Juju av Siouxsie and the Banshees

***Juju*** er det fjerde studioalbumet til det engelske rockebandet Siouxsie and the Banshees. Det vart spelt inn i Surrey Sound studio med Nigel Gray som medprodusent, og kom ut 6. juni 1981 på Polydor. Det vart gjeve ut to singlar frå *Juju*: «Spellbound» og  «Arabian Knights».

Albumet selde godt i Storbritannia og fekk god omtale då det kom ut, særskild den uvanlege gitarspelinga til John McGeoch og vokalen til Siouxsie. Det har stadig vore ein kritikarfavoritt og vert rekna som ein milepåle innan post-punk.

## Bakgrunn
Etter den noko elektroniske retninga på det førre albumet deira, *[[Kaleidoscope av Siouxsie and the Banshees|Kaleidoscope]]* i 1980, gjekk Siouxsie and the Banshees attende til ein gitarbasert stil på *Juju*, med McGeoch no som offisielt medlem i bandet. Albumet hadde òg ein intrikat perkusjon av Budgie. I følgje Steven Severin: «*Juju* var første gongen me laga eit «konseptalbum» basert på mørkare element. Det var ikkje planlagt på førehand, men etter kvart som me skreiv så me definitivt ein raud tråd gjennom songane. Nesten ei forteljing for plata som ein heilskap».

Albumet vart produsert i lag med Gray i studioet hans, Surrey Sound studio. Her eksperimenterte McGeoch med ein sjeldan brukt gitareffekt kalla The Gizmo for albumetsporet «Into the Light». The Gizmo vert plassert over brua eller stolen på gitaren og har hjul som dreg over strengane, som gjev ein lyd som liknar på klassiske strykeinstrument. For «Arabian Knights» transformerte McGeoch ein melodi av Siouxsie, opphavleg i valsetakt, som ho hadde skrive på ein Vox Teardrop-gitar.

På plateomslaget var det eit bilete av ein afrikansk statue som gruppa fann på Horniman Museum i Forest Hill.

## Musikalsk stil
*Juju* er eit post-punk-album, i følgje Allmusic. Det er òg omtalt som eit «kunstrock»-album av *The Guardian*, som kalla dei to singlane frå albumet «popunder». Men *Juju* er òg av somme kritikarar rekna som gotisk rock, sjølv om bandet sjølv nektar for ei slik kategorisering.

## Utgjeving
*Juju* nådde sjuandeplassen på UK Albums Chart, og låg inne på lista i 17 veker. 
 
I august 2018 kom albumet ut på 180-grams vinyl med ommastra lyd.

## Mottaking

Då albumet kom ut fekk *Juju* god omtale. *[[Sounds]]* hylla albumet og skreiv at røysta til Siouxsie «verkar å fått ei ny fylde for melodi med ein rik, mørk glattheit». Forfattaren Betty Page skreiv: «Denne eininga opererer imponerande samanhengande, som om hjernane til dei nyskapande musikarane [gitaristen] McGeoch, [trommeslagaren] Budgie og [bassisten] Severin er perfekt samanvove med Siouxsie». Ho hylla òg McGeoch som «den einaste mannen som kan få ein akustisk gitar til å høyrast illevarslande ut». *[[NME]]* rekna «*Juju*, det fjerde palta deira som kanskje det nest beste albumet deira», og kan reknast som «underhaldning av beste kvalitet». Kritikaren Paul Morley konkluderte med å nemne alle songane: «Høgdepunkt på side ein - 'Spellbound', 'Into the Light', 'Arabian Knights', 'Halloween' og 'Monitor'.  Den mest konsistente sida sidan *[[The Scream av Siouxsie and the Banshees|The Scream]]*. Høgdepunkt på side to – 'Night Shift', 'Sin In My Heart', 'Head Cut' og 'Voodoo Dolly'.»

I ei seinare melding skreiv AllMusic: «Den reine intensiteten på *Juju* er truleg ikkje matcha andre stader i katalogen til Siouxsie and the Banshees. Takka vere dei strålande singlane, den nådelause krafta og den forfriskande dynamikken, er *Juju* ein post-punk-klassikar.»

I 2007 plasserte *[[The Guardian]]* *Juju* på lista si over «1000 album du må høyre før du døyr» og skreiv «Gjennom mange år har The Banshees vore meistrar i å skape grublande spaning, og spissa varemerket sitt til det hardaste og mørkaste på *Juju*.» *Juju* vart òg inkludert i boka *[[1001 Albums You Must Hear Before You Die]]* av Robert Dimery.

## Ettermæle
I 1995 kalla Cathi Unsworth i *[[Melody Maker]]* *Juju* «eit av dei viktigaste britiske albuma nokon sinne».

Særskild gitarspelinga til McGeoch er trekt fram av kritikarar og musikarar. *[[magasinet Mojo|Mojo]]* plasserte han i 2006 på lista si over dei 100 beste gitaristane gjennomt idene for spelinga si på «Spellbound». Johnny Marr frå The Smiths sa på BBC Radio 2 i februar 2008 at han verdsette spelinga til McGeoch på «Spellbound» særs høgt. Marr kalla det «smart» med «verkeleg god plukking som er særs ulikt rock'n'roll». I tillegg rangerte Marr i *[[Uncut]]* McGeoch som ein av dei ti favorittgitaristane sine for spelinga si på *Juju* og *[[Real Life av Magazine|Real Life]]* av Magazine. Eit anna medlem av The Smiths, songaren Morrissey snakka om «Spellbound» i eit intervju for den amerikanske radiostasjonen KROQ-FM i 1997: «Nok ein flott singel. Ein hit i England. Men ikkje her, trur eg. Dei var ei av dei beste gruppene seint i 1970- og tidleg i 1980-åra. Siouxsie and the Banshees var glimrande.»

Thom Yorke, Ed O'Brien og Colin Greenwood frå Radiohead, har alle snakka rosande om albumet. John Frusciante i Red Hot Chili Peppers nemnde albumet som ei av dei store inspirasjonskjeldene hans for *[[By the Way]]*. Han sa: «John McGeoch er ein gitarist eg ønskte å vere. Han har ein ny, glimrande ide for kvar song. Eg høyrer mykje på platene han spelte inn med Magazine og Siouxsie and the Banshees, *Juju*». Billy Corgan i The Smashing Pumpkins valde ut «Arabian Knights» då han snakka om somme av favorittsongane sine på BBC: «Siouxsie and the Banshees klarte å låse opp visse rytmar og kjensler som framleis finst i alt rock i dag».

## Innhald

## Medverkande
**Siouxsie and the Banshees**
* Siouxsie Sioux – vokal, gitar på «Sin in My Heart»
* Steven Severin – bassgitar
* Budgie – trommer, perkusjon
* John McGeoch – gitar

**Technical**
* Nigel Gray – produsent
* Rob O'Connor – design
* Joe Lyons – fotografi

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Juju (Siouxsie and the Banshees album)|Juju (Siouxsie and the Banshees album)]]» frå ,  den 16. august 2020.* 
*** oppgav desse kjeldene:* 
*