open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Glorup gods

**Glorup gods** er ein herregard i Nyborg på Fyn i Danmark med røter tilbake til 1400-talet. I 1742–43 vart han bygd om i barokkstil av arkitekt Philip de Lange. Da Adam Gottlob Moltke var eigar laga den franske arkitekten Nicolas-Henri Jardin eit utkast til ny ombygging som vart gjort av Christian Joseph Zuber i 1762–65, denne gongen i Louis-seize-stil. Det vart på same tid anlagt ein anglo-kinesisk hage. 

Glorup er freda.

Glorup er teke opp i Danmarks kulturkanon under kategorien arkitektur. I grunngjevinga seier mellom anna Kanonutvalget: «Glorup indtager med hovedbygning, avlsgård og have en vigtig plads i dansk arkitektur som et forbilledligt eksempel på omdannelser, der bygger på store tanker tænkt ude i verden omsat til Danmark ved brug af stedets arkitektur og landskabets potentialer.»

## Kjelder
Bordesholmaltaret

**Bordesholmaltaret** er ei høgaltartavle  i Schleswig domkyrkje i Schleswig i Tyskland. Tavla vart tinga av hertug Frederik, den seinare Fredrik I av Danmark-Noreg, til minne om den første kona hans, Anna av Brandenburg. Altaret skulle vere eit gravmæle for Anna, som døydde i 1514 og vart gravlagd i klosterkyrkja i Bordesholm ved Husum.

Altaret er 6,5 meter høgt og har ei breidde på 7 meter. Det kjem frå treskjeraren Hans Brüggemann sin verkstad og har ei latinsk innskrift der det står at ho vart ferdig i  1521. Det er laga i eik, har tre fløyar og inneheld relieff med 16 motiv frå Jesu liding og død.  Til saman er det nærare 400 utskåre figurar kledd i samtidas klede.

I 1666 blei altaret flytta frå Bordesholm til Schleswig domyrkje av hertug Christian Albrecht. 

Bordesholmaltaret er teke opp i Danmarks kulturkanon under kategorien biletkunst.

## Kjelder

*''Denne artikkelen bygger på «Bordesholmalteret» frå , den 18. desember 2013, revisjon 12147300 


### Referansar
Frederiksstaden

**Frederiksstaden** er ein bydel i den indre delen av København prega av rette gater og bygg i rokokko. Den er kalla opp etter kong Fredrik V som fekk han bygd frå 1749 av for å feire fyrstehuset Oldenburgs 300 år på den danske trona.

Ansvaret for det arkitektoniske og kunstnarlege arbeidde gjekk til Nicolai Eigtved. Sentrum for den nye bydelen blei Amalienborg Slotsplads med ryttarstatua av Fredrik, Amalienborgslotta og Marmorkyrkja, alt i tidas rokokko.

Etter at Eigtved dødde i 1754 fekk Laurids de Thurah ansvaret. Han dødde i 1759 og  den franske arkitekten Nicolas-Henri Jardin tok då over.

## Kulturkanonen
Frederiksstaden er ein del av Danmarks kulturkanon under kategorien arkitektur. I grunngjevinga si 
seier Kanonutvalget mellom anna:

«Frederiksstaden er et af de betydeligste nordeuropæiske rokokoanlæg. Den er udviklet langs Københavns havn på et grundstykke med klare grænser. Gadenettet er retvinklet, og planens hovedakser mødes i en ottekantet plads, hvor fire ensdannede palæer er placeret i pladsens diagonaler. Pladsens centrum er markeret med Salys rytterstatue af Frederik V. Kirken danner udgangspunkt for tværaksen, der forbinder den centrale plads med havnen. Bydelens borgerhuse er udført efter et facadeskema, hvor de enkelte huse er symmetriske og har en ensartet etageopbygning, som giver gennemgående vandrette linjer i gadeflugten. Frederiksstaden udgør i kraft af enkle hovedgreb en robust og nuanceret bymæssig helhed af åbne og 
sluttede rum.»

## Referansar

## Bakgrunnsstoff
Ardittikvartetten

**Ardittikvartetten** er ein av verdas leiande strykarkvartettar, særleg kjend for samtidsmusikk.  Kvartetten vart starta opp av fiolinisten Irvine Arditti i 1974, og har sidan gått gjennom mange utskiftingar. I dag består kvartetten av Arditti sjølv, Ashot Sarkissjan (fiolin), Ralf Ehlers (bratsj), Lucas Fels (cello). Dei er det einaste ensemblet som har vunne Ernst von Siemens' musikkpris fram til i dag.

Kvartetten har ei lang liste med komponistar som dei har urframført verk av. Ensemblet har som prinsipp å samarbeida med kvar einskild komponist dei framfører musikk av for å kunna tolka musikken best mogleg. Til dømes har Ardittikvartetten framført den illgjetne *Helikopterkvartetten* av Karlheinz Stockhausen. Fram til 2013 har kvartetten gjeve ut over 190 cd-plater. Ardittikvartettens komplette arkiv ligg lagra i Basel, Sveits.

## Prisar og utmerkingar

* Deutsche Schallplatten Preis
* Ernst von Siemens' musikkpris 1999 for livslangt bidrag til musikk.
* Gramophone Award (1999) for musikk av Elliott Carter
* Gramophone Award (2002) for musikk av Harrison Birthwistle
* Coup de Coeur'-prisen av Academie Charles Cros 

## Kjelde

* Den offisielle nettsida til kvartetten. (Engelsk, fransk, tysk, spansk.
Thomas Nicolay Fearnley

**Thomas Nicolay Fearnley** () var ein norsk skipsreiar, industribyggjar og kapitalist. Han var kjend for sine store pengegåver til norsk idrett, kunst og vitskap.

### Liv og gjerning
Fearnley var fødd i Amsterdam. Faren, kunstmålaren Thomas Fearnley, døydde før sonen fylte fyrste året, familien flytta då til Christiania. Fearnley studerte i Leipzig og arbeidde ei tid i London. Frå 1869 dreiv han eige firma i Noreg, eit firma som satsa på skipsmekling og reiarverksemd. Firmaet Fearnley & Eger var frå kringom 1880 pionerar i då norsk skipsfart byrja overgangen frå segl- til dampfartøy. Frå 1881 dreiv firmaet ei fast linje mellom Noreg og Frankrike. Då fyrste verdskrigen braut ut i 1914 hadde firmaet 12 skip. I samarbeid med Wilh. Wilhelmsen starta Fearnley & Eger opp Den norske Afrika- og Australia Linje og Brydes Mexico Gulf Linje. Fearnley trekte seg frå reiarlaget i 1921 og overlet styringa til eldste sonen, Thomas Fearnley.

Fearnley deltok også i norsk industribygging. Han var både medlem og formann i styret for Orkla. I 1904 var han med på etableringa av Meraker Brug, og i 1916 heimkjøpet av Hafslund.

I 1877 var Fearnley melom stiftarane av Christiania Skiklub, eit lag han var formann for i tida 1885–1910. Han oppretta i 1919 Hoffjegermester Fearnleys fond for norsk idrett.

Fearnley vart utnemnd til riddar av 1. klasse av St. Olavs Orden i 1894, vart kommandør av 2. klasse i 1901 og kommandør av 1. klasse i 1919. Han var også kommandør av 1. klasse av Nordstjerneordenen og kommandør av Vasaordenen. Fearnley var kommandør av den tyske Zähringerløvens orden og eigar av ein britisk kroningsmedalje.

Han døydde i Oslo i 1927 og er gravlagd på Vår Frelsers gravlund.

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:nb:Thomas Nicolay Fearnley|Thomas Nicolay Fearnley]]» frå ,  den 18. desember 2013.*
Hudmanbreen

**Hudmanbreen** er ein isbre mellom Marze Peak og Miller Peak ved sørenden av Sentinel Range i Ellsworth Mountains i Antarktis, som flyt sør-søraust til Minnesotabreen. Han vart kartlagt av US Geological Survey frå landmålingar og flyfoto tekne av U.S. Navy i 1957–59, og vart namngjeven av Advisory Committee on Antarctic Names etter kaptein Rayburn A. Hudman i United States Marine Corps, som døydde i ein styrt med eit P2V Neptune-fly ved McMurdo Sound den 18. oktober 1956.

## Kjelder
Houghbreen

**Houghbreen** er ein isbre i søraustlege område av Sentinel Range i Ellsworth Mountains i Antarktis, som ligg like sør for Mount Tuck og flyt aust-søraust for 10&nbsp;nautiske mil mellom Guerrerobreen og Remingtonbreen. Han vart først kartlagt av US Geological Survey frå landmålingar og flyfoto tekne av U.S. Navy i 1957–59, og vart namngjeven av Advisory Committee on Antarctic Names etter William S. Hough, som studerte ionosfæren ved Amundsen-Scott-stasjonen i 1957.

## Kjelder
Knut Johannesen

**Knut Johannesen** () er ein norsk tidlegare skøyteløpar frå Oslo. Han vart verdsmeister i 1957, europameister i 1959 og 1960, olympisk meister på 10&nbsp;000 m i 1960 og på 5000 m i 1964, samt verdsmeister i 1964. Johannesen, som i alle aktive år var medlem av Arbeidernes Skøyteklubb (ASK), vart noregsmeister i 1955 og i perioden 1957-63.

## Kjelder
* *Sportsboken*, aktuelle årgangar
* 
*
Svein Molaug

**Svein Geirfinn Molaug** () var ein norsk museumsmann og kulturhistorikar frå Stavanger. Han er særleg kjend for si tid som leiar av Norsk Sjøfartsmuseum, då han la ned stor innsats for å synleggjere den gamle kystkulturen i Noreg. I 1985 gav han ut hovudverket *Vår gamle kystkultur* i to band.

## Liv og gjerning
Molaug var son til ein lærar i Stavanger. Sjølv tok han til å studere ved universitetet i Oslo, etter han hadde gjort unna militærtenesta. Han tok magistergraden i kunsthistorie i 1946, men før den tid hadde han fungert som fylkeskonservator i Vestfold 1944-45. Frå 1947 var han konservator ved Norsk Folkemuseum i Oslo, der han hadde ansvar for by- og bygdesamlingane.

I 1956 vart Molaug tilsett som direktør ved Norsk Sjøfartsmuseum i Oslo. Gjennom sine 28 år som leiar for museet la han ned ein formidabel innsats og fornya både sjøfartshistoria og langt på veg skapte omgrepet kystkultur. Han fekk engasjert mange lag og miljø langs kysten, mellom anna dykkarklubbar, som var aktive deltakarar i marin-arkeologiske søk. I tillegg sørgde han for å få gjort ei mengd intervju med gamle seglskutefolk, og andre som hadde hatt sitt virke på kysten.

Gjennom åra skreiv Molaug ei rad artiklar om folkekunst, kulturhistorie og marinarkeologi. Hovudverket, tobandsverket *Vår gamle kystkultur* frå 1985, eit standardverk om levevis i norske kystsamfunn, har sidan kome ut i fleire opplag.

Molaug døydde i Oslo i 2007.

## Kjelder
*Svein Molaug i Norsk Biografisk Leksikon
Isbrechtbreen

**Isbrechtbreen** er ein liten isbre som flyt sør frå Thurston Island i Antarktis mellom Coxbreen og Halebreen. Han vart namngjeven av Advisory Committee on Antarctic Names etter JoAnn Isbrecht frå US Geological Survey (USGS) i Flaggstaff i Arizona og var spesialist på å handsame satellittbilete for 1&nbsp;5&nbsp;000&nbsp;000-skala Advanced Very High Resolution Radiometer-kart over Antarktis og 1:250&nbsp;000-skala Landsat-biletekart av Siple Coast-området i 1990-åra.

## Kjelder
Kannheiserbreen

**Kannheiserbreen** er ein isbre kring 4 nautiske mil (7&nbsp;km) lang og som ligg 12 nautiske mil (22&nbsp;km) aust-søraust for Cape Flying Fish på Thurston Island og flyt sør ut i Abbotisen. Han vart først skissert frå flyfoto tekne under U.S. Navy Operasjon Highjump i desember 1946. Han vart namngjeven av Advisory Committee on Antarctic Names (US-ACAN) etter kapteinløytnant William Kannheiser i U.S. Navy som var helikopterpilot ombord på USS «Glacier», som utforska og fotografert Thurston Island i februar 1960.
 
## Kjelder
Kopsisbreen

**Kopsisbreen** (bulgarsk *ледник Копсис*, ‘Lednik Kopsis’) er ein 13&nbsp;km lang og 4&nbsp;km brei isbre på austsida av nordlege og sentrale Sentinel Range i Ellsworth Mountains i Antarktis som drenerer nordaustover frå Panicheri Gap, Voysil Peak og Mount Gozur og flyt saman med Embreebreen nordvest for Mirovyane Peak.

Isbreen er kalla opp etter mellomalderbyen Kopsis sentralt i Bulgaria.

## Kjelder

* Kopsisbreen. SCAR Composite Antarctic Gazetteer.
Kornickerbreen

**Kornickerbreen** er ein isbre som flyt nordaustover frå dalbotnen kring Mounts Liptak, Southwick, Milton og Mullen sør i Sentinel Range i Ellsworth Mountains i Antarktis. Isbreen flyt i lag med fronten av Thomasbreen som flyt søraustover. Han vart namngjeven av US-ACAN (2006) etter Louis S. Kornicker, ein forskingszoolog frå Department of Invertebrate Zoology (Crustacea) ved National Museum of Natural History ved Smithsonian Institution i 1964-2006. Han sat òg i styret for Associated Editors i Antarctic Research Series under American Geophysical Union i 1978-90. 

## Kjelder

* SCAR Composite Gazetteer of Antarctica.

## Kjelder
Alfredo Catalani

**Alfredo Catalani** () var ein italiensk romantisk operakomponist. I dag er Catalani best kjend for operaene *Loreley* (1890) og *La Wally* (1892).

## Biografi

Alfredo Catalani gjekk på musikkonservatoriet i Milano og vart undervist av Antonio Bazzini. Då han sjølv tok til å komponera, valde han å ikkje følgja med den veristiske bølgja som skylde over italiensk opera frå 1880-åra. I staden brukte Catalani ein meir tradisjonell komposisjonsstil som nærmar seg stilen til Jules Massenet og Giacomo Puccini, og han vart også inspirert av Amilcare Ponchielli. Diverre kom verka hans Catalani i skuggen av både dei veristiske og dei tidlegare romantiske komponistane, og har i dag mist plassen sin i det moderne repertoaret. Dei tidlege operaene hans, *La Falce* (1875), *Elda* (1880), *Dejanice* (1883) og *Edmea* (1886) hadde laber suksess, mykje på grunn av dårlege librettoar.

Den mest populære Catalani-operaen *La Wally* (1892), med libretto av Luigi Illica, tek plass i Alpane i Tyrol, og vert m.a. hugsa for den dramatiske sluttscena, der heltinna Wally kastar seg uti eit ras og døyr. Operaen inneheld arien «Ebben? Ne andrò lontana» som enno vert framført ofte i dag. Arien var m.a. sentral i kultfilmen *[[filmen Diva|Diva]]* (1981), der han vart sungen av Wilhelminia Fernandez. Våren 2017 sang den norske sopranen Kari Postma tittelrollen i *La Wally* ved Volksoper Wien.

Alfredo Catalani døydde av tuberkulose i Milano i 1893, 39 år gamal. Han vart gravlagd på Cimitero Monumentale, som i dag hyser gravene til kunstnariske storleikar som Amilcare Ponchielli og Arturo Toscanini. Toscanini var ein forkjempar for Catalani sin musikk, og kalla dottera si Wally til ære for operaen. I 1952 vart det gjort opptak medan Toscanini dirigerte NBC Symphony Orchestra til siste akt frå *La Wally* og «vassnymfenes dans» frå *Loreley* i Carnegie Hall. La Wally vart også framført i desember 1953 på La Scala i Milano for å markera 100-årsjubileet for fødeåret til komponisten.

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Alfredo Catalani|Alfredo Catalani]]» og «[[:en:La Wally|La Wally]]», begge frå ,  den 18. desember 2013.*
Marmorkyrkja

**Marmorkyrkja** (**Frederikskyrkja**) er ei kyrkje som ligg i Frederiksstaden i København. Kyrkja har ei bygningshistorie på om lag 150 år bak seg. Grunnsteinen vart lagd ned av kong Fredrik V 31. oktober 1749 og ho vart innvigd  19. august 1894.

Kyrkja er bygd i den stilarten som vert kalla historismen, og vart opphavleg planlagd som ein del av Amalienborgaksen med Amalienborgslotta og slottsplassen i Frederiksstaden for å feire fyrstehuset Oldenburgs 300 år på den danske trona.

Nicolai Eigtved hadde det overordna ansvar og leverte sjølv utkast til kyrkja, men ingen av dei blei nytta. Etter at Eigtved dødde i 1754 fekk Laurids de Thurah ansvaret. Han dødde i 1759 og  den franske arkitekten Nicolas-Henri Jardin tok då over.
Jardin endra dei opphavlege planane og teikna ei klassisistisk kyrkje i norsk marmor.
 Bygginga tok til og pågjekk i fleire år inntil ho vert stoppa av økonomiske grunnar av Johann Friedrich Struensee i 1770. Byggverket var da 19 meter høgt og blei liggande som ein ruin.

I 1874 kjøpte forretningsmannen Carl Frederik Tietgen ruinen av Finansministeriet og forplikta seg til å fullføre kyrkja. Han engasjerte arkitekt Frederik Meldahl som ut frå det gjenverande skapte ei kyrkje inspirert av Peterskyrkja i Roma.

## Referansar
Arrigo Boito

**Enrico Giuseppe Giovanni Boito**, mest kjend som **Arrigo Boito**, () var ein italiensk komponist, skribent og librettist. Som komponist er han særleg kjend for operaen *Mefistofele*, inspirert av Gøthes Faust, og han skreiv librettoane til *[[Otello av Verdi|Otello]]* og *[[Falstaff]]* av Giuseppe Verdi og til *[[La Gioconda av Ponchielli|La Gioconda]]* av Amilcare Ponchielli.

## Karriere

Arrigo Boito studerte ved musikkonservatoriet i Milano fram til 1861. Fem år seinare kjempa han under Giuseppe Garibaldi på italiensk og prøyssisk side i den austerriksk-prøyssiske krigen, som dei enda opp med å gå sigrande ut av. 

Boito skreiv svært lite musikk. *Mefistofele* skulle bli den einaste operaen Boito faktisk fullførte, og vart urframført i 1868 på La Scala i Milano. Premieren, som han dirigerte sjølv, fekk dårleg mottaking frå publikum. Verket vart skulda for wagnerisme, noko som førte til opprør, og verket vart dermed stoppa av politiet etter andre framføringa. Etter at Boito redigerte og kutta vekk delar av verket, fekk det ei meir verdig framføring i Bologna den 10. april 1875. Den omgjorte versjonen endra mellom anna røysta til Faust frå baryton til tenor. I dag er *Mefistofele* det einaste av Boitos verk som vert framført med jamne mellomrom. Prologen, som finn stad i himmelen, er eit ynda konsertstykke. 

Arrigo Boito gjorde seg ferdig med operaen *Ero e Leandro*, men øydela han deretter. Ein annan opera, *Nerone*, vart ikkje fullført, trass i at Boito hadde arbeidt på verket frå 1877 til 1915. Denne operaen vart likevel fullført posthumt av Arturo Toscanini og Vincenzo Tommasini og urframført på La Scala i 1924.

Boito gjorde følgjeleg større karriere som librettist enn komponist, og samarbeidde her særleg med Giuseppe Verdi. Det fyrste verket dei samarbeidde om, var *Inno delle nazioni* (1862). Ei tid etter såg Boito over og redigerte Verdis eigen libretto til Simon Boccanegra, og det vart deretter framført til stor suksess i 1881. Seinare skreiv Boito libretto til *[[Otello av Verdi|Otello]]* (1887) og *[[Falstaff]]* (1893). Boito og Verdi hadde eit nært venskap. Då Verdi døydde i 1901, sat Boito ved sida hans. 

Elles skreiv Boito librettoar for verk av Franco Faccio, Alfredo Catalani, Gaetano Coronaro, Amilcare Ponchielli, Giovanni Bottesini, Luigi Mancinelli, og Riccardo Pick-Mangiagalli.

Då den dåverande direktøren av musikkonservatoriet i Parma døydde i 1889, fekk Arrigo Boito ta over stillinga hans, og beheldt henne til 1897. I 1893 vart han gjort til æresdoktor i musikk ved University of Cambridge. Arrigo Boito døydde i Milano  i 1918 og vart gravlagt på Cimitero Monumentale. Tretti år seinare vart det halde minnekonsert etter han på La Scala, dirigert av Arturo Toscanini.

## Kjelde


**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Arrigo Boito|Arrigo Boito]]» frå ,  den 18. desember 2013.*
Levkobreen

**Levkobreen** er ein isbre som flyt frå Pallid Crest i austenden på Thurston Island. Han munnar ut i Seraph Bay mellom Tierney Peninsula og Simpson Bluff. Han vart namngjeven av Advisory Committee on Antarctic Names (US-ACAN) etter G. Levko, fotograf i den austlege gruppa under U.S. Navy Operasjon Highjump, som tok flyfoto av Thurston Island og nærliggande kyststrok, 1946-47.
 
## Kjelder
Litzbreen

**Litzbreen** er ein isbre som flyt nordaust frå nærleiken av Smith Peak og Litz Bluff nord på sentrale Thurston Island. Isbreen munnar ut i den vestlege delen av Pealefjorden nord for Guy Peaks. Han vart namngjeven av Advisory Committee on Antarctic Names (US-ACAN) etter A.K. Litz, sjefsfotograf i den austlege gruppa under Operasjon Highjump, som tok flyfoto av denne breen og nærliggande kyststrok, 1946-47.

## Kjelder
Morellibreen

**Morellibreen** er ein isbre vest på King Peninsula, 18 nautiske mil (33 km) søraust for Cape Waite, som flyt nordaust til Abbotisen i Peacock Sound. Han vart kartlagt av US Geological Survey (USGS) frå landmålingar og flyfoto tekne av U.S. Navy i 1960-66. Han vart namngjeven av Advisory Committee on Antarctic Names (US-ACAN) etter Panfilo S. Morelli, som var glasiolog ved Byrd-stasjonen i 1961-62.

## Kjelder
Myersbreen

**Myersbreen** er ei dal isbre kring 7 nautiske mil (13&nbsp;km) lang, som flyt sørvest frå Mount Noxon på Thurston Island til Abbotisen i Peacock Sound. Han vart kartlagt frå flyfoto tekne av U.S. Navy-skvadron VX-6 i januar 1960. Han vart namngjeven av Advisory Committee on Antarctic Names (US-ACAN) etter løytnant Dale P. Myers i U.S. Navy som var helikopterpilot ombord på USS «Burton Island» som flydde over Thurston Island i februar 1960.

## Kjelder
Longbreen

**Longbreen** er ein isbre kring 8 nautiske mil (15&nbsp;km) lang søraust på Thurston Island. Han flyt sør til Abbotisen, 14 nautiske mil (26&nbsp;km) vest for Harrison Nunatak. Han vart kartlagt av US Geological Survey (USGS) frå landmålingar og flyfoto tekne av U.S. Navy i 1960-66. Han vart namngjeven av Advisory Committee on Antarctic Names (US-ACAN) etter Fred A. Long jr., flymaskinist i U.S. Navy-skvadron VX-6, som overvintra ved Little American V i 1957 og var i Antarktis i feltsesongane 1960-61 og 1962-63.

## Kjelder
Lucchittabreen

**Lucchittabreen** er ein isbre kring 20 nautiske mil (37&nbsp;km) lang som flyt sør frå Hudson Mountains ut i Pine Island Bay. Han vart namngjeven av Advisory Committee on Antarctic Names (US-ACAN) etter Baerbel K. Lucchitta, ein geolog, US Geological Survey (USGS) i Flaggstaff i Arizona, som var spesialist på bruk av satellittbilete for geologiske og glasiologiske studiar frå tidleg i 1980-åra til tidleg i 2000-åra. Ein av pionerane i bruk av bilete for å måle snøggleike isbrear flyttar seg med i Antarktis.

## Kjelder
Antonio Bazzini

**Antonio Joseph Bazzini** () var ein italiensk komponist, fiolinist og musikkpedagog. Av eigne verk er det kammermusikken som har gjort han fortent til ein sentral plass i den italienske instrumentalrenessansen på 1800-talet. I samtida var han kjend som ein av dei beste konsertfiolinistane i sitt hundreår, noko som overskygga komponistkarrieren hans. Han skreiv også ein del av *Messa per Rossini*, dødsmessa som vart skriven til Gioacchino Rossini. Bazzini spela på ein fiolin av Giuseppe Guarneri. 

## Liv og verksemd

Som ung gut var Bazzini musikkelev under Faustino Carnisani, og 17 år gamal vart han sett til organist i ei kyrkje i heimbyen. Året etter fekk han møta fiolinvirtuosen Niccolò Paganini, og vart sterkt influert av den gamle meisterens kunst og stil. Paganini oppmuntra Bazzini til å ta til konsertkarrieren same året, og han vart raskt ein høgt akta musikar. Frå 1841 til 1845 oppheldt han seg i Tyskland, der han imponerte både Robert Schumann og Felix Mendelssohn som komponist og fiolinist. Etter eit kort opphald i Danmark i 1845, vendte Bazzini heim til Brescia for å undervisa og komponera. I 1846 heldt han konsertar i Napoli og Palermo, han reiste på turné i Spania i 1849-50, og budde deretter i Paris frå 1852-63. Han avslutta konsertkarrieren med ein turné i Nederland i 1864.

Nok ein gong vende Bazzini heim til Brescia, og vigde no tida si til komposisjon. Han komponerte operaene *Il silfo e l'innamorato* (1865) og *Turanda* (1867), samt ei rekkje dramatiske kantater, religiøse verk, konsertouverturar og symfoniske dikt dei neste to tiåra. Men han hadde størst suksess som komponist med kammermusikken. Musikken hans er kjenneteikna av sterkt virtuos teknikk som er ekspressiv, men ikkje sentimental. Hans *Strykekvartett nr. 1* (1864) vann fyrsteplassen i Milano Kvartettsamfunn det året. I 1868 vart han president i *Società dei Concerti* i Brescia, og i 1873 vart han professor i komposisjon ved musikkonservatoriet i Milano, der han underviste m.a. Alfredo Catalani, Pietro Mascagni, Emilio Pizzi og Giacomo Puccini. Sistnemnte hadde han stor musikalsk innverknad på. I 1882 vart han også direktør ved konservatoriet. Bazzini døydde i Milano i 1897.

## Kjelder


**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Antonio Bazzini|Antonio Bazzini]]» frå ,  den 18. desember 2013.*  


## Bakgrunnsstoff
Newcomerbreen

**Newcomerbreen** er ein isbre 20 nautiske mil (37&nbsp;km) lang som kryssar norddelen av Sentinel Range, og som flyt søraust frå nærleiken av Allen Peak og så aust til han forlet fjellkjeda nord for Bracken Peak. Han vart namngjeven av Advisory Committee on Antarctic Names (US-ACAN) etter offiser Loyd E. Newcomer i U.S. Navy-skvadron VX-6, pilot på flyfotograferingsturane over fjellkjeda den 14.-15. desember 1959.

## Kjelder
Nils Larsenbreen

**Nils Larsenbreen** er ein isbre i Antarktis som flyt ned til vestkysten av Peter I Øy like nord for Norvegiabukta. I februar 1929 gjorde mannskapet på «Norvegia» fleire undersøkingar av denne øya og gjekk i land 2. februar. Breen er kalla opp etter Nils Larsen, som var kaptein på «Norvegia».

## Kjelder
Minnesotabreen

**Minnesotabreen** er ein brei isbre i Antarktis. Han er kring 64&nbsp;km lang og 8&nbsp;km brei, og flyt aust gjennom Ellsworth Mountains, mellom Sentinel og Heritage Range. Han får istilførsel frå platået vest for fjella og av Nimitz og Splettstoesserbreane. Minnesotabreen flyt inn i den større Rutfordstraumen aust i Ellsworth Mountains.

Breen vart namngjeven av US-ACAN etter University of Minnesota, som sende forskarar til Ellsworth Mountains i 1961–62, 1962–63 og 1963–64.

## Sjå òg
* Isbrear i Antarktis

## Kjelder
Mincerbreen

**Mincerbreen** er ein brei isbre som flyt frå Zuhn Bluff mot søraustarmen av Murphyfjorden på nordsida av Thurston Island. Han vart namngjeven av Advisory Committee on Antarctic Names (US-ACAN) etter løytnant Dale F. Mincer, andrepilot på PBM Mariner-flyet til den austlege gruppa under U.S. Navy Operasjon Highjump, som tok flyfoto av Thurston Island og nærliggande kyststrok, 1946-47.

## Kjelder
Nimitzbreen

**Nimitzbreen** er ein isbre i Antarktis, 64&nbsp;km lang og 8&nbsp;km brei, som drenerer området kring 16&nbsp;km vest for Vinson Massif og flyt søraust mellom Sentinel Range og Bastien Range og ut i Minnesotabreen, sentralt i Ellsworth Mountains.

Han vart oppdaga av USN-skvadron VX-6 på flyfotograferingsturane den 14-15. desember 1959, og kartlagt av US Geological Survey frå desse bileta. Han vart namngjeven av US-ACAN for flåteadmiral Chester Nimitz i US Navy som var generalinspektør for sjøforsvaret under Operasjon Highjump i 1947–1948, og gjorde den lange og kompliserte ekspedisjonen til Antarktis mogeleg.

## Sjå òg
* isbrear i Antarktis
Obelyabreen

**Obelyabreen** (bulgarsk *ледник Обеля*, ‘Lednik Obelya’) er ein 7,5&nbsp;km lang og 2,5&nbsp;km brei isbre på austsida av dei sørlege Sentinel Range i Ellsworth Mountains i Antarktis. Han ligg sør for Remingtonbreen og flyt søraustover langs sørvestsida av Johnson Spur og aust for Mount Benson og til slutt saman med Thomasbreen.

Isbreen er kalla opp etter busetnaden Obelja vest i Bulgaria, no ein del av byen Sofia.

## Kjelder

* Bulgarsk antarktisk stadnamnregister.  Antarctic Place-names Commission. (detaljar på bulgarsk, grunnleggande data  på engelsk)
* SCAR Composite Gazetteer of Antarctica.
Patleynabreen

**Patleynabreen** (bulgarsk *ледник Патлейна*, ‘Lednik Patleyna’) er ein 5,5&nbsp;km lang og 2,5&nbsp;km brei isbre på austsida i dei sentrale Sentinel Range i Ellsworth Mountains i Antarktis, som ligg nord for den øvre delen av Ellenbreen. Han drenerer austsida av Mount Todd og nordsida av Chepino Saddle og flyt nord-nordvestover og saman med Embreebreen søraust for Mount Goldthwait og vest for Oreshak Peak.

Isbreen er kalla opp etter naturreservatet Patlejna nordaust i Bulgaria.

## Kjelder

* SCAR Composite Antarctic Gazetteer.
Pattonbreen

**Pattonbreen** er ei brei sidebre i Sentinel Range i Ellsworth Mountains. Han drenerer austsida av hovudryggen mellom Mounts Ostenso og Tyree og flyt aust til Ellenbreen. Han vart først kartlagt av US Geological Survey (USGS) frå landmålingar og flyfoto tekne av U.S. Navy i 1957-59. Han vart namngjeven av Advisory Committee on Antarctic Names (US-ACAN) etter Richard J. Patton i United States Air Force (USAF), som var den første til å hoppe i fallskjerm over Sørpolen, den 26. november 1956. Han var med på flydroppa som transporterte forsyningane under opprettinga av Amundsen-Scott-stasjonen.

## Kjelder
Paynebreen

**Paynebreen** er ein isbre nord på Evans Peninsula på Thurston Island. Han flyt ut i sjøen aust for Cape Walden. Han vart namngjeven av Advisory Committee on Antarctic Names (US-ACAN) etter fotografen J.B. Payne som deltok i den austlege gruppa under U.S. Navy Operasjon Highjump, som tok flyfoto av Thurston Island og nærliggande kyststrok, 1946-47.

## Kjelder
Pulpudevabreen

**Pulpudevabreen** (bulgarsk *ледник Пулпудева*, ‘Lednik Pulpudeva’) er ein isbre som er 8,5 km lang og 6 km brei i Sullivan Heights i Sentinel Range i Ellsworth Mountains i Antarktis. Han drenerer området nordaust for Nebeska Peak, nord for Johnson Col og nordvest for Mount Farrell, og flyr nordover vest for Mount Levack, og (i lag med Crosswellbreen og Pattonbreen) flyt han saman med Ellenbreen nordvest for Mamarchev Peak og søraust for Mount Jumper.

Isbreen er kalla opp etter den gamle thrakiske byen Pulpudeva i Sør-Bulgaria.

## Kjelder

* Pulpudevabreen. SCAR Composite Antarctic Gazetteer.
Remingtonbreen

**Remingtonbreen** er ein bratt isbre kring 7 nautiske mil (13&nbsp;km) lang som ligg søraust i Sentinel Range i Ellsworth Mountains. Han ligg like nord for McPherson Peak og flyt aust-søraust til han flyt saman med enden av Houghbreen ved Johnson Spur. 

Han vart oppdaga av U.S. Navy Squadron VX-6 på flyfotograferingsturane 14.-15. desember 1959, og kartlagt av US Geological Survey (USGS) frå desse bileta.

Han vart namngjeven av Advisory Committee on Antarctic Names (US-ACAN) etter Edward W. Remington, som var glasiolog ved Amundsen-Scott-stasjonen i løpet av det internasjonale geofysiske året i 1957.

## Kjelder
Rennellbreen

**Rennellbreen** er ein isbre, 10 nautiske mil (18&nbsp;km) lang, i Pioneer Heights i Heritage Range. Han drenerer nordvest, aust for Inferno Ridge, og saman med Splettstoesserbreen. Han vart namngjeven av geolog-gruppa frå University of Minnesota til desse fjella, 1963–64, etter K.P. Rennell, ein biolog i gruppa.
 
## Kjelder
Rexfordbreen

**Rexfordbreen** er ein isbre som flyt nordaust til enden av Wagonerfjorden på nordsida av Thurston Island. Han vart namngjeven av Advisory Committee on Antarctic Names (US-ACAN) etter flysambandsmannen Phillip W. Rexford som flydde med PBM Mariner-flyet i lag med den austlege gruppa under U.S. Navy Operasjon Highjump, og som tok flyfoto av denne breen og nærliggande kyststrok 1946-47.
 
## Kjelder
Rignotbreen

**Rignotbreen** er ein isbre kring 4 nautiske mil (7&nbsp;km) lang som drenerer nordsida av King Peninsula og flyt ut i Abbotisen. Han vart namngjeven av Advisory Committee on Antarctic Names (US-ACAN) etter Eric J. Rignot ved Jet Propulsion Laboratory ved California Institute of Technology. Han nytta fjernmålingar til å studere isbremekanikkar i Antarktis frå 1990-åra og fram til i dag. 
 
## Kjelder
Robbinsbreen

**Robbinsbreen** er ein brei isbre som flyt ut inst i Pealefjorden på nordsida av Thurston Island. Han vart namngjeven av Advisory Committee on Antarctic Names (US-ACAN) etter James Haskin Robbins i den austlege gruppa under U.S. Navy Operasjon Highjump, som var flymannskap på PBM Mariner-sjøflyet som styrta nær Noville Peninsula 30. desember 1946. Drivkrafta hans gjorde at seks overlevande vart berga den 12. januar 1947 (Ball Peninsula på Mount Howell).
 
## Kjelder
Pelterbreen

**Pelterbreen** er ein isbre kring 5 nautiske mil (9&nbsp;km) lang på Thurston Island, som flyt frå austsida av Noville Peninsula fram til vestsida av Murphyfjorden. Han vart skissert ned frå flyfoto tekne under U.S. Navy-skvadron VX-6 i januar 1960. Han vart namngjeven av Advisory Committee on Antarctic Names (US-ACAN) etter J.A. Pelter, ein flyfotograf på Byrd-ekspedisjonen i 1933-35.

## Kjelder
Plummerbreen

**Plummerbreen** er ein kort isbre som flyt austover gjennom Enterprise Hills nord for Lippert Peak og Douglas Peaks i Heritage Range i Antarktis. Han vart kartlagt av US Geological Survey (USGS) frå landmålingar og flyfoto tekne av U.S. Navy i 1961-66. Han vart namngjeven av Advisory Committee on Antarctic Names (US-ACAN) etter Charles C. Plummer, glasiolog i US Antarctic Research Program (USARP) ved Palmer-stasjonen i 1965.

## Kjelder
Rochraybreen

**Rochraybreen** er ein isbre kring 5 nautiske mil (9&nbsp;km) lang, like aust for Hendersin Knob på Thurston Island som flyt sør til Abbotisen i Peacock Sound. Han vart først skissert frå flyfoto tekne under U.S. Navy Operasjon Highjump i desember 1946. Han vart namngjeven av Advisory Committee on Antarctic Names (US-ACAN) etter løytnant Samuel Rochray i U.S. Navy som var helikopterpilot på USS «Glacier» i februar 1960, som flydde fleire gonger til Thurston Island og oppdaga nye område der. 
 
## Kjelder
Rochébreen

**Rochébreen** (bulgarsk *ледник Роше*, ‘Lednik Roché’) er ein 5,8&nbsp;km lang og 2&nbsp;km brei isbre som drenerer den sentrale delen av Vinson Plateau i Sentinel Range i Ellsworth Mountains i Antarktis. Toppen av breen grensar til Mount Vinson i nord, Corbet Peak og Clinch Peak i aust, Wahlstrom Peak mot søraust, og Hollister Peak i sør, og breen flyt vestover og heller bratt ned nord for Silverstein Peak der han flyt saman med Branscombbreen.

Isbreen er kalla opp etter den britiske pioneren i Antarktis Anthony de la Roché som oppdaga det første landområdet i Antarktis (Roché Island, dagens Sør-Georgia) i 1675.

## Kjelder

* Bulgarsk antarktisk stadnamnregister.  Antarctic Place-names Commission. (detaljar på bulgarsk, grunnleggande data  på engelsk)
* SCAR Composite Gazetteer of Antarctica.
Rosanovabreen

**Rosanovabreen** er ein isbre kring 8 nautiske mil (15&nbsp;km) lang som flyt nord frå King Peninsula ut i Abbotisen. Han vart namngjeven av Advisory Committee on Antarctic Names (US-ACAN) etter Christine E. Rosanova i US Geological Survey (USGS) i Flaggstaff i Arizona. Ho var spesialist i å bruke satellittbilete for geologiske og glasiologiske studiar frå tidleg i 1990-åra til 2002 og var ein av dei første til å bruke bilete til å måle snøggleiken isbreane flyttar seg med. 
 
## Kjelder
Rumyanabreen

**Rumyanabreen** (bulgarsk *ледник Румяна*, ‘Lednik Rumyana’) er ein 11&nbsp;km lang og 4&nbsp;km brei isbre på austsida av nord i dei sentrale Sentinel Range i Ellsworth Mountains i Antarktis, som ligg nordvest for Pattonbreen. Han drenerer austsida av Mount Giovinetto og nordsida avEvans Peak og flyt nordaustover og saman med Ellenbreen nord for Mount Jumper.

Isbreen er kalla opp etter den bulgarske kvinnelege opprørsleiaren Rumjana Vojvoda (1800-talet).

## Kjelder

* Bulgarsk antarktisk stadnamnregister.  Antarctic Place-names Commission. (detaljar på bulgarsk, grunnleggande data  på engelsk)
* SCAR Composite Gazetteer of Antarctica.
Saltzmanbreen

**Saltzmanbreen** er ein isbre som drenerer nordsida av Mount Allen, austsida av Mount Strybing og Karnare Col og søraustsida av Mount Craddock og flyt austover mellom Mount Osborne og Moyher Ridge ut i Thomasbreen sør i Sentinel Range i Ellsworth Mountains i Antarktis.

Han vart namngjeven av US-ACAN (2006) etter Eric S. Saltzman i Department of Earth System Science ved University of California, Irvine. Han deltok i USAP i Antarktis for iskjerneprøvar for måling av havutslepp. 

## Kjelder

* SCAR Composite Gazetteer of Antarctica.

## Kjelder
Savagebreen

**Savagebreen** er ein isbre ved austenden av Thurston Island, som ligg sør for Tierney Peninsula og flyt aust til Seraph Bay. Han vart oppdaga frå helikopter frå USS «Glacier» og Burton Island av mannskapet på U.S. Navy Bellingshausen Sea Expedition i februar 1960. Han vart namngjeven av Advisory Committee on Antarctic Names (US-ACAN) etter løytnant John Savage i U.S. Navy som var tannlege ombord på og som assisterte in opprettinga av geodetiske kontrollpunkt i området.

## Kjelder
Sealbreen

**Sealbreen** er ein liten isbre som flyt aust, like nord for Parrish Peak i Enterprise Hills i Heritage Range. Han vart kartlagt av US Geological Survey (USGS) frå landmålingar og flyfoto tekne av U.S. Navy i 1961-66. Han vart namngjeven av Advisory Committee on Antarctic Names (US-ACAN) etter radiomann G.L. Seal i US Navy, som fram til Operasjon Deepfreeze i 1966 hadde drive sambandsoperasjonar i løpet av fire somrar. 

## Kjelder
Sessumsbreen

**Sessumsbreen** er ein isbre som flyt ut i botnen av Henryfjorden på nordsida av Thurston Island. Han vart namngjeven av Advisory Committee on Antarctic Names (US-ACAN) etter kapteinløytnant Walter Sessums, ein helikopterpilot i den austlege gruppa under U.S. Navy Operasjon Highjump, som tok flyfoto av Thurston Island og nærliggande kyststrok, 1946-47.

## Kjelder
Schanzbreen

**Schanzbreen** er ein isbre 8 nautiske mil (15&nbsp;km) lang i Heritage Range, som flyt sør mellom Soholt Peaks og Collier Hills til han munnar ut i Unionbreen. Han vart kartlagt av US Geological Survey (USGS) frå landmålingar og flyfoto tekne av U.S. Navy i 1961-66. Han vart namngjeven av Advisory Committee on Antarctic Names (US-ACAN) etter kapteinløytnant Thomas L. Schanz, forsyningsoffiser i U.S. Navy-skvadron VX-6 i løpet av Deep Freeze i 1965.

## Kjelder
Schneiderbreen

**Schneiderbreen** er ein isbre i Heritage Range i Antarktis. Han er 15 nautiske mil (28&nbsp;km) lang, og drenerer området mellom Dunbar Ridge og Inferno Ridge og flyt saman med Balishbreen før dei flyt ut i Splettstoesserbreen. Han vart kartlagt av US Geological Survey (USGS) frå landmålingar og flyfoto tekne av U.S. Navy i 1961-66. Han vart namngjeven av Advisory Committee on Antarctic Names (US-ACAN) etter offiser Arthur F. Schneider, vedlikehaldsoffiser i U.S. Navy-skvadron VX-6 i løpet av Deep Freeze 1965, og befalshavande i 1968.

## Kjelder
Severinghausbreen

**Severinghausbreen** er ein isbre som flyt sørvestover frå Karnare Col langs nordsida av Mount Strybing og sørsida av Mount Craddock ut i Benderbreen sør i Sentinel Range i Ellsworth Mountains i Antarktis. Han vart namngjeven av US-ACAN (2006) etter Jeffrey P. Severinghaus ved  University of Rhode Island. Han var forskar i USAP frå 1996 på historia til atmosfæren, inkludert drivhusgassar og klimaendringar, ved hjelp av iskjerneprøvar. 

## Kjelder

* SCAR Composite Gazetteer of Antarctica.

## Kjelder
Splettstoesserbreen

**Splettstoesserbreen** er ein isbre, 35 nautiske mil (60&nbsp;km) lang, som drenerer platået like sør for Founders Escarpment og flyt aust-nordaust gjennom Heritage Range til sør for Founders Peaks og Anderson Massif og ut i Minnesotabreen. Han vart namngjeven av gruppa frå University of Minnesota som vitja Ellsworth Mountains som utforska området i 1961-62 etter John F. Splettstoesser, ein geolog i gruppa.

## Kjelder
Stapletonbreen

**Stapletonbreen** er ein isbre kring 6 nautiske mil (11&nbsp;km) lang som flyt aust frå King Peninsula like nord for Morellibreen. Han vart namngjeven av Advisory Committee on Antarctic Names (US-ACAN) etter Jo Anne Stapleton i US Geological Survey (USGS) ved Reston i Virginia, ein geograf og  kartspesialist, som deltok i produksjonen av kart over Antarktis frå 1980-åra til idag. 

## Kjelder
Sikorskibreen

**Sikorskibreen** er ein liten isbre i den nordaustlege delen av Noville Peninsula på Thurston Island. Han flyt nordaust til Bellingshausenhavet mellom Mount Palmer og Mount Feury. Han vart først grovt skissert frå flyfoto tekne under U.S. Navy Operasjon Highjump i 1946-47. Han vart namngjeven av Advisory Committee on Antarctic Names (US-ACAN) etter Stephen Sikorski, ein elektrikar på USS «Glacier», som assisterte i opperettinga av ein automatisk vêrstasjon på Thurston Island i løpet av U.S. Navy Bellingshausen Sea Expedition i februar 1960.

## Kjelder
Sirmabreen

**Sirmabreen** (bulgarsk *ледник Сирма*, ‘Lednik Sirma’) er ein 7&nbsp;km lang og 4&nbsp;km brei isbre på vestsida av dei sørlege Sentinel Range i Ellsworth Mountains i Antarktis, som ligg sør for Bolgradbreen og flyt vest-sørvestover frå Mount Southwick, Mount Milton og Mount Inderbitzen og saman med Nimitzbreen.

Isbreen er kalla opp etter den bulgarske kvinnelege opprørsleiaren Sirma Vojvoda (1773-1858).

## Kjelder

* Bulgarsk antarktisk stadnamnregister.  Antarctic Place-names Commission. (detaljar på bulgarsk, grunnleggande data  på engelsk)
* SCAR Composite Gazetteer of Antarctica.
Thomasbreen

**Thomasbreen** er ein nesten Z-forma isbre som drenerer søraustsida av Vinson Massif og flyt 17 nautiske mil (31&nbsp;km) gjennom den sørlege delen av Sentinel Range i Ellsworth Mountains, og ut av fjellkjeda sør for Johnson Spur. Han vart oppdaga av U.S. Navy-skvadron VX-6 på flyfotograferingsturane 14.-15. desember 1959, og kartlagt av US Geological Survey (USGS) frå bileta. Han vart namngjeven av Advisory Committee on Antarctic Names (US-ACAN) etter kontreadmiral Charles W. Thomas, i USCG, veteran i antarktisekspedisjonane i 1950-åra.

## Kjelder
Thomsonbreen

**Thomsonbreen** er ein isbre kring 8 nautiske mil (15&nbsp;km) lang på Bryan Coast som flyt mellom Rydberg Peninsula og Wirth Peninsula ut i Fladerer Bay. Han vart namngjeven av Advisory Committee on Antarctic Names (US-ACAN) etter Janet W. Thomson i British Antarctic Survey, som leia kartleggingsoperasjonane frå 1980-åra til 2002, og medlem av eit samarbeidsprosjekt mellom USA og Storbritannia om å lage glasiologiske og kystendringskart av Den antarktiske halvøya.

## Kjelder
Unionbreen

**Unionbreen** er ein stor isbre som flyt gjennom sentrale område av Heritage Range i Ellsworth Mountains i Antarktis. Breen har mange issprekker og får tilført is frå fleire sidebrear. Isbreen drenerer platået ved Edson Hills på vestsida av fjellkjeda og flyt aust mellom Pioneer Heights og Enterprise Hills. Unionbreen vart kartlagt av U.S. Geological Survey (USGS) frå landmålingar og flyfoto av U.S. Navy (USN) 1961-66. Namnet vart nytta av Advisory Committee on Antarctic Names (US-ACAN) i samband med namnet Heritage Range.

Union Glacier Blue-Ice Runway SCGC og Union Glacier Camp ligg på breen.

## Sjå òg

* isbrear i Antarktis
* Isstraumar i Antarktis

## Kjelder


**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Union Glacier|Union Glacier]]» frå ,  den 18. desember 2013.* 
*** oppgav desse kjeldene:*
Velascobreen

**Velascobreen** er ein isbre kring 5 nautiske mil (9&nbsp;km) lang som flyt vestover frå Walgreen Coast mot Backer Islands. Han vart namngjeven av Advisory Committee on Antarctic Names (US-ACAN) etter Miguel G. Velasco, ein dataspesialet i US Geological Survey (USGS), og delar av USGS-laget som komplierte Advanced Very High Resolution Radiometer 1:5&nbsp;000&nbsp;000-skala kart av Antarktis i 1990-åra.

## Kjelder
Walkbreen

**Walkbreen** er ein isbre som heller ned vestover frå Christoffersen Heights, til sør for Forbidden Rocks i Jones Mountains. Han vart kartlagt av ei gruppe frå University of Minnesota, 1960-61. Han vart namngjeven av Advisory Committee on Antarctic Names (US-ACAN) etter løytnant Donald R. Walk i U.S. Navy som var militærlege og øvstkommanderande på Byrd-stasjonen i 1961.

## Kjelder
Warrbreen

**Warrbreen** er ein brei isbre som flyt nord og ut i den sørvestlege armen av Murphyfjorden på Thurston Island. Han vart namngjeven av Advisory Committee on Antarctic Names (US-ACAN) etter William Warr, ein flymaskinist i den austlege gruppa under U.S. Navy Operasjon Highjump i 1946-47. Warr og fem andre overlevde ein styrt 30. desember 1946 med eit sjøfly av typen PBM Mariner på den nærliggande Noville Peninsula.

## Kjelder
Zinbergbreen

**Zinbergbreen** er ein isbre aust på Thurston Island. Han flyt aust-nordaust og ut i Morganfjorden mellom Tierney Peninsula og neset som endar ved Ryan Point. Han vart namngjeven av Advisory Committee on Antarctic Names (US-ACAN) etter E. Zinberg i U.S. Army som var fotograf i den austlege gruppa under U.S. Navy Operasjon Highjump, og som tok flyfoto av Thurston Island og nærliggande kyststrok, 1946-47.

## Kjelder
Romteleskopet Gaia

**Gaia** er eit ESA-romteleskop som skal kartleggja Mjølkevegen gjennom å fotografera over éin milliard stjerner, noko som utgjer kring éin prosent av alle stjernene i galaksen. Romteleskopet har ein kameradetektor på nær éin milliard biletelement. Det er etterfylgjaren til Hipparcos-teleskopet og vart skote opp 19. desember 2013 klokka 09:12 GMT frå Fransk Guyana.

## Kjelder
* ''Gaia 'billion-star surveyor' lifts off'' - BBC

## Bakgrunnsstoff
* Offisiell nettstad
Ask kapell

**Ask kapell** er ei lafta langkyrkje frå 1937 på Ask i Ringerike kommune i Buskerud fylke. I 1962 vart koret endra av Ståle Kyllingstad, som laga korsilje og teikna figurane til vindauga med sandblåste glas.

## Bakgrunnsstoff
* 
* Sigrid Marie og Håkon Christie: Ask kapell i «Norges kirker»
* 
* Tunsberg bispedømme
Assenderbreen

**Assenderbreen** er ein isbre som flyt vest og ut i Spooner Bay i Enderby Land i Antarktis. Han vart kartlagt frå flyfoto tekne under Australian National Antarctic Research Expeditions i 1956, og vart namngjeven av Australian Antarctic Names and Medals Committee etter Ken J. Assender, RAAF, pilot ved Mawson-stasjonen i 1959.

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Assender Glacier|Assender Glacier]]» frå ,  den 19. desember 2013.* 
*** oppgav desse kjeldene:*
*
Austerbreen

**Austerbreen** er ein isbre kring 3&nbsp;km brei, som flyt nordvest mot søraustenden av Amundsen Bay. Han vart oppdaga i oktober 1956 av ei gruppe frå Australian National Antarctic Research Expeditions (ANARE) leia av P.W. Crohn og kalla opp etter Auster-flyet nytta av ANARE under utforskinga av kysten.

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Auster Glacier|Auster Glacier]]» frå ,  den 19. desember 2013.* 
*** oppgav desse kjeldene: *
*
Beaverbreen i Enderby Land

**Beaverbreen** er ein isbre kring 25&nbsp;km lang og 6,5&nbsp;km brei, som flyt vest og ut i Amundsen Bay mellom Austerbreen og Mount Gleadell. Toppen av Beaverbreen ligg særs nær foten av Mount King i Enderby Land. Han vart vitja av ei gruppe frå Australian National Antarctic Research Expeditions (ANARE) den 28. oktober 1956, og kalla opp etter Beaver-flyet nytta av ANARE under utforskinga av kysten.

## Sjå òg
* isbrear i Antarktis

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Beaver Glacier|Beaver Glacier]]» frå ,  den 19. desember 2013.* 
*** oppgav desse kjeldene: *
*
Wessbecherbreen

**Wessbecherbreen** er ein isbre kring 7&nbsp;nautiske mil (13&nbsp;km) lang som flyt sørover mellom Wilson Peak og Marze Peak ved sørenden av Sentinel Range i Ellsworth Mountains. Han vart først kartlagt av US Geological Survey (USGS) frå landmålingar og flyfoto tekne av U.S. Navy i 1957-59. Han vart namngjeven av Advisory Committee on Antarctic Names (US-ACAN) etter Howard O. Wessbecher, som overvintra ved McMurdo Sound i 1956 og som assisterte dei logistiske førebuingane for opprettinga av Amundsen-Scott-stasjonen.

## Kjelder
Websterbreen

**Websterbreen** er ein isbre i Founders Peaks i Heritage Range, som flyt generelt nord mellom Frazier Ridge og Pipe Peak og ut i Minnesotabreen. Han vart kartlagt av US Geological Survey (USGS) frå landmålingar og flyfoto tekne av U.S. Navy i 1961-66. Han vart namngjeven av Advisory Committee on Antarctic Names (US-ACAN) etter Charles W. Webster, ein meteorolog i US Antarctic Research Program (USARP) som overvintra ved Wilkes-stasjonen i 1963.

## Kjelder
Haysbreen

**Haysbreen** er ein isbre som flyt nord til enden av Spooner Bay i Enderby Land i Antarktis. Han vart kartlagd frå flyfoto tekne av Australian National Antarctic Research Expeditions (ANARE) i 1956, og vart kalla opp etter J. Hays, ein amerikansk observatør med ANARE («Thala Dan» i 1961 som gjekk i land i nærleiken..

## Kjelder
Robertbreen

**Robertbreen** er den austlege av to isbrear som munnar ut i den sørlege delen av Edward VIII Bay. Han vart sett av Robert Dovers og G. Schwartz i 1954 medan dei var på ein sledetur for å drive landmåling i Edward VIII Bay. Han vart namngjeven av ANCA etter Dovers, som var  landmålar og øvstkommanderande ved Mawson-stasjonen i 1954.

## Sjå òg
* isbrear i Antarktis

## Kjelder
Seatonbreen

**Seatonbreen** er ein 27&nbsp;km lang isbre, som flyt søraust og ut i Edward VIII-isen ved nordvestdelen av Edward VIII Bay. Han vart kartlagt av norske kartografar frå flyfoto tekne av Thorshavn-ekspedisjonane i 1936–37, kartlagte på ny, 1954–58, av ANARE (Australian National Antarctic Research Expeditions) og vart namngjeven av ANCA i 1958 etter løytnant John Seaton ein pilot i RAAF som deltok med ANARE ved Mawson i 1956.

## Sjå òg
*isbrear i Antarktis

## Kjelder
Thyerbreen

**Thyerbreen** er ein sidebre, som flyt nordvest langs sørsida av Raggatt Mountains og ut i Raynerbreen. Han vart kartlagt frå flyfoto av ANARE (Australian National Antarctic Research Expeditions) tekne av RAAF i 1956. Han vart namngjeven av Australian Antarctic Names and Medals Committee (ANCA) etter R.F. Thyer, som var sjefseofysikar i Bureau of Mineral Resources i Det australske utviklingsdepartementet.

## Kjelder
Hortonbreen

**Hortonbreen** er ein isbre ved austsida av Mount Barre og Mount Gaudry, som flyt søraust frå Adelaide Island ut i Ryder Bay i Antarktis. Han vart namngjeven av UK Antarctic Place-Names Committee i 1977 etter Colin P. Horton, ein byggarbeidar for British Antarctic Survey ved den nærliggande Rothera Station i 1976–77.

## Kjelder
Hurleybreen

**Hurleybreen** er ein isbre mellom Mount Gaudry og Mount Liotard, som flyt aust og ut i Ryder Bay ved Adelaide Island i Antarktis. Han vart namngjeven av UK Antarctic Place-Names Committee i 1977 etter Alec J. Hurley, ein mekanikar ved British Antarctic Survey ved Halley Station i 1975–76, og Rothera Station i 1976–77.

## Kjelder