open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Sherlie Matthews

**Sherlie Matthews** () er ein USA-amerikansk songar, låtskrivar og plateprodusent, mest kjend som korvokalist for mange artistar frå midten av 1960-åra og fram til i dag. 

Ho har sunge med artistar som Steely Dan, B.B. King, Barbra Streisand, Quincy Jones, Rita Coolidge & Kris Kristofferson, Burt Bacharach, Linda Ronstadt, Cher, The Rolling Stones, Lionel Richie, Ike & Tina Turner, Bill Cosby, Paul McCartney & Wings, Ella Fitzgerald, Billy Eckstine (*[[Senior Soul]]*, 1972), Steppenwolf, Neil Diamond, Bob Seger, The Temptations, Humble Pie, The Beach Boys, Seals and Crofts, Richard Harris, Crosby, Stills & Nash, Dickey Betts, Bob Dylan, Chuck Girard, Elton John og Keith Moon.

Nokre av innspelingane ho deltok på var mellom andre  «Stayin' Alive» med Bee Gees, «With a Little Help from My Friends» med Joe Cocker, «Signed, Sealed, Delivered I'm Yours» med Stevie Wonder, «Black Cow» med Steely Dan, «The Bitch Is Back» med Elton John,  «Sweet Home Alabama» med Lynyrd Skynyrd, «Take Me in Your Arms (Rock Me a Little While)» og «I Been Workin' On You» med The Doobie Brothers og «You're No Good» med Linda Ronstadt.

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Sherlie Matthews|Sherlie Matthews]]» frå ,  den 15. september 2018.* 
*** oppgav desse kjeldene:*


## Bakgrunnsstoff
*
Steve Gaines

**Steven Earl** «**Steve**» **Gaines** () var ein USA-amerikansk musikar. Han er mest kjend som gitarist, vokalist og låtskrivar i southern rock-bandet Lynyrd Skynyrd frå 11. mai 1976, fram til han døydde den 20. oktober 1977, og var den yngre broren til Cassie Gaines, som var korsongar for bandet på konsertane deira.

Cassie Gaines byrja å syngje med Lynyrd Skynyrd i desember 1975, og då gitaristen Ed King slutta i bandet, leita bandet etter ein ny. Cassie tilrådde broren hennar, og etter først ha vore motvillig, let bandet Steve få kome på scenen med dei på ein konsert i Municipal Auditorium i Kansas City i Missouri den 11. mai 1976. Etter kvart fekk han bli med i bandet.

Den 20. oktober 1977, tre dagar etter albumet *[[Street Survivors]]* km ut, styrta flyet som flaug bandet mellom to konsertar utafor Gillsburg i Mississippi. Gaines døydde av store hovudskadar, 28 år gammal. I styrten døydde òg Ronnie Van Zant, og syster til Steve, Cassie Gaines. Den assisterande turnémanageren, Dean Kilpatrick, og dei to pilotane omkom òg.

Han er emne i songen «Cassie's Brother» av rockebandet Drive-By Truckers frå 2001.

## Diskografi
;Lynyrd Skynyrd
**[[One More from the Road]]* (1976)
**[[Street Survivors]]* (1977)

;Solo
**[[One in the Sun]]* (1988)

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Steve Gaines|Steve Gaines]]» frå ,  den 15. september 2018.* 
*** oppgav desse kjeldene:*

## Bakgrunnsstoff
*
Rickey Medlocke

**Rickey Medlocke** () er ein amerikansk musikar mest kjend som frontmann og gitarist i southern rock-bandet Blackfoot og eit medlem av Lynyrd Skynyrd. I den første perioden hans i Lynyrd Skynyrd frå 1971-1972 spelte han trommer og song solo på eit par songar, som først kom ut i 1978 på *First and Last*. Medlocke vart med i Blackfoot i 1972 og kom seinare attende til Lynyrd Skynyrd òg i 1996 som ein gitarist og spelte med dei til dei gav seg i 2018. 

Sidan Medlocke har uroflksopphav, vart han innlemma i Native American Music Hall of Fame i 2008.

## Diskografi

### Med Blackfoot
**[[No Reservations av Blackfoot|No Reservations]]* (1975)
**[[Flyin' High av Blackfoot|Flyin' High]]* (1976)
**[[Strikes av Blackfoot|Strikes]]* (1979)
**[[Tomcattin]]* (1980)
**[[Marauder av Blackfoot|Marauder]]* (1981)
**[[Highway Song Live]]* (1982)
**[[Siogo]]* (1983)
**[[Vertical Smiles]]* (1984)
**[[Rick Medlocke And Blackfoot]]* (1987)
**[[Medicine Man av Blackfoot|Medicine Man]]* (1990)
**[[After the Reign av Blackfoot|After the Reign]]* (1994)
**[[Live On The King Biscuit Flower Hour]]* (1999)
**[[Southern Native]]* (2016)

### Med Lynyrd Skynyrd
**[[Street Survivors]]* (1977) (trommer & refreng på *One More Time*, innspelt 1971-1972)
**[[Skynyrd's First and... Last]]* (1978) (med tidlege innspelingar frå 1971 og 1972)
**[[Twenty av Lynyrd Skynyrd|Twenty]]* (1997)
**[[Lyve from Steel Town]]* (1998)
**[[Skynyrd's First and... Last|Skynyrd's First - The Complete Muscle Shoals Album]]* (1998) (inneheld tidlege innspelingar 1971 og 1972)
**[[Edge of Forever ]]* (1999)
**[[Christmas Time Again]]* (2000)
**[[Vicious Cycle]]* (2003)
**[[Lynyrd Skynyrd Lyve: The Vicious Cycle Tour]]* (2003)
**[[God & Guns]]* (2010)
**[[Last of a Dyin' Breed]]* (2012)

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Rickey Medlocke|Rickey Medlocke]]» frå ,  den 15. september 2018.* 
*** oppgav desse kjeldene:*


## Bakgrunnsstoff
* Biografi på IMDB
Street Survivors

***Street Survivors*** er det femte studioalbumet til southern rock-bandet Lynyrd Skynyrd, gjeve ut 17. oktober 1977. Albumet var det siste som vart spelt inn av dei originale medlemmane Ronnie Van Zant og Allen Collins, og det einaste med Skynyrd-gitaristen Steve Gaines. Det var òg det siste albumet deira fram til 1991. Tre dagar etter albumet kom ut styrta flyet bandet tok på veg til Baton Rouge i Louisiana, og tok livet av begge pilotane, den assisterande turnémanageren og tre bandmedlemmar (Van Zant, Gaines og den elder systera til Gaines, korsongaren Cassie Gaines), medan dei andre vart hardt skadde. Albumet gjorde det godt på albumlista og nådde femteplassen på albumlista. Singlane gjorde det òg godt med «What's Your Name» og «That Smell», og den førstnemnde nådde topp 20. 

Albumet selde til gullplate berre ti dagar etter albumet kom ut. Det selde seinare til dobbel platinaplate. 

## Innhald

Konsertopptaka vart spelte inn 24. august 1977 i Selland Arena i Fresno i California.

## Medverkande
;Lynyrd Skynyrd
*Ronnie Van Zant – solovokal
*Steve Gaines – gitar, korvokal, solovokal på «Ain't No Good Life», med-solovokal på «You Got That Right»
*Allen Collins – gitar
*Gary Rossington – gitar
*Billy Powell – klaverinstrument
*Leon Wilkeson – bass, korvokal
*Artimus Pyle – trommer

;Andre medverkande
*The Honkettes (JoJo Billingsley, Cassie Gaines, Leslie Hawkins) – korvokal på «That Smell» and «One More Time»
*Ed King – gitar på «One More Time»
*Greg T. Walker – bass på «One More Time»
*Rickey Medlocke – trommer, korvokal på «One More Time»
*Tim Smith – korvokal på «One More Time»
*Barry Lee Harwood – dobro på «Honky Tonk Night Time Man»

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Street Survivors|Street Survivors]]» frå ,  den 15. september 2018.* 
*** oppgav desse kjeldene:*
Naturally av J.J. Cale

***Naturally*** er debutalbumet til J.J. Cale. Det kom ut i 1972 og inneheld songen «After Midnight», som først vart spelt inn av Eric Clapton i 1970. Cale, som stort sett var gått i gløymeboka på den tida, kjende ikkje til at Clapton hadde spelt inn songen før «After Midnight» vart ein radiohit i 1970. Cale fortalte til *[[magasinet Mojo|Mojo]]* at då han høyrde Clapton sin versjon på radio «var eg lutfattig, og tente ikkje nok til mat og eg var ikkje ung heller. Eg var i trettiåra, så eg vart veldig glad. Det var så fint å tene litt pengar.» Venen til Cale, produsenten Audie Ashworth, oppfordra Cale til å spele inn eit heilt album for å utnytte suksessen til songen hans.

*Naturally* vart spelt inn sjølvstendig, og musikarane fekk betalt demo-honorar. Somme songar, som «Call Me the Breeze», vart spelte inn med ein primitiv trommemaskin og høyrest nesten ut som demoar. Albumet synte den særeigne, underdrivne stilen til Cale, og sette i gang solokarrieren hans, som han heldt gåande til han døydde i 2013. Albumet inneheld hittane «Crazy Mama» (22. plassen på Billboard Hot 100- den einaste han fekk på topp 40) og «After Midnight» (42. plassen) i tillegg til radiohittar som «Bringing it Back» (spelt inn av Kansas for debutalbumet deira), «Call Me the Breeze» (seinare spelt inn av Lynyrd Skynyrd) og «Clyde» (seinare spelt inn av Dr. Hook and the Medicine Show og ein countryhit i 1980 for Waylon Jennings).

Thom Owens frå *[[AllMusic]]* gav albumet tre av fem stjerner og sa då at «Cale fangar leikande lett ein lat, rullande boogie som gjekk i mot alle kommersielle artar av boogie blues og countryrock på den tida».

I 2009 kom albumet ut på ny i lag med *[[Really av J.J. Cale|Really]]*, som ei fransk 24-spors dobbeltplate på Universal Records i serien '2 For 1' .

## Innhald

## Medverkande
### Musikarar

* J.J. Cale – gitar, vokal
* Karl Himmel – trommer
* Chuck Browning – trommer
* Tim Drummond – bass
* Carl Radle – bass
* Norbert Putnam – bass
* Bob Wilson – piano
* David Paul Briggs – piano, orgel
* Jerry Whitehurst – piano
* Weldon Myrick – steelgitar
* Buddy Spicher – fele
* Shorty Lavender – fele
* Walter Hayness – dobro
* Mac Gayden – slidegitar
* Ed Colis – munnspel
* Diane Davidson – korvokal

### Produksjon
* Plateomslag - Rabon
* Lydteknikar – James Long

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Naturally (J. J. Cale album)|Naturally (J. J. Cale album)]]» frå ,  den 15. september 2018.* 
*** oppgav desse kjeldene:*
Mac Gayden

**McGavock Dickinson «Mac» Gayden** er ein USA-amerikansk rock- og countrysongar, låtskrivar, musikar og platepodusent. Han er òg sjef i **Wild Child Records**, som vart skipa i 2004.

Gayden var med å starte musikkgruppene Area Code 615 og Barefoot Jerry, der han spelte gitar, klaverinstrument og song. Gayde slutta i Barefoot Jerry i 1972 for å skipe sitt eige band, Skyboat. Den største hitten til Gayden som låtskrivar var «Everlasting Love», opphavleg innspelt av Robert Knight. Dnene gjekk til topps i Storbritannia då han vart covra av Love Affair i januar 1968. 

Gayden spelte òg med Bob Dylan, Linda Ronstadt and the Stone Poneys, John Hiatt, Loudon Wainwright, Joe Simon, Ivory Joe Hunter, Margie Hendrixs, Kris Kristofferson, Gregg og Duane Allman, Steve Young, Jerry Jeff Walker, Ian & Sylvia, Elvis Presley, Hoyt Axton, Leonard Cohen og Simon & Garfunkel blant fleire. 

## Diskografi
**McGavock Gayden* (produsert av Bob Johnston)
**Skyboat*
**Hymn to the Seeker*
**Nirvana Blues* (CD)

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Mac Gayden|Mac Gayden]]» frå ,  den 15. september 2018.* 
*** oppgav desse kjeldene:*


## Bakgrunnsstoff
*Offisiell nettstad 
*Wild Child Records
Clyde av J.J. Cale

«**Clyde**» er ein song skriven av J.J. Cale og først gjeven ut på albumet hans *[[Naturally av J.J. Cale|Naturally]]* i 1972. Den amerikanske gruppa Dr. Hook spelte inn songen i 1978 på albumet deira *[[Pleasure and Pain av Dr. Hook|Pleasure and Pain]]*. Songen vart ein suksess for den amerikanske countryartisten Waylon Jennings.

Jennings gav ut songen i april 1980 som den første singelen frå albumet *[[Music Man]]*, og nådde sjuandeplassen på *[[magasinet Billboard|Billboard]]* Hot Country Singles-lista og nådde toppen av *[[magasinet RPM|RPM]]* Country Tracks-lista i Canada. 
Songen er òg å høyre i filmen *[[filmen Watchmen|Watchmen]]* frå 2009. 

## Salslister

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Clyde (song)|Clyde (song)]]» frå ,  den 15. september 2018.* 
*** oppgav desse kjeldene:*
After Midnight av J.J. Cale

«**After Midnight**» er ein rockelåt av J.J. Cale, først spelt inn i 1966. Eric Clapton spelte seinare songen for debutalbumet sitt, som kom ut i 1970. Clapton si utgåve vart ein suksess og dette fekk Cale til å spele inn songen på nytt for sitt debutalbum, *[[Naturally av J.J. Cale|Naturally]]*, i 1972. I 1988 spelte Clapton inn songen på ny for ein ølreklame for Michelob og gav òg denne ut på singel.  «After Midnight» er rekna som ein av signaturlåtane til Clapton.

## Salslister

;Eric Clapton-versjonen

## Andre versjonar
I tillegg til Clapton, har songen blitt spelt av artistar som Chet Atkins, Jerry Garcia Band, Pretty Lights, Phish, Maggie Bell, The Disco Biscuits, Marc Cohn og Danny Elfman. Sérgio Mendes og hans Brasil '77 spelte inn songen i 1971 på albumet *[[País Tropical]]*. Han vart òg spelt inn av reggaebandet The Pioneers under tittelen «Let It All Hang Out» på albumet *Yeah* frå 1971. John Mayer Trio framførte ein versjon av songen på *[[Late Night with Seth Meyers]]* on 27. februar 2014.

## Sjå òg
*«Cocaine», ein annan Cale-song som Clapton gjorde kjend. 

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:After Midnight (J. J. Cale song)|After Midnight (J. J. Cale song)]]» frå ,  den 15. september 2018.* 
*** oppgav desse kjeldene:*
Handball-NM 1976 for kvinner

**Noregsmeisterskapen i handball 1976 for kvinner** vart vunne av Idrettslaget Vestar etter finalesiger 15-9 over Sverresborg Idrettsforening. Det var Vestars fyrste triumf i NM-cupen og Sverresborgs fyrste cupfinale.

### Finalen
Finalen vart avvikla i Mossehallen i Moss laurdag 11. desember 1976 framfor 250 tilskodarar. Vestar tok kommandoen i kampen frå start og leia 11-5 ved pause, i den andre omgangen auka laget frå Oslo leiinga med to mål slik at sluttresultatet vart 15-9.

Målskårarar for **Vestar** var Karen Fladset med 5 nettkjenningar, Berit Urdal 3, Anne Gangsø og Anne Eriksen 2, medan Unni Anisdahl, Grethe Tønnesen og Kari Aagaard skåra 1 kvar.

Seks av **Sverresborg** sine mål kom ved Åse Nygård, elles skåra Inger Sundal, May-Britt Sætre og Tove Haugen kvar sitt mål.

Kai Huseby og Arne Kristiansen dømde kampen.

## Kjelder
*Arbeiderbladet 13.12.1976
Karl Ivarsson

**Karl Marenius Ivarsson** () var ein norsk skulemann og politikar frå Trondenes i Troms. Han var stortingsmann frå 1919 til 1922 for partiet Venstre.

Karl Ivarsson var son til ein fiskar frå Kasfjord i dåverande Trondenes herad. Han dreiv sjølv fiskje i yngre år, gjekk så 1886-88 seminaret i Tromsø. Der etter var han lærar 1898-90 i Måsøy og 1891-98 i Trondenes og Harstad. Frå våren 1898 til 1918 underviste han ved folkeskulen i Vardø, siste fem åra som skulestyrar. Jamsides var han kyrkjesongar i Vardø. I tida frå 1. oktober 1920 til han døydde i desember 1922 var han skuledirektør i Finnmark.

Ivarsson var forlikskommissær i Vardø 1901-17 og bystyremedlem 1904-22. Treårsperioden 1913-16 var han ordførar i Vardø. Hausten 1918 vart han vald til stortingsrepresentant for dei tre byane i Finnmark og Venstre, attvald hausten 1921 som ein av fire representantar frå dei seks byane i Nord-Noreg. På Stortinget var han heile vegen medlem i Konstitusjonskomiteen.

## Kjelder
*Stortingsbiografi
Köflach

**Köflach** er ein by og ein kommune i distriktet Voitsberg i forbundslandet Steiermark i Austerrike. Kommunen har ei flatevidd på 43,3 km² og i kring 9&nbsp;900 ibuarar. Byen Köflach ligg straks vest om Graz, 449 meter over havet, og har 4&nbsp;400 ibuarar.

Stölzle-Glasgruppe, ein produsent av glasvarer med om lag 2&nbsp;400 tilsette, har hovudkontor i Köflach.

## Kjelder
Weldon Myrick

**Weldon Merle Myrick** () var ein USA-amerikansk steelgitarist.

Myrick var frå Jayton i Texas. Han debuterte i 1964 då han spelte på countryhitten «Once a Day» av Connie Smith. Ho kalla Myrick «karen som var ansvarleg for å skape Connie Smith-stilen.»

Seint i 1960-åra byrja han å spele med Bobby Thompson og Charlie McCoy og danna Area Code 615.

Han var òg medlem av ei gruppe studiomusikarar i Nashville kalla The Nashville A-Team. Dei akkomapagnerte mange songarar som Eddy Arnold, Jim Reeves, Bob Dylan, Moon Mullican, Jerry Lee Lewis, for å nemne nokre få. 

Han døydde i 2014, 76 år gammal, av eit hjerneslag.

## Diskografi
### Med Area Code 615
**Area Code 615*, 1969
**Trip in the Country*, 1970

## Som studiomusikar

* Browns Sing the Big Ones from Country, The Browns, 1967 
* Make Mine Country Charley Pride, 1968 
* Come from the Shadows, Joan Baez, 1972
* Home Free, Dan Fogelberg, 1972 
* Jesus Was a Capricorn, Kris Kristofferson, 1972
* Superpickers, Chet Atkins, 1974 
* Breakaway, Kris Kristofferson og Rita Coolidge , 1974
* *[[The Car Over the Lake Album]]*, The Ozark Mountain Daredevils, 1975 
* Tattoo, David Allan Coe, 1977
* From A Radio Engine To The Photon Wing Michael Nesmith, 1977
* Family Album, David Allan Coe, 1978
* Three on the Trail, Riders in the Sky, 1979 
* The Champ, Moe Bandy, 1980
* Feel the Fire, Reba McEntire, 1980
* The Baron, Johnny Cash, 1981 
* Heart to Heart, Reba McEntire, 1981
* One of a Kind, Moe Band], 1982 
* Unlimited, Reba McEntire, 1982
* Bobbie Sue,  The Oak Ridge Boys, 1982
* #8, J.J.Cale, 1983
* Somebody's Gonna Love You, Lee Greenwood, 1983
* Behind the Scene, Reba McEntire, 1983
* Just a Little Love, Reba McEntire, 1984
* Does Fort Worth Ever Cross Your Mind, George Strait, 1984 
* Have I Got a Deal for You, Reba McEntire, 1985
* Just a Woman, Loretta Lynn, 1985
* Paper Roses, Marie Osmond, 1973
* In My Little Corner of the World, Marie Osmond, 1974
* Who's Sorry Now, Marie Osmond, 1975
* Whoever's in New England, Reba McEntire, 1986
* Who Was That Stranger,  Loretta Lynn, 1988
* At This Moment, Neal McCoy, 1990
* Greatest Hits, Vol. 3, Ronnie Milsap, 1991
* A Lot About Livin' (And a Little 'bout Love), Alan Jackson, 1992
* In This Life, Collin Raye, 1992
* Delta Dreamland, Deborah Allen, 1993 
* Honky Tonk Angels, Dolly Parton, Loretta Lynn og Tammy Wynette, 1993

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Weldon Myrick|Weldon Myrick]]» frå ,  den 15. september 2018.* 
*** oppgav desse kjeldene:*
Carl Radle

**Carl Dean Radle** () var ein USA-amerikansk bassist som har spelt og turnert med mange kjende artistar frå seint i 1960-åra og i 1970-åra. Han vart posthumt innlemma i Oklahoma Music Hall of Fame i 2006.

Radle var mest kjend for det lange samarbeidet med Eric Clapton, som byrja i 1969 med Delaney and Bonnie and Friends og fortsette i 1970 med Derek and the Dominos. I 1970 vart Radle med på Joe Cocker sin Mad Dogs and Englishmen-turné. Han spelte på alle soloprosjekta til Clapton frå 1970 til 1979 og var med på turneane hans. 

Radle spelte òg inn musikk med Dave Mason, J.J. Cale, George Harrison, Joe Cocker, Leon Russell og Buddy Guy, blant fleire. Han er å sjå i Martin Scorsese-filmen *[[The Last Waltz]]* frå 1978, som dokumenterer den siste konserten til The Band i 1976.

Radle døydde i mai 1980 av ein nyreinfeksjon han fekk som følgje av langvarig misbruk av alkohol og dop. Han vart 37 år gammal.

## Diskografi

### Med Derek and the Dominos
* 1970 *[[Layla and Other Assorted Love Songs]]*
* 1973 *[[In Concert a Derek and the Dominos|In Concert]]*
* 1990 *[[The Layla Sessions: 20th Anniversary Edition]]*
* 1994 *[[Live at the Fillmore (Derek and the Dominos album)|Live at the Fillmore]]*

### Med Eric Clapton
* 1970 *[[Eric Clapton av Eric Clapton|Eric Clapton]]*
* 1974 *[[461 Ocean Boulevard]]*
* 1975 *[[E. C. Was Here]]*
* 1975 *[[There's One in Every Crowd]]*
* 1976 *[[No Reason to Cry]]*
* 1977 *[[Slowhand]]*
* 1978 *[[Backless]]*

## Andre
* 1972 *[[Naturally av J.J. Cale|Naturally]]* - J.J. Cale

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Carl Radle|Carl Radle]]» frå ,  den 15. september 2018.* 
*** oppgav desse kjeldene:*


## Bakgrunnsstoff
*
Blodsmak

**Blodsmak** er ei norsk folkrockgruppe, skipa i 2012 i Drammen.

Gruppa er samansett av vokalisten Tom Ostad, gitaristane Magnus Tveiten og Pål Vegar Leth-Olsen, Vidar Berg på trommer, Håkon Avelsgaard på keyboard og Steinar Evant på bass. 

Songane til gruppa er skrivne på nynorsk. Siden oppstarten har dei utvikla sin eigen hybrid av heavy rock med snev av norsk folkemusikk, som dei har kalla «hallingcore».

## Diskografi
* *Av jord er me komne* (2014)
* *Gjennom marg og bein* (2016)
* *Tre* (2026)

## Referansar
Voitsberg

**Voitsberg** er ein by og ein kommune i distriktet med same namn i forbundslandet Steiermark i Austerrike. Kommunen har ei flatevidd på 28,6 km² og i kring 9&nbsp;400 ibuarar. Byen Voitsberg ligg 394 meter over havet, om lag 30 km vest om Graz.

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:de:Voitsberg|Voitsberg]]» frå ,  den 16. september 2018.*
Josh Graves

**Burkett Howard «Josh» Graves** () var ein amerikansk bluegrassmusikar. Han hadde òg kallenamna «Buck» og «Uncle Josh», og skal ha introdusert resonatorgitaren (ofte berre kalla Dobro) i bluegrassmusikken kort tid etter han vart med i Lester Flatt, Earl Scruggs and the Foggy Mountain Boys i 1955. Han vart innlemma i International Bluegrass Music Hall of Honor i 1997. 

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Josh Graves|Josh Graves]]» frå ,  den 16. september 2018.* 
*** oppgav desse kjeldene:*



## Bakgrunnsstoff
*
Cheeta

**Cheeta** (også skrive Cheetah, Cheta og Chita) er ein oppdikta sjimpanse som opptredde i Tarzan-filmane frå 1930- til 1960-åra, og i fjersynsserien om Tarzan frå 1966 til 1968. Rolla er blitt spelt fleire ulike sjimpansar, som regel hannar, men også nokre hoer.

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Cheeta|Cheeta]]» frå ,  den 16. september 2018.*
I'll Be There (If You Ever Want Me)

**«I'll Be There (If You Ever Want Me)»**' er ein song skriven og gjeven ut på singel av den amerikanske countryartisten Ray Price. Etter at han vart ein stor countryhit i 1954, vart songen ofte spelt av andre artistar, som Cowboy Copas, Elvis Presley, Connie Smith, Johnny Bush, George Jones og Tammy Wynette, Ronnie Milsap, Heather Myles, Martina McBride, Sam Palladio, Don White & Eric Clapton, Willie Nelson, Nick Lowe, Gail Davies og J.J. Cale.

## Ray Price-versjonen
Ray Price skreiv «I'll Be There (If You Ever Want Me)» i lag med låtskrivaren Rusty Gabbard. Songen vart spelt inn 28. desember 1953 i «Castle Recording Studio» på Tulane Hotel i Nashville. Same dagen spelte dei inn «Release Me» (som vart B-sida til singelen) og «The Last Letter». Innspelinga vart produsert av Don Law. Singelen kom ut i januar 1954 på Columbia Records og «I'll Be There (If You Ever Want Me)» nådde andreplassen på *[[Billboard Magazine]]* Most Played C&W in Juke Boxes-lista. I tillegg nådde B-sida («Release Me») topp 10 på same lista. Opphavleg vart ikkje songen gjeven ut på eit album.

«I'll Be There (If You Ever Want Me)» var ein del av ein serie songar spelte inn tidleg i karrieren til Ray Price. Han syner ein musikalsk person bygd på ideologien og musikken til venen og mentoren Hank Williams. Price spelte ofte songen med bandet til Williams, Drifting Cowboys, på konsertar.

### Salslister

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:I&#39;ll Be There (If You Ever Want Me)|I&#39;ll Be There (If You Ever Want Me)]]» frå ,  den 16. september 2018.* 
*** oppgav desse kjeldene:*
Really av J.J. Cale

***Really*** er det andre studioalbumet til J.J. Cale, gjeve ut i 1973. 

*Really* vart produsert av Audie Ashworth, som produserte alle Cale-albuma fram til 1983. Cale var særs stolt over at bluegrassmusikarane Uncle Josh Graves og Vassar Clements spelte på *Really*, og sa seinare til Derek Halsey på Swampland.com i 2004, «Det var eit av høgdepunkta i livet mitt, altså. Me spelte inn i Bradley’s Barn, og eg var stor fan av Lester Flatt og Earl Scruggs. Og Josh var sjølvsagt dobro-spelaren for dei, og Vassar var 'Mister bluegrass felespelar', og begge desse kom til studio og spelte den dagen. Dei var som Buddy Emmons i studio; dei var så gode at du hadde lyst å stoppe og spele sjølv berre for å nyte kor gode dei var til å spele.»

I 2009 vart albumet gjeve ut på nyt med *[[Naturally av J.J. Cale|Naturally]]*, som ein del av ei fransk, eksklusiv dobbeltplate. 

## Innhald

## Medverkande
* J.J. Cale – gitar, vokal
* Barry Beckett – piano
* Bill Boatman – gitar
* David Briggs – piano
* Kenneth A. Buttrey – trommer
* Jimmy Capps – gitar
* Vassar Clements – fiolin
* Kossie Gardner – organ
* Mac Gayden – gitar
* Gary Gilmore – bassgitar
* Josh Graves – dobro
* Roger Hawkins – trommer
* Bob Holmes – harmonivokal
* David Hood – bassgitar
* Bill Humble – trombone
* Jimmy Johnson – gitar
* Jim Karstein – trommer
* Charlie McCoy – munnspel
* Farrell Morris – perkusjon, conga, trommer
* Bob Phillips – trompet
* Norbert Putnam – bassgitar
* Bob Ray – bassgitar
* Norman Ray Bass – saksofon, vokal
* Don Sheffield – trompet
* George Soulé – trommer
* Robert Tarrant – conga
* Bobby Woods – piano
* Joe Zinkan – bassgitar

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Really (album)|Really (album)]]» frå ,  den 16. september 2018.* 
*** oppgav desse kjeldene:*
Bangsia

__NOTOC__
***Bangsia*** er ei biologisk slekt av sporvefuglar i tanagarfamilien, Thraupidae. Leveområdet er nær Andes i Ecuador og i Colombia, og i Panama og Costa Rica.

Det er fem eller seks artar i denne slekta avhengig av taksonomisk standpunkt.

## Skildring
*Bangsia*-tanagarar har likeins rund eller lubben kroppsbygging med nokså kort hale, og storleik på rundt 15 centimeter i lengd og om lag 35-45 gram i masse. Den einsfarga gulgrøne gursetanagarsporv er noko mindre, ca. 14 cm. Fjørdraktene til dei fem andre artane har fleire farger, grønt, gult blått og svart i varierande mønster. Gullbrysttanagar er ein mørk art med djup mørk marineblå til svart fjørdrakt som har ein eit gult eller orange felt over brøstet og gul undergump. Gullringtanagar og blåkinntanagar har lysare drakt i grønt og blått. Solbuktanagar har mørk blå overside og gul underside. Kjønna hos desse artane har lik eller nesten lik utsjånad, gullringtanagar og solbuktanagar syner marginal kjønnsdimorfisme. Nebbet er kraftig.

Føda er i stor grad frukt med innslag av leddyr.

Leveområdet for desse tanagarane ligg typisk i høgder mellom 250 og 2200 moh. i fuktige habitat langs vestsida av Andes frå nordlegaste Ecuador og nordover i Colombia til sørlege Antioquia-departementet. Solbuktanagar skil seg i utbreiing frå dei andre artane, arten lever i høgder mellom 300 og 1200 moh. i ei stripe vendt mot Karibia langs Panama og Costa Rica. Kvar art har eit lite, lokalt utbreiingsområde. 

Arten gullringtanagar er klassifisert som sterkt truga, caldastanagar og gursetanagarsporv som sårbare.

## Artslista
***Bangsia*** i rekkjefølgje etter EBird/Clements Checklist v2018 med norske namn etter *Norske navn på verdens fugler*:     
* Gursetanagarsporv, *Bangsia flavovirens*, Yellow-green tanager, Lawrence, 1867, (VU)
* Solbuktanagar, *Bangsia arcaei*, Blue-and-gold tanagar, Sclater, PL & Salvin, 1869, (NT)
* Caldastanagar, *Bangsia melanochlamys*, Black-and-gold tanagar, Hellmayr, 1910, (VU)
* Gullbrysttanagar, *Bangsia rothschildi*, Golden-chested tanagar, von Berlepsch, 1897, (LC)
* Blåkinntanagar, *Bangsia edwardsi*, Moss-backed tanagar, Elliot, DG, 1865, (LC)
* Gullringtanagar, *Bangsia aureocincta*, Gold-ringed tanagar, Hellmayr, 1910, (EN)

## Kjelder

* Del Hoyo, J., Elliott, A., Sargatal, J., Christie, D.A. & de Juana, E. (eds.). Handbook of the Birds of the World Alive. Oppslag på artar i Bangsia, Lynx Edicions, Barcelona. Henta 16. september 2018
;Referansar

;Notar


## Bakgrunnsstoff
Troubadour av J.J. Cale

***Troubadour*** er det fjerde studioalbumet til J.J. Cale, gjeve ut i 1976. 

Albumet inneheld songen «Cocaine» som Eric Clapton fekk ein stor hit med året etter på albumet hans *[[Slowhand]]*. Clapton spelte òg seinare inn «Travelin' Light» for studioalbumet *[[Reptile av Eric Clapton|Reptile]]* frå 2001. «Travelin' Light» vart òg spelt inn av Widespread Panic for albumet deira *[[Space Wrangler]]* n 1988. JJ Cale sin eigen versjon av «Travelin' Light» vart spelt for å vekke mannskapet på raketten Atlantis og Den internasjonale romstasjonen før spaserturen deira i rommet den 21. mai 2010. 

## Bakgrunn
*Troubadour* vart produsert av Audie Ashworth, som òg hadde produsert dei tre første studioalbuma til Cale. I dokumentarfilmen *To Tulsa and Back* frå 2004, fortalte Cale «Eg skreiv 'Cocaine', og eg er ein stor fan av Mose Allison...Så eg hadde skrive songen i ein Mose Allison-stil, ein slags cocktail jazz-aktig swing...og Audie sa 'Det er verkeleg ein god song, John, men du burde gjere han litt meir rock and roll, litt meir kommersiell.'  Eg sa 'Ok, flott det.'  Så eg gjekk attende og spelte han inn på nytt slik du kan høyre han på plata.» Teksten i songen er fleirtydig, men Clapton skildra han som ein antidopsong. 

Sjølv om «Cocaine» vart ein stor hit for Clapton i 1977, var den første singelen Cale gav ut frå *Troubadour* i 1976 songen «Travelin' Light» med «Hey Baby» som B-sida. Skribentar på *Alltime Records* skreiv «'Travelin' Light', med sin funky James Burton–aktige gitar som Jimmy Page prøve å kopiere på «The Crunge», i lag med flotte xylofonar som fyller ut lyden - rullar og rockar framover og har ein absolutt jordnær kvalitet». 

Fleire kjende musikarar spelar på albumet, som Ken Buttrey, Buddy Emmons og Reggie Young.

## Innhald

## Medverkande
*J.J. Cale – vokal, gitar, piano
*Charles Dungey – bassgitar på spor 1, 9
*Tommy Cogbill – bassgitar på spor 2, 5, 8, 10-12
*Joe Osborn – bassgitar på spor 3
*Bill Raffensperger – bassgitar på spor 7
*Karl Himmel – trommer på spor 1, 2, 4, 9
*Kenny Buttrey – trommer på spor 3, 6, 8, 10
*Buddy Harman – trommer på spor 5, 12
*Jimmy Karstein – trommer på spor 7
*Kenny Malone – trommer på spor 11
*Gordon Payne – gitar på spor 8
*Chuck Browning – gitar på spor 8
*Reggie Young – rytmegitar på spor 1, 6, 9
*Harold Bradley – rytmegitar på spor 2
*Bill Boatman – rytmegitar på spor 7
*Doug Bartenfeld – gitar
*Lloyd Green – steelgitar på spor 1 and 9
*Buddy Emmons – steelgitar på spor 5
*Farrell Morris – perkusjon på spor 2, 9, 11
*Audie Ashworth – perkusjon på spor 3
*J.I. Allison – perkusjon på spor 7
*Don Tweedy – ARP
*Bobby Woods – piano på spor 8
*Bill Pursell – piano på spor 12
*George Tidwell – trompet på spor 10
*Dennis Goode – trombone på spor 10
*Billy Puett – saksofon på spor 10

## Salslister

## Salstrofé

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Troubadour (J.J. Cale album)|Troubadour (J.J. Cale album)]]» frå ,  den 16. september 2018.* 
*** oppgav desse kjeldene:*
Lloyd Green

**Lloyd Green** () er ein USA-amerikansk steelgitarist. Green er mest kjend som studiomusikar og har spelt på plater med artistar som The Byrds, Johnny Cash, Alan Jackson, The Monkees, Jean Stafford, Lynn Anderson, Don Williams, Paul McCartney, Charley Pride, Bob Dylan, Johnny Paycheck, George Hamilton IV og mange andre.

Lloyd Green vart innlemma i Steel Guitar Hall of Fame i 1988.

## Diskografi

### Album

### Singlar

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Lloyd Green|Lloyd Green]]» frå ,  den 16. september 2018.* 
*** oppgav desse kjeldene:*
Travelin' Light av J.J. Cale

«**Travelin' Light**» er ein song skriven og spelt inn av J.J. Cale. Han vart gjeven ut i september 1976 på albumet *[[Troubadour av J.J. Cale|Troubadour]]* på Shelter Records. Han vart òg gjeven ut på singel same året. Songen vart sidan spelt inn av den britiske gitaristen Eric Clapton i 2001 på studioalbumet *[[Reptile av Eric Clapton|Reptile]]*.

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Travelin' Light (J. J. Cale song)|Travelin' Light (J. J. Cale song)]]» frå ,  den 16. september 2018.* 
*** oppgav desse kjeldene:*



## Bakgrunnsstoff
*
*
Norsk Skogfinsk Museum

**Norsk Skogfinsk Museum** er eit kulturhistorisk museum for den skogfinske kulturen i Sør-Noreg. Museet vart skipa i 2005 av Gruetunet Museum, Finnetunet, Austmarka Historielag og Åsnes Finnskog Historielag, som frå då av vart omgjort til avdelingar under museet. Forvaltningsansvaret for deira samlingar av bygningar og gjenstandar, spreidde over store delar av den norske Finnskogen og i Solør, vart med dette overteke av museet. Samlinga er på om lag  objekt, både ymse arkiv og fotografi i tillegg til gjenstandar og antikvariske bygningar.

Museet har tilhald og utstillingslokale i  Svullrya gamle skole i Svullrya i Grue kommune. Svullrya er ein liten tettstad som fungerer som det uoffisielle norske senteret i Finnskogen, det store skogsområdet på båe sider av riksgrensa mellom Solør i Noreg og Värmland i Sverige som innvandrande finnar busette seg i på 1600-talet og frametter.

Museet har som si oppgåve å utforske og formidle den særeigne kulturarven skogfinnane stod for, og med dette gjere dei og deira kultur kjent og respektert både av etterfølgjarane deira og i det norske samfunnet i det heile. Innvandringssoga, den tradisjonelle skogfinske jorddyrkinga ved svedjebruk, byggjeskikken og den skogfinske kombinasjonen av kristen tru og tradisjonell folketru, er hovudtema som dannar utgangspunktet for utforsking og formidling av dei særeigne draga i skogfinsk kultur.

Avdelingane til museet er i hovudsak opne for publikum i perioden juni-august. Der får publikum høve til å gjere seg kjent med livet på Finnskogen farne dagar, og levekåra, tradisjonane og kulturen hjå skogfinnane. I lokalet ved Svullrya gamle skole vert det kvart år skipa til ei større utstilling. Formidlinga til publikum går elles føre seg ved føredrag og guiding på avdelingane, og ved rundreiser med buss.

## Kjelder
* Norsk Skogfinsk Museum: Om museet

## Bakgrunnsstoff

*
Den svarte kyrkja

**Biserica Neagră** eller **Den svarte kyrkja** er den største kyrkja i Braşov i Romania. Ho er ei luthersk-evangelisk kyrkje som vart oppført på 1300-talet i gotisk stil. Kyrkja er 89 m lang og 44 høg. Namnet stammer frå ein brann i 1689 som gjorde kyrkjeveggane svarte. Namnet blei  offisielt akseptert på 1800-talet. Etter brannen blei kyrkja bygd om i barokk stil. På 1800-talet blei det sett opp eit nytt orgel med nær 4 000 piper. I kyrkja kan ein sjå en stor utstelling med golvteppe frå Midtausten. Dei blei nytta for å visa statusen til folk i samfunnet tidlegare,

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:da:Den sorte kirke|Den sorte kirke]]» frå ,  den 11. oktober 2018.*
Precious Memories

**Precious Memories** er ein tradisjonell gospelsong tilskriven J.B.F. Wright i 1925. J. B. F. Wright var fødd i Tennessee 21. februar 1877. Songen er ofte blitt framført av ei rekkje forskjellige og kjende artistar som Tammy Wynette, Rosetta Tharpe, Johnny Cash, Alan Jackson, Emmylou Harris, Daniel O'Donnell, The Edwin Hawkins Singers, ein duett av George Jones & Patti Page, Jim Reeves, Bob Dylan, J.J. Cale og James Blackwood's quartet.

Dolly Parton spelte inn songen i 1999 på Dollywood-albumet *[[Precious Memories av Dolly Parton|Precious Memories]]*. Systera hennar, Stella Parton, spelte inn songen for gospelalbumet hennar *Appalachian Gospel*.

Ein versjon av The Stanley Brothers kan høyrast på Rick Grimes (Andrew Lincoln) sin radio i byrjinga av *[[The Walking Dead]]* sesong fire. Susan Raye sin versjon vart brukt i introen og rulleteksten til Paul Schrader-filmen *[[filmen Hardcore (1979)|Hardcore]] (1979)*.

Aretha Franklin spelte inn eit konsertopptak for albumet hennar *[[Amazing Grace av Aretha Franklin|Amazing Grace]]* (1972) og Ronnie Milsap for albumet sitt *[[Then Sings My Soul av Ronnie Milsap|Then Sings My Soul]]* (2009).

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Precious Memories (hymn)|Precious Memories (hymn)]]» frå ,  den 16. september 2018.* 
*** oppgav desse kjeldene:*
5 av J.J. Cale

***5*** er det femte studioalbumet til J.J. Cale. Det kom ut i 1979 og var det første albumet hans på tre år. Det meste av albumet vart spelt inn og miksa i The Lakehouse i Old Hickory i Tennessee. Då albumet kom ut på CD vart «Katy Kool Lady» erstatta av ein ny song kalla «Out of Style», men var framleis oppført som førstnemnde på CD-omslaget. «Out of Style» finst òg på albumet ** frå 2007. 

## Bakgrunn
*5* var første gongen Christine Lakeland spelte på eit J.J. Cale-album, ein songar og musikar som kom til å spele ei viktig rolle i musikken til Cale dei neste åra og som vart kona til Cale fram til han døydde i 2013. 

*[[magasinet Paste|Paste]]*, *[[All About Jazz]]*, og *Glide Magazine* trekkjer alle fram «Don't Cry Sister» som eit høgdepunkt. Eit konsertopptak av songen finst på albumet *[[Live in San Diego av Eric Clapton|Live in San Diego]]* frå 2016. 

«Katy Kool Lady» kom ut på singel i lag med «Jaurez Blues» som B-sida.

Songen «Don't Cry Sister» vart spelt inn på nytt av Cale og Eric Clapton på albumet deira *[[The Road to Escondido]]*. 

## Innhald

## Medverkande
*J.J. Cale - gitar, bass, piano, trommer og vokal
*Christine Lakeland - korsong, orgel, rytmegitar, perkusjon og piano
*Billy Cox - bass
*Carl Radle - bass
*Nick Rather - bass
*Karl Himmel - trommer
*Kenny Buttrey - trommer
*Buddy Harman - trommer
*Jimmy Karstein - trommer og conga
*David Briggs - piano
*Larry Bell - elektrisk piano og orgel
*Bill Boatman - elektrisk rytmegitar og fele
*Bill Kenner - mandolin
*Farrell Morris - vibrafon
*Sherry Porter - korsong
*Shelly Kurland - strykarar
*Carl Gorodetzy - strykarar
*Roy Christensen - strykarar
*Marv Chantry - strykarar
*Cam Mullins - strykearrangement
*George Tidwell - blåsarar
*Don Sheffield - blåsarar
*Dennis Goode - blåsarar
*Terry Williams - blåsarar

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:5 (J. J. Cale album)|5 (J. J. Cale album)]]» frå ,  den 16. september 2018.* 
*** oppgav desse kjeldene:*
Christine Lakeland

**Christine Lakeland** () er ein USA-amerikansk musikar og låtskrivar.  Ho var gift med gitaristen og låtskrivaren J.J. Cale fram til han døydde i 2013. Ho spelte på mange av albuma hans og var medlem av bandet hans. Ho har samstundes gjeve ut nokre album under sitt eige namn.

## Diskografi

### Studioalbum
* 1984 *Veranda* (Comet Records)
* 1989 *Fireworks* (Loft Records)
* 1992 *Reckoning* (LadyFingers Records)
* 1998 *Turn To Me* (LadyFingers Records)

### Konsertalbum
* 2005 *Live At Greenwood Ridge* (LadyFingers Records)

### Andre album
* 1996 *More Disaster City Blues: A Collection of Contemporary Blues Songs from Los Angeles / California Vol. 2* (Taxim Records)
* 2014 Eric Clapton & Friends - *[[The Breeze: An Appreciation of JJ Cale]]* (Bushbranch/Surfdog)

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Christine Lakeland|Christine Lakeland]]» frå ,  den 16. september 2018.* 
*** oppgav desse kjeldene:*
Sheldon Kurland

**Sheldon «Shelly» Kurland** () var ein USA-amerikansk fiolinist og musikkarrangør som arbeidde som studiomusikar i Nashville og laga strykearrangement for mange kjende countryartistar, hovudsakleg for produsentar som Chet Atkins og Owen Bradley, som var med å skape «Nashville sound»-retninga innan country. Kurland skal ha delteke på over ti tusen innspelingar, ofte som leiar av ei gruppe kalla Shelly Kurland Strings.

Han arbeidde mellom andre for Crystal Gayle, Ronnie Milsap, Johnny Cash, Neil Young, Waylon Jennings, Willie Nelson, Dolly Parton, George Burns, Jimmy Buffett, Conway Twitty, Eddy Arnold, Amy Grant, Hank Snow, Bobby Bare, Kris Kristofferson, George Hamilton IV og Reba McEntire.

Kurland trekte seg attende frå musikkindustrien i 1980-åra. 

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Shelly Kurland|Shelly Kurland]]» frå ,  den 16. september 2018.* 
*** oppgav desse kjeldene:*
Carol Kaye

**Carol Kaye** () er ein USA-amerikansk musikar og ein av dei mest brukte og høyrde bassgitaristane i rock- og pophistoria. Det er estimert at ho spelte på kring 10&nbsp;000 innspelingar gjennom ein karriere som har vart over 50 år.

Kaye byrja å spele gitar tidleg i tenåra og spelte etter kvart ofte i jazz- og storbandmiljøet i Los Angeles. Ho byrja å spele på studioinnspelingar i 1957 og gjennom eit kjennskap i Gold Star Studios byrja ho å arbeide for Phil Spector og Brian Wilson. Etter ein bassist ikkje møtte opp til ei innspeling i 1963, steppa ho inn på bass og vart raskt ein av dei mest etterspurte bassistane i 1960-åra og spelte på ei rekkje kjende hittar. Ho byrja òg å spele filmmusikk seint i 1960-åra, særleg for Quincy Jones og Lalo Schifrin, og byrja å gje ut ei rekkje lærebøker som *How To Play the Electric Bass*. Kaye vart mindre aktiv mot slutten av 1970-åra, men fortsette musikkarrieren sin inn i dei seinare tiåra. Ho var ganske framtredande i dokumentarfilmen *[[filmen The Wrecking Crew (2008)|The Wrecking Crew]]*.

Kaye har spelt på innspelingar med Ritchie Valens (akustisk gitar på «La Bamba»), The Crystals (elektrisk gitar på «Then He Kissed Me»), The Righteous Brothers (akustisk gitar på «You've Lost That Lovin' Feelin'»), Sonny & Cher, Frank Zappa (*[[Freak Out!]]*), Elvis Presley, Frank Sinatra, Simon and Garfunkel, Stevie Wonder, Barbra Streisand, The Supremes, The Temptations, Four Tops, The Monkees, Glen Campbell («Wichita Lineman») og The Beach Boys (*[[Beach Boys Today]]*, *[[Summer Days (and Summer Nights!!)]]*, *[[Pet Sounds]]* og *[[Smile av Beach Boys |Smile]]*).

## Utval diskografi

* *Deuces, «T's,» Roadsters & Drums* – Hal Blaine (1963)
* «Surfin' U.S.A.» – Hot Doggers (1963)
* «Then He Kissed Me» – The Crystals (1964)
* «You've Lost That Lovin' Feelin'» – The Righteous Brothers (1964)
* «These Boots Are Made for Walkin'» – Nancy Sinatra (1965)
* *[[The Very Special World of Lee Hazlewood]]* – Lee Hazlewood (1966)
* «Batman Theme» – The Marketts (1966)
* «River Deep, Mountain High» – Ike & Tina Turner (1966)
* *[[Pet Sounds]]* – The Beach Boys (1966)
* *[[Freak Out!]]* – The Mothers of Invention (1966)
* «Last Train To Clarksville» – The Monkees (1966)
* «The Beat Goes On» – Sonny & Cher (1967)
* «The 59th Street Bridge Song (Feelin' Groovy)» – Harpers Bizarre (1967)
* *[[The Soul Brotherhood]]* – Charles Kynard (1969)
* *[[Nancy av Nancy Sinatra|Nancy]]* – Nancy Sinatra (1969)
* *I Don't Know What's On Your Mind* - Spiders Webb (1976)
* *[[Shades av J.J. Cale|Shades]]* – J.J. Cale (1981)
* *The Wilsons* – The Wilsons (1996)
* *[[Fast Man Raider Man]]* – Frank Black (2006)

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Carol Kaye|Carol Kaye]]» frå ,  den 16. september 2018.* 
*** oppgav desse kjeldene:*


## Bakgrunnsstoff
* Offisiell nettstad
Monstrans

**Monstrans** (frå latin: *monstrare*, «å syne fram») er ein liturgisk gjenstand som vert nytta i den katolske kyrkja til å syne fram og feire det innvigde nattverdsbrødet, hostien (oblaten). Etter at hostien var innvigd til nattverdsbrød under messa, vart han plassert i eit rom i monstransen, der han vart å sjå gjennom vindauge av glas eller bergkrystall.

Bruken av monstransar er knytt til den katolske læra om transsubstansiasjonen, som går ut på at Kristi lekam og blod verkeleg er til stades i brødet og vinen under nattverden. Ein skilde mellom «substans» (i tydinga «vesen») i nattverdsbrødet og vinen, og det som vart rekna som «tilfeldige eigenskapar» ved brødet og vinen. Substansen i brødet og vinen vart omgjort til Kristi lekam og blod under presten si bøn når han under messa innvigde brødet og vinen til bruk under nattverden. Men dei tilfeldige eigenskapane ved nattverdsbrødet og vinen, utsjånaden, lukta og smaken, vart uendra. Difor kunne nattverdsbrødet verte synt fram for å verte æra, tilbede og feira som Kristi sanne lekam.

Monstransen har fot og skaft som ein alterkalk, og på skaftet kviler ei plate som igjen ber sjølve monstranshuset. Midt i huset sit ei halvmåneforma klemme til hostien, som altså er å sjå gjennom veggar av glas eller bergkrystall. Øvst vert monstranshuset avslutta av eit tak som kan vera utforma som eit heilt tempel. Monstransen vert lagra i kyrkja i eit særskild rom som òg vert kalla monstranshuset.

I Norden forsvann monstransane frå kyrkjene ved reformasjonen.

## Bakgrunnsstoff
*snl.no: Monstrans
*snl.no: Transsubstansiasjon

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger mellom anna på «[[:da:Monstrans|Monstrans]]» frå ,  den 16. september 2018.*
Vår Frelsers kyrkje i Haugesund

**Vår Frelsers kyrkje** er ei krosskyrkje frå 1901 i Haugesund kommune i Rogaland fylke. Dette er hovudkyrkja for Haugesund by.

Vindauga i korveggen har glasmåleri frå Dr.H. Oidtmann. Den nygotiske altartavla har eit bilete av Jesus i Getsemane måla av Fredrik Kolstø i 1901.

Vår Frelsers gravlund er ein annan stad i byen, litt utanfor sentrum. Det er ingen gravplass attmed kyrkja.

## Kjelder
* 

## Bakgrunnsstoff
* 
* 
* 
* Vår Frelsers kyrkjelyd
Eikeland kapell

**Eikeland kapell** er ei langkyrkje i Sveio kommune i Vestland fylke. Kapellet vart oppført i 1959–60 og vigsla 13. november 1960.

Det er kyrkjegard nord for kapellet.

## Kjelder
* Anne Marta Hoff: Eikeland kapell i «Norges kirker»

## Bakgrunnsstoff
* 
* 
* 
* Sveio krykjelege fellesråd 
* DIS Hordaland
Førde kyrkje i Sveio

**Førde kyrkje** er ei langkyrkje i mur frå 1938 i Sveio kommune i Vestland fylke. Ho har om lag 250 sitjeplassar.

I tillegg til kyrkjegarden finst ein gravplass nær stranda ved tettstaden Førde.

## Kjelder
* Anne Marta Hoff: Førde kyrkje, Hordaland i «Norges kirker»

## Bakgrunnsstoff
* 
* 
* 
* Sveio kyrkjelege fellesråd
Sveio kyrkje

**Sveio kyrkje** er ei langkyrkje frå 1858 i Sveio kommune i Vestland. Kyrkja er ein treskipa basilika med vesttårn og rett avslutta kor. Ho har 630 sitjeplassar.

Det er urnelund attmed kyrkja. Elles er det ein gravplass om lag ein kilometer lengre vest.

## Tidlegare kyrkjer
To kyrkjer har stått på den gamle kyrkjestaden om lag 250 meter vest for dagens kyrkje. Ei gamal stavkyrkje omtala i 1686 skal ha vore oppført i mellomalderen. Denne kyrkja vart i 1688 avløyst av ei tømmerkyrkje.

## Kjelder

* Hans-Emil Lidén: Sveio kirke i «Norges kirker»

## Bakgrunnsstoff
* 
* 
* 
*
Valestrand kyrkje

**Valestrand kyrkje** er ei langkyrkje i Sveio kommune i Vestland fylke. Ho vart innvigd 15. oktober 1873.

Kyrkja vart oppført i lafteverk i 1872–1873 etter byggmeister Ole Vangberg sine teikningar  for Vikebygd kyrkje (1872–1926). Valestrandkyrkja fekk ei lågare tårnhette. På grunn av høgare folketal fekk denne kyrkja òg større dimensjonar. Opphaveleg hadde kyrkja 480 sitjeplassar. I dag har ho mellom 300 og 350. Stilmessig er kyrkja prega av enkel nygotikk og sveitserstil.

## Kjelder
* Valestrand kyrkje i «Norges kirker»
* Kyrkja i Sveio 

**Denne artikkelen bygger på «[[:no:Valestrand kirke|Valestrand kirke]]» frå ,  den 17. september 2018.*  
 

## Bakgrunnsstoff
* 
* 
* Valestrand kulturkyrkje
*
Moster kyrkje

**Moster kyrkje** er ei lafta langkyrkje frå 1874 i Bømlo kommune i Vestland fylke. Våpenhuset er frå 1974.

Det er ikkje kyrkjegard ved kyrkja. Ein nyttar framleis den ved gamlekyrkja. Utanfor Moster kyrkje står eit krigsminnesmerke.

## Kjelder
* Hans-Emil Lidén: Moster kirke i « Norges kirker»

## Bakgrunnsstoff
* 
* 
*
Ogna kyrkje

**Ogna kyrkje** i Hå kommune i Rogaland fylke er i utgangspunktet ei langkyrkje frå 1200-talet. Mellomalderkyrkja hadde eit vesttårn i tre då ho brann etter lynnedslag i 1991. Murane i det gamle skipet utgjer ein del av ei ny kyrkje som vart oppført i 1995 med nytt kor og sakristi i tillegg til kyrkjelydssal, kjøken og kontor.

Før brannen hadde kyrkja altartavle og preikestol laga av Gottfried Hendtzschel. Desse vart totalskadde, men det er laga kopiar til den nye kyrkja. Steinplata i altarbordet og den åttekanta døypefonten i kleberstein er frå mellomalderen.

## Kjelder
* Ogna kyrkje på Kyrkjesøk
* Ogna kyrkjelyd

## Bakgrunnsstoff
* 
* Jan Brendalsmo: Middelalderske kirkesteder i Rogaland  (Riksantikvaren, 2016), s. 45–46
Diktaren Johan Vibe

**Johan Vibe** () var ein norsk-dansk diktar som tilhøyrde den danske adelsslekta Vibe. Han var ein eldre bror til generalkrigskommissær Ditlev Vibe.

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:nb:Johan Vibe (dikter)|Johan Vibe (dikter)]]» frå ,  den 17. september 2018.*  
 

* L. Daae: «Vibe, Johan» i *[[Dansk biografisk leksikon|Dansk Biografisk Leksikon]]* (1. utgåve, bind 18, 1904),
Susanne Skogstad

**Susanne Skogstad** () er ein norsk forfattar. Ho vaks opp i Eid kommune, og er busett i Oslo. 

## Bibliografi
### Bøker
*
### I bøker - eit utval
*

## Kjelder
* Framtida.no
Aunegrenda kapell

**Aunegrenda kapell** er ei langkyrkje i Holtålen kommune i Sør-Trøndelag fylke. Kapellet 120 sitjeplassar. Det er ikkje kyrkjegard ved kapellet.

## Kjelder
* 

## Bakgrunnsstoff
*
Nes kyrkje i Bjugn

**Nes kyrkje** er ei langkyrkje i Ørland kommune i Trøndelag fylke. Ho har 350 sitjeplassar. Til grunn for oppføringa nytta ein teikningar utarbeidd av Otinius Forbrægd for Jøssund kyrkje.

Altartavla er teikna av John Tverdahl og skore av Birger Andresen i 1959. Motivet er oppstoda. I tårnfoten heng to bilete som ein trur er måla av Peder Andersen Lilje for om lag 300 år sidan. Det eine er ovalt og framstiller Jesus i vinpressa. Det andre er rektangulært og skal vere måla i kopi etter Albrecht Dürer sitt bilete «Schmerzensmann». Dette siste har truleg vore brukt i ei altartavle.

## Tidlegare kyrkjer i Nes
Nes har hatt kyrkje sidan før reformasjonen. Dei tidlegare kyrkjene stod på garden Nes (gnr. 10), medan dagens kyrkje står på Berg. Eldste kjende omtale er frå perioden 1520–36. Denne kyrkja vart omfattande vøla på 1600- og 1700-tallet og brann ned til grunnen i 1770. Ei ny kyrkje stod klar i 1774. Denne stod til dagens kyrkje vart teken i bruk. Så vart ho teken ned og frakta til Fyrde i Volda, der ho vart innvigd som Austefjord kapell i 1879.

Det er kyrkjegard ved kyrkja.

## Kjelder
* 
* Jan Brendalsmo: Kildegjennomgang: Middelalderske kirkesteder i Sør-Trøndelag (Riksantikvaren, 2016), s. 59–60
### Fotnotar


## Bakgrunnsstoff
* 
* 
* 
* 
* Riksantikvaren om den gamle kyrkjestaden