskerud sletta med dette den førre rekorden, som Martin Andresen hadde.

Diskerud signerte for Rosenborg 9. august 2012.

## Internasjonal karriere
Diskerud har amerikansk mor og kunne derfor velja å representera både Noreg og USA. I april 2008 spelte han ei turnering for det amerikanske U20-landslaget, der han hadde tre assists mot Nord-Irland. Allereie ein månad seinare spelte han for det norske U18-landslaget mot USA. I 2009 spelte han for det norske U19-landslaget. 
I juni 2009 spelte han igjen for det VM-klare, amerikanske U-20-laget mot Egypt i Alexandria. Han skåra det einaste målet i kampen og fekk tittelen "Man of the Match" frå egyptisk TV (Nile Sports and Nile Tv). Han spelte den første europacupkampen sin for klubblag 15. juli 2009 som 18-åring i 2. runde av Champions League for Stabæk mot Tirana i Albania. Han tok del i U-20-VM i Egypt for USA i kampane mot Tyskland og Sør-Korea.

17. november 2010 spelte han sin første landskamp for USA sitt A-landslag i Nelson Mandela Challenge Cup i Cape Town Stadium mot Sør-Afrika og spelte der fram den målgivande pasninga til den einastse skåringa i kampen, av Juan Agudelo, som med dette blei USA sin yngste målskårar i ein A-landskamp nokonsinne.

I 2014 vart han tatt ut i USA sin tropp til fotball-VM i Brasil, der han var unytta reserve.

## Referansar

**Denne artikkelen begynte med ei omsetjing frå [[:no:Mikkel Diskerud|bokmålswikipediaen]] 6. juni 2014.*

## Bakgrunnsstoff

* Portrettintervju på [Nettavisen.no]
Adam Larsen Kwarasey

**Adambathia Larsen Kwarasey** () er ein norsk og ghanesisk fotballspelar som spelar på det ghanesiske landslaget. Han spelar for Vålerenga (2020). 

I 2008 spela han for det norske U21-landslaget.

I 2016 var han målvakt for Rosenborg i den norske Tippeligaen. Han har tidlegare spelt for Vålerenga. Larsen Kwarasey debuterte for Strømsgodset mot Lyn 6. mai 2007 fordi dåverande førstemålvakt Espen Johnsen var skada. Kampen enda 1-1. Larsen Kwarasey var reserve dei første tre sesongane sine i Strømsgodset, men erobra fast plass i 2010-sesongen, ein sesong då han var med på å bli noregsmeister for klubben. I 2012 fungerte han som kaptein for Godset då Alexander Aas sleit med skadar så og seie heile sesongen, og då Aas om hausten kunngjorde at han måtte leggja opp som spelar, blei Adam kaptein permanent. I 2013 var det dermed Adam som fekk æra av å lyfta pokalen då klubben sikra seriemeisterskapen.

12. juni 2008 debuterte Larsen Kwarasey på Noreg sitt U21-landslag då han kom inn som innbyttar i 4-1 sigeren over Island. I september 2010 fekk han ghanesisk pass for å kunne bli landslagsspelar for heimlandet til faren sin. 9. august 2011 var han første gong i stallen for Ghana i ein kamp mot mot Nigeria.

Larsen Kwarasey debuterte for det ghanesiske landslaget 2. september 2011 i ein kvalifiseringskamp til afrikameisterskapen mot Swaziland. Han blei tatt ut i Ghana sin 23-mannstropp til afrikameisterskapen og vakta målet i alle Ghana sine kamper. Han var også i Ghana sin tropp til afrikameisterskapen i 2013. I 2014 vart han teken ut i Ghana sin tropp til fotball-VM i Brasil, der han fekk spela éin kamp, den første gruppekampen.

Han har norsk og ghanesisk pass. 

## Referansar

## Bakgrunnsstoff
* Spelarprofil  på godset.no
* Spelarprofil på national-football-teams.com
Kin Vassy

**Charles Kindred «Kin» Vassy** () var ein songar-låtskrivar, som i tillegg til soloplatene sine spelte med mange andre artistar, mellom andre Kenny Rogers, Frank Zappa og Elvis Presley.

I 1960-åra var Vassy medlem av The Back Porch Majority. Han slutta i gruppa i 1969 og vart med i countryrockbandet Kenny Rogers and The First Edition. Som medlem av gruppa spelte han på hitalbumet *[[Something's Burning]]* og ein av songane hans, «Heed The Call», nådde Topp 40 i 1970. 

Vassy slutta i gruppa i 1972 etter albumet *[[The Ballad of Calico]]* og vart erstatta av Jimmy Hassell. Han arbeidde så som soloartist og studiomusikar. I 1980 gav Vassy ut to singlar for plateselskapet ia: «Do I Ever Cross Your Mind» og «Makes Me Wonder If I Ever Said Goodbye». Han flytta til Liberty Records og gav ut sju singlar her, mellom anna «When You Were Blue and I Was Green», so nådde 21. plassen på Hot Country Songs. Vassy heldt fram å arbeide med Rogers på forskjellige prosjekt, som *What About Me?* frå 1984. Vassy skreiv òg songen «Kentucky Homemade Christmas» for Rogers, som kom på *Christmas* (Liberty Records, 1981).  I 1984 spelte han ein song med country-gospel-songaren Stella Parton, for *[[filmen Rhinestone|Rhinestone]]*, som systera til Stella, Dolly hadde spelt i.

Vassy døydde av kreft i 1994.

## Diskografi

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Kin Vassy|Kin Vassy]]» frå ,  den 6. juni 2014.* 
*** oppgav desse kjeldene:*
Ricky Lancelotti

**Ricky Lancelotti** (), òg kjend som **Rick Lancelot**, var ein songar som er mest kjend for arbeidet sitt med Frank Zappa i 1973.

Under scenenamnet Rick Lancelot gav Lancelotti ut fleire singlar for RCA Records i 1965 og 1966, utan kommersiell suksess. Samstundes hadde han opptredenar på ABC-TV sin musikkserie *[[Shindig!|Shindig]]* som fast songar for programmet.

Lancelotti hadde òg ein kontrakt med Hanna Barbara og spelte inn vokal for showet *[[The Banana Splits]]*. Han var ein av fleire ukrediterte songarar på dette barne-tv-programmet, som gjekk frå  1968 til 1970. Vokalen hans er med på albumet *We're the Banana Splits* som vart gjeve ut av Decca Records i 1968.

Lancelotti song også med gruppa Sky Oats. Musikken deira var med i surfedokumentaren *[[Pacific Vibrations]]* frå 1970.

Frank Zappa tok med Lancelotti på nokre få songar på *[[Over-Nite Sensation]]* (1973). Andre songar er sidan gjevne ut på *[[The Lost Episodes]]* og *[[Läther]]*.

Han døydde den 7. april 1980.

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Ricky Lancelotti|Ricky Lancelotti]]» frå ,  den 6. juni 2014 og 18. desember 2018.* 
*** oppgav desse kjeldene:*
Bruce Fowler

**Bruce Lambourne Fowler** () er ein amerikansk trombonespelar og komponist.  Han spelte trombone på mange Frank Zappa-album, i tillegg til med Captain Beefheart og i Fowler Brothers Band. I dag komponerer og arrangerer han musikk for filmar og har vore komponist, orkestrator og dirigent for mange populære filmar. 

Han er son av jazzartisten William L. Fowler, og broren til multiinstrumentalisten Walt Fowler og bassisten Tom Fowler. Han er far til Rhea Fowler, bassgitarist for The Naturals. Bruce Fowler har spelt i både The Band From Utopia, Mar Vista Philharmonic og Jon Larsen sitt Strange News From Mars, begge med andre Zappa-artistar som Tommy Mars og Arthur Barrow. Han har òg spelt inn album med Air Pocket.

## Diskografi
### Med Frank Zappa
**[[Over-Nite Sensation]]* - 1973
**[[Apostrophe (')]]* - 1974
**[[Roxy & Elsewhere]]* - 1974
**[[Bongo Fury]]* - 1975 (Captain Beefheart appears on this album as well)
**[[Studio Tan]]* - 1978
**[[Sleep Dirt]]* - 1979
**[[You Can't Do That on Stage Anymore, Vol. 1]]* - 1988
**[[Broadway the Hard Way]]* - 1989
**[[The Best Band You Never Heard in Your Life]]* - 1991
**[[You Can't Do That on Stage Anymore, Vol. 4]]* - 1991
**[[Make a Jazz Noise Here]]* - 1991
**[[Beat the Boots]]* - 1992
***[[Unmitigated Audacity]]* - 1974
***[[Piquantique]]* - 1973
**[[You Can't Do That on Stage Anymore, Vol. 6]]* - 1992
**[[Imaginary Diseases]]* - 2006
**[[Trance-Fusion]]* - 2006
**[[albumet Wazoo|Wazoo]]* - 2007

### Med Captain Beefheart
**[[Shiny Beast (Bat Chain Puller)]]* - 1978
**[[Doc at the Radar Station]]* - 1980
**[[I'm Going to Do What I Wanna Do: Live at My Father's Place 1978]]* - 2000

### Med The Toshiko Akiyoshi - Lew Tabackin Big Band
**[[Farewell (Toshiko Akiyoshi – Lew Tabackin Big Band album)|Farewell]]* - 1980
**[[From Toshiko With Love]] also released as [[Tanuki's Night Out]]* - 1981
**[[European Memoirs]]* - 1982

### Med Eric Clapton
**[[The Road to Escondido]]* - 2006

### Med Stu Nevitt
**[[The Marion Kind]]* - 2007

### Med Jon Larsen
**[[Strange News From Mars]]* - 2007

### Med Stan Ridgway
**[[The Big Heat av Stan Rdigway|The Big Heat]]*

### Med Oingo Boingo
**[[Boingo Alive]]* - 1988
**[[Dark at the End of the Tunnel]]* - 1990

### Med Ed Mann
**Perfect World* - 1990

### Solo
**Entropy* - 1995
**Synthetic Division* - 1995
**Ants Can Count* - 1995
**Inception* - 2010

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Bruce Fowler|Bruce Fowler]]» frå ,  den 6. juni 2014.* 
*** oppgav desse kjeldene:*


## Bakgrunnsstoff
*
*Bruce Fowler ved Internet Movie Database
Tom Fowler

**Thomas W. Fowler**, ofte berre kalla Tom Fowler, () var ein amerikansk bassist fødd i Salt Lake City. Han spelte mellom andre med It's a Beautiful Day, Frank Zappa, The Mothers of Invention, Jean-Luc Ponty, Ray Charles og Steve Hackett. Broren hans, Bruce Fowler, spelte trombone i The Mothers. Den andre broren, Walt Fowler, spelte òg horn for Zappa. 

Han spelte òg inn album med Air Pocket, eit band med mellom anna brørne hans. 

## Kjelder


**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Tom Fowler|Tom Fowler]]» frå ,  den 6. juni 2014.*  


## Bakgrunnsstoff
*Info at united-mutations.com
David Luiz

**David Luiz Moreira Marinho**, eller berre **David Luiz** () er ein brasiliansk fotballspelar som spelar på Arsenal FC i Premier League (2020). 

Han har spela i forsvar for Chelsea i engelsk Premier League, og for landslaget til Brasil. Han vart seriemeister i Portugal med Benfica i 2009/10-sesongen. Med Chelsea vann han den europeiske meisterligaen i 2011/12-sesongen, Europaligaen i 2012/13-sesongen og FA-cupen i 2011/12-sesongen. Han var med på å vinna Confederations Cup, også kjent som prøve-VM, i 2013. I 2009/10-sesongen vart han kåra til årets spelar i den portugisiske ligaen.

## Kjelder
Fernando Luiz Roza

**Fernando Luiz Roza**, eller **Fernandinho** () er ein brasiliansk fotballspelar som i 2014 spela for Manchester City i engelsk Premier League, og for landslaget til Brasil. Han er seks gonger seriemeister og fire gonger cupmeister i Ukraina med Sjakhtar Donetsk og vart kåra til årets spelar i Ukraina i 2007/08-sesongen. Han vann UEFA-cupen med Sjakhtar i 2008/09-sesongen. I 2013/14-sesongen vart han seriemeister i England med Manchester City.
Marcelo Vieira

**Marcelo Vieira da Silva Júnior**, eller berre **Marcelo** () er ein brasiliansk fotballspelar som i 2014 spela for Real Madrid i spansk Primera Division, og for landslaget til Brasil. Med Real Madrid har han blitt spansk seriemeister i 2006/07-, 2007-08- og 2011-12-sesongen, og vunne den europeiske meisterligaen i 2013/14-sesongen. Med Brasil var han med på å vinna olympisk bronsemedalje i 2008 og olympisk sølvmedalje i 2012.