open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Sugar, Sugar

«**Sugar, Sugar**» er ein popsong skriven av Jeff Barry og Andy Kim. Han vart framført av The Archies, eit oppdikta band frå den animerte fjernsynsserien *[[The Archie Show]]*.  Songen nådde toppen av singellista i USA i 1969 og låg der i fire veker.

## Hit-versjon
«Sugar, Sugar» av The Archies vart produsert av Jeff Barry og songen vart opphavleg gjeve ut på albumet *Everything's Archie*. Albumet vart spelt inn av studiomusikarar rettleia av Don Kirshner. Ron Dante song solovokal på songen i lag med Toni Wine (som song linja «I'm gonna make your life so sweet»), og Andy Kim. I lag danna dei stemmene til the Archies ved hjelp av fleirsporsinnspeling.

Då songen kom ut fekk Kirshner folk til å spele han for radiostasjonar utan å fortelje dei kven som spelte (fordi den førre singelen til the Archies hadde selt skuffande). Først då dei forstod at dei fleste DJane likte songen, vart dei forklart at songen vart framført av ei teikneseriegruppe. The Archies-hitten vart ein av dei største (og ein av dei mest uventa) førsteplassane i USA det året, og den største tyggegummipop-hitten gjennom tidene, både i Amerika og Europa.

Songen låg på toppen av lista til Billboard for heile 1969. Han toppa òg listene i Canada (i tre veker), Storbritannia (8 veker), Sør-Afrika og i Noreg (10 veker). Songen er lista på 63. plass på *Billboard's Greatest Songs of All Time.* 5. februar 2006 vart «Sugar, Sugar» innlemma i Canadian Songwriters Hall of Fame, sidan eine låtskrivaren, Andy Kim opphavleg var frå Montreal i Quebec.

Songen skal visstnok ha blitt tilbode The Monkees, sjølv om låtskrivaren Jeff Barry nektar for dette. Don Kirshner har sagt at Mike Nesmith slo neven gjennom veggen på Beverly Hills Hotel fordi han nekta å gjere «Sugar, Sugar». Monkees sin akrivekspert, Andrew Sandoval har foreslått at bandet kanskje i staden vart tilbode ein song kalla «Sugar Man», men at dette med tida har blitt hugsa feil som «Sugar, Sugar».

Musikarane som spelte på songen var Ron Frangipane - klaver, Chuck Rainey - bass, Gary Chester - trommer, Dave Appell - gitar, Harry Amanatian - gitar og Ray Stevens - handklapp.

## Andre versjonar
Andre artistar som har spelt inn songen er Wilson Pickett, Tommy Roe, Alex Chilton, Willie Henderson, Bob Marley & The Wailers, Jonathan King (ein rockversjon som nådde 12. plass i Storbritannia), Gladys Knight & The Pips, the Germs, Stars on 45, Duke Baysee (nådde 30. plass i Storbritannia i 1994), Semisonic og Magneto.

## Lister

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Sugar, Sugar|Sugar, Sugar]]» frå ,  den 18. august 2013.* 
*** oppgav desse kjeldene: *
* The Billboard Book of Number 1 Hits, 5. utg.
Tyggegummipop

**Tyggegummipop** (engelsk *Bubblegum pop*), stundom kalla *plastpop* eller *trashdisco*, er ein musikkstil som består av ei samansetning av kommersiell pop, eurodance, schlager eller disco. Omgrepet vert vanlegvis nytta av media i nedlatande form mot artistar som vert rekna å vere for kommersielle. Elles vert omgrepet lite nytta, og kva grupper og artistar som skal medreknast til denne sjangeren er vanlegvis ei subjektiv vurdering.

Den klassiske tyggegummipop-perioden varte frå 1967 til 1972. Ein ny bølgje starta nokre år seinare då disco tok over og punkrocken oppstod.

## I 1990-åra
*Bubblegum* vert òg nytta som omgrep på ein musikkstil som har utspringet sitt frå eurodance i 1990-åra. Musikkstilane har mange likskapar med til dømes synthpop i eit tempo mellom 95 og 150 bpm og kvinneleg song med seksjonar av mannleg rap. Skilnaden frå eurodance er at bubblegum har litt meir fengande melodiar, i tillegg til at tekstene og videoane ofte er laga for å vere humoristiske eller retta mot barn.

Musikken var mest populær i åra 1995–2000 og vart hovudsakleg produsert i Sverige, Danmark og Italia. Bubblegum vart laga av produsentar og låtskrivarar som sette saman grupper som framførte låtane. Den største produsenten innan sjangeren er Johnny Jam & Delgado, berre det italienske selskapet SAIFAM har laga fleire produksjonar. Nokre av dei mest kjende bubblegumprosjekta er Aqua, Daze, Dr Bombay, Hit’n’Hide, Toy-Box, Captain Hook, Barbie Young og Zippers.

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Bubblegum pop|Bubblegum pop]]» frå , og «[[:nb:|Tyggegummipop]]» frå  den 18. august 2013.* 
*** oppgav desse kjeldene:*

## Bakgrunnsstoff
*The Eurodance Encyclopedia
Barry Manilow

**Barry Manilow** () er ein amerikansk songar, komponist og produsent mest kjend for låtane «I Write the Songs», «Weekend in New England», «Mandy» og «Copacabana». Han spelar òg klaverinstrument og trekkspel. 

I 1978 var fem av albuma hans på salslista samstundes. Denne rekorden har berre blitt tangert av Herb Alpert, Frank Sinatra, Michael Jackson, Bruce Springsteen og Johnny Mathis. Mellom 1974 og 1983 hadde Manilow tre singlar på toppen av Billboard-lista i USA og 25 singlar som nådde Topp 40. I 1988 skal Bob Dylan ha stoppa Barry Manilow på ein fest og sagt «Don't stop what you're doing, man. We're all inspired by you.»  (Ikkje stopp med det du driv med. Du er ein inspirasjon for oss alle.)

Han har òg produsert og arrangert songar og plater for andre artistar, som Bette Midler, Dionne Warwick og Rosemary Clooney, i tillegg til at han har skrive songar for film, musikalar og reklamar. Frå februar 2005 til 30. desember 2009 spelte han fast på Las Vegas Hilton, og spelte fleire hundre show før han gav seg ved hotellet. Sidan mars 2010 har han halde show ved Paris hotel i Las Vegas. Han har selt meir enn 80 millionar plater verda over.

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Barry Manilow|Barry Manilow]]» frå , og «[[:nb:|Barry Manilow]]» frå  den 18. august 2013.* 
*** oppgav desse kjeldene:*
I Write the Songs

«**I Write the Songs**» er ein popsong skriven av Bruce Johnston i 1975 og gjort kjend av Barry Manilow. Versjonen til Manilow nådde toppen av ''Billboard'' Hot 100 i januar 1976 etter å ha ligge på toppen av *Billboard* adult contemporary-lista i desember 1975. Han vann ein Grammy-pris årets song og vart nominert for årets plate i 1977.

Den originale versjonen vart spelt inn av The Captain & Tennille, som arbeidde med Johnston tidleg i 1970-åra i lag med The Beach Boys. Han finst på albumet deira *[[albumet Love Will Keep Us Together|Love Will Keep Us Together]]* frå 1975. Den første utgjevinga av «I Write the Songs» som singel var av tenåringsidolet David Cassidy på albumet hans ''The Higher They Climb'' i 1973, som òg vart produsert av Bruce Johnston. Cassidy-versjonen nådde 11. plass på UK Singles Chart i august det året.

Johnston har sagt at for han er eg-personen («I») i songen «Gud» og at songane kjem frå kreativitetsanda som me alle har. Han har sagt at songen ikkje handlar om bandkollegaen i Beach Boys, Brian Wilson.

Manilow var opphavleg motvilling til å spele inn songen, som han sa i sjølvbiografien *Sweet Life*: «Problemet med songen er at om du lyttar nøye til teksten, vil du tru at songaren syng om seg sjølv. Det kan høyrast ut som ein gigantisk egotripp.» Etter å ha blitt overtydd av Clive Davis, då sjef i Arista Records spelte Manilow inn songen, og versjonen hans vart den første singelen frå albumet *[[Tryin' to Get the Feeling]]*. 

Songen er òg blitt spelt av Johnny Mathis, Frank Chacksfield, Mantovani, Ray Conniff, Richard Clayderman, Tom Jones, Dinah Shore, i tillegg til Bruce Johnston sjølv på albumet *[[Going Public av Bruce Johnston|Going Public]]* i 1977. Frank Sinatra song songen som «I Sing the Songs» frå 1976 (og tok ikkje med linja «and I wrote some rock and roll so you could move»). I 1979 framførte Sammy Davis Jr. songen som ein del av konsertane sine. 

Manilow framførte ein parodiduett kalla «I Write the Songs/I Wreck the Songs» med Rosie O'Donnell på talkshowet hennar den 18. april 1997. 

Manilow framførte ein forkorta versjon av songen med Stephen Colbert då han var gjest på *[[The Colbert Report]]* on October 30, 2006.

## Kjelder

## Bakgrunnsstoff
*
Andreas Romberg

**Andreas Romberg** () var ein tysk komponist og fiolinist, søskenbarn av Bernhard Romberg. Andreas Romberg spelte ein fiolin av Antonio Stradivari.

## Biografi

Andreas Romberg kom frå ein musikalsk familie. Han lærte å spela fiolin av far sin, Heinrich Romberg, som var militærmusikar og spela både klarinett og fiolin. Andreas opptrådte offentleg første gongen som seksåring. I tillegg voks han opp saman med den jamgamle fetteren Bernhard Romberg, som spela cello, og i 1774 vart dei to fetrane for fyrste gong sett til å opptre saman under det falske namnet "dei yngre Romberg-brørne". Dei reiste også til Amsterdam for å halda konsertar, saman med Heinrich. Familien reiste på fleire turnear rundt om i Europa i oppveksten. I 1782 vart begge fetrane tilsette ved kapellet i Münster. Andreas Rombergs fyrste komposisjon, to soloar for fiolin, stammar frå dette året.

I 1790 vart Andreas Romberg medlem av hoffkapellet i Bonn med komponisten Andrea Luchesi som kapellmeister. Romberg oppheldt seg ved kapellet samtidig med den unge Ludwig van Beethoven. I 1793 fullførte Romberg her eit oratorium basert på *Der Messias* av Friedrich Gottlieb Klopstock. Same året flytte Romberg til Hamburg der han vart med i operaorkesteret. Ved denne operascenen vart Andreas Rombergs første opera, «Der Rabe» (Ramnen) urframført i 1794.

Etter å ha reist til Italia og Wien samt opphalde seg ein periode i Paris, slo Romberg seg ned i Hamburg, der han vart ein sentral figur i det lokale musikklivet. I 1815 overtok han etter Louis Spohr som konsertmeister ved hoffkapellet i Gotha i Thüringen. Her døydde han etter lang tids sjukdom i 1821.

Andreas Romberg komponerte både symfoniar, konsertar og andre orkesterverk, operaer, verdsleg og kyrkjeleg vokalmusikk, kammermusikk og *lieder*. Ein kronologisk bibliografi over verka etter Andreas Romberg vart utgjeven av Kurt Stephenson i 1938.

## Kjelder


**Denne artikkelen bygger på «[[:de:Andreas Romberg|Andreas Romberg]]» frå ,  den 18. august 2013.*
Arista Records

**Arista Records** var eit amerikansk plateselskap som var i eige av Sony BMG Music Entertainment. Selskapet opererte under RCA Records og vart grunnlagt av Clive Davis i 1974. Selskapet vart nedlagt i 2011.

Arista Records var ein stor distributør og marknadsførar på den amerikanske og britiske marknaden. På kontraktlista til selskapet fann ein mange kjente artistar, som Whitney Houston, Alan Jackson (Arista Nashville), Annie Lennox, Brad Paisley (Arista Nashville), Eros Ramazzotti, Carlos Santana, 5ive, Carrie Underwood (Arista Nashville), Westlife og Dionne Warwick.

## Sjå òg
* Arista Nashville

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:nb:Arista Records|Arista Records]]» frå ,  den 18. august 2013.*  

## Bakgrunnsstoff

*
Weekend in New England

«**Weekend in New England**» er ein song skriven av Randy Edelman, og spelt inn av Barry Manilow i 1976 for albumet *[[This One's for You av Barry Manilow|This One's For You]]*. Songen vart gjeven ut på singel i 1976 og nådde førsteplassen på U.S. Adult Contemporary (Easy Listening)-lista og tiandeplassen på ''Billboard'' Hot 100. Han er eit klassisk døme på dei storslåtte balladane som Manilow gjorde kjend, med eit romantisk tema, svulstig orkester og ein dramatisk finale. Den einaste referansen til tittelen finn ein i linja «Time in New England took me away...», og ordet «weekend» er aldri nemnd. Singelen vart følgd opp av «Looks Like We Made It».

Songen vart spelt inn av John Barrowman i 2007 for albumet *[[Another Side av John Barrowman|Another Side]]*, medan ein kan høyre versjonen til Manilowi komedien *[[Paul Blart: Mall Cop]]* frå 2009.

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Weekend in New England|Weekend in New England]]» frå ,  den 18. august 2013.* 
*** oppgav desse kjeldene:*



## Bakgrunnsstoff
*
Songen Mandy

«**Mandy**», opphavleg kalla «**Brandy**», er ein song skriven og komponert av Scott English og Richard Kerr.

«Brandy» vart ein hitt i 1971 for Scott English i Storbritannia og i 1972 for Bunny Walters i New Zealand, men han fekk større suksess då han vart spelt inn i 1974 av Barry Manilow i USA med tittelen «Mandy» for å unngå forveksling med Looking Glass sin «Brandy (You're a Fine Girl)». Versjonen hans nådde toppen av US Hot 100 Singles-lista. Seinare vart han spelt inn av mange andre artistar, som det irske gutebandet Westlife som nådde toppen av singellista i Storbritannia med sin versjon i 2003.

## Scott English-versjonen

Med tittelen *Brandy*, den originale tittelen, gjekk denne songen inn på salslista i 1971 for Scott English, ein av dei to låtskrivarane, då han nådde 12. plass på UK Singles Charts. Han vart òg gjeve ut i USA, men gjorde det ikkje så bra der.

At Scott English skal ha skrive songen om hunden sin er visstnok ei vandresoge. English skal ha sagt det til ein journalist som ringte han tidleg ein morgon for å spørre kven «Brandy» var og English svarte irritert at det var hunden hans.

### Lister

## Bunny Walters-versjonen

I 1972 spelte Bunny Walters inn «Brandy» og fekk ein hit med denne på New Zealand. Med på korvokal var The Yandall Sisters. Han gav seinare ut songen på albumet *Very Best of Bunny Walters*

## Barry Manilow-versjonen

I 1974 spelte Barry Manilow inn songen med tittelen «**Mandy**» og songen vart den første singelen til Manilow som nådde toppen av Billboard Hot 100 og  Easy Listening-lista, i tillegg til den første singelen hans som selde til gullplate.

I dei tre åra mellom English si innspeling i 1971 og Manilow si innspeling hadde Looking Glass hatt songen «Brandy (You're a Fine Girl)» inne på listene i 1972. For å unngå forveksling valde Manilow derfo rå endre tittelen, etter forslag frå Clive Davis. Joe Renzetti arrangerte plata.
Manilow spelte opphavleg songen som ein livleg tyggegummipoplåt, som minna om originalen til English, men han og produserten Ron Dante var misnøgde med resultatet og spelte han derfor inn på ny som ein ballade og var langt meir nøgd.

### Lister

## Westlife-versjonen

«Mandy» vart spelt inn av Westlife i 2003 og gjeven ut som den andre singelen frå det fjerde studioalbumet deira, *[[Turnaround av Westlife|Turnaround]]*. Singelen gjekk til topps på  UK Singles Chart og vart den 12. nummer-ein-singelen deira i Storbritannia. Singelen selde 190 000 kopiar i landet.

### Lister

## Andre versjonar
Andre artistar som har spelt inn songen er Andy Williams (1975), Johnny Mathis (1975), Kai Hyttinen (1975, på finsk som «Leena»), Claude François, Karel Gott (1977, på tsjekkisk som «Jsou svátky»), Richard Clayderman (1994), Me First and the Gimme Gimmes (1997), Box Car Racer (2002), Helmut Lotti (2003), Westlife (2003), Bradley Joseph (2005) og Donny Osmond (2007)

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Songen Mandy|Songen Mandy]]» frå ,  den 18. august 2013.* 
*** oppgav desse kjeldene:*

## Bakgrunnsstoff
*Songfacts: Mandy av Barry Manilow
Bernhard Romberg

**Bernhard Romberg** (fødd 11. eller 12. november 1767 i Dinklage, død 13. august 1841 i Hamburg) var ein tysk cellist og komponist.

## Biografi

Bernhard Romberg kom frå ein svært musikalsk familie. Far hans spela både fagott og cello, men det er uklårt om unge Bernhard lærte cello av faren, eller av andre cellistar som familien kjende. Bernhard Romberg spela offentleg cello i Münster for fyrste gong som sjuåring. I tillegg voks han opp saman med den jamgamle fetteren Andreas Romberg, som spela fiolin, og i 1774 vart dei to fetrane for fyrste gong sett til å opptre saman under det falske namnet "dei yngre Romberg-brørne". Bernhard og Andreas Romberg reiste òg på turnéar i lag, m.a. til Amsterdam, Frankfurt og Paris. I Paris skal den franske komponisten François-André Danican Philidor ha blitt så imponert over gutane at han tok dei med for å treffa den vidgjetne fiolinisten Giovanni Battista Viotti. Dei vellukka konsertane i Paris gjorde også at dei fekk spela i Concert spirituel i 1785.

Bernhard Romberg vart fast tilsett ved kapellet i Münster i 1782, og i 1790 vart han medlem av hoffkapellet i Bonn, begge gongene saman med Andreas Romberg. I Bonn spela dei under kapellmeister Andrea Luchesi og fekk m.a. møta den unge Ludwig van Beethoven, som spela der samtidig med dei. Med Andreas Romberg og Franz Anton Ries på fiolin, Ludwig van Beethoven på bratsj og Bernhard Romberg på cello, spela dei unge musikarane i kvartett i 1790-åra. Det finst også ein kjend anekdote om at Beethoven komponerte og dedikerte ein cellokonsert til Bernhard Romberg, men at Romberg nekta å ta imot fordi han utelukkande spela sine eigne verk. Det finst riktignok ingen belegg på dette.

I 1799 drog Bernhard Romberg på konsertreise til Spania. Seinare fekk han ei undervisningsstilling ved musikkonservatoriet i Paris fram til han vart medlem i det kongelege kapellet i Berlin. I 1820 reiste Romberg til Hamburg, der han budde fram til han døydde i 1841. Som komponist gav han ut tre symfoniar, fleire operaer, kammermusikk samt ei celloundervisning som har hatt stor tyding for ettertida. 

## Kjelde


**Denne artikkelen bygger på «[[:de:Bernhard Romberg|Bernhard Romberg]]» frå ,  den 18. august 2013.*
Looks Like We Made It

«**Looks Like We Made It**» er ein song av den amerikanske songaren Barry Manilow frå 1976 på albumet *[[This One's for You av Barry Manilow|This One's for You]]*, skriven av Richard Kerr og tekst av Will Jennings. Han kom ut på singel 20. april 1977.

## Oversyn
Songen vart først gjeven ut i 1976 på albumet *This One's for You*, og kom ut på singel i 1977 og nådde toppen av Billboard Hot 100, and the U.S. Adult Contemporary-lista.

Trass i optimismen i songtittelen handlar songen om at eg-personen og eks-kjærasten hans begge har vorte lukkelege at etter å ha gått frå kvarandre. Dei har «klart det» (*made it*), men kvar for seg, ikkje i lag. Låtskrivar  Will Jennings sa,

## Innhald
* **7"** AS 0244
# "Looks Like We Made It" – 3:33
# "New York City Rhythm (Live)"

## Lister

## Andre versjonar
Songen vart spelt inn av Facts of Life i 1977.

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Looks Like We Made It|Looks Like We Made It]]» frå ,  den 18. august 2013.* 
*** oppgav desse kjeldene:*


## Bakgrunnsstoff
*
This Is Our Night

**«This Is Our Night»** (engelsk for 'Dette er vår natt') var det greske bidraget i Eurovision Song Contest 2009 i Moskva i Russland, framført på engelsk av Sákis Rouvas. Songen er skriven av Dimítris Kontópoulos, Craig Porteils og Cameron Giles-Webb, og vart gjeven ut 12. februar 2009. «This Is Our Night» vart teken med på nyutgjevinga av albumet *[[Írthes av Sákis Rouvás|Írthes]]*, *This Is Our Night*, i 2009.

## Eurovision

15. juli 2008 vart Sákis Rouvás vald internt av Ellinikí Radiofonía Tileórasi til å representere Hellas i Eurovision Song Contest 2009. I den nasjonale uttakinga framførte Róuvas tre songer, mellom dei «This Is Our Night», på engelsk. Songen fekk 81 prosent av røystane og vann. Rouvás fekk representere Hellas med «This Is Our Night».

Hellas deltok i den andre semifinalen i Eurovision Song Contest 2009 og enda på fjerdeplass med 110 poeng; tolv frå Kypros og Albania, ti frå Serbia og Nederland, seks frå Ungarn, Moldova, Frankrike og Spania, fem frå Slovakia og Estland, fire frå Latvia, Slovenia, Aserbajdsjan, Litauen, Ukraina og Russland, tre frå Kroatia, to frå Polen og Danmark og eitt frå Noreg. Landet kvalifiserte seg til finalen der dei enda på sjuandeplass med 120 poeng; tolv frå Albania, Bulgaria og Kypros, ti frå Armenia, åtte frå Romania, sju frå Kroatia og Malta, seks frå Tyskland og Serbia, fem frå Bosnia-Hercegovina, Storbritannia, Belgia og Kviterussland, fire frå Russland, Slovenia og Ungarn, to frå Sverige, Montenegro og Sveits og eitt frå Spania og Nederland. Hadde ein berre nytta telefonrøystar hadde bidraget enda femteplass med 151 poeng og hadde ein berre nytta juryrøystar hadde bidraget enda på ellevteplass med 93 poeng. Av di Hellas enda på topp 10 for sjette år på rad vart landet det nest mest vellukka deltakarlandet det siste tiåret til tross for at dei ikkje deltok i 2000.

## Format og sporliste
***Digital nedlasting**
# "Right on Time" &ndash; 3:05
# "This Is Our Night" &ndash; 2:59
# "Out of Control" &ndash; 3:01

***CD-singel**
# "This Is Our Night" &ndash; 2:59
# "Right on Time" &ndash; 3:05
# "Out of Control" &ndash; 3:01

## Utgjevingshistorie

## Listeplasseringar

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:This Is Our Night|This Is Our Night]]» frå ,  den 18. august 2013.*  

## Fotnotar
Copacabana av Barry Manilow

«**Copacabana**», òg kjend som «**Copacabana (At the Copa)**» er ein song frå 1978 sungen av Barry Manilow og skriven av Manilow, Jack Feldman og Bruce Sussman.

## Informasjon
Songen var inspirert av ein samtale mellom Manilow og Sussman ved Copacabana Hotel i Rio de Janeiro, då dei diskuterte om det nokon gong hadde eksistert ein song som heitte «Copacabana». Etter å ha kome attende til USA foreslo Manilow &mdash; som i 1960-åra ofte hadde vitja Copacabana nattklubb i New York City &mdash; for Sussman og Feldman å skrive tekstar til ei song for han. Dei gjorde å og Manilow skreiv musikken. 

Teksten i songen syner til den kjende nattklubben, Copacabana: «at the Copa, Copacabana, the hottest spot north of Havana». Byrjinga er sett til seint i 1940-åra og fortel soga om Lola, ei sparkepike, og kjærasten hennar Tony, ein bartender ved klubben som ho «mistar» på uklårt (og truleg tilsikta) vis, då Rico, ein mafiaboss syner interesse for Lola, bed ho over til bordet sitt (truleg for å forføre ho). Som svar prøver Lola og verne ho frå Rico, og i kampen som følgjer skyt ein av dei tre ein annan. Slutten er sett til tretti år seinare, seint i 1970-åra (truleg 1978, då songen vart skriven), då klubben hadde vorte omgjort til ein disco.  Lola har vorte gammal og er einsam, og lengtar etter den Tony, den tapte kjærleiken hennar.

Musikken vart nytta i filmen *[[filmen Foul Play (1978)|Foul Play]]* i 1978 med Chevy Chase og Goldie Hawn, og har sidan vorte nytta i mange filmar. Singelversjonen er litt over fire minuttar lang, medan ein lengre versjon, kalla «Copacabana (At The Copa) (Disco)», er opp under seks minuttar lang. 

Singel nådde åttandeplassen på Billboard-lista i USA og 42. plass i Storbritannia. Songen var den første gullplata til Manilow som han hadde skrive og gjeve ut sjølv. I tillegg gav teksten til «Copacabana» Manilow hans første og einaste Grammy Award for manleg popvokalist i februar 1979.

Manilow gav ut ein spansk versjon kalla «Copacabana (En El Copa)» kort tid etter den engelske versjonen kom ut. Denne var populær i latinske land. Ein remix av den originale engelske versjonen, kalla «Copacabana (The 1993 Remix)» nåded 22. plass på UK Singles Chart i 1993.

I 1985 omgjorde Manilow i lag med Bruce Sussman og Jack Feldman songen til ein full musikal for fjernsyn, òg kalla *[[musikalen Copacabana|Copacabana]]*, med fleire songar og ei handling som følgjer teksten i originalsongen. Filmversjonen vart vidare utvida av Manilow, Feldman og Sussman til ein musikal i to akter som gjekk på Prince of Wales Theatre i West End i London i to år, før han la ut på ein lengre turn i Storbritannia. Ein amerikansk produksjon turnerte kring USA i over eitt år. Sidan har over 200 produksjonar av showet vorte sett opp verda over. 

## Amanda Lear-versjonen

Den franske songaren Amanda Lear spelte inn ei tolking av «Copacabana» i 2005 og denne vart gjeve ut som singel. 

## Andre versjonar
Andre artistar som har spelt inn songen er mellom andre James Last, Paul de Leeuw, DJ Hell, Kylie Minogue, John Barrowman, The Vandals og Matteo Brancaleoni.

## Kjelder

## Bakgrunnsstoff
*
Ingolf Elster Christensen

**Ingolf Elster Christensen** () var ein norsk jurist, offiser, embetsmann og politikar for Høyre. Christensen var amtmann og fylkesmann i til saman 33 år, og hadde også verv som stortingsrepresentant og statsråd i 1920-åra. Han var justisminister og forsvarsminister. Politisk var han særleg oppteken av forsvar, landbruk og samferdsle. Sommaren 1940 spelte han ei viktig rolle som formann i Administrasjonsrådet og deltakar i riksrådsforhandlingane.

## Sogn og Fjordane
3. november 1910 vart Christensen amtmann (seinare fylkesmann) i Nordre Bergenhus (Sogn og Fjordane). Han var pådrivar i viktige saker som samordning og offentleg drift av rutebilar, utbygging av jernbane og vegnett, samt kraftutbygging for allmenn bruk. Christensen vert rekna som den fremste forkjemparen for Flåmsbana, og har difor fått sitt minnesmerke reist på Flåm stasjon.

## Stortingskomitear
*1925–1927 medlem i Landbrukskomiteen
*1922–1924 nestformann i Militærkomiteen

## Bibliografi
*1916 – *Fædrelandet i verdenskrigens lys*, med Hjalmar Christensen

## Kjelder

## Bakgrunnsstoff
*
Antiloop

**Antiloop** var ein svensk elektronika-duo som bestod av Robin Söderman og David Westerlund (begge 1977). Duoen hadde ein del hittar på 1990-talet og rundt tusenårsskiftet, dei mest kjende var «In My Mind», «Believe», «Nowhere to Hide», «Trespasser» og «Start Rockin'».

## Karriere

Söderman og Westerlund kjende kvarandre som barndomsvener frå oppveksten i Lidingö i Stockholm. Den fyrste musikken dei laga var i tracker-program på Commodore Amiga. I 1994 starta dei Antiloop og debuterte året etter med EP-en *N.S.F.M.C (Not Suitable For Mass Consumption)*. Antiloop tok til å gjera ein del remixar av songar for band som Aqua, E-Type og Photogenique, men fekk sin fyrste store hit med «In My Mind» frå 1997. Den selde til gull i både Sverige, Noreg og Frankrike. Då Antiloop gav ut debutalbumet *LP* same året, vann dei ein Grammis for det i heimlandet. I 1998 gav dei ut *Remixed*, eit remixalbum av tidlegare låtar. 

I 2000 gav Antiloop ut andrealbumet, *Fastlane People*, som dei også vann ein Grammis for. Her samarbeidde dei m.a. med rapparen Timbuktu på låta «Catch Me». Antiloop produserte også to songar for soundtracket til dramafilmen ''Lilja 4-ever'' (2002) av Lukas Moodyson. Gruppa har elles vore inaktiv sidan 2002. David Westerlund produserer no sin eigen musikk under artistnamnet David West.

## Diskografi

### Album
* *LP* (1997)
* *Fastlane People* (2000)

### Samle- og remixalbum
* *Remixed* (1998)
* *At the Rebel's Room* (2002)

### Singlar og EP-ar
* *N.S.F.M.C. (Not Suitable For Mass Consumption)* (EP; 1995)
* *Purpose in Life* (EP; 1996)
* *I Love You (Beauty & the Beast)* (1997)
* *In My Mind* (1997)
* *Believe* (1998)
* *Trespasser* (1998)
* *Catch Me* (med Timbuktu; 2000)
* *Only U* (2000)
* *Start Rockin’* (2000)

## Kjelder


**Denne artikkelen bygger på «[[:sv:Antiloop|Antiloop]]» frå ,  den 19. august 2013.*  


## Bakgrunnsstoff
* David West, Nettsida til David Westerlund.
Monzonitt

**Monzonitt** er ein djupbergart som har omtrent like store mengder alkalifeltspat og plagioklas. Han inneheld også noko kvarts eller eventuelt nefelin, og mørke mineral som pyroksen, amfibol og glimmer. 
Monzonitt har namn etter fjellmassivet Monzoni i Sør-Tirol i Italia.

I høve til streckeisen-klassifikasjon av magmatiske bergartar står monzonitt mellom syenitt og monzodioritt. Monzonitt og monzodioritt blir med ei fellesnemning kalla syenodioritt.

Den tilsvarande dagbergarten til monzonitt er latitt. 

## Kjelder

*Monzonitt (2009, 14. februar). *Store norske leksikon*. Henta 19. august 2013.
Sákis Rouvás (1991)

***Sákis Rouvás*** (gresk *Σάκης Ρουβάς*) er debutalbumet til den greske songaren Sákis Rouvás, gjeve ut i oktober 1991 av PolyGram i Hellas og på Kypros. Heile albumet vart produsert av komponisten Níkos Terzís, medan songane vart skriven av Jórgos Pavrianós. Albumet gjorde Rouvás offisielt til den fyrste greske popsongaren som spegla vestleg popmusikk, og han vert ofte allment oppfatta som den fyrste greske popsongaren.

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Sakis Rouvas (1991 album)|Sakis Rouvas (1991 album)]]» frå ,  den 19. august 2013.*
Fenotype

**Fenotype** er synlege eigenskapar til ein organisme, til skilnad frå genotype. Fenotype er resultat av samspel mellom arvematerialet til individet og miljøet det lever i.

## Kjelder
Théleis í den théleis

**«Théleis í den théleis»** (gresk *Θέλεις ή δεν θέλεις*, 'Vil du eller ikkje') er ein song av den greske songaren Sákis Rouvás, gjeven ut i mai 1998 av Minos EMI og skriven av Jórgos Theofánous og Vangelis Konstantinidis. Han var gjeve ut i Hellas og på Kypros som ein firespora CD-singel. MAD TV rangerte songen som den beste i 1998.

## Utgjevingshistorie

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Theleis I Den Theleis|Theleis I Den Theleis]]» frå ,  den 19. august 2013.*  
 

## Fotnotar
Wolfgang Gaede

**Wolfgang Gaede** () var ein tysk fysikar. Han gjorde grunnleggande arbeid innanfor vakuumteknikk og bygde ei diffusjonspumpe, som òg vert kalla ei molekylarpumpe.

Han arbeidde ved universitetet i Freiburg frå 1901, der han grunnla det teknisk-fysiske instituttet, som var det første i sitt slag. Han vart professor ved universitetet i Karlsruhe i 1913. 

## Kjelder
Wolfgang Gaede. (2009, 14. februar). I Store norske leksikon. Henta 19. august 2013 frå http://snl.no/Wolfgang_Gaede.
Wispel

**Wispel** (stundom òg kalla *winspel*) er ei gammal nordtysk måleining for volum. Eininga hadde vekslande storleik, mellom 13 og 25 hektoliter. Eininga vart særleg nytta om korn. 

I seinare tid har wispel òg vorte nytta om masseininga tonn (1000 kg). 

## Kjelder
* Wispel. (2009, 15. februar). I Store norske leksikon. Henta 19. august 2013 frå http://snl.no/Wispel.
Glitterheim

**Glitterheim** er ei turisthytte i Lom kommune i Innlandet. Hytta ligg i Veodalen 1384 moh. ved foten av Glittertind, 7 kilometer inne i Jotunheimen nasjonalpark.

Glitterheim høyrer til Den Norske Turistforening. Hytta vart bygd i 1901, som den fyrste DNT-hytta bygd for vinterbruk, og er utvida ei rekkje gonger. Her er det 145 sengeplassar, derav åtte i sjølvbetent kvarter. Hytta er open for turgåarar i sommarsesongen.

## Kjelder
*

## Bakgrunnsstoff
* Offisiell nettstad
Veodalen

**Veodalen** er ein dal aust i Jotunheimen, som ligg i kommunane Lom og Vågå i Innlandet.

Dalen strekkjer seg frå Veobreen aust for Leirhøi (2330 moh.) til Sjodalen og er om lag 30 kilometer lang. I Veodalen ligg turisthytta Glitterheim, og gjennom dalan renn elva Veo.

Namnet kjem av norrønt «viðr», som tyder skog.

## Kjelder
The Feel of Neil Diamond

***The Feel of Neil Diamond*** er debutalbumet til Neil Diamond. Det kom ut på  Bang Records i oktober 1966, men har aldri vorte gjeve ut på CD. Det inneheld dei første tre store hittane hans, «Solitary Man» (#55), «Cherry, Cherry» (#6) og «Oh No No» (#16). 

## Innhald

	

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:The Feel of Neil Diamond|The Feel of Neil Diamond]]» frå ,  den 19. august 2013.* 
*** oppgav desse kjeldene:*
Brit Awards

**BRIT Awards** eller berre **BRITs** er ein britisk musikkpris som blir delt ut årleg av British Phonographic Industry til utøvarar av populærmusikk. 

Prisen har opphav i Britannia Awards, som blei delte ut i som ei markering av hundreårsjubileet for lydopptak.
Frå 1982 blei det ei årleg tilstelling, British Record Industry Awards, støtta av næringsforeininga til den britiske musikkindustrien, BPI. Namnet blei endra til BRIT Awards i 1989. 
Namnet «Brit» kan vera ei forkorting for *British* eller *Britannia*, medan «BRITS» er eit bakronym for *British Record Industry Trusts Show*. Det finst også ei tilsvarande prisutdeling for klassisk musikk, Classic BRIT Awards.

Utdelinga blei send direkte på fjernsyn fram til 1989, då det var fleire problem ved utdelinga leia av Samantha Fox og Mick Fleetwood. Frå 1990 til 2006 blei tilstellinga teken opp og vist på fjernsyn kvelden etter. Frå 2007 blei utdelinga direktesend att, på fjernsynskanalen ITV. Fram til 2010 fann utdelinga stad ved Earls Court Exhibition Centre i London. I 2011 blei ho halden ved O2 Arena i London.
## Kjelder


**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Brit Awards|Brit Awards]]» frå ,  den 22. april 2018.*  
 
## Bakgrunnsstoff
*
Red Rubber Ball

«**Red Rubber Ball**» er ein popsong som vart ein hit (andreplass på Billboard Hot 100 i USA og toppen av *[[magasinet RPM|RPM 100]]* i Canada) for The Cyrkle i 1966.

Songen vart sungen frå perspektivet av ein mann som nettopp har enda eit forhold, der kvinna aldri gav han merksemd eller kjærleik. Han ser no på framtida med ei positiv halding. 

Han vart skriven av Paul Simon (frå Simon and Garfunkel) og Bruce Woodley (frå The Seekers). I følgje Cyrkle-gitaristen Tom Dawes, tilbaud Simon songen til The Cyrkle då dei varma opp for Simon and Garfunkel på ein turné. Songen vart spelt inn i stereo, med bass, sologitar og perkusjon i høgresporet og akustisk gitar og elektrisk orgel i det venstre, medan vokalen var i begge. 
 
The Seekers spelte òg inn «Red Rubber Ball» for albumet *[[Come the Day]]* (i USA *Georgy Girl*) i 1966. Denne finst på 'Disc Three – 1966 – 1967'  av samleboksen *The Seekers Complete*.

I eit intervju på *[[The Colbert Report]]* sa Paul Simon at han skreiv «Red Rubber Ball» medan han budde i England for å få eit forskot på £100 frå The Seekers. Dette var eit svar på på spørsmålet frå Colbert om han kunne nemne ein song som berre så vidt kom med i songboka *Lyrics 1964–2008*.

## Andre versjonar
*Simon and Garfunkel spelte ein konsertversjon av songen. 
*Neil Diamond spelte songen for debutalbumet sitt *[[The Feel of Neil Diamond]]* i 1966.
*Eggchair-versjonen vart spelt i 2004 for filmen **.
*Det kanadiske punkrockbandet The Diodes spelte ein versjon av songen for debutalbumet sitt, *The Diodes* (1977).  
*Det amerikanske skapunkbandet Streetlight Manifesto spelte ein versjon av songen i 2010 for albumet *[[99 Songs of Revolution]]*.
*Cilla Black spelte ein versjon av songen i 1969 for albumet *[[Surround Yourself with Cilla]]*.
*Del Shannon spelte ein versjon av songen. 
*Mel Torme spelte songen i 1966 for albumet *[[Right Now! av Mel Tormé|Right Now!]]*

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Red Rubber Ball|Red Rubber Ball]]» frå ,  den 20. august 2013.* 
*** oppgav desse kjeldene:*
Sákis Rouvás (2001)

***Sákis Rouvás*** er det fyrste samleboksalbumet, det andre samlealbumet og det niande albumet til den greske songaren Sákis Rouvás. Samleboksen er sett saman av fire CD-ar som inneheld nesten ein komplett samling av Rouvás sine fyrste utgjevingar under plateselskapet PolyGram. Samlinga er gjeven ut av Delta Club og er heilt lisensiert av Universal Music Greece.

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Sakis Rouvas (2001 album)|Sakis Rouvas (2001 album)]]» frå ,  den 19. august 2013.*
Hartmut Briesenick

**Hartmut Briesenick** () var ein tysk friidrettsutøvar frå Luckenwalde i forbundslandet Brandenburg. Han tevla i kulestøyt, der han representerte Aust-Tyskland. Briesenick vart europameister i kulestøyt i 1971 og 1974, samt vinnar av bronsemedaljen under OL i München 1972. Hans personlege rekord i øvinga var på 21,67 meter.

## Aktiv
Briesenick vart austtysk meister i kulestøyt 1970, 1971, 1973 og 1974. Allereie i 1970 fekk han notert 20,55 m, då han på seinsommaren i Stockholm vann kule-tevlinga under finalen Europacupen for landslag med ein meters margin til andremann. Resultatet var det beste i Europa det året, ni centimeter bak den årsgamle europarekorden til landsmannen Hans-Peter Gies.

I juni 1971 tok Briesenick over europarekorden, fyrst då han 6. juni nådde 20,69 m i Aust-Berlin. Seks dagar seinare støytte han så kula 21,00 meter i Torino, under ein fire-landskamp mellom Italia, Aust-Tyskland, Noreg og Romania. Den 13. august forbetra han rekorden enno ein gong, til 21,08 m, då han vann EM-gull med stor margin til landsmannen Heinz-Joachim Rothenburg. Denne europarekorden stod berre i femten dagar, til nettopp Rothenburg presterte 21,12 m under ein tre-landskamp i Moskva. 

Briesenick tok tilbake europarekorden 25. august 1972. Han støytte kula 21,54 m og var største favoritten til å vinne gull i kule-tevlinga under dei tilstundande leikane i München. Den 9. september var det klart for olympisk finale, som utvikla seg til ei svært tett og spennande tevling. Polske Władysław Komar slo til med polsk rekord i fyrste omgang; 21,18 m. Ingen av konkurrentane makta å overgå han, George Woods frå USA hamna ein centimeter bak, medan Briesenick fekk bronse med 21,14 m, same lengda oppnådde hans landsmann Gies, som måtte gå medaljelaus frå tevlinga.

Briesinick forbetra europarekorden sin til 21,67 m i 1973. Året etter støytte han som lengst 20,77 m, men lukkast likevel å vinne EM-gull i Roma med 20,50 meter.

Åra 1970-72 vann Briesenick tre år på rad gullmedaljen i kulestøyt under der europeiske innandørsmeisterskapen. Han slutta som aktiv utøvar i 1978, og arbeidde deretter som trenar i SC Dynamo Berlin. Etter DDR-staten gjekk i oppløysing, var han tilsett i firma som laga sportsutstyr.

### Medaljar og plasseringar i internasjonale meisterskap
*EM 1971 i Helsingfors: Gullmedalje - 21,08 m, framom Heinz-Joachim Rothenburg (20,47 m)
*OL 1972 i München: Bronsemedalje - 21,14 m, framom Hans-Peter Gies (21,14 m)
*EM 1974 i Roma: Gullmedalje – 20,50 m, framom Ralf Reichenbach frå Vest-Tykland (20,38 m)

## Kjelder

**Friidrott-71*, *Friidrott-72* , *Friidrott-73* og *Friidrott-75*. Hälsingborg.
----
**Denne artikkelen bygger på «[[:de:Hartmut Briesenick|Hartmut Briesenick]]» frå ,  den 20. august 2013.*  

## Bakgrunnsstoff
* IAAF-profil
MacBook Air

**MacBook Air** er ein serie ultraportable berbare datamaskinar laga av Apple Inc. Serien var utvikla med tanke på å lage ein datamaskin som er kraftig, men også tynn og lett; han har eit tastatur i full storleik og er laga i eitt heilstøypt stykke aluminium som gjer at tjukna og vekta blir låg. MacBook Air er tilgjengeleg i to storleikar: 11,6 tommar og 13,3 tommar (eller høvesvis 29,46 cm og 33,78 cm). Måla refererer til den diagonale storleiken på skjermane. Det er eit utval av modellar med ulike spesifikasjonar, men alle modellane bruker SSD-lagring og Intel Core i5 eller i7 CPUar. MacBook Air har inspirert andre produsentar til å utvikle konkurrerande ultraportable berbare datamaskiner som køyrer Microsoft Windows.

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:MacBook Air|MacBook Air]]» frå ,  den 20. august 2013.* 
*** oppgav desse kjeldene:*



## Bakgrunnsstoff
*MacBook Air - Offisiell nettside
MacBook Pro

**MacBook Pro** er ein serie berbare Macintosh-datamaskinar laga av Apple Inc. Serien vart introdusert i januar 2006 og erstatta PowerBook G4. MacBook Pro var den andre modellen, etter iMac, som vart lansert av Apple etter overgangen til prosessorarkitekturen til Intel i datamaskinene deira. Han har dei høgste spesifikajsonane av produkta i MacBook-serien og er i dag tilgjengeleg med skjermar på 13 eller 15 tommar. 

Første generasjon MacBook Pro likna på PowerBook G4 på utsida, men brukte Intel Core-prosessorar istaden for PowerPC G4-chippar. Modellen med skjerm på 15-tommar vart lansert i januar 2006, ein modell med skjerm på 17-tommar kom ut i april, og begge vart oppgraderte med Core 2 Duo-prosessorar seinare same året. Den andre modellen, kjend som «unibody-modellen» er laga av eitt enkelt stykke aluminium. Han debuterte i oktober 2008 med modellar på 13 og 15-tommar. Ein modell på 17-tommar kom ut januar året etter. Oppdateringane i ettertid har vore oppgraderte Inter Core i5 og i7-prosessorar og innføring av Thunderbolt-teknologi frå Intel. Ein tredje generasjon MacBook Pro vart lansert i juni 2012 berre som 15-tommar-modell. Denne har ein skjerm med høg oppløysning, tynnare utforming enn dei tidlegare modellane, byter ut harddisken med SSD-disk og fjernar det optiske drevet. Samstundes vart oppdaterte versjonar av dei førre modellane annonserte, som vil halde fram med å vere i sal parallelt med den nye modellen. Ein modell på 13 tommar i den tredje generasjonen MacBook Pro kom ut i oktober 2012.

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:MacBook Pro|MacBook Pro]]» frå ,  den 20. august 2013.*  
 

## Bakgrunnsstoff
*MacBook Pro - Offisiell nettside
Markku Tuokko

**Markku Martti Tuokko** () var ein finsk, tidlegare friidrettsutøvar som deltok i både diskoskast og kulestøyt. Under EM i 1978 fekk han sølvmedalje i diskos med eit kast på 64,90 meter. Tuokko vart finsk meister i diskoskast fem gongar; 1977 og 1979-82. Hans personlege rekord i diskos var 68,12 meter, oppnådd i mai 1979 i Fresno i California. Dette kastet var finsk rekord til 2001, då Timo Tompuri kasta 69,62 m. I kulestøyt støytte Tuokko 20,03 meter i august 1979.

## Aktiv
Tuokko fekk sølvmedaljen i den nasjonale meisterskapen i diskoskast i fire år på rad; 1973-76. Kvart år la han på nokre titals centimeter, frå 60,98 m i 1973 til 62,34 m i 1976, men måtte kvar gong sjå seg slått av Pentti Kahma. Tuokko sette personleg rekord i 1974 med 64,40 m og fekk plass i den finske troppen til EM i Roma, der han han ikkje lukkast kvalifisere seg til finalen.

Han deltok i diskos under OL i Montreal, men nådde heller ikkje då å kvalifisere seg til finalen. Same sesongen fekk han med seg ein bronsemedalje i kulestøyt frå den finske meisterskapen, i tillegg til den fjerde rake sølvmedaljen i diskoskast. I 1977 vann han sitt fyrste FM-gull i diskoskast etter eit kast på 63,06 m, Kahma vart vist til sølvplassen. Tuokko tok sjølv sølvmedaljen i kulestøyt.

I 1978 opplevde Tuokko høgdepunktet som aktiv, då han fekk EM-sølv i diskoskast, overgått einast av den suverene vinnaren, Wolfgang Schmidt frå Aust-Tyskland. Våren 1979 gjorde han sitt lengste diskoskast nokon gong, 68,12 m, under gunstige tilhøve i Fresno i California. Same sesongen kopierte han prestasjonane frå den nasjonale meisterskapen i 1977, med gull i diskos etter sterke 65,40 m, og sølv i kule.

### Doping
I 1979 vart Tuokko tatt for doping under eit Europacup-stemne, saman med landsmennene Asko Pesonen og Seppo Hovinen, den siste spydkastar.

### Medaljar og plasseringar i diskoskast i internasjonale meisterskap
*EM 1974 i Roma: Utslått i kvalifiseringa (57,82 m – nr 16)
*OL 1976 i Montreal: Utslått i kvalifiseringa (59,80 m – nr 17)
*EM i 1978 : Sølvmedalje - 64,90 m, bakom Wolfgang Schmidt (66,82 m)
*OL i 1980 i Moskva: Nr 9 - 61,84 m

## Notar

## Bakgrunnsstoff
* 

## Kjelder
* Resultatoversikt 

**Denne artikkelen bygger på «[[:nb:Markku Tuokko|Markku Tuokko]]» frå ,  den 21. august 2013.*
Tomasz Majewski

**Tomasz Majewski** () er ein polsk friidrettsutøvar frå Nasielsk. Han vart olympisk meister i kulestøyt under Sommar-OL 2008 i Beijing og forsvarte meistertittelen under Sommar-OL 2012 i London. Majewskis sette sin personlege rekord på 21,95 m under eit stemne i Stockholm i juli 2009.

## Aktiv
Majewski slo seg gradvis inn i verdseliten i kulestøyt frå 2005-sesongen. Under verdsmeisterskapen i 2007 sette han personleg rekord med 20,87 m i finalen og vart nummer fem i øvinga. I dei olympiske leikane i Beijing i 2008 støytte han kula 21,51 m, også det personleg rekord, og vann ein klar siger i tevlinga. Den 25. juli 2009 forbetra han i Barcelona den personlege rekorden til 21,64 m, og få dagar seinare under DN-galan i Stockholm til heile 21,95 m, noko som også var polsk rekord i kulestøyt. Under VM i friidrett 2009 i Berlin landa kula på 21,91 m og gav han sølvmedaljen, 12 centimeter bak USA-amerikanske Christian Cantwell.

Majewski fekk sølvmedaljen også under EM i friidrett 2010. Her var han slått med minst mogeleg margin av kviterussaren Andrej Mikhnevitsj; 21,00 m mot 21,01 m. Hausten 2010 vart han operert i ei skulder. To år seinare, under Sommar-OL 2012 i London, vart Majewski olympisk meister etter å ha støytt kula 21,89 m. Sigeren kom etter eit tett oppgjer mot den sterke tyskaren David Storl, som vart slått med tre centimeter. Majewski fekk bronsemedalje i kulestøyt ved europameisterskapen 2014 i Zürich, trass i at han ikkje nådde lenger enn 20,83 meter.

### Medaljar og plasseringar i internasjonale meisterskap
*OL 2004 i Aten: Utslått i kvalifiseringa – 19,55 m
*VM i 2005 i Helsingfors: Nr 9 – 20,23 m
*EM 2006 i Göteborg: Nr 8 – 19,85 m
*VM 2007 i Osaka: Nr 5 – 20,87 m
*OL 2008 i Beijing: Gullmedalje – 21,51 m, framom Christian Cantwell (21,09 m)
*VM 2009 i Berlin: Sølvmedalje – 21,91 m, bakom Christian Cantwell (22,03 m)
*EM 2010 i Barcelona: Sølvmedalje – 21,00 m, bakom Andrej Mikhnevitsj (21,00 m)
*VM 2011 i Daegu: Nr 9 – 20,18 m
*OL 2012 i London: Gullmedalje – 21,89, framom David Storl (21,86 m)
*VM 2013 i Moskva: Nr 6 – 20,98 m
*EM 2014 i Zürich: Bronsemedalje – 20,83 m
*VM 2015 i Beijing: Nr 6 – 20,82 m
*OL 2016 i Rio de Janeiro: Nr 6 – 20,72 m

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Tomasz Majewski|Tomasz Majewski]]» frå ,  den 21. august 2013.*  
**Denne artikkelen bygger på «[[:pl:Tomasz Majewski|Tomasz Majewski]]» frå ,  den 21. august 2013.*  
 

### Notar

## Bakgrunnsstoff

*World Athletics
Asbjørn Aarseth

**Asbjørn Kristen Aarseth** () var professor emeritus i nordisk litteratur ved Universitetet i Bergen.

## Biografi
Asbjørn Aarseth var presteson og voks opp dels på Inderøy, dels på Fjelberg i Sunnhordland samt Aurland i Sogn og Fjordane. Etter artium frå Firda gymnas i Sandane, tok han til å studera litteratur, fransk og historie ved Universitetet i Oslo. Han var utvekslingsstudent til Kansas eitt år før han heldt fram studia ved UiB der han tok magistergrad i litteraturvitskap. Aarseth var den fyrste som fekk fast stilling innan allmenn litteraturvitskap ved UiB, og heldt denne stillinga fram til han vart utnemnd til professor i nordisk litteratur i 1985.

Aarseth hadde stor interesse for forfattarskapen til Henrik Ibsen, og skreiv mykje faglitteratur om han, særleg om dramaet Peer Gynt. Han var inspirert av nykritikken, og kritiserte gjerne periodeomgrep som romantikken og realismen ved å argumentera for at ein gjerne deler inn dei litteraturhistoriske epokane i meir kontrastive periodar enn dei faktisk var. Dette synet kjem fram i verktitlar som *Realismen som myte. Tradisjonskritiske studier i norsk litteraturhistorie.* (1981), og *Romantikken som konstruksjon. Tradisjonskritiske studier i nordisk litteraturhistorie.* (1985). I den sistnemnde boka går Aarseth gjennom dei epokane som tradisjonelt har vorte kalla realisme og naturalisme og erstattar periodenamna med eit nyansert romantikk-omgrep.

Frå 1986 var han redaktør av bladet Edda. Ti år seinare, i 1996, vart han medlem av Det Norske Videnskaps-Akademi, utnemnd til professor II i litteraturvitskap ved NTNU og engasjert ved Senter for Ibsen-studier ved Universitetet i Oslo. Denne stillinga hadde han fram til 2001. Aarseth var ei av drivkreftene til prosjektet *Henrik Ibsens skrifter*. I 2005 gjekk Asbjørn Aarseth av med pensjon, men han heldt fram med *Henrik Ibsens skrifter* heilt fram til han gjekk bort i 2009.

## Bibliografi
### Bøker
*
*
*
*
*
*
*
*
*
*
*
*

### I tidsskrift - eit utval
* Lokalhistoriske artiklar Sogn og Fjordane

## Kjelder
* Atle Kittangs minnetale over Asbjørn Aarseth, halden 11.03.10 ved Det Norske Videnskaps-Selskap. Henta frå dnva.no 
* Bøker av Asbjørn Aarseth hjå Universitetsforlaget. 
* *Liste over utgjevingar frå bokmålswikipedia, henta inn 26. august 2013.*

### Fotnotar