open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Visa Paralympic Hall of Fame

**Visa Paralympic Hall of Fame** er eit æresgalleri som vart skipa av Den internasjonale paralympiske komitéen (IPK).

30. august 2012 vart fire paralympiske utøvarar teken inn i den fjerde *Visa Paralympic Hall of Fame* under ein seremoni i London.

## Kriterium
Kvart andre år vert prisen tildelt paralympiske utøvarar eller trenarar som har gjeve framifrå suksess og viser god sportsånd, som frå og med den tredje utgåva er sponsa av VISA.

## Medlemmar

;2006
* Jouko Grip
* Ulla Renvall (trenar)
* Annemie Schneider 

;2008
* Connie Hansen 
* Claudia Hengst 
* Peter Homann 
* André Viger 
* Kevin McIntosh (trenar) 

;2010
* Tanja Kari 
* Chris Waddell 
* Rolf Hettich (trenar) 

;2012
* Louise Sauvage 
* Trischa Zorn 
* Roberto Marson 
* Frank Ponta 
* Chris Holmes

## Kjelder

## Fotnotar

## Bakgrunnsstoff

* Paralympic Hall of Fame  at IPC web site
* Paralympic Hall of Fame at IPC web site (old site)
* Multi-Medallists at Internet Archive web site
Nikopol i Ukraina

**Nikopol** (ukrainsk Ні́кополь; russisk Ни́кополь; gresk Νικόπολις, tyder Sigersbyen) er ein by i Ukraina i Dnipropetrovsk oblast, ved høgrebreidda av elva Dnepr, kring 100&nbsp;km sørvest for Dnipropetrovsk. Han har kring 120 000 innbyggjarar (2010) og er den tredje største byen i oblastet og blant dei 50 største i landet. Byen er eit senter for industri og samferdsel og ligg ved Kakhovkareservoaret.

Byen var tidlegare ein kosakkplass med namnet Nikitin Rog, og fekk bystatus og det noverande namnet sitt i 1782. I løpet av slutten på 1800-talet vart han ein viktig industriby. 

Grava til kosakkleiaren Ivan Sirko ligg i Nikopol.

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Nikopol, Ukraine|Nikopol, Ukraine]]» frå ,  den 16. september 2012.*  
 

## Bakgrunnsstoff
*Offisiell nettstad
Nikopol

**Nikopol** kan vise til:

*Byen Nikopol i Ukraina
*Nikopol rajon i Ukraina

*Byen og kommunen Nikopol i Bulgaria

* Nikopol Point i Antarktis
Slovjansk

**Slovjansk** (ukrainsk Слов'янськ; russisk Славянск, *Slavjansk*) er ein by aust i Ukraina, og det administrative senteret i Slovjansk rajon (distrikt) i Donetsk oblast. Han vart grunnlagd i 1676 og har kring 130 000 innbyggjarar. 

## Historie
I 1676 vart ei festning kalla **Tor** bygd ved samløpet mellom elvane Kazenyj Torets og Sukhyj Torets der dei dannar elva Toretselva, ei sideelv til Donets. Kort tid etter voks det opp ein by ved festninga. 

Det ligg fleire saltsjøar nær byen, så byen vart ein saltprodusent. På 1500-talet var saltproduksjonen hovudnæringa, men utover på 1700-talet vart det for dyrt og industrien vart lagt ned i 1782. 

I 1784 fekk byen namnet Slovjansk.

I dag er byen ein kurstad. 

## Bakgrunnsstoff
*  (russisk)/(ukrainsk)/(engelsk) Offisiell nettstad
Landås kyrkje

**Landås kyrkje** er ei kyrkje frå 1966 som står på Kanonhaugen på Landås i Årstad bydel i Bergen. Kyrkja er bygd i vifteform og er soknekyrkje for Landås kyrkjelyd.

## Kjelder
* Disnorge.no: Kirker i Hordaland fylke 

## Bakgrunnsstoff
* 
* 
* Nettsida til Landås kyrkjelyd
Slettebakken kyrkje

**Slettebakken kyrkje** er ei utradisjonelt utforma kyrkje frå 1970 som står på Slettebakken ved Tveitevatnet i Årstad bydel i Bergen. Kyrkja er soknekyrkje for Slettebakken kyrkjelyd i Fana prosti. Kyrkjebygget er ei listeført kyrkje og er godt synleg frå ei reise med Bybanen.

Kyrkja blei til etter at arkitekten Tore Sveram vann ei lokal tevling med forslag til utforming av ei ny kyrkje på Slettebakken. Tevlinga vart halden av Bergen arkitektforening i 1963. Tore Sveram var særleg inspirert av japanske Kenzo Tange som hadde teikna Mariakyrkja i Tokyo. Forslaget til Sveram vart rekna som radikalt, men fekk stønad frå kyrkjelyden på Slettebakken.

Kyrkja er bygd med eit 11 centimeter tjukt skaltak i betong. Sjølve kyrkjerommet blir dominert av mykje rå betong og metall som materiale og ei kraftig betongberesøyle til taket. Slettebakken kyrkje husar ein aktiv kyrkjelyd som driv mange aktivitetar.

## Kjelder
* Disnorge.no: Kirker i Hordaland fylke

## Fotnotar

## Bakgrunnsstoff
* 
*
Berdjansk

**Berdjansk** (ukrainsk Бердя́нськ, russisk Бердя́нск) er ein hamneby i Zaporizjzjia oblast (provins) søraust i Ukraina. Han er det administrative senteret i Berdjansk rajon (distrikt) og ligg på nordkysten av Azovhavet. Byen har kring 125 000 innbyggjarar. 

Berdjansk er i Ukraina kjend for hamna og industrien sin. Her ligg òg ein kurstad med gjørmebad og klimabehandling og har ei samanhengande badestrand på cirka 11 kilometer som tiltrekker seg mange turistar sommarstid, spesielt frå innlandet i Ukraina og frå Russland.

Byen vart grunnlagt i 1827 då fundamentet for ei ny hamn vart lagt. Han heitte då *Berdy*. Tre år seinare fekk byen namnet *Novo-Nogaisk* (Ny Nagoisk). I 1841 fekk byen det noverande namnet sitt etter elva Berda som renn ut i havet like ved. Mellom 1939 og 1958 heitte byen *Osypenko*, oppkalla etter den sovjetiske helten Polina Osypenko. Dette namnet er no brukt på ein av nabobyane, der Osypenko vart fødd. Osypenko var militær pilot og gjennomførte blant anna i 1938 den lengste samanhengande flyturen i verda til då.

Den mest kjende personen frå Berdjansk i dag er modellen og skodespelaren Olga Kurylenko, som blant anna er kjent som Bond-jente i filmen *[[Quantum of Solace]]*. Den belgiske proffsyklisten Igor Abakoumov er òg frå byen.

Berdjansk har tre venskapsbyar: Bielsko-Biala i Polen, Yambol i Bulgaria og La Seyne-sur-Meir i Frankrike.

## Kjelder


**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Berdyansk|Berdyansk]]» frå , og «[[:nb:|Berdjansk]]» frå  den 16. september 2012.*
Sievjerodonetsk

**Sievjerodonetsk** (ukrainsk Сєвєродонецьк, russisk Северодонецк, Severdonetsk, som tyder «Nord-Donetsk») er ein by i Luhansk oblast (provins) søraust i Ukraina. Byen er eit eige rajon (distrikt) oblastet og ligg ved elva Donets, kring 110 km nordvest for Luhansk. Byen har kring 120 000 innbyggjarar (2010). 

Sievjerodonetsk har fleire fabrikkar og kjemikalieprodusenten Azot ligg her. Det ligg ein innanriksflyplass nær byen.

Sievjerodonetsk ligg i regionen Donbass og har utvikla seg raskt.

## Folketalsutvikling
*1939 – 5 000 innbyggjarar
*1959 – 33 200 innbyggjarar
*1970 – 90 000 innbyggjarar
*1975 – 107 000 innbyggjarar
*1991 – 131 000 innbyggjarar
*2009 – 121 000 innbyggjarar

## Bakgrunnsstoff
*Offisiell nettstad (ukrainsk) 
* Byportal (russisk)
Altsjevsk

**Altsjevsk** (ukrainsk Алчевськ, russisk Алчевск) er ein by i Luhansk oblast (provins) aust i Ukraina. Han er ei eiga administrativ eining og ligg kring 45&nbsp;km frå provinshovudstaden Luhansk og like ved Perevalsk. Byen har kring 120 000 innbyggjarar (2004). Sidan 2014 har byen vore kontrollert av den såkalla folkerepublikken Luhansk.

Altsjevsk er eit av dei store industrisentra i Donbas og ein fjerdedel av all produksjon i oblastet skjer her. Hovudnæringa i byen er OJSC "Altsjevsk jern- og stålverk" og "Altsjevsk koks-kjemiske verk".

Byen vart kalla *Vorosjylovsk* (ukrainsk Ворошиловськ) frå 1931 til 1961 og så *Komunarsk* (ukrainsk Комунарськ) fram til 1991.

## Historie
Altsjevsk vart grunnlagd i 1895 då det vart oppretta eit jernverk og ein jernbanestasjon her kalla Juryjivka. I 1903 vart han kalla Altsjevsk til ære for ein lokal russisk oligark som døydde like før. 

22. januar 2006 braut fjernvarmesystemet i byen nesten heilt saman etter at ei undergrunnsleidning sprakk i det uvanlege kalde vêret (nesten -40 ºC). Som følgje av dette frøys og sprakk varmeutstyret i dei fleste bygnignane i Altsjevsk, og kring 60 000 innbyggjarar hadde berre elektriske omnar til hjelp. Eit par dagar seinare fraus kloakksystemet til på grunn av mangel på varmt vatn. Dei ukrainske styresmaktene måtte inn og hjelpe innbyggjarane i Altsjevsk frå å fryse og mange innbyggjarar vart evakuerte til varmare delar av Ukraina. I følgje guvernøren i Luhansk oblast var dette den verste menneskeskapte katastrofen i historia til det sjølvstendige Ukraina. 

## Bakgrunnsstoff
*Offisiell side
Storetveit kyrkje

**Storetveit kyrkje** er ei langkyrkje frå 1930 som ligg på Storetveit i Fana bydel i Bergen. Kyrkja er soknekyrkje for Storetveit kyrkjelyd i Fana prosti.

Tomta vart gjeven til kyrkja av eigaren av Storetveit gard, Wilhelm Mohr sr.. Byggjeprosessen vart finansiert av Odfjell-familien, og etter å ha vunne ei arkitekttevling om utforming av kyrkjebygget, vart arkitekten Ole Landmark. Kyrkja er i nygotisk stil, kledd i gråstein og kleberstein utvendig og tegelstein innvendig. Kyrkja er dekorert med fire store biletteppe, og inventaret er dels frå 1881, dels frå 1931.

Storetveit kyrkje vart vigsla den 30. november 1930 og Ole Landmark fekk Houens fonds diplom for kyrkja i 1932.

## Kjelder

* Disnorge.no: Kirker i Hordaland fylke
* *Bokmålswikipedia om Storetveit kirke og Houens fonds diplom.*

### Fotnotar

## Bakgrunnsstoff
*
Lysytsjansk

**Lysytsjansk** (ukrainsk Лисичанськ, russisk Лисичанск *Lisitsjansk*) er ein by i Luhansk oblast (region) søraust i Ukraina. Byen er eit eige  rajon (distrikt) i oblastet og ligg på høgrebreidda av elva Donets, kring 90&nbsp;km frå Luhansk. Byen har kring 105 000 innbyggjarar (2010). 

I lag med byane Sievjerodonetsk, Rubizjne, Kreminna dannar Lysytsjansk eit stort storbyområdet i Donetsbekkenet med til saman kring 350 000 innbyggjarar. 

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Lysychansk|Lysychansk]]» frå ,  den 16. september 2012.* 
*** oppgav desse kjeldene:*



## Bakgrunnsstoff
* Byportal
Jevpatoria

**Jevpatoria** er ein by på Krimhalvøya i Ukraina. Han ligg 65 km nord for Sevastopol. Byen har kring 125&nbsp;000 innbyggjarar (2011). 

Byen er ein bade- og kurstad og har ein næringsmiddelindustri. Byen har ein stor moské frå 1552 og ei gresk-ortodoks domkyrkje.

## Historie
Byen vart grunnlagd som ein gresk koloni på 500- eller 400-talet f.Kr., og vart erobra av Mithradates VI Evpator av Pontos, som byen fekk namnet sitt etter, i første hundreåret f.Kr. Byen kom så under romarar, austromarar og gotarar. I mellomalderen vart byen under namnet Gözleve hamneby for Krim-khanatet, og var den nest største byen på Krim etter hovudstaden til tatarkhanen, Bakhtsjisaraj.

Frå slutten av 1700-talet vart Jevpatoria den viktigaste tilhaldsstaden for karaittane på Krim. Karaittane var ei jødisk sekt med utspring i Mesopotamia på 700-talet. Dei kom til Krim frå Egypt og Palestina på 1200-talet som følgje av det første krosstoget.

## Merknadar

## Kjelder

*Jevpatorija. I *[[Store norske leksikon]]*.
----
**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Yevpatoria|Yevpatoria]]» frå ,  den 16. september 2012.*  

## Bakgrunnsstoff
* Yevpatoriya Biletgalleri   (russisk)
Pavlohrad

**Pavlohrad** (ukrainsk Павлогра́д) er ein industriby aust i Ukraina i Dnipropetrovsk oblast og har kring 120 000 innbyggjarar. Elvane Vovtsja, Hnizdka og Kotsjerha renn gjennom Pavlohrad. 

I 1930 var det eit opprør mot sovjetstyret i Pavlohrad. Det var eit stort jødisk samfunn i Pavlohrad før 1941, som vart grunnlagd i 1780. Byen vart øydelagd under nazi-okkupasjonen i 1941.

## Kjelder


**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Pavlohrad|Pavlohrad]]» frå ,  den 16. september 2012.*  


## Bakgrunnsstoff

*
Uzjhorod

**Uzjhorod** (ukrainsk Ужгород) er ein by vest i Ukraina, ved grensa til Slovakia og nær grensa til Ungarn. Han er det administrative senteret i Zakarpattja oblast (region), og i Uzjhorodskyj rajon (distrikt) i oblastet. Byen har kring 110 000 innbyggjarar.

Byen har eit stort og viktig universitet, ein Škoda-fabrikk og eit slott. Sidan byen ligg nokre kilometer frå den slovakiske og ungarske grensa er han eit populært turistmål.

Den største folkegruppa i Uzjhorod er hovudsakleg ukrainarar, men det er òg mange etniske ungararar i byen. Ungarsk blir difor ofte brukt. Uzjhorod har ungarsk konsulat.

Før første verdskrigen tilhøyrde Uzjhorod den ungarske delen av Austerrike-Ungarn. I mellomkrigstida tilhøyrde byen Tsjekkoslovakia. Ein kort periode var byen hovudstaden i Den ukrainske karpatske republikken, som vart leia av den lokale ukrainsk presten Avhustyn Volosjin. Etter Sovjetunionen sigra i andre verdskrigen tok Stalin området frå Tsjekkoslovakia og sameinte det med resten av Den ukrainske sovjetiske sosialistrepublikken.

## Klima
Uzjhorod har eit fuktig kontinentalklima (Köppen si klimaklassifisering: *Dfb*), nær grensa til maritimt klima (Cfb) med kjølige til kalde vintrar og varme somrar. Januar er den kaldaste månaden med ein middeltemperatur på -1,7 °С medan den varmaste er juli med ein middeltemperatur på 20,9 °С. Den lågaste temperaturen som er målt er -28,2 °С og den høgaste temperaturen er 38,6 °С. Middelnedbøren er 748&nbsp;mm i året, som er jamt fordelt utover året, sjølv om det kjem mest nedbør om sommaren. I snitt får Uzjhorod 1950 soltimar i året.


## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Uzjhorod|Uzjhorod]]» frå ,  den 16. september 2012.* 

## Bakgrunnsstoff
* Offisiell nettstad
Jenakijeve

**Jenakijeve** (ukrainsk Єнáкієве; russisk Ена́киево, **Jenakijevo**) er ein by i Donetsk oblast (provins) aust i Ukraina. Byen ligg ved elva Krynka kring 60 km frå Donetsk. Sidan 2014 har byen vore kontrollert av den såkalla folkerepublikken Donetsk.

Jenakijeve er eit viktig regionssenter for kolgruvedrift, metallurgi, kjemikalieproduksjon og annan produksjon. Den utdaterte industrien i byen har ført til ulukker som gasseksplosjonen i juni 2008 i ei av kolgruvene i Jenakijeve. 

Jenakijeve vart grunnlagd i 1898 då fleire arbeidsbusetnader kring Peter jerk- og stålverk, vart samla til ein enkelt busetnader som fekk namn etter Fjodor Jenakijev. Dei første kolgruvene vart bygde alt i 1883. Busetnaden fekk bystatus i 1925. 

I Jenakijeve ligg ein av dei eldste metallurgiske fabrikkane i Ukraina - Jenakijeve jern- og stålverk. 

Byen har like over 100 000 innbyggjarar. Kring 14 % av innbyggjarane har ukrainsk som morsmål, medan resten snakkar russisk. Byen er kjend som fødestaden til president i Ukraina, Viktor Janukovytsj.

## Bakgrunnsstoff
* Uoffisiell nettstad
Paralympiske vinterleikar 1994

**Paralympiske vinterleikar 1994**, offisielt **Dei 6. Paralympiske vinterleikane**, vart halden frå 10. til 19. mars 1994 på Lillehammer i Noreg. Dette var fyrste gong Dei paralympiske vinterleikane og Dei olympiske vinterleikane vart arrangert på same stad. Dei Paralympiske vinterleikane i 1994 var dei fyrste vinterleikane som vart organisert av Den internasjonale paralympiske komitéen (IPK).

## Nasjonar

## Sjå òg
* Vinter-OL 1994

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:1994 Winter Paralympics|1994 Winter Paralympics]]» frå ,  den 16. september 2012.*  
 
*
Kamjanets-Podilskyj

**Kamjanets-Podilskyj** (ukrainsk Кам’янець-Подільський, armensk Կամիանեց-Պոդոլսկի, polsk *Kamieniec Podolski*) er ein by ved elva Smotrytsj vest i Ukraina, nordaust for Tsjernivtsi.

Han var tidlegare det administrative senteret i Khmelnytskyj oblast, men er i dag det administrative senteret i Kamjanets-Podilskyj rajon (distrikt) i oblastet. Byen har like over 100 000 innbyggjarar (2011).

Byen vart nemnt allereie i 1106. Frå 13. til 1700-talet opplevde Kamenets både oppgangstider og blomstring. Frå 1373 til 1430 var byen ein del av Storhertugdømet Litauen, deretter var ein bortsedd frå ein kort periode i tida 1672 til 1699 under tyrkisk-tatarar under Polen. Frå 1772 kom Kamenets under innverknad frå Det russiske keiserdømet. I 1918 vart det første ukrainske universitet etablert i byen. Like etter første verdskrigen vart byen i 1919 sete for den mellombels ukrainske nasjonalregjeringa. I 1922 vart byen saman med resten av Ukraina ein del av Sovjetunionen.

Under andre verdskrigen leid òg denne byen sterkt under krigshandlingane, undertrykkinga og holocaust. Før den tyske okkupasjonen var kring 40 % av innbyggjarane i byen jødar. Etter krigen vart byen gjenoppbygd og er i dag ein del av den sjølvstendige staten Ukrania.

## Sjå òg
* Slaget ved Kamjanets-Podilskyj

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Kamianets-Podilskyi|Kamianets-Podilskyi]]» frå ,  den 16. september 2012.*  

## Bakgrunnsstoff
*
Kostjantynivka

**Kostjantynivka** (ukrainsk Костянтинівка, russisk Константиновка) er ein industriby i Donetsk oblast (provins) aust i Ukraina, ved Krivoj Torets, senteret i Kostjantynivka rajon (distrikt). Han vart i sovjettida utvikla til eit stort senter for produksjon av jern, sink, stål og glas. Byen har like under 100 000 innbyggjarar. 

## Historie
I 1870 vart Kostjantynivka grunnlagd av landeigaren Nomikossov som bygde ein busetnad til hære for den eldste sonen hans, Kostjantyn. På byrjinga av 1900-talet utvikla Kostjantynivka seg til ein industribusetnad og fekk bystatus i 1932. 

## Bakgrunnsstoff
Khrustalnyj

**Khrustalnyj** eller **Krasnyj Lutsj** er ein by i Luhansk oblast (provins) søraust i Ukraina. Byen har kring 90 000 innbyggjarar (2005). Sidan 2014 har byen vore kontrollert av den såkalla folkerepublikken Luhansk.

## Historie
Byen vart grunnlagd som **Krindatsjovka** på slutten av 1800-talet og fekk namnet Krasnyj Lutsj ('raud bjelke') i desember 1920. Han fekk bystatus i 1926. Byen vart eit viktig senter for kolgruvedrift i Donetsbekkenet.

Byen var under tysk okkupasjon frå juni 1942 til september 1943. Jødar som budde her og andre offer, som kommunistar, blei drepne og kasta ned i Bogdan kolgruve. Totalt blei rundt 2&nbsp;000 menneske drepne.

I januar 1965 hadde byen eit folketal på 101 000.
I januar 1989 var folketalet 113 278. Byen haddde ei viktig rolle i kolgruvedrift, med fleire industrianlegg og ein jernbanestasjon.

I januar 2013 var folketalet i byen 82 765.

Sidan våren 2014 har byen vore kontrollert av den sjølverklærte Folkerepublikken Luhansk.

Under avkommuniseringslovar vedtekne i Ukrain blei byen omdøypt til Khrustalnyj av det ukrainske parlamentet den 12. mai 2016. Omnemninga fekk ikkje praktisk tyding, ettersom byen ikkje var under ukrainsk kontroll.

## Folketsetnad
Ved folketeljinga i 2001 var innbyggjarane fordelt på følgjande folkegrupper:

;Ethnicity
* Ukrainarar: 49,2 %
* Russarar: 46,1 %
* Kviterussarar: 1,1 %

;Språk
*Russisk: 87,8 %
*Ukrainsk: 10,4 %
*Armensk: 0,2 %
*Kviterussisk: 0,1 %

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Krasnyi Luch|Krasnyi Luch]]» frå ,  den 16. september 2012.* 
*** oppgav desse kjeldene:*
Konotop

**Konotop** (ukrainsk Конотоп ) er ein by nord i Ukraina i Sumy oblast. Konotop er senteret i Konotop rajon (distrikt) og ligg kring 129&nbsp;km frå Sumy. 

Konotop flybase ligg ved byen. Konotop er ei dag eit viktig senter for maskinbygging, samt eit trafikknutepunkt. Byen har trikk og er den minste byen i landet med eige trikkesystem. 

## Historie
På byrjinga av 1600-talet var ukrainske kosakkar dei første som slo seg ned i området. Busetnaden vart først nemnd i 1634 i forskjellige dokument som Novoselitsa. I 1642 vart det bygd ei polsk festning på staden kalla opp etter elva Konotopka. Truleg forsvann elva og ei anna festning, Jezutsj, vart bygd. Festninga vart viktig i kampane mot storfyrstedømet Moskva. Somme historikarar meiner at Konotop var busett sjølv før den tatar-mongolske invasjonen. Ei segn seier at mange av hestane og soldatane til eit tatarisk kavaleri drukna i myrområde kring byen og at det er derfor området har namnet Konotop, der *kon* tyder hingst og topat tyder å drukne.

I 1659 fann slaget ved Konotop stad nær byen, der polakkar krimtatarar og ukrainske kosakkar leia av Ivan Vyhovsky slo ein russisk-ukrainsk styrke. I 1782 fekk Konotop bystatus. 

## Geografi
### Klima



## Bakgrunnsstoff
* Offisiell nettstad
Kadijivka

**Kadijivka** (ukrainsk Кадіївка og russisk Кадиевка) eller **Stakhanov** (Стаханов) er ein by i Luhansk oblast (provins) aust i Ukraina. Byen er eit eige rajon (distrikt) i oblastet. Sidan 2014 har byen vore kontrollert av den såkalla folkerepublikken Luhansk.

Byen har kring 80 000 innbyggjarar (2011).
Økonomien i byen er basert på bygging av jernbanevogner, eit ferrolegeringsverk og kolgruvedrift.

## Historie og namn
Før 1937 og frå 1940 til 1978 heitte byen **Kadijevka** (russisk Кадиевка) eller ukrainsk **Kadijivka** (ukrainsk Кадіївка). Han fekk namnet «Stakhanov» etter den sovjetiske gruvearbeidaren Aleksej Stakhanov, som starta karrieren sin her. Frå 1937 til 1940 hadde byen namnet «Sergo» (ukrainsk Серго). Ukrainske styresmakter endra i 2016 namnet på byen fra Stakhanov til Kadijivka, men styresmaktene i folkerepublikken Luhansk godtok ikkje dette.

Ein arbeidsleir for tyske krigsfangar vart oppretta her under andre verdskrigen.

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Stakhanov, Ukraine|Stakhanov, Ukraine]]» frå ,  den 16. september 2012.* 
*** oppgav desse kjeldene:*
Oleksandria

**Oleksandria** (ukrainsk Олександрія, russisk Александрия, *Aleksandria*) er ein by i Kirovohrad oblast (provins) sentralt i Ukraina. Han er det administrative senteret i Oleksandrijiskyj rajon (distrikt). Byen har litt over 90 000 innbyggjarar og med landsbyar i rajonen er det totalt litt over 100 000 innbyggjarar.

## Historie
Byen vart grunnlagd i 1754 som busetnaden *Usovka* (russisk Усовка, ukrainsk Усівка) og har hatt namnet Oleksandria sidan 1784. Han var senter for eit ukrainsk bondeopprør i 1919 leia av Ataman Grigorijev.

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Oleksandriia, Kirovohrad Oblast|Oleksandriia, Kirovohrad Oblast]]» frå ,  den 16. september 2012.*
Uman i Ukraina

**Uman** (ukrainsk Умань) er ein by i Tsjerkasy oblast (provins) sentralt i Ukraina, aust for Vinnytsia. Byen ligg ved breidda av elva Umanka og er det administrative senteret i Uman rajon (distrikt). For ukrainarane er Uman kjend for skildringa av haidamakopprøra i det lengste diktet til Taras Sjevtsjenko, *Haidamaky* (1843).

## Historie

Opphavet til byen er uklart, men han er særs gammal. Han er kjent frå 1616 då tatarane bygde eit forsvarsanlegg i byen og eit framtredande kossakregiment vart stasjonert i byen. I åra 1670–1674 var byen militært hovudkvarter for den delen av Ukraina som ligg på vestsida av Dnepr. Folketalet steig utover på 1600-talet då byen var ein del av Polen og han fekk byrettar i 1616 og i 1629 hadde den 6&nbsp;000 innbyggjarar. I 1706 fekk han Magdeburgrettar.

I 1802 vart den storslåtte Sophienpark opna, anlagt av den polske greven Stanislaw Potocki og ingeniøren Ludwig Metzel, inspirert av dei engelske landskapsparkane. Parken har namn etter den greske hustrua til Potocki.

Under andre verdskrigen var det rett ved byen eit større slag mellom det tyske Wehrmacht og den raude armeen 15. juli–8. august 1941 der ei tysk pansergruppe rykte aust mot den austlege svingen av Dnepr og rundt 100&nbsp;000 sovjetiske krigsfangar i ein stor knipetangsmanøver. Etter den tyske erobringa av byen vart over 14&nbsp;000 jødar deporterte frå byen. Frå byrjinga av 1990-talet har byen vorte ein jødisk valfartsstad då grava til den sentrale rabbinaren Nachmann ligg her.

## Næringsliv

Hovudnæringa i byen er maskinindustri og farmasøytisk industri. Uman ligg sentralt kommunikasjonsmessig der motorvegane Kiev – Odessa og Vinnytsia – Kropyvnytskyj kryssar kvarandre.

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Uman|Uman]]» frå , og «[[:nb:Uman (Ukraina)|Uman (Ukraina)]]» frå  den 16. september 2012.* 
*** oppgav desse kjeldene:*

## Bakgrunnsstoff
*  Uman informasjonsportal (ukrainsk)
Sjostka

**Sjostka** (ukrainsk og russisk Шостка) er ein by i Sumy oblast nordaust i Ukraina. Byen har kring 85 000 innbyggjarar (2004). Han ligg ved elva Sjostka, ei sideelv til  Desna, som han har fått namnet sitt frå. Sjostka er eit industrisenter for kjemiakaliar og mjøleprodukt.

## Historie

Sjostka vart grunnlagd som ein landsby på byrjinga av 1600-talet for ukrainske kosakkar. I 1739 vart det grunnlagde ein krutfabrikk her. Sidan den gong var Sjotska ein av dei viktigaste leverandørane av krut til Det russiske imperiet. I 1893 vart byen knytt til jernbanenettverket. Sjostka fekk byrettar i 1920. I 1931 vart det bygd ein filmfabrikk i Sjostka, som var ein av dei viktigaste leverandørane av film i Sovjetunionen. 

## Bakgrunnsstoff
*  Ein nettstad om Sjostka (russisk)
Brovary

**Brovary** (ukrainsk Бровари) er ein by i Kiev oblast (provins) nord i Ukraina, og ein austleg forstad til Kiev. Han er administrasjonssenter i Brovarskyj rajon (distrikt). Brovary er ein gammal by, først nend i 1630. Namnet er ukrainsk for bryggeri. 

Byen vart kjend i 2000 då ei bustadblokk vart treft av ein bakke-til-bakke-missil, som vart skote opp frå ein skytebane i nærleiken og gjekk feil veg. Tre personar omkom. 

I dag er Brovary eit senter for skoproduksjon og idrett. Fleire ukrainske idrettstjerner har starta karrierane sine her. 

## Kjelder


**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Brovary|Brovary]]» frå ,  den 16. september 2012.* 


## Bakgrunnsstoff

*
Izmajil

**Izmajil** (ukrainsk Ізмаї́л; russisk og bulgarsk Измаил; rumensk *Ismail *eller* Smil*; tyrkisk *İşmasıl *eller* Hacidar*; polsk *Izmaił*) er ein historisk by ved Donau sørvest i Ukraina. Byen er det administrative senteret i Izmajil rajon (distrikt) i Odessa oblast (provins) og den største ukrainske hamnebyen ved Donau. Byen er eit senter for matproduksjon og eit populært regionalt turistmål . Den ukrainske marinen og Den ukrainske kystvakta har begge basar her. 

Byen har i dag kring 75 000 innbyggjarar (2012). 

## Historie

Byen vart bygd av genovesiske handelsmenn på 1200-talet. Første gongen byen vart nemnt, var det under namnet *Şmil*, oppkalla etter ein tyrkisk storvisir.

På midten av 1400-talet tilhøyrde byen Moldavia, men i 1484 kom han under osmansk tyrkisk herredøme. I 1770, etter å ha vorte angripen av Russland, vart byen forskansa så sterkt at sultanen uttalte han var ein by som ikkje kunne erobrast av nokon hær. Men russarane greidde å ta byen i 1790 (under den russisk-tyrkiske krigen (1787–1792)). Denne sigeren vart temaet for den første nasjonalsongen til Russland, «Rom pobedy razdavajsia!» Ved slutten av krigen vart Izmail gjeve tilbake til Det osmanske riket. Men russarane tok byen att i 1809. Ved Bukaresttraktaten vart heile Bessarabia som Izmajil var ein del av, overteke av Russland. Då Russland tapte Krimkrigen, vart området gjeve til Moldavia. Seinare vart byen ein del av Donaufyrstedømma (Valakia og Moldavia). Då Donaufyrstedømma vart sameint med Transilvania i 1918, vart Izmail ein del av Romania. Byen var rumensk til 1940 då Sovjetunionen overtok. I 1941 vart Bessarabia igjen okkupert av rumenarane. Då andre verdskrigen slutta, vart Izmajil igjen ein del av Sovjetunionen. Sidan august 1991 er Izmail ein del av den sjølvstendige republikken Ukraina.

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Izmail|Izmail]]» frå , og «[[:nb:Izmail|Izmail]]» frå  den 16. september 2012.*  

## Bakgrunnsstoff
*Offisiell nettstad
Bakhmut

**Bakhmut** (ukrainsk Бахмут) er ein by i Donetsk oblast i Ukraina. Han er det administrative senteret i Bakhmutskij rajon. Han ligg ved elva Bahmutka kring 89&nbsp;km frå Donetsk. Byen hadde kring 80 000 innbyggjarar i 2005.

## Historie
Det er spor etter etter ein busetnad her frå 1557, men byen vart offisielt grunnlagd i 1571 og er kalla opp etter elva han ligg ved. Busetnaden starta opphavleg som ein grenseovergang og vart seinare eit festningsverk. I 1701 gav Peter I ordre om å byggje eit fort her og kalle byen Bakhmut. Fortet stod ferdig i 1703. Hausten 1705 erobra kosakkar leia av Ataman Kondrat Bulavin saltgruvene i Bakhmut salt, som seinare fekk byen til å bli eit av sentera for Bulavinopprøret og dei heldt byen til mars 1708. I 1783 fekk Bakhmut bystatus. I 1876 vart det oppdaga fleire saltførekomstar og det vart raskt bygd fleire gruver. I 1924 vart namnet på byen endra til Artemivsk, til ære for Artem, ein russisk bolsjevik som budde og arbeidde i byen dei første åra av revolusjonen. Namnet blei endra attende til Bakhmut i 2016.

### Den andre verdskrigen
Byen var okkupert av tyskarane frå 31. oktober 1941 til 9. mai 1943.

### Den russiske invasjonen 2022
Under den russiske invasjonen av Ukraina 2022 vart Bakhmut utsett for harde, langvarige kampar. Bakhmut vart omtala som 'kjøtkverna' av di dei harde kampane med titusenvis av ukrainske og russiske soldatar som kjempa om byen. Sentralt på russisk side stod Wagnergruppa i kampen om Bakhmut. Sjølv om byen ikkje hadde noko strategisk militær fordel, ville det å sigre vere av stor symbolsk verdi.

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Bakhmut|Artemivsk]]» frå ,  den 16. september 2012.* 
*** oppgav desse kjeldene:*

## Bakgrunnsstoff

*
Forskingsdagane

**Forskingsdagane** er ein nasjonal, årleg festival i regi av Noregs forskingsråd. 

Mottoet for festivalen er å skape begeistring og forståing for forsking. Under festivalen blir  forsking i praksis demonstrert for ulike målgrupper. Festivalen blir halde kvart år i veke 38 og 39. 2012 er attande året på rad festivalen går av stabelen. I 2012 varar den frå 19. til 30. september. Dei aller fleste arrangementa er gratis og opne for alle.

Bidragsytarane er universitet, høgskolar, forskingsinstitutt, biblioteke, museum og næringsliv som ønskjer å formidle til eit breitt publikum. Det er registrert om lag 200 arrangørar totalt. Det nasjonale sekretariatet for festivalen er ein del av Kommunikasjonsavdelinga i Noregs forskingråd og legg tilrette, koordinerer og lagar blest rundt arrangementa ved alle einskildinstitutsjonane. I tillegg står sekretariatet for ein del nasjonale arrangement som f.eks. opningsarrangement og nasjonal finale i Forskar grand prix. Sekretariatet hadde i 2012 2,5 årsverk.

## Årlege tema og slagord

Forskingsdagane er til for alle fag og alle forskingsfelt, men har sidan 2003 fokusert ekstra på eit overordnet tema kvart år. Tema blir bestemt av Forskingsrådets leiarmøte:

* 2003 – Helse: *Kunsten å overleve*
* 2004 – Innovasjon og nyskaping: *På sporet av framtida*
* 2005 – Fysikk og design: *Umoglege moglegheiter*
* 2006 – Etikk: *Med viten og vilje*
* 2007 – Polaråret: *Tampen brenn*
* 2008 – Miljøvennlig energi: *Gjennom ild og vatn*
* 2009 – Berekraft og evolusjon*: Kunsten å overleve*
* 2010 – Forskingas verktøy: *Vegen til viten*
* 2011 – Kjemi: *Magisk og logisk*
* 2012 – Samfunn: *Den menneskelege faktor*
* 2013 – Hav og vann: *Eit hav av hemmelegheiter*
* 2014 – Kommunikasjon: *Rom for store tankar*
* 2015 – Mat *Svolten?*
* 2016 – Grenser *Utan grenser*
* 2017 – Verdiar: *Kva gjer noko verdfullt?*
* 2018 – Oppvekst: *Verdas største eksperiment: Å vekse opp med internett*
* 2019 – Miljø: K*va gjer forskarane og kva kan vi gjere?*
* 2020 – Hjernen
## Kjelder

* 

## Bakgrunnsstoff
*
Mukatsjevo

**Mukatsjevo** eller **Mukatsjeve**  (ukrainsk Мукачево, Мукачеве) er ein by i Latoricadalen i Zakarpattja oblast (provins), sørvest i Ukraina. Byen har kring 95&nbsp;000 innbyggjarar (2008).

Byen er no ein endestasjon langs ein jernbane. Her vert det produsert øl, vin, tobakk, mat, tekstilar, tømmer og møblar. Under den kalde krigen låg Mukatsjevo flybase her.

## Historie
Frå 800-talet til 1000-talet var Mukatsjevo truleg ein del av Kiev-riket. I 1018 vart Mukatsjevo erobra av ungararane og vart eit maktsenter for dei ungarske kongane. I 1397 gav kong Sigismund av Ungarn byen til den rutenske prinsen Theodor Koriatovitsj, som flytta mange rutenarar her. På 1400-talet blømde byen og han vart eit handelssenter i regionen. I 1445 vart byen ein ungarsk fri keisarby. Han fekk òg Magdeburgrettar.

På 1500-talet vart Mukatsjevo ein del av fyrstedømet Transilvania. Anti-Habsburgske opprør fann stad frå 1604 til 1711 i dette området og det som i dag er Slovakia. Det vart oppretta eit gymnas her i 1646. Seint på 1700-talet kom byen under austerriksk kontroll som ein del av Kongedømet Ungarn. Det busette seg òg mange tyskarar i området. Palanokborga i byen vart eit europeisk politisk fengsel etter storminga av Bastillen. I 1821-1823 sat den greske nasjonalhelten Alexander Ypsilanti fengsla i Palanokborga.

I 1919 vart området Karpatisk Rutenia, som byen låg i, innlemma i Tsjekkoslovakia. I november 1938 vart ein del av området som tidlegare hadde høyrt til kongedømet Ungarn gjeve attende til Ungarn. Mukatsjevo var då den einaste byen i Ungarn med ein jødisk majoritet, fram til 1944 då alle jødane vart deporterte til Auschwitz av nazistane. Mot slutten av 1944 storma den raude armeen Karpatisk Rutenia. Først vart området gjeve attende til Tsjekkoslovakia, før det vart ein del av Sovjetunionen som følgje av ein avtale mellom dei to landa seinare i 1945. Sovjetunionen byrja å kaste ut ungarane i byen. I 1945 vart byen ein del av Ukrainske SSR.

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Mukachevo|Mukachevo]]» frå ,  den 16. september 2012.* 
*** oppgav desse kjeldene:*

## Bakgrunnsstoff
* mukachevo.net - Mukatsjevo byportal
Pentti Nikula

**Pentti Kustaa Nikula** () var ein finsk friidrettsutøvar frå Somero som tevla i stavsprang. Han var den aller fyrste som hoppa over fem meter i stavstavsprang. Men sidan rekorden vart sett innandørs i ein hall, vert USA-amerikanaren Brian Sternberg rekna som den fyrste femmetershopparen, då denne var den fyrste stavhopparen som overskreid høgda i friluft.

## Aktiv
Innføringa av glasfiberstaven førte frå 1961 til at det vart sett ei rad verdsrekordar i stavsprang. 22. juni 1962 forbetra Nikula i Kauhava verdsrekorden i stavhopp til 4,94 meter, ein centimeter over US-amerikanaren Dave Tork sin gamle verdsrekord.

Under EM 1962 i Beograd, midt i september månad, vart Nikula europameister med 4,80 meter, framom Rudolf Tomášek frå Tsjekkoslovakia og sin eigen landsmann Kauko Nyström, begge med  4,60 meter. Også på fjerdeplassen kom ein finne, Risto Ankio med 4,55 meter.

Den 2. februar 1963 i Pajulahti hoppa Nikula som det fyrste menneske over femmeterslista, deretter gjekk han over 5,05 meter i tredje forsøk. Nikula la så på til 5,10 meter og svinga seg over i sitt fyrste forsøk. 
Dermed var hallrekorden i verda 16 centimeter over utandørs verdsrekord. Utandørsekorden vart i april 1963 forbetra til nøyaktig fem meter av Brian Sternberg. Nikula forbetra sjølv sin utandørs-rekord til 5,00 meter i Björneborg, ein månad etter Sternberg. Gjennom 1963-sesongen vart utandørsverdsrekorden forbetra fleire gongar, fyrst av Sternberg til 5,08 m, før John Pennel tok over med 5,13 meter og til sist 5,20 m.

Nikula vart finsk meister i stavhopp i 1962 og 1964. I OL 1964 vart han nummer sju og la deretter opp.

### Medaljar og plasseringar i diskoskast i internasjonale meisterskap
*EM 1962 i Beograd: Gullmedalje – 4,80 m, framom Rudolf Tomášek
*OL 1964 i Tokyo: Nr 7 – 4,90 m

## Bakgrunnsstoff

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Pentti Nikula|Pentti Nikula]]» frå , den 16. september 2012.*  
**Denne artikkelen bygger på «[[:fi:Pentti Nikula|Pentti Nikula]]» frå , den 16. september 2012.*
EM i friidrett 1962

**Europameisterskapen i friidrett 1962** vart avvikla i Beograd i tida 12. &ndash; 16. september 1962. Gjennom meisterskapen vart det tevla i 24 øvingar for menn, og tolv øvingar for kvinner.

Under meisterskapen vart det sett *ein* ny verdsrekord, medan to verdsrekordar vart tangerte. Tamara Press, som representerte Sovjetunionen, sette ny verdsrekord i kulestøyt med eit støyt på 18,55 meter. Italienaren Salvatore Morale tangerte verdsrekorden på 400 meter hekk med tida 49,2 sekundar, medan sovjetiske Marija Itkina  tangerte verdsrekorden på 400 meter med 53,4 sekundar.

Vidare vart det sett tre europarekordar. Ungararen Gyula Zsivótzky nådde 69,64 m i sleggjekast og Gerda Kraan frå Nederland sprang 800 meter på tida 2.02,8. Polen sitt kvinnelag på 4x100 meter stafett forbetra europarekorden til 44,5 sekundar.

Odd Bergh stod for den beste norske prestasjonen då han vart nummer sju i tresteghopp med 15,52 meter. Józef Szmidt frå Polen vann øvinga då han hoppa 16,55 m.

## Menn
### 100 m

### 200 m

### 400 m

### 800 m




### 1500 m




### 5000 m




### 10&nbsp;000 m




### Maraton




### 110 meter hekk




### 400 m hekk




### 3000 m hinder




### 4 × 100 m stafett




### 4 × 400 m stafett




### 20 km kappgang




### 50 km kappgang




### Høgdehopp




### Stavhopp




### Lengdehopp




### Tresteghopp




### Kulestøyt




### Diskoskast




### Sleggjekast




### Spydkast




### Tikamp


Poengverdi frå 1952

## Kvinner
### 100 m




### 200 m




### 400 m




### 800 m




### 80 meter hekk




### 4 × 100 m stafett




### Høgdehopp




### Lengdehopp




### Kulestøyt




### Diskoskast




### Spydkast




### Femkamp




## Medaljetabell

## Kjelder


**Denne artikkelen bygger på «[[:de:Leichtathletik-Europameisterschaften 1962|Leichtathletik-Europameisterschaften 1962]]» frå ,  den 16. september 2012.*  
**Denne artikkelen bygger på «[[:de:Leichtathletik-Europameisterschaften 1962/Medaillenspiegel|Leichtathletik-Europameisterschaften 1962/Medaillenspiegel]]» frå ,  den 16. september 2012.*
Sodankylä

**Sodankylä** (nordsamisk **Soađegilli**) er ein kommune i landskapet Lappland i Finland. I Sodankylä bur det rundt   menneske, flatevidda er &nbsp;km².

Den nordlege delen av Sodankylä høyrer til samane sitt busetnadsområde. Nordsamisk er offisielt språk ved sida av finsk i dette området. Talet på samisktalande i Sodankylä var i 2009 berre 116 personar.
Drohobytsj

**Drohobytsj** (ukrainsk Дрогóбич, polsk *Drohobycz*) er ein by som ligg ved samløpet mellom elvane Tysmenytsia og Seret i Lviv oblast (provins), vest i Ukraina. Byen har kring 80 000 innbyggjarar (2010), medan storbyområdet har litt over 100 000 innbyggjarar. Dei fleste tilhøyrer den ukrainske gresk-katolske kyrkja, men det er òg mange ukrainsk-ortodokse.

Byen er for første gongen nemnd i eit dokument frå 1387. I mellomalderen låg slottsborga Tustan her. Byen låg i denne perioden under Polen. Frå 1772 vart Drohobytsj og Galizia liggjande under Austerrike-Ungarn. Etter første verdskrigen vart byen igjen polsk, før han i samband med andre verdskrigen tilfalt Ukraina og Sovjetunionen.

Drohobytsj var heimbyen til den kjende jødiske forfattaren og målaren Bruno Schulz, som gjennom heile forfattarskapen sitt skildra heimbyen sin, overgangen mellom ulike tider, mytar og røyndom. Ivan Franko vart òg fødd i nærleiken av Drohobytsj, i landsbyen Nahujevitsji.

## Historiske folketal

* 1931 — 32 300 innbyggjarar
* 1959 — 42 000 innbyggjarar
* 1970 — 56 000 innbyggjarar
* 2001 — 79 000 innbyggjarar

I 1869 hadde byen 16 880 innbyggjarar. 28,7% var ukrainarar, 23,2% var polakkar (romersk-katolske) og 47,7% var jødar. Hendingane under og etter andre verdskrigen endra den etniske samansetnaden i byen, i 1959 var dette endra til 70% ukrainarar, 22% russarar og berre eit fåtal polakkar og jødar. 

Eit av de største oljeraffineria i Europa opererte i Drohobytsj frå 1909 til 1939. Det heitte Polmin. 

## Galleri

Fil:Дрогобич - Ратуша-1.jpg|Rådhus
Fil:Вілла Б'янки Дрогобич.jpg|Bymuseet "Drohobychchyna"
Fil:46-106-1137 Drohobych Shevchenka 23 RB.jpg|Biologisk fakultetsbygning
Fil:46-106-1149 Drohobych Trinity Church RB.jpg|Holy Trinity Church
Fil:Адмінбудинок Дрогобич.jpg|Bygging av Fakultet for fysikk og matematikk


## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Drohobych|Drohobych]]» frå , og «[[:nb:|Drohobytsj]]» frå  den 16. september 2012.* 
*** oppgav desse kjeldene:*


## Bakgrunnsstoff

* Drohobytsj - byportal (ukrainsk)
Nizjyn

**Nizjyn** (ukrainsk Ніжин) er ein by i Tsjernihiv oblast (provins) nord i Ukraina, langs Osterelva, 150&nbsp;km nordaust for Kiev. Han er det det administrative senteret i Nizjyn rajon, men byen er sjølv eit eige distrikt i oblastet. Byen har kring 75 000 innbyggjarar.

## Historie
Byen vart først nemnd i 1147, då han vart nemnd som Unenezj. Under Det polsk-litauiske samveldet fekk Nizjyn Magdeburgrettar (1625) som ein sjølvstyrt by. Nizjyn var ein gong eit stort senter for hasidisk jødedom og grava til rabbi Dovber Sjtsjneuri av Tsjabad-Lubavittsj ligg her. Det var òg eit stort kosakkregiment (fram til 1782) her og eit  gresk samfunn.

Jødane slo seg først ned i Nizjyn på byrjinga av 1800-talet etter delinga av Polen. I 1897 var 24 % av innbyggjarane jødar. Ei rekkje pogromar råka hardt jødane mellom 1881 og 1905. Då dei trekte seg attende tyskarane våren 1918 utførte den raude armeen i tillegg fleire pogromar. Under andre verdskrigen vart regionen okkupert av Nazi-Tyskland, som utrydda alle jødane i området. Berre dei få som klarte å rømme, overlevde. I 1959 var det kring 3 % jødar i Nizjyn og i 2005 var det berre kring 300 jødefamiliar i byen .

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Nizhyn|Nizhyn]]» frå ,  den 16. september 2012.*  

## Bakgrunnsstoff

*
Sverdlovsk i Ukraina

**Sverdlovsk** (ukrainsk Свердловськ, *Sverdlovsk*; russisk *Свердловск*) er ein by i Luhansk oblast (provins) søraust i Ukraina. Han er det administrative senteret i Sverdlovskyj rajon (distrikt), medan sjølve byen er eit eige rajon i oblastet. Han ligg kring 80&nbsp;km frå Luhansk. Sidan 2014 har byen vore kontrollert av den såkalla folkerepublikken Luhansk.
12. mai 2016 vart han omdøypt til **Dovzjansk** () av dei ukrainske styresmaktene. 

Byen har kring 65 000 innbyggjarar (2011). Dei fleste av innbyggjarane arbeider i gruveindustrien. 

## Historie
Byen har røter i ein liten landsby ved kjelda til elva Dolzjyk. Mot slutten av 1700-talet vart han av Katarina II av Russland gjeven til ataman Vasyl Orlov som løn for glimrande militærteneste. Landsbygda fekk namnet **Dolzjykovo-Orlovske**. Utviklinga av området skaut fart mot slutten av 1800-talet etter at det vart oppdaga kol i Donetsk-regionen. I 1938 fekk han bystatus og det noverande namnet til minne om bolsjevikleiaren Jakov Sverdlov.

## Kjelder

## Bakgrunnsstoff
*Offisiell nettstad  (ukrainsk)/ (russisk)
Sjeptytskyj

**Sjeptytskyj** () er ein by i Lviv oblast (provins) vest i Ukraina. Byen er eit eige rajon (distrikt) i oblastet. Han ligg kring 62&nbsp;km nord for Lviv og 7&nbsp;km frå Sokal. Byen har kring 64 000 innbyggjarar (2022).

Før 2024 heitte byen **Tsjervonohrad** ().

Før 1953 heitte byen **Krystynopol** (ukrainsk Кристинопіль, *Krystynopil*). Byen er kjend for gruvedrift som starta i 1950-åra. Byen vart overtført frå Polen til Sovjetunionen etter eit territorieutveksling i 1951. 

## Historie
I mai 1685 kjøpte den kongelege hetmanen Feliks Kazimierz Potocki eit stykke land ved Søndre Bug. I 1692 grunnla han ein landsby på landområdet kalla **Novyj Dvir** (tyder *Ny Hage*, polske **Nowy Dwór**), som han kalla opp etter kona til magnaten, Krystyna. Potocki gjorde Krystonopil til familiesenteret sitt. Han døydde her den 22. september 1702. Barnebarnet hans, Franz Salezy Potocki, bygde eit slott og grunnla eit kloster (1763). 

På 1800-talet vart Krystonopil-apostolen halden i byen. 

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Chervonohrad|Chervonohrad]]» frå ,  den 16. september 2012.* 
*** oppgav desse kjeldene:*


## Bakgrunnsstoff
*Tsjervonohrad Online
Barriemore Barlow

**Barrie «Barriemore» Barlow** () er ein engelsk musikar, mest kjend som trommeslagar og perkusjonist for rockebandet Jethro Tull, frå mai 1971 til juni 1980.

Han vart kalla Barriemore då han kom inn i bandet i tråd med det eksentriske imaget til Jethro Tull. Bassisten Jeffrey Hammond kalla seg til dømes «Jeffrey Hammond-Hammond» i bandet. 

## Jethro Tull
Barlow var ein skulekamerat og tidlegare bandkollega av frontmannen Ian Anderson. Han kom inn i bandet då Clive Bunker slutta og spelte på følgjande album:

*«Life's a Long Song» (EP)
**[[Thick as a Brick]]*
**[[Living in the Past]]* (samleplate med ovannemnde EP)
**[[A Passion Play]]*
**[[War Child]]*
**[[Minstrel in the Gallery]]*
**[[Too Old to Rock 'n' Roll: Too Young to Die!]]*
**[[Songs from the Wood]]*
**[[Heavy Horses]]*
**[[Bursting Out]]*
**[[Stormwatch]]*

Barlow tok det tungt då bassisten John Glascock døydde. Dei to hadde vore nære vener og Barlow forlet Jethro Tull i 1980, etter at *Stormwatch*-turneen var over.

## Etter Jethro Tull
Barlow spelte sidan som studiomusikar, inkludert for Robert Plant, John Miles og Jimmy Page, og han starta sitt eige band ein liten periode kalla Storm. Han spelte på Yngwie Malmsteen-albumet *[[Rising Force]]* og med Kerry Livgren på *Seeds of Change*.

Barlow har eit platestudio, The Doghouse, på eigedomen sin i Shiplake i Oxfordshire i England. Han er i dag manager for eit band frå Henley on Thames kalla The Repertoires, og han er knytt til fleire andre lokale band.

Barlow spelte perkusjon på «Artrocker», opningssporet på det kritikarroste albumet *Get Your Mood On* av punkbandet Dustin's Bar Mitzvah i 2006.

## Trommeteknikk
Barlow er kjend som ein særs teknisk og kreativ trommeslagar. Spelinga hans på konsertalbumet *[[Bursting Out]]* er eit vitnesbyrd på kor kreativ han er som trommeslagar, mellom anna på trommsoloen i songen «Conundrum». John Bonham kalla ein gong Barlow «den største rocketrommisen England nokon gong har produsert».
I ein kommentar om trommestilen sin for Jethro Tull sa han: «Eg har alltid beundra folk som finn på - og på eit perkusjonsnivå beundrar eg folk som finn på rytmar. Eg prøvde å oppnå det i Tull, men i dag går eg langt i å rettleie trommisar i banda eg er manager for at dei ikkje spelar slik eg gjorde i Tull, fordi det var så travel og 'over-the-top'»

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Barriemore Barlow|Barriemore Barlow]]» frå ,  den 17. september 2012.* 
*** oppgav desse kjeldene:*


## Bakgrunnsstoff
*Biografi på den offisielle nettsida til Jethro Tull 
*Trommeslagar i Jethro Tull
*Biografi på Collecting Jethro Tull
*The Repertoires
Jeffrey Hammond

**Jeffrey Hammond** (), stundom kalla **Jeffrey Hammond-Hammond**, er ein engelsk musikar, mest kjend som tidlegare bassist for rockeband Jethro Tull.

Hammond tok namnet «Hammond-Hammond» som ein spøk, sidan både faren og mora hadde dette slektsnamnet. Han spøkte òg i intervju at mora hans valde å halde på pikenamnet sitt, akkurat som Eleanor Roosevelt.

## Jethro Tull
Hammond møtte frontmannen i Jethro Tull, Ian Anderson, på skulen i Blackpool då han var 17 år gammal og dei starta etter kvart eit band i lag med framtidige Jethro Tull-medlemmar John Evan og Barriemore Barlow. Hammond ønskte å studere kunstmåling i staden for å halde fram med musikk, men vart overtalt til å bli med i Jethro Tull i januar 1971. Då Tull kledde seg ut på scenen, starta Hammond å gå med ein svart- og kvitstripa dress og spelte på ein liknande stripete bassgitar. Dette vart eit varemerke for han og Hammond brende dressen i desember 1975 då han slutta i bandet.

Hammond spelar på følgjande album:
* *[[Aqualung]]* (1971)
* *[[Thick as a Brick]]* (1972)
* *[[Living in the Past]]* (samleplate, 1972)
* *[[A Passion Play]]* (1973)
* *[[War Child]]* (1974)
* *[[Minstrel in the Gallery]]* (1975)

Han forlet bandet for å drive med kunst. Hammond vart erstatta av bassisten John Glascock, som var ein profesjonell musikar. Hammond måtte øve mykje for å kunne spele musikken til Jethro Tull og trass i at han var ein god ven av Ian Anderson krangla dei stundom om dette fordi øvingane varte og rakk.

Før han vart med i bandet verkar det som om Hammond var mykje med bandet i bakgrunnen. Ian Anderson skreiv songar om venen, som «A Song for Jeffrey» (frå *[[This Was]]*), «Jeffrey Goes to Leicester Square» (frå *[[Stand Up]]*) og «For Michael Collins, Jeffrey and Me» (frå *[[Benefit]]*). Hammond er òg nemnd i songen «Inside» på *Benefit*.

Hammond las opp det surrealistiske stykket «The Story of the Hare Who Lost His Spectacles» på albumet *A Passion Play*, og den tilknytte kortfilmen. Han var òg med på å skrive stykket i lag med Anderson og John Evan.

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Jeffrey Hammond|Jeffrey Hammond]]» frå ,  den 17. september 2012.* 
*** oppgav desse kjeldene:*

## Bakgrunnsstoff
*Offisiell biografi på nettsida til Jethro Tull