Eurovision Song Contest 1978

**Eurovision Song Contest 1978** var den 23.&nbsp;utgåva av Eurovision Song Contest, den årlege songkonkurransen for medlemmane av organisasjonen EBU. Konkurransen fann stad i Frankrike som følgje av den franske sigeren året før med  og «». Finalen blei produsert av den franske kringkasteren TF1 og blei halden laurdag 22. april 1978 i  i Paris. For fyrste gong var det to programleiarar:  og .

Dette året steig talet på deltakarland til rekordhøge 20 land. Danmark kom tilbake i konkurransen etter tolv års fråvær, og Tyrkia returnerte etter tre års fråvær.

Israel vann Eurovision Song Contest for fyrste gong med Izhar Cohen og Alphabeta som song «A-ba-ni-bi». Belgia fekk si beste plassering til då med ein andreplass, medan vertslandet Frankrike blei nummer tre, Monaco nummer fire og Irland nummer fem. Noreg plasserte seg helt i andre enden av resultatlista, då Jahn Teigen fekk null poeng med «Mil etter mil». Dette var fyrste gong eit land fekk null poeng med poengsystemet som blei innført i 1975, noko som vekte stor merksemd i norsk og utanlandsk presse. Men botnplasseringa sette også fart på den lange artistkarrieren til Jahn Teigen i Noreg, og han fekk stor suksess med oppfølgjaralbumet **.

## Bakgrunn
Dette var tredje gongen Frankrike stod vertskap etter å ha arrangert finalen i Cannes i 1959 og 1961. Fransk tv la konkurransen til Paris og , ein kongress- og konsertarena nordvest i byen, og som opna dørene i 1974. Hovudsalen tek rundt 3000 menneske, og finalen blei lagd til laurdag 22. april 1978. Dette er fyrste og til no einaste gongen Eurovision Song Contest har funne stad i den franske hovudstaden.

## Deltakande land
Danmark var tilbake etter å ha stått over elleve finalar. Danskene trekte seg i 1967, i protest mot forma på konkurransen. Den dåverande underhaldingssjefen i Danmarks Radio, , meinte dessutan at konkurransen ikkje heldt høg nok «kulturell verdi». Landet var no tilbake igjen, med tenåringsidola  som vann den danske finalen med låten «Boom Boom». Etter den danske finalen hagla kritikken, og fleire danske musikkfolk tok til orde for at Danmark skulle trekkje seg igjen. Det skjedde imidlertid ikkje, og danskane har deltatt sidan.

Også Tyrkia var tilbake etter tre års fråvær, og dette var fyrste året Tyrkia og Hellas deltok i same finale. Dei to landa hadde ein politisk konflikt på grunn av den , og landa hadde veksla på å delta i konkurransen sidan. Til saman stilte 20 land i finalen, noko som var ny deltakarrekord.

## Sendinga

Sendinga ble lagd til laurdag 22. april klokka 20.30, ein halvtime tidlegare enn åra i forvegen. For fyrste gong var det to programleiarar: Denise Fabre og Léon Zitrone. Sistnemnde var den fyrste mannlege programleiaren for konkurransen sidan Lohengrin Filipello leia den fyrste utgåva i 1956. Dei franske programleiarane fungerte også som kommentatorar for fransk tv.

Finalesendinga opna med ein kortfilm med bilete fra Paris, før showet fortsette direkte frå storsalen i . Scena var laga som eit diskotekgolv, med kvadrat i ulike fargar. Orkesteret var plassert på ein diger skei-forma konstruksjon som kunne roterast.

Programmet blei sendt direkte til dei 20 deltakarlanda i tillegg til Jugoslavia, Tunisia, Algerie, Marokko, Jordan og for fyrste gong Dubai. I tillegg blei finalen sendt i opptak på Island og i Aust-Tyskland, Tsjekkoslovakia, Polen, Sovjetunionen, Hongkong, Ungarn, Bulgaria, Dubai og Japan.

Startrekkjefølgja var avgjord ved loddtrekking, og Irland opna konkurransen, medan Noreg var trekt til å opptre som nummer to. Som «postkort-film» før kvart bidrag fekk sjåarane sjå artistane, dirigenten og koristane gå frå opphaldsrommet til artistane og deretter ta heis opp til scena. Sverige avslutta konkurransen, representert av Björn Skifs. Skifs var misfornøgd med at landa ikkje kunne syngje på det språket dei ønskte, og han truga med å framføre «» på engelsk. Då han sette seg ved flygelet, ombestemte han seg i siste liten – med det resultatet at han gløymde den svenske teksten i byrjinga av songen. Han henta seg fort inn igjen, og den norske jurygruppa gav han 10 poeng.

Blant deltakarane dette året var den italienske gruppa , og ikkje minst den spanske diskoduoen  som representerte Luxembourg med «». Duoen var storfavorittar til å vinne, men hamna til slutt på ein sjuandeplass. I staden var det ein annan diskolåt som vann – israelske «A-ba-ni-bi» med Izhar Cohen og gruppa Alphabeta. Songen fekk 12 poeng frå seks land og vann ein klår siger. Dette var den fyrste sigeren til Israel i Eurovision Song Contest.

Den israelske sigeren skapte utfordringar for dei arabiske landa som overførte sendinga. Fleire av landa hadde forbod mot å vise noko som helst av israelsk innhald, og ifølgje boka til John Kennedy O'Connor, *The Eurovision Song Contest – The Official History*, avbraut dei fleste arabiske tv-stasjonane overføringa av Eurovision Song Contest då det blei klart at Israel kom til å vinne. Jordansk tv skal ha vist eit bilete av påskeliljer under framføringa til Israel og annonserte dagen etter at andreplassen Belgia hadde vunne konkurransen.

Pausenummeret før avrøystinga var ein video av ein kortkonsert med fiolinisten Stéphane Grappelli og jazzpianisten Oscar Peterson. Dei blei akkompagnerte av , Kenny Clarke og . Heile showet varte i 2 timar og 26 minutt.

### Det norske bidraget

Noreg var representert av Jahn Teigen og låten «Mil etter mil», komponert av . Teigen hadde vunne den norske finalen i mars i konkurranse mot artistar som , , Maj Britt Andersen og Anita Skorgan. Med seg på scena i Paris hadde Teigen koristane ,  og , medan  var dirigent for det norske bidraget. {{ikkjeraud|Bjørn Scheele]] kommenterte sendinga på NRK Fjernsynet, medan  kommenterte på NRK Radio.  las dei norske poenga frå studio på NRK Marienlyst i Oslo.

I vekene før finalen i Paris hadde Teigen fått ein del merksemd frå internasjonal presse, men det var ingenting samanlikna med merksemda som følgde etter finalen. Trass splitthopp, raude , gullrose og store solbriller blei det ikkje eit einaste poeng i den internasjonale finalen. Dette var den femte sisteplassen til Noreg, og fyrste gongen eit land fekk null&nbsp;poeng med det noverande poengsystemet som blei innført i&nbsp;1975. Jumboplasseringa fekk brei omtale i europeisk presse, og Teigen blei invitert til å opptre i tv-show i heile Europa. Sjølv syntest Teigen det var «enormt godt å ikke få poeng» og tok sisteplassen med eit smil.

Plasseringa sette også fart på karrieren hans i Noreg, og «Mil etter mil» gjekk rett inn på VG-lista etter finalen. Der ble songen liggjande i heile 20&nbsp;veker, blant dei fem strake veker på fyrsteplassen. Aldri hadde ein norsk vinnar blitt ein så stor salssuksess. Teigen følgde raskt opp med albumet *This Year's Loser*, som også blei ein stor suksess – hele 16&nbsp;veker på albumlista.

### Avrøystinga
Kvart land hadde ei jurygruppe med elleve medlemmar som bedømte bidraga til de andre landa med poeng frå 1 til 5. Deretter summerte jurysekretæren saman dei individuelle røystene til dei elleve jurymedlemmane. Songen som fekk flest juryrøyster, blei tildelt 12 poeng frå den nasjonale jurygruppa. Andreplassen fekk 10, tredjeplassen 8, fjerdeplassen 7 og så vidare ned til tiandeplassen som fekk 1 poeng. Altså gav kvar jurygruppe 12, 10 og 8–1 poeng til sine ti favorittsongar. Det var ikkje lov å røyste på bidraget fra sitt eige land.

Clifford Brown takka av etter å ha vore konkurransesjef og oppsynsmann i EBU sidan 1966. I staden tok sveitsiske Frank Naef over rolla, ei rolle han skulle ha dei neste 15 finalane til og med 1992.

Kvart land hadde ein representant som las opp poenga til den nasjonale jurygruppa via telefon på direkten under avrøystinga. Poenga blei ikkje lesne opp i stigande rekkjefølgje frå 1 til 12 som i dag. I staden blei dei lesne opp i kronologisk rekkjefølgje ut frå startrekkjefølgja. Dette skulle gjere det enklare for operatørane av poengtavla å halde følgje, slik at deieraskt og korrekt fekk oppdatert poengsummen til kvart land undervegs. Fyrst i 1980 byrja ordninga med å lese opp poenga frå 1 til 12. 

I byrjinga av avrøystinga kjempa Belgia og Israel om leiinga, men Israel gjekk raskt opp i ei klar ledelse. Sigeren blei klar då Israel fekk fem 12-poengarar på rad, noko som er rekord i konkurransen. Dette var den fyrste sigeren til Israel, og den israelske delegasjonsleiaren Rivka Michaeli innrømte etter sigeren at dei ikkje likte Izhar Cohen sin song og meinte «A-ba-ni-bi» hadde vunne fordi dei andre songane i den israelske finalen var «heilt grusomme».

«A-ba-ni-bi» var komponert av Nurit Hirsh, medan Ehud Manor skreiv teksten. Songen fekk ein viss kommersiell suksess i Europa etter seieren, men i Noreg kom han ikkje inn på VG-lista. Tittelen *a-ba-ni-bi* er eit , kalla *b-språket* på hebraisk. Røvarspråket blir brukt av barn og går ut på at kvar vokal eller diftong blir duplisert med ein b føre seg. I dette tilfellet er tittelen henta frå det hebraiske ordet אני (ani), som tyder *eg* på norsk. Formelen blir dimed: *ani*: a-(b+a)-ni-(b+i) = a-ba-ni-bi. Tittelen tyder dimed ganske enkelt *eg*. Og i teksten syng Cohen blant anna korleis dei som barn brukte språket til å seie «eg elskar deg», så dei vaksne ikkje skulle forstå.

## Deltakarar
Liste over deltakarane og det offisielle resultatet. Tabellen er rangert etter startrekkjefølgje, plasseringa og poengsummen er i kolonnene til høgre.

### Artistar som har delteke tidlegare

## Poengtavle
Tavla er ordna etter røysterekkjefølgja i finalen.

### 12 poeng
Kvart land gav 12 poeng til sin favoritt. Under er ein oversikt over alle 12-poengarane som blei gjevne under avrøystinga.

## Dirigentar
Medan François Rauber var sjefdirigent, hadde fleire av landa med sin eigen dirigent. Under er ei liste over dirigentane til deltakarlanda, lista etter startrekkjefølgja.

#Noel Kelehan
#
#Nicola Samale
#
#Thilo Krasmann
#Alain Goraguer
#Ramón Arcusa
#Alyn Ainsworth
#Daniel Janin
#Jean Musy
#
#Onno Tunç
#Jean Frankfurter
#Yvon Rioland
#Haris Andreadis
#Helmer Olesen
#Rolf Soja
#Nurit Hirsh
#Richard Österreicher
#

## Kommentatorar og poengopplesarar
### Poengopplesarar
Kvart land hadde ein talsperson som las opp poenga frå den nasjonale jurygruppa over telefon på engelsk eller fransk. Under er talspersonane i same rekkjefølgje som under avrøystinga.

# John Skehan
# 
# Mariolina Cannuli
# Kaarina Pönniö
# Isabel Wolmar
# Marc Menant
# Matías Prats Luque
# Colin Berry
# Michel Stocker
# André Hagon
# Dick van Bommel
# Meral Savcı
# Sigi Harreis
# Carole Chabrier
# Niki Venega
# Bent Henius
# Jacques Harvey
# Yitzhak Shim'oni
# Jenny Pippal
# Sven Lindahl

### Kommentatorar og kringkastarar
Rundt 35 land overførte finalen på tv, blant anna fleire land i Aust-Europa, Midtausten og Asia. Dei fleste landa hadde kommentatorar som formidla informasjon og hendingar direkte til sjåarane. Oversikt over kommentatorar under Eurovision Song Contest 1978:

#### Kommentatorar og sendingar i ikkje-deltakande land
Ifølge arrangørane blei sendinga overført til land som Algerie, Island, Jordan, Jugoslavia, Marokko, Tunisia – i tillegg til ei rekkje land gjennom : Aust-Tyskland, Polen, Sovjetunionen og Tsjekkoslovakia. Også asiatiske land som Hongkong, Japan og Dubai i Dei sameinte arabiske emirata overførte konkurransen. Under er en liste med kjente og bekreftede sendinger i ikke-deltakende land.

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:nb:Eurovision Song Contest 1978|Eurovision Song Contest 1978]]» frå , den 16. august 2024, og [http://www.vg.no/musikk/grand-prix/artikkel.php?artid=10007462 VG.no], den 1. februar 2011.* 

## Bakgrunnsstoff
* Offisiell nettside for Eurovision Song Contest 1978