open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Kringsjå studentby

**Kringsjå studentby** er eit samlenamn på dei to studentbyane **Kringsjå** og **Fjellbirkeland** på Kringsjå i Nordre Aker bydel i Oslo. Kringsjå studentby vart teken i bruk i perioden 1967 - 70 og Fjellbirkeland studentby i 1991. Dei to studenbyane ligg side om side, og har til saman 31 store og mindre bustadblokkar med meir enn 2000 husvære. Eigar er Studentsamskipnaden i Oslo og Akershus.

Studentbyen ligg ved Kringsjå stasjon på T-banelina Sognsvannsbanen, som gjev lett og snøgg tilkomst til Universitetet i Oslo på både Blindern i Oslo, om lag tre kilometer unna, og på Karl Johans gate i sentrum av byen. Kringsjå ligg dessutan i nærleiken av Sognsvann, Norges idrettshøgskole og det vidstreket turterrenget i Nordmarka.

## Bakgrunnsstoff

*Internettsidene til Studentsamskipnaden om studentbustadene
Malcolm Glazer

**Malcolm Irving Glazer**  () var ein USA-amerikansk forretningsmann og idrettslagseigar. Han var president i First Allied Corporation, eit forvaltingsselskap for dei varierte forretningsinteressene hans, og var eigar av både Manchester United i Premier League og Tampa Bay Buccaneers i NFL.

## Kjelde


**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Malcolm Glazer|Malcolm Glazer]]» frå ,  den 29. mai 2014.*
Kiss Me Once

***Kiss Me Once*** er det tolvte studioalbumet til den australske songaren Kylie Minogue. Det kom ut den 14. mars 2014 på Parlophone som det første studioalbumet hennar sidan *[[Aphrodite av Kylie Minogue|Aphrodite]]* (2010). Albumet var òg det første utgjeve av Warner Music Group etter at plateselskapet kjøpte Parlophone. I Nord-Amerika vart albumet gjeve ut av Warner Bros. Records.

## Albuminformasjon
Etter utgjevinga av *[[The Abbey Road Sessions av Kylie Minogue|The Abbey Road Sessions]]* (2012) skilte Minogue lag med manageren sin Terry Blamey, og underskreiv ein ny avtale med Roc Nation. Ho byrja forarbeidet med albumet sitt i januar 2012 i London og Los Angeles. Frå mars til juli annonserte Minogue samarbeid med den norske produsentgruppa Stargate, den amerikanske produsenten Darkchild, og Brooke Candy, MNDR og will.i.am via Twitter. Like før den 45. fødselsdagen hennar vart det avslørt at Minogue nyleg hadde samarbeidd om ei innspeling med ein musikar som seinare viste seg å vera Enrique Iglesias. Same dagen gav ho ut ein spesialsingel med tittelen «Skirt».

I februar 2014 stadfesta Minogue at Sia var medprodusent av albumet. Minogue fekk hjelpe frå fleire låtskrivarar og produsentar til å skapa albumet, mellom anna Sia, Cutfather, Greg Kurstin, Pharrell Williams og MNEK. Mesteparten av albumet vart spelt inn i Los Angeles og New York, medan ekstra innspelingar og miksing blei gjort i London.

## Listeplasseringar og sal
*Kiss Me Once* nådde andreplassen på UK Albums Chart med sal av 29 251 eksemplar den første veka. Det var det femtande albumet til Minogue på Top 10. I Oseania nådde albumet førsteplassen i Australia med sal av 8 166 eksemplar den første veka. Albumet nådde 13. plass i New Zealand, men fall av hitlistene etter ei veke. I Japan nådde albumet nummer 40 på Oricon med sal av 3 088 eksemplar den første veka.

I USA nådde albumet nummer 31 på Billboard 200 med sal av 12 000 eksemplar den første veka. Albumet nådde òg tredjeplassen på Dance/Electronic Albums-listene.

## Singlar
Den første singelen, «Into the Blue», hadde premiere i Storbritannia på BBC Radio 2 den 27. januar 2014. Songen kom ut 28. januar i dei fleste land og musikkvideoen vart utgjeven den 3. februar 2014. Songen nådde tolvteplassen i Storbritannia på UK Singles Chart og førsteplass i USA på Billboard (Hot Dance Club Songs).

Den andre singelen, «I Was Gonna Cancel», vart skriven og produsert av Pharrell Williams. Songen vart utgjeven den 22. april 2014 og musikkvideoen hadde premiere den 16. mai 2014.

## Sporliste

## Topplisteplasseingar

## Utgjevingshistorie

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Kiss Me Once|Kiss Me Once]]» frå , den 29. mai 2014.*  
** oppgav desse kjeldene:*

## Bakgrunnsstoff
*Den offisielle nettsida til Kylie Minogue
Pánormos

**Pánormos** (gresk Πάνορμος) er ein landsby og ein tidlegare kommune vest på øya Tínos i øygruppa Kykladane i periferien Dei sørlege egeiske øyane i Hellas. Pánormos inngår frå 2011 som ei kommunaleining i kommunen Tínos i periferieininga Tínos.

Ved folketeljinga i 2021 hadde kommunaleininga Pánormos 566&nbsp;innbyggjarar, medan tettstaden med same namn hadde 382&nbsp;innbyggjarar.

## Referansar
Xinára

**Xinára** (gresk Ξινάρα) er ein landsby på øya Tínos i øygruppa Kykladane i periferien Dei sørlege egeiske øyane i Hellas. Xinára var hovudsete i den tidlegare kommunen Exómvourgo som frå 2011 inngår som ei kommunaleining i kommunen Tínos i periferieininga Tínos.

## Referansar
Setningsledd

Eit **setningsledd** er det grunnleggjande elementet, dvs. ord eller uttrykk som kan vere særmerkt i ei setning på grunn av funksjonen det utfører. Funksjonane kan vere skildra takka vere syntaktisk analyse. Det finst seks typar setningsledd: verbal, subjekt, direkte objekt, indirekte objekt, predikativ og adverbial. Det er viktig å skilje mellom syntaktiske setningsledd og morfologiske ordklasser.

Døme:

: Den unge Jonas rid ein hest saman med venen sin midt i skogen.

I denne setninga opptrer alle dei moglege setningsledda i norsk syntaks, nemleg:
* &nbsp;&nbsp; subjekt – emne til setning,
* &nbsp;&nbsp; verbal – kjerne til eit predikat som sier kva som subjektet gjer i aktive setningar, eller kva som skjer med det i passive setningar,
* &nbsp;&nbsp; objekt – det handlinga i ei setning er retta mot,
* &nbsp;&nbsp; &nbsp;&nbsp; adverbial – utfyller verbalet,
* &nbsp;&nbsp; predikativ – utfyller subjektet, eller eit anna nominalledd i ei setning.

Vidare kan setningsledd klassifiserast som:
* &nbsp;&nbsp; &nbsp;&nbsp; primære setningsledd (subjekt og verbal),
* &nbsp;&nbsp; &nbsp;&nbsp; &nbsp;&nbsp; &nbsp;&nbsp; sekundære setningsledd (objekt, adverbial og predikativ).

I visse språk, til dømes i mesteparten av romanske språk og slaviske språk krevst det ikkje subjektet for å lage ei fullstendig setning og difor er subjektet ogso sekundær setningsledd. Desse språka vert kalla for pro-drop-språk.
Atacamitt

**Atacamitt** er eit sekundært koparmineral, Cu2Cl(OH)3, særleg kjent frå Chile (provinsen Atacama). Han dannar mørkegrøne rombiske krystall eller grøne belegg. 

I Noreg er det funne ved Lom.

## Kjelder
*Atacamitt. (14. februar 2009). I Store norske leksikon. Henta 13. februar 2014 frå http://snl.no/atacamitt.

## Bakgrunnsstoff
*Mineral galleries
Augitt

**Augitt** er det vanlegaste mineralet i pyroksengruppa. Det er eit hovudmineral i dei mørke magmatiske bergartane basalt og gabbro. Mineralet har formelen (Ca,Na)(Mg,Fe,Al,Ti)(Si,Al)2O6. 

## Kjelder
*

## Bakgrunnsstoff
Svenske dialektar

Som **svenske dialektar** forstår ein dei lokale språklege variantene som ikkje har vorte sterkt påverka av endringar i det svenske standardspråket og opphavet deira kan verte spora opp i urnordisken. Dei vert ofte kalla for *bygdemål* eller *soknemål*. Ein «svensk dialekt» er den varianten av svensk som hovudsakleg vert tala i Sverige eller av finlandssvenskar. Ein plar å seie at ogso i områda som tidlegare høyrde til Noreg eller Danmark snakkar ein svenske dialektar. I dei områda som har høyrd til Danmark (Skåne, Blekinge og Halland) snakkar ein ogso om austdanske dialektar, med unntak for den nordlege delen av Hallan der ein snakkar det svenske götamålet. Gutnisken, dialekten frå Gotland, stammar ikkje frå gamalsvensk, men tidt vert rekna med som ein svensk dialekt etterson Gotland er ein del av Sverige. Mange av dei meir særeigne dialektane som vert snakka i stadar som Klövsjö i Jämtland, Orsa i Dalarna, Burträsk i Västerbotten eller Närpes i Österbotten omfattar ofte meir tydelege fonetiske og grammatiske aspektar, slik som bevaring av det gamle kasussystemet. Desse dialektane kan vere nesten uforståelege for dei fleste svenskane og dei fleste talarane meistrar òg riks- eller høgsvensk. Dialektane er tidt so lokale at dei kan avgrensast til einskilde sokner.

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:sv:Svenske dialektar|Svenske dialektar]]» frå ,  den 30. mai 2014.*
Aurichalsitt

**Aurichalsitt** er eit sekundært sink- og koparmineral. Den kjemiske formelen er (Zn,Cu)5(CO3)2(OH)6. Sink til koparforholdet er kring 5:4.

Mineralet opptrer i små mengder i kontaktførekomstane i Oslofeltet.

## Kjelder
*Aurichalsitt. (14. februar 2009). I Store norske leksikon. Henta 13. februar 2014.

## Bakgrunnsstoff
Hermann–Mauguin notasjon

**Hermann–Mauguin-notasjon** vert nytta til å representere symmetrielementa i punktgrupper, plangrupper og romgrupper. Notasjonen er kalla opp etter den tyske krystallografen Carl Hermann, som innførte det i 1928 og den franske mineralogen Charles-Victor Mauguin, som modifiserte det i 1931. Notasjonen vert stundom kalla **internasjonal notasjon**, fordi han vert nytta som standard av *International Tables For Crystallography* sidan den første utgåva deira i 1935.

Hermann–Mauguin-notasjon vert nytta innan krystallografi fordi han lett kan nyttast til å inkluderte translastoriske symmetrielement, og han spesifiserer retningane til symmetriaksane.

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Hermann–Mauguin notation|Hermann–Mauguin notation]]» frå ,  den 30. mai 2014.* 
*** oppgav desse kjeldene:*
Spesifikk vekt

**Spesifikk vekt** er forholdet mellom tettleiken til teit stoff og tettleiken (masse med same volum) til eit referansestoff. Ein må kjenne temperaturen og trykket for begge stoffa. Trykket er nesten alltid nær 1 atm lik 101.325 kPa. Temperaturen for begge stoffa kan variere frå industri til industri. 

Spesifikk vekt er som oftast nytta i industri som eit enkelt mål på å få informasjon om konsentrasjonen til ei løysing med forskjellige stoff i, som saltlake, hydrokabonar, sukkerløysingar (sirup, juicar, vørter, most etc.) og syrer. 

Spesifikk vekt kan uttrykkast matematisk som 

: SG_\text{ref} = \frac {\rho_\text{prøve}}{\rho_{\rm H_2O}}

der \rho_\text{prøve}\, er tettleiken til prøven og \rho_{\rm H_2O} er tettleiken til vatn. 

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Specific gravity|Specific gravity]]» frå ,  den 30. mai 2014.* 
*** oppgav desse kjeldene:*
Dobbeltbryting

**Dobbelbryting** er ein optisk eigenskap ved eit stoff som har ein brytingsindeks som er avhengig av polarisasjonen og forplantingsretninga til lys. Desse optiske anisoptrope materiale er sagt å vere **dobbeltbrytande**. Dobbelbrytinga vert ofte kvantisert som den største skilnaden mellom brytingsindeksane som materialet viser. Krystall med asymmetrisk krystallstruktur er ofte dobbeltbrytande, i tillegg til platikk under mekanisk stress. 

Dobbelbryting er opphavleg til fenomenet **dobbel refraksjon** der ein stråle med lys, som fell på eit dobbeltbrytande material, vert delt av polarisasjonen i to strålar som tar ein litt forskjellig veg. Denne effekten vart først skildra av den danske vitskapsmannen Rasmus Bartholin i 1669, som observerte det i kalsitt, eit krystall som har ein av dei kraftigaste dobbelbrytingane. Det var likevel først på 1800-talet at Augustin-Jean Fresnel korrekt skildra fenomenet i form av polarisasjon og forstod lys som komponentar i eit bølgjefelt i transverse polarisasjonar.

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Birefringence|Birefringence]]» frå ,  den 30. mai 2014.* 
*** oppgav desse kjeldene:*



## Bakgrunnsstoff

* Stress Analysis Apparatus (based on Birefringence theory)
* http://www.olympusmicro.com/primer/lightandcolor/birefringence.html
Konoskopisk interferensmønster

Eit **konoskopisk interferensmønster** eller **interferensfigur** er eit mønster av rigar som vert skapt av optisk interferens når divergerande lysstrålar fer gjennom eit dobbeltbrytande stoff. Det er den beste måten å avgjere om eit mineral er fleiraksa eller toaksa, og for å finne det optiske forteiknet i optisk mineralogi. Dei observerte interferensmønstra syner i røynda alle mogelege dobbeltbrytande fargar på ein gong, inkludert slokka fargar (i mørke band kalla isogyrar).

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Conoscopic interference pattern|Conoscopic interference pattern]]» frå ,  den 30. mai 2014.* 
*** oppgav desse kjeldene:* 
*
*
Polabisk

**Polabisk** (*venskă rec*) er eit utdøytt vestslavisk språk frå den lechitiske greina som vart brukt frå 600-talet til midten av 1700-talet i områda som i dag utgjer den nordaustlege delen av Tyskland. Språket hadde mange felles særdrag med pommerske talemål og polsk, men isolasjon av den polabisktalande befolkninga førte til store dialektskilnader. Polabisk hadde heller ikkje eit standardisert skriftspråk. Det kunne skrivast med det latinske alfabetet, men tekstuelle bevis er faktisk ganske få: hovudsakleg korte ordlister med omsetjing til tysk. Dei to lengste tekstane – Herres bøn og folkevisa «Fuglebryllaup» vart skrivne ned av tyskarar då språket allereie var døyande, difor er dei fulle av tyske lånord.  

Mangel på skriftstandarden og isolering av dialektar frå einannan og frå andre slaviske språk førte til stor grad av språkleg innovasjon, medan utsetjing for fortysking ligg bak leksikalsk utarming. Dette hadde til fylgje fleirtydigheit i vokabular, til dømes ordet *zaīvët* (< frå urslavisk *živòtъ) tydde både 'kropp' og 'mage', medan *rånü* (< frå urslavisk *ráno) tydde 'morgon', 'tidleg' og 'snart'.

## Referansar
Vitskapsteori

**Vitskapsteori** eller **vitskapsfilosofi** er den greina av filosofien som undersøkjer vitskapane og strukturen deira. Sentrale vitskapsteoretiske spørsmål er soleis: kva er vitskap, kva kjenneteiknar vitskapleg framsteg og korleis det vert oppnådd?

Ein kan dele inn vitskapsteorien i deskriptiv og normativ vitskapsteori. Alternativ kan ein setje i verk ei inndeling i forhold til faga som vert undersøkte, dvs. i naturvitskaps filosofi, samfunnsvitskaps filosofi osv., eller – enno meir «finkorna» – i biologiens filosofi, fysikkens filosofi, matematikkens filosofi, psykologiens filosofi, sosiologiens filosofi osv.

Vitskapsteori har mange vedrøringspunkter med forskingsetikk, metodologi, erkjenningsteori, vitskapshistorie og vitskapssosiologi.

## Kjelder
Autunitt

**Autunitt** (av byen Autun og -itt) er eit uranglimmer, eit gult sekundært uranmineral som krystalliserer i tetragonale tavler. Det har formelen Ca(UO2)2(PO4)2·10-12H2O. Vassinnhaldet i mineralet kan variere. Meta-autunitt har 2–6 H2O. 

Tobernitt og metatorbernitt er dei tilsvarande koparsambindingane. 

Autunitt vart oppdaga i 1852 nær Autun i Frankrike. 

## Kjelder
*Autunitt. (14. februar 2009). I Store norske leksikon. Henta 13. februar 2014 frå http://snl.no/autunitt.

## Bakgrunnsstoff
*Webmineral
*Mineral Galleries
Aventurinfeltspat

**Aventurinfeltspat** er eit mineral, òg kalla **solstein**, og er ein varietet av feltspat (gjerne oligoklas) som inneheld små flak av hematitt (jernglans) som gjev eit eldliknande fargespel i raudleggule fargar. 

I Noreg er aventurinfeltspat kjent frå Bamble og Tvedestrand. Han vert nytta som smykkestein.

Namnet *aventurin* kjem av latinsk for 'tilfeldig', og syner til korleis mineralet vart oppdaga. 

## Kjelder
*Aventurinfeltspat. (2009, 17. mai). I Store norske leksikon. Henta 13. februar 2014 frå http://snl.no/aventurinfeltspat.

## Bakgrunnsstoff
Aventurinkvarts

**Aventurinkvarts** eller berre **aventurin** er eit mineral som inneheld små skjel av glimmer (fuchsitt), kloritt, hematitt eller liknande som får ljoset til å spele i grønlege eller raudbrune fargar. Aventurinkvarts kan framstellast kunstig.

## Kjelder
*Aventurinkvarts. (2009, 17. mai). I Store norske leksikon. Henta 13. februar 2014 frå http://snl.no/aventurinkvarts.

## Bakgrunnsstoff
Axinitt

**Axinitt** er ei gruppe mineral med gul, raudleg, fiolett eller brunleg farge som ofte finst som kileforma krystall med triklin symmetri. 

Axinitt-(Fe) (ferroaxinitt) er funne mange stader i Noreg, og er forholdsvis utbreidd i grønsteinar og nærskylde bergartar i Den kaledoniske fjellkjeda. Gode axinitt-(Fe)-krystall på opptil fleire centimeter er funne til dømes på Kongsberg, Løkken-Hølonda-området og Utne. Axinitt-(Fe) og axinitt-(Mn) finst i kontaktmetasomatisk form i hornfels i Oslofeltet. Axinitt-(Mn) er kjent frå Årvoll i Oslo og dessutan Arendalsområdet som gulgrøne krystall. Axinittane er komplekse borosilikat, Ca2(Fe,Mn,Mg)Al2BSi4O15(OH). Axinitt-(Mg) er så langt ikkje påvist i Noreg.

## Kjelder
*Axinitt. (2009, 27. februar). I Store norske leksikon. Henta 13. februar 2014 frå http://snl.no/axinitt.

## Bakgrunnsstoff
Awaruitt

**Awaruitt** er ei sambinding av nikkel og jarn, Ni2Fe til Ni3Fe, eit mineral med kubisk symmetri. Han vert danna ved serpentinisering av olivinbergartar. 

Det er påvist frå Feragen ved Røros.

## Kjelder
*Awaruitt. (14. februar 2009). I Store norske leksikon. Henta 13. februar 2014 frå http://snl.no/awaruitt.
Azuritt

**Azuritt** (av azur og -itt) er ein koparlasur, eit særs utbreitt sekundært koparmineral med kjemisk formel Cu3(CO3)2(OH)2. Han finst ofte saman med malakitt. Mineralet opptrer i djupblå monokline krystall eller i massiv form. Azuritt forekjem i Noreg vanlegvis som eit tynt belegg eller som sprekkfylling i koparmalmar.

## Kjelder
*

## Bakgrunnsstoff
Babingtonitt

**Babingtonitt** (etter W. Babington frå Irland) er eit svart mineral, eit pyroksenoid, som består av kalsium-jarn-mangan-silikat og krystalliserer triklint. Det vart skildra første gongen i 1824 frå skarnførekomstar ved Arendal.

## Kjelder
*Babingtonitt. (14. februar 2009). I Store norske leksikon. Henta 13. februar 2014 frå http://snl.no/babingtonitt.

## Bakgrunnsstoff
Auguste Bravais

**Auguste Bravais** () var ein fransk fysikar og astronom.

Han var marineløytnant og professor i astronomi i Lyon og i fysikk ved École polytechnique i Paris. Han gjorde mange vitskaplege reiser, mellom anna i 1838–39 til Nord-Noreg og Svalbard. På denne reisa med korvetten «La Recherche» utførte han dei første målingane av strandlinja mellom Hammerfest og Alta, og påviste at høgda til strandlinjea over havet stig innover fjorden. Han gjorde viktige arbeid i krystalloptikk, og var den første som forklarte bygginga til krystalla ved å anta at molekyla er ordna i romgitter.

## Kjelder
*Auguste Bravais. (14. februar 2009). I Store norske leksikon. Henta 13. februar 2014.
Ove Balthasar Bøggild

**Ove Balthasar Bøggild** var ein dansk professor i mineralogi ved universitetet i København og styrer av det mineralogiske museet ved universitetet. Bøggild var ein internasjonalt kjend mineralog med ein stor produksjon av vitskaplege avhandlingar. Det store arbeidet hans over mineralogien på Grønland kom ut med nesten femti års mellomrom: *Mineralogia Groenlandica* (1905) og *The Mineralogy of Greenalnd* (1953). 

Mineralet bøggilditt er kalla opp etter han.
## Kjelder
*
Helgen kyrkje

**Helgen kyrkje** er ei lafta langkyrkje frå 1735 i Nome kommune i Telemark.

## Helgen gamle kyrkje
Kyrkja avløyste ei stavkyrkje frå omkring 1200 som var vigd til Heilag-Olav.
Denne kyrkja var mørk og utan omn, og hadde plass til berre om lag 80 personar. Etter reformasjonen var kyrkja rekna som krongods, og i 1723 vart ho som andre kyrkjer seld på auksjon av kong Fredrik IV. Justistråd Herman Leopoldus tok over i 1734, og han fann at kyrkja var so forfallen at ho ikkje lot seg reparere. Ho vart riven året etter.

## Helgen kyrkje
Den nye kyrkja stod ferdig i 1735 med lafta skip og kor. Midt på skipet var ein takryttar med to klokker som var overført frå gamlekyrkja. Framfor inngangen var eit lite bislag. Inventar som preikestol, døypefont, messehakel og ljosestaker var òg overført frå gamlekyrkja. Forfattaren Conrad Nicolai Schwach har skildra kyrkja som *«...en træbygning, der mere ligner en stald end et Gudshus og er formodentlig den uanstendigste Kirke i Landet»*.

## Restaureringar
Kyrkja stod meir eller mindre uendra til ho vart restaurert i 1868, året etter at kommunen tok over eigarskapen. Då vart takryttaren og det vesle bislaget fjerna, og tårnet vart oppført. I 1875–76 fekk kyrkja sakristi, og innerveggane fekk panel. Kyrkja fekk nye vindauge og dører og eit galleri i vest. Kyrkja fekk ein ny og enkel preikestol, medan den gamle frå stavkyrkja kom i privat eige og var øydelagd. Dessutan fekk ho nye, opne kyrkjestolar og ein trekross som altartavle. Krossen vart bytta ut med ei ny tavle måla av Terje Grøstad til 250-årsjubileet i 1985. Grøstad måla evangelistbilete på preikestolen ved same høve.


Tårnspir (Helgen Kirke).JPG|Vindfløy med vigslingsår for den nye kyrkja
Helgen Kirke (krucifiks).JPG|Krusifikset frå Helgen stavkyrkje er overført til dagens kyrkje.
Helgen Kirkegård.JPG|Kyrkjegarden


## Kjelder
* 
* Holla og Helgen kyrkjelyd
* 
* 

**Denne artikkelen bygger på «[[:nb:Helgen kirke|Helgen kirke]]» frå ,  den 30. mai 2014.*

## Fotnotar

## Bakgrunnsstoff
* Gamle bilete i Digitalt museum
* 
* Arkivverket: Prestegjeld og sogn i Telemark
Holla kyrkje

**Holla kyrkje** er ei langkyrkje frå 1867 i Nome kommune i Telemark. Ho avløyste ei steinkyrkje frå mellomalderen.

Kyrkja har tårn i vest, og koret i aust er polygonalt avslutta. På kvar side er eit sakristi. Dåpssakristiet er frå 1916. Kyrkja vart restaurert i 1930 og til hundreårsjubileet i 1967. Ved siste høve var Finn Krafft fargekonsulent, og han laga m.a. glasmåleri med evangelistbilete til kyrkja.

Kyrkjegarden ved kyrkja er ute av bruk, men har framleis ei rekkje gravminne. Det er kyrkjegard ved Kronborg, lengre sør. Viadre søraust er prestegarden og den gamle kyrkjestaden.

## Kjelder
* 
* Kyrkjesøk

## Bakgrunnsstoff
* 
* Holla og Helgen kyrkjelyd
*
Bø gamle kyrkje i Telemark

**Bø gamle kyrkje** er ei langkyrkje frå 1100-talet i Midt-Telemark kommune. Kyrkja er av stein og har om lag 150 sitjeplassar. Det rett avslutta koret fekk etter kvart apsis i aust. Våpenhuset er frå 1600-talet.

Som andre gamle kyrkjer har denne vore utsett for endringar, men dei har vore moderate. Mellom anna er sørportalen mura att, og vindauge har vorte utvida. Kyrkja vart avløyst av Bø nye kyrkje i 1875, men ein har likevel teke vare på gamlekyrkja.

Inventaret er for ein stor del frå 1600-talet. Galleriet (i vest og nord), altartavla og preikestolen er alle frå 1650-åra og vart måla i 1685–87. Galleriet har ni biletfelt med bibelske motiv. Altartavla synar Jesu dåp, nattverda, krossfestinga og Kain og Abel si ofring. Ein del av det opphavlege mellomalderaltaret er bevart i preikerommet ved inngangen. Preikerommet har to høgder med benkar, og ei tropp opp til loftet. Balkongen er pryda med ymse motiv frå bibelen, særleg dei som handlar om Jesus.
## Innskrifter i kyrkja

Kyrkja har fleire runeinnskrifter, mellom anna ein rebus, der ein må gjette runenamn og setje linjene saman baklengs for å få eit namn av kvinna som runerissaren er forelska i. Det er ikkje berre det einaste døme i verda på ei runeinnskrift der runenamna vert beskrivne med gåter brukt i , men au det einaste døme på praktisk bruk av slike gåter.

Ved å lesa linjene oppover, får ein fylgjande runer (som tilsaman dannar namnet Gudrun):
* ᚴ (sótt er barna)
* ᚢ (fjón svínkanda)
* ᚦ (fjalls íbúi)
* ᚱ (hests ærfaði)
* ᚢ (auk høys víti)
* ᚿ (þræls vansæla)

Det er au fleire andre innskrifter i kyrkja skrivne med andre slags alfabet. På ein vegg ved altaret vart det under ei oppussing oppdaga ei uleseleg innskrift på gresk. Bak altaret er det med kol, kritt og kniv skreve namn av mange prestar og kyrkjetenarar som har jobba i kyrkja gjennom åra.

## Fotnotar

## Kjelder
* 
* 
* 

## Bakgrunnsstoff
* 
* Kunsthistorie.com
* Bø kyrkjelege fellesråd
* Artemisia.no
*
Raasiku vald

**Raasiku (vald)** er ein tettstad og kommune i nord i Estland, i Harju maakond. Kommunen har om lag 4738 innbyggjarar (1. januar 2012). Arealet er 158.86 km².

## Bakgrunnsstoff
* Nettstaden til Raasiku (på estisk)
Bø nye kyrkje i Telemark

**Bø kyrkje** eller **Bø nye kyrkje** er ei langkyrkje av tre frå 1875 i Midt-Telemark kommune. Stilen er nygotisk, og kyrkja har om lag 450 sitjeplassar.

Halvor Slettmeås har laga treskurden på altartavla, preikestolen, klokkarstolen og vestgalleriet, medan Victor Sparre har måla bileta i altartavla (motiv: Oppstoda, Den bortkomne sonen og Såmannen).

## Fotnotar

## Kjelder
* 
* Bø kyrkjelege fellesråd
* Artemisia.no
* Kyrkjesøk

## Bakgrunnsstoff
* 
*
God Bless America

«**God Bless America**» er ein amerikansk patriotisk song skriven av Irving Berlin i 1918 og endra av han sjølv i 1938. Den seinare versjonen har blitt spelt inn av mellom andre Kate Smith, og vorte signatursongen hennar.

«God Bless America» har form som ei bøn (introteksten «as we raise our voices, in a solemn prayer») for Guds velsigning og fred for nasjonen («...stand beside her and guide her through the night...»).

## Historie
Irving Berlin skreiv songen i 1918 medan han tente i den amerikanske hæren ved Camp Upton i Yaphank i New York, men meinte at han ikkje passa inn i revyen kalla *[[Yip Yip Yaphank]]*, og la han til side. Teksten på den tida inneheldt linja «Make her victorious on land and foam, God bless America..». og «Stand beside her and guide her *to the right* with the light from above".

Musikkritkaren Jody Rosen seier at ein jødisk humorsong, «When Mose with His Nose Leads the Band», inneheld seks tonar som er «lett gjenkjenneleg som opninga av «God Bless America». Han tolka dette som eit døme på at Berlin pleidde å bruke ting frå songar han halvvegs hugsa i sine eigne songar. Berlin, som var fødd Israel Baline, hadde sjølv skrive fleire jødiske humorsongar.

I 1938, då Adolf Hitler hadde makta, følte Berlin, som var jøde og førstegenerasjons europeisk innvandrar, at det var på tide å endre songen til ein «fredssong», og han vart sungen av Kate Smith på radioshowet hennar. Berlin hadde gjort nokre små endringar og sidan «to the right» kunne tolkast som eit kall for den politiske høgresida, endra han dette til «through the night». Han innførte òg ein introduksjon som i dag er sjeldan å høyre, men som Smith alltid brukte: «While the storm clouds gather far across the sea / Let us swear allegiance to a land that's free / Let us all be grateful for a land so fair, / As we raise our stemmer in a solemn prayer.»

Woody Guthrie kritiserte songen, som han rekna for å vere urealistisk og sjølvtilfreds, og i 1940 skreiv han «This Land Is Your Land», som opphavleg hadde tittelen «God Blessed America For Me», som eit svar. Antisemittiske grupper, som Ku Klux Klan, protesterte òg mot songen, fordi han var skriven av ein jøde.

I 1943 vart Smith-utgåva nytta i den patriotiske musikalen *[[This is the Army]]* i lag med andre av Berlin sine songar.

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:God Bless America|God Bless America]]» frå ,  den 31. mai 2014.* 
*** oppgav desse kjeldene:*
*Kashkowitz, Sheryl. *God Bless Ameria: The Surprising History of an Iconic Song*. Oxford Univ. Press, 2013, ISBN 978-0-19-991977-2

## Bakgrunnsstoff
*Project:GBA  - samlign av innspelingar av “God Bless America”
*Library of Congress med meir informasjon og bilete av manuskript
*
Peaches en Regalia

«**Peaches en Regalia**» er ein instrumental jazzfusion-låt av Frank Zappa. Han kom ut på Zappa-albumet *[[Hot Rats]]* i 1969 og har sidan blitt spelt inn mange gonger. Han vart òg gjeven ut som singel i 1970 med «Little Umbrellas» som B-side. Zappa spelte ofte songen på konsertane sine, anten som opning eller ekstranummer.

«Peaches en Regalia» er blitt inkludert i «undergrunnsversjonen» av *[[The Real Book]]*, trass i at han komposisjonsmessig er meir komplisert enn den dei typiske jamsession-melodiane. Å ha ein song i denne boka vert skildra som «den ultimate anerkjennelsen for ein jazzkomponist».

Melodien vart nytta som bakgrunnsmusikk for BBC London-radioprogrammet presentert av Danny Baker. Han vart òg nytta som kjenningsmleodi tidleg i 1970-åra for BBC2-showet *One Man's Week*.

Ein versjon spelt inn av Zappa Plays Zappa (med sonen til Zappa, Dweezil og dei tidlegare Zappa-musikarane Steve Vai og Napoleon Murphy Brock) vann ein Grammy Award for beste rockeinstrumental i februar 2009.

## Medverkande
*Frank Zappa &mdash; gitar, oktavbass, perkusjon
*Ian Underwood &mdash; klaverinstrument, fløyte, saksofon, klarinett
*Shuggie Otis &mdash; bass
*Ron Selico &mdash; trommer

## Utgåver
### Av Zappa

### På hyllestalbum

### Andre versjonar

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Peaches en Regalia|Peaches en Regalia]]» frå ,  den 31. mai 2014.* 
*** oppgav desse kjeldene:*
Willie the Pimp

**«Willie the Pimp»** er ein bluesrocksong av Frank Zappa frå albumet *[[Hot Rats]]* frå 1969. Captain Beefheart syng vokal på songen, medan Zappa spelar ein av sine klassiske gitarsoloar. Songen er 9 minuttar og 16 sekundar lang på *[[Hot Rats]]*. Han er den einaste songen som ikkje er ein instrumental på albumet, men inneheld ein lang instrumental gitarsolo. 

Songen finst òg på konsertalbuma *[[Fillmore East - June 1971]]* og *[[You Can't Do That on Stage Anymore, Vol. 4]]*.

Albumtittelen *Hot Rats* kjem frå ein del av teksten på *Willie the Pimp*. Opphavet til songen vart forklart i ein samtale Zappa spelte inn i 1969. Intervjuet vart seinare gjeven ut som «The Story of Willie the Pimp» på Zappa-albumet *[[Mystery Disc]]*.

Songen vart rangert på 75. plass på lista over dei 100 beste gitarsongane av *Rolling Stone*.

## Musikarar

### Hot Rats-versjonen
*Frank Zappa - gitar, perkusjon
*Ian Underwood - piano
*Captain Beefheart - vokal
*Sugar Cane Harris - fiolin
*John Guerin - trommer
*Max Bennett - bass

### Fillmore East
*Frank Zappa - gitar & dialog
*Mark Volman - solovokal & dialog
*Howard Kaylan - solovokal & dialog
*Ian Underwood -  blåseinstrument s & keyboard & vokal
*Aynsley Dunbar - trommer
*Jim Pons - bass & vokal & dialog
*Bob Harris - 2. klaver & vokal
*Don Preston - Minimoog

### You Can't Do That on Stage Anymore, Vol. 4
*Frank Zappa - sologitar/vokal
*Ike Willis - gitar/vokal
*Ray White - gitar/vokal
*Bobby Martin - klaverinstrument/saksofon/vokal
*Allan Zavod - klaverinstrument
*Scott Thunes - bass
*Chad Wackerman - trommer

## Andre versjonar
*Juicy Lucy spelte «Willie the Pimp» i 1970 på *[[Lie Back and Enjoy It]]*. Denne versjonen finst òg på samlealbumet til Andy Votel kalla *[[Vertigo Mixed]]*, som kom i 2005.
*Stack Waddy i 1972 på albumet *[[Bugger Off!]]*
* Clouds (med Adam McGrath) på *Legendary Demo* på songen «Magic Hater»
*Qui i 2007 på albumet «Love's Miracle".
*Alex Harvey på albumet *[[The Joker is Wild av Alex Harvey|The Joker is Wild]]*
*Den tidlegare Zappa-gitaristen Warren Cuccurullo spelte songen i 1998 på albumet *Roadrage*.
*Den New Jersey-baserte pskyedelisk/progressiv rock-kvartetten Karmic Juggernaut har spelt songen på konsertane sine. 
* Darryl McDaniels, Talib Kweli, Mixmaster Mike & Ahmet Zappa spelte songen på The Frank Zappa AAAFNRAAAA Birthday Bundle 2010

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Willie the Pimp|Willie the Pimp]]» frå ,  den 1. juni 2014.* 
*** oppgav desse kjeldene:*
Mothermania

***Mothermania*** (1969), med undertittelen *The Best of the Mothers*, er eit samlealbum av The Mothers of Invention. Songane var henta frå *[[Freak Out!]]*, *[[Absolutely Free]]* og *[[We're Only in It for the Money]]*, men består av unike miksar og redigeringar som var gjort spesifikt for dette samlealbumet. 

## Bakgrunn

Etter kontrakten til The Mothers of Invention med MGM og Verve Records gjekk ut, forhandla Frank Zappa og Herb Cohen og danna eit halvvegs sjølvstendig plateselskap kalla Bizarre Records, medan Verve skulle få gje ut tre Bizarre-utgjevingar distribuert av MGM: eit nytt Mothers of Invention-album, *[[Cruising with Ruben & the Jets]]* og samlealbumet *Mothermania*, i tillegg til eit album av Sandy Hurvitz, *Sandy's Album is Here at Last*. *Mothermania* vart førebudd for å hente inn at pengar Verve følte dei hadde tapt på å finansiere Mothers of Invention-albuma *[[Freak Out!]]*, *[[Absolutely Free]]* og *[[We're Only in It for the Money]]*. Frank Zappa førebudde masterbanda for utgjevinga, miksa og sette songane saman, og oversåg innpakkinga. Samlealbumet bestod av unike versjon av songane som var samla saman for utgjevinga, inkludert ein usensurert versjon av «Mother People», som tidlegare var komen ut på *We're Only in It for the Money* i ein sensurert versjon, og ein radikalt annleis miks av «The Idiot Bastard Son».

## Utgjeving og ettermæle

*Mothermania* vart gjeven ut kort tid før utgjevinga av det femte Mothers of Invention-albumet *[[Uncle Meat]]*, noko Frank Zappa meinte vart gjort med vilje av Verve. Zappa ville så ikkje vite av samlealbumet etter det kom ut. Allmusic-meldar William Ruhlmann skildra samlealbumet som «overfødig», og gav det tre av fem stjerner. Verve gav sidan ut fleire samlealbum, utan at Zappa var involvert.

Albumet var utilgjengeleg i lang tid, men har sidan blitt offisielt gjeve ut på ny for digital nedlasting sidan 2009 og på CD i 2012.

## Innhald

## Medverkande
* Frank Zappa – gitar, dirigent, piano, vokal
* Jimmy Carl Black – perkusjon, trommer
* Roy Estrada – bass, vokal
* Bunk Gardner –  blåseinstrument 
* Don Preston – bass, klaverinstrument
* Euclid James Sherwood – gitar, vokal,  blåseinstrument 
* Art Tripp
* Ian Underwood

## Produksjon
* Produsentar: Frank Zappa, Tom Wilson
* Lydteknikarsjef: Val Valentin
* Lydteknikar: Ami Hadani, Tom Hidley, Gary Kelgren og Dick Kunc.
* Arrangør: Frank Zappa
* Plateomslag: Cal Schenkel

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Mothermania|Mothermania]]» frå ,  den 31. mai 2014.* 
*** oppgav desse kjeldene:*
Brakksvale

**Brakksvale** (*Glareola pratincola*) er ein fugl i brakksvalefamilien ned leveområde i dei varmare delane av Europa, sørvestre Asia og i Afrika.

## Skildring

Denne arten er 24-28 centimeter lang med 60–70&nbsp;cm vengespenn. Brakksvala har korte bein, lange spisse venger, ein lang gaffeldelt stjert, og kort nebb, noko som er ei tilpassing for effektiv beiting i lufta. Ryggen og hovudet er brune, og vengene er brune med mørkare svingfjører. Buken er kvit. Undersida av vengene er kastanjefarga, men ser mørke ut.

Ein treng mykje gode observasjonar for å skilje denne arten frå andre artar i brakksvalefamilien, til dømes steppebrakksvale og orientbrakksvale, som begge kan førekomme i steppebrakksvala sitt utbreiingsområde. Sistnemnde art har òg ein kastanjefarga underveng, men med kortare halefjører.

Brakksvala hekkar i lause koloniar på sletteland eller opne område med låg vegetasjon, reiret med dei 2-4 egga ligg på bakken.

Medlemmene av brakksvalefamilien er uvanlege blant vade-, måse- og alkefuglar i det at dei vanlegvis jaktar insekt i flukt nett som svaler, sjølv om dei òg kan finne føde på bakken.

Brakksvala er ein fugl i ope land, og blir ofte sett i nærleiken av vatn på kveldstid når ho jaktar insekt. Ho er ein trekkfugl med hekkeområde rundt middelhavsområdet, Svartehavet og austover til Asia aust for Kaspihavet. Ho overvintrar i tropisk Afrika, og treffast sjeldan nord for hekkeområdet. Det er rapportert funn av 5 brakksvaler i Noreg i perioden frå 1976 til juni 2014.


Glareola pratincola pratincola MHNT.ZOO.2010.11.120.1.jpg|Brakksvaleegg]]
Glareola pratincola - Collared Pratincole 01.webm|Video av brakksvale]]

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Collared Pratincole|Collared Pratincole]]» frå ,  den 1. juni 2014.*  

### Referansar

## Bakgrunnsstoff

*BirdLife International (2014) Species factsheet: *[http://www.birdlife.org/datazone/speciesfactsheet.php?id=3187 Glareola pratincola] *.
Max Bennett

**Max Bennett** () er ein amerikansk jazzbassist og studiomusikar.

Bennett voks opp i Kansas City og Oskaloosa i Iowa, og gjekk på college i Iowa. Den første profesjonelle konserten hans var med Herbie Fields i 1949, og etter dette spelte han med Georgie Auld, Terry Gibbs og Charlie Ventura. Han tente i hæren under Koreakrigen frå 1951 til 1953, og spelte så med Stan Kenton før han flytta til Los Angeles. Der spelte han fast ved Lighthouse Cafe med sitt eige ensemble, og spelte bak vokalistar som Peggy Lee, Ella Fitzgerald, Joni Mitchell og Joan Baez gjennom 1970-åra. Han spelte òg med Charlie Mariano, Conte Candoli, Bob Cooper, Bill Holman, Stan Levey, Lou Levy, Coleman Hawkins og Jack Montrose.

Bennett spelte inn musikk med sitt eige namn frå seint i 1950-åra og arbeidde mykje som komponist og studiomusikar i tillegg til å spele jazz. Han har spelt bass på plater med The Monkees og The Partridge Family, og var ein av musikarane som Frank Zappa nytta på *[[Hot Rats]]*. Han spelte òg på seinare Zappa-album som *[[Chunga's Revenge]]*. Studioarbeidet hans omfattar òg bass på Lalo Schifrin sin filmmusikk frå 1969 for filmen *[[albumet Bullitt|Bullitt]]* og *Greatest Science Fiction Hits* Volumes 1-3 med Neil Norman & His Cosmic Orchestra.

Bennett heldt fram sitt eige band, L.A. Express, med Joe Sample, Larry Carlton og John Guerin, leia av Tom Scott. Etter dette bandet, danna Bennett sitt eige band, Freeway, og i nyare tid Private Reserve.

## Diskografi

### Som leiar
**Max Bennett Quintet* (Bethlehem Records, 1955)
**Max Bennett Sextet* (Bethlehem, 1956)
**Max Bennett Septet, Quartet & Trio* (Bethlehem, 1956)
**Max Bennett with Charlie Mariano* (Bethlehem)
**Interchange* (Palo Alto Records, 1987) U.S. Top Contemporary Jazz #13
**The Drifter* (1987) U.S. Top Contemporary Jazz #21
**Images* (TBA Records, 1989)
**Great Expectations* (Chase Music, 1993)
**Max Is the Factor* (Fresh Sound, 2006)

### Som sidemann

**Med [[Howard Roberts]]**
**[[Antelope Freeway]]* (Impulse!, 1971)
**Med [[Lalo Schifrin]]**
**[[There's a Whole Lalo Schifrin Goin' On]]* (Dot, 1968)
**[[Mannix av Lalo Shifrin|Mannix]]* (Paramount, 1968)
*''Bullitt'' (Warner Bros., 1968) 
**[[Rock Requiem]]* (Verve, 1971)
*''Enter the Dragon'' (filmmusikk) (Warner Bros., 1973)
**Med [[Gábor Szabó]] og [[Bob Thiele]]** 
**[[Light My Fire av Gábor Szabó|Light My Fire]]* (Impulse!, 1967)

## Kjelder
Heimdalen

**Heimdalen** er eit dalføre som ligg i kommunane Øystre Slidre og Vågå i Innlandet fylke, mellom Valdresflye i sør og Heimdalshøe (1843 moh.) i nord. Dalen er brukt som beiteområde for sau og ungdyr. I Heimdalen ligg Øvre og Nedre Heimdalsvatn. 

Namnet kjem truleg av at dalen ligg nært til bygda, det vil seie Valdres.

## Kjelder
Sikkilsdalen

**Sikkilsdalen** er eit dalføre i Nord-Fron kommune i Innlandet fylke, i den austre delen av Jotunheimen, mellom Sjodalen og Heimdalen. Øvst i dalen er Sikkilsdalsvatna med avløpet Sikkilsdalsåa austover til elva Vinstra. 

Ved austenden av Nedre Sikkilsdalsvatnet ligg Sikkilsdalsseter med turistkvarter. I nærleiken ligg Prinsehytta, som var skjenka til kronprins Olav av den svenske kronprinsen i 1924.

Sikkilsdalen er avgrensa i nord av Sikkilsdalshø (1778 moh.) og i sør av Heimdalshø (1843 moh.). Dalen har ein rik flora.

Namnet kjem truleg av norrønt Sikill, av sik, 'liten bekk'.

## Kjelder
Paul Humphrey

**Paul Nelson Humphrey** () er ein amerikansk jazz- og funk/R&B-trommeslagar.

Han arbeidde som studiomusikar i 1960-åra for jazzartistar som Wes Montgomery, Les McCann, Kai Winding, Jimmy Smith, Charles Mingus, Lee Konitz, Blue Mitchell og Gene Ammons.

Som bandleiar har han spelt inn under namnet **Paul Humphrey and the Cool Aid Chemists**, med Clarence MacDonald, David T. Walker og Phil Upchurch. I 1971 hadde dette bandet to hittar, «Cool Aid» (US #29, US Black Singles #14) og «Funky L.A.» (US Black Singles #45). Han spelte òg inn eit album som leiar for **Paul Humphrey Sextet** i 1981.

Humphrey var ein av trommeslagarane på Marvin Gaye sitt «Let's Get It On».

Han har òg spelt med Steely Dan, Frank Zappa, Jerry Garcia,  Jimmy Smith, The Four Tops, Al Kooper, Jackie DeShannon, Natalie Cole, Albert King, Quincy Jones, Dusty Springfield, Jean-Luc Ponty, Michael Franks, Maria Muldaur og andre.

Humphrey var òg trommeslagar for både Lawrence Welk Orchestra og fjernsynsshowet frå 1976 til 1982. Han og kona Joan har to barn, Pier og Damien, som var med faren på det årlege juleshowet til Welk.

## Diskografi

### Som leiar
**Paul Humphrey and the Cool Aid Chemists* (Lizard Records, 1969) US #170, US Black Albums #31
**Detroit* med *Cool Aid* (Lizard Records, 1969) 45 rpm, 2:31
**America, Wake Up* (Blue Thumb Records, 1973)
**Paul Humphrey Sextet* (Discovery Records, 1981)

### Som studiomusikar
**Med [[Mel Brown]]**
**[[Chicken Fat av Mel Brown|Chicken Fat]]* (Impulse!, 1967)
**[[The Wizard av Mel Brown|The Wizard]]* (Impulse!, 1968)
**Med [[Kenny Burrell]]**
**[['Round Midnight av Kenny Burrell|'Round Midnight]]* (Fantasy, 1972)
**Med [[Richard Holmes|Richard «Groove» Holmes]]**
**[[Welcome Home av Richard «Groove» Holmes|Welcome Home]]* (World Pacific Jazz, 1968)
**Med [[Charles Kynard]]**
**[[Reelin' with the Feelin']]* (Prestige, 1969)
**[[Woga]]* (Mainstream, 1972)
**[[Your Mama Don't Dance]]* (Mainstream, 1973)
**Med [[Frank Zappa]]**
**[[Hot Rats]]* (Bizarre, 1969)
**Med [[Jerry Garcia]]**
**[[Pure Jerry: Keystone Berkeley, september 1, 1974]]* (Jerry Made, 2004)

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Paul Humphrey|Paul Humphrey]]» frå ,  den 1. juni 2014.* 
*** oppgav desse kjeldene:*


## Bakgrunnsstoff
*Lawrence Welk Show Photos
John Guerin

**John Payne Guerin** () var ein amerikansk trommeslagar, perkusjonist og studiomusikar.

## Biografi
Guerin var fødd på Hawaii og voks opp i San Diego. Som ung trommeslagar byrja han å spele med Buddy DeFranco i 1960. Seint i 1960-åra flytta han til Los Angeles, der han spelte trommer for Frank Sinatra, George Harrison, Frank Zappa, The Animals, Joni Mitchell, Them, Thelonious Monk, Lou Rawls, Ray Conniff, George Shearing, Peggy Lee, Ella Fitzgerald, Linda Ronstadt, Nelson Riddle og mange andre.  Frå juli 1972 til januar 1973 spelte han trommer for The Byrds, og vart med i L.A. Express seinare det året. Bandet var akkompagnement for Joni Mitchell på turnear frå midten til slutten av 1970-åra. Guerin hadde eit kort forhold til Mitchell på den tida. 

Som ein leiande figur for jazzrock-stilen, var han ein av dei mest produktive trommeslagarane gjennom tidene. Han spelte mykje for film og fjernsyn, som filmmusikken til filmen om Charlie Parker frå 1988, *[[filmen Bird|Bird]]* av Clint Eastwood. Han spelte trommer på kjenningsmelodien under opninga av fjernsynsserien *[[Hawaii Five-O]]*.

I seinare år arbeidde Guerin med Oscar Peterson, John Faddis, Jimmy Heath, Ray Charles, Sonny Rollins, Justin Morell, Andreas Pettersson, David Basse, David Garfield, Gary Lemel og Mike Melvoin.

Guerin døydde av hjarteattakk den 5. januar 2004 i West Hills i California.

## Utvald diskografi

### Som sidemann
**Med [[Gene Ammons]]**
**[[Brass blåseinstrument ]]* (Prestige, 1974)
**Med [[Blue Mitchell]]**
**[[Blues' Blues]]* (Mainstream, 1972)
**Med [[Howard Roberts]]**
**[[Antelope Freeway]]* (Impulse!, 1971)
**Med [[Tom Scott]]**
**[[Rural Still Life]]* (Impulse!, 1968)
**Med [[Gábor Szabó]]**
**[[Light My Fire av Gábor Szabó|Light My Fire]]* med Bob Thiele (Impulse!, 1967)
**[[Wind, Sky and Diamonds]]* (Impulse!, 1967)
**Med [[Frank Zappa]]**
**[[Hot Rats]]* (Bizarre/Reprise, 1969)

## Kjelder

## Bakgrunnsstoff
*John Guerin Remembrance Website
Romnes kyrkje

**Romnes kyrkje** er ei langkyrkje  i Nome kommune i Telemark. Ho står på eit nes ut mot Norsjø. Ein kjenner vigslingsdagen for kyrkja — 26. september — men ikkje året. Den romanske stilen er typisk for 1100-talet, og kyrkja liknar ein god del på andre kyrkjer i området frå same periode. Koret er som for andre slike kyrkjer nokså djupt, slik at altartavla kjem eit godt stykke unna kyrkjelyden. Ein korportal på sørveggen har vorte murt att.

Etter kyrkjeauksjonen i 1723 hadde kyrkja fleire eigarar før familien Aall tok over. Etter at Holla fekk ny kyrkje, vart Romneskyrkja teken ut av bruk, men Aall-familien heldt ho ved like og eigde henne heilt til kommunen tok over i 1986, og mange medlem av familien er gravlagd på kyrkjegarden, m.a. Niels Aall.

Kyrkja vart restaurert i 1921 under leiing av Domenico Erdmann, som avdekka gamle veggmåleri. Finn Krafft dekorerte taket og veggene i våpenhuset i 1932. På 1970-talet kosta kommunen på seg omfattande vøling av kyrkja, og tok altså over nokre år seinare.

Sjølv om kyrkja er ei utprega mellomalderkyrkje, er inventaret frå etter reformasjonen. Altartavla og preikestolen er båe i barokk stil. Altartavla synar krossfestinga, og preikestolen har evangelistbilete og Salvator Mundi. I koret står ein prestestol og ein klokkarstol, og benkane i kyrkjerommet er lukka. Over inngangen i vest er eit galleri som vert kalla Aallegalleriet, men det er frå før familien Aall tok over kyrkja.

## Kjelder
* 
* Holla og Helgen kyrkjelyd
* 
* Agderkultur 

## Bakgrunnsstoff
* 
*
Jønnbu fjellkyrkje

**Jønnbu fjellkyrkje** eller **Jønnbu kyrkje** er ei arbeidskyrkje frå 1969 i Midt-Telemark kommune. Kyrkja har vifteform og om lag 210 sitjeplassar og 61 overnattingsplassar. Kyrkja er eigd av ei stifting.

## Fotnotar

## Kjelder
* 
* Jonnbu.no 

## Bakgrunnsstoff
* 
* 
*
Trefoldighet kyrkje i Arendal

**Trefoldighet kyrkje** (*Trefoldighetskirken* eller *Treeinigskyrkja*) er ei krosskyrkje i Arendal kommune i Agder.

Dette er den tredje hovudkyrkja for Arendal — og den tredje som er vigd til treeininga. Kyrkja er eit landemerke på Tyholmen og har eit tårn som rager 87 meter i været. Krossarmane (tverrskipa) er breie, men nokså korte, og kyrkja kan for mange sjå ut som ei langkyrkje utanfrå. Sjølv om Christian Fürst vert kreditert som arkitekt for kyrkja, vart mange av detaljteikningane og det meste av interiøret teikna av Egon Schmüser, som var studiekamerat av Fürst, og som hadde rollen som byggeleiar.

Som sokkel for kyrkja i det bratte terrenget er ein basarhall. Det har gjennom åra vore store problem med frostsprenging på teglsteinen i denne og i kyrkjefasaden. Mykje av fasadesteinen har vorte skifta ut, og i 2005 reiv ein heile basarhallen og bygde ein ny basar etter dei same teikningane.

## Inventar
Etter eit økonomisk krakk i 1886 måtte ein utsette nokre av planana når det gjaldt inventar. Altartavla er difor ti år yngre enn kyrkja. Biletet er måla av August Eiebakke og har tittelen «Jesus velsigner de elleve apostler før sin himmelfart». Preikestolen og døypefonten var laga av snikkar H.P. Larsen etter teikningane til Schmüser. Kyrkja fekk nytt orgel i 2010.

## Kyrkjegard
Tidlegare var det kyrkjegard på Tyholmen, men i dag er hovudkyrkjegarden for Arendal by eit par kilometer unna.

## Kjelder
* 
* 
* 
* 
* 

## Bakgrunnsstoff
* 
* Kunsthistorie.com
* Digitalt fortalt om kyrkjebasaren
* 

## Bilete frå kyrkja

Fil:Altertavle.JPG|Altarbiletet er måla av August Eiebakke
Fil:Prekestol.jpg|Preikestolen
Fil:Døpefont Trefoldighetskirken.jpg|Døypefonten
Fil:Arendal Trefoldighetskirke - orgel.jpg|Orgelet
Fil:Benker.jpg|Kyrkjebenkar
Verdsborgar

**Verdsborgar** eller **kosmopolitt** (av gresk *kosmos* '(verds)orden' og *polites* 'borgar') viser til ein person som reknar heile verda som heimlandet sitt. Det kan ha ei filosofisk tyding der einkvan ikkje godtek nasjonar eller liknande inndelingar av menneskja, eller meir kvardagsleg om ein verdsvan person.

Omgrepet blei skapt av den greske filosofen Diogenes frå Sinope (Kynikaren), som då han blei spurt kvar han var frå svara «eg er ein borgar av verda» (*kosmopolites*). Sokrates hadde tidlegare sagt noko liknande då han identifiserte seg som tilhøyrande verda i staden for ein enkelt by (polis).

## Kjelder


**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Diogenes of Sinope|Diogenes of Sinope]]» frå ,  den 3. juni 2014.*