open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Oskar Kokoschka

**Oskar Kokoschka** () var ein austerriksk målar og poet, mest kjend for sine intense ekspresjonistiske portrett og landskapsmåleri.

### Liv og gjerning
Kokoschka var fødd i Pöchlarn i Niederösterreich. Etter å ha gått kunsthandverks-skulen i Wien 1904-08, reiste han i 1910 til Berlin. Der kom han i kontakt med gruppa *Der Sturm* og byrja lage inntrengande, psykologiske portrett. Desse utførte han på sin eigen måte, men utan å nå ut til publikum. Sidan Kokoscha ikkje likte jugendstilen, den rådande kunststilen i samtida, gav han avkall på ein stor, potensiell kundekrins. I 1914 måla han meisterstykket *Brura til vinden*, ei hyllest til Alma Mahler som han var sterkt forelska i.

Han deltok som soldat for Austerrike i den fyrste verdskrigen. Då han vart såra, vart han innlagd på sjukehus, der legane diagnostiserte han som mentalt ustabil. I 1919 fekk han ei professor-stilling i Dresden og underviste der i fem år. Han sa opp stillinga og reiste dei neste åra rundt i Europa, Nord-Afrika og i den nære Orienten. På desse turane måla han landskap og bybilete i ekspressive fargar og med kraftig pensel. I 1931 sette han bu i Wien.

I 1933 kom Kokoschkas verk på lista over entartete kunst, og han søkte året etter tilflukt i Praha. Der starta han ei eksil-kunstnarforening *Oskar-Kokoschka-Bund*. Vinteren 1938 mobiliserte Tsjekkoslovakia i fall Tyskland skulle angripe. Kokoschka flykta då til England, frå 1946 var han britisk statsborgar, fyrst i 1978 tok han tilbake sitt austerrikske borgarskap. Han var ein tur til USA i 1947 før han slo seg ned for godt i Sveits, i byen Villenueve. I tida etter andre verdskrigen fekk Kokoschka ei rad med utsmykkingsoppdrag under gjenoppbygginga av Austerrike og Tyskland.

Både Kokoschka og den samtidige landsmannen Max Beckmann heldt seg uavhengige av den tyske ekspresjonismen. I dag vert desse rekna som meistrane som fordjupa seg i verka til dei historiske, gamle meistrane, for slik å skape sin eigen stil. Deira individualisme hindra at dei vart påverka av modernismen. Begge skreiv om behovet for å utvikle det «å sjå» til ein del av kunsten. Kokoschka snakka om djupne-persepsjon, medan Beckmann var meir opptatt av det mystiske og visjonære. Begge var meistrar i innovativ oljemåling forankra i europeiske, tradisjonelle teknikkar.

Kokoschka sine litterære verk er likså sære og ekspressive som bileta. Det mest kjende er dramaet *Hiob* frå 1917. Memoararboka *A Sea Ringed with Visions* er like psykedelisk som bøker skrivne under påverknad av hallusinogen.

Kokoschka vart i 1955 tildelt den tyske ordenen *Pour le Mérite für Wissenschaften und Künste*. Ein minnepris for biletkunstnarar som vart oppkalla etter han, vart innstifta etter han var død.

## Galleri

PoechlarnKokoschkaHaus.jpg|Barndomsheimen til Kokoschka i Pöchlarn.
File:Oskar Kokoschka by Hugo Erfurth 1919.jpg|Oskar Kokoschka i 1919. 
File:Kokoschka autograph.png|Autograf 


## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:nb:Oskar Kokoschka|Oskar Kokoschka]]» frå ,  den 24. september 2013.*  
----
**Store Norske leksikon*.
Nicolas Lancret

**Nicolas Lancret** () var ein fransk målar, fødd og død i Paris. Han er særleg kjend for sine fête galante- og commedia dell'arte-motiv. Verka hans vert rekna til rokokko-stilen.

### Liv og gjerning
Lancret arbeidde frå 1708 i atelieret til den akademiske målaren Pierre Dulin. Fire år seinare vart han elev av Claude Gillot. Gjennom seks år hos Gillot utvikla han seg til ein framifrå målar av motiv som stod høgt i kurs i samtida. I 1719 vart han medlem av akademiet i Paris, i 1735 rådsmedlem i same.

Lancret laga i hovudsak såkalla *[[fête galante|fêtes galantes]]*. Etter at både Antoine Watteau og Gillot døydde i 1721-22, var Lancret, ved sida av Jean-Baptiste Pater, den leiande målaren i fête galante-sjangeren. Han måla ei mengd bilete av galante festar, åremåls-markeringar og landsby-høgtider. Stilen er mykje lik den Watteau nytta, motiva lånte han ofte frå teatera sine framsyningar med arkadiske gjetar-tablå. Måleria hans er noko turrare utført enn Watteau sine, og mindre livaktige. Lancret hadde heller ikkje same naturkjensla som Watteau. Landskapa hans er konvensjonelle og ofte framstilt i blå-grøne fargetonar. Fargebruken hans er i det heile noko kjøligare enn Watteau sin. 

Lancret var ein svært populær målar i samtida. Bileta hans var mykje etterspurde, mellom anna hadde prøyssarkongen Fredrik den store ei større samling verk måla av Lancret. Takk vere hans grundige og nøyaktige attgjevingar har Lancret sine måleri i dag også kulturhistorisk interesse.

Nicolas Lancret døydde av lungebetennelse hausten 1743.

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:de:Nicolas Lancret|Nicolas Lancret]]» frå ,  den 24. september 2013.*  
 

## Bakgrunnsstoff
Giske sokn

**Giske sokn** er eit kyrkjesokn i Møre bispedøme i Den norske kyrkja. Det ligg under Nordre Sunnmøre prosti.

Soknet vart oppretta i 1898 ved at Giske, Valderøy, Godøy og matrikkelgarden Oksbåsen (Hamnøya) vart skilde ut frå Borgund sokn. Det gamle kapellet på Giske vart soknekyrkje.

## Referansar

## Bakgrunnsstoff
* Om Giske kyrkjelyd på nettstaden til Den norske kyrkja
* Nøkkeltal om Giske sokn i Kyrkjedatabasen  (Norsk sammfunnsvitenskapelig datatjeneste)
* kyrkjevalet.no: «Giske sokn»
* Forvaltningsdatabasen: «PRESTESKAPET I GISKE, VALDERØY OG VIGRA SOKN» 
* Skanna kyrkjebøker - Digitalarkivet
* Kart frå 1979 som viser kyrkjestader og geistleg inndeling
Deck the Halls

«**Deck the Halls**» eller «**Deck the Hall**» (som er den originale tittelen) er ein tradisjonell britisk julesong. Melodien er frå Wales og går attende til 1500-talet, og kjem frå vintersongen «Nos Galan». 

Den engelske teksten kom først ut i andre bindet av *Welsh Melodies* (framleis kalla «Nos Galan»), ei samling på fire bind skriven av John Thomas med walisisk tekst av John Jones (Talhaiarn) og engelsk tekst av den skotske musikaren Thomas Oliphant, sjølv om «fa la la» går attende til den originale walisiske «Nos Galan» og kan ha kome frå ein mellomalderballade. Songen har ei AABA-form. Serien *Welsh Melodies* kom i fire bind, dei første to i 1862, det tredje i 1870 og det fjerde i 1874. 

## Nos Galan

Melodien «Deck the Hall» er den same som for «Nos Galan» («Nyårsaftan»), ein tradisjonell walisisk nyårssong publisert i 1794, men som kan vere mykje eldre. Den walisiske og engelske teksten er:

:O mor gynnes mynwes meinwen,
:fal lal lal lal lal lal lal lal la:
:O mor fwyn yw llwya meillionen,
:fal lal lal lal lal lal lal lal la:
:O mor felus yw'r cusanau,
:[instrumental]
:Gyda serch a mwynion eiriau
:fal lal lal lal lal lal lal lal la:

:Oh! how soft my fair one's bosom,
:fal lal lal lal lal lal lal lal la:
:Oh! how sweet the grove in blossom,
:fal lal lal lal lal lal lal lal la:
:Oh! how blessed are the blisses,
:[instrumental]
:Words of love, and mutual kisses,
:fal lal lal lal lal lal lal lal la:

## Tekst

Den moderne teksten og melodien til «Deck the Hall» finn ein i *The Song Book* redigert av John Hullah og første gong publisert i 1866.  Teksten vert tilskriven Thomas Oliphant, omsett frå den walisiske teksten til Talhaiarn.

:*Deck the hall with boughs of holly,*
:*Fa la la la la la la la la.*
:*'Tis the season to be jolly,*
:*Fa la la la la la la la la.*
:*Don we now our gay apparel*
:*Troll the ancient Christmas carol,*
:*Fa la la la la la la la la.*

:*See the blazing yule before us,*
:*Fa la la la la la la la la.*
:*Strike the harp and join the chorus.*
:*Fa la la la la la la la la.*
:*Follow me in merry measure,*
:*While I tell of Christmas treasure,*
:*Fa la la la la la la la la.*

:*Fast away the old year passes,*
:*Fa la la la la la la la la.*
:*Hail the new, ye lads and lasses!*
:*Fa la la la la la la la la.*
:*Sing we joyous all together,*
:*Heedless of the wind and weather,*
:*Fa la la la la la la la la.*

### Variantar
På 1700-talet nytta Mozart melodien for ein fiolin og pianoduett, sonate nr. 18.

## Kjelder

* Pages 159–160 in *Musical and Poetical Relicks of the Welsh Bards*, Edward Jones: London, Printed for the Author, 1794. Google Digital

## Bakgrunnsstoff

* Free sheet music of *Deck the Hall* for SATB from *Cantorion.org*
* Musicanet.org
*
Sigvald Moa

**Sigvald Moa** () var ein norsk fotograf frå Ålesund. Han starta eiga verksemd i Ålesund året etter bybrannen i 1904. 

Han levde samstundes med Ålesundfotografane Johannes Sponland og Enok O. Simonnæs og hadde gått i lære hos sistnemnde. 

Arkivet etter Moa er digitalisert av FylkesFOTOarkivet i Møre og Romsdal.

## Kjelder

## Bakgrunnsstoff

*Kjell Skorgevik: *Fotografer i Ålesund i glassplatenes tid*, 1985
*Moa-arkivet
Enok O. Simonnæs

**Enok Olai Matias Simonnæs** () var ein norsk fotograf frå Sande, busett i Ålesund. Han arbeidde som fotograf i Ålesund frå 1885 til 1920.

### Liv og gjerning
Simonnæs var frå garden Simonnes i Sande. Han etablerte seg som fotograf i Ålesund i 1885 og var ein av dei store fotografane i Ålesund. Heile arkivet hans gjekk tapt i bybrannen i 1904. Glasplatearkivet hans frå åra etter 1904 er teke vare på av Aalesunds Museum. Frå 1998 vart dei første glasplatene i Simonnæsarkivet digitalisert av FylkesFOTOarkivet i Møre og Romsdal (FAK). I 2003 starta eit omfattande digitaliserings- og registreringsprosjekt saman med DIS, - Foreininga data i slektsforskinga avd. Ålesund og Sula. Frå 2009 er over 18&nbsp;000 Simonnæs-bilete tilgjengelege på verdsveven/internett. 

Kjell Skorgevik gav i 1985 ut boka *Fotografer i Ålesund i glassplatenes tid*. I dette viktige bidraget til norsk fotohistorie og byhistoria til Ålesund finn ein den første fyldige biografien om fotografen Enok O. Simonnæs.

## Kjelder
**Sandesoga*, band III. Volda 1977

## Bakgrunnsstoff
*Enok O. Simonnæs 
*FylkesFOTOarkivet i Møre og Romsdal
Jingle Bell Rock

«**Jingle Bell Rock**» er ein populær julesong først gjeven ut av Bobby Helms i 1957. Han har vorte mykje spelt på radio i juletider sidan den gong. «Jingle Bell Rock» vart skriven av Joseph Carleton Beal (1900–1967) og James Ross Boothe (1917–1976).

## Helms-innspelingar
«Jingle Bell Rock» har vorte spelt av mange, men Helms-versjonen er den mest kjende. Tittelen og noko av teksten er henta frå gamle julesongar som «Jingle Bells». Han referer til andre populære songar i 1950-åra, som «Rock Around the Clock». Hank Garland spelte elektrisk gitar på songen og speler dei første tonane av refrenget på «Jingle Bells».

Trass i at songen vert omtalt som rock i tittelen var Helms-versjonen spelt i stilen rockabilly.

Bobby Helms-versjone på Decca 9-30513 frå 1957, vart spelt inn på ny av han på Kapp K-719 i 1965 og nok ein gong i 1967 på Little Darlin' LD-0038. I 1970 gav Helms ut eit heilt album kalla «Jingle Bell Rock» på Certron C-7013. Enno ei nyinnspeling vart gjeven ut av Helms på Ashley AS-4200 (ukjend år). I 1983 gav Bobby Helms ut den siste innspelinga si av «Jingle Bell Rock» på Black Rose 82713.

## Lister
Helms-versjonen nådde 13. plass på *[[magasinet Billboard|Billboard]]*'s Most Played C&W by Jockeys-lista, ein føregangar til Hot Country Songs-lista. Etter at han vart nytta i filmen *[[Jingle All the Way]]* i 1996, gjekk songen inn på 60. plass på countrylista i USA.

### Bobby Helms

### George Strait

### Aaron Tippin

### Rascal Flatts

### Blake Shelton and Miranda Lambert

## Andre innspelingar
Ein annan kjend versjon av songen vart spelt inn av Bill Haley & His Comets i 1968 for United Artists records. Denne kom ikkje ut på den tida, og det gjekk nesten 30 år før songen vart gjeven ut i 1990-åra.

Brenda Lee gav ut ein versjon av  «Jingle Bell Rock» som nådde Billboard Christmas-lista i både 1964 og 1967.

Andre artistar som spelte inn songen er: 

## I popkulturen
* Han er opningstemaet i filmen *[[Dødelig våpen]]* frå 1987.
* Dr. Teeth and The Electric Mayhem framførte songen i 1987 i julespesialen *[[A Muppet Family Christmas]]*.
* Helms-versjonen vart nytta i filmen *[[filmen Cookie|Cookie]]* (1989).
* Songen vart nytta i filmen *[[Hjemme alene 2]]* i 1992.
* I 2004 vart songen sungen i lag med Lindsay Lohan i komedien *[[Mean Girls]]* av Cady Heron, Regina George, Gretchen Weiners, og Karen Smith i det årlege juletalentshowet deira.

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Jingle Bell Rock|Jingle Bell Rock]]» frå ,  den 24. september 2013.* 
*** oppgav desse kjeldene:*

## Bakgrunnsstoff
*
Michael Ancher

**Michael Peter Ancher** () var ein dansk målar. Han er særleg kjend for sine måleri av fiskarar og andre scener frå hamnebyen Skagen og vert rekna som ein av dei sentrale Skagensmålarane. Ancher er truleg ein av dei mest folkekjære målarane i Danmark, der fleire av bileta hans er klassikarar. Han var gift med kollegaen Anna Ancher.

## Liv og gjerning

Ancher var fødd i Rutsker på Bornholm. Han studerte ved Det Kongelige Danske Kunstakademi i København i perioden 1871-75. Lærarane hans, Wilhelm Marstrand og Frederik Vermehren, oppmuntra han i hans interesse for sjangermåleri. På kunstakademiet møtte han Karl Madsen, som seinare vart den fyrste leiaren av Skagen Museum. Madsen inviterte Ancher til Skagen, og sommaren 1874 besøkte Ancher Skagen for fyrste gong. Frå 1875 oppheldt han seg i lengre og lengre periodar i Skagen, der han var fascinert over fiskarane og levekåra deira. Han vart i 1877 tildelt ein pris, den Neuhausenske Præmie, for *En Lægprædikant, der holder Gudstjeneste på Skagens Strand*. Hans verkelege gjennombrot som målar kom i 1879 med måleriet *Vil han klare pynten*.

Michael Ancher gifta seg i 1880 med kjøpmannsdottera Anna Brøndum i Skagen, far hennar eigde og dreiv Brøndums Hotel. I 1880-åra var Skagen samlingspunkt for mange danske og skandinaviske kunstnarar som var inspirert av samtidig, fransk målarkunst. Målarane møttest jamnt på Brøndums Hotel, for å utveksle synspunkt. Ancher var opphavleg imot at Skagen-målarane gjorde Skagen til ein moderne, nordisk friluftsstad, trass i at det var han sjølv som hadde gjort Skagen kjent. 

Dei beste av Ancher sine verk er truverdige skildringar av folkelivet i kvardag og helg. På same tid er dei monumentalt komponerte, noko han tok med seg frå den tidlege utdanninga. Ein serie bilete med tema frå sjølivet, som til dømes *Redningsbåden køres gennem klitterne* (1883), *Mannskabet reddet* (1894) og *Den druknede* (1896) er mellom måleria som har gjort Ancher til ein mykje omtykt målar i Danmark.

Ancher vart tildelt Eckersberg-medaljen i 1889 og i 1894 Dannebrogordenen.

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:da:Michael Ancher|Michael Ancher]]» frå ,  den 25. september 2013.*  
 

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Michael Peter Ancher|Michael Peter Ancher]]» frå ,  den 25. september 2013.*
Fjordane

**Fjordane** er den nordlege delen av Sogn og Fjordane, no ein del av Vestland fylke. Området femner stroka omkring dei store fjordane Dalsfjorden, Førdefjorden, Høydalsfjorden, Eikefjorden og Norddalsfjorden, i tillegg til Nordfjord med dalane og fjellstroka innanfor. Fjordane dekkjer eit område på om lag 8000&nbsp;km².

Til vanleg skil ein mellom Sunnfjord i sør og Nordfjord i nord.

## Kjelder
*
Granefeltet

**Granefeltet** er eit oljefelt kring 185 kilometer vest for Haugesund. Feltet vart funne av Norsk Hydro i 1991, og produksjonen starta 23. september 2003. Grane er det første feltet på norsk sokkel som produserer tung råolje. Feltet er bygd ut med plattformen Grane som står på 127 meters havdjup.
Gold: Recorded Live at the Troubadour

***Gold: Recorded Live at the Troubadour*** er eit konsertalbum av Neil Diamond frå 1970. 

## Innhald

## Medverkande
*Neil Diamond - vokal
*Carol Hunter - gitar
*Eddie Rubin - trommer
*Randy Sterling - bassgitar

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Gold: Recorded Live at the Troubadour|Gold: Recorded Live at the Troubadour]]» frå ,  den 25. september 2013.* 
*** oppgav desse kjeldene:*
Andrea Orcagna

**Andrea di Cione** (), kjend som **Andrea Orcagna**, var ein framståande florentinsk målar, bilethoggar og arkitekt kring midten av 1300-talet.

### Liv og gjerning
Orcagna var som målar ein etterfylgjar av Giotto. Gjennom sine verk lukkast han å motverke den forflatinga som Giotto-stilen hadde utvikla etter målaren var død. I året 1352 vart Orcagna medlem i lauget til bilethoggarane, som då arbeidde med stein. Saman med dei yngre brørne sine; Jacopo, Matteo og Nardo dreiv han ein blomstrande verkstad i Firenze, den aller fremste i samtida.

Einaste måleriet som ein visse veit er måla av Orcagna, finst i kyrkja Santa Maria Novella i Firenze.  Det er eit altarbilete datert 1357, med Kristus som gjev nøklar og bibel til sankt Peter og Thomas Aquinas. Same kapellet er utsmykka med freskar laga av bror hans, Nardo di Cione. Størstedelen av freskane Orcagna måla i basilikaen Santa Croce er gått tapt. Partiet over *Dødens triumf* er derimot bevart. Kjensla av å vere fortapt, som prega folk i tida etter pest-katastrofen, stig tydeleg fram i måleriet.

Orcagna var ein av arkitektane på Orsanmichele i Firenze, og på Loggia dei Lanzi. Frå 1356 var han tilsett som leiande arkitekt for Orsanmichele. År 1358 kalla bror hans, Matteo, han tilbake til Orvieto, for der å ta del i reisinga av den lokale katedralen. I 1364 var han atter i arbeid i Firenze.

Bilethoggaren Andrea Orcagna har forma tabernakelet inne i Or San Michele, datert 1359. Dette verket i reint florentinsk gotikk syner ei fornya kjensle for plastikk og eit særmerkt talent for bruken av det romlege. Relieffet på baksida er eit forvarsel om utviklinga av florentinske skulptur på 1400-talet.

I året 1368 overlet Andrea Orcagna, grunna sjukdom, broren Jacopo å vidareføre arbeidet med ei altartavle. Ganske visst døydde han i Firenze allereie same året.

## Bakgrunnsstoff

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:de:Orcagna|Orcagna]]» frå ,  den 25. september 2013.*
Gary Walker

**Gary Walker** () er ein amerikansk musikar, som var trommeslagar og vokalist med både The Standells og The Walker Brothers.

Gary Walker var medverkande ti å føre Walker Brothers, som ikkje i røynda var brør, til Storbritannia i 1965 der dei slo igjennom og hadde stor suksess dei neste åra. Han hadde to mindre hittar i Storbritannia medan han var medlem av gruppa i 1966. The Walker Brothers vart oppløyst i mai 1967 og alle tre gjekk solo.

I 1967 starta Gary Walker and The Rain, som bestod av Joey Molland (gitar og vokal); Charles «Paul» Crane (solovokal, gitar) og John Lawson (bassgitar).

## Diskografi
### Singlar
#### Solo
*«You Don't Love Me» (T Raye) / «Get It Right» (J Stewart) - CBS 202036 - Feb 1966 (produsert av Scott Walker & John Stewart)
*«Twinkie-Lee» (J Bright) / «She Makes Me Feel Better» (J Stewart) - CBS 202081 – mai 1966 (produsert av Scott Walker & John Stewart)
*«Hello, How Are You» (Vanda/Young) / «Fran» (Gary Leeds) - United Artists UP 34742 – mars 1975 (produsert av Allan Clarke frå The Hollies)
*«Cutie Morning Moon» (Scott Walker/Masaharu Honjo) / «Gary’s Theme» (Masaharu Honjo) – Philips FS 1041 - 1968 (berre i Japan, innspelt med The Carnabeats, produsert av Scott Walker som òg spelt av bassgitar)

#### Som Gary Walker and The Rain
*«Spooky» (Middlebrooks/Shapiro) / «I Can't Stand To Lose You»  (Gary Walker/Paul Crane) - Polydor 56237 / Japan: Philips SFL 1150 – January 1968 (produsert av Scott Walker)
*«Come In You’ll Get Pneumonia» (Vanda/Young) / «Francis»  (Leeds/Molland/Crane/Lawson) - Philips BF 1740 - 1969
*«The View» (G Leeds/J Molland) / «Thoughts Of An Old Man» (G Leeds/J Molland) – berre Japan: Philips SFL 1174 - 1968
*«Magazine Woman» (J Molland) / «Take A Look» (J Molland) – berre Japan: Philips SFL 1740–1968

### Album
**Album No. 1* – berre Japan: Philips SFX 7133 - 1968

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Gary Walker (musician)|Gary Walker (musician)]]» frå ,  den 26. september 2013.* 
*** oppgav desse kjeldene:*


## Bakgrunnsstoff
*Offisiell nettstad
Take It Easy with The Walker Brothers

***Take It Easy with The Walker Brothers*** er debutalbumet til det amerikanske popgruppa The Walker Brothers. Det vert ofte berre kalla ***Take It Easy***. Akkompagnementet til gruppa vart dirigert av Ivor Raymonde og produsert av John Franz og Nick Venet. Det kom ut i 1965 og nådde tredjeplassen på UK Albums Chart. Albumet inneheld den første store hitsingelen til gruppa, «Make It Easy on Yourself», og fekk god til middels kritikk då det kom ut i både mono og stereo i november 1965. Albumet vart sidan gjeven ut på CD og vart nymastra med bonusspor i 1998. 

## ''Introducing the Walker Brothers''
I USA vart albumet gjeve ut på Smash Records som ***Introducing the Walker Brothers***. Denne alternative versjonen hadde ei anna rekkefølgje på songane og byta ut «Lonely Winds», «Girl I Lost in the Rain» og «Tell the Truth» med singlane «Love Her», «My Ship Is Coming In» og «Pretty Girls Everywhere». Ein kan sjå gruppa mime til «Doin' the Jerk» i filmen *[[Beach Ball]]* frå 1965.

*Introducing the Walker Brothers* er i dag ute av opplag. I 2008 gav Water Records ut Philips-utgåva *Take It Easy* i USA for første gongen. 

## Mottaking

*Take It Easy with The Walker Brothers* fekk god til middels kritikk frå dei fleste kritikarane. Richie Unterberger skildra for Allmusic den amerikanske versjonen *Introducing the Walker Brothers* som «ein ujamn sak» med «den balladeaktive grooven dei var kjende for med hittar som «Make It Easy On Yourself» og «My Ship Is Comin' In», men høyres stive ut på livlege R&B-songar som «Land of 1,000 Dances» og «Dancing in the Street».»

## Innhald
### ''Take It Easy'' (Philips Records)

### '' Introducing The Walker Brothers'' (Smash Records)

## Medverkande
*Gary Walker - trommer og vokal
*John Walker - gitar og vokal
*Scott Walker - vokal, gitar og klaverinstrument
*The Quotations - akkompagnement
*Jack Nitzsche - arrangør og dirigent
*Ivor Raymonde - musikalsk instruktør
*John Franz - produsent

## Lister

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:|en:]]» frå ,  den 26. september 2013.* 
*** oppgav desse kjeldene:*
There Goes My Baby av The Drifters

«**There Goes My Baby**» er ein song skriven av Ben E. King (Benjamin Nelson), Lover Patterson, George Treadwell, Jerry Leiber og Mike Stoller, og produsert av Jerry Leiber og Mike Stoller for The Drifters. Dette var den første singelen til den andre utgåva av the Drifters (tidlegare kjend som 5 Crowns), som tok dette namnet i 1958 etter at manageren George Treadwell sparka dei gjenverande medlemmane av den originale besetninga.

Leiber og Stoller nytta ein heilt annan produksjonsmetode enn Ahmet Ertegun og Jerry Wexler hadde nytta med den originale Clyde McPhatter-leia Drifters. Kombinasjonen av den nye stilen og den nye gruppa, nådde songen andreplassen på Hot 100 og førsteplassen på Billboard R&B-lista og Cash Box-lista sommaren 1959. The Atlantic Records release was King's debut recording as lead singer of the group. The personnel on the original recording included Mike Stoller on piano, King Curtis on sax, Wendell Marshall on bass, and Sticks Evans on drums & tympani.

Songen vart nytta i revyen «Smokey Joe's Cafe».

## Song
Teksten har ein laus struktur, nesten i fri form på ei tid då ein rimande tekst nesten var obligatorisk. Akkompagnementet består av ein fiolinseksjon som spelar saksofon-liknande riff i rock and roll-stil. Solovokalen er gospelstil i høgt toneleie.
::*(There goes my baby) Whoa-oh-oh-oh-oh*
::*(There goes my baby) Yeah, yeah, yeah,yeah*
::*(There goes my baby) Whoa-oh-oh-oh*
::*(There she goes) Yeah! (There she goes)*

## Ettermæle
Innspelinga introduserte ideen om å bruke strykarar, ein brasiliansk baion og utførleg produksjon på ei R&B-innspeling for å forsterke den kjenslemessige krafta til svart musikk. Dette peikte ut retninga for den komande tida til soul etter kvart som populariteten til doo-wop-vokalgrupper nådde eit høgdeunkt. Phil Spector studerte denne produksjonsmetoden under Leiber og Stoller.

Songen vart rangert på 193. plass på lista til *[[Rolling Stone]]* frå 2004 over dei 500 beste songane gjennom tidene og på 196. plass på lista frå 2010. Han har vorte spelt inn av mange andre artistar.

## Donna Summer-versjonen

Donna Summer-versjonen av «There Goes My Baby» var den første singelen frå albumet hennar *[[Cats Without Claws]]* frå 1984. Singelen vart ein liten hit og nådde 21. plassen på US Hot 100, og Topp 20 på R&B-lista i USA. Summer-versjonen av er i electro-pop-stil og det vart laga ein musikkvideo der Summer og ektemannen Bruce Sudano spelar eit uheldig par ved utbrotet av andre verdskrigen. Med denne singelen fekk Summer den 19. og nest siste, singelen inne på Topp 40 i USA.

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:There Goes My Baby (The Drifters song)|There Goes My Baby (The Drifters song)]]» frå ,  den 26. september 2013.* 
*** oppgav desse kjeldene:*

## Bakgrunnsstoff
*
Land of a Thousand Dances

«**Land of a Thousand Dances**» (eller «**Land of 1000 Dances**») er ein song skriven og først innspelt av Chris Kenner i 1962. Songen er kjend for «na na na na na»-partiet, som Cannibal & the Headhunters la til i versjonen i 1965. dei nådde 30. plassen på Billboard-lista. Den mest kjende versjonen av songen vart spelt inn av Wilson Pickett i 1966. Han nådde toppen av R&B-lista med songen og vart den største hitten hans. Somme utgåve av songen tilskriv Antoine «Fats» Domino som medlåtskrivar på songen i lag med Kenner. Domino gjekk med på å spele inn songen mot at han fekk halvparten av låtskrivar honoraret for songen.

«Na na na na na»-partiet kom til ved eit uhell då Frankie «Cannibal» Garcia, frontsongaren i Cannibal and the Headhunters, gløymde teksten. Melodien til denne delen vart òg skapt spontant og finst ikkje i originalversjonen til Chris Kenner.

Den originale versjonen til Chris Kenner nemner 16 dansar: Pony, the Chicken, the Mashed Potato, the Alligator, the Watusi, the Twist, the Fly, the Jerk, tango, the Yo-Yo, the Sweet Pea, the Hand jive, the Slop, the Bop, the Fish og the Popeye.

Teksten nemner mange dansar, men ikkje sjølve tittelen på songen. Den originale innspelinga inneheld ein kort, gospelaktig acapella-intro med teksten: «Children, go where I send you / (Where will you send me?) / I'm gon' send you to that land / the land of a thousand dances.» Desse 18 sekunda vart fjerna då songen vart gjeve ut på singel, for å lettare verte spelt på radio.

## Wilson Pickett-versjonen

Wilson Pickett spelte songen under den første innspelinga i FAME Studios i Muscle Shoals. (Han hadde tidlegare spelt inn i Memphis.) Innspelinga hans vart gjeve ut som singel og på albumet *[[The Exciting Wilson Pickett]]*. Singelen vart den tredje songen hans som nådde toppen av R&B-lista i USA og den høgaste plasseringa hans på Billboard Hot 100 med ein sjetteplass. I 1988 vart ei nyinnspeling av Pickett nytta under rulleteksten til *[[filmen The Great Outdoors (1988)|The Great Outdoors]]*. I 1989 vart den første Pickett-versjonen rangert på 152. plass på lista til Dave Marsh over *The 1001 Greatest Singles Ever Made*.

Medverkande:

*vokal: Wilson Pickett
*gitar: Chips Moman, Jimmy Johnson
*klaverinstrument: Spooner Oldham
*trommer: Roger Hawkins
*bass: Junior Lowe
*tenorsaksofon: Charlie Chalmers, Andrew Love
*trompet: Wayne Jackson
*barytonsaksofon: Floyd Newman

## Lister
**Cannibal and the Headhunters version**

**Wilson Pickett-versjonen**

**Ted Nugent-versjonen**

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:|en:]]» frå ,  den 26. september 2013.* 
*** oppgav desse kjeldene:*

## Bakgrunnsstoff
* 
*
Dômes de Miage

**Dômes de Miage** er eit 3&nbsp;673 meter over havet høgt fjell i Mont Blanc-massivet i dei franske Alpane. Grensa mellom det franske departementet Savoie og den  italienske provinsen Aostadalen går over fjellet.

Dômes de Miage har ein om lag to kilometer lang fjellrygg med fem toppar. Fjellryggen strekker seg i retninga sørvest-nordaust, med bratte isbrear og bergvegger på sider. Fire av toppane på bredekte fjellryggen ligg i Frankrike, hovudtoppen skal vere den nest nordlegaste. Men to av toppane er berre 2-3 meter lågare enn hovudtoppen. 

Dômes de Miage vart nådd fyrste gongen i 1878 av ein brite i fylgje med to franskmenn.

## Galleri

DomeMiage.jpg
Domes_de_Miage.jpg
DomesdeMiage.png
Vallée des Contamines-Montjoie.jpg
Chalets_et_domes_de_Miage.jpg


## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:de:Dômes de Miage|Dômes de Miage]]» frå ,  den 26. september 2013.*
Love Her

«**Love Her**» er ein song skriven av Barry Mann og Cynthia Weil som den første songen deira for den amerikanske duoen The Everly Brothers i 1963 som B-sida til «The Girl Sang the Blues». Han vart sidan spelt inn og gjeven ut på singel av den amerikanske popgruppa The Walker Brothers som den andre singelen deira i 1965. 

The Walker Brother sin versjon er kjend for å vere den første singelen til gruppa spelt inn med Scott Walker på førstestemme. Tidlegare hadde John Walker hatt denne rolla. Songen vart produsert av Nick Venet og arrangert av samarbeidspartnaren til Phil Spector, Jack Nitzsche, som gav songen ein Wall of Sound-handsaming. «Love Her» vart den første hitten til gruppa og låg 13 veker inne på UK Singles Chart der han nådde 20. plassen i juni.

## Innhald

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Love Her (song)|Love Her (song)]]» frå ,  den 27. september 2013.* 
*** oppgav desse kjeldene:*
Smash Records

**Smash Records** var eit USA-amerikansk plateselskap. Det vart skipa i 1961 som eit underselskap av Mercury Records av Mercury-direktøren Shelby Singleton og det vart drive av Singleton i lag med Charlie Fach. Fach tok over etter at Singleton slutta i Mercury i 1966. Av artistar i stallen var James Brown, Bruce Channel, Roger Miller, The Left Banke, Bill Justis og Jerry Lee Lewis.

Ein krangel med King Records førte til at James Brown gav ut alle dei instrumentale innspelingane til bandet sitt mellom 1964 og 1967 på Smash. Smash gav òg ut tre av vokalinnspelingane til Brown, mellom anna proto-funk-songen «Out of Sight» i 1964.

Smash delte nummereringssystemet for singlane sine med andre selskap dei distribuerte. Det viktigaste av desse var Fontana Records. Mercury la ned Smash-etiketten i 1970.

Mercury-eigaren PolyGram nytta Smash-etiketten for nyutgjevingar i 1980-åra. PolyGram starta opp att Smash i 1991 som ein R&B/dance-etikett med kontor i Chicago. Det var først under PolyGram Label Group (PLG)-paraplyen, så under Independent Label Sales (ILS)-paraplyen og så under Island Records fram til etiketten vart lagt ned att i 1996. Ein av hittane på Smash i denne perioden var «People Are Still Having Sex» av club-artisten LaTour. Ein annan suksessrik artist på dansegolvet var Jamie Principle.

## Smash Records-artistar
*The Angels
*James Brown
*The Caravelles
*Mother Maybelle Carter
*Jimmy Castor
*Bruce Channel
*Dee Jay & The Runaways
*Joe Dowell
*Pete Drake (and his talking Steel Guitar)
*Jay & the Techniques
*Bill Justis
*Dickie Lee
*Left Banke
*Jerry Lee Lewis
*Linda Gail Lewis
*The Mesmerizing Eye
*Roger Miller
*The Nouns
*Charlie Rich
*Sir Douglas Quintet
*Millie Small
*Swingin' Medallions
* The Tempests
*Eric Von Schmidt
*The Walker Brothers
*Scott Walker
*Crunch-O-Matic
*D'Bora
*Jamie Loring
*Jamie Principle
*LaTour
*M-Doc
*Chris Mars
*Luke "Long Gone" Miles
*The Millions
*Pleasure Game
*Presence
*Sheep On Drugs
*Ten Tray
*Cookie Watkins
*Yello

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Smash Records|Smash Records]]» frå ,  den 27. september 2013.* 
*** oppgav desse kjeldene:*


## Bakgrunnsstoff
* The Smash Records Story frå BSN Pubs
* Ein diskografi av album på Smash
* Ein diskografi med singlar på Smash
* Pete Drake-biografi
(I Don't Know Why) But I Do

«**(I Don't Know Why) But I Do**» er ein R&B-song skriven av Paul Gayten og Bobby Charles (som Robert Guidry), og framført av Clarence «Frogman» Henry. Han vart den største hitten til Henry i USA og nådde fjerdeplassen på singellista tidleg i 1961. B-sida til singelen var «Just My Baby and Me».

## Populærkulturen
Songen vart populær att etter at ahn vart nytta i filmen *[[Forrest Gump]]* i 1994 og *[[Mickey Blue Eyes]]* i 1999.

## Norske versjonar
Steinar Fjeld har skrive ein norsk tekst og Viggo Sandvik har skrive ein norsk tekst på dialekt. Fjeld-versjonen heiter «En sånn som deg», medan Sandvik-versjonen heiter «Je likte meg i sola». 

### Innspelingar

## Listeplasseringar

## Kjelder
 
*"''Billboard''". Billboard *Hot 100 airplay and sales charts*.
Marcianise

**Marcianise** er ein by og ein kommune i provinsen Caserta i Campania-regionen i Italia. Kommunen har 40&nbsp;000 ibuarar og omfattar ei flatevidd på 30,8 km². Byen ligg ni kilometer sør for provinshovudstaden Caserta og om lag 30 km nord for Napoli, 35 meter over havet.

Byen vart truleg grunnlagt på 500-talet, og kring 861 plyndra av sararsenarane. Området var ofte plaga av kolera-utbrot. Då større delar av sumplandet kring byen vart drenert, auka dyrkinga av hamp.

Ein større kjemisk fabrikk, og ein fabrikk som tilhøyrer tele-konsernet Ericsson, er dei største arbeidsplassane i dag. Elles er produksjon av smykke av ulike materialar, samt mjølkeprodukt og vinar viktige næringsgreiner.

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Marcianise|Marcianise]]» frå ,  den 27. september 2013.*
Mondragone

**Mondragone** er ein by og ein kommune i provinsen Caserta i Campania-regionen i Italia. Kommunen har 27&nbsp;000 ibuarar og omfattar ei flatevidd på 54,5 km². Byen ligg ved Middelhavet, 40 kilometer vest for provinshovudstaden Caserta og om lag 45 km nordvest for Napoli.

Romararar grunnla ein koloni på staden i 296. Normannarar erobra og rådde over byen på 1100-talet. 

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Mondragone|Mondragone]]» frå ,  den 27. september 2013.*
My Ship Is Comin' In

«**My Ship Is Comin' In**» er ein song skriven av Joey Brooks som den første songen for den amerikanske soulsongaren Jimmy Radcliffe i 1965 og vart sidan spelt inn og gjeven ut av den amerikanske popgruppa The Walker Brothers som den fjerde singelen deira same året. Songtittelen vart endra til «**My Ship Is Coming In**». Akkompagnementet vart dirigert av Ivor Raymonde.

«My Ship Is Coming In» var ein stor hit for gruppa og låg 12 veker inne på UK Singles Chart med ein tredjeplass som høgaste plassering i januar 1966 og ein 63. plass i USA på Billboard Hot 100. «You're All Around Me» var B-sida og er den andre songen som er tilskriven Scott Walker (som Scott Engel). Denne songen var òg gjeven ut på debutalbumet *[[Take It Easy with The Walker Brothers]]*.

## Innhald

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:My Ship Is Comin&#39; In|My Ship Is Comin&#39; In]]» frå ,  den 27. september 2013.* 
*** oppgav desse kjeldene:*
Maddaloni

**Maddaloni** er ein by og ein kommune i provinsen Caserta i Campania-regionen i Italia. Kommunen har vel 39&nbsp;000 ibuarar og omfattar ei flatevidd på 36,5 km². Byen ligg fem kilometer søraust for provinshovudstaden Caserta og om lag 25 km nordaust for Napoli, 73 meter over havet.

Byen vart truleg grunnlagt på 700-talet. Nær Maddaloni låg i antikken byen Calatia. 

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:de:Maddaloni|Maddaloni]]» frå ,  den 27. september 2013.*
Pretty Girls Everywhere

«**Pretty Girls Everywhere**» er ein song skriven av Eugene Church og Thomas Williams og var den første hitten for den amerikanske songaren Eugene Church med gruppa hans The Fellows i 1958 og vart seinare spelt inn og gjeve ut av den amerikanske popgruppa The Walker Brothers som debutsingelen deira i 1965.

Innspelinga til Church for Class Records var den mest populære han hadde og nådde sjetteplassen på R&B-lista og 36. plass på Pop-lista i USA.

The Walker Brother-versjonen er mest kjend fordi han ikkje er sungen av Scott Walker, som vart førstevokalist i gruppa etter dette. I staden er det John Walker som syng songen. B-sida til singelen er den første songen Scott Walker skreiv som vart gjeven ut, «Doin' the Jerk». Ein kan sjå gruppa mime til «Doin' the Jerk» i 1965 i strandfilmen *[[Beach Ball]]*.

## Innhald

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Pretty Girls Everywhere|Pretty Girls Everywhere]]» frå ,  den 27. september 2013.* 
*** oppgav desse kjeldene:*
Portrait av The Walker Brothers

***Portrait*** er det andre albumet til den amerikanske popgruppa The Walker Brothers. Det kom ut i 1966 og var det mest suksessrike dei hadde med ein tredjeplass på UK Albums Chart. Akkompagnementet vart dirigert av Ivor Raymonde og Reg Guest og produsert av John Franz. Albumet fekk god til middels kritikk då det kom ut i både mono og stereo i august 1966. ALbumet vart sidan gjeven ut på CD og vart nymastra og utvida med bonusspor i 1998. 

*Portrait* vart ikkje gjeven ut i USA. I staden sette Smash Records saman *[[albumet The Sun Ain't Gonna Shine Anymore|The Sun Ain't Gonna Shine Anymore]]* som det andre albumet til gruppa der. Denne alternative versjonen bytta ut dei fleste av A- og B-sidene på albumet og spor frå den første EPen deira, og berre «Just For A Thrill», «Old Folks», «People Get Ready» og «Take It Like a Man».

## Mottaking

*Portrait* fekk god til blanda kritikk frå dei fleste kritikarane. Richie Unterberger skreiv for Allmusic at han tilrådde berre albumet for seriøse fans sidan dei beste spora alt finst på samleplata *After the Lights Go Out*. «Som andre pop/rock-later på denne tida leid han av eit forsøk på å appellere til eit større publikum enn dei som vanlegvis kjøpte pop/rock-plater, og la til ein cover av Louis Armstrong sin «Just for a Thrill», den gammaldagse standarden «Old Folks» og eit tamt forsøk på Curtis Mayfield sin «People Get Ready».» Unterberger er positiv mot «In Your Room» som han skildrar som «dramatisk» og «No Sad Songs for Me» som han kalla «melodramatisk» og «den beste melodien som ikkje finst på After the Lights Go Out-samlinga».

## Innhald

## Medverkande
*Gary Walker - trommer og vokal
*John Walker - gitar og vokal
*Scott Walker - vokal, gitar og klaverinstrument
*Ivor Raymonde - Musikalsk leiar

## Lister

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Portrait (The Walker Brothers album)|Portrait (The Walker Brothers album)]]» frå ,  den 27. september 2013.* 
*** oppgav desse kjeldene:*
Alberto Giacometti

**Alberto Giacometti** () var ein sveitsisk modernistisk bilethoggar, målar og grafikar, som frå 1922 i hovudsak budde og arbeidde i Paris. Han besøkte jamnt heimstaden i fjelldalen Bergell, for å treffe familien og der han var kunstnarisk aktiv. Giacometti var mellom dei viktigaste bilethoggarane i det 20. hundreåret. Målaren Giovanni Giacometti var far hans.

## Liv og gjerning
Giacometti var fødd i Borgonovo i dåverande Stampa kommune i kantonen Graubünden. Vinteren 1919-20 tok han utdanning som bilethoggar i Genève, dei neste to åra gjekk han i lære i Italia. I 1922 busette hans seg i Paris. Frå 1926 var han mykje oppteken av korleis ein kunne abstrahere menneskekroppen, noko som i 1930 førte han over i surrealismen. Han byrja arbeide med material som streng, tau og glas.

Verk av Giacometti er påverka av både kubismen, surrealismen og av filosofiske spørsmål om det å vere menneske, samt av eksistensialismen og fenomenologien. Kringom 1935 slutta han med sine surrealistiske verk, vigde seg i staden til å måle komposisjonar med figurar. Mellom 1938 og 1944 var figurane maksimalt sju centimeter store. Dei var meint å reflektere avstanden, slik han hadde sett og oppfatta modellen. 

I åra etter andre verdskrigen laga Giacometti sine mest kjende verk; i dei ekstremt lange, slanke skulpturane synte han fram si nye erfaring av avstand. Denne erfaringa oppstod etter eit kinobesøk, han vart då merksam på skilnaden mellom hans måte å sjå på og den måten fotografiet og filmen «såg på». Med sin subjektive måte å sjå på, skapte han former som ikkje er sant kroppslege avbildingar. 

Giacomettis måleri var opphavleg ein mindre del av verka hans. Etter 1957 fekk det figurative måleriet ein likeverdig plass med hans arbeid med skulpturar. Dei nærast einsfarga måleria han laga i sine siste år kan ikkje reknast til den modernistiske stien.

Alberto Giacometti døydde i Chur.

## Galleri

CHF100 8 front.jpg|Alberto Giacometti på ein sveitsisk hundrefranc-setel frå 1998.
CHF100 8 back.jpg|venstre|Verk av Giacometti på baksida av sveitsisk hundrefranc-setel frå 1998.


## Kjelder

*
**Denne artikkelen bygger på «[[:nb:Alberto Giacometti|Alberto Giacometti]]» frå ,  den 27. september 2013.*  


## Bakgrunnsstoff
Hurting Each Other

«**Hurting Each Other**» er ein song som vart gjort populær av The Carpenters i 1972. Han vart skriven av Gary Geld og Peter Udell i 1965, og vart spelt inn av artistar frå Ruby and the Romantics til Rosemary Clooney.  

## Versjonar
Ein tidleg versjon av songen vart spelt inn av Jimmy Clanton og gjeve ut i 1965 som ein singel på Mala Records. I følgje Richard Carpenter hadde versjonen av «Hurting Each Other» ei anna kjensle enn versjonen til Carpenters. 

Chad Allan & The Expressions, som seinare vart The Guess Who, spelte òg inn songen i 1965 på *Hey Ho (What You Do to Me)*. Dei gav han ut som singel og nådde 19. plassen på den kanadiske singellista tidleg i 1966. 

Ein versjon av «Hurting Each Other» finst òg på The Walker Brothers-albumet *[[Portrait av The Walker Brothers|Portrait]]*, som kom ut i 1966. 

## Carpenters-versjonen
The Carpenters spelte inn «Hurting Each Other» mot slutten av 1971. Han vart gjeven ut som singel seint i 1971 frå albumet *[[A Song for You av The Carpenters|A Song for You]]*. Han nådde andreplassen på ''Billboard'' Hot 100 og toppen av Easy Listening-lista.

The Carpenters framførte «Hurting Each Other» på mange av konsertane sine, mellom anna ein forkorta versjon på *Live in Osaka* i 1974. 

## Medverkande
*Karen Carpenter - Solo- og korvkoal. 
*Richard Carpenter - korvokal, klaverinstrument. 
*Joe Osborn - bassgitar
*Hal Blaine - trommer
*Gary Coleman - perkusjon

## Lister

## Seinare versjonar
Andy Williams gav ut ein versjon i 1972 på albumet *[[Love Theme from «The Godfather» av Andy Williams|Love Theme frå «The Godfather»]]*.

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Hurting Each Other|Hurting Each Other]]» frå ,  den 27. september 2013.* 
*** oppgav desse kjeldene:*


## Bakgrunnsstoff
*
George Stubbs

**George Stubbs** () var ein britisk målar, særleg kjend for sine mange måleri av hestar.
## Liv og gjerning
Stubbs var fødd i Liverpool, son til ein hestepassar. Sjølv var han lærling hos målaren og gravøren Hamlet Winstanley i Lancashire, men slutta snart i tenesta då han meinte han einast fekk lage kopiar av ulike verk. På 1740-talet arbeidde han som portrettmålar i Nord-England, og frå omkring 1745 til 1751 studerte han den menneskelege anatomien på sjukehuset York County Hospital. 

År 1755 reiste Stubbs ein tur til Italia. Seinare på 1750-talet leigde han eit stutteri i Lincolnshire, der han i 18 månader dreiv på med å dissekere hestar. Han flytta til London omkring 1759. Sju år seinare publiserte han *The anatomy of the Horse* (*Hestens anatomi*).

Same året som Stubbs kom til London, 1759, bestilte den tredje hertugen av Richmond tre store måleri av han. Desse måleria vart avgjerande for livet hans. Fram til 1763 laga han måleri til fleire hertugar og andre lordar, nok til at han kunne kjøpe eit hus i bydelen Marylebone i London. Der han levde resten av livet.

Gjennom 1760-talet måla Stubbs mange ulike individuelle og gruppe-portrett av hestar, av til saman med hundar. Han måla til og med hestar saman med stallgutar. I same perioden fekk han bestillingar på portrett av både einskild-personar og grupper av menneske. På oppdrag frå privatpersonar måla Stubbs også meir eksotiske dyr, så som løver, tigrar, sjiraffar, aper og nashorn. Han måla fleire bilete av ein villhest som var truga av ei løve, og han laga ulike variantar over same temaet. Eitt av hans mest berømte verk er *Whistlejacket*, eit måleri av ein hest som stiller seg på bakbeina. Dette og to andre måleri, braut konvensjonen då det mangla utsmykka bakgrunn. 

Stubbs måla også historiske motiv, men desse vart lite kjende. Frå siste delen av 1760-talet laga han nokre emalje-arbeid. Etter ynskje frå Stubbs utvikla Josiah Wedgwood på 1770-atlet ei ny og større emalje-plattel. På 1770-talet fekk han elles fleire oppdrag i å måle jaktlag med dei hundane som deltok i jakta. Frå 1761 til 1776 stilte han ut på 'Society of Artists', men gjekk i 1775 over til det nyare og meir prestisjefylte Royal Academy of Arts.

På 1780-talet måla Stubbs ein serie med motiv frå bondelivet; *Haymakers and Reapers* (*Slåttefolk og kornbergarar*). I 1791 måla han kong Georg III av Storbritannia på ein hesterygg. Hans siste prosjekt tok til i 1795, det gjekk ut på å samanlikne anatomien hos mennesket, tigeren og ein vanleg fugl.

Han døydde i London, nærare 82 år gammal.

## Bakgrunnsstoff

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:sv:George Stubbs|George Stubbs]]» frå ,  den 28. september 2013.*
Charles Le Brun

**Charles Le Brun** () var ein fransk målar og arkitekt under barokken. Han var ein av dei fremste barokk-målarane, særleg kjend for sine utsmykkingar i franske slott.

## Liv og gjerning
Le Brun gjekk i lære hos Simon Vouet. Seinare studerte han i Roma, der han særleg vart  inspirert av studiekameraten Nicolas Poussin. Etter han kom heim til Frankrike var han med å grunnleggje 'Académie Royale de Peinture et de Sculpture', og vart seinare leiar for institusjonen. Med tida vart Le Brun meir verksam som arkitekt og dekoratør enn som staffeli-målar. Han utsmykka mellom anna slottet 'Vaux-le-Vicomte', og frå 1660-talet Louvre og Versailles-slottet. Apollo-galleriet i Louvre og spegelgalleriet i Versailles er mellom dei aller beste dekor-arbeida hans.

Frå 1662 var han hoffmålar for Ludvig XIV. Året etter vart han sjef den statlege gobelinfabrikken. Verna av finansministeren i Frankrike, Jean-Baptiste Colbert, var han den leiande personen i kunstlivet i Frankrike til langt inn på 1680-talet.

Le Bruns elegante og dekorative klassisisme var typisk for landet under Ludvig XIV. Det er ein barokkstil med reine linjer lånt frå klassisismen, pompøs og med glinsande fargar og forgyllingar. Han måla i same akademiske tradisjonen som etterfylgjarane Charles de Lafosse (1636–1716) og seinare Pierre-Jacques Cazes (1676–1754).

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:sv:Charles Le Brun|Charles Le Brun]]» frå ,  den 28. september 2013.*
Allan Ramsay

**Allan Ramsay** () var ein skotsk portrettmålar. Han var eldste sonen til diktaren Allan Ramsay, ein kjend poet i samtida.

## Liv og gjerning
Ramsay var fødd i Edinburgh, og gjekk i lære hos den svenske målaren Hans Huyssing i London. Deretter arbeidde han tre år i Roma. Etter han kom heim, arbeidde han i fyrste omgang i Edinburgh. I 1757 måla han eit portrett av den dåverande prinsen av Wales, den seinare kongen Georg III. Dermed vart han ein kjend målar for den store krinsen av adelsfamiliar, og han måla på oppdrag ei rad portrett. I 1762 slo han seg ned i London. Fem år seinare vart han utnemnd til hoffmålar av kong Georg III.

Gjennom sitt arbeid som hoffmålar var Ramsay mykje etterspurd. Dette sikra han regelmessige innkomer, men gjorde at han fekk lita tid til å lage andre verk enn portrett. Også stilmessig utvikla han seg lite. For å kunne etterkome den store etterspurnaden tok han i bruk assistentar når han laga måleria sine.

Ramsay slutta måle etter han i 1773 skadde høgrearmen i ei ulukke. Han døydde i Dover.

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:de:Allan Ramsay (Maler)|Allan Ramsay (Maler)]]» frå ,  den 28. september 2013.*  
 

## Bakgrunnsstoff
Arealplanlegging

**Arealplanlegging** handlar om analyse av arealressursanes art, omfang, tilstand og bruk – og om vurdering og planlegging av den framtidige bruken. Arealplanlegging kan oppfattast som ei planlegging i to dimensjonar med vekt på arealbruk, mens fysisk planlegging også omfattar romlege forhold. I praksis oppfattar ikkje dei fleste stor skilnad mellom dei to omgrepa. Plan- og bygningsloven, og tilsvarande lovar i dei fleste land, stiller krav om arealplanar. 

## Kjelder
*Langdalen, E. (1994) ''Arealplanlegging. Form, funksjon, fellesskap''. Oslo: Universitetsforlaget. ISBN: 82-00-21791-4 (e-bok frå bokhylla.no]

## Bakgrunnsstoff
*Plan- og bygningsloven Besøkt 17. desember 2015
*Klima- og miljødepartementet Besøkt 17. desember 2015
*Engelsk Wikipedia: Land-use planning Besøkt 17. desember 2015