open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Wasting Love

«**Wasting Love**» er ein song av det engelske heavy metal-bandet Iron Maiden. Det er den tredje singelen deira frå albumet *[[Fear of the Dark av Iron Maiden|Fear of the Dark]]* frå 1992.

## Oversyn
Songen vart skriven av songaren Bruce Dickinson og gitaristen Janick Gers. Teksten omhandlar einsemd som oppstår i samanheng med sex når det ikkje er kjærleik i biletet.

Singelen vart offisielt berre gjeven ut i Nederland, men det finst forskjellige promo-CD-singlar med berre eitt spor, ein for amerikansk radio og ein for Spania, som òg fekk den einaste vinylversjonen av singelen.

Singelomslaget er den tredje Iron Maiden-singelen utan maskoten til bandet, Eddie, på omslaget. Omslaget nytta eit bilete frå musikkvideoen, og syner ein mann som tatoverer kvinnenamn over heile kroppen sin. Videoen vart regissert av Samuel Bayer.

Gitarsoloen i «Wasting Love» vert spelt av Janick Gers.

## B-sider
B-sida inneheld tre konsertopptak frå Wembley Arena i London under «No Prayer On The Road»-turneen etter *[[No Prayer for the Dying]]* i 1990. Desse konsertopptaka av «Tailgunner», «Holy Smoke» og «The Assassin» finst òg på den srs sjeldne australske digi-pack-versjonen på CD av albumet *[[Fear of the Dark av Iron Maiden|Fear of the Dark]]* som kom ut for å marknadsføre den australske delen av turneen i 1992.

## Innhald
### CD Maxi-singel

# «Wasting Love» (Bruce Dickinson, Janick Gers) – 5:51	
# «Tailgunner» (live - Wembley Arena, London 17. desember 1990) (Bruce Dickinson, Steve Harris) – 4:04 
# «Holy Smoke» (live - Wembley Arena, London 17. desember 1990) (Dickinson, Harris) – 3:34
# «The Assassin» (live - Wembley Arena, London 17. desember 1990) (Harris) – 4:25

## Medverkande
*Bruce Dickinson – vokal
*Dave Murray – rytmegitar
*Janick Gers – sologitar
*Steve Harris – bassgitar
*Nicko McBrain – trommer

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Wasting Love|Wasting Love]]» frå ,  den 1. september 2016.* 
*** oppgav desse kjeldene:*
* 
* Covered by 80 Rock Tribute Group - Son of Jorel's Tribute to 80s Rock (2003)

## Bakgrunnsstoff
*
Poutine

**Poutine** (quebecfransk uttale [pʊʦɪn]) er ein matrett frå Québec som består av varme pommes frites og bitar av halvsmelta ostemasse med brun saus på. Retten er ei form for snøggmat som blei utbreidd i Québec seint på 1950-talet. Han er også blitt vanleg i resten av Canada og nokre stader i nordlege USA.

Retten blir typisk seld i kroer, pubar, buer (ofte kalla *cabanes à patates*, 'potetskur') og på ishockeystadion. Ein kan også finna han i kjeder som 
Smoke's Poutinerie og nokre av serveringsstadene til New York Fries, McDonald's, Wendy's, A&W, KFC, Burger King og Harvey's.

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Poutine|Poutine]]» frå ,  den 1. september 2016.* 
*** oppgav desse kjeldene: <br/>*
Man on the Edge

«**Man on the Edge**» er ein song av Iron Maiden frå albumet *[[The X Factor av Iron Maiden|The X Factor]]* frå 1995. Songen er basert på filmen *[[Falling Down]]* med Michael Douglas. Han var den første singelen bandet gav ut med Blaze Bayley på vokal. 

## Oversyn
I tillegg til eit intervju med Bayley og eit anna spor frå *[[The X Factor av Iron Maiden|The X Factor]]*, inneheld singelen tre originale songar som ikkje kom med på albumet. Det er ein av to songar frå Blaze Bayley-tid som kom med på samleplata *[[Edward the Great]]*, i lag med «Futureal», i tillegg til ein av tre som kom med på *[[Best of the Beast]]* i lag med «Sign of the Cross» og «Virus».

Iron Maiden spelte ofte denne songen under Ed Hunter-turneen i 1999, og var dermed ein av fem songar frå Bayley-tida som vart spelte på konsertane til bandet etter han slutta. 

Ein konsertversjon av songen frå 1999 vart gjeven ut på singelutgåva av «The Wicker Man» i 2000 og samleplata *[[From Fear to Eternity]]* frå 2011, med Bruce Dickinson på vokal.

Det vart laga tre musikkvideoar for songen. Den eine var filma i Masada i Israel, den andre var meir filmaktig der bandet spelar medan ein man kastar seg sjølv utfor ein bygning, og den tredje var ein promovideo som bestod av klipp frå ein lågkomisk stumfilm i svartkvit. Denne tredje versjonen fanst som eit påskeegg på DVD-en *Visions of the Beast*.

Songen vart nytta i videospelet *[[Carmageddon 2]]*.

På singelomslaget til CD 1 er hjernen til Eddie skoren i to, medan på omslaget til CD 2 er hjernen intakt. 

## Innhald

### CD 1

# «Man on the Edge» (Blaze Bayley, Janick Gers) – 4:19
# «The Edge of Darkness» (Steve Harris, Bayley, Gers) – 6:40
# «Judgement Day» (Bayley, Gers) – 4:09
# «Blaze Bayley Interview, Part I» – 5:41

### CD 2

# «Man on the Edge» (Bayley, Gers) – 4:19
# «The Edge of Darkness» (Harris, Bayley, Gers) – 6:40
# «Justice of the Peace» (Dave Murray, Harris) – 3:38
# «Blaze Bayley Interview, Part II» – 5:55

### 12" vinyl

# «Man on the Edge» (Bayley, Gers) – 4:19
# «The Edge of Darkness» (Harris, Bayley, Gers) – 6:40
# «I Live My Way» (Harris, Bayley, Gers) - 3:48

## Medverkande
Henta frå singelomslaget:
;Iron Maiden
*Blaze Bayley&nbsp;– solovokal
*Dave Murray&nbsp;– gitar
*Janick Gers&nbsp;– gitar
*Steve Harris&nbsp;– bassgitar, produsent, miksing
*Nicko McBrain&nbsp;– trommer
;Produksjon
*Nigel Green&nbsp;– produsent, miksing
*Ronal Whelan&nbsp;– mastering

## Lister

## Andre versjonar
* Metal-bandet Iron Rainbow spelte ein versjon av «Man on the Edge» for samlealbumet *Metal Injection (A Lethal Dose of Heavy Metal Mayhem)* frå 1998. 

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Man on the Edge|Man on the Edge]]» frå ,  den 1. september 2016.* 
*** oppgav desse kjeldene:*


## Bakgrunnsstoff
*
Pfunds

**Pfunds** er ein kommune i distriktet Landeck i forbundslandet Tirol i Austerrike. Kommunen dekker eit areal på 140,4 km² og har i kring 2&nbsp;600 ibuarar. Landsbyen Pfunds ligg 992 meter over havet, 19 km nord om Landeck.

Pfunds ligg i ein trong dal, omkransa av barskogkledde lier og fjelltoppar opp til 1876 meter over havet. Middeltemperaturen er -1 °C og årsnedbøren 1357 millimeter.

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:de:Pfunds|Pfunds]]» frå ,  den 1. september 2016.*
Nauders

**Nauders** er ein kommune i distriktet Landeck i forbundslandet Tirol i Austerrike. Kommunen dekker eit areal på 90,2 km² og har 1560 ibuarar i 2016. Landsbyen Nauders ligger 1394 meter over havet.

Nauders ligg heilt sørvest i Tirol med grense mot Sveits i vest og mot i Italia i sør, det er mindre enn fem kilometer til begge desse statane frå landsbyen. Næringslivet er dominert av turisme, særleg om vinteren, og elles av landbruk.

Landskapet er prega av høgfjell og skogkledde lier med både barskog og lauvskog.

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Nauders|Nauders]]» frå ,  den 1. september 2016.*
Prutz

**Prutz** er ein kommune i distriktet Landeck i forbundslandet Tirol i Austerrike. Kommunen dekker eit areal på 9,74 km² og har knapt 1800 ibuarar i 2016.

Prutz ligg på ei elveslette ved inngangen til fjelldalen Kaunertal, 864 meter over havet. Viktigaste inntektskjeldene er turismen og eit elektrisitetsverk bygt gjennom dambygging i 1964.

Ein brann i 1903 gjorde stor skade i landsbyen.

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:de:Prutz|Prutz]]» frå ,  den 1. september 2016.*
The Angel and the Gambler

«**The Angel and the Gambler**» er ein song av Iron Maiden frå albumet *[[Virtual XI]]* som vart gjeven ut i 1998. Singelen kom ut to veker før *Virtual XI*.

## Oversyn
Det var den første Iron Maiden-singelen med ein video som B-side. Singelen inneheld to lydspor med konsertopptak frå Kåren i Gøteborg i Sverige i 1995 på «The X Factour»-turneen. 

Bandet gav òg ut ein musikkvideo, som inneheldt ein forkorta versjon av songen. Videoen er nesten i Star Wars-stil og består av ei heilt dataskapt verd med romvesen av forskjellig kvalitet. Videokonseptet, særleg Blaze som går inn i ein bar med ein brun hatt og lang frakk, var i same stil som omslaget til *[[Somewhere in Time av Iron Maiden|Somewhere in Time]]*, spesifikt singelen «Stranger in a Strange Land».

Singelen vart gjeven ut i fire versjonar: CD 1 kom med ein plakat og «Virtual XI Fixture List 1998» på den eine sida og bandet i Maiden si fotballdrakt med somme av favorittspelarane deira på den andre sida. CD 2 inneheld tre kort der musikarane poserer i fotballdrakt og inneheld ein forkorta versjon av «The Angel and the Gambler». Den tredje var ei 7" biletplate og den fjerde ein CD maxi-singel med begge B-sidene. 

## B-sider
7" biletplata hadde ein konsertversjon av «Blood On The Worlds Hands» som B-side. Cd 1 hadde òg «Blood On The Worlds Hands» og «Afraid to Shoot Strangers». Cd 2 hadde ein konsertversjon av «The Aftermath» og videoen til «Man on the Edge». Maxi-singelen hadde begge konsertopptaka, men berre videoen til «Afraid to Shoot Strangers».

## Innhald
### 7" biletplate

# «The Angel & The Gambler» (forkorta versjon) (Steve Harris) - 6:05
# «Blood on the World's Hands (live - Karen i Gøteborg i Sverige 1. november 1995)» (Harris) - 6:07

### CD part 1

# «The Angel & the Gambler» (full albumversjon) (Harris) – 9:56
# «Blood on the World's Hands» (live - Karen i Gøteborg i Sverige 1. november 1995) (Harris) - 6:05
# «Afraid to Shoot Strangers» (konsertvideo) (Harris)

### CD part 2

# «The Angel & the Gambler» (forkorta versjon) (Harris) – 6:05
# «The Aftermath» (live - Karen i Gøteborg i Sverige 1. november 1995) (Harris, Blaze Bayley, Janick Gers) – 6:45
# «Man on the Edge» (konsertvideo) (Bayley, Gers) – 4:12

### CD Maxi-Single

# «The Angel & the Gambler» (forkorta versjon) (Harris) – 6:05
# «Blood on the World's Hands» (live - Karen i Gøteborg i Sverige 1. november 1995) (Harris) - 6:05
# «The Aftermath» (live - Karen i Gøteborg i Sverige 1. november 1995) (Harris, Bayley, Gers) – 6:45
# «Afraid to Shoot Strangers» (konsertvideo) (Harris)

## Medverkande
Henta frå singelomslaget:
;Iron Maiden
*Blaze Bayley&nbsp;– solovokal
*Dave Murray&nbsp;– gitar
*Janick Gers&nbsp;– gitar
*Steve Harris&nbsp;– bassgitar, klaverinstrument, produsent, miksing
*Nicko McBrain&nbsp;– trommer
;Produksjon
*Nigel Green&nbsp;– miksing («The Angel and the Gambler»)
*Synthetic Dimensions&nbsp;– illustrasjon på omslaget
*Hugh Gilmour&nbsp;– layout

## Lister

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:The Angel and the Gambler|The Angel and the Gambler]]» frå ,  den 2. september 2016.* 
*** oppgav desse kjeldene:*
Futureal

«**Futureal**» er ein song av Iron Maiden frå albumet *[[Virtual XI]]*, gjeven ut i 1998. Berre månader etter songen vart gjeven ut på singel, slutta vokalisten Blaze Bayley i Iron Maiden.

## Oversyn
Songen vart stemt fram som ein av dei mest populære Iron Maiden-songane gjennom tidenene i ei fan-undersøking gjort under produksjonen av albumet og videospelet *[[Ed Hunter]]*. Det er ein av to songar frå Blaze Bayley-tida som kom med på samleplata *[[Edward the Great]]* i lag med «Man on the Edge». Omslaget på singelen syner bandmaskoten Eddie i CG-form, som cyborg-forma han hadde på *[[Somewhere in Time av Iron Maiden|Somewhere in Time]]*.

Iron Maiden spelte ofte songoen under Ed Hunter-turneen i 1999, og ein av fem songar frå Bayley-tida som vart spelt på konsertar av bandet etter han slutta. 

Eit konsertopptak frå 1999 av denne songen vart gjeven ut på neste singelen deira, «The Wicker Man».

Då songen vart spelt under Ed Hunter-turneen dukka ein enorm robotversjon av Eddie opp bak scenen og «sloss» med bandmedlemmane. 

Gitarsoloen i «Futureal» vert spelt av Dave Murray.

Singelen kom med ein plakat av Derek Riggs som av ulike årsaker ikkje vart nytta som singelomslag.

## Innhald
# «Futureal» – (Blaze Bayley, Steve Harris) – 3:00
# «The Evil That Men Do (live -  Kåren i Gøteborg, 1. november 1995)» (Bruce Dickinson, Harris, Adrian Smith) – 4:20
# «Man on the Edge (live -  Kåren i Gøteborg, 1. november 1995)» (Bayley, Janick Gers) – 4:09
# «The Angel and the Gambler (video)» (Harris) – 9:51

## Medverkande
*Blaze Bayley – vokal
*Dave Murray – gitar
*Janick Gers – gitar
*Steve Harris – bassgitar, korvokal
*Nicko McBrain – trommer

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Futureal|Futureal]]» frå ,  den 2. september 2016.* 
*** oppgav desse kjeldene:*


## Bakgrunnsstoff
*
Gunhild Glosemeyer Johansen

**Gunhild Glosemeyer Johansen** () er ein norsk politikar for SV. Ho var byråd for helse og omsorg i Tromsø kommune og er no leiar for Helse og oppvekstkomiteen (2016).

Johansen er utdanna bioingeniør og samfunnsvitar. Ho har lang erfaring som tillitsvalt i Fagforbundet, mellom anna som 1. nestleiar.

I kommunevalperioden 2007-2011 var Johansen varaordførar i Tromsø kommune og i valperioden 2011-2015 var ho gruppeleiar for SV.
Out of the Silent Planet av Iron Maiden

«**Out of the Silent Planet**» er ein song av Iron Maiden frå albumet *[[Brave New World av Iron Maiden|Brave New World]]*, gjeven ut som singel i 2000. 

## Oversyn
Singelen inneheld to konsertopptak frå *[[Ed Hunter]]*-turneen i 1999, med gitaristen Adrian Smith og vokalisten Bruce Dickinson, i tillegg til ein musikkvideo for «Out of the Silent Planet». Singelomslaget vart laga av Mark Wilkinson. I følgje intervju med bandmedlemmane vart songen i hovudsak inspirert av science fiction-filmen *[[Forbidden Planet]]*. I tillegg var namnet «Out Of The Silent Planet» ein referanse til C.S. Lewis-romanen med same namn frå 1938.

Trass i at songen var ein av berre to singlar frå albumet, vart han ikkje spelt på dei fleste av konsertane etter albumet kom ut, berre på nokre få ekstranummer i Sør-Amerika. 

Gitarsoloen i songen vert spelt av Janick Gers.

Musikkvideoen består av opptak av bandet frå den europeiske delen av Brave New World Tour.

## Innhald
### CD-versjonar

# «Out of the Silent Planet» (Edited Version) (Janick Gers, Steve Harris, Bruce Dickinson) – 4:10
# «Wasted Years» (live - Filaforum, Milano i Italia, 23. september 1999) (Adrian Smith) – 5:07
# «Aces High» (live - Plaza Del Toros, Madrid i Spania, 26. september 1999) (Harris) – 5:24
# «Out of the Silent Planet» (video) (Gers, Harris, Dickinson) – 4:10

### 12" biletdisk

# A1 - «Out of the Silent Planet» (Edited Version) (Gers, Harris, Dickinson) – 4:10
# B1 - «Wasted Years» (live - Filaforum, Milano i Italia, 23. september 1999) (Smith) – 5:07
# B2 - «Aces High» (live - Plaza Del Toros, Madrid i Spania, 26. september 1999) (Harris) – 5:24

### 7" raud vinyl

# A - «Out of the Silent Planet» (Edited Version) (Gers, Harris, Dickinson)
# B - «Aces High» (live) (Harris)

## Medverkande
Henta frå singelomslaget
;Iron Maiden
*Bruce Dickinson&nbsp;– solovokal
*Dave Murray&nbsp;– rytmegitar
*Janick Gers&nbsp;– sologitar, 
*Adrian Smith&nbsp;– rytmegitar, korvokal («Wasted Years»)
*Steve Harris&nbsp;– bassgitar, medprodusent («Out of the Silent Planet»)
*Nicko McBrain&nbsp;– trommer
;Produksjon
*Kevin Shirley&nbsp;– produsent, miksing
*George Marino&nbsp;– mastering («Out of the Silent Planet»)
*Doug Hall&nbsp;– miksing («Wasted Years», «Aces High»)
*Simon Heyworth&nbsp;– mastering («Wasted Years», «Aces High»)
*Mark Wilkinson&nbsp;– illustrasjon på omslaget
*Hugh Gilmour&nbsp;– innpakking
*Ross Halfin&nbsp;– fotografi

## Lister

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Out of the Silent Planet (song)|Out of the Silent Planet (song)]]» frå ,  den 2. september 2016.* 
*** oppgav desse kjeldene:*
Despertar Antoles

**Despertar Antoles** er eit  argentinsk rockeband frå Buenos Aires. Bandet gav ut debutalbumet sitt *Alimañas* i 2014. 
## Diskografi
### Album
**Alimañas* (2014)
### Singlar
*«Canción del trovador» (5. september 2016)

## Kjelder
Despertar Antoles på Bandcamp
Melodi Grand Prix 1962

**Melodi Grand Prix 1962** var den tredje utgåva av Melodi Grand Prix, Noregs nasjonale uttaking til Eurovision Song Contest. NRK vurderte 121 innsendte bidrag og plukka ut fem av dei til finalen 17. februar. Vinnaren blei «Kom sol, kom regn», sunge av Inger Jacobsen med lite orkester, og Lailia Dalseth med Kringkastingsorkestret. Vinnarlåta var laga av Kjell Karlsen med tekst av Ivar Andersen. I den internasjonale finalen fekk Inger Jacobsen oppgåva med å representere Noreg. Det norske bidraget enda på ein delt 10.&nbsp;plass med 2&nbsp;poeng. 

## Nye reglar
I motsetnad til dei to førre åra, droppa NRK ein open konkurranse i 1962. I staden var det berre NOPA-medlemmar som fekk sende inn bidrag. NRK fikk berre inn 121&nbsp;bidrag, ein kraftig nedgang frå dei to første åra. I tillegg kom det inn 29&nbsp;melodiar skrivne av ikkje-medlemmar, men dei blei ikkje vurdert av juryen og i staden returnert. Juryen var Alf Blyverket, Otto Nielsen og Willy Andresen. Juryen plukka ut fem melodiar til den norske finalen. 

## Sendinga
Finalen gjekk av stabelen 17.&nbsp;februar, for første gong på ein sundag. Sendingen blei halden i NRKs Store Studio på Marienlyst med Odd Grythe som programleiar. Som året før blei dei fem finalebidraga framført to gongar: Først ein gong med Jørg Petter Røeds kvartett, deretter med ein ny artist akkompagnert av Kringkastingsorkestret under leiing av Øivind Bergh.

Juryen bestod av ti personar. Fem av medlemmane var Oslo-journalistane Rolf E. Schade, Yngvar Holm, Espen Eriksen, Karl Emil Hagelund og Syver Reff. Journalistane sine koner var dei fem siste medlemmane i juryen, for å «gi sitt votum ut fra et mer ikke-faglig synspunkt», som *Aftenposten* kalla det.

Under sendinga var programleiar Odd Grythe, orkestermusikarane og jurymedlemmane kledd i fargerike, norske skigenserar. Dekoren i studio var også av norsk vintermiljø, for å «skape en norsk ramme om hele arrangementet».

Den internasjonalt kjende jazzvokalisten Laila Dalseth framførte vinnarsongen «Kom sol, kom regn» med stort orkester i finalen, men NRK valde til slutt Inger Jacobsen til å framføre bidraget i den internasjonale finalen i Luxembourg.

## Resultat
Juryen bestod av ti personar som kvar gav frå 1&nbsp;til&nbsp;10 poeng til kvart bidrag. Resultatet blei som følgjer:

## Hendingar
I etterkant av finalen fekk NRK mykje kritikk for utveljinga av bidraga, og berre to av bidraga blei spelte inn på plate – vinnaren og andreplassen. Betre blei det ikkje då eit av dei avslåtte bidraga, «Æille så nær som a Ingebjørg» av Bjarne Amdahl og Alf Prøysen, blei ein av dei største slagarane dette året.

Berre 121 bidrag kom inn i konkurransen, og bidragsytarane måtte vere medlemmar av NOPA, ein underorganisasjon av TONO. *Aftenposten* spurde programleiar Odd Grythe om løysinga var nokon god idé: «Vel, det kan kanskje diskuteres, men gjort er gjort og da skal det gjennomføres til punkt og prikke.» svarte Grythe. Dette blei også første og einaste gong NRK valde ei slik løysing. 

## Fotnotar
Melodi Grand Prix 1963

**Melodi Grand Prix 1963** var den fjerde utgåva av Melodi Grand Prix, Noregs nasjonale uttaking til Eurovision Song Contest. NRK fekk inn 221&nbsp;bidrag og plukka ut fem av dei til finalen 10. februar. Vinnaren blei «Solhverv» sunge av Jan Høiland med lite orkester og Nora Brockstedt med Kringkastingsorkestret. Vinnarlåta var komponert av Dag Kristoffersen. I den internasjonale finalen fekk Anita Thallaug oppgåva med å representere Noreg. «Solhverv» enda sist på ein delt 13.&nbsp;plass, utan poeng. Dette var første gong Noreg fekk 0&nbsp;poeng i Eurovision Song Contest.

## Sendinga
NRK fekk tilsendt 221&nbsp;bidrag, og ein eigen jury valde ut fem av dei til finalen. Juryen bestod av programsekretær Otto Nielsen, pianist Robert Levin og Turid Johansen frå NRK sitt platearkiv.

Finalen gjekk av stabelen sundag 10.&nbsp;februar i Store Studio i Oslo, og Odd Grythe var programleiar. Bidraga blei først spelt av Jørg Petter Røeds ensemble, før dei blei spelt om att med nye artistar, akkompagnert av Kringkastingsorkestret under leiing av dirigent Øivind Bergh.

Blant artistane var kjende namn som Jens Book-Jenssen, Ray Adams og Nora Brockstedt, som deltok for fjerde år på rad. Miss Norway&nbsp;1962, Beate Brevik, var også ein av artistane.

Som dei to førre åra, blei vinnarlåta vald ut av ein jury av fem mannlege Oslo-journalistar og dei respektive konene deira. «Solhverv» vann ein overlegen seier og fekk 22&nbsp;poeng meir enn andreplassen.

## Resultat
Juryen bestod av ti personar som kvar gav frå 1&nbsp;til&nbsp;10 poeng til kvart bidrag. Resultatet blei som følgjer:

## Hendingar
Også dette året reserverte NRK seg retten til å avgjere kven som skulle framføre vinnaren i den internasjonale finalen, som dette året blei halden i London. NRK baud først jobben til Nora Brockstedt, men ho takka nei på grunn av ein annan spelejobb. Rykta ville derimot ha det til at Brockstedt ikkje likte låta og frykta ei dårleg plassering i London.

Pressa var ikkje særleg positiv etter finalen. *[[Aftenposten]]* meinte finalen hadde «et visst gammelmodig preg» og la til at «samtlige fem komposisjoner kunne like gjerne vært skrevet for tredve år siden, og vi kan bare takke arrangørene for at det hele ikke ble en temmelig likegyldig forestilling». *[[VG]]* var også lite imponert og konkluderte med at finalen «bragte fem melodier uten særlige vinnersjanser i den europeiske finale i London».  

Vinnarkomponisten sjølv, Dag Kristoffersen, var overraska over sigeren: «Jeg har aldri komponert en slager før, skrevet noen småting til kor har jeg jo, men aldri følt meg kallet som slagerkomponist.» sa han til *VG* dagen etter finalen.

Ingen av songane kom på hitlistene, og Anita Thallaug spelte heller aldri inn melodien på plate. «Solhverv» blei bare spelt inn av Jan Høiland, og låta er truleg ein av dei minst kjende Melodi Grand Prix-vinnarane gjennom tidene.

## Fotnotar
Melodi Grand Prix 1967

**Melodi Grand Prix 1967** var den åttande utgåva av Melodi Grand Prix, Noregs nasjonale uttaking til Eurovision Song Contest. NRK fekk inn 305&nbsp;bidrag og plukka ut fem av dei til finalen på Centralteatret i Oslo 25. februar 1967. Vinnaren blei «Dukkemann», sunge av Torill Ravnaas med lite orkester, og Kirsti Sparboe med Kringkastingsorkestret. Vinnarlåten var komponert av Tor Hultin med tekst av Ola B. Johannessen. I den internasjonale finalen i Wien fekk Kirsti Sparboe oppgåva med å representere Noreg. «Dukkemann» enda på ein delt 14.&nbsp;plass med 2&nbsp;røyster.  

## Sendinga
NRK fekk inn 305&nbsp;bidrag, og ein tremannsjury valde ut fem av dei til finalen. Juryen var musikarane Kåre Siem, Thorleif Østereng og Sigurd Jansen.  

Finalen blei halden laurdag 25.&nbsp;februar på Centralteatret, og Jan Voigt debuterte som programleiar i Melodi Grand Prix. Dei fem finalemelodiane blei først akkompagnerte av Kjell Karlsens orkester. Deretter blei dei framførte om att av nye artistar med Kringkastingsorkestret under leiing av Øivind Bergh.

Mange av artistane dette året var nye ansikt i Melodi Grand Prix-samanheng, der den mest kjende var jazzsongaren Karin Krog. Visesong-ekteparet Kari og Ivar Medaas deltok òg med «Jeg vet om en jente» akkompagnert av Kringkastingsorkestret. Tvillingparet Randi og Torill Eriksen song den same songen med lite orkester, men då med tittelen «Jeg vet om en gutt».

Johnny Bergh hadde regien for sendinga, og pauseinnslaget var «Brennevinstrylling» med Mr.&nbsp;Cox, verdsmeister i trylling.

## Resultat

## Avstemming
NRK brukte det same røystesystemet som året før. Ti juryar med fem medlemmar i kvar sat i ti byar rundt om i landet. Kvar jurymedlem gav eitt poeng til favoritten sin. Juryane røysta som følgjer:

Jurymedlemmane var i hovudsak godt vaksne menn, berre 12 av dei 50 jurymedlemmane var kvinner. Blant medlemmane var komikar Arthur Arntzen, kulturpersonen Åsmund Oftedal, kulturjournalisten Espen Eriksen, komikar Rolv Wesenlund og musikar Svein Gundersen.

## Hendingar
Etter finalen var komponist-kjempa Egil Monn-Iversen klar på at Kirsti Sparboe måtte få dra til finalen i Wien. Han grunngav det med at «Dukkemann» spennar over nesten to oktavar, og at Sparboe hadde røyst nok til å klare låten. Då *Verdens Gang* spurde Monn-Iversen om Noregs sjansar i Wien, svarte han: «Blant de seks beste, skulle jeg anta.» Noreg enda derimot på ein delt 13.&nbsp;plass av 17, med berre 2&nbsp;røyster – eitt frå Nederland og eitt frå Sverige.

Også dette året blei det stor diskusjon om vinnarmelodien og nivået på låtane etter finalen. I lesarbrev vekene etter kom karakteristikkar som «bånn», «høgt og bråkete», «feil vinnar», «håplaust elendig» og at «Kirsti Sparboe burde ha halde seg for god til å syngje slikt 'vrøvl'».

Saksofonisten Jan Garbarek var med som ekstramusikar i Kjell Karlsens orkester, og akkompagnerte mellom anna jazzkollega Karin Krog under «Veslefrikk». Finalen blei send om att i NRK2 10. mars 2014 som ein del av oppladinga til Eurovision Song Contest same år.

Melodien «Skitur» blei seinare ein slager i 1972, då i Kirsti Sparboes innspeling. 

## Fotnotar
Melodi Grand Prix 1965

**Melodi Grand Prix 1965** var den sjette utgåva av Melodi Grand Prix, Noregs nasjonale uttaking til Eurovision Song Contest. NRK fekk inn 338&nbsp;bidrag og plukka ut fem av dei til finalen 13.&nbsp;februar. Resultatet blei offentleggjort i ei eiga sending 20.&nbsp;februar. Vinnaren blei «Karusell», sunge av Kirsti Sparboe med både lite orkester og Kringkastingsorkestret. Vinnarlåta var skriven av Jolly Kramer-Johansen. I den internasjonale finalen i Napoli fekk Kirsti Sparboe oppgåva med å representere Noreg. «Karusell» enda på ein delt 13.&nbsp;plass med 1&nbsp;poeng.

## Sendinga
Som vanleg blei finalen send direkte frå Store Studio på Marienlyst i Oslo, og Odd Grythe var programleiar for sjette år på rad. Ein jury med Finn Ludt, Otto Nielsen og Øivind Bergh hadde vald ut dei fem finalemelodiane blant 338&nbsp;innsende bidrag. 

Også dette året blei kvar melodi framført to gongar: Først ein gang med eitt sett artistar, akkompagnert av Egil Kapstads trio. Dette for å «få et klart uttrykk av melodien, uten noe sidehensyn», som Grythe formulerte det. Så blei melodiane spelt på nytt i tilfeldig rekkjefølgje, med nye artistar og akkompagnert av Kringkastingsorkestret under leiing av Øivind Bergh. 

Eigentleg skulle Wenche Myhre ha framført «Karusell» med Kringkastingsorkestret, men ho måtte melde forfall i siste liten på grunn av sjukdom. I staden song Kirsti Sparboe melodien med både lite og stort orkester.

Sendinga blei den kortaste Melodi Grand Prix-finalen nokon gong, knappe 34&nbsp;minutt. Det blei heller ikkje kåra nokon vinnar denne kvelden. Årsaka var at publikum skulle avgjere resultatet ved å røyste med brev og postkort. Resultatet blei først offentleggjort i ei ny sending den påfølgjande laurdagen. *Verdens Gang* sin kritikar var lite imponert over ordninga og konstaterte: «Hvis presentasjonen og kåring for fremtiden skal skje på denne måte i fjernsynet har Melodi Grand Prix absolutt ingen berettigelse og bør kuttes ut.» Dette blei òg første og siste gong NRK gjorde det på denne måten.

## Resultat
Etter finalen i 1964, der storslageren «La meg være ung» berre kom på 3. plass, gjorde NRK om på avstemminga i 1965. Juryen forsvant, og for første gong blei publikum invitert til å røyste på favorittsongen sin – med brev eller postkort. Tv-sjåarane og radiolyttarane kunne røyste ved å skrive talet på favorittmelodien sin og sende røysta inn til NRK seinast måndagen etter finalen. Konvolutten eller postkortet måtte òg ha namn og adresse på den som røysta. NRK fekk inn 18&nbsp;287 gyldige røyster. 

## Hendingar
Juul Hansen stod bak tekstane til heile tre av finalelåtene, mens Kristian Hauger hadde komponert to av dei. I karrieren sin skreiv Hauger meir enn tusen poplåter, mellom anna evergreenen «Når kastanjene blomstrer i Bygdø Allé».  

Dette året kom den første finalesongen med nynorsk tekst – «Jenteord». Finalen er også den eldste som finst i NRK sine arkiv, finalane frå 1960 til 1964, 1968 og delar av 1966, 1972 og 1973 er truleg tapte.

## Fotnotar
Melodi Grand Prix 1970

I 1970 var det ingen finale i **Melodi Grand Prix**. Bakgrunnen var at NRK trekte seg frå Eurovision Song Contest 1970 i protest mot konkurranseforma. Dette var første gong sidan debuten i 1960 at Noreg ikkje deltok i konkurransen. Då Den europeiske kringkastingsunionen (EBU) endra røystereglane hausten 1970, valde NRK å delta att frå og med 1971.

## Bakgrunn
I Eurovision Song Contest 1969 enda fire land på førsteplass med same poengsum. Det fanst ingen reglar for å skilje vinnarane, og derfor blei Spania, Storbritannia, Nederland og Frankrike alle kåra til vinnarar. Avgjerda skapa misnøye hos ei rekkje deltakarland, blant dei Noreg.

Under eit EBU-møte i London i oktober 1969 la dei nordiske landa fram fleire forslag til nye reglar for konkurransen. Men dei nordiske landa fekk lite respons for forslaga, og nokre dagar etter melde NRK at Noreg ikkje ville delta i den internasjonale finalen i 1970. «Det har forekommet en del misnøye med arrangementet, fordi man mener at det ikke har svart til de forventninger man stilte – nemlig at man gjennom denne melodikonkurranse i Eurovisjonen skulle høyne slagernivået i Europa», sa NRKs programdirektør Otto Nes til Aftenposten.

Sverige, Finland, Austerrike og Portugal trekte seg også frå konkurransen i 1970, og berre tolv land stilte på scena i Amsterdam i 21. mars 1970. Dette var det lågaste talet på deltakarar i Eurovision Song Contest sidan 1959.

## Fotnotar
David A. R. White

**David Andrew Roy White**, (), kjend som **David A. R. White**, er ein amerikansk filmskodespelar, manusforfattar og produsent.
Roger Kingdom

**Roger Nona Kingdom** () er ein USA-amerikansk tidlegare friidrettsutøvar frå Vienna i Georgia som tevla i hekkeløp. Han vant to olympiske gullmedaljar på 110 meter hekk og sette verdsrekord på øvinga på 12,92 sekundar i 1989, ein rekord som stod i fire år.

## Aktiv
Kingdom vann i 1983 110 m hekk ved den nordamerikanske studentmeisterskapen (NCAA). Året etter vart han olympisk meister på korthekken under sommarleikane i Los Angeles, tre hundredels sekund framom den største favoritten, landsmannen Greg Foster.

Kingdom var derimot favoritt til OL-gullet i 110 m hekk i Seoul i 1988, ettersom han tidlegare i OL-sesongen hadde vunne alle tevlingane han hadde delteke i. I OL-finalen imponerte han med både teknikk, fart og styrke og slo nestemann, briten Colin Jackson, med tre meter og sette olympisk rekord på 12,98 sekundar.

Under eit stemne i Zürich i 1989 sette Kingdom verdsrekord i 110 meter hekk. Tida på 12,92 sekundar stod som rekord til sommaren 1993, då Colin Jackson sprang ein hundredels sekund snøggare.

I 1991 vart Kingdom operert i eit kne. Sjølv om han ikkje kom tilbake i same for som før, makta han å vinne ein bronsemedalje under friidretts-VM 1995.

### Medaljar og plasseringar i internasjonale meisterskap
*OL 1984 i Los Angeles: Gullmedalje – 13.20, framom Greg Foster (13,23) 
*OL 1988 i Seoul:  Gullmedalje – 12,98, framom Colin Jackson (13,28)
*VM 1995 i Göteborg: Bronsemedalje – 13,19

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Roger KIngdom|Roger KIngdom]]» frå ,  den 3. september 2016.*  
 

## Bakgrunnsstoff
*
Abdon Pamich

**Abdon Pamich** () er ein italiensk tidlegare kappgjengar fødd i Fiume i Italia (dagens Rijeka i Kroatia). Han deltok i samtlege friidretts-EM og olympiske sommarleikar i tida 1954 til 1972. Pamich vart olympisk meister i 50 kilomter kappgang i 1964 og europameister på same distansen i 1962 og 1966.

Pamich fekk sølv i 50 km under EM 1958, 45 sekundar bak Jevgenij Maskinskov frå Sovjetunionen. To år seinare kom han på bronseplassen då Sommar-OL 1960 fann stad i heimlandet i Italia. Ved dei neste store meisterskapane, EM 1962, OL 1964 og EM 1966 gjekk Pamich til topps på spesialdistansen 50 km.

Bestenoteringa til Pamich i 50 km kappgang på 4.03.02 frå 1960 var den gongen verdsrekord.

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Abdon Pamich|Abdon Pamich]]» frå ,  den 3. september 2016.*
Derek Drouin

**Derek Drouin** () er ein kanadisk tidlegare friidrettsutøvar frå Sarnia i Ontario som vart verdsmeister 2015 og olympiameister 2016 i høgdehopp.

## Aktiv
Drouin vart kanadisk meister i høgdehopp i 2010. Han deltok i Sommar-OL 2012, der han var ein av tre bronsevinnarar i høgdetevlinga. I 2013 forbetra han den kanadiske rekorden til 2,36 m i Eugene i delstaten Oregon, og la under friidretts-VM 2013 i Moskva på til 2,38 meter, noko som gav han bronsemedaljen i ei tevling med sjeldan sterke prestasjonar.

Den 25. april 2014 flytta Drouin til 2,40 m i eit stemne i Des Moines i delstaten Iowa. Under VM i friidrett 2015 i Beijing lukkast han sikre seg gullmedaljen i høgdehopp, då etter at dei tre gjenverande utøvararane hadde rive tre gongar på 2,36 m, lukkast Drouin som den einaste å ta seg over 2,34 m i fyrste forsøk. Ved dei olympiske sommarleikane 2016 svinga Drouin seg over 2,38 m og vann ein ny gullmedalje.

### Medaljar og plasseringar i internasjonale meisterskap
*OL 2012 i London: Sølvmedalje – 2,29 m
*VM 2013 i Moskva: Bronsemedalje – 2,38 m
*VM 2015 i Beijing: Gullmedalje – 2,34 m
*OL 2016 i Rio de Janeiro: Gullmedalje – 2,38 m, framom Mutaz Essa Barshim (2,36 m)

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Derek Drouin|Derek Drouin]]» frå ,  den 3. september 2016.*  
 
*World Athletics
Jakob Remseth

**Jakob Martinus Remseth** () var ein norsk arbeidar og politikar, fødd i Dønnes og busett i Sauda. Han var stortingsrepresentant for valkrinsen Rogaland og Arbeidarpartiet i tida 1945 til 1965.

## Liv og virke
### Bakgrunn
Remseth var son til ein gruve- og industriarbeidar, og voks mykje opp på Båsmoen i Mo i Rana. Seksten år gammal byrja han å arbeide i Båsmoen gruver, eit yrke han hadde til 1926, og som han kombinerte med arbeid på samvirkelaget i dei periodane gruvedrifta var redusert. I 1926 flytta han til Sauda og var dei neste 19 åra fabrikkarbeidar ved Electric Furnace Products Co. Ltd. i Sauda.

### Politisk karriere
Remseth var medlem i heradsstyret i Sauda frå 1931 til 1955. Han var ordførar 1937–1941, då han vart avsett av okkupasjonsstyret, og på ny frå 1945 til 1951.

Hausten 1945 vart Remseth vald inn på Stortinget frå Rogaland, og sidan attvald fire gongar. Han var medlem 1945–1949 i Sosialkomiteen og frå 1950 i Kommunalkomiteen, formann i denne frå 7. februar 1963.

## Kjelder

*
Proxima Centauri b

**Proxima Centauri b** eller **Proxima b** er ein ekstrasolar planet i bane kring Proxima Centauri, den stjerna som ligg nærast jorda. Han nyttar 11 dagar på eit krinslaup kring stjerna og ligg innanfor den levelege sona, noko som tyder at temperaturane på planeten kan vera slik at det finst flytande vatn på yta.

## Kjelder
* ''Planet Found in Habitable Zone Around Nearest Star'' - ESO
Kristian Fjeld

**Kristian Fjeld** () var ein norsk arbeidar, småbrukar og politikar frå Vestre Toten. Han var landbruksminister 1945-51 i Gerhardsen II-regjeringa og stortingsrepresentant 1945-61 for Arbeidarpartiet.

Fjeld var fødd i Vestre Toten. Han arbeidde på gard frå han var 15 år gammal. Åra 1910-17 var han anleggsarbeidar, vekselvis på jarnbane og veg i Hedmark. Frå 1918 til -21 var han linjeformann ved Stange kommunale elektrisitetsverk, og 1921-24 maskinist ved Vik kraftstasjon. I 1925 kjøpte han eit småbruk i Stange og var dessutan 1931-45 jordbrukskyndig likningsrevisor i Hedmark fylke.

Fjeld var medlem i Stange heradsstyre frå 1916 til 1941. Han var ordførar 1926-41 og i 1945, i ein kommune som i 1927 vart sett under offentleg administrasjon grunna høg gjeld. I Stange var han formann i det kommunale elektrisitetsverket frå 1924 til 1951, og i forliksrådet 1926-41. Perioden 1934-37 var han leiar av det ordførarbaserte Hedmark fylkesting, i tillegg til ein kort periode i 1945.

Hausten 1945 vart Fjeld ble vald inn på Stortinget. Same hausten, den 5. november vart han utnemnd til statsråd i Landbruksdepartementet då ei rein Arbeidarparti- og Einar Gerhardsen-styrt regjering kom til makta. Fjeld vart verande landbruksminister i seks samfulle år, han gjekk av 19. november 1951 då Oscar Torp danna ny regjering. Med attval til stortinget i 1949, og seinare i 1953 og 1957, tok Fjeld 21. november 1951 sete i Stortinget for fyrste gong. Han fekk då plass i Skog-, vassdrags- og industrikomiteen, der han var formann i 1952 og -53-sesjonane. Frå 1954 til han forlet tinget i 1961 var han formann i Kommunalkomiteen.

Fjeld var frå 1945 til 1963 med i styret for Norges Brannkasse, formann dei to siste åra. Elles var han medlem i Skogkommisjonen av 1950, formann i Statsselskapskomiteen av 1953 og  i Forhandlingsutvalet for jordbruksprisar av 1954.

I 1962 vart Fjeld utnemnd til Kommandør av St. Olavs Orden.

## Kjelder
* Stortingsbiografi
Maria Mutola

**Maria de Lurdes Mutola** () er ein tidlegare friidrettsutøvar frå Maputo i Mosambik som spesialiserte seg på 800 meter. I tida 1993-2003 vann ho tre VM-gull, eitt OL-gull, VM-sølv, OL-sølv og VM-bronse på spesialdistansen. Perioden 1991-2008 kvalifiserte ho seg til 13 av dei 14 VM-/OL-finalane på 800 meter, ein unik prestasjon i friidrettssoga.

## Aktiv
Mutola deltok i Sommar-OL 1988, 15 år gammal, og rauk ut i forsøksløpet etter personbeste på 2.04,3. To år seinare vart ho afrikameister på 800 m. I 1991 fekk ho stipend ved ein skule i Springfield i Oregon og byrja gjere stor framgang. Ved friidretts-VM 1991 overraska ho stort og vart nummer fire på tida 1.57,63, fattige 0,13 sekund bak gullvinnaren.

Mutola vart verdsmeister fyrste gongen i 1993, ho var då heilt suveren på 800 meter. I 1994-sesongen gjorde ho unna sin snøggaste 800-meter då ho vann ei tevling i Zürich på tida 1.55,19. Året etter vart ho diskvalifisert i verdsmeisterskapen for å ha trakka ut av bana si i semifinalen. Mutola var storfavoritt under sommarleikane i Atlanta sommaren 1996, men var ikkje i si beste form og makta ikkje passere Svetlana Masterkova frå Russland og Ana Fidelia Quirot frå Cuba på oppløpet. Også i friidretts-VM i Aten året etter enda Mutola på bronseplassen på 800 m, Quirot vann.

I 1998 vann Mutola 800 m i Samveldeleikane. Ho vart så slått på målstreken av tsjekkiske Ludmila Formanová i VM 1999 i Sevilla. Hennar største stund på friidrettsbana kom då ho vann ein klar siger i 800-metertevlinga under Sommar-OL 2000 i Sydney. Store folkemengder møtte fram då ho kom heim til Maputo med gullmedaljen.

Både i 2001 og 2003 sikra Mutola seg gullmedaljen på 800 meter i verdsmeisterskapane. Under 800-meterfinalen i OL 2004 låg ho godt an til å forsvare OL-tittelen, men måtte sjå seg slått av tre løparar i spurten og hamna utanfor sigerspallen, 0,13 sekund bak den olympiske meisteren, britiske Kelly Holmes. Også ved friidretts-VM 2005 enda Mutola som nummer fire på 800 m. Ho tok seg til finale også i VM 2007 og OL 2008, utan å blande seg inn i hardaste medaljestriden.

### Medaljar og plasseringar i internasjonale meisterskap
*OL 1988 i Seoul: Utslått i kvalifiseringa (2.04,36 =nr 22) 
*VM 1991 i Tokyo: Nr 4 – 1,57,63
*OL 1992 i Barcelona: Nr 5 – 1.57,49 og nr 9 på 1500 m – 4,02,6
*VM 1993 i Stuttgart:  Gullmedalje – 1.55,43, framom Ljubov Gurina (1.57,10)
*VM 1995 i Göteborg: Diskvalifisert i semifinalen (nr 16)
*OL 1996 i Atlanta: Bronsemedalje – 1.58,71
*VM 1997 i Aten: Bronsemedalje – 1.57,59, bak Jelena Afanasjeva (1.57,56)
*VM 1999 i Sevilla: Sølvmedalje – 1.56,72, bakom Ludmila Formanová (1.56,68)
*OL 2000 i Sydney: Gullmedalje – 1.56,15, framom Stephanie Graf (1.56,64)
*VM 2001 i Edmonton: Gullmedalje – 1.57,17, framom Stephanie Graf (1.57,20)
*VM 2003 i Paris:  Gullmedalje – 1.59,89, framom Kelly Holmes (2.00,18)
*OL 2004 i Aten: Nr 4 – 1.56,51
*VM 2005 i Helsinki: Nr 4 – 1.59,71, bak Tatjana Andrjanova (1.59,60)
*VM 2007 i Osaka: Nr 8 – braut finalen
*OL 2008 i Beijing: Nr 5 – 1.57,68

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Maria Mutola|Maria Mutola]]» frå ,  den 4. september 2016.*
Melodi Grand Prix 1978

**Melodi Grand Prix 1978** var den 18.&nbsp;utgåva av Melodi Grand Prix, Noregs nasjonale uttaking til Eurovision Song Contest. NRK plukka ut åtte finalistar ut frå 650&nbsp;innsende bidrag til finalen 18. mars 1978. Vinnarlåten blei «Mil etter mil» framført av Jahn Teigen og komponert av Kai Eide. Teigen representerte Noreg i den internasjonale finalen i Paris, der bidraget enda på 20.&nbsp;og siste plass utan poeng. Dette var første gong eit land fekk 0&nbsp;poeng med det noverande poengsystemet, og det var andre gong Noreg blei ståande utan poeng i konkurransen. Første gong var i 1963.  

## Sendinga
Heile 650 songar kom inn til NRK dette året, noko som var ny rekord. Ein jury beståande av Svein Gundersen, Carsten Klouman og Fred Nøddelund, silte dei ned til åtte til finalen 18.&nbsp;mars. Finalen blei send frå Studio&nbsp;2 på NRK Marienlyst, og Egil Teige debuterte som programleiar i Melodi Grand Prix.   

Dei åtte finalistane blei akkompagnerte av eit 33-mannsorkester, spesielt samansett for tevlinga, og under leiing av Carsten Klouman.  

Førehandsfavorittane var New Jordal Swingers og popduoen George Keller og Anita Skorgan, men begge enda langt ned på lista. I staden blei det ein tett kamp mellom Anne Lise Gjøstøl og Jahn Teigen, før sistnevnte snappa sigeren då dei ni fagdommarane hadde sagt sitt. 

For første gong synte NRK ein kort reprise av finalelåtane før avstemminga.

## Resultat

## Avstemming
Juryen bestod av ni fagfolk som sat i Studio A. Kvar jurymedlem rangerte dei åtte melodiane frå 1 til 8, der 1 var best og 8 var dårlegast. Vinnaren blei derfor songen med lågast sluttsum.

## Hendingar
Også dette året skulle Jahn Teigen setje eit sterkt preg på Melodi Grand Prix. Trass splitthopp og store solbrillar blei det ikkje eit einaste poeng i den internasjonale finalen 22.&nbsp;april. Dette var Noregs femte sisteplass og første gong eit bidrag fekk 0&nbsp;poeng med dagens poengsystem, innført i&nbsp;1975. Sisteplassen skapte overraskande nok ei enorm merksemd rundt «Mil etter mil», som fauk rett inn på VG-lista etter finalen. Der blei songen liggjande i heile 20&nbsp;veker, inkludert fem strake veker på førsteplassen. Aldri hadde ein norsk vinnar blitt ein så stor salssuksess. Teigen følgde raskt opp med albumet *This Year's Loser*, som òg blei ein stor suksess – heile 16&nbsp;veker på albumlista. Jahn Teigen fekk også stor merksemd i utlandet etter Eurovision Song Contest.

Det var på nippet at «Mil etter mil» kom med i Melodi Grand Prix i det heile tatt. Opphavsmannen Kai Eide tilbaud først låten til plateselskapet CBS. Plateselskapet kjøpte låten, men foreslo samstundes å sende han til Melodi Grand Prix. «Jo, men jeg har ingen til å skrive ned notene for meg!» svarte Eide, ifølge Kristian Lindeman i CBS.

Finalen gjekk av stabelen om ettermiddagen 18.&nbsp;mars og blei send i opptak same kveld. Dette var vanleg på 1970-talet, for at «artistene og melodiene ikke skal lide under eventuelle tekniske svikt».

## Fotnotar
Melodi Grand Prix 1979

**Melodi Grand Prix 1979** var den 19.&nbsp;utgåva av Melodi Grand Prix, Noregs nasjonale uttaking til Eurovision Song Contest. NRK plukka ut åtte finalistar frå 312&nbsp;innsende bidrag til finalen, som blei arrangert 10.&nbsp;februar 1979. Vinnarlåten blei «Oliver», framført av Anita Skorgan og komponert av Skorgan sjølv med tekst av Philip A. Kruse. Skorgan representerte Noreg i den internasjonale finalen i Jerusalem, der bidraget enda på 11.&nbsp;plass med 57 poeng. Dette var Noregs beste plassering på seks år.   

## Sendinga
NRK fekk inn 312 songar i den opne konkurransen, og ein jury beståande av Kjell Karlsen, Fred Nøddelund og Øyvind Westby, plukka ut åtte av dei til finalen laurdag 10.&nbsp;februar 1979. Finalen blei halden i Studio&nbsp;2 med Egil Teige som programleiar. Dei åtte finalistane blei akkompagnerte av Kringkastingsorkestret under leiing av Egil Monn-Iversen. 

Dette året gjorde NRK ein vri som på mange måtar synleggjorde kringkastaren si innstilling til konkurransen på 1960- og 1970-talet. Studio var fullstendig ribba for dekorasjonar, og artistane stilte opp i kvardagsklede. Det var heller ikkje publikum i studio, anna enn dei medverkande artistane og låtskrivarane. «Det er lydbiletet vi satsar på i Grand Prix, så det er betrakteleg mindre glitter og stas enn vanlegvis altså, men det skulle vel ikkje ha noko betyding for det musikalske utbyttet?» innleia Teige. Fråværet av all den unødvendige staffasjen gjorde finalen til ein av dei kortaste i konkurransen si historie, berre 41&nbsp;minutt.  

Blant artistane var kjende ansikt som Inger Lise Rypdal, Gudny Aspass og førehandsfavorittane Anita Skorgan og Hanne Krogh. Også Tore Johansen, kjend frå Travellin' Strawberries, deltok i finalen. Som året før blei vinnaren kåra av ein fagjury på ni personar. Til slutt vann Anita Skorgan med diskolåten «Oliver». 

## Resultat

## Avstemming
Også dette året blei vinnaren kåra av ein fagjury på ni personar. Medlemmane var valde av NOPA, Norsk populærkomponisters forening. Sigurd Jansen var formann, og kvar medlem gav 5, 4, 3, 2 og 1 poeng til sine topp fem favorittlåtar. 

## Hendingar
Etter finalen varsla Skorgan og Kruse at «Oliver» skulle givast ut i dei fleste europeiske landa før den internasjonale finalen. Dette var første gong ein norsk Melodi Grand Prix-vinnar blei gitt ut før Eurovision Song Contest. Pressa var også relativt positive til vinnarlåten dette året. Mona Levin karakteriserte låten som ein «internasjonal akseptabel melodi» og la til at «'Oliver' går rett inn i øret så man nynner med, og den må formodes å skaffe Norge flere poeng enn fjorårets bidrag til finalen». Det gjorde han òg – «Oliver» innkasserte 57&nbsp;poeng og ein 11.&nbsp;plass, Noregs beste plassering sidan 1973.

Den norske finalen blei spelt inn om ettermiddagen 10.&nbsp;februar og send i opptak på radio og fjernsyn seinare same kveld. Dette var vanleg på 1970-talet for å kunne redigere bort tekniske feil. Pressa måtte derimot sjå sendinga frå eit anna rom på NRK Marienlyst, og dei fekk ikkje til i studio før etter at opptaket var ferdig. Då hadde dei fleste artistane allereie reist.

## Fotnotar
Melodi Grand Prix 1981

**Melodi Grand Prix 1981** var den 21.&nbsp;utgåva av Melodi Grand Prix, Noregs nasjonale uttaking til Eurovision Song Contest. NRK inviterte ti komponistar til å sende inn bidrag til finalen 7.&nbsp;mars 1981. Vinnaren blei «Aldri i livet» komponert og framført av Finn Kalvik. Han representerte også Noreg i den internasjonale finalen i Dublin, der songen enda på 20.&nbsp;og siste plass utan poeng. Dette var tredje gong Noreg fekk 0&nbsp;poeng i tevlinga, og det var Noregs sjette sisteplass.

## Sendinga
Etter suksessen året før, heldt NRK seg til same oppskrift og inviterte ti kjende komponistar til å levere bidrag. Komponistane fekk sjølv velje tekst, arrangør og artist.  

Finalen blei igjen halden i Studio&nbsp;2 på NRK Marienlyst, og denne gong var det vinnaren frå 1980 Sverre Kjelsberg som var programleiar. Dei ti bidraga blei akkompagnerte av Kringkastingsorkestret under leiing av Egil Monn-Iversen. 

Også dette året var det ei rekkje kjende namn blant komponistane og artistane, mellom anna Tore Hansen, Terje Rypdal, Halvdan Sivertsen og Tramteatret. Benedicte Adrian og Ingrid Bjørnov debuterte også i Melodi Grand Prix med låten «1984». Treffande nok skulle dei vinne konkurransen nettopp i 1984.

Kjeldsberg framførte låten «I Dublin, i Dublin» i pausen før avstemminga. Ein jury av ni fagfolk røysta fram «Aldri i livet» som klar vinnar i finalen. Nok ein gong brukte NRK datamaskinen «Petra» til å oppdaterte den digitale poengtavla.

## Resultat

## Avstemming
Juryen bestod av ni fagfolk som sat i Studio&nbsp;4. Kvar jurymedlem rangerte dei ti låtane frå 1 til 10 poeng. Bjørn Jacobsen var juryformann.

## Hendingar
Det var ei stund uvisst om det i det heile tatt ville bli nokon Melodi Grand Prix-finale dette året. Grunnen var usemje mellom NRK og Norsk Musikerforbund, men partane blei samde innan finalen.

Pressa var skeptisk etter finalen, og *Aftenposten* meinte vinnermelodien ikkje var iøyrefallande nok til å hevde seg internasjonalt. *VG* var ikkje mer positiv og slakta sendinga og kalla vinnarlåten «liketil». *VG* spurde òg Melodi Grand Prix-nestor Øivind Bergh om nokre av forventingane hans til Melodi Grand Prix hadde blitt innfridde etter at Noreg debuterte i 1960: «Til en viss grad, en liten grad. Men skal jeg være helt ærlig, så har vel ikke Grand Prix innfridd noe som helst.» svarte Bergh.

I den internasjonale finalen kom «Aldri i livet» på sisteplass og enda med null poeng. Dette var andre gong på fire år at Noreg fekk 0&nbsp;poeng i Eurovision Song Contest. I Storbritannia spekulerte dei no på om Noreg med vilje gjekk inn for å få null poeng. 

Likevel blei «Aldri i livet» ein hit i Noreg, og songen låg på VG-lista i sju veker med ein tredjeplass som beste plassering. Songen blei også brukt i Tines Norvegia-reklame *Rømme hjemmefra* i 2006.

Det var fjerde året på rad at den siste melodien ut i finalen blei vinnaren.

## Fotnotar