open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Reflection av Pentangle

***Reflection*** er eit album frå 1971 av folkrockbandet Pentangle: Terry Cox, Bert Jansch, Jacqui McShee, John Renbourn og Danny Thompson. Folkevisene på albumet er meir frå Appalachane enn Storbritannia, både i songutvalet og arrangementa der det mellom anna vert nytta banjoar. Av songar finn ein «Wedding Dress», «Omie Wise», «Rain and Snow» og «Will the Circle Be Unbroken». Sistnemnde inneheld wah-wah elektrisk gitar og bluesmunnspel.

Av deira eigne songar finn ein «When I Get Home» av Jansch med folkegitaren hans og jazzgitaren til Renbourn. 

Albumet vart spelt inn i løpet av tre veker i mars 1971, ein periode då det var gnissingar mellom bandmedlemmane. Forskjellige bandmedlemmar trua med å slutte og kor vidt Jansch og Renbourn deltok på innspelingane var avhengig av om dei var edru eller ikkje. 

## Innhald
Alle songar skrivne av Terry Cox, Bert Jansch, Jacqui McShee, John Renbourn og Danny Thompson, utanom der andre er nemnde. 

## Medverkande
* Terry Cox – trommer, perkusjon, vokal
* Bert Jansch – akustisk gitar, banjo, vokal
* Jacqui McShee – vokal
* John Renbourn – akustisk gitar, elektrisk gitar, vokal
* Danny Thompson – kontrabass

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Reflection (Pentangle album)|Reflection (Pentangle album)]]» frå ,  den 4. februar 2011.* 
*** oppgav desse kjeldene:*
Paul Krugman

**Paul Robin Krugman** () er ein amerikansk økonom og samfunnsdebattant. Krugman vann Nobels minnepris i økonomi i 2008.

Krugman har levert tunge bidrag til den samfunnsøkonomiske vitskapen, særleg innan internasjonal handelsteori. Han har forklara internasjonal handel ved stordriftsfordeler. Stordriftsfordelar og stadig lågare transportkostnader kan forklara at internasjonal handel i større og større grad er mellom land som er på likt utviklingsnivå, og som produserer ganske like varer. Til dømes kjøper USA bilar frå Sverige samstundes som Sverige kjøper bilar frå USA. Han er òg kjend for å drøfta spørsmål knytt til lokalisering av økonomisk aktivitet og har bidratt til å forklara sokalla *klynger*. Nobelkomiteen la vekt på desse to bidraga i tildelinga til Krugman.

Krugman er professor ved det prestisjetunge Princeton-universitetet, men har dei siste åra vore mest kjend for innlegga sine i New York Times, der han skriv fleire gonger i veka. Han har også en blogg på nettutgaven til New York Times, og denne oppdaterer han dagleg.

Politisk høyrer til han den amerikanske venstresida. Mange av innlegga hans i New York Times var bitande kritikk av Bush-regjeringa. Krugman har spesielt vore kritisk til finanspolitikken, som har ført til store underskot på statsbudsjetta. 

Hausten 2009 gjekk Krugman til åtak på ei dominerande retning innan makroøkonomisk forsking i ein lang artikkel i New York Times Magazine. Her hevda Krugman at denne forskingsretninga er altfor basert på at alle menneske er fullstendig rasjonelle, og at denne teorien må bera eit stort ansvar for finanskrisa.

## Bakgrunnsstoff
* Paul Krugman hjå nobelprize.org i samband med tildelinga av Sveriges Riksbanks pris i økonomisk vitskap til Alfred Nobels minne
* Heterogeneity and Trade Masteroppgåve frå Universitetet i Oslo (Sigbjørn Hjelmbrekke, 2009) Ei samanlikning av to modellar av Paul Krugman og Thomas Chaney med monopolistisk konkurranse og stordriftsfordelar.
* Bidrar FoU til dannelsen av næringsklynger? Mastergradsoppgåve frå Universitetet i Tromsø (Kristin Berg, 2007) med gjennomgang av Paul Krugmans bidrag til økonomisk geografi
* Betalingsbalansebegrenset vekst Mastergradsoppgåve frå Universitetet i Oslo (Geir Ivar Urke, 2005) med drøfting av Krugmans teori om import- og eksportetterspørselens inntekstelastisitet, og verknaden av denne på vekstraten til eit land.
Sandnessjøen og Omegn Turistforening

**Sandnessjøen og Omegn Turistforening** er eit lokallag av Den Norske Turistforening (DNT), og omfattar kommunane Alstahaug, Dønna, Herøy, Leirfjord og Træna på ytre Helgeland. Laget vart stifta i 1934, og har rundt 170 medlemmer.

Laget står for vedlikehald og merking av turstiar på mellom anna Sju søstre, Dønnmannen og Træna, og arrangerer guida turar til desse og andre stader i området.

## Bakgrunnsstoff:
* Sandnessjøen og Omegn Turistforening – Heimeside
* DNT –Sandnessjøen og Omegn Turistforening
Eurovision Song Contest 1969

**Eurovision Song Contest 1969** (**ESC 1969**) var den fjortande gongen Eurovision Song Contest vart arrangert. Konkurransen vart halden i Teatro Real i Madrid i Spania. Finalen fann stad laurdag 29. mars. Frankrike vann konkurransen med den franske songen «Un Jour, Un Enfant», framført av Frida Boccara. Nederland vann konkurransen med den nederlandske songen «De Troubadour», framført av Lenny Kuhr. Spania vann konkurransen med den spanske songen «Vivo Cantando», framført av Salomé. Storbritannia vann konkurransen med songen «Boom Bang-a-Bang», framført av Lulu på engelsk.

Det var fyrste gong fleire land kom på 1. plass med same poengsum, då Frankrike, Nederland, Spania og Storbritannia alle hadde fått 18 poeng kvar etter avstemminga. På denne tida var det ingen reglar som skilte landa ved stemmelikskap, og alle fire vart difor utropt til vinnarar. Etter dagens reglar ville Frankrike ha vunne, av di det var flest ulike land som røysta på Frankrike.

Austerrike nekta å delta i ein konkurranse som vart halden i eit diktatorstyrt land (Spania var på denne tida kontrollert av Francisco Franco). Den kjende kunstnaren Salvador Dalí var ansvarleg for designet til publisitetsmaterialet i forkant av konkurransen så vel som metallskulpturen som vart brukt på scena.

Liechtenstein hadde ymta frampå om å delta i konkurransen dette året - og hadde til og med vald ut songen «Un beau matin», men fekk ikkje delta fordi landet ikkje hadde nokon TV-stasjon som var medlem av EBU.

## Bidraga
### Finale
* Frankrike vann konkurransen for fjerde gong.
* Nederland vann konkurransen for tredje gong.
* Spania vann konkurransen for andre gong.
* Storbritannia vann konkurransen for andre gong.  
* Frankrike, Nederland, Spania og Storbritannia kom på ein firedelt 1. plass.
* Irland og Belgia kom på ein delt 7. plass
* Sverige og Vest-Tyskland kom på ein delt 9. plass.
* Jugoslavia og Italia kom på ein delt 13. plass. 
* Kirsti Sparboe, som representerte Noreg med songen *Oj, oj, oj, så glad jeg skal bli* enda på sisteplass med eitt poeng.

## Kjelder


**Denne artikkelen byggjer på «[[:nb:Eurovision Song Contest 1969|ESC 1969]]» og «[[:en:Eurovision Song Contest 1969|ESC 1969]]» frå  og [http://www.vg.no/musikk/grand-prix/artikkel.php?artid=10007462 VG.no],  den 4. februar 2011.*  
 
*Den offisielle nettsida til Eurovision Song Contest
Jacqui McShee

**Jacqueline «Jacqui» McShee** () er ein engelsk songar. Sidan 1966 har ho vore medlem av Pentangle, eit jazzpåverka folkrockband. 

McShee sin musikalske karriere starta som visesongar i britiske viseklubbar i midten av 1960-åra. Etter å ha arbeidd med John Renbourn var ho med på å danne Pentangle.

Pentangle utvikla seg raskt til eit av dei første britiske folkrockbanda. I tillegg til å trekkje til seg fans frå tradisjonell britisk folkmusikk, hadde dei og eit publikum innan rock, pop og psykedelisk folk. Det originale bandet spelte i blanding av balladar, blues og jazz, ofte i same musikkstykke. 

I 1994 danna McShee eit nytt band kalla Jacqui McShee's Pentangle som framleis spelar i dag.

I 1995 spelte McShee som studiomusikar, i lag med ektemannen, trommeslagar Gerry Conway, på albumet *Active in The Parish* av visesongaren David Hughes. Det vart av magasinet *[[musikkmagasinet Q|Q]]* kåra til *Årets album*. 

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Jacqui McShee|Jacqui McShee]]» frå ,  den 4. februar 2011.* 
*** oppgav desse kjeldene:*
Solomon's Seal

***Solomon's Seal*** var eit album frå 1972 av det britiske folkrockbandet Pentangle: Terry Cox, Bert Jansch, Jacqui McShee, John Renbourn og Danny Thompson. Det var det siste albumet deira med den originale Pentangle-besetninga, før bandet vart oppløyst i 1973. Jacqui McShee har sagt at det er hennar favorittalbum av bandet. 

*Solomon's Seal* vart spelt inn i Sound Techniques studio, London, mellom februar og mars 1972. Kontrakten til Pentangle med Transatlantic hadde gått ut, og midt under ein krangel med Transatlantic om honorar, byta bandet til Warner/Reprise, som hadde vore distributøren deira i USA. Albumet kom ut i september 1972, samstundes med at bandet la ut på ein ny turne. I starten av 1973 vart bandet lagt ned og plata selde skuffande, og bandmedlemmene måtte betale gjelda etter innspelinga til ut i 1980-åra.

Albumet opnar med versjonen deira av Cyril Tawney-songen om den tapte kjærleiken til ein sjømann: «Sally Free and Easy». I motsetnad til den vanlege sjantiutgåva, handsamar Pentangel songen som ein langsam blues. Resten av albumet er delt mellom tradisjonelle songar og deira eigne komposisjonar. 

## Innhald

Merk at «The Snows» står oppført som ein Pentangel-song, men er i røynda ein tradisjonell song. 

## Medverkande
* Terry Cox – trommer, perkusjon, fingercymbal, vokal
* Bert Jansch – akustisk gitar, dulcimer, munnspel, banjo, vokal 
* Jacqui McShee – vokal 
* John Renbourn – akustisk gitar, elektrisk gitar, sitar, banjo, blokkfløyte, vokal 
* Danny Thompson – kontrabass

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Solomon's Seal (album)|Solomon's Seal (album)]]» frå ,  den 4. februar 2011.* 
*** oppgav desse kjeldene:*
Laminitt

Laminitt er ein sjukdomstilstand hos hest og storfe. Ein kan også seie at hesten eller storfeet er forfangen. Laminitt hos hest angrip hoven sitt lamellsjikt, som ligg mellom hovbeinet og hovveggen. Årsakene til laminitt er ikkje ekspertane heilt samde om. Hovudteoriane går på at det enten har med stoffskifte eller blodomlaup å gjere. Fedme og feilforing kan gjere dyret meir utsett, og annan akutt sjukdom kan også utløyse laminitt.

## Bakgrunnsstoff
*Dyrlegenett 
*Hestepraksis.no
Przewalskihest

**Przewalskihesten** er ein sjeldan og kritisk utrydningstrua villhest som på eit tidspunkt var utrydda i vill tilstand. Hesten overlevde i dyreparkar og er gjeninnført i det fri. Alle nolevande przewalskihestar stammar frå berre 9 individ. Genstudiar har vist at sjølv om przewalskihestar kan få formeiringsdyktig avkom med tamhestar, skil przewalskihesten seg meir frå andre hestar enn kvar av dei tamme hesterasane skil seg frå kvarandre. Sjølv om det finst andre villhestbestandar i verda, er prezewalskihesten den einaste som aldri har vore domestisert. Det finst i dag rundt 325 przewalskihestar i vill tilstand i Mongolia. (2008)

## Bakgrunnsstoff
John Olav Nilsen & Gjengen

**John Olav Nilsen & Gjengen** er eit norskspråkleg pop/rock-band frå Loddefjord  i Bergen. Frontfigur i bandet er John Olav Nilsen. 
 
## Karriere

Bandet vart skipa i Bergen i 2006, med unntak av to av medlemene som kom med seinare. I 2007 og 2008 hadde dei ein del konsertar i Bergensområdet, m.a. saman med bandet Fjorden Baby!. 

Bandet begynte for alvor å bli kjende i 2008 då dei vart kåra til Ukens Urørt, og kom på tredje plass i Årets Urørt-finalen, då Pony the Pirate vann. Vidare deltok bandet på  i Oslo 2009 og gav ut debutalbumet *For sant til å være godt* på Voices Music & Entertainment seinare same året. Plata vart svært godt motteken med fleire terningkast 6 og 5 frå norske aviser. På slutten av året vart albumet kåra til Årets norske album av m.a. Aftenposten og Dagbladet.

Under Spellemannprisen 2009 vann dei i klassen rock for debutalbumet. I tillegg var dei nominerte i klassen årets nykomar, men tapte mot Donkeyboy. 

I februar 2011 kom oppfølgjarplata *Det nærmeste du kommer* ut på same plateselskapet. Ei melding i *[[Aftenposten]]* omtalte albumet som «godt, men ikkje hundre prosent vellukka».

## Singlar

* *10 ganger 1000* (2009)
* *Valiumsvalsen* (2009)
* *Hull i himmelen* (2009)
* *Skrekkfilm* (2011)

## Plater

* *For sant til å være godt* (2009)
* *Det nærmeste du kommer* (2011)
* *Den eneste veien ut* (2012)

## Kjelder
* Artikkelen er omsett frå Bokmålswikipedia, 4. februar 2011.
John Olav Nilsen

**John Olav Nilsen** () er ein norsk vokalist, låtskrivar og tekstforfattar.

John Olav Nilsen er oppvaksen i Loddefjord i Bergen. Han har vore med i rapgruppa *Freakshow*, men vart kjend som vokalist og frontfigur i bandet John Olav Nilsen & Gjengen som har gitt ut cd-ane *For sant til å være godt* (2009) og *Det nærmeste du kommer* (2011).

## Plater
* *For sant til å være godt* (2009) – John Olav Nilsen & Gjengen
* *Det nærmeste du kommer* (2011) – John Olav Nilsen & Gjengen
* *Den eneste veien ut* (2012) – John Olav Nilsen & Gjengen
* *Nordsjøen* (2017) – John Olav Nilsen & Nordsjøen
* *John Olav + Victoria (Live fra Victoria)* (2018) – John Olav Nilsen & Nordsjøen
* *Det store i det små* (2020) – John Olav Nilsen & Nordsjøen

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:nb:John Olav Nilsen|John Olav Nilsen]]» frå ,  den 4. februar 2011.*  
 

## Bakgrunnsstoff
* Jon Olav Nilsen på Spotify
* Intervju med Natt og Dag, 08.07.09.
* Intervju på Furoreiharare.com
Shirehest

**Shirehest** eller berre **shire** er ein stor arbeidshest frå Dei britiske øyane. Han vert rekna for å vere den største av alle hesterasane. Vaksne hestar veg over 1000 kg.

## Skildring
Shirehesten er ein stor, tung og muskuløs hesterase. Ein utvaksen hingst skal vere minst 173 cm og ei utvaksen hoppe skal vere minst 163 cm i mankehøgd. Nokre individ er over 180 cm i mankehøgd. Hovudet er langt med lett konveks form. Fargen er brun, svart eller skimla, medan kvite teikningar som bles eller sokkar er vanleg.

## Historie
Det heiter seg at shirehesten nedstammar frå The Great Horse som var i bruk som stridshest på Dei britiske øyane. Små, innfødde hestar skal ha vorte kryssa med større hestar frå kontinentet for å avle fram ein tyngre riddarhest. Seinare vart shirehesten mykje brukt som trekkdyr på grunn av styrken og det rolege lynnet. Namnet *shirehest* har vore i bruk sidan 1800-talet.

## Utbreiing
På 1960-talet var talet på shirehestar gått ned frå fleire millionar til nokre få tusen, og eit storstilt redningsarbeid var sett i gang. I dag finst shirehesten over store delar av verda, også i Noreg. Både Noreg, Sverige og Danmark har eigne shirehestforeiningar.

## Bruk
På Dei britiske øyane er shirehesten mellom anna i bruk i landbruket i liten skala, og han vert brukt i trekkdemonstrasjonar og pløyekonkurransar. Medan han tidlegare var mykje brukt som bryggjerihest, nyttar i dag berre ei handfull bryggjeri shirehestar.

## Bakgrunnsstoff
*Shire-horse.org.uk
*Rasestandard, omsett frå svensk og engelsk 
*Om Norges Shireforening 

## Kjelder

*The Shire Horses at Work in the Brewery  ved hooknortonbrewery.co.uk
*About the Shire Horse  ved shire-horse.org.uk
Clydesdale

Clydesdalehesten er ein skotsk arbeidshest. Namnet stammar frå området Clydesdale, der hesten har opphav frå. 

## Raseskildring
Clydesdalehesten er stor og kraftig med store høver. Vaksne dyr skal vere mellom 163 og 183 cm i mankehøgd. Dei har rikt hovskjegg og har ofte kvite teikningar. 
## Bakgrunn
Rasen stammar frå 1800-talet då flamske hingstar vart kryssa med lokale hopper for å skape ein større arbeidshest. Fyrste gongen namnet Clydesdale vart brukt om ein hesterase var i 1826.

## Førekomst
På det meste hadde Skottland rundt 140.000 hestar av Clydesdale-blod. Mange vart eksportert til Australia og New Zealand, og seinare til store delar av verda. Nedgangen kom med industrialiseringa av landbruket etter krigen, og i 1975 vart førekomsten rekna som *sårbar*. Etter den tid har talet stige igjen, og i dag reknar ein med at det finst om lag 5000 clydesdalehestar i verda.
## Bruk
Clydesdalehesten har vore mykje brukt som arbeidshest i landbruket. I dag vert han i tillegg mykje brukt i paradar. Eit kjent amerikansk bryggeri har fleire spann clydesdalehestar som dei brukar til marknadsføring.

## Kjelder

## Bakgrunnsstoff
*Clydesdale Horse Society
*Commonwealth Clydesdale Horse Society
Falabella

**Falabella** er ein miniatyrhest som er avla fram av familien Falabella i Argentina.

## Raseskildring
Falabellaen er ein av dei minste hesterasane som finst. Ein vaksen falabella kan vere så liten som 70 cm i mankehøgd. Dei er for små til å bli brukt til riding, og er i all hovudsak selskapsdyr.
## Historie
I laupet av dei siste 150 åra har falabellaen blitt avla fram frå mellom anna criollo, shetlandsponni, welsh mountain og særskilt små individ av engelsk fullblodshest.

## Førekomst
Falabellaen stammar frå Argentina, men har spreidd seg til store delar av verda. Falabellaen er særs sjeldan, og det finst på verdsbasis berre nokre få tusen individ. I Noreg finst det nokre få individ.

## Kjelder

## Bakgrunnsstoff
*www.falabellabreed.com 
*Norsk hesteside om falabellaen
Eurovision Song Contest 1970

**Eurovision Song Contest 1970** (**ESC 1970**) var den 15. gongen Eurovision Song Contest vart arrangert. Konkurransen vart halden i Rai Congrescentrum i Amsterdam i Nederland. Finalen fann stad laurdag 21. mars. Irland vann konkurransen med songen «All Kinds of Everything», framført på engelsk av musikkgruppa Dana. 

Som følgje av at fire land delte fyrsteplassen i 1969 (Storbritannia, Frankrike, Spania og Nederland), vart Nederland valt til vertsland gjennom loddtrekning. Austerrike (som ikkje hadde vore med i 1969), Finland, Noreg, Portugal og Sverige boikotta konkurransen dette året fordi dei ikkje var nøgde med resultatet i 1969 og med avstemmingssystemet.

Dei nederlandske produsentane såg seg nøydde til å utvide programmet ettersom berre tolv land bestemte seg for å reisa til Amsterdam for å delta. Ein hadde difor eit større opningsnummer, og kvart innslag vart introdusert av eit såkalla «postkort», noko som har vorte ein tradisjon sidan.

## Bidraga
### Finale
* Finalen vart halden den 21. mars 1970 i Rai Congrescentrum.
* Irland vann konkurransen for fyrste gong.  
* Sveits, Frankrike og Spania kom på ein tredelt 4. plass.
* Italia, Belgia og Monaco kom på ein tredelt 8. plass.

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:nb:Eurovision Song Contest 1970|ESC 1970]]» og «[[:en:Eurovision Song Contest 1970|ESC 1970]]» frå  og [http://www.vg.no/musikk/grand-prix/artikkel.php?artid=10007462 VG.no],  den 4. februar 2011.*
NRK Urørt

**NRK Urørt** er eit musikkprosjekt frå NRK som lèt usignerte norske musikkartistar dela musikken sin med resten av Noreg via Internett, TV og radio. Prosjektet er fyrst og fremst ein nettstad der kven som helst har høve til å lasta opp eigenprodusert musikk og presentasjonar så andre kan lytta, lasta ned og gje kommentarar til musikken. Det er også mogleg å lasta opp musikkvideoar på sidene. Nettsidene vart lansert i november 2000 og passerte 10&nbsp;000 band i 2006.

Urørt har sendetid fleire dagar i veka på NRK P3 der noko av musikken blir presentert. I tillegg har Urørt ein eigen kanal på nettradio. Ein periode hadde prosjektet også eit TV-magasin for musikkvideoar på NRK2 som gjekk ein gong i veka. Urørt gir kvart år ut ein CD med namnet *Rørt og Urørt* der dei fleste av Årets Urørt-finalistane som regel er med.

I 2005 starta Urørt eit samarbeid med Zoom, ein konkurranse for ukjende og usignerte band og en påfylgjande turné. Zoom endra samtidig namn til Zoom Urørt. Prosjektet samarbeider også med Norwegian Wood og er med å plukka ut band som skal opptre på Urørt Underwood-scena under festivalen.

## Ukas Urørt
Kvar veke plukkar redaksjonen ein artist som vert kåra til Ukas Urørt. Av desse vert ti artistar plukka ut av urørtredaksonen og musikkjournalistar frå P3, som finalistar til kåringa av Årets Urørt. I tidlegare utgåver av Urørtfinalen bestod finalistane av dei 12 vinnarane av månedens Urørt. Sjølve finalen vart tidlegare arrangert i samband med by:Larm. Ordninga med månedens Urørt er no utgått.

## Årets Urørt

Vinnaren av Årets Urørt-kåringa vert utnemnd av publikum og ein fagjury under eit finaleshow og mottek ein sjekk på 25&nbsp;000 kroner. I tillegg får vinnaren spelejobb på  og Norwegian Wood (2008).

### Vinnarar
* 2001: Tennis
* 2002: Ugress
* 2003: Sissy Wish
* 2004: Side Brok
* 2005: Anja
* 2006: Heroes and Zeros
* 2007: Ida Maria 
* 2008: Matias Tellez
* 2009: Pony the Pirate
* 2010: The Pink Robots
* 2011: Honningbarna
* 2012: Mikhael Paskalev
* 2013: Phil T. Rich

### Øvrige finalistar (utval)

* 2004: Superfamily, Shaun Bartlett, Keem og Roma, The Beautiful People
* 2005: Animal Alpha
* 2006: Monomen, Donkeyboy, Herreløse
* 2007: Rektor
* 2008: Katzenjammer, Soul Theory & Keem One, Simon Says No!, Magnus Sinnes, Howl
* 2009: John Olav Nilsen & Gjengen, Fjorden Baby!, Lars Vaular
* 2010: Kvelertak, Team Me, Blood Command, Leif & The Future
* 2011: Brighton, Machine Birds, Oslo Ess, Forza
* 2012: Lemâitre, BENDIK, Overthrow, AutoLaser
* 2013: Bits Between, Ekkolodd, Synne Sanden, Intertwine

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:nb:NRK Urørt|NRK Urørt]]» frå ,  den 4. februar 2011 og 30. januar 2012.*  

## Bakgrunnsstoff
*
Eurovision Song Contest 1971

**Eurovision Song Contest 1971** (**ESC 1971**) var den 16. gongen Eurovision Song Contest vart arrangert. Konkurransen vart halden i Gaiety Theatre i Dublin i Irland. Finalen fann stad laurdag 3. april. Monaco vann konkurransen med songen «Un Banc, Un Arbre, Une Rue», framført på fransk av Séverine.

Det nye stemmesystemet som vart innført dette året, førte til at nokre land gav færre poeng enn andre. Om dette vart utnytta for å øydeleggje vinnarsjansane for andre land, er likevel usikkert. Dette året kunne grupper på opptil seks personar delta i tevlinga for fyrste gong. Tidlegare hadde berre solistar og duoar vore tillate.

Monaco sitt vinnarbidrag vart skrive av franskmenn, framført av ein fransk songar busett i Frankrike, sunge på fransk, og orkesteret vart dirigert av ein franskmann. Songaren Séverine har seinare hevda at ho aldri har vitja Monaco, korkje før eller sidan.

Malta deltok for fyrste gong dette året, medan Finland, Noreg, Portugal, Sverige og Austerrike kom tilbake etter å ha boikotta konkurransen året før. (Austerrike hadde heller ikkje delteke i 1969.)

## Bidraga
### Finale

* Finalen vart halden den 3. april 1971 i Gaiety Theatre.
* Monaco vann konkurransen for fyrste gong.  
* Sverige og Nederland kom på ein delt 6. plass.
* Belgia og Jugoslavia kom på ein delt 14. plass.
* Noreg sitt bidrag, «Lykken er» av Hanne Krogh, enda på 17. plass med 65 poeng.

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:nb:Eurovision Song Contest 1971|ESC 1971]]» og «[[:en:Eurovision Song Contest 1971|ESC 1971]]» frå  og [http://www.vg.no/musikk/grand-prix/artikkel.php?artid=10007462 VG.no],  den 4. februar 2011.*
Gardermobanen

**Gardermobanen** er ein dobbeltspora, elektrifisert jarnbane for høgfartstog mellom Oslo sentralstasjon (eigentleg mellom Etterstad i Oslo rett utanfor sentralstasjonsområdet) og Eidsvoll, til saman 64 km. Banen er ein parsell av Dovrebanen til Trondheim over Hamar og Gudbrandsdalen, og vart opna dels i 1998, dels i 1999.

Gardermobanen går via Oslo lufthamn, Gardermoen, og vart bygd for at størsteparten av trafikken til denne store flyplassen skulle gå med tog i staden for bil. Difor vart det lagt vekt på at reisetida frå Osloområdet til flyplassen skulle vere så stutt som råd er. Dei toga som vart innkjøpt for strekninga Asker – Gardermoen, seinare Drammen - Gardermoen, «flytoga», eigd av eit selskap skipa for føremålet, køyrer i 210 km/t på høgfartstrekningane. Dei ordinære toga til og frå Eidsvoll og nordover nyttar òg banen og stoppar på Gardermoen, i og for seg i konkurranse med flytoga.

Gardermobanen har desse stasjonane og haldeplassane: Oslo sentralstasjon, Lillestrøm, Gardermoen, og lokaltogstasjonane Kløfta, Eidsvoll Verk (som ligg 1,8 kilometer frå Eidsvoll Verk og Eidsvollsbygningen) og Eidsvoll. Lillestrøm stasjon er sams for Gardermobanen, Hovedbanen og Kongsvingerbanen.

Mellom Etterstad i Oslo og Stalsberg i nærleiken av Lillestrøm stasjon går Gardermobanen i ein 13,8 kilometer lang tunnel med namnet Romeriksporten etter distriktet Romerike, som Lillestrøm, Gardermoen og Eidsvoll ligg i. Tunnelen går beint under bustadområda på Hellerud i Oslo og skogsområdet Østmarka, eit av dei skogs- og utmarksområda som vert rekna til Oslomarka. Då det synte seg at tunnelen drenerte ut området, slik at vatnet forsvann i somme av tjerna i Østmarka og det vart setningsskadar på hus i Hellerudområdet som fylgje av lågare grunnvassnivå, måtte det så store utbetringar av tunnelen til at denne strekninga ikkje kunne opnast før 22. august 1999, medan lina mellom Lillestrøm og Gardermoen hadde opna i august 1998. I mellomtida gjekk togtrafikken til Gardermoen over den gamle lina, Hovedbanen, mellom Oslo og Lillestrøm.
Kongsvingerbanen

**Kongsvingerbanen** er ein jernbane mellom Lillestrøm og Kongsvinger og vidare til svenskegrensa, der banen er knytt til Värmlandsbanan. Banen vart opna 3. oktober 1862 og elektrifisert i 1951. Strekninga frå Kongsvinger til grensa blir ofte omtalt som Grensebanen. 

Banen er den eldste offentlege jernbanen i Noreg som var bygd med normalspor. Hovudbanen vart bygd med normalspor, men denne var ein privatbane fram til 1926.

## Modernisering
Kongsvingerbanen gjennomgår ei omfattande modernisering. I 2019 blir Sørumsand stasjon bygd om. Fram til 2021 blir det elektriske anlegget fornya.

## Tilknytting
Solørbanen er knytt til Kongsvingerbanen på Kongsvinger stasjon. Ved Sørumsand stasjon er det overgang til museumsbanen Urskog-Hølandsbanen. Ved Lillestrøm stasjon er Kongsvingerbanen knytt til Hovudbanen. Tidlegare tok Vestmarkabanen ved Skotterud stasjon.

## Linjekart

## Galleri

Lillestrøm_stasjon_2.jpg|Lillestrøm stasjon.
Seterstoea stasjon.jpg|Seterstøa stasjon.
Disenaa stasjon.jpg|Disenå stasjon.
Skarnes stasjon.jpg|Skarnes stasjon.
Galterud stasjon.jpg|Galterud stasjon.
Skotterud stasjon.jpg|Skotterud stasjon.
Magnor stasjon.jpg|Magnor stasjon.


## Kjelder
Douentza

**Douentza** er ein by i Mopti-regionen, nord i det vest-afrikanske landet Mali. Douentza er største by i Cercle Douentza, som omfattar fleire landsbyar i området rundt. Byen hadde 28.000 innbyggjarar i 2009, og har ein stor vekst i innbyggjarar.

Dei norske misjonsorganisasjonane Det Norske Misjonsselskap (NMS) og Frikirkens Israels- og Ytremisjon har arbeidt i byen sidan 1988, og husar også i dag norske misjonærar.

Fram til 2011 var det ein norsk skule i byen som mottok statstøtte.
E 14

**E 14**, eller **Seksjon for spesiell innhenting**, var ei norsk etterretningsgruppe etablert i 1995, som opererte åtskild frå Etterretningstenesta på Lutvann. Gruppa skulle trygge dei norske styrkane som tenestegjorde på Balkan. Seksjonen vart lagt ned i 2005.

Agentane skal ha hatt sivile yrke, enkelte i andre avdelingar i Forsvaret, men der var òg politimenn, lærarar og snikkarar blant dei som vart sende ut på oppdrag. Gruppa hadde som mål å styrke tryggleiken rundt dei norske styrkane som tenestegjorde på Balkan. Etter Balkan vart det òg operert i desse områda: Sudan, Libanon, Syria, Irak og Afghanistan.
E-14 var tidlegare nemninga på det norske «Stay Behind»-nettverket, med kodenamn ROC.

## Agentar
Kvar enkelt agent vart nøye vald ut og gjekk gjennom ei rekkje testar før han vart teken ut som agent, eller «operatør», som dei vart kalla internt. Gruppa hadde ei kjerne på 40 personar som gjorde oppdrag, medan rundt 140 personar skal ha utført oppdrag totalt. Av dei 140 skal ti ha vore kvinner. Fleire tilsette i Utanriksdepartementet skal ha tenestegjort i spionnettverket.

## Rekruttering
I tillegg til å vere godt fysisk rusta måtte agentane visa at dei hadde psykososiale eigenskapar som gjorde dei i stand til å innhente informasjon og rekruttere kjelder. Det vart sagt at 5-6 kandidatar vart avviste for kvar som vart teken opp i gruppa. Ei av opptaksprøvene var å ta seg frå Oslo til Trondheim på nokre timar med berre 10 kroner disponibelt. Oppgåva kravde kreativitet og eigenskapar som måtte til for å skape tiltru hjå framande menneske. Agentane gjennomførte òg eit to månader langt kurs, der det vart  undervist og trent på tolking av kroppsspråk, samtaleteknikk og rapportskriving. Nokre av kandidatane som passerte prøvene takka i etterkant nei til dei mest spesielle oppdraga. Årsakene skal ha vore moralske kvaler med det å vere spion.

## Agenter
Den norske soldaten Trond André Bolle skal ha tenestegjort for spionasjeorganisasjonen. Han skal ha vorte rekruttert frå Marinejegerkommandoen i 1998, og var i ei periode nestkommanderande for avdelinga. Gruppa vart ei tid leia av Ola Kaldager.

## Arv
EOS-leiaren Helga Hernes sa i 2011 at delar av oppdraget til E-14 kan ha vorte vidareført i Etterretningsbataljonen med høgt kvalifiserte soldatar, som er kjent for dagens etterretningsleiing.

## Anna
Sumaren 2009 var tre eller fire tidlegare E 14-operatører aktivt med i ein aksjon for å hente Khalid Skah og Anne Cecilie Hopstock sine  to born ut av Marokko, og tilbake til Norge. Aksjonen var privat, og ikkje et offisielt oppdrag.

I 2000 advarte E 14 Forsvaret mot å sende norske soldater til Meymaneh.

## Terminering
Etter ti års prøvetid vart det klårt at seksjonen ikkje leverte det som var venta av dei, og i 2005 vart E-14 oppløyst.
Det vart sagt at avdelinga etter kvart tolka sitt mandat noko breiare enn meininga var.

## Referansar


**Delar av denne artikkelen bygger på «[[:nb:E 14|E 14]]» frå ,  den 25. november 2017.*  
 
## Bakgrunnsstoff
*Her er den hemmelige spionbasen i Oslo, dagbladet.no
Bert Jansch av Bert Jansch

***Bert Jansch*** er debutalbumet til den skotske visesongaren Bert Jansch. Albumet vart spelt inn på lydband heime hos lydteknikaren Bill Leader og seld til Transatlantic Records for £100. Transatlantic gav ut albumet, som selde 150&nbsp;000 eksemplar. Det er nemnd i boka *[[1001 Albums You Must Hear Before You Die]]*. Plata inneheld ein av dei mest kjende songane til Jansch, «Needle of Death», som var inspirert av dødsfallet til visesongaren og venen Buck Polly.

## Innhald

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Bert Jansch (album)|Bert Jansch (album)]]» frå ,  den 5. februar 2011.* 
*** oppgav desse kjeldene:*
It Don't Bother Me

***It Don't Bother Me*** er det andre studioalbumet til den skotske visesongaren Bert Jansch og kom ut i desember 1965. Det vart produsert av Nathan Joseph og Bill Leader, sjølv om Leader ikkje var oppført i omslaget for dette.

Albumet inneheld ni songar av Jansch, ein av Alex Campbell («So Long (Been on the Road So Long)»), og den tradisjonelle «900 Miles». På den siste songen spelar Jansch banjo i staden for den akustiske gitaren han nyttar på dei andre songane. På «A Man I'd Rather Be» syng Roy Harper solovokal. På «My Lover» spelar Harper òg noko gitar, medan John Renbourn spelar solo akustisk gitar. «Lucky Thirteen» er ein gitarduett med Renbourn, basert på ein song skriven av sistnemnde og visstnok spelt inn under innspelinga av *[[Bert And John]]*. «Tinkers Blues» og «The Wheel» er instrumentale spor av Jansch.

## Innhald

## Medverkande
*Bert Jansch - gitar, vokal
*Roy Harper - solovokal på nr. 6, gitar på nr. 7 
* John Renbourn - gitar på nr. 7 og nr. 10.

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:It Don't Bother Me (album)|It Don't Bother Me (album)]]» frå ,  den 5. februar 2011.* 
*** oppgav desse kjeldene:*
Jack Orion

***Jack Orion*** er det tredje albumet til den skotske folkemusikaren Bert Jansch, og kom ut i 1966. Det inneheld fleire tradisjonelle songar, mellom anna den episke songen «Jack Orion», ein ti minuttar lang Child-ballade kalla «Glasgerion», som fortel soga om ein fiolinist som prøver å forføre grevinna ved hoffet han jobbar ved og tenaren hans som forrådar han og får han fengsla. Fleire av songane er spelt i lag med venen og gitaristen John Renbourn, og seinare spelte dei i lag i gruppa Pentangle. På «The Waggoner’s Lad» spelar Jansch banjo, medan Renbourn spelar gitar. 

Melody Maker skreiv om albumet «tolkinga hans gjer at ein ser songane frå ein heilt ny vinkel. Sungen av han, med glimrande akkompagnement, verkar ikkje den brutale verda som skapte dei gamle balladen særleg langt borte.»

Songen «Black Water Side» vart sidan spelt av Led Zeppelin og Sandy Denny. 

## Innhald

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Jack Orion|Jack Orion]]» frå ,  den 5. februar 2011.*
Bert and John

***Bert And John*** er det fjerde albumet til den skotske folkemusikaren Bert Jansch, frå 1966. Mange av songane vert spelt i lag med venen og gitaristen John Renbourn. Dei danna seinare gruppa Pentangle i lag. Ei utvida utgåve av albumet vart gjeven ut i Amerika i 1969 av Vanguard som ***Stepping Stones***. Det inneheld to ekstra songar, «It Don't Bother Me» og «My Lover».

## Innhald
Alle songane er skrivne av Bert Jansch og John Renbourn, utanom der andre er nemnde.

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Bert and John|Bert and John]]» frå ,  den 5. februar 2011.* 
*** oppgav desse kjeldene:*
Trav

**Trav** er ein totakta gangart der hesten flyttar to og to bein diagonalt. Hos ein ridehest er det ynskjeleg at travet er jamnt og mjukt, medan travhestar som konkurrerer med kusk og sulky skal kunne trave så  raskt som mogleg. 

## Bakgrunnsstoff
*Hesteplassen.no om gangartar hos hest
Shetlandsponni

**Shetlandsponnien** er den minste av ponnirasane frå dei britiske øyane, og har opphavet sitt på Shetlandsøyane. 

## Raseskildring
Shetlandsponnien er svært liten, og eit vakse dyr skal ikkje vere meir enn 107 cm i mankehøgd. Sjølv om dei er små, er dei svært sterke, og kan utan vanskar bere ein liten ryttar.

## Historie
I minst 2000 år har det funnest små hestar på Shetlandsøyane. Det er kjent frå andre dyrepopulasjonar at dyr som lever på øyar kan utvikle mindre storleik på grunn av sparsam næringstilgang. Truleg er det slik shetlandsponnien har sett dagens lys. Shetlandsponniane er robuste, små dyr som gjennom tidene har vorte brukt mellom anna som kløvhestar til å frakte torv. Dei har også vore mykje brukt som gruveponniar på dei britiske øyane.

## Førekomst
I dag finst shetlandsponnien over heile verda. I Noreg vert det fødd godt over hundre registrerte føl i året. 

## Bruk
Dei fleste shetlandsponniane blir brukte som ride- eller køyreponniar for barn eller som selskapsdyr.

## Bakgrunnsstoff

*Frå stamboka på engelsk 
*Dyreweb om shetlandsponni
Galopp

**Galopp** er ein gangart hos hest. Det er den raskaste gangarten, og hesten har på eitt tidspunkt i galoppspranget alle føtene i lufta. Galopp er ein tretakta gangart. I galopplaup kallast ryttaren jockey.
## Bakgrunnsstoff
*Hesteplassen.no om gangartar hos hest 
*Nettsida til Øvrevoll galoppbane
Nicola

***Nicola*** er det femte albumet til den skotske visesongaren Bert Jansch, som kom ut i 1967. Det var gjort eit forsøk på ein orkesterversjon av «Train Song» under innspelinga av *Nicola*, men arrangøren David Palmer hugsar at han ikkje kom med på den endelege utgåva. Det gjorde heller ikkje «In This Game» og «Dissatisfied Blues», som han spelte på konsertar tidleg i 1967. Dei kom seinare ut på *Box Of Love - The Bert Jansch Sampler Vol. 2* (1972) som Transatlantic gav ut kort tid etter Bert hadde gått frå selskapet. Dei finst òg som bonusspor på nyare utgåver av *Nicola*.

## Innhald

## Medverkande
* Bert Jansch - akustisk gitar, elektrisk gitar, 12-strengsgitar, vokal
* David Palmer - arrangement

;Teknisk
* Nathan Joseph - produsent, notat i omslaget
* Gus Dudgeon og John Wood - lydteknikarar
* Brian Shuel - plateomslag

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Nicola (album)|Nicola (album)]]» frå ,  den 5. februar 2011.* 
*** oppgav desse kjeldene:*
Birthday Blues

***Birthday Blues*** er det sjette albumet til den skotske visesongaren Bert Jansch, og kom ut i 1969.

Albumet vart spelt inn medan Jansch var medlem i Pentangle, og både bassisten Danny Thompson og trommeslagaren Terry Cox frå dette bandet spelar på albumet. I tillegg er det produsert av Shel Talmy som produserte innspelinga til Pentangle. 

## Innhald

## Medverkande
*Bert Jansch - vokal, gitarar
*Danny Thompson - bass
*Terry Cox - trommer
*Ray Warleigh - altsaksofon, fløyte
*Duffy Power - munnspel
;Teknisk
*Damon Lyon-Shaw - lydteknikar
*Hans Feurer - fotografi
*Heather Jansch - design
*Gordon House - grafikk

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Birthday Blues (album)|Birthday Blues (album)]]» frå ,  den 5. februar 2011.* 
*** oppgav desse kjeldene:*
Passgang

**Passgang** eller pass er ein gangart hos hest. Passgang er ein totakta gangart, som trav, men i passgang flyttar hesten begge beina på same side samtidig. Det er ikkje alle hestar som har passgang. Islandshestar som i tillegg til skritt, trav, galopp og tølt meistrar passgang, kallast femgjengarar. Det vert halde konkurransar i pass for islandshest.
## Bakgrunnsstoff
*Norsk Islandshestforening om islandshesten
L.A. Turnaround

***L.A. Turnaround*** er det niande studioalbumet til den skotske visesongaren Bert Jansch. Det kom ut i 1974. 

## Bakgrunn
Etter at Pentangle vart oppløyst, spelte Jansch inn albumet i heimen til Tony Stratton-Smith i Crowborough i Sussex og i eit studio i California. Det vart produsert av tidlegare Monkee og countryrock-artist Michael Nesmith med unntak av to songar («Chambertin» og den tidlegare bandkollegaen John Renbourn sin «Lady Nothing») som vart spelte inn i Paris eit år tidlegare. Ein kortfilm vart produsert under innspelingane i Sussex. 

Blant gjesteartistane på albumet finn ein Klaus Voorman (bassgitar), Red Rhodes (pedalsteelgitar), Byron Berline (fele, mandolin) og Jesse Ed Davis (gitar).

## Mottaking

I meldinga si for Allmusic skreiv kritikaren Thom Jurek om albumet: «Albumet vart hylla då det kom ut som eit eksemplarisk verk, og dette heldt stand på 2000-talet. Settet vandrar gjennom ein frodig hage som står mellom tradisjonell engelsk folk, som Jansch hadde meistra, og ein slags lett countryrock. Dette er enkelt og greitt eit av meisterverka til Jansch, og eineståande i ein lang og rik karriere.»

## Innhald

## Medverkande
*Bert Jansch - gitar, piano, vokal
*Michael Nesmith - gitar
*Red Rhodes - steelgitar
*Byron Berline - fele, mandolin
*Klaus Voorman - bass
*Danny Lane - trommer
*Jesse Ed Davis - gitar
*Jay Lacy - gitar
*Michael Cohen - elektrisk piano

*Produsent: Michael Nesmith, Danny Thompson
*Lydteknikar: Jean-Louis, Ron Nevison, Bill Drescher
*Kunstnarisk leiar: Frank Sansom
*Fotografi: Mike Van Der Vord

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:L.A. Turnaround|L.A. Turnaround]]» frå ,  den 5. februar 2011.*
Tølt

**Tølt** er ein gangart som islandshesten har i tillegg til skritt, trav, galopp og ofte passgang. Tølt var for inntil hundre år sidan ein allment kjend gangart hjå mange hesterasar, og det er framleis nokre individ i andre hesterasar som meistrar tølt. I tølt set hesten eitt bein i bakken om gongen som i skritt, men flyttar lynsnart vekta frå eit bein til det neste slik at hesten «rullar» seg fram. Gangarten blir også kalla flygande skritt. På grunn av den hurtige firetaktsrørsla er denne gangarten svært behageleg for ryttar.
## Bakgrunnsstoff
Norsk Islandshestforening
Santa Barbara Honeymoon

***Santa Barbara Honeymoon*** er det tiande albumet til den skotske visesongaren Bert Jansch. Det kom ut i 1975.

## Innhald

## Medverkande
*Bert Jansch - vokal, gitarar
*Jim Baker - gitar
*Jay Lacy - elektrisk gitar
*Bill Smith - klaverinstrument
*David Barry - klaverinstrument
*George Seymour - synthesizer
*Robert Greenidge - steeltromme
*Don Whaley - bass
*Ernie McDaniels - bass
*David Hungate - bass
*Danny Lane - trommer
*Tris Imboden - trommer

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Santa Barbara Honeymoon|Santa Barbara Honeymoon]]» frå ,  den 5. februar 2011.* 
*** oppgav desse kjeldene:*
A Rare Conundrum

***A Rare Conundrum*** er det ellevte albumet til den skotske visesongaren Bert Jansch. Det kom ut i 1977 i Storbritannia. Albumet vart først gjeven ut av Ex Libris i Danmark seint i 1976 som **Poormouth** med eit anna plateomslag og eit noko anna innhald.

## Innhald

### Poormouth (dansk utgåve)

## Medverkande
*Bert Jansch - vokal, gitarar
*Rod Clements - bass, mandolin, gitar, vokal
*Ralph McTell - munnspel
*'Mantha - korvokal
*Mike Piggott - fiolin
*Pick Withers - trommer

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:A Rare Conundrum|A Rare Conundrum]]» frå ,  den 5. februar 2011.* 
*** oppgav desse kjeldene:*
Avocet

***Avocet*** er det tolvte albumet til den skotske visesongaren Bert Jansch. Det kom ut i 1979 i Storbritannia. Albumet vart først gjeve ut av Ex Libris i Danmark seint i 1978 med eit anna plateomslag og ein alternativ songtittel, men elles ingen skilnader. Tittelsongen «Avocet» var inspirert av den tradisjonelle songen «The Cuckoo». Alle songane på albumet er kalla opp etter sjø- eller vadefuglar. Albumet er heilt instrumentalt.

## Innhald

## Medverkande
*Bert Jansch - gitar, piano
*Martin Jenkins - mandocello, fiolin, fløyte
*Danny Thompson - bass

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Avocet (album)|Avocet (album)]]» frå ,  den 5. februar 2011.* 
*** oppgav desse kjeldene:*
Moonshine av Bert Jansch

***Moonshine*** er det åttande studioalbumet til den skotske visesongaren Bert Jansch, gjeve ut i 1973.

16. oktober 2015 gav Earth Recordings ut albumet på nytt.

Albumet vart produsert av den tidlegare bandkollegaren frå Pentangle, Danny Thompson, som òg spelar bass på delar av albumet. Ein annan bassist på albumet var Tony Visconti, mest kjend som produsent for David Bowie. Ralph McTell spelar munnspel på ein song. 

## Innhald

## Medverkande
*Bert Jansch - vokal, gitarar
*Danny Thompson - bass
*Tony Visconti - elektrisk bass, perkusjon
*Garry Boyle - elektrisk gitar
*Aly Bain - fele
*Ralph McTell - munnspel
*Skaila Kanga - harp
*Laurie Allan - trommer
*Dave Mattacks - trommer
*Dannie Richmond - trommer på  6
*Mary Hopkin - solovokal på 6
*Les Quatre Flute a Bec Consort - fløyter
*Richard Adeney - fløyte
*Thea King - klarinett
*Marilyn Sanson - cello

;Teknisk
* Danny Thompson - produsent
*John Wood, Victor Gamm - lydteknikarar
*Heather Jansch - design

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Moonshine (Bert Jansch album)|Moonshine (Bert Jansch album)]]» frå ,  den 5. februar 2011.* 
*** oppgav desse kjeldene:*
Thirteen Down

***Thirteen Down*** er det trettande albumet til den skotske visesongaren Bert Jansch. Det kom ut i 1980. Albumet er tilskriven «The Bert Jansch Conundrum», og kom opphavleg ut med tre forskjellige plateomslag i Storbritannia, USA og Australia. Det var òg på alle tre innpakningane forskjellige tilskrivingar for songane «If I Had A Lover» og «Sweet Mother Earth», som var versjonar av ein svensk og ein brasiliansk song.

## Innhald

## Medverkande
*Bert Jansch - gitar, vokal
*Martin Jenkins - mandocello, fiolin, fløyte, vokal
*Nigel Portman Smith - bass, Fender Rhodes, trekkspel
*Luce Langridge - trommer, perkusjon
*Jacqui McShee - solovokal on 5

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Thirteen Down|Thirteen Down]]» frå ,  den 5. februar 2011.* 
*** oppgav desse kjeldene:*
Heartbreak av Bert Jansch

***Heartbreak*** er det fjortande albumet til den skotske visesongaren Bert Jansch. Det kom ut i 1982.

## Innhald

## Medverkande
*Bert Jansch - gitar, vokal
*Albert Lee - gitar, mandolin
*Randy Tico - bass
*Matt Betton - trommer
*Jack Kelly - trommer
*Jennifer Warnes - korvokal on 5

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Heartbreak (Bert Jansch album)|Heartbreak (Bert Jansch album)]]» frå ,  den 5. februar 2011.* 
*** oppgav desse kjeldene:*
From the Outside

***From the Outside*** er det femtande albumet til den skotske visesongaren Bert Jansch, og kom ut i eit avgrensa opplag på berre 500 eksemplar i Belgia i 1985. *From The Outside* var tilgjengeleg i Storbritannia òg, men ein kjenner ikkje til kva selskap som gav det ut. Albumet vart gjeven ut på CD i 1993.

## Innhald

## Medverkande
*Bert Jansch - gitar, banjo, vokal

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:From the Outside|From the Outside]]» frå ,  den 5. februar 2011.* 
*** oppgav desse kjeldene:*
Leather Launderette

***Leather Launderette*** er det 16. albumet til den skotske visesongaren Bert Jansch, spelt inn i lag med Rod Clements. Albumet kom ut i mars 1989. Visstnok leid Jansch av helseproblem under innspelinga, men i 1987, etter å ha vorte innlagd på sjukehus, valde han å slutte med alkohol. Colin Harper skriv i biografien sin om Bert Jansch at «Det er ikkje tvil om at kreativiteten, pålitelegheita, energien, engasjementet, og kvaliteten vart redda dramatisk av denne avgjersla.»

## Innhald

## Medverkande
*Bert Jansch - gitar, banjo, vokal
*Rod Clements - elektrisk & akustisk gitarar, mandolin, bass, solovokal på 4, 6, 8 og 10
*Marty Craggs - korvokal

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Leather Launderette|Leather Launderette]]» frå ,  den 5. februar 2011.* 
*** oppgav desse kjeldene:*
The Ornament Tree

***The Ornament Tree*** er det 18. albumet til den skotske visesongaren Bert Jansch, og kom ut om lag samstundes med eit anna album, *[[Sketches]]* i 1990.

## Innhald

## Medverkande
*Bert Jansch - gitar, vokal
*Peter Kirtley - gitar
*Nigel Portman Smith - bass, trekkspel
*Dave Turner - bass
*Maggie Boyle - fløyte, fløyter, bodhran
*Paul Boyle - fele
*Richard Curran - fele
*Steve Tilston - arpeggione, mandolin
*Michael Klein - perkusjon, korvokal

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:The Ornament Tree|The Ornament Tree]]» frå ,  den 5. februar 2011.* 
*** oppgav desse kjeldene:*
When the Circus Comes to Town

***When The Circus Comes To Town*** er det 19. albumet til den skotske visesongaren Bert Jansch. Det kom ut i 1995. Songen «Born and Bred in Old Ireland» vart òg spelt inn under innspelingane, men kom ikkje med på den britiske utgåva av albumet. Manageren til Jansch meinte å legge han til på den japanske utgåva av albumet, men dette ser ikkje ut til å ha skjedd. Songen vart spelt inn på ny for *[[Toy Balloon]]* i 1998.

## Innhald

## Medverkande
*Bert Jansch - gitar, vokal
*Colin Gibson - bass
*Liam Genockey - trommer
*Mike Piggott - fiolin
*Mark Ramsden - sopransaksofon
*Bobby Barton - slidegitar
*Tony Hinnigan - strykarar
*Maggie Boyle, Janie Romer og Christine Collister - korvokal

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:When the Circus Comes to Town|When the Circus Comes to Town]]» frå ,  den 5. februar 2011.* 
*** oppgav desse kjeldene:*
Sketches

***Sketches*** er det 17. albumet til den skotske visesongaren Bert Jansch og kom ut om lag samstundes med eit anna album, *[[The Ornament Tree]]* i 1990.

## Innhald

## Medverkande
*Bert Jansch - gitar, banjo, perkusjon, vokal
*Peter Kirtley - gitar, perkusjon, korvokal
*Danny Thompson - bass, perkusjon
*Steve Baker - munnspel
*Stefan Wulff - perkusjon
*Frank Wulff - altofløyte, perkusjon, regnstav

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Sketches (album)|Sketches (album)]]» frå ,  den 5. februar 2011.* 
*** oppgav desse kjeldene:*
Føl

**Føl**, fole eller folunge er det ein kallar ein unge av arten hest. Som regel brukar ein denne nemninga til dyret er eitt år gamalt. Eit ungdyr av hest som er eldre enn eitt år og yngre enn to år, kallast ein åring. Eit føl kan gå like etter at det er fødd. Det har lange bein så det kan fylgje mora, men kort hals. Den fyrste morsmjølka, råmjølka, er særs viktig for at eit føl skal overleve. Dette har samanheng med immunstoff som finst i råmjølka.
## Bakgrunnsstoff
*Definisjon frå wiktionary
*Ernæring av føl med hoppemjølk
Toy Balloon

***Toy Balloon*** er det 20. albumet til den skotske visesongaren Bert Jansch. Det kom ut i 1998.

## Innhald

## Medverkande
*Bert Jansch - gitar, vokal
*Marcus Cliffe - bass
*Pick Withers - trommer
*Johnny Hodge - slidegitar, munnspel
*Jay Burnett - klaverinstrument
*Pee Wee Ellis - saksofon
*B. J. Cole - pedalsteel
*Janie Romer - korvokal

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Toy Balloon (album)|Toy Balloon (album)]]» frå ,  den 5. februar 2011.* 
*** oppgav desse kjeldene:*
Live at the 12 Bar: An Authorised Bootleg

***Live at the 12 Bar: An Authorised Bootleg*** er eit konsertalbum av den skotske visesongaren Bert Jansch  frå august 1996. Konserten vart teken opp direkte på ein DAT på The 12 Bar Club i Denmark Street i London i 1995. Konserten var opphavleg berre meint å seljast på konsertane i eit avgrensa opplag, men vart etter kvart distribuert gjennom Cooking Vinyl, men kom aldri ut som ei offisiell Cooking Vinyl-utgjeving.

## Innhald

## Medverkande
*Bert Jansch - gitar, vokal

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Live at the 12 Bar: An Authorised Bootleg|Live at the 12 Bar: An Authorised Bootleg]]» frå ,  den 5. februar 2011.* 
*** oppgav desse kjeldene:*