open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Robert Pirès

**Robert Emmanuel Pirès** () er ein fransk tidlegare fotballspelar frå Reims som vart europameister i 2000 med Frankrikes landslag og deltok i VM i fotball 1998. På klubbnivå er kantspelaren særleg kjend for si tid i Arsenal-drakta, der han sanka tre FA-cuptitlar og to ligameisterskap.

### Klubbspel
Pirès spelte på FC Metz frå 1992 til -98. Etter to sesongar i storklubben Olympique Marseille hyrte den franske trenaren Arsène Wenger han sommaren 2000 til spel for Arsenal FC i England. I London-klubben var Pirès i 2002 med å vinne både ligaen og FA-cupen. Året etter vart han matchvinnar då Arsenal slo Southampton FC 1-0 i finalen i FA-cupen. Sidan vart han ligameister 2004, medan han i 2005 var med å vinne FA-cupen for tredje gong. Våren 2006 vart han teken av bana tidleg i meisterligafinalen mot FC Barcelona, ettersom Arsenal-målvakta Jens Lehmann vart utvist og ny målvakt måtte inn. Arsenal tapte kampen 1-2 i det som var Pirès avskjed med klubben. Sommaren 2006 fekk han kontrakt med den spanske La Liga-klubben Villarreal CF, der han vart verande til 2010. Sidan spelte han nokre få kampar for engelske Aston Villa i 2010/11-sesongen.

### Landslagsspel
Pirès deltok i tre av VM-kampane under Fotball-VM 1998 på fransk heimebane, sist i oktofinalen mot Paraguay. To år seinare var han innbytar då Frankrike i EM-finalen slo Italia 2-1 etter ekstraomgangar. Han var ikkje med verdsmeisterskapen 2002, men spelte då Frankrike i kvartfinalen vart slått ut or EM 2004 av komande europameister Hellas. Pirès spelte sin 79. og siste landskamp på Kypros i oktober 2004, litt over åtte år debuten mot Mexico i Paris. Han stod for 14 nettkjenningar på landslaget.

### Merittar
*VM-gull: 1998 med Frankrike
*Europameister 2000 med Frankrike
*Fransk ligacupvinnar: 1996 med FC Metz
*Engelsk seriemeister 2002 og 2004 med Arsenal FC
*FA-cupmeister: 2002, 2003 og 2005 med Arsenal FC
*Finaletap i meisterligaen: 2006 med Arsenal FC

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Robert Pirès|Robert Pirès]]» frå ,  den 21. juni 2018.*  
 
*eu-fottball
Variabel lymfocyttreseptor

**Variable lymfocyttreseptorar** (**VLR**) er membranbundne protein og ein del av det adaptive immunforsvaret hjå kjevelause fiskar. Kjevelause fiskar har ikkje immunoglobulin, som ryggradsdyr med kjevar, og nyttar variable lymfocyttreseptorar i staden. Variable lymfocyttreseptorar er dei eldste kjende reseptorane frå eit adaptivt immunsforsvar og dei einaste kjende antigenreseptorane som ikkje baserer seg på immunoglobulin.

Variable lymfocyttreseptorar har modular av leusin-rike repetisjonar. Dei vert koda for av gena VLRA og VLRB (kjende både frå niaugo og slimålar) og VLRC (kjent frå niaugo).

Til liks med immunoglobulin vert variable lymfocyttreseptorar sette saman gjennom rekombinasjon, og mengda mogelege reseptorar er stor.

## Kjelder
Américo Gallego

**Américo Rubén Gallego** () er ein argentinsk tidlegare fotballspelar som vart verdsmeister under VM i fotball 1978 i heimlandet. Midtbanespelaren spelte 73 landskampar for Argentina og var elles aktiv i Newell’s Old Boys og River Plate.

### Klubbspel
Gallego var frå 1974 profesjonell i Newell’s Old Boys i Rosario. Her var han lagkamerat med spelarar som Jorge Valdano, Juan Ramón Rocha og Ricardo Giusti, men lukkast aldri vinne nokon meisterpokal med Newell’s. I 1980 byrja Gallego spele for River Plate, klubben til dei rike i Buenos Aires. Av andre toppspelarar på River Plate ved den tid kan nemnast Mario Kempes, Enzo Francescoli og Nery Pumpido. Fyrst i 1986 lukkast Gallego vinne ein nasjonal meistertittel då River Plate vann seriemeisterskapen med ti poengs margin til nettopp Newell’s Old Boys. Året etter tok River Plate seg til finalen i Copa Libertadores, der laget på bortbane i Colombia slo América de Cali 2-1 for så på heimebane sikre seg pokalen med siger 1-0. Gallego la opp i 1989.

### Landslagsspel
Gallego deltok mellom 1975 og 1982 i 73 landskampar for Argentina, skåra tre mål. I 1978 spelte han alle kampane i verdsmeisterskapen på heimebane, der Argentina vann finalen mot Nederland 3-1 etter ekstraomgangar. Også i Fotball-VM 1982 fekk han jamnast plass i fyrsteellevaren. Gallego spelte då sin siste landskamp i mellomrunda, ein kamp som enda med tap 1-2 mot den seinare verdsmeisteren Italia.

## Trenar
Gallego har mellom anna vore trenar både i River Plate, Independiente og Newell’s i heimlandet, samt i Toluca i Mexico.

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:de:Américo Gallego|Américo Gallego]]» frå ,  den 21. juni 2018.*
Minimalt par

**Minimalt par** er ei språkvitskapleg nemnng for to ord frå same språk med ulik tyding som berre skil seg frå kvarandre med eit fonologisk element, slik som fon, tonem eller vokal- eller konsonantlengd. Minimale par kan brukast for å visa at to fonar utgjer to ulike fonem i språket. 

Døme på minimale par i norsk:
*«bil» (/bi:l/) og «pil» (/p:il/) viser at /b/ og /p/ er ulike fonem
*«håpe» (/ho:pe/) og «hoppe» (/hope/) viser at vokallengd er eit distinktivt trekk

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:nb:Minimalt par|Minimalt par]]» frå ,  den 22. juni 2018.*  
 
## Litteratur
* *Et terskelnivå for norsk*, Europarådet, 1987, s. 399
Boil-up

**Boil-up** er ein newzealandsk rett som særleg er knytt til maorikultur. 

Det er ei stuing eller tjukk suppe som tradisjonelt blir laga i ein jordomn kalla *hāngi*, men i nyare tid gjerne blir kokt i ei stor gryte. 
Ein kan bruka ei rekkje ulike ingrediensar som  grisekjøt eller -bein, grønsaker som *pūhā* (dylle), *kūmara* (raud søtpotet), *kamokamo* (graskar), gulrot, kål, potet og engelskkarse.

Måltidet blir kokt på låg varme i fleire timar. Mot slutten av koketida tilset ein deigballar (*doughboys*).

## Kjelder
Bile-up

**Bile-up** eller **boil-up** er ein matrett frå Belize, særleg knytt til folkgruppa kriol.

Han er laga av fisk og/eller kjøt (typisk ein grisehale), kokt egg, grønsaker som kassava, jams eller søtpotet, kokebanan, deigballar (*boil cakes*) og tomatsaus.

## Sjå òg
*Boil-up
## Kjelder


**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Bile up|Bile up]]» frå ,  den 22. juni 2018.*
NM i friidrett 2000

**Noregsmeisterskapen i friidrett 2000,** hovudmeisterskapen, vart avvikla i Steinkjer dagane 11.–13. august 2000 med Steinkjer Friidrettsklubb som arrangør.

## Menn
### 100 meter





### 200 m





### 400 m





### 800 m





### 1500 m





### 5&nbsp;000 m





### 10&nbsp;000 m





### 110 m hekk





### 400 m hekk





### 3&nbsp;000 m hinder





### Høgdehopp





### Stavhopp





### Lengdehopp





### Tresteghopp





### Kulestøyt





### Diskoskast





### Sleggjekast





### Spjutkast





## Kvinner
### 100 meter





### 200 m





### 400 m





### 800 m





### 1500 m





### 5&nbsp;000 m





### 10&nbsp;000 m





### 100 meter hekk





### 400 m hekk





### 3&nbsp;000 m hinder





### Høgdehopp





### Stavhopp





### Lengdehopp





### Tresteghopp





### Kulestøyt





### Diskoskast





### Sleggjekast





### Spjutkast




## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:nb:NM i friidrett 2000|NM i friidrett 2000]]» frå ,  den 22. juni 2018.*
Sørnattergal

**Sørnattergal** (*Luscinia megarhynchos*) er ein medlem av flugesnapparfamilien og er mest kjend for sin melodiske og varierte song. Han er hekkefugl i sørlege og sentrale Europa, austover til vestre Mongolia og Kina. I Noreg er denne arten ein sjeldan gjest. Sørnattergalen overvintrar i Afrika sør for Sahara.  

## Skildring
Sørnattergal liknar nattergalen i fjørdrakt og har same storleik, 16-17 centimeter i kroppslengd. Men sørnattergalen har meir merkbar raudbrunt fargeskjær på halen og overgumpen, har ein lys augering og er i regelen heilt utan flekker og strekar på den lyst beige undersida. Fjørdrakta er elles brun på oversida. Halen er litt avrunda. Kjønna har lik utsjånad. 

Songen er melodisk, med kraftfulle og svært varierande tema. Kjenneteiknet er eit gjentakande innslag av eit bestemt tema, ein plystretone med tiltakande kraft, skildra som «lu lu ly ly li li». 

Hekkehabitatet er i låglandsskog med tett undervegetasjon, vanlegvis nær vatn. Dei kan òg hekke i hagar eller plantasjar. Om vinteren i tørrare områder som savannar med kratt eller sekundær vekstar, framleis nær vatn eller vassdrag. Sørnattergalen trivst best i lågland, i Afghanistan opptil 2300 moh., vinterstid i Afrika opptil 1600 moh.

Utbreiinga for hekking er nordvestlege Afrika, vestlege og sentrale Europa austlege til sentrale Tyrkia og Levanten, Iran, Irak, kaukasusområdet, Kasakhstan og Afghanistan aust til sørvestlege Mongolia og nordvestlege Kina. I Europa hekkar han sør for Fennoskandia, sørvest for Baltikum og Kviterussland. I Storbritannia berre i Sør-England.

Vinterterritoriet ligg i ei relativt smal stripe frå Senegal til Elfenbeinskysten i vest, tvers over Afrika sør for Sahara til Kenya. 

Sørnattergalen er ein uregelmessig gjest i Noreg. Frå 1973 til juni 2018 er det gjort meir enn 50 registreringar, typisk to individ per år, nokre år har ein ingen funn, andre år opp til fire. Dei fleste funn blir gjort i Rogaland fylke med eit tyngdepunkt på Utsira, men arten har blitt registrert i tilsaman 11 ulike fylke. Ein majoritet av registreringane blir gjort i mai månad. Det blir òg ringmerka sørnattergalar i august til oktober månader.

Denne fuglen et mest virvellause dyr, helst maur eller biller, men kan supplere med bær og frukter utanom hekketida.

Populasjonen er har eit usikkert estimat på mellom 43 og 81 millionar vaksne individ og er trudd å vere stabil. Han er kategorisert som livskraftig, LC, av IUCN.

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Common nightingale|Common nightingale]]» frå ,  den 22. juni 2018.*  
 
;Referansar 

## Bakgrunnsstoff
Kurt Hamrin

**Kurt Roland Hamrin** (), kjend som **Kurre Hamrin**, var ein svensk fotballspelar frå Stockholm som utvandra til Italia. Han var i årevis Sveriges beste høgreveng og spelte i VM-finalen 1958. Perioden 1956-71 var han aktiv i fem italienske klubblag der han hadde suksess med ACF Fiorentina og AC Milan, med siger i europacupfinalen 1969 som høgdepunktet.

## Karriere
### Klubbspel
Hamrin var AIK-spelar fram til 1956. Sommaren 1956 reiste han til Italia og spelte dei to neste sesongane på først Juventus og så Padova. I 1958 vart han overført til Fiorentina, eit lag han spelte på i ni år. Med laget frå Firenze vann han i 1961 både den nasjonale cupmeisterskapen og cupvinnarcupen. Også i 1966 vann Fiorentina og Hamrin den italienske cupen. Etter overgangen til Milan i 1967 vart han seriemeister i 1968 og skåra våren begge måla då Milan vann finalen i cupvinnarcupen med 2-0 over Hamburger SV. Den 28. mai 1969 avslutta han tida i Milan med siger 4-1 over AFC Ajax i finalen i europacupen i fotball. Til sist spelte han 1969-71 på SSC Napoli.

### Landslagsspel

Hamrin spelte 20 landskampar for Sverige før han reiste til Italia i 1956. Der etter kom han tilbake på landslaget i VM i fotball 1958 i heimlandet. Her var han ein sentral spelar då Sverige tok seg til VM-finalen mot Brasil. I semifinalen på Nya Ullevi i Göteborg skåra han eit kunstmål då han på eigenhand tok seg gjennom det vesttyske forsvaret og frå dødlinja skrudde ballen i nettet. VM-finalen enda elles med svensk tap 2-5. Sidan spelte Hamrin sju landskampar i tida 1962-65 og enda opp med 32 kampar og 16 mål i landslagsdrakta.

### Merittar
*Finaletap i verdsmeisterskap: 1958 med Sverige
*Vinnar av cupvinnarcupen: 1961 med ACF Fiorentina og 1968 med AC Milan
*Italiensk cupmeister: 1961 og 1966 med ACF Fiorentina
*Italiensk seriemeister: 1968 med AC Milan
*Vinnar av europacupen: 1969 med AC Milan

## Kjelder

*eu-football
----
**Denne artikkelen bygger på «[[:sv:Kurt Hamrin|Kurt Hamrin]]» frå ,  den 23. juni 2018.*
Hansi Müller

**Hans Peter Müller** () er ein tysk tidlegare fotballspelar frå Stuttgart var ein offensiv midtbanespelar som vart europameister 1980 med Vest-Tyskland og fekk VM-sølv i 1982.

### Klubbspel
Müller var VfB Stuttgart-spelar frå 1975 til 1982, dei to fyrste sesongane på nivå 2 i serien. Med Stuttgart vart han nummer to i bundesligaen 1979, eitt poeng bakom Hamburger SV. Sommaren 1982 vart han overført til Inter Milan, der han etter kvart var noko skadeplaga. 1984/85-sesongen gjorde han teneste i Como 1907. I 1985 fekk Müller kontrakt med Swarovski Tirol i Austerrike, med laget frå Innsbruck vann han dobbelt, siger i både serie og cup, våren i 1989. Etter seriegull nummer to i 1990 la han opp.

### Landslagsspel
Müller landslagdebuterte for Vest-Tyskland i april 1978 og deltok i fire av VM-kampane under verdsmeisterskapen i Argentina i juni månad. Hans store turnering var EM 1980 i Italia der Vest-Tyskland vart europameister etter finalesiger 2-1 mot Belgia, med Müller som playmaker. Under Fotball-VM 1982 i Spania fekk han lite speletid, men kom innpå som innbytar i finalen mot Italia, eit oppgjer som enda med vesttysk tap 1-3. Müller spelte sin landskamp nummer 42 i september 1983. Han skåra 5 mål for Vest-Tyskland.

### Merittar
*Europameister: 1980 for Vest-Tyskland 
*VM-sølv: 1982 for Vest-Tyskland 
*Austerriksk seriemeister: 1989 og 1990 med FC Swarovski Tirol
*Austerriksk cupmeister: 1989 med FC Swarovski Tirol

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:de:Hansi Müller|Hansi Müller]]» frå ,  den 23. juni 2018.*  
 
*eu-football
Annette Abigael Hamilton

**Annette Abigael Hamilton** (), fødd Palm, var ein norsk eventyrsamlar og forfattar. 

Annette Abigael Palm var fødd i Fredrikshald (Halden) som dotter av skippar Hans Christian Palm og Anne Samuelsen. Ho blei gift med skipskaptein Wilhelm Hamilton, som også dreiv forlag. 

Hamilton var ein aktiv deltakar i det dramatiske selskapet i Fredrikshald, der ho opptredde som skodespelar. 
Under den aktive perioden til det dramatiske selskapet, i 1847, gav ho ut si første bok, ei eventyrsamling. 

Eventyrsamlinga heitte *Abigaels Eventyr og Sagn. Gave for Børn* og kom ut under pseudonymet Abigael. Ho er ei av dei eldste eventyrsamlingane i Noreg. Boka kom ut på forlaget til ektemannen og blei seld i kommisjon av J.W. Cappelen. 

Som eventyrforfattar må Hamilton reknast blant pionerane innan denne litterære sjangeren. Samlinga byggjer på utanlandske førebilde. Ho inneheld dels tradisjonsstoff og dels dikting. 

Fleire av eventyra er norske folkeeventyr. Eventyr på side 34 er klassifisert som AA-TH-typane 1525R-1653B. Eventyr på side 24-29 er klassifisert som AA-TH type 513,  på engelsk kalla *The Land and Water Ship*. Forteljingane er sterkt bearbeidde og nokre er heilt fri dikting. Nummer 1, 3, 4, 5 og 6 er eventyr, nr 7 er lause motiv frå soger og eventyr og nr 8-12 skal vera fri dikting.

## Verkliste
**Abigaels Eventyr og Sagn. Gave for Børn*. Frederikshald, Hamilton, 1847.

## Kjelder




**Denne artikkelen bygger på «[[:nb:Annette Abigael Hamilton|Annette Abigael Hamilton]]» frå ,  den 23. juni 2018.*
Isco Alarcón

**Francisco Román Alarcón Suárez**, kjend som **Isco**, () er ein spansk fotballspelar frå Benalmádena som sidan 2013 har spelt på Real Madrid, ein klubb han har vunne meisterligaen med i 2014, 2016, 2017 og 2018. Han er ein offensiv, dribleflink midtbanespelar som per 23. juni 2018 hadde spelt 30 landskampar for Spania og skåra 10 mål.

## Kjelder

* eu-football
*
Celia Cruz

**Celia Cruz** () var ein kubansk-amerikansk songar, og ein av dei mest populære latinomusikarane på 1900-talet. Ho selde til 23 gullplater gjennom karrieren. I 1994 blei ho tildelt National Medal of Arts av den amerikanske presidenten Bill Clinton.

Ho er blitt kalla dronninga av salsamusikk (*Queen of Salsa*) og av latinomusikk (*The Queen of Latin Music*, og 'guarachasongaren av Cuba' (*La Guarachera de Cuba*).

Celia de la Caridad Cruz Alfonso var fødd i Havanna som det andre av fire sysken.

Ho var gift med musikaren Pedro Knight frå 14. juli 1962 til ho døydde i 2003.

Ho døydde 16. juli 2003 i Fort Lee i New Jersey i USA.
 
## Album

* 2004 *Dios disfrute a la Reina*
* 2003 *[[Regalo del Alma]]
* 2003 *Homenaje a Beny Moré
* 2002 *Unrepeatable
* 2002 *Hits Mix
* 2001 *[[La Negra Tiene Tumbao]]
* 2000 *Siempre Viviré
* 2000 *Salsa
* 2000 *Habanera
* 1999 *[[Celia Cruz and Friends: A Night of Salsa]]
* 1999 *En Vivo Radio Progreso, Vol. 3
* 1999 *En Vivo Radio Progreso, Vol. 2
* 1999 *En Vivo Radio Progreso, Vol. 1
* 1999 *En Vivo C.M.Q., Vol. 5
* 1999 *En Vivo C.M.Q., Vol. 4
* 1998 *Mi Vida Es Cantar

* 1998 *Afro-Cubana
* 1997 *También Boleros
* 1997 *Duets
* 1997 *Cambiando Ritmos
* 1996 *Celia Cruz Delta
* 1995 *Irresistible
* 1995 *Festejando Navidad
* 1995 *Double Dynamite
* 1995 *Cuba's Queen of Rhythm
* 1994 *Merengue Saludos Amigos
* 1994 *Mambo del Amor
* 1994 *Irrepetible
* 1994 *Homenaje a Los Santos
* 1994 *Guaracheras de La Guaracha
* 1993 *Introducing
* 1993 *Homenaje a Beny Moré, Vol. 3
* 1993 *Boleros Polydor
* 1993 *[[Azucar Negra]]
* 1992 *Verdadera Historia
* 1992 *Tributo a Ismael Rivera
* 1991 *Reina del Ritmo Cubano
* 1991 *Canta Celia Cruz
* 1990 *Guarachera del Mundo
* 1988 *Ritmo en el Corazón
* 1987 *Winners
* 1986 *De Nuevo

* 1986 *Candela
* 1983 *Tremendo Trío
* 1982 *Feliz Encuentro
* 1981 *Celia & Willie
* 1980 *Celia/Johnny/Pete
* 1978  Homenaje A Beny More
* 1977 *Only They Could Have Made This Album
* 1976 *Recordando El Ayer
* 1975 *Tremendo Caché
* 1974 *Celia & Johnny
* 1971 *Celia Y Tito Puente en España
* 1970 *Etc. Etc. Etc.
* 1969 *Quimbo Quimbumbia
* 1968 *Serenata Guajira
* 1968 *Excitante
* 1967 *A Ti México
* 1967 *Bravo Celia Cruz
* 1966 *Son con Guaguancó
* 1966 *Cuba Y Puerto Rico Son
* 1965 *Sabor y Ritmo de Pueblos
* 1965 *Canciones que Yo Quería Haber Grabado Prim
* 1964  Homenaje A Los Santos
* 1961 *Canciones Premiadas 
* 1959 *Mi Diario Musical
* 1958 *Incomparable Celia
* 1958  *Cuba's Foremost Rhythm Singer*

## Kjelder


**Denne artikkelen bygger på «[[:sv:Celia Cruz|Celia Cruz]]» frå , og «[[:en:|Celia Cruz]]» frå  den 23. juni 2018.*  
 

## Bakgrunnsstoff
*Celia Cruz ved americanhistory.si.edu
Rob Rensenbrink

**Pieter Robert Rensenbrink** () var ein nederlandsk fotballspelar frå Amsterdam som spelte to VM-finalar for Nederland og vann cupvinnarcupen både i 1976 og 1978 med RSC Anderlecht. Han var ein kreativ venstreveng eller midtspiss, kjend som ein framifrå driblar, presis avsluttar og sikker straffeskytar.

## Karriere
### Klubbspel
Rensenbrink spelte 1965-69 på DWS i heimbyen. Sommaren 1969 gjekk han over til Club Brugge i Belgia, der han året etter var med å vinne den fyrste av fem belgiske cuppokalar. I 1971 vart han overført til storklubben RSC Anderlecht i Brussel. I Anderlecht var han den førande krafta og sentral då klubben i tida 1972-76 sikra seg fire nasjonale cuptitlar og to seriegull. Den 2. mai 1976 skåra han to av måla då Anderlecht vann finalen i cupvinnarcupen med 4-2 mot West Ham United. Også året etter nådde Anderlechet cupvinnarfinalen, der det vart tap mot Hamburger SV. Derimot tok Anderlecht ein ny triumf i cupvinnarcupen 1978 ved å slå Austria Wien 4-0 i Paris, etter at Rensenbrink skåra dei to fyrste måla. Med i alt 25 nettkjenningar i Cupvinnarcupen vert Rensenbrink ståande som toppskårar i turneringa som vart avslutta i 1999. Gjennom ni sesongar, 1971-80, skåra han 143 mål på 260 seriekampar for Anderlecht.

### Landslagsspel
Rensenbrink spelte 8 landskampar over ein 20-månaders periode i 1968-70, utan å kome på skårongslista. Fyrst i oktober 1973 fekk han sin landskamp nummer ni. Han deltok i alle kampane under Fotball-VM 1974, der han skåra det andre målet då Nederland vann 2-0 over Aust-Tyskland i kvartfinalen. To år seinare var han med då Nederland vann bronse i EM i fotball 1976 etter å ha sigra 3-2 mot Jugoslavia i Zagreb. Størst rolle i det nederlandske landslaget hadde han under verdsmeisterskapen 1978 i Argentina. Han skåra fem mål i meisterskapen, fire av dei på straffespark, men kunne ikkje hindre at vertslandet vann finalen med 3-1 etter ekstraomgangar. Rensenbrink spelte sin 46. og siste landskamp i Chorzów 2. mai 1979. Han skåra  14 landslagsmål.

  
### Merittar
*VM-sølv: 1974 og 1978 for Nederland
*EM-bronse: 1976 for Nederland
*Vinnar av cupvinnarcupen: 1976 og 1978 med RSC Anderlecht
*Belgisk cupmeister: 1970 med Club Brugge, 1972, 1973, 1975 og 1976 med RSC Anderlecht
*Belgisk seriemeister: 1972 og 1974 med RSC Anderlecht

## Kjelder

*eu-football
**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Rob Rensenbrink|Rob Rensenbrink]]» frå ,  den 24. juni 2018.*
Jesse Lingard

**Jesse Ellis Lingard** () er ein engelsk fotballspelar, fødd i Warrington, som med Manchester United vann FA-cupen 2016 og europaligaen 2017.

Lingard fekk proffkontrakt med Manchester United i 2011, utan å få speletid dei fyrste åra. Frå november 2012 til mai 2015 var han på utlån hos vekselvis Leicester City, Birmingham City, Brighton og Derby County. I FA-cupfinalen 2016 mot Crystal Palace FC fekk Lingard plassen til Juan Mata på midtbana og svarte med å skåre Manchester United sitt vinnarmål i det 110. speleminuttet. Også då Manchester United vann europaligafinalen 2017 med 2-0 over Ajax i svenske Solna kom Lingard på bana som innbytar.

Lingard har sidan landslagsdebuten i oktober 2016 delteke i 13 landskampar for England, dei siste i Fotball-VM 2018.

### Merittar
*Vinnar av FA-cupen: 2016 med Manchester United
*Vinnar av eruopaligaen: 2017 med Manchester United

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Jesse Lingard|Jesse Lingard]]» frå ,  den 24. juni 2018.*
The Breeze: An Appreciation of JJ Cale

***The Breeze: An Appreciation of JJ Cale*** er det 22. studioalbumet til Eric Clapton. Det består berre av songar av J.J. Cale, som døydde året før. Albumet er kalla opp etter Cale-songen «Call Me the Breeze» frå 1972. Albumet vart produsert av Clapton og Simon Climie.

## Innhald

## Medverkande

*Eric Clapton – vokal (spor 1, 2, 4, 6-11, 13, 15 & 16), gitar (all spor), dobro (spor 11)
*Tom Petty – vokal (spor 2, 8 & 12)
*Mark Knopfler – gitar (spor 3 & 13), vokal (spor 3 & 13)
*John Mayer – gitar (spor 4, 7 & 15), vokal (spor 4 & 7)
*Willie Nelson – gitar (spor 9 & 14), vokal (spor 9 & 14)
*Don White – gitar (spor 3, 5 & 13), vokal (spor 5, 11 & 13)
*Reggie Young – gitar (spor 2, 6 & 8)
*Derek Trucks – gitar (spor 14 & 16)
*Albert Lee – gitar (spor 1 & 11)
*David Lindley – gitar (spor 9 & 16)
*Don Preston – gitar (spor 3 & 13)
*Christine Lakeland – gitar (spor 3), vokal (spor 16)
*Mike Campbell - gitar
*Doyle Bramhall II – gitar (spor 10)

*Greg Leisz – pedalsteelgitar (spor 12 & 14)
*Jimmy Markham – munnspel (spor 13)
*Mickey Raphael – munnspel (spor 3, 9 & 14)
*Michelle John – korvokal (spor 4, 5, 9 & 13)
*Sharon White – korvokal (spor 4, 5, 9 & 13)
*James Cruce – trommer
*Jim Karstein – trommer
*Jamie Oldaker – trommer
*David Teegarden – trommer
*Satnam Ramgotra – tablas
*Simon Climie – Wurlitzer elektrisk piano, Hammondorgel, piano, trommeprogrammering, perkusjon, korvokal (spor 9)
*Nathan East – bass
*Jim Keltner – trommer
*Walt Richmond – Wurlitzer elektrisk piano, Hammondorgel, piano

;Produksjon
*Produsentar – Eric Clapton og Simon Climie
*Ekstra produksjon på spor 9 & 14 – Buddy Cannon
*Innspelt av Alan Douglas 
*Andre lydteknikarar – Tony Castle, Bobby Tis og Ryan Ulyate.
*Assisterande lydteknikarar – Jacob Dennis, Joe Kearns, Tim Marchiafava, Derek Parnell og Wendy Seidman.
*Miksa av Simon Climie
*Master av Bob Ludwig hos Gateway Mastering (Portland, ME).
*Studiokoordinator – Debbie Johnson
*Kunstnarisk leiar og design – Catherine Roylance
*Bilete på framsida – Michael Putland
*Illustrasjon på framsida – Yoshiyuki Sadamoto

## Salslister

### Vekeslister

### Årslister

### Salstrofé

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:The Breeze: An Appreciation of JJ Cale|The Breeze: An Appreciation of JJ Cale]]» frå ,  den 24. juni 2018.*
Påskeprosesjon

**Påskeprosesjon** er ein kyrkjeleg prosesjon som finn stad i samband med påskehøgtida.
Slike prosesjonar finn gjerne stad under den stille veka innan katolske og ortodokse tradisjonar.

Det er vanleg å halda påskeprosesjon på langfredag i ei rekkje katolske land, som Italia, Portugal, Spania, Malta, Filippinane og i Latin-Amerika.

Ofte blir det halde krossvegsandakt. I prosesjonane kan ein ha med bilde eller skulpturar som minner om lidingssoga. Desse kan anten berast av deltakarar eller førast på utsmykka vogner. 

Prosesjonane blir ofte haldne av religiøse brorskap eller historiske laug.

I nokre katolske område blir det halde påskeprosesjonar gjennom heile den stille veka.
I Sevilla, til dømes, går ulike brorskap i sakte prosesjon frå heimkyrkjene sine til domkyrkja i byen og tilbake. Dei fører med seg religiøse figurar og kan vera kledde i særskilde klede som dekker til heile kroppen, inkludert spisse hattar kalla *[[capirote]]*. Trommer følgjer den langsame, svaiande framfarten deira. Brorskapa kan ha røter tilbake til 1500-talet, 

I gresk ortodoks kristendom blir påskeprosesjonar gjerne haldne på langfredagen. Dette er krossprosesjonar der ein fører eit ikon frå kyrkja, gjennom det lokale området og tilbake til kyrkja att. Ikonet er kjend som *epitafios*, og syner den daude kroppen til Kristus.

## Galleri

Wassilij Grigorjewitsch Perow 006.jpg|'Påskeprosesjon i ein landsby'. Måleri av Vasilij Perov frå 1861.
Bogolubov Krestn hod v.jpg|'Påskeprosesjon i Jaroslavl' av Aleksej Bogoljubov frå 1863.
Illarion Michajlowitsch Prjanischnikow 001.jpg|'Påskeprosesjon' av Illarion Prjanisjnikov frå 1893.
Η Λιτανεία του Αγίου.JPG|'Sankt Spyridon-prosesjonen' av Georgios Samartzis frå 1912. 

## Kjelder
I Still Do

***I Still Do*** er det 23. studioalbumet til Eric Clapton, gjeve ut på det sjølvstendige Bushbranch Records/Surfdog Records. Albumet er ein kombinasjon av nye songar skrivne av Clapton, og nokre klassiske songar og nyare melodiar.

Albumet vart produsert av Glyn Johns, som hadde arbeidd med Clapton på *[[Slowhand]]* (1977) og *[[Backless]]* (1978). Plateomslaget er eit måleri av Clapton av Peter Blake, som òg hadde arbeidd med Clapton tidlegare. 

## Utgjeving
*I Still Do* vart annonsert 18. februar 2016. Albumet kom ut som digital nedlasting, på grammofonplate (som to plater) og CD. Albumet kom òg på ei avgrensa vakuumrøyrforma USB og ein CD i ein denim-boks med bonussongar. Bonussonane var mellom anna dei to eksklusive songane «Lonesome» og «Freight Train», i tillegg til ein 45 minuttar lang video med intervju og klipp av innspelinga, konsertopptak og anna, og 10 polaroidbilete av innspelinga. 

## Innhald

## Medverkande
Frå pressemeldinga.

*Eric Clapton – gitar · tamburin · vokal
*Glyn Johns – plateprodusent
*Sir Peter Blake – plateomslag
*Henry Spinetti – trommer · perkusjon
*Dave Bronze – elektrisk bass · kontrabass

*Andy Fairweather Low – gitar · vokal
*Paul Carrack – hammondorgel · vokal
*Chris Stainton – klaverinstrument
*Simon Climie – gitar · klaverinstrument
*Dirk Powell – trekkspel · mandolin · vokal

*Walt Richmond – klaverinstrument
*Ethan Johns – perkusjon
*Michelle John – vokal
*Sharon White – vokal
*Angelo Mysterioso på «I Will Be There» – akustisk gitar · vokal

## Salslister

### Vekeslister

### Årslister

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:I Still Do|I Still Do]]» frå ,  den 24. juni 2018.*
Old Sock

***Old Sock*** er det 21. studioalbumet til Eric Clapton, gjeve ut i 2013. Det inneheld to nye songar, «Gotta Get Over» og «Every Little Thing», i tillegg til coverlåtar. Fleire kjende musikarar spelte på albumet, som Steve Winwood, JJ Cale og Paul McCartney.

## Bakgrunn
Albumet inneheld to nye songar («Gotta Get Over» og «Every Little Thing»), og coverlåtar av somme av favorittsongane hans frå barndommen til i dag. Dette var den siste større innspelinga J.J. Cale deltok på før han døydde i juli 2013. Albumet nådde 11. plassen på UK Album Chart og sjuandeplassen i USA. Clapton forklarte i eit intervju med BBC at albumtittelen kom opp i ein samtale med David Bowie. Plateomslaget er ein selfie Clapton tok med iPhonen sin på ferie i Antigua.

## Innhald

## Medverkande
*Eric Clapton – vokal, elektrisk gitar, akustisk gitar, 12-strengsgitar, dobro, mandolin
*Doyle Bramhall II – elektrisk gitar, akustisk gitar, slidegitar, mandolin, korvokal
*J.J. Cale – gitar og vokal på «Angel»
*Greg Leisz – pedalsteelgitar, mandolin
*Taj Mahal – munnspel og banjo på «Further on Down the Road»
*Willie Weeks – bassgitar, kontrabass
*Paul McCartney – kontrabass og vokal på «All of Me»
*Matt Chamberlain – trommer
*Steve Gadd – trommer
*Jim Keltner – trommer
*Abe Laboriel Jr – trommer
*Henry Spinetti – trommer
*Simon Climie – perkusjon, piano
*Justin Stanley – clavinet, mellotron, trommer
*Walt Richmond – piano, klaverinstrument
*Chris Stainton – clavinet, Fender Rhodes, Wurlitzer, Hammond B3-orgel
*Steve Winwood – Hammond B3-orgel på «Still Got the Blues»
*Tim Carmon – Hammond B3-orgel
*Matt Rollings – klaverinstrument
*Frank Marocco – trekkspel
*Gabe Witcher – fele
*Stephen «Doc» Kupka – barytonsaksofon
*Joseph Sublett – tenorsaksofon
*Nicholas Lane – trombone
*Sal Cracchiolo – trompet
*Sharon White – korvokal
*Michelle John – korvokal
*Chaka Khan – gjestevokal on «Gotta Get Over»
*Julie Clapton – gjestevokal
*Ella Clapton – gjestevokal
*Sophie Clapton – gjestevokal
*Nikka Costa – gjestevokal
*Wendy Moten – gjestevokal
*Lisa Vaughan – gjestevokal
*Nick Ingman – strykearrangement og dirigent
*Isobel Griffiths – strykedirigent
*Perry Montague-Mason – leiar for strykarar
*Thomas Bowes – leiar for strykarar

## Produksjon
*Produsentar – Doyle Bramhall II, Eric Clapton, Simon Climie og Justin Stanley.
*Innspelt av Simon Climie, Alan Douglas, Steve Price og Justin Stanley.
*Assisterande lydteknikarar – Nick Cervonaro, Martin Cooke, Fiona Cruickshank, Joel Evenden, Alex Graupera, Joe Kearns, Paul LaMalfa, Kevin Mills, Harry Rutherford og Kyle Stevens.
*Miksa av Simon Climie
*Innspeling i Air Lyndhurst Hall og Angel Recording Studios (London).
*Master av Bob Ludwig hos Gateway Mastering (Portland, ME).
*Produksjonskoordinator og skaffing av musikarar – Debbie Johnson and Shari Sutcliffe.
*Plateomslag og fotografi av Eric Clapton
*Design – Catherine Roylance, Noiseland Industries.

## Salslister og salstrofé

### Vekeslister

### Årslister

### Salstrofé

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Old Sock|Old Sock]]» frå ,  den 24. juni 2018.*
Yacht

**Yacht** (uttalt jåt(t), frå nederlandsk *jacht* via engelsk) er eit lystfartøy av ein viss storleik. På engelsk kan ordet visa til alle typar lystbåtar.

Yachtar kan drivast med segl, dampmaskin eller motor.

Ordet har same opphav som det til båttypen jakt (nederlandsk *jachtschip*).

## Kjelder
Shir Khan Bandar

**Shir Khan Bandar** eller **Sher Khan Bandar** er ein tettstad i Kunduz-provinsen i Afghanistan. Han ligg ved Panj-elva, som dannar grense til Tadsjikistan. Sidan ei ny bru over grenseelva opna i 2007 har Shir Khan Bandar blitt den viktigaste grenseovergangen mellom Afghanistan og Tadsjikistan. 

Shir Khan Bandar er ein grenseby og ei elvehamn ved Panj-elva.
Tidlegare var han kjend som  *Qezel Qal'eh*. Det nye namnet kom frå Sher Khan Nashir, som var khan for kharotistammen og guvernør for  Kunduz-regionen på 1930-talet.

Byen byrja veksa etter 2000, særleg etter at brua over Panj mellom Afghnaistan og Tadsjikistan blei fullført i 2007. Dette auka handelen mellom Afghanistan og Sentral-Asia med så mykje som 400 lastebilar som kom til Shir Khan Bandar kvar dag, til fordel for lokale forretningsfolk.

## Kjelder


**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Shir Khan Bandar|Shir Khan Bandar]]» frå ,  den 24. juni 2018.*
G-protein-kopla reseptor

**G-protein-kopla reseptorar** er transmembranprotein som finst i plasmamembranen til seller. Dei har sju α-heliksar som kryssar membranen og kan sansa signalmolekyl som hormon og nevrotransmitterar på utsida av sella. Som svar på slike signalmolekyl vil dei føra signalet inn i sella ved hjelp av heterotrimeriske G-protein. G-protein-kopla reseptorar vert delte inn i fem eller seks klassar. Menneskegenomet kodar for over 800 G-protein-kopla reseptorar. Nokre G-protein-kopla reseptorar vert aktiverte av ljos i staden for ligandar.

Når ein G-protein-kopla reseptor bind seg til ein ligand, vil han gå gjennom ei endring i strukturen slik at han kan binda seg til eit heterotrimerisk G-protein. Det bundne G-proteinet kan so byta ut GDP-molekylet som α-deleininga dess er bunde til med eit GTP-molekyl og slik verta aktivert. Det aktiverte G-proteinet kan no føra signalet vidare gjennom ein signaloverføringsstig som òg kan styrkja det.

## Kjelder
Alberto Tarantini

**Alberto César Tarantini** () er ein tidlegare fotballspelar frå Ezeiza i Gran Buenos Aires som vart verdsmeister med Argentina på heimebane i 1978 og vann Copa Libertadores 1977 med Boca Juniors. Kring 1980 var han ein av dei beste venstrebackane i verda.

### Klubbspel
Tarantini spelte på Boca Juniors 1973-77 og River Plate 1980-83, med begge desse laga som høyrer heime i Buenos Aires vann han eitt nasjonalt seriegull. Hausten 1977 var han som Boca-spelar med å vinne den søramerikanske fotballpokalen, Copa Libertadores. Sesongen 1978/79 hadde han eit mislukka opphald i engelske Birmingham City. Sidan spelte han 1983/84-sesongen på Bastia i fransk toppserie og heldt fram 1984-88 i FC Toulouse, utan nemnande suksess.

### Landslagsspel
Tarantini fekk sin landslagsdebut våren 1974, der etter gjekk det nesten to år før landkamp nummer to. Sitt internasjonale gjennombrot fekk han under VM i fotball 1978 i heimlandet. Han spelte då alle Argentinas kampar og som offensiv sideback skåra han sitt einaste landslagsmål då Peru i mellomrunda vart slått 6-0, ein elles illgjeten kamp. I finalen var han med å vinne 3-1 over Nederland etter ekstraomgangar. Også i Fotball-VM 1982 i Spania var Tarantini med i alle kampane, der Argentina rauk ut i mellomrunda etter tap mot Italia og Brasil. Sidan kom han ikkje med på landslaget og stoppa på 61 kampar for Argentina.

### Merittar
*Verdsmeister: 1978 for Argentina
*Vinnar av Copa Libertadores: 1977 med Boca Juniors
*Nasjonal seriemeister i Argentina: 1976 med Boca Juniors og 1981 med River Plate

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Alberto Tarantini|Alberto Tarantini]]» frå ,  den 25. juni 2018.*
Belém

**Belém** er ein by i Brasil, hovudstad og største byen i delstaten Pará nordaust i landet. Byen er inngangsporten til Amazonas-området og ligg om lag 100 km frå Atlanterhavet ved elvebardane til Pará-elva, ei sideelv til den store Amazonas-elva. Belém er av øya Ilha de Marajó skilt frå størstedelen av det veldige Amazonas-deltaet. Med eit estimert folketal på i kring 1,44 millionar er Belém den 11. meste folkerike byen i Brasil.

Belém vart grunnlagt i 1616 og er ei dag ein by med sterke minningar frå kolonitida, samstundes som det dei siste tiåra er bygt mange skyskraparar.

## Folk frå Belém
*Sócrates, fotballspelar

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Belém|Belém]]» frå ,  den 25. juni 2018.*  

## Bakgrunnsstoff

*
Jorge Olguín

**Jorge Mario Olguín** () er ein argentinsk tidlegare fotballspelar frå Dolores i Argentina som vart verdsmeister for Argentina på heimebane i 1978 og vann Copa Libertadores 1985 med Argentinos Juniors.

### Klubbspel
Forsvarsspelaren Olguín spelte frå 1971 til 1988 på tre av storklubbane i Argentina, stort sett som midtstoppar. Han var aktiv 1971-79 på San Lorenzo, 1980-83 på Independiente og 1984-88 på Argentinos Juniors. Med alle tre klubbane var han med å vinne nasjonale eller metropole turneringar. Høgdepunktet som klubbspelar kom då Argentinos Juniors vann Copa Libertadores 1985 etter omkamp og straffeskyting mot América de Cali frå Colombia.

### Landslagsspel
Olguín var argentinsk landslagsspelar 1976-82. Under verdsmeisterskapen 1978 på heimebane vart han nytta som høgreback, så også i finalen mot Nederland som Argentina vann 3-1 etter ekstraomgangar. Han var også jamnt i fyrsteellevaren då Fotball-VM 1982 fann stad i Spania, men etter tap mot Brasil og 60 mållause landskampar fekk han ikkje fleire oppdrag for det argentinske landslaget. 

### Merittar
*Verdsmeister: 1978 for Argentina
*Vinnar av Copa Libertadores: 1985 med Argentinos Juniors
*Nasjonal seriemeister i Argentina: 1972 og 1974 med San Lorenzo og 1985 med Argentinos Juniors

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Jorge Olguín|Jorge Olguín]]» frå ,  den 25. juni 2018.*
Slindebjørka

**Slindebjørka** eller **Slindebirken** var ei bjørk som stod på garden Indre Slinde i Sogn til det bles ned i ein storm i 1874. 
Treet var eit populært motiv for  nasjonalromantiske kunstnarar og diktarar.

Treet stod på Hydneshaugen, ein gravhaug frå 400-talet. Haugen blei rekna som heilag. Ifølgje tradisjonen helte gardfolket ei kanne øl over røtene til treet kvar julaftan, og det var aldri kome «kvast» (dvs. øks eller kniv) på treet.

## Nasjonalromantikk

I norsk nasjonalromantisk kunst på første halvdel av 1800-talet var Slindebjørka eit populært motiv. Nærleik til slagstaden på Fimreite i fjorden gav også staden appell til nasjonalromantikarane.

Ho blei måla av Thomas Fearnley, I.C. Dahl og Johannes Flintoe. I.C. Dahl måla sitt første bilde av treet i 1831. I dette bildet la han til ein bautastein, sjølv om det ikkje finst nokon slik stein på denne staden på Slinde. Fearnley måla sitt kjende bilde *Slindebirken* i 1839. Han var truleg inspirert av I.C. Dahl og Caspar David Friedrich, og bildet var send inn som prøvearbeid for å bli medlem av direksjonen ved Den kongelige Tegneskole, som også var direksjon for Nasjonalgalleriet. Fearnley-bildet «Slindebirken» blei motiv for eit frimerke gjeve ut av Posten i 1972.

Johan Sebastian Welhaven skreiv diktet «Det fredede træ» om Slindebjørka.

:Ved Sognefjorden paa gaarden S l i n d e,
:der er den stolteste birk at finde;
:paa Hydneshoug, over kjæmpens ben,
:strækker den vidt sin kraftige gren
:og holdes i ære
:og kan sin alder mod skyen bære 
 
## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:nb:Slindebirken|Slindebirken]]» frå ,  den 26. juni 2018.*

## Bakgrunnsstoff
* Fearnley sitt bilde i Google Art Project
Zack og Codys søte hotelliv

***Zack og Codys søte hotelliv*** (originaltittel *The Suite Life of Zack & Cody*) er ein amerikansk komiserie for barn som gjekk på Disney Channel frå 2005 til 2008. Brørne Dylan og Cole Sprouse spelte hovudrollene som høvesvis Zack og Cody.  

Serien blei følgd av ''Det søte liv til sjøs''.

I Noreg var serien tilgjengelig på Disney Channel og Disney XD.

## Kjelder


**Denne artikkelen bygger på «[[:nb:Zack og Codys søte hotelliv|Zack og Codys søte hotelliv]]» frå ,  den 26. juni 2018.*
Josef II av Det tysk-romerske riket

**Josef II** () var tysk-romersk keisar frå 1765 til 1790. Han var den eldste sonen til keisar Frans I Stefan og Maria Teresia av Austerrike. Frå faren sin arva han keisartittelen og frå mora tittelen som statsoverhovud for mellom anna Austerrike, Ungarn, Kroatia, Böhmen, Transylvania, Mantova, Milano, Parma og Dei austerrikske Nederlanda.

Josef var ein såkalla opplyst monark, kjend for ein politikk kalla josefinisme. Han var bror av den franske dronninga Marie Antoinette.

## Liv
Josef II blei  oppfostra av Johann Christoph von Bartenstein. Han blei påverka av ideane frå opplysingstida, særleg gjennom skriftene til Voltaire. I 1761 blei han medlem av statsrådet og i 1765 etterfølgde han faren sin Josef som keisar. Han blei også  medregent med mora for dei austerrikske arvelanda, men fram til ho døydde var han avgrensa til verksemd knytt til utanrikespolitikk, hæren og rettssystemet. Dei revolusjonære ideane hans førte til at han ofte kom i konflikt med mora.

## Ekteskap og barn

Josef II var gift to gonger. Den første kona hans var Isabella Maria av Bourbon-Parma (1741-1763), dotter av Filip av Bourbon-Parma. Dei blei gifte i 1760 og fekk to barn saman:
# Maria Theresia (20. mars 1762-23. januar 1770)
# Christina (22. november 1763-28. november 1763)

Etter at den første kona hans døydde 27. november 1763 blei det arrangert eit politisk ekteskap med tremenningen Maria Josepha av Bayern (1739-1767), dotter av Karl VII av Det tysk-romerske riket og  kurfyrste av Bayern og Maria Amalia av Austerrike. Medan han var bunden til den første kona si, var det andre ekteskapet særs ulukkelig. Josef hadde ingen overlevande barn, og blei etterfølgd av bror sin  Leopold II som keisar.

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:no:Josef II av Det tysk-romerske riket|Josef II av Det tysk-romerske riket]]» frå  og «[[:sv:Josef II (tysk-romersk kejsare)|Josef II (tysk-romersk kejsare)]]»frå ,  den 26. juni 2018.*
Toppserien 2016

**[[Toppserien]] 2016** var den 30. sesongen av den øvste divisjonen for norsk kvinnefotball.

Regjerande meister LSK Kvinner vann serien foran Avaldsnes og Stabæk. Dette var LSK Kvinners tredje strake seriemeisterskap og fjerde totalt.

Nyopprykka Urædd enda sist med berre seks poeng og rykka ned igjen til 1. divisjon 2017, medan Medkila  på ny måtte ut i kvalifisering.

## Tabell

## Fotnotar

## Lenkjer
Toppserien 2015

**[[Toppserien]] 2015** var den 29. sesongen av den øvste divisjonen for norsk kvinnefotball. LSK Kvinner vann serien framanfor Avaldsnes og Røa. Dette var LSK Kvinners tredje seriemeisterskap etter 2012 og 2014. Avaldsnes tok medalje for fyrste gang, medan Røa tok sin fyrste medalje sidan 2011. Stabæk blei utan medalje for fyrste gang sidan dei debuterte i Toppserien i 2009.

Amazon Grimstad rykka ned med 15 poeng etter at dei fekk eitt poengs trekk etter at dei ikkje nådde sine delmål i NFFs økonimiske handlingsplan. Medkila gjekk videre til kvalifisering mot Grand Bodø.

## Tabell

## Lenkjer
Toppserien 2014

**[[Toppserien]] 2014** var den 28. sesongen av den øvste divisjonen for norsk kvinnefotball. LSK Kvinner vant serien foran Stabæk og Arna-Bjørnar. 

Før sesongstart rykka  opp, men dei rykka også ned igjen. Amazon Grimstad spelte kvalifisering mot  og vann kampane.

## Tabellen

## Kvalifisering til Toppserien 2015
I kvalifiseringa til Toppserien 2015 møtte Amazon Grimstad andreplassen i 1. divisjon, Sarpsborg 08, og fekk behalde plassen i Toppserien etter 5&ndash;1 samanlagt.

## Lenkjer
Dobbelteksponering

**Dobbeleksponering** eller **dobbelteksponering**  er ein teknikk innan film og fotografi der to eller fleire eksponeringar blir lagt oppå kvarandre i eit bilde. Ein kan dermed få eit bilde som er sett saman av fleire motiv eller hendingar.

Ein kan oppnå dobbeleksponering ved å eksponera ei filmrute fleire gonger, og lukka att lukkaren mellom kvar eksponering. Seinare eksponeringar kan leggja til lys og bilde på området som er mørke på den første.

Dobbeleksponering kan oppstå ved uhell, til dømes fordi ein gløymer å dra ein manuell filmrull vidare, men kan også vera eit kunstnerisk verkemiddel eller ein måte å skapa spøke- eller narrebilde på. 
Metoden blei brukt til å laga åndefotografi, der spøkelsesaktige figurar gjerne opptredde på portrett av levande folk, frå siste delen av 1800-talet.

Dobbeleksponering kan også brukast på film, og blei mellom anna brukt som verkemiddel i *[[The Great Train Robbery]]* frå 1903.

I digitalt fotografi og med bilderedigeringsprogram er det mogleg å leggja ulike bilde oppå kvarandre og gjera dei meir eller mindre gjennomsiktige. Dette kan skapa liknande resultat som dobbeleksponering.
Nokre digitale kamera lèt fotografen gjera fleire eksponeringar og kombinera dei i eitt bilde i sjølve fotografiapparatet..

## Døme

Image of a ghost, produced by double exposure in 1899.jpg|Spøkelse i dobbeleksponert bilde frå 1899.
Charles L. Tweedale.jpg|Presten Charles L. Tweedale og kona hans med den påståtte åndeforma til F. Burnett. Åndefotografi av William Hope.
Double exposure ghost photograph.png|Lærebok i fotografi om korleis ein kan laga «spøkelse» gjennom dobbeleksponering.
Paolo Monti - Serie fotografica (Anzola d'Ossola, 1950) - BEIC 6336955.jpg|Dobbelteksponert fotografi frå Anzola d'Ossola av Paolo Monti frå 1950.
Double Exposure hand (9189213157).jpg|Dobbeleksponert hand med bladmønster.
Yoga, double exposure by Victor Tondee.jpg|Kvinne i yogapositur med skogbilde lagt over.


## Kjelder


**Denne artikkelen bygger på «[[:sv:Dubbelexponering|Dubbelexponering]]» frå ,  den 26. juni 2018.*  
 
## Bakgrunnsstoff
*Når fotografen ser dobbelt ved fotomalia.dk
*Søk etter dobbeleksponering og dobbelteksponering ved Digitalt Museum
Toppserien 2017

**[[Toppserien]] 2017** var den 31. sesongen av den øvste divisjonen for norsk kvinnefotball.

Regjerande meister LSK Kvinner vann serien foran Avaldsnes og Stabæk. Dette var LSK Kvinners fjerde strake seriemeisterskap og femte totalt.

Medkila enda sist med fem poeng og rykka ned til 1. divisjon 2018, mens nyopprykka Grand Bodø måtte ut i kvalifisering, der dei berga plassen etter å ha slått .

## Tabell

## Lenkjer
Vidje

**Vidje** er mjukt og seigt plantemateriale, som ein kvist eller ei rotrenning, som er brukt til fletting og binding. I førindustriell tid var vidje eit utbreidd materiale som kunne brukast til reip, tønneband, gjerde, korger, fiskereiskapar som teiner og ruser, båtbygging og båtutstyr, skibindingar og truger.

Ordet «vidje» kan også tyda vier, og vierplantar som selje og piletre har vore mykje brukt til vidjer. Ei anna utbreidd kjelde er rotskot frå bjørk. 


SUM.00433.jpg|Kløvmeis med vidjebinding.
Bøtte, wooden bucket - Norsk Folkemuseum - NF.1911-1165.jpg|Trebøtte med band og hank av vidje.
Hjerleid 2016 2.jpg|Skigard med vidjeband.
Fence twig.JPG|Tregjerde med vidjeband.
Vidjehamleband.jpg|Hamleband av vidje.


## Sjå òg
*Tåg
*Tågarbeid
## Kjelder


**Denne artikkelen bygger på «[[:nb:Vidje|Vidje]]» frå , og «[[:sv:Vidja|Vidja]]» frå  den 27. juni 2018.*
Obdulio Varela

**Obdulio Jacinto Muiños Varela** () var ein uruguayansk fotballspelar frå Montevideo. Han var ein av dei aller beste klassiske senterhalfane i verda, framifrå i forsvar og seig i kamp, kaptein på Uruguay sitt landslag som vann verdsmeisterskapen 1950 i Brasil. Grunna si mørke hud og evne til leiarskap gjekk Varela under tilnamnet «El Negro Jefe», den svarte sjefen.

### Klubbspel
Varela byrja spele i fyrste divisjon i Uruguay då han i 1938 melde overgang til Montevideo Wanderers. Fem år seinare gjekk han over til CA Peñarol, ein klubb han spelte på til han la opp i 1955. Med Peñarol vann han seks seriemeisterskap.

### Landslagsspel

Varela fekk sin landslagsdebut i 1939 borte mot Peru i Lima. Tre år seinare var han med då Uruguay gjekk til topps i Copa America etter å ha vunne alle seks kampane mot dei seks andre deltakarlanda. Fram til og med verdsmeisterskapen i Sveits i 1954 spelte han 45 landskampar for Uruguay og skåra ni mål. Han vert særleg hugsa for den avgjerande kampen under VM i fotball 1950 mot vertslandet Brasil, ein kamp Uruguay måtte vinne om laget skulle ta VM-pokalen, for Brasil var det nok med eit uavgjort-resultat. Før kampen sa Varela til lagkameratane at dei måtte sjå på tribunane som tre, dei måtte einast bry seg om dei 11 spelarane til motstandarlaget. Etter Brasil tok leiinga 1-0 tidleg i den andre omgangen drygde han ut tida, slik at jubelen hadde lagt seg då dommaren fekk sett i gang kampen att. Uruguay byrja angripe og etter Juan Alberto Schiaffino utlikna vart brasilianarane nervøse. Ni minuttar før slutt skåra Alcides Ghiggia for Uruguay som dermed vann Jues Rimet-pokalen. Varela vart skadd under VM 1954 og var ikkje med då Uruguay tapte semifinalen mot Ungarn med 2-4 etter ekstraomgangar.

### Merittar
*Verdsmeister: 1950 for Uruguay
*Vinnar av Copa América: 1942 for Uruguay
*Uruguayansk seriemeister:  1944, 1945, 1949, 1951, 1953 and 1954 med Peñarol

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Obdulio Varela|Obdulio Varela]]» frå ,  den 27. juni 2018.*
Toppserien 2013

**[[Toppserien]] 2013** var den 27. sesongen av den øvste divisjonen for norsk kvinnefotball. Stabæk tok sitt andre seriegull, foran LSK Kvinner og Arna-Bjørnar. Dette var debutsesongen i Toppserien for Avaldsnes. Fra førre sesong rykka også Medkila opp etter at Kattem trakk laget sitt. Etter sesongslutt rykka Sandviken ned, medan Amazon Grimstad spelte kvalifisering mot Sarpsborg 08.

Toppserien 2013 hadde langt færre mål enn dei to føregåande sesongane. Den største sigeren var Arna-Bjørnars 8-1 over Medkila. Avaldsnes tangerte Donns beste plassering i debutsesongen for eit opprykka lag med ein fjerdeplass. 

## Tabellen

## Kvalifisering til Toppserien 2014
I kvalifiseringa til Toppserien 2014 møtte  andreplassen i 1. divisjon, , og fekk behalde plassen i Toppserien med 3&ndash;2 samanlagt.

## Lenkjer
1. divisjon fotball for kvinner 2017

**[[1. divisjon fotball for kvinner]] 2017** var det nest øvste nivået i norsk kvinnefotball i 2017. Ligaen bestod av 12 lag. Før sesongen vart det klart at Urædd rykka ned frå Toppserien 2016, medan Bossekop og KIL/Hemne rykka opp frå 2. divisjon 2016.

 rykka direkte opp til Toppserien 2018, medan Urædd spelte kvalifiseringskampar mot Grand Bodø fra Toppserien. KIL/Hemne og Kongsvinger rykka ned til 2. divisjon 2018.

## Tabellen

## Bakgrunnsstoff
* 1. divisjon kvinner på *Fotball.no*