open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Peter Blegvad

**Peter Blegvad** () er ein USA-amerikansk musikar, songar, låtskrivar og teikneserieteiknar. Han var med å skip det tysk-engelske avant-popbandet Slapp Happy, som sidan ei kort stund vart slått saman med Henry Cow. Han har òg gjeve ut mange solo- og samarbeidsalbum. Han er son av Lenore og Erik Blegvad, som var høvesvis barnebokforfattar og illustratør. 

## Diskografi
### Solo
**The Naked Shakespeare* (1983, LP, Virgin Records)
**Knights Like This* (1985, LP, Virgin Records)
**Downtime* (1988, LP, Recommended Records)
**King Strut & Other Stories* (1990, LP/CT/CD, Silvertone Records)
**Just Woke Up* (1995, CD, East Side Digital)
**Hangman's Hill* (1998, CD, Recommended Records)
**Choices Under Pressure* (2001, CD, Voiceprint Records)
**Go Figure* (2017, CD, Recommended Records)
**The Peter Blegvad Bandbox* (2018, 6xCD boxed set, Recommended Records)
**Go Figure* (2019, Recommended Records) (Peter Blegvad Quintet)

### Bands og prosjekt
;Med Slapp Happy
**[[Sort Of]]* (1972, LP, Polydor Records)
**[[Slapp Happy av Slapp Happy|Slapp Happy]]* (1974, LP, Virgin Records)
***[[Acnalbasac Noom|Slapp Happy or Slapphappy]]* (1980, LP, Recommended Records)
**[[Desperate Straights]]* (1975, LP, Virgin Records) as Slapp Happy/Henry Cow
**[[In Praise of Learning]]* (1975, LP, Virgin Records) as Henry Cow/Slapp Happy
**[[Ça Va]]* (1998, CD, V2 Records)
**Camera* (2000, CD, Voiceprint Records) as Peter Blegvad, Dagmar Krause og Anthony Moore
**[[Live in Japan (Slapp Happy album)|Live in Japan]]* (2001, CD, F.M.N. Sound Factory)
;Med John Greaves og Lisa Herman
**[[Kew. Rhone.]]* (1977, LP, Virgin Records)
;Med National Health
**[[Of Queues and Cures]]* (1978, LP, Charly Records) (recitation på «Squarer For Maud»)
;Med John Zorn
**[[Locus Solus]]* (1983, LP, Rift Records)
;Med The Golden Palominos
**Blast of Silence* (1986, LP, Celluloid Records)
;Med The Lodge
**Smell of a Friend* (1988, LP, Island Records)
;Med Dr. Huelsenbecks Mentale Heilmethode
**Dada* (1992, LP, Rough Trade Records)
;Med John Greaves
**Unearthed* (1995, CD, Sub Rosa)
;Med Andy Partridge
**Orpheus – The Lowdown* (2003, CD, Ape House)
**Gonwards* (2012, CD, Ape House)

## Bøker (som forfattar/illustratør)
### Radiodrama
* *guest+host=ghost* (2005, BBC Radio 3)
* *Use It or Lose It* (2011, BBC Radio 3)
* *Chinoiserie* (2014, BBC Radio 3)
* *Eschatology* (2014, BBC Radio 3)
* *The Eternal Moment* (2015, Radio Australia)
* *The Right to Write* (2016, BBC Radio 3)

### Andre
**The Book of Leviathan* (2001, Overlook)
**Headcheese* (1994, Atlas Press)
**The Bleaching Stream* (2011, London Institute of 'Pataphysics)
**Kew. Rhone.* (2014, Uniformbooks)
**Selected Songs by Slapp Happy* (2016, Amateur Enterprises) (illustrator)

## Kjelder


**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Peter Blegvad|Peter Blegvad]]» frå ,  den 15. november 2019.* 
*** oppgav desse kjeldene:*

## Bakgrunnsstoff

*Peter Blegvad-biografi. *Calyx: The Canterbury Website*.
Georgie Born

**Georgina Emma Mary Born** er ein britisk akademikar, antropolog og musikar. Som musikar er ho kjend som **Georgie Born** og mest kjend som medlem av Henry Cow og arbeidet med Lindsay Cooper.

## Diskografi
;Med Art Bears
**[[Hopes and Fears av Art Bears|Hope and Fears]]* (1978)
;Med National Health
**[[Of Queues and Cures]]* (1978)
;Med Henry Cow
**[[Western Culture]]* (1979)
**[[The 40th Anniversary Henry Cow Box Set]]* (2009, 9xCD+DVD, Recommended Records, UK)
;Med Feminist Improvising Group
**Feminist Improvising Group* (1979, Cassette, UK)
;Med Bruford
**[[Gradually Going Tornado]]* (1980)
;Med Stormy Six
**Macchina Maccheronica* (1980)
;Med Mike Westbrook
**Bright as Fire* (1980)
**The Cortege* (1982)
**[[On Duke's Birthday]]* (HatART, 1985)
;Med Lindsay Cooper
**Rags* (1981)
**The Golddiggers* – original soundtrack to the film *The Gold Diggers* av Sally Potter (1983)
**Music for Other Occasions* (1986)
;Med The Raincoats
**[[Odyshape]]* (1981)
;Med Peter Blegvad
**The Naked Shakespeare* (1983)
;Med News from Babel
**[[Work Resumed on the Tower]]* (1984)
;Med The Orckestra
*«Unreleased Orckestra Extract» (3" CD singel, 2006, Recommended Records, UK)

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Georgie Born|Georgie Born]]» frå ,  den 15. november 2019.*
D.S. Al Coda

***D.S. Al Coda*** er det tredje og siste studioalbumet til progressiv rock- og jazzfusion-gruppa National Health. Det er ei hyllest til den tidlegare medlemmen Alan Gowen, som døydde av leukemi i mai 1981 og albumet består berre av songar skrivne av han. Dei fleste av desse var ikkje spelt inn før, men «TNTFX» og «Arriving Twice» hadde begge vore på album av den andre gruppa til Gowen, Gilgamesh.

## Innhald

## Medverkande
**National Health**
*Dave Stewart - Synthesizer, orgel, elektrisk piano
*Phil Miller - Elektrisk gitar, akustisk gitar
*John Greaves - bassgitar
*Pip Pyle - trommer, elektroniske trommer

**Andre medverkande**
*Elton Dean - saxello (1, 4)
*Ted Emmett - trompet (1)
*Barbara Gaskin - vokal (7)
*Jimmy Hastings - fløyte (3, 6, 9)
*Amanda Parsons - vokal (7)
*Richard Sinclair - vokal (3)
*Annie Whitehead - trombone (1)

## Kjelder


**Denne artikkelen bygger på «[[:en:D.S. Al Coda|D.S. Al Coda]]» frå ,  den 15. november 2019.* 
*** oppgav desse kjeldene:* 
*http://www.allmusic.com/album/ds-al-coda-mw0000840466
Ishockey-VM 1978

**Verdsmeisterskapen i ishockey 1978** vart arrangert i Praha i Tsjekkoslovakia i tida frå 26. april til 14. mai 1978. Meisterskapen vart avvikla som ein seriemeisterskap der dei åtte deltakarlanda møttest til innbyrdes oppgjer i eit gruppespel. Deretter møttest dei fire beste laga på nytt i eitt innbyrdes sluttspel i kampen om VM-tittelen, medan dei fire laga med færrast poeng møttest til spel om plassane 5 til 8. Alle laga tok med seg poenga i gruppespelet til sluttspelet.

Sovjetunionen vart verdsmeister med minimal margin i høve til sølvmedaljør Tsjekkoslovakia. Begge laga tok 18 poeng og innbyrdes spelte dei 7-7, dermed vart gullstriden avgjort med Sovjtunionens 35 plussmål i meisterskapen, mot Tsjekkoslovakias 33. Canada vart nummer tre.

## Tabell 1-4

## Tabell 5-8

### Sovjetunionens meisterlag
Målvakter: Vladislav Tretjak, Aleksandr Pasjkov 
Forsvarar: Valerij Vasiljev, Vladimir Lutsjenko, Vjatsjeslav Fetisov, Gennadij Tsygankov, Jurij Fjodorov, Vasilij Pervukhin, Zinetula Biljaletdinov 
Løparar: Boris Mikhajlov, Valerij Kharlamov, Aleksandr Maltsev, Vladimir V. Petrov, Aleksandr Golkov, Vladimir Golkov, Jurij Lebedev, Viktor Zjlutkov, Sergej Kapustin, Helmuts Balderis, Sergej M. Makarov.

## Kjelder


**Denne artikkelen bygger på «[[:sv:Världsmästerskapet i ishockey för herrar 1978|Världsmästerskapet i ishockey för herrar 1978]]» frå ,  den 16. november 2019.*
Valerij Kharlamov

**Valerij Borisovitsj Kharlamov** () var ein russisk ishockeyspelar frå Moskva som i tida 1969-79 vann åtte VM-gull og to OL-gull med Sovjetunionen sitt landslag i ishockey. Han og kona hans omkom i ei trafikkulukke ved Solnetsjnogorsk.

Venstrevengen Kharlamov spelte på CSKA Moskva frå 1967 til han døydde. Med laget til sovjet-hæren vart han sovjetmeister heile elleve gongar. Frå 1969 til 1980 deltok Kharlamov i samtlege verdsmeisterskap og olympiske vinterleikar på Sovjetunionens dominerande ishockeylandslag og fekk medalje i alle 14 turneringane (10-3-1). Han vart verdsmeister 1969-71, 1973-75 og 1978-79 og olympisk gullmedaljør i 1972 så vel som i 1976.

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:de:Waleri Borissowitsch Charlamow|Waleri Borissowitsch Charlamow]]» frå ,  den 16. november 2019.*
Phil Minton

**Phil Minton** () er ein jazz/fri improvisasjon-vokalist og trompetist. 

Han er kanskje mest kjend for den totalt fri improvisasjonsteknikken som han brukar nå han syng med lydar av raping, skrik og gisp. 

## Diskografi
* *A Doughnut in Both Hands* (Rift, 1981)
* *[[Voice of America av Frith, Ostertag og Minton|Voice of America]]* med Fred Frith, Bob Ostertag (Rift, 1982)
* *Ways* med Veryan Weston (ITM, 1987)
* *The Berlin Station* (FMP, 1988)
* *Mouthful of Ecstasy* (Les Disques Victo, 1996)
* *My Chelsea* med Noel Akchote, Lol Coxhill (Rectangle, 1997)
* *Two Concerts* (FMP, 1998)
* *A Doughnut in One Hand* (FMP, 1998)
* *Apples of Gomorrah* med John Butcher (GROB, 2002)
* *Mopomoso Solos 2002* med Chris Burn, Lol Coxhill (Emanem, 2004)
* *Five Men Singing* (Les Disques Victo, 2004)
* *Constant Comments* med Fred Van Hove (FMR, 2005)
* *The Enigma Carols* (Recorded, 2005)
* *Scatter* med Pat Thomas (FMR, 2007)
* *Tasting* med Sophie Agnel (Another Timbre, 2007)
* *Slur* (Emanem, 2007)
* *No Doughnuts in Hand* (Emanem, 2008)
* *Midhopestones* med Michel Doneda (Another Timbre, 2009)
* *Fragments of the Cadastre* med Michel Doneda (Another Timbre, 2010)
* *Anicca* (Dancing Wayang, 2011)
* *The Knowledge of Its Own Making* med Simon Fell (Huddersfield Contemporary, 2014)
* *A Doughnut's End* (Fataka, 2015)
* *Leandre - Minton* (Fou, 2017)
* *Say Yes. Till nr.* (Neos, 2018)
* *Ductus Pneumaticus* med Torsten Muller (WhirrbooM! 2018)
* *Blasphemious Fragments* (Rastascan, 2019)

**Med [[Mike Westbrook]]**
* *Plays for the Record* (Transatlantic, 1976)
* *Goose Sauce* (Original, 1978)
* *Mama Chicago* (RCA, 1979)
* *Bright as Fire* (Original, 1980
* *The Paris Album* (Polydor, 1981)
* *[[The Cortège (album)|The Cortège]]* (Original, 1982)
* *[[On Duke's Birthday]]* (hat Art, 1985)
* *Off Abbey Road* (Enja, 1990)

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Phil Minton|Phil Minton]]» frå ,  den 15. november 2019.* 
 

## Bakgrunnsstoff

*Offisiell nettstad
Magick Brother

***Magick Brother*** er debutalbumet til den progressive rockegruppa Gong, spelt inn i Paris i september og oktober 1969 og gjeve ut i mars 1970 på det franske selskapet BYG Actuel.

Bandet hadde nyleg fått inn bassisten Christian Tritsch, men han kom ikkje inn i tide til å spele på albumet, så songaren, låtskrivaren og gitaristen Daevid Allen spelte bassgitar sjølv. Eit bilete av Allen som spelar bass for albumet er på plateomslaget. Dei nytta seg òg av jazzkontrabassisten Earl Freeman og Barre Phillips, som spelte inn musikk for selskapet på same tid, på tre spor. Dieter Gewissler, som stundom spelte med Gong på denne tida og som normalt spelte fiolin, bidrog òg med noko «fri» kontrabass med boge på to spor. Plateomslaget vart trykt før den endelege rekkjefølgja på songane og titlane deira vart avgjort, så songane «Rational Anthem» (òg kjend som «Change the World») og «Glad To Sad To Say» vart oppførte feil.

Kort tid etter albumet kom ut, heldt bandet den første konserten sin på BYG Actuel-festivalen i den vesle byen Amougies i Belgia den 27. oktober 1969, introdusert på scenen av Frank Zappa.

## Innhald

Alle songar er skrivne av Daevid Allen, men òg tilskriven kjærasten Gilli Smyth av rettslege årsaker.

Produsert av Jean Georgakarakos og Jean Luc Young.

Versjoen på CD har ei anna gruppering av spora og andre lengder: 

## Medverkande
* Daevid Allen –  gitar, bassgitar, vokal
* Gilli Smyth –  space-kviskring
* Didier Malherbe –  fløyte, sopransaksofon
* Rachid Houari – trommer, perkusjon

;Andre medverkande
* Barre Phillips –  kontrabass på 4 & 10
* Earl Freeman –  kontrabass på 8, piano på 9
* Burton Greene –  piano på 8
* Dieter Gewissler –  kontrabass med boge på 2 & 9
* Tasmin Smyth (dotter til Gilli) –  røyst på 1 & 10

## Kjelder


**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Magick Brother|Magick Brother]]» frå ,  den 16. november 2019.* 
*** oppgav desse kjeldene:*
Gilli Smyth

**Gillian Mary Smyth** () var ein engelsk musikar som spelte med banda Gong, Mother Gong og Planet Gong og gav ut fleire soloalbum og andre album i samarbeid med medlemmar i Gong. I Gong tok ho ofte scenenamnet **Shakti Yoni**, og bidrog med dikt og «kviskring frå verdsrommet».

Smyth studerte ved King's College London der ho vart kjend som ein fritalande redaktør i «Kings News», eit universitetsmagasin. Etter ein kort periode som lærar ved Sorbonne (Paris) (der ho vart tospråkleg), byrja ho å framføre dikt med den kjende engelske jazzrockgruppa Soft Machine, som vart skipa av kjærasten og den mangeårige samarbeidspartnaren Daevid Allen, i 1968.

Ho og Allen skipa Gong i lag, ei gruppe som mellom andre inkluderte musikarane Steve Hillage, Pierre Moerlen og Didier Malherbe. Ho er oppført som medlåtkrivar på alle songane på albuma *[[Magick Brother]]* og *[[Continental Circus av Gong|Continental Circus]]*. Dikta ho proklamerte, særskild på «Radio Gnome Invisible»-trilogien til Gong, opptrer ho som prostituert, katt, mor, heks og ei gammal kvinne, og ho har vore kjend for å ha forskjellige kostyme på scenen for å syne desse personane. Dette vart ein del av ein kultmytologi, som vart skriven inn i seksten av albuma bandet spelte inn. Gong utvikla seg til ein heil familie av ulike band, som Gongmaison og Mother Gong. *Mother*, soloalbumet til Smyth frå 1978, førte til at ho skipa Mother Gong, etter å ha slutta i det originale bandet i 1975 for å ta seg av borna sine. 

Mother Gong turnerte internasjonalt i 1979-81 og 1989–91, anten på eiga hand eller som oppvarming for artistar som Bob Dylan og Big Brother and the Holding Company. Smyth var òg soloartist og heldt foredrag ved Starwoodfestivalen frå 1992-93. Ho gjorde òg kommentatorstemme for reklamar, spelte inn lydbøker for barn, og andre bøker og dikt, heldt opplæring for kommentatorar, og framførte for mange kvinnegrupper. 

Ho døydde på sjukehuset i Byron Bay den 22. august 2016, 83 år gammal, av lungebetennelse.

## Kjelder


**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Gilli Smyth|Gilli Smyth]]» frå ,  den 16. november 2019.* 
*** oppgav desse kjeldene:*

## Bakgrunnsstoff
*Offisiell nettstad
Barre Phillips

**Barre Phillips** () er ein fransk-amerikansk jazz-bassist. Han har vore profesjonell musikar sidan 1960 og flytta til New York City i 1962, og så til Europa i 1967. Sidan 1972 har han vore basert i Sør-Frankrike der han i 2014 skipa European Improvisation Center.

## Diskografi
### Som leiar
* *Alors* (Futura, 1970)
* *For All It Is* (JAPO, 1973)
* *[[Music from Two Basses]]* (ECM, 1971)
* *[[Mountainscapes]]* (ECM, 1976))
* *Die Jungen: Random Generators* (FMP, 1979)
* *[[Journal Violone II]]* (ECM, 1979)
* *[[Music by...]]* (ECM, 1980)
* *[[Three Day Moon]]* (ECM, 1978)
* *[[Call Me When You Get There]]*, (ECM, 1984)
* *Camouflage* (Victo, 1989)
* *Naxos* (CELP, 1990)
* *[[Aquarian Rain]]* (ECM, 1991)
* *Etchings in the Air* (PSF, 1996)
* *No Pieces* (Emouvance, 1996)
* *Uzu* (PSF, 1997)
* *Jazzd'aià*, (Bleu Regard, 1998)
* *Play 'em as They Fall* (Eyewill, 1999)
* *Trignition* (Nine Winds, 1999)
* *Journal Violone 9* (Emouvance, 2001)
* *Oktober Base Trilouge* (3D, 2001)
* *After You've Gone* (Victo, 2004)
* *Angles of Repose* (ECM, 2004)
* *LDP* (PSI, 2005)
* *The Iron Stone* (ECM, 2006)
* *L' Improviste* (CD Baby, 2008)
* *While You Were Out* (CD Baby/Kadima Collective, 2009)
* *Everybody Else But Me* (Foghorn, 2011)
* *End to End* (ECM, 2018)

### Som sidemann
* Attila Zoller Quartet: *[[The Horizon Beyond]]* (1965)
* Gong: *[[Magick Brother]]* (1969)
* Chris McGregor Septet: *[[Up to Earth]]*,  (Fledg'ling, 1969;2008)
* *The Trio featuring [[John Surman]]: The Dawn Sessions* (1970)
* Terje Rypdal: *[[What Comes After]]* (ECM, 1973)
* Alfred Harth: *This Earth!* (ECM, 1983) med Paul Bley, Trilok Gurtu & Maggie Nicols
* *[[Time Will Tell (Paul Bley album)|Time Will Tell]]* med Paul Bley og Evan Parker (ECM, 1994)
* Joe Maneri: *[[Tales of Rohnlief]]* (ECM, 1998)
* *[[Sankt Gerold (album)|Sankt Gerold]]* med Paul Bley and Evan Parker (ECM, 2000)
* *Musique Primale* med Philippe Festou, ensemble contemporain Yin (sornettes, 2009)
* *The Rock on the Hill* med Lol Coxhill og JT Bates (nato, 2011)
* *No Meat Inside* (Facing You / IMR, 2013) kvartett med François Cotinaud, Henri Roger og Emmanuelle Somer

## Kjelder


**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Barre Phillips|Barre Phillips]]» frå ,  den 16. november 2019.* 
*** oppgav desse kjeldene:*
Burton Greene

**Burton Greene** () er ein frijazzpianist fødd i Chicago, men som er mest kjend for arbeidet sitt i New York City. Han har utforska forskjellige sjangrar, som avantgarde-jazz og klezmer-musikk.

## Diskografi

* 1964: *The Free Form Improvisation Ensemble*
* 1965: *Burton Greene Quartet*
* 1969: *Aquariana* (BYG Actuel)
* 1971: *Mountains* (Button Nose)
* 1978: *Structures: The N.B.G. Trio Live* (Circle)
* 1978: *European Heritage* (Circle)
* 1979: *Variations of a Coffee Machine* (Kharma)
* 1980: *The Ongoing Strings* (hat HUT) med Alan Silva
* 1992: *Klezmokum: Ancient & Newer Roots*
* 1994: *Klezmokum: Jew-azzic Park*
* 1998: *Klezmokum: Re-Jew-venation*
* 2004: *Solo Piano: Live at Grasland*
* 2006: *Burton Greene Trio: Ins and Outs*
* 2009: *Two Voices in the Desert* med Perry Robinson (Tzadik)
* 2012: *Live at Kerrytown House* (NoBusiness)
* 2012: *Parallel Worlds* med  Alan Silva (Long Song)
* 2014: *A 39 Years Reunion Celebration* (Studio 234)
* 2015: *Space Is Still the Place* med Silke Röllig (Improvising Beings)
* 2015: *Free Form Improvisation Ensemble 2013* (Improvising Beings)

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Burton Greene|Burton Greene]]» frå ,  den 16. november 2019.*
Strengeplukk

**Strengeplukk** (tidlegare Strengeplukk & Felegnukk) er eit norsk bluegrassband skipa i Stavanger i 2015.

Bandet spelar fyrst og fremst bluegrass, særleg i den neotradisjonelle stilen til t.d. Kentucky Thunder og tidleg Mountain Heart, men er òg inspirert av progressiv bluegrass som Punch Brothers og Béla Fleck. Elles har gruppa element av norsk folkemusikk, jazz og pop/rock i musikken sin, basert på den varierte musikalske bakgrunnen til bandmedlemmane. Karakteristisk for konsertane deira er at dei alle spelar rundt ein mikrofon om lydforholda på scena tillet det.

Gruppa blei til då dei dåverande jazzstudentane Jakob Folke Ossum (gitar), Nikolai Storevik (fele) og etter kvart Andreas Barsnes Onarheim (mandolin) byrja å lære seg nokre bluegrasslåtar saman på øveromma på Fakultet for Utøvende Kunstfag ved Universitetet i Stavanger hausten 2015. Med eit ynskje om å sette saman ein full bluegrasskvintett kontakta Andreas sin tidlegare bandkamerat i Bjergsted Blågraslaug, Thorbjørn Bilstad Olsen (banjo), og seinare Lasse Gjestrud (kontrabass). Hausten 2016 tok Vidar Starheimsæter over bassrolla.

I 2016 gav dei ut EP-en *Strengeplukk & Felegnukk*, og i 2018 gav dei ut debutalbumet *Fjellvegen* (Fjorden Music).

Gruppa er eit av Norges mest aktive bluegrassband og gjer ein del eventjobber i tillegg til vanleg konsert- og turnéverksemd.

## Medlemmer
*Andreas Onarheim (mandolin/song)
*Nikolai Storevik (fele/song)
*Jakob Folke Ossum (gitar/song)
*Thorbjørn Bilstad Olsen (banjo/song)
*Vidar Starheimsæter (kontrabass/song)

; Tidlegare bandmedlemmer:

* Lasse Gjestrud (kontrabass)

## Kjelder

## Bakgrunnsstoff
*

**Avisartiklar:**

* "Strengeplukk find their niche in Norway" - Bluegrass Today
* "Plateanmeldelse: "Fjellvegen" - Nettavisen
* "Startar turnéen i Stryn" - Fjordingen
* "Briljant, breispektra bluegrass" - Fjordingen
* "Strengeplukk fekk liv i den gamle skulestova" - Sogn Avis
Camembert Electrique

***Camembert Electrique*** er det andre studioalbumet av den progressive rockegruppa Gong, spelt inn og gjeve ut i 1971 på det franske selskapet BYG Actuel. Albumet vart spelt inn i Château d'Hérouville nær Paris i Frankrike, produsert av Pierre Lattès med Gilles Salle som lydteknikar. Jean Karakos (omtalt i teksten til Daevid Allen i omslaget som «Byg Jean Kastro Kornflakes») var leiande produsent. 

Det første og siste sporet på kvar side er korte lyd-collagar. 

## Mottaking
David Ross Smith i Allmusic gav albumet 4,5 av fem stjerner og skreiv om albumet og bandet at «Gong var eit unikt progrockband som gjekk i alle retninga på ein gong, medan dei fleste andre prorockbanda helt seg til ei eller to retningar. *Camembert Electrique* er eit vitne på dette. Den 'elektriske osterocken' deira er ei blanding av psykedelisk rock, verdsromatmosfære og rombaserte tekstar, med dosar av jazz presentert med ei popkjensle, men likevel alltid intens. Frå det første sporet på Camembert, vert du transportert til planeten Gong via stemma til ein 'radiognom' som av og til kjem inn for å minne deg på at du ikkje er i Kansas lenger. Daevid Allen leiar bandet gjennom fleire komposisjonar som musikalsk kan minne om, og kanskje er inspirert av, tidleg King Crimson. Trommeslagaren Pip Pyle spelte berre med Gong nokre få gonger, men han er ein markant person her. Det same er saksofonisten Didier Malherbe. *Camembert Electrique* er ikkje utdatert etter over 40 år og står 'sterkt og dampande' over det meste andre i Gong-katalogen.»

## Innhald

Spor 1 vart kalla «Radio Gnome Prediction» på Virgin-utgåvene og «Radio Gnome» på seinare CD-utgåver for å unngå forveksling med ein seinare song som heiter «Radio Gnome Invisible», gjeve ut i 1973 på albumet *[[Flying Teapot]]*.  

## Medverkande
*Daevid Allen («Bert Camembert») - gitar (alle utanom 9), vokal, bass (9)
*Gilli Smyth («Shakti Yoni») - kviskring frå verdsrommet
*Didier Malherbe («Bloomdido Bad De Grasse») - saksofon, fløyte
*Christian Tritsch («Submarine Captain») - bass (alle utanom 9), gitar (9)
*Pip Pyle - trommer

;med
*Eddy Louiss - Hammondorgel og piano på 3
*Konstantin Simonovitch - fasa piano på 5

Oppført er òg «Venux De Luxe» (Francis Linon), lydteknikaren til bandet, som «switch doctor and mix master». Sonen til Robert Wyatt, Sam, er òg avbilda med bandet. 

## Kjelder


**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Camembert Electrique|Camembert Electrique]]» frå ,  den 16. november 2019.* 
*** oppgav desse kjeldene:*
Eddy Louiss

**Eddy Louiss** () var ein fransk jazzmusikar.

Hovudinstrumentet hans var Hammondorgel. Som vokalist var han medlem av Les Double Six frå Paris frå 1961 til 1963.

Han har arbeidd med Kenny Clarke, René Thomas og Jean-Luc Ponty. Han var eit medlem av Stan Getz-kvartetten (med René Thomas og Bernard Lubat) som spelte inn Getz-albumet *Dynasty* (1971).

Han spelte i duoar med med pianisten Michel Petrucciani (1994) og trekkspelspelaren Richard Galliano (2002). Dei seinare innspelingane hans, som *Sentimental Feeling* og *Récit proche*, kombinerte jazz med rock og verdsmusikk.

I 1964 fekk han Prix Django Reinhardt.

## Diskografi
* *[[Jazz Long Playing]]* med Daniel Humair og Jean-Luc Ponty (1964)
* *Trio HLP* med Daniel Humair og Jean-Luc Ponty (All Life, 1966)
* *Eddy Louiss Trio* med Kenny Clarke, René Thomas (1968)
* *Our Kind of Sabi* med John Surman, Niels-Henning Ørsted Pedersen og Daniel Humair, 1970
* *Orgue, Vols. 1 & 2*, with Kenny Clarke, Jimmy Gourley, Guy Pedersen (America, 1971)
* *Bohemia After Dark*, with Jimmy Gourley, Guy Pedersen, Kenny Clarke, 1973
* *Histoire Sans Parole*, 1979
* *Sang mêlé*, 1987
* *Eddy Louiss/Michel Petrucciani (live)*, 1994
* *Conférence de presse* med Michel Petrucciani, 1994
* *Conférence de presse, Vol. 2*, 1995
* *Louissiana*, 1995
* *Floméla* med Marc Bertaux, Tony Bonfils, Steve Ferrone, Bob Garcia, Jo Maka, Luigi Trussardi, Jean-Louis Viale, 1996
* *Multicolor Feeling Fanfare*, 1989
* *WéBé*, 2000
* *Recit Proche* med Xavier Cobo, Jean Marie Ecay, Paco Sery, 2001
* *Jazz in Paris: Bohemia After Dark* med Kenny Clarke, Jimmy Gourley, Guy Pedersen, 2001
* *Jazz in Paris: Porgy & Bess* 2001
* *Face to Face* med Richard Galliano, 2002
* *Ô Toulouse...Hommage à Claude*, 2006

**Med [[Stan Getz]]**
* *[[Dynasty av Stan Getz|Dynasty]]* (Verve, 1971)
* *[[Communications '72]]* (Verve, 1972)

## Kjelder


**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Eddy Louiss|Eddy Louiss]]» frå ,  den 16. november 2019.* 
*** oppgav desse kjeldene:*

## Bakgrunnsstoff
*
Continental Circus av Gong

***Continental Circus*** er det originale filmmusikkalbumet til den franske dokumentarfilmen med same namn, regissert av Jérôme Laperrousaz. Det kom ut i april 1972 på Philips Records og er tilskrive «Gong avec Daevid Allen». Albumet vart spelt inn og miksa i løpet av to dagar våren 1971, nokre få månader før albumet deira *[[Camembert Electrique]]* vart laga. Laperrousaz var ein nær ven og støttesppelar av Allen og kjærasten hans Gilli Smyth og filmen, med Jack Findlay og Giacomo Agostini, handlar om motorsykkelløp.

Songen «What Do You Want?» er det same stykket som «Fohat Digs Holes in Space» på *Camembert Electrique*, men versjonen her manglar introen, har ein annan tekst og vert spelt meir langsamt. Soret «Continental Circus World» består berre av dialog og lydeffektar frå filmen, over ei sløyfe frå «Blues for Findlay», den einaste nye songen på albumet. 

Den engelske trommeslagaren Pip Pyle spelar på bandet, etter å ha blitt introdusert for Daevid Allen av Robert Wyatt under innspelinga av det første soloalbumet til Allen, *[[Banana Moon]]*, i februar.

## Innhald

Av rettslege årsaker oppførte Allen kjærasten Gilli Smyth som medlåtskrivar på alle spora.

## Medverkande
* Daevid Allen – gitar, vokal
* Gilli Smyth – kviskring frå verdsrommet
* Didier Malherbe – saksofon, fløyte
* Christian Tritsch – bass
* Pip Pyle – trommer

## Kjelder


**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Continental Circus (soundtrack)|Continental Circus (soundtrack)]]» frå ,  den 16. november 2019.* 
*** oppgav desse kjeldene:*
Flying Teapot

***Flying Teapot*** er det tredje studioalbumet til den progressive rockegruppa Gong, gjeve ut på Virgin Records i mai 1973. Det var den andre utgjevinga til Virgin (V2002) og kom ut same dagen som den første utgjevinga deira, Mike Oldfield sitt Tubular Bells (V2001). Det kom ut på ny seinare på året med eit anna plateomslag på BYG Actuel i Frankrike og Japan. Albumet vart spelt inn i Virgin sitt Manor Studios i Oxfordshire i England, og vart produsert av Giorgio Gomelsky. 

Albumet har undertittelen *Radio Gnome Invisible, Part 1*, og er den første i trilogien *Radio Gnome Invisible*, i lag med *[[Angel's Egg av Egg|Angel's Egg]]* i desember og *[[You av Gong|You]]* i oktober året etter. Denne trilogien dannar ein sentral del i Gong-mytologien. The Flying Teapot-ideen i seg sjølv var inspirert av Russells tekanne. Det var det første Gong-albumet med den engelske gitaristen Steve Hillage, sjølv om han medverka relativt lite då han kom inn seint i innspelingsprosesssen. I følgje Daevid Allen «kom Steve Hillage seint, men det var ikkje mykje rom att. Han spelte noko rytmisk wah wah, nokre jazza akkordar og ein space-aktig solo på 'Flying Teapot'.»

I spesialutgåva til magasina Q & Mojo kalla *Pink Floyd & The Story of Prog Rock*, er albumet på 35. plassen på lista over «40 Cosmic Rock Albums».

## Innhald

## Medverkande
Den originale lista over medverkande var som følgjer: 
*Pon voicebox – Dingo Virgin & Hi T Moonweed the favourite
*Orgonskap & kviskring frå verdsrommet – the Good Witch Yoni
*VCS3box Cynthia size A & krystallmaskin – Hi T Moonweed the favourite
*Split sax i.e. tenna & soprasox & so flooth – The Good Count Bloomdido Bad De Grasse
*Gitbox – Stevie Hillside (spermguitar & slow whale), The Submarine Captain (sidereal slideguitar & Dogfoot), Dingo Virgin & others (aluminium croonguitar & stumblestrum)
*VCS3 fertilised elect piano & left bank uptightright pno & Shakesperian meat bass – Francis Bacon
*Drumbox kicks and knocks – Lawrence the alien
*Congox – Rachid Whoarewe the Treeclimber
*Road crew & trux – Venux De Luxe (switch doctor), Wiz De Kid (lights) & Duke

I røynda var dei medverkande: 
*Daevid Allen – vokal, elektrisk gitar
*Gilli Smyth – kviskring frå verdsrommet
*Tim Blake – synthesizer, vokal
*Didier Malherbe – saksofon, fløyte
*Steve Hillage – gitar
*Christian Tritsch – gitar
*Francis Moze – bassgitar, piano
*Laurie Allan – trommer
*Rachid Houari – conga
*Francis Linon - miksing
*«Wiz De Kid» - lysteknikar
*«Duke» - scenearbeidar

Alle CD-utgåver har ein forkorta versjon av sporet «Flying Teapot», som vart korta ned frå 12:30 til 11:52 og ein forkorta versjon av «The Octave Doctors And The Crystal Machine» som vart korta ned frå 2:00 to 1:51, i tillegg til «Zero The Hero and the Witches Spell» som vart korta ned frå 9:45 til 9:38. Dette har skapt mykje kontrovers og vore skuffande for fans av det originale albumet. 

## Kjelder


**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Flying Teapot (album)|Flying Teapot (album)]]» frå ,  den 16. november 2019.* 
*** oppgav desse kjeldene:*
Tim Blake

**Timothy Blake** () er ein klaverspelar, vokalist og komponist ssom har arbeidd med både Gong og Hawkwind.
 
Han har òg arbeidd som lydteknikar, og det vart slik han vart kjend med både Hawkwind og Gong. Han spelte på alle tre albuma i *Radio Gnome Invisible*-trilogien til Gong: *[[Flying Teapot]]*, *[[Angel's Egg av Egg|Angel's Egg]]* og *[[You av Gong|You]]*. Han slutta i Gong ein gong tidleg i 1975. Sidan la han ut på ein solokarriere under namnet *Crystal Machine*, og var den førte artisten som brukte laserlys på scenen. Sidan spelte han igjen både med Gong og Hawkwind. 

## Solodiskografi
* 1977: *[[Crystal Machine]]*
* 1978: *[[Blake's New Jerusalem]] *
* 1979: «*Waterfalls in Space*»
* 1991: *Magick*
* 2000: *The Tide of the Century*
* 2002: *Caldea Music II*
* 2006: *Live Waterfalls in Space*
* 2012: *Noggi 'Tar*
* 2018: *Lighthouse- an Anthology 1973-2012*

## Bakgrunnsstoff
* Offisiell nettstad
Steve Hillage

**Stephen Simpson Hillage** () er ein engelsk musikar, mest kjend som gitarist. Han er assosiert med Canterbury scene og har arbeidd med eksperimentell musikk sidan slutten av 1960-åra. I tillegg soloinnspelingane sine har han vore medlem av Gong, Khan og System 7.

## Diskografi
* (1975) *[[Fish Rising]]* – UK nr. 33
* (1976) *[[L av Steve Hillage|L]]* – UK nr. 10
* (1977) *[[Motivation Radio]]* – UK nr. 28
* (1978) *[[Green av Steve Hillage|Green]]* – UK nr. 30
* (1979) *[[Live Herald]]* – UK nr. 54
* (1979) *[[Rainbow Dome Musick]]* – UK nr. 48
* (1979) *[[Open av Steve Hillage|Open]]* – UK nr. 71
* (1980) *[[Aura av Steve Hillage|Aura]]*
* (1982) *[[For To Next]]* – UK nr. 48
* (1982) *[[And Not Or]]*
* (1991) *Ggggong-Go Long (Double Album)*
* (1992) *[[BBC Radio 1 Live: Steve Hillage Live in Concert]]*
* (2003) *[[Light in the Sky]]*
* (2004) *[[Live at Deeply Vale Festival 1978]]*
* (2008) *Evan Marc & Steve Hillage – Dreamtime Submersible* (Somnia Records)
* (2015) *Madison Square Garden 1977* (Cleopatra Records)

## Kjelder


**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Steve Hillage|Steve Hillage]]» frå ,  den 16. november 2019.* 
*** oppgav desse kjeldene:*
Francis Moze

**Francis Moze** () er ein fransk bassist, mest kjend som medlem av Magma, Gong og Pierre Moerlen's Gong.

Moze spelte i ei tidleg besetning av Magma. Då han slutta i gruppa introduserte Giorgio Gomelsky han for Gong. Han spelte på albumet *[[Flying Teapot]]* (1973). Han kom inn att i bandet då det hadde blitt Pierre Moerlen's Gong for albumet *[[Gazeuse!]]* (1976) (i USA kalla *Expresso*).

Etterr Pierre Moerlen slutta, vart Moze verande att i London, og vart med trioen til Peter Lemer, i lag med Laurie Allan på trommer. Seint i 1980-åra danna John Greaves (klaverinstrument), Pip Pyle (trommer) og Moze eit kortvarig band. 

## Kjelder


**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Francis Moze|Francis Moze]]» frå ,  den 16. november 2019.* 
*** oppgav desse kjeldene:*
Laurie Allan

**Laurie Allan** () er ein engelsk trommeslagar, mest kjend som medlem av Delivery og Gong.

Etter å ha spelt i ymse band i 1960-åra vart Allan medlem av Delivery i 1971 og erstatta Pip Pyle, som då gjekk til Gong. I 1972 erstatta Allan igjen Pyle då han gjekk til Gong. Allan slutta i Gong i 1973 for å bli med i eit nytt Delivery, men dette varte ikkje lenger. Han spelte sidan med Miller og Lol Coxhill sitt *The Story So Far/Oh Really?* (1974), Ralph McTell-albumet *[[Not till Tomorrow]]* (1972) og Bert Jansch-albumet *[[Moonshine av Bert Jansch|Moonshine]]* (1973).

Allan spelte òg med Robert Wyatt, på albuma *[[Rock Bottom]]* oog *[[Ruth Is Stranger Than Richard]]*, og han var tidlegare i eit forhold med artisten Alfie Benge før ho gifta seg med Wyatt.

Allan kom attende til Gong i 1974 og var med bandet nokre år etter et, inkludert i avleiaren Mother Gong i 1978. 

## Kjelder


**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Laurie Allan|Laurie Allan]]» frå ,  den 16. november 2019.* 
*** oppgav desse kjeldene:*
Solbergvann i Oslo

**Solbergvann** er ein innsjø i Austmarka i Oslo, nordvest for Nøklevann. Han har eit areal på 0,0125 km² og ligg 235 moh. Ein mindre bekk renn frå Solbergvann til Nøklevann.

## Historie
Tidlegare var Solbergvann, saman med andre vatn i området, ein del av drikkevassforsyninga til Oslo. I 1983 vart innsjøen teken ut av drikkevassforsyninga og frigjord til friluftsføremål. 

Namnet kjem frå Solberg, eit gardsbruk i området som ikkje eksisterer lenger.

## Referansar
Børskrakk

**Børskrakk** (etter tysk *Krach*, 'brak') er eit stort og brått prisfall i aksjane som vert omsette på ein børs. Ein vanleg definisjon krev at fallet er på meir enn ti prosent. Betre prosedyrar gjer at børskrakk i seinare tid sjeldan finn stad på éin dag, og omgrepet vert difor òg nytta om store prisfall som hender over noko lengre tid.

Børskrakk hender som regel når publikum snøgt endrar oppfatning om den økonomiske framtida. Når mange investorar vil selja seg ut samstundes må dei godta støtt lægre prisar for å kunna få selt, og prisane fell snøgt. Vedvarande fall i prisen kan skapa panikk og verka sjølvstyrkande. I nokre tilfelle er det tekniske eller reine psykologiske årsaker til krakket, men då vil prisfallet vanlegvis snu.

## Børskrakk før og no
Ein vanleg definisjon på eit krakk er eit fall i børsverdiane på meir enn ti prosent. Dow Jones-indeksen i USA har hatt 13 daglege fall av denne storleiken sidan 1900. Sist gong var 19. oktober 1987, gjerne kalla «Black Monday». Oslo Børs har hatt to slike fall, i 1987 og 1989.

Store børskrakk som utspelar seg over éin einskild handelsdag er vortne mindre vanlege. Frå kring 1990 og utover har det vore  sjeldnare med store daglege fall på børsane. Dette skriv seg i hovudsak frå det at børsane har fått prosedyrar for å stogga handelen før kursane fell so mykje. At det i dag det finst slike tryggingsbrytarar er ein av fordelane med ein regulert marknadsplass, slik som ein børs.

Likevel fell ikkje børsane mindre no enn før når det er nedgangstider. Skilnaden er at børskrakk i dag gjerne fordeler seg over fleire dagar, noko som vart tydeleg mellom anna under finanskrisa i 2008–2009. Det største årlege fallet på Oslo Børs sidan 1980 var i 2009, då kursane fall med til saman 51 prosent. Dow Jones fall med 30 prosent i 2009, noko som var det største fallet sidan 1930-talet.

Det mogelegvis mest kjende børskrakket i verdssoga var Børskrakket i 1929. Både den 28. og 29. oktober dette året fall Dow Jones med meir enn ti prosent.

## Børskrakk på Dow Jones 1900–2018
Dow Jones-indeksen i USA har falle med mer enn ti prosent på éin dag til saman 13 gonger sidan 1900.

## Kjelder
Folkebladet

***Folkebladet*** er ei regionavis for Midt-Troms. Sjefredaktør er Steinulf Henriksen. Avisa blei grunnlagt i 1965 med namnet *Troms Folkeblad* av lokale næringslivsaktørar, men er i dag ein del av konsernet Polaris Media ASA.

Hovudkontoret ligg på Finnsnes, men avisa har òg kontor i Bardufoss og Sjøvegan. Avisa, som starta som lokalavis, dekker i dag eit omfattande geografisk område: Senja kommune, innlandskommunane Målselv og Bardu – og sørover til og med Lavangen.

Hausten 2018 hadde *Folkebladet* om lag 5500 digitale abonnentar. Papirutgåva hadde om lag 3900 abonnentar og kjem ut seks dagar i veka, måndag til laurdag. *Folkebladet* hadde totalt 16&nbsp;700 lesarar ein gjennomsnittsdag hausten 2018. Avisa satsar òg på TV, og lagar to TV-innslag kvar dag.

## Redaktørar
* Halvdan Kvernmo (1965–1968)
* Adrian Skogmo og Georg Prahl Harbitz (april til november 1968)
* Kjell A. Aarstein (november 1968 til januar 1969)
* Rolf Lofthus (1969–1971)
* Torstein W. Tengelsen (1972–1973)
* Jarle A. Larssen (1974–1987)
* Adrian Skogmo (1987–1989)
* Rolf A. Erstad (1989–1997)
* Steinulf Henriksen (1997)

## Kjelder


## Bakgrunnsstoff
* Offisiell nettstad
* Folkebladet TV
Assagai

**Assagai** er eit kastespyd av tre med fint smidd jernodd utan mothaker. Det blei brukt i det sørlege Afrika, blant anna av zuluar, som også hadde ein kortare type til nærkamp.

Ordet *assegai* eller *assagai* eravleidd frå arabisk *az-zaġāyah* eller berbisk *zaġāya*, 'spyd', gjennom gammalfransk *azagaie*, spasnk *azagaya*, italiensk *zagaglia* eller nederlandsk *assegaai*.

## Galleri

An African soldier or 'Askari' on guard duty at No. 23 Air School at Waterkloof, Pretoria, South Africa, January 1943. TR1262.jpg|Askarivakt ved ein alliert luftfartstreningsskule ved Waterkloof i Pretoria i Sør-Afrika i januar 1943
Zulu warrior.jpg|Zulumann med den kortare typen *iklwa*.


## Kjelder
Ishockey-VM 1979

**Verdsmeisterskapen i ishockey 1979** vart arrangert i Moskva i Sovjetunionen i tida frå 14. til 27. april 1979. Meisterskapen vart avvikla med gruppespel à fire lag i dei to gruppene, deretter gjekk dei to beste laga i gruppene vidare til eit meisterspel der alle laga møttest i to kampar før medaljestriden var avgjort. Laga som ikkje tok seg til meisterspelet, møttest like eins i to innbyrdes kampar i striden om å unngå nedrykk til B-pulja. 

Arrangørlandet Sovjetunionen vart verdsmeister etter å ha vunne alle seks kampane i sluttspelet. Tsjekkoslovakia tok sølv og Sverige kneip bronsen.

## Meisterspelet

## Nedrykksspelet

### Sovjetunionens meisterlag
Målvakter: Vladislav Tretjak, Vladimir Mysjkin 
Forsvarar: Valerij Vasiljev, Vladimir Lutsjenko, Gennadij Tsygankov, Vasilij Pervukhin, Zinetula Biljaletdinov, Sergej Babinov, Irek Gimajev, Sergej Starikov 
Løparar: Boris Mikhajlov, Valerij Kharlamov, Vladimir V. Petrov, Aleksandr Golikov, Vladimir Golikov, Jurij Lebedev, Viktor Zjlutkov, Sergej Kapustin, Helmuts Balderis, Sergej M. Makarov, Aleksandr V. Skvortsov, Aleksandr Jakusjev.

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:sv:Världsmästerskapet i ishockey för herrar 1979|Världsmästerskapet i ishockey för herrar 1979]]» frå ,  den 17. november 2019.*
Sergej M. Makarov

**Sergej Mikhailovitsj Makarov** () er ein russisk tidlegare ishockeyspelar frå Tsjeljabinsk som i tida 1978-91 vann åtte VM-gull og to OL-gull med Sovjetunionen sitt landslag i ishockey.

Høgrevengen Makarov vart verdsmeister med Sovjetunionen i 1978-79, 1981-83, 1986, 1989-90. og olympisk meister i 1984 så vel som i 1988. I tillegg var han med  om å vinne OL-sølv, VM-sølv og to VM-bronsar over dei 14 sesongane han spelte VM- og OL-kampar. Han noterte seg for 83 mål og 89 målpasningar i desse turneringane. Gjennom størstedelen av denne perioden danna han saman med Vladimir Krutov og Igor Larionov den verdskjende KLM-rekka.

Makarov spelte på Traktor Tsjeljabinsk frå 1976 til -78. Deretter var han CSKA Moskva-spelar i elleve år, åtte av åra vart han sovjetmeister med laget. Sidan var han aktiv på lag i National Hockey League i Nord-Amerika; 1989-93 i Calgary Flames og 1993-95. Han la opp i Dallas Stars i 1996.

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:de:Sergei Michailowitsch Makarow|Sergei Michailowitsch Makarow]]» frå ,  den 17. november 2019.*
Det finske herrelandslaget i fotball

**Det finske herrelandslaget i fotball** er det nasjonale fotballaget til Finland, og blir administrert av Finlands fotballforbund. Det finske fotballforbundet blei stifta i 1907, og blei medlem av FIFA i 1908. Landet har aldri deltatt i VM-sluttspel. Nasjonalstadion er Olympiastadion i Helsingfors.

## Spelarar
(Namn vart sist endra i november 2019.)

### Målvakter

*Lukáš Hrádecký
*Jesse Joronen
*Anssi Jaakkola

### Forsvarspelarar
*Joona Toivio
*Jukka Raitala
*Paulus Arajuuri
*Thomas Lam
*Juha Pirinen
*Sauli Väisänen
*Daniel O'Shaughnessy
*Leo Väisänen

### Midtbanespelarar
*Tim Sparv
*Rasmus Schüller
*Robin Lod
*Pyry Soiri
*Glen Kamara
*Joni Kauko
*Simon Skrabb
*Fredrik Jensen
*Robert Taylor

### Spissar

*Teemu Pukki
*Jasse Tuominen
*Rasmus Karjalainen

## Referansar
Angel's Egg

***Angels Egg*** er det fjerde studioalbumet til den progressive rockegruppa Gong, gjeve ut på Virgin Records i desember 1973.

Det vart spelt inn ved hjelp av Manor mobile studio i fellesheimen til Gong, Pavillon du Hay i Voisines i Frankrike og miksa i The Manor i Oxfordshire i England. Albumet vart produsert av «Gong under rettleiing av Giorgio Gomelsky».

*Angels Egg* er det andre albumet i trilogien *Radio Gnome Invisible*, etter *[[Flying Teapot]]* og før *[[You av Gong|You]]*. Trilogien dannar ein sentral del i Gong-mytologien. Den originale albumtittelen hadde ikkje ein apostrof i tittelen. 

Den originale vinylutgåva kom med eit hefte som i større grad forklarte mytologien, inkludert tekstar, ei ordliste og omtalte av karakterane i soga og bandmedlemmane. Denne utgåva hadde òg eit dobbeltfalsa omslag (som dei seinare utgåvene ikkje hadde). 

CD-utgåva på Virgin Records, og den seinare nyutgjevinga på Charly Records inneheld eit ekstra spor: «Ooby-Scooby Doomsday or The D-day DJ's Got the D.D.T. Blues», som endar med eit mannskorglissando (truleg ein parodi på Pink Floyd sin «Echoes»), og byrjar med «Ahhhh» og endar med «Chooo», som eit nys. 

## Innhald

Den instrumentale delen på slutten av «Sold to the Highest Buddha» vert omtalt som «6/8 sax» i plateomslaget, og vart eit eige stykke kalla «6/8» på *[[Gong Live Etc.]]* «Selene» er ein heilt annan song enn den med same tittelen på eit tidlegare Gong-album, *[[Camembert Electrique]]*.

Seinare CD-utgåver ha fleire bonusspor, inkludert demoversjonar. 

## Medverkande
Merk: Pseudonyma er valde ut av Daevid Allen og står oppført i plateomslaga. Dei verkelege namna er synt i parentes. 
* Shakti Yoni (Gilli Smyth) – kviskring frå verdsrommet
* T. Being esq. (Mike Howlett) – bass
* Sub. Capt. Hillage (Steve Hillage) – sologitar
* Hi T. Moonweed (the favourite) (Tim Blake) – synthesizer
* Pierre de Strasbourg (Pierre Moerlen) – trommer, vibrafon, marimba
* Mirielle de Strasbourg (Mireille Bauer) – klokkespel
* Dingo Virgin (Daevid Allen) – vokal, gitar

## Kjelder


**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Angel&#39;s Egg (album)|Angel&#39;s Egg (album)]]» frå ,  den 17. november 2019.* 
*** oppgav desse kjeldene:*

## Bakgrunnsstoff
*
Handball-EM 1996 for kvinner

**Europameisterskapen i handball 1996 for kvinner**, den andre i sitt slag, vart avvikla i tida 6. til 15. desember 1996 i Danmark.  Arrangørlandet sikra seg meisterpokalen etter finalesiger 25 – 23 mot Noreg. Austerrike tok bronsemedalje. 12 land var kvalifisert og deltok i turneringa.

### Turneringa
Meisterskapen vart arrangert med gruppespel à seks lag i to grupper. Deretter var det semifinalar med dei to beste laga i avdelingane, og til sist bronsefinale og finale. Turneringskampane fann stad i Brøndby, Fredericia, Herning og Vejle.

### Semifinalane
* Danmark – Tyskland 24 – 22
* Noreg – Austerrike 22 –20

## Finalen
Finalen fann stad i Herning framom 4&nbsp;500 tilskodarar. Noreg tok føringa og var oppe i firemålsleiing på 10 – 6, før Danmark kom tilbake og utlikna til pauseresultatet 10 – 10. Etter pause heldt det danske laget fram å skåre til det stod 13 – 10. Sidan jamna stillinga seg ut og laga fylgde kvarandre utover i omgangen. Fem minuttar før full tid gjekk Noreg opp i 22 – 21, men tre danske nettkjenningar snudde stillinga til 24 – 22 og til sist siger 25 – 23.

**Danmark** sine toppskårarar, Gitte Madsen og Anne Dorthe Tanderup, fann begge vegen til nettmauskane i fem angrep. Anja Andersen og Anette Hoffmann skåra kvar sine fire mål, Camilla Andersen og Janne Kolling kvar sine tre, og Tonje Kjærgaard fekk ei skåring. Susanne Munk Lauritsen og Lene Rantala var danske målvakter.

**Noreg**s finalelag omfatta målvaktene Heidi Tjugum og Annette Skotvoll, målskårarane Trine Haltvik (10), Kjersti Grini (4), Kari Solem (3), Susann Goksør (2), Kristine Duvholt (2), Sahra Hausmann (1), Mette Davidsen (1), Tonje Larsen, Janne Tuven og Kristine Moldestad. Jeanette Nilsen, Monica Vik Hansen, Ellen Thomsen og Silje Bolset deltok også i meisterskapen.

Ingen spelar vart utvist av dommarane, islendingane Stefan Arnaldsson og Rögnvald Erlingsson.

## Kjelder
*Rogalands Avis 16. desember 1996
Mike Howlett

**Michael John Gilmour Howlett** () er ein fijiansk musikar og prisvinnande produsent og lærar med base i Storbritannia og Australia.

Seint i 1960-åra var Howlett bassist i det australske popbandet The Affair. Gruppa reiste til England etterr rå ha vunne Hoadley's Battle of the Sounds og Howlett slo seg ned i London. I 1973 vart han med i den britiske progressiv rock-gruppa Gong, der han vart verande til 1977. 

Etter Gong skipa Howlett det kortvarige bandet Strontium 90, som bestod av han sjølv, Sting, Stewart Copeland og Andy Summers. Howlett var frontmann i bandet, som vart oppløyst då Summer slutta for å bli med Copeland og Sting i eit anna prosjekt, The Police. 

Nokre månader etter Strontium 90 var oppløyst, fekk Howlett saman studiobandet The Radio Actors, med Gong-kompisen Steve Hillage på sologitar og Sting på solovokal. Bandet gav berre ut ein singel, ,«Nuclear Waste» med «Digital Love», som kom ut på CD i 1995. 

I 1980-åra vart Howlett ein etterspurt produsent. Han produserte mange hitsinglar og album for leiande new wave-artistar som A Flock of Seagulls, The Alarm, China Crisis, Martha & the Muffins, Orchestral Manoeuvres in the Dark, Stephen Duffy, Gang of Four og Comsat Angels. Han produserte òg albumet *[[Secret Secrets]]* for Joan Armatrading i 1985.

Howlet var stundom med i Gong på ymse konsertar kring i verda. I 1993 starta han sitt eige plateselskap, Mauve, som gav ut album av Rafa Russo, Debbie Cassell og Jay Fisher. Frå  2005 til 2009 var Howlett styreformann i The Music Producers Guild (MPG).

Howlett tok doktorgrad i musikkproduksjon i 2009 og har halde foredrag i musikkteknologi ved fleire universitet. I 2009 vart han leiar for musikkavdelinga til Queensland University of Technology i Brisbane i Australia.

## Produsent

## Kjelder


**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Mike Howlett|Mike Howlett]]» frå ,  den 17. november 2019.* 
*** oppgav desse kjeldene:*

## Bakgrunnsstoff
*Offisiell nettstad
Cocktail

**Cocktail** er i dei fleste tilfelle ein isavkjølt, alkoholholdig blandingsdrikk. Vanlegvis inneheld ein cocktail éin eller fleire typar brennevin og ei eller fleire smakstilsetninger, som fruktjus, frukt, brus, sukker, honning, mjølk, fløyte og urter.

## Nokre kjende drinkar og cocktailar

* Appletini
* Bloody Mary
* Irish coffee
* Margarita
* Pjolter
* Vargtass

## Historie
Den tidlegaste kjende trykte bruken av ordet cocktail var i The Farmer's Cabinet 28. april 1803:

Den tidlegaste definisjonen av kva ein cocktail er, stammar frå 13. mai 1806 i utgåva av Balanse og Columbian Repository, ein publikasjon i Hudson i New York, som eit svar på spørsmålet, «Kva er ein cocktail?». 

Svaret var:

## Kjelder



**Denne artikkelen bygger på «[[:nb:Cocktail|Cocktail]]» frå ,  den 17. november 2019.*
Mireille Bauer

**Mireille Bauer** () er ein fransk perkusjonist og tidlegare medlem av Gong.

Gjennom kjærasten Pierre Moerlen arbeidde ho første gongen med Gong under innspelinga av *[[Angel's Egg av Egg|Angel's Egg]]* og *[[You av Gong|You]]* før ho vart med i bandet for fulltid. Ho slutta i bandet og vart med i progressiv rock/fusion-bandet Edition Speciale (1978-1979). På denne tida budde ho med Gong-bassisten Francis Moze.

I 1980-åra spelte ho i bandet til John Greaves i lag med François Ovide. Dei gifta seg seinare og fekk to barn. 

Ho arbeidde sidan med Art Zoyd i 1990-åra

## Kjelder


**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Mireille Bauer|Mireille Bauer]]» frå ,  den 17. november 2019.* 
*** oppgav desse kjeldene:* 
*Calyx-biografi