open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Parcel of Rogues

***Parcel of Rogues*** er det femte studioalbumet til det britiske folkrockbandet Steeleye Span, gjeve ut i 1973. Det var det mest suksessrike albumet deira så langt og nådde topp 30 på den britiske albumlista.

Albumet oppstod ut frå eit teaterprosjekt som bandet heldt på med i ein versjon av Robert Louis Stevenson sin *[[Kidnapped]]*, som vart sett opp i Edinburgh. Boka og skodespelet var basert på den skotske jakobittar-rørsla, og medan dei utvikla skodespelet kom bandet over mykje skotsk poesi frå 1700-talet som dei nytta for albumet.

Om albumet har eit tema er det endringa og spaninga mellom det gamle og det nye. «The Weaver and the Factory Maid» handlar om uroa i den tidlege industrialiseringa. Det er ein skarp kontrast mellom akustiske songar som «The Ups and Downs» og den funky og forvrengde songen «Robbery with Violins».

«Robbery with Violins» er betre kjend som «The Bank of Ireland» (i boka til O'Neill). Ein versjon av melodien vart nytta i filmen *[[filmen Titanic (1997)|Titanic]]*.

To av songane på albumet kjem frå Hogg sin *[[Jacobite Reliques]]*, medan «Rogues in a Nation» er ei tilpassing av Robert Burns-diktet som fordømmer Act of Union i 1707 som samla England og Skottland. Tittelen på albumet kjem frå ei linje i songen «Rogues in a Nation», her sungen acapella.

Plateomslaget syner ei budeie på dekorerte fliser, og syne kanskje til Sound Techniques, studioet dei nytta, som tidlegare hadde vore eit meieri og som framleis hadde ein statue av ei ku på veggen.

Bandet brukte trommer på dette albumet for første gongen sidan debutalbumet. Dette kom dels av bakgrunnen til Rick Kemp i rock. Etter albumet kom ut drog bandet på ein amerikansk turné som oppvarmingsband for Jethro Tull. Etter dette valde bandet å hyre ein fulltidstrommeslagar, Nigel Pegrum. Trommene tok bandet meir i retning av rock, som ein kan høyre på «The Wee Wee Man» og «Cam Ye O'er Frae France».

Albumet vart teken med på lista til magasinet *[[magasinet Classic Rock|Classic Rock]]* over dei ti viktigaste britiske folkrockalbuma.

## Innhald
Alle songane er tradisjonelle, utanom der anna er nemnt

## Medverkande
*Maddy Prior - vokal
*Tim Hart - vokal, gitar, appalachian dulcimer
*Bob Johnson - vokal, gitar
*Rick Kemp - bassgitar, trommer
*Peter Knight - fiolin, bratsj, mandolin, piano, blokkfløyte, harmonium

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Parcel of Rogues|Parcel of Rogues]]» frå ,  den 18. april 2019.* 
*** oppgav desse kjeldene:*
Ada Haug

**Ada Brita Haug Grythe** () var ein norsk fjernsynsmedarbeidar med ein karriere på 38 år i NRK si barne- og ungdomsavdeling.

## Karriere
Ada Haug Grythe var cand.mag. og pedagog frå Universitetet i Oslo. Frå 1961 var ho tilsett i NRK, der ho særleg arbeidde med program for barn og ungdom. I løpet av 1960-talet var ho programleiar for *Tenpluggen* og *Vi unge*, og i 1970 var ho med på å utforma *Flimra*. Ho var nesteleiar i Barne-og ungdomsavdelinga frå 1974 til 1980, og programredaktør frå 1980 til 1991. Frå 1991 og fram til ho vart pensjonert i 1998 var ho ansvarleg for småbarnsprogramma.

Ho blei tildelt Kongens fortenstmedalje i gull i 1998.  Ho blei òg heidra med den franske ordenen Palmes Académiques for arbeidet sitt med å spreia fransk språk og kultur i Noreg.

Ada Haug Grythe var gift med Odd Grythe, som døydde i 1995. Ho var barnebarn til målaren og kunstkritikaren Kristian Haug.

## Kjelder


**Denne artikkelen bygger på «[[:nb:Ada Haug|Ada Haug]]» frå ,  den 18. april 2019.*
Now We Are Six

***Now We Are Six*** er det sjette studioalbumet til det britiske folkrockbandet Steeleye Span, gjeve ut i 1974. Tittelen (lånt frå *[[Ole Brumm]]*-forfattaren A.A. Milne si samling av barnedikt) syner både til at dette var det sjette albumet deira, og at bandet no var blitt seks medlemmar etter at trommeslagaren Nigel Pegrum var komen med. Albumet nådde 13. plassen på den britiske albumlista. 

Sjølv om to studiomusikarar hadde spelt trommer på debutplata, hadde dei nytta lite perkusjon på dei neste albuma. Men etter *[[Parcel of Rogues]]* tok dei valet om å tilsetje ein trommeslagar og fokusere meir på rockesida til bandet. Det er blitt sagt at stilen på dette albumet høyrest meir ut som eit rockeband som spelar folk, enn eit folkband som spelar rock. Pegrum spelte òg fløyte og obo på albumet.

## Produksjon
*Now We Are Six* vart produsert av frontmannen i Jethro Tull, Ian Anderson, sjølv om han innrømde at rolla hans på albumet var minimal, bortsett frå litt rådgjeving og at han inviterte David Bowie til å spele saksofon.

## Mottaking
Albumet fekk blanda mottaking av musikkpressa. Det vart rekna som ei bra samling av tradisjonelle songar med smarte arrangement, og songen «Thomas the Rhymer», som kom ut på singel, vart av mange rekna som den ultimate Steeleye Span-songen. Eit anna høgdepunkt er «The Mooncoin Jig», der Peter Knight viser seg fram på mandolin og banjo. 

Albumet fekk derimot kritikk for tre av songane på albumet. Tittelsporet er ei rekkje gåter som vert sungen av bandet med berre eit pianoakkompagnement, og «Twinkle Twinkle Little Star», den kjende barnesongen, har fått same handsaming. Oppført som «St. Eleye Primary School Junior Choir», song bandet desse songane med barnestemmer. Mange tok ikkje spøken og trudde det faktisk var eit barnekor. Namnet på koret, «St. Eleye», er basert på Steeleye. 

Avslutningssporet fekk likevel mest kritikk - ein versjon av Phil Spector sin «To Know Him Is To Love Him» med David Bowie på saksofon. Mange vart overraska over at dei tok med dein rock and roll-standard, sidan Steeley Span til no stort sett berre hadde spelt tradisjonell musikk. Steeleye Span brukte derimot å spele rock and roll-songar som ekstranummer på konsertane sine, inspirert av bandet Sha Na Na som dei turnerte med på den tida. Dei spelte då songar som «Long Tall Sally», «Da Doo Ron Ron» og «To Know Him Is To Love Him».

## Innhald
Alle songane er tradisjonelle songar, utanom der anna er nemnt. Rekkjefølgja på songane varierer mykje frå utgåve til utgåve av albumet. 

## Medverkande
;Steeleye Span
*Maddy Prior - vokal
*Tim Hart - vokal, elektrisk gitar, akustisk gitar, elektrisk dulcimer, banjo
*Peter Knight - vokal, fiolin, mandolin, tenorbanjo, akustisk gitar, piano
*Bob Johnson - vokal, elektrisk gitar, akustisk gitar, synthesizer
*Rick Kemp - vokal, bassgitar, akustisk gitar
*Nigel Pegrum - trommer, tamburin, obo, blokkfløyte, fløyte, synthesizer

;Gjestemusikar
*David Bowie - altsaksofon på «To Know Him Is To Love Him»

;Produksjon
*Ian Anderson - produsent

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Now We Are Six|Now We Are Six]]» frå ,  den 18. april 2019.* 
*** oppgav desse kjeldene:*
Nigel Pegrum

**Nigel John Pegrum** () er ein britisk trommeslagar som var medlem i Small Faces og Steeleye Span før han vart produsent.

Nigel Pegrum spelte trommer i ei tidleg utgåve av Small Faces, før han spelte trommer med Lee Grant and The Capitols og så Spice, som endra namn til Uriah Heep og erstatta han med ein trommeslagar som hadde ein tyngre stil. Han vart så med i kunstrockbandet Gnidrolog, der han òg spelte fløyte og obo. Steeleye Span valde til slutt å ta inn ein trommeslagar som fulltidsmedlem og inviterte Pegrum. Han var med bandet dei neste 17 åra før han flytta til Australia og spelte inn album med verdsmusikk i lag med urfolket der.

I 1979 skipa Pegrum og Steeleye Span-bassisten Rick Kemp Plant Life Records. Eit tredje medlem av Steeleye Span, Maddy Prior, spelte inn eit av albuma hennar på selskapet. Dei mest suksessrike platene var med Tannahill Weavers. Nigel var produsent på over 30 album på selskapet. Dei la ned verksemda i 1984. Pegrum har òg vore studiomusikar for June Tabor, Wizz Jones, Rosie Hardman og John Otway.

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Nigel Pegrum|Nigel Pegrum]]» frå ,  den 18. april 2019.* 
*** oppgav desse kjeldene:*
All Around My Hat

***All Around My Hat*** er det åttande studioalbumet til Steeleye Span, gjeve ut i 1975. Albumet nådde sjuandeplassen på UK Albums Chart, den høgaste plasseringa dei klarte på denne lista, og det låg inne på lista i seks månader. Det vart produsert av Mike Batt, som òg produserte det neste albumet deira, *[[Rocket Cottage]]*. I USA vart albumet det første albumet deira som gjekk inn på albumlista der, ein 143. plass. 

Tittelsporet vart korta ned til litt over tre minuttar og gjeven ut å singel. Dette vart den største hitten deira med ein femteplass på UK Singles Chart. B-sida var «Black Jack Davy». I 1996 vart songen spelt inn av Status Quo, med Maddy Prior på gjestevokal, og då dei turnerte i England det året med Steeley Span som oppvarmingsband, kom ho på scenen og song songen i lag med dei. Dei gav ut songen på singel og han nådde 47. plassen på lista. 

I 1976 vart ein forkorta versjon av ein annan song frå albumet, «Hard Times of Old England», gjeven ut på singel, men denne gjekk ikkje inn på listene. 

Songen «Dance with Me» er ein versjon av den skandinaviske balladen «Olav Liljekrans».

Plateomslaget vart designa av John O'Connor, ein ven av Tim Hart, ved hjelp av ein anamorfisk projeksjon som forvridde andleta til deira, men som ser korrekt ut om ei ser på albumet frå sida gjennom spesielle hol i tekstarket som følgde med.
 
## Innhald
Alle songane er tradisjonelle. 

## Medverkande
*Maddy Prior - vokal
*Tim Hart - gitar, vokal, dulcimer
*Bob Johnson - gitar, vokal
*Rick Kemp - bassgitar, vokal
*Peter Knight - fiolin, vokal, mandolin
*Nigel Pegrum - trommer, fløyte

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:All Around My Hat|All Around My Hat]]» frå ,  den 18. april 2019.* 
*** oppgav desse kjeldene:*
Commoners Crown

**Commoners Crown** er det sjuande studioalbumet til det britiske folkrockbandet Steeleye Span, utgjeve i 1975. Det nådde 21. plassen på den britiske albumlista. 

Albumtittelen syner til ein skulptur som vart laga av Shirtsleeves Studio. Skulpturen består av hundrevis av ørsmå menneskefigurar sett saman til ei krone. Dette er avbilda på omslaget. 

## Skildring
På denne tida hadde bandet fullt utvikla ein rockestil som kan samanliknast med Jethro Tull i folkrockfasen deira. Fleire av songane har tung tromming og tunge gitarriff, men materialet består nesten utelukkande av tradisjonell folkemusikk, utanom «Bach Goes to Limerick», som var eit forsøk på å blande klassisk Bach-fiolin med tradisjonelt irsk felespel. 

Den første songen, «Little Sir Hugh», er basert på ein mellomaldersong om Little Saint Hugh of Lincoln, ein gut på 1200-talet som visstnok vart drepen av nokre jødar. Den originale songteksten er sterkt antisemittisk, men bandet fjerna desse antisemittiske elementa.

I tillegg til opningssporet var favorittane blant fansen på albumet «Long Lankin», den lengste songen bandet hadde spelt inn til då med ei lengd på nesten ni minuttar, og «Demon Lover». 

Bandet inviterte komikaren og skodespelaren Peter Sellers til å spele ukulele på avslutningssporet, «New York Girls».  

## Innhald
Alle songane er tradisjonelle, utanom der anna er nemnt. 

## Medverkande
*Maddy Prior - vokal
*Tim Hart - vokal, gitar, appalachian dulcimer
*Bob Johnson - vokal, gitar
*Rick Kemp - bassgitar, trommer
*Peter Knight - fiolin
*Nigel Pegrum - trommer, fløyte

;Gjestemusikar
*Peter Sellers - ukulele på «New York Girls»

; Teknisk
* Produsentar: Steeleye Span og Robin Black
* Lydteknikar: Roger Quested og Robin Black
* Assisterande lydteknikar: Dave Harris 
* Miksing: Robin Black
* Design - Shirtsleeves Studio

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Commoners Crown|Commoners Crown]]» frå ,  den 18. april 2019.* 
*** oppgav desse kjeldene:*
Ilbono

**Ilbono** (sardisk *Irbòno*) er ein kommune i Italia som ligg i provinsen Nuoro i regionen Sardinia. Han har 2 252 innbyggjarar. Kommunen dekkjer eit område på 31.13&nbsp;km² og ligg i ei høgd på 400 meter over havet.
 
## Referansar

## Bakgrunnsstoff
Storm Force Ten

***Storm Force Ten*** er det tiande studioalbumet til det britiske folkrockbandet Steeleye Span, gjeve ut i november 1977.

Fram til *Wintersmith* i 2013, som kom ut 36 år seinare, var dette det siste albumet deira som gjekk inn på ei albumliste, då det nådde 191. plassen på Billboard-lista i USA. Etter *[[Rocket Cottage]]* slutta Bob Johnson og Peter Knight i bandet. Sidan dei med kontrakten sin måtte gje ut eit album til, inviterte dei Martin Carthy attende til bandet. I 1971 hadde Martin Carthy tilrådd dei å tilsetje John Kirkpatrick, men dei hadde valt felespelaren Peter Knight i staden for. Denne gongen tok dei i mot rådet hans og Kirkpatrick kom inn i bandet med trekkspel og erstatta fela til Knight. 

Albumet vart produsert av Mike Batt, som hadde produsert dei to føregåande albuma deira. Kort tid etter albumet kom ut, gav vokalisten Maddy Prior ut det første soloalbumet sitt. Tittelen på albumet syner til styrke 10 på Beaufortskalaen, som er full storm på norsk (men berre «storm» på engelsk).

I tillegg til ei rekkje tradisjonelle songar, spelte bandet inn to Bertholt Brecht-songar, «The Wife of the Solider», som Martin Carthy hadde sunge før på *[[Byker Hill]]*, og som PJ Harvey seinare spelte inn. Den andre songen var «The Black Freighter», eller «Pirate Jenny», frå Tolvskillingsoperaen.

Albumet er uvanleg for Steeleye Span fordi det ikkje er fele på albumet i det heile. I staden speler John Kirkpatrick trekkspel, som ingen andre Steeleye Span-album har, sjølv om *[[Hark! The Village Wait]]* har ein concertina på fleire songar.

Plateomslaget er laga av kunstnaren Adrian Chesterman, som òg lagde omslag for artistar som Motörhead og Chris Rea (*[[The Road to Hell]]*).

## Innhald
Alle songane er tradisjonelle, med mindre anna er oppført. 

## Medverkande
*Maddy Prior - vokal
*Tim Hart - vokal, gitar
*Martin Carthy - vokal, gitar
*Rick Kemp - bassgitar, vokal
*John Kirkpatrick - vokal, trekkspel
*Nigel Pegrum - trommer

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Storm Force Ten|Storm Force Ten]]» frå ,  den 18. april 2019.* 
*** oppgav desse kjeldene:*
Rocket Cottage

**Rocket Cottage** er det niande studioalbumet til det britiske folkrockbandet Steeleye Span, gjeven ut i september 1976. Det var det andre albumet deira som vart produsert av Mike Batt.  

Ein håpte at albumet skulle bli ein like stor suksess som det førre albumet, som hadde nådd topp 10 på den britiske albumlista med ein hitsingel. *Rocket Cottage* kom derimot ut midt i det den britiske punkrockbølgja braut ut og fokuset flytta seg raskt bort frå sjangrar som folkrock og progressiv rock. *Rocket Cottage* nådde ikkje topp 40 og vart det siste albumet spelte inn av den «klassiske» besetninga av gruppa. Både Peter Knight og Bob Johnson slutta i gruppa. 

Albumet er kanskje det mest rockeprega albumet deira med mykje gitar og ein sterk rytmeseksjon. Peter Knight sa at bandet vart pressa til å skrive kommersiell musikk, noko som førte til at fleire av bandmedlemmane vart misnøgde. Både han og Bob Johnson vurderte å slutte i bandet, særskild fordi dei ønskte å gjere ein musikalsk versjon av *[[The King of Elfland's Daughter]]*. Chrysalis Records gjekk med på å la dei spele inn dette albumet om dei gjekk med på å spele inn *Rocket Cottage*. 

## Innhald
Alle songar tradisjonelle, utanom der anna er nemnt. 

## Medverkande
*Maddy Prior - vokal
*Tim Hart - vokal, gitar
*Bob Johnson - vokal, gitar
*Rick Kemp - bassgitar, vokal
*Peter Knight - fiolin, mandolin
*Nigel Pegrum - trommer

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Rocket Cottage|Rocket Cottage]]» frå ,  den 18. april 2019.* 
*** oppgav desse kjeldene:*
Gmünd i Niederösterreich

**Gmünd** er ein by og ein kommune i distriktet med same namn i forbundslandet Niederösterreich i Austerrike. Kommunen har ei flatevidd på 25,2&nbsp;km² og i kring 5&nbsp;400 ibuarar. Gmünd, som ligg ei 100&nbsp;km nordvest om hovudstaden Wien, grensar i vest opp mot Tsjekkia.

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:de:Gmünd (Niederösterreich|Gmünd (Niederösterreich]]» frå ,  den 19. april 2019.*
Live at Last av Steeleye Span

***Live at Last*** er eit konsertalbum av det britiske folkrockbandet Steeleye Span. Det er det første konsertalbumet dei gav ut etter å ha spelt i lag i åtte år og gjeve ut ti studioalbum. Det var opphavleg meint som eit farvellalbum.

Det er eit av berre to album bandet gav ut med John Kirkpatrick som medlem i bandet (om ein ser bort frå det seinare konsertalbumet *[[The Journey av Steeleye Span|The Journey]]*), og er derfor òg berre eit av to album med trekkspel som hovudinstrument. Fleire av songane på albumet er nye songar som ikkje var gjevne ut på studioalbum tidlegare. 

## Innhald
Alle songane er tradisjonelle, bortsett frå der anna er nemnt. 

## Medverkande

*Maddy Prior - vokal
*Tim Hart - vokal, gitar
*Martin Carthy - vokal, gitar
*Rick Kemp - bassgitar, vokal
*John Kirkpatrick - vokal, trekkspel
*Nigel Pegrum - trommer

;Teknisk
*Mike Thompson - lydteknikar
*Scott «Colac» Thompson - konsertlyd
*Mike Thompson, Tim Hart - miksing

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Live at Last av Steeleye Span|Live at Last av Steeleye Span]]» frå ,  den 19. april 2019.* 
*** oppgav desse kjeldene:*
Sails of Silver

***Sails of Silver*** er det ellevte studioalbumet til det britiske folkrockbandet Steeleye Span, gjeve ut i 1980. 

Albumet vart spelt inn to år etter bandet først vart oppløyst. Eit krav frå Chrysalis Records var at Peter Knight og Bob Johnson begge skulle bli med i bandet att og erstatta sine eigne erstattarar, Martin Carthy og John Kirkpatrick, som slutta etter utgjevinga av *Live at Last*.  Trass i at det vart produsert av den faste produsenten til Elton John, Gus Dudgeon, vart *Sails of Silver* kommersielt mislukka og vart dropen i begeret for Tim Hart, som slutta i bandet, og Maddy Prior vart dermed den einaste originale medlemmen som var att. 

Sjølv om bandet på dette albumet hadde den same besetninga som skapte stor suksess nokre år tidlegare, vert *Sails of Silver* ofte rekna for å ha ei anna and enn dei klassiske albuma frå 1970-åra. Før *Sails of Silver* hadde bandet nesten alltid spelt tradisjonelle songar, i tillegg til enkelte songar skrivne på 1900-talet. Men på dette albumet inkluderte dei fleire songar dei hadde skrive sjølv, som «Let Her Go Down» og «Senior Service». Denne trenden har dei halde fram heilt fram til i dag. 

## Innhald

## Medverkande
*Maddy Prior - vokal
*Tim Hart - vokal, gitar
*Bob Johnson - vokal, gitar
*Rick Kemp - vokal, bassgitar
*Peter Knight - vokal, fiolin, klaverinstrument
*Nigel Pegrum - trommer, perkusjon, blåseinstrument

Besetning på bonusspor: 
*Maddy Prior - vokal
*Gay Woods  - vokal
*Peter Knight - vokal, fiolin
*Bob Johnson - vokal, gitar, keyboard
*Tim Harries - vokal, bassgitar
*Liam Genockey - trommer, perkusjon

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Sails of Silver|Sails of Silver]]» frå ,  den 19. april 2019.* 
*** oppgav desse kjeldene:*
Cuscoquechua

**Cuscoquechua** (quechua: Qusqu qhichwa simi) er ein dialekt av sørquechua som blir snakka i Cuzco og Cuzco-regionen i Peru.

Cuscoquechua er det quechua-språket som blir brukt av Academia Mayor de la Lengua Quechua i Cusco, og akademiet bruker det spanskbaserte femvokalsystemet i ortografien sin. Utanningsdepartementet, på si side, bruker eit alfabet med berre tre vokalar.

## Fonologi
Cuscoquechua har tre vokalar: /a, i, u/.

## Kjelder


**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Cuscoquechua|Cuscoquechua]]» frå ,  den 19. april 2019.*  
 


## Bakgrunnsstoff

* Collections in the Archive of the Indigenous Languages of Latin America
Brian Lara

**Brian Lara** () er ein trinidadisk cricketspelar som var internasjonalt aktiv frå 1987 til 2010. Han er blitt omtalt som ein av dei beste slagmennene i verda. 

Lara har mellom anna rekorden for den høgaste individuelle skåren i ein test-cricketinnings med 400 ikkje ute mot England på Antigua i 2004. 

## Kjelder


**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Brian Lara|Brian Lara]]» frå ,  den 19. april 2019.*
Panotakananske språk

**Panotakanske språk** er eit framlegg til ein språkfamile for språk som blir snakka i  Peru, vestre Brasil, Bolivia og nordlege Paraguay. Språkfamilien består av to greiner, panospråka and takanaspråka (Adelaar & Muysken 2004; Kaufman 1990, 1994), med 33 språk. Det er leksikalske og grammatiske likskaper mellom dei to greinene, men om det også er genetisk slektskap er framleis ope (jf. Loos 1999).

Dei fleste panoaspråka blir snakka i Peru eller vestre Brasil, eit par i Bolivia. Alle tanakaspråka blir snakka i Bolivia, men ese’ejja blir også snakka i Peru.

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Pano-Tacanan languages|Pano-Tacanan languages]]» frå ,  den 19. april 2019.*  
 
## Bibliografi

* Adelaar, Willem F. H.; & Muysken, Pieter C. (2004). *The languages of the Andes*. Cambridge language surveys. Cambridge University Press.
* Campbell, Lyle. (1997). *American Indian languages: The historical linguistics of Native America*. New York: Oxford University Press. .
* Kaufman, Terrence. (1990). Language history in South America: What we know and how to know more. In D. L. Payne (red.), *Amazonian linguistics: Studies in lowland South American languages* (s.&nbsp;13–67). Austin: University of Texas Press. .
* Kaufman, Terrence. (1994). "The native languages of South America." I C. Mosley & R. E. Asher (red.), *Atlas of the world's languages* (s.&nbsp;46–76). London: Routledge.
## Bakgrunnsstoff

* Proel: Familia Pano-Tacanana
* Proel: Familia Panoana
* Proel: Familia Tacanana
Race Today

***Race Today*** var eit politisk tidsskrift som kom ut i Storbritannia mellom 1969 og 1988. Det var eit viktig organ for britisk minoritetspolitikk i på 1970-talet. 

Bladet blei opphavleg gjeve ut kvar månad av Institute of Race Relations, seinare kom det ut annankvar månad. I 1973 blei utgjevinga teken over av *Race Today*-kollektivet, der kjende figurar som Darcus Howe, Farrukh Dhondy og Linton Kwesi Johnson var med.

## Historie
*Race Today* var opphavleg eit akademisk blad, skipa i 1969 av tankesmia Institute of Race Relations. Frå 1973 blei bladet gjeve ut av den Brixton-baserte gruppa Race Today Collective. Denne gruppa gjekk inn for ei meir politisk tilnærming som bygde på ei blanding av libertariansk marxisme og radikal anti-rasisme.

Den første redaktøren for tidsskriftet under denne nye leiarskapen var journalisten og kringkastaren Darcus Howe. Howe var djupt inspirert av den trinidadiske marxisten C.L.R. James, og under hans tid blei *Race Today* ei leiande røyst for svart politisk journalisme i Storbritannia.
Farrukh Dhondy, som seinare skreiv ein biografi om C.L.R. James, byrja karrieren sin som skribent ved *Race Today* i 1970.  Eit anna kjend medlem av *Race Today*-kollektivet var diktaren  Linton Kwesi Johnson, som blei med i 1974. 

På midten av 1970-talet knytte *Race Today*-kollektivet seg til Black Parents Movement skipa av John La Rose, ein trinidadisk-fødd aktivist og tidlegare leiar for Institute of Race Relations in 1972 and 1973. Det hadde også sterke band til Notting Hill-karnevalet.

I 1978 byrja bladet koma ut annakvar månad i staden for kvar månad.
Både bladet og *Race Today*-kollektivet blei oppløyst i 1988. 

Race Today Publications var ein av organisasjonane bak International Book Fair of Radical Black and Third World Books, saman med New Beacon Books og  Bogle-L'Ouverture Publications. Denne tilstellinga blei arrangert frå 1982 og heilt til 1995.

## Redaktørar
* Peter Watson (1969-1970)
* Alexander Kirby (1970-1973)
* Ian Macdonald (gjesteredaktør, desember 1973)
* Darcus Howe (1974-1984)
* Leila Hassan (1985-1988)

## Kjelder


**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Race Today|Race Today]]» frå ,  den 19. april 2019.*  
 

## Bakgrunnsstoff
* ''Race Today'' ved Working Class Movement Library
International Book Fair of Radical Black and Third World Books

**The International Book Fair of Radical Black and Third World Books**, ofte berre kalla **The Black Book Fair**, var ei bokmesse halden i London i England frå 1982 og fram til 1995. Ho førte saman utgjevarar, intellektuelle og utdannarar med ei tilkyting til etniske minoritetar og den tredje verda. 

Bokmessa blei skipa av tre forlag: New Beacon Books, Race Today Publications og Bogle-L'Ouverture Publications. Ho blei halden 12 gongar: årleg frå 1982 til 1991, og den annakvart år i 1993 og 1995. Dei første tre tilstellingane fann stad i ulike delar av London — Islington, Lambeth og Acton — etter dei respektive hovudkontora til dei tre grunnleggjande forlaga. Frå 1985 blei det også halde tilknytte messer andre stader i landet, som  Manchester (1985–91, 1995), Bradford (1985–93), Leeds (1993, 1995) og Glasgow i 1993 og 1995. I 1987 og 1988 blei det også halde ei tilknytt tilstelling — Caribbean Peoples International Bookfair and Bookfair Festival — på Trinidad, organisert av Oilfields Workers Trade Union der. 

Deltakarar på messa kom frå Karibia, Afrika, Asia, Sentral-Amerika, USA, Storbritannia og elles i Europa, både for å stilla ut, bestilla og distribuera bøker og for å ta del i hendingane organisert rundt messa, som politiske diskusjonar, kulturelle framføringar av til dømes poesi og prosa, drama, musikk og film. Nokre kjende deltakarar gjennom åra har vore John Agard, Ama Ata Aidoo, Tariq Ali, May Ayim, Imruh Bakari, Biyi Bandele, Amiri Baraka, James Berry, Valerie Bloom, Jean Binta Breeze, Yvonne Brewster, Dennis Brutus, Robert Chrisman, Merle Collins, Carolyn Cooper, Fred D'Aguiar, Melvin Edwards, Nuruddin Farah, Edouard Glissant, Lorna Goodison, Roy A. K. Heath, Tim Hector, bell hooks, Gus John, Linton Kwesi Johnson, June Jordan, Jackie Kay, Shake Keane, James Kelman, Talib Kibwe, Errol Lloyd, Earl Lovelace, Jack Mapanje, E. A. Markham, Paule Marshall, Pauline Melville, Louise Meriwether, Adrian Mitchell, Nancy Morejon, Lionel Ngakane, Pitika Ntuli, Odia Ofeimun, Olu Oguibe, Ben Okri, Kole Omotoso, Oku Onuora, Horace Ové, Alex Pascall, Okot p'Bitek, Caryl Phillips, John Pilger, Cecil Rajendra, Sonia Sanchez, Lawrence Scott, Mongane Wally Serote, Janice Shinebourne, Lemn Sissay, Mikey Smith, Pearl Springer, Wangui wa Goro og Randy Weston.

Komiteen som organiserte messa avgjorde i februar 1997 at ho ikkje skulle vidareførast i same form. I staden føreslo han å laga til likande tilstellingar i same and, mellom anna gjennom å utvikla George Padmore Institute.

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:International Book Fair of Radical Black and Third World Books|International Book Fair of Radical Black and Third World Books]]» frå ,  den 19. april 2019.*
Palmas Arborea

**Palmas Arborea** (sardisk *Pràmmas*) er ein kommune i Italia som ligg i provinsen Oristano i regionen Sardinia. Han har 1 514 innbyggjarar. Kommunen dekkjer eit område på 39.33&nbsp;km² og ligg i ei høgd på 4 meter over havet.
 
## Referansar

## Bakgrunnsstoff
Siapiccia

**Siapiccia** (sardisk *Siapicìa, Siipicìa*) er ein kommune i Italia som ligg i provinsen Oristano i regionen Sardinia. Han har 359 innbyggjarar. Kommunen dekkjer eit område på 17,93&nbsp;km² og ligg i ei høgd på 64 meter over havet.
Nabokommunane er Allai, Fordongianus, Ollastra, Siamanna og Simaxis.

## Folketalsutvikling

Colors=
  id:lightgrey value:gray(0.9)
  id:darkgrey  value:gray(0.8)
  id:sfondo value:rgb(1,1,1)
  id:barra value:rgb(0.6,0.7,0.8)

ImageSize  = width:455 height:303
PlotArea   = left:50 bottom:50 top:30 right:30
DateFormat = x.y
Period     = from:0 till:1000
TimeAxis   = orientation:vertical
AlignBars  = justify
ScaleMajor = gridcolor:darkgrey increment:1000 start:0
ScaleMinor = gridcolor:lightgrey increment:200 start:0
BackgroundColors = canvas:sfondo

BarData=
  bar:1861 text:1861
  bar:1871 text:1871
  bar:1881 text:1881
  bar:1901 text:1901
  bar:1911 text:1911
  bar:1921 text:1921
  bar:1931 text:1931
  bar:1936 text:1936
  bar:1951 text:1951
  bar:1961 text:1961
  bar:1971 text:1971
  bar:1981 text:1981
  bar:1991 text:1991
  bar:2001 text:2001

PlotData=
  color:barra width:20 align:left

  bar:1861 from: 0 till:406
  bar:1871 from: 0 till:399
  bar:1881 from: 0 till:424
  bar:1901 from: 0 till:336
  bar:1911 from: 0 till:425
  bar:1921 from: 0 till:389
  bar:1931 from: 0 till:407
  bar:1936 from: 0 till:462
  bar:1951 from: 0 till:524
  bar:1961 from: 0 till:552
  bar:1971 from: 0 till:448
  bar:1981 from: 0 till:390
  bar:1991 from: 0 till:412
  bar:2001 from: 0 till:376

PlotData=

  bar:1861 at:406 fontsize:XS text: 406 shift:(-8,5)
  bar:1871 at:399 fontsize:XS text: 399 shift:(-8,5)
  bar:1881 at:424 fontsize:XS text: 424 shift:(-8,5)
  bar:1901 at:336 fontsize:XS text: 336 shift:(-8,5)
  bar:1911 at:425 fontsize:XS text: 425 shift:(-8,5)
  bar:1921 at:389 fontsize:XS text: 389 shift:(-8,5)
  bar:1931 at:407 fontsize:XS text: 407 shift:(-8,5)
  bar:1936 at:462 fontsize:XS text: 462 shift:(-8,5)
  bar:1951 at:524 fontsize:XS text: 524 shift:(-8,5)
  bar:1961 at:552 fontsize:XS text: 552 shift:(-8,5)
  bar:1971 at:448 fontsize:XS text: 448 shift:(-8,5)
  bar:1981 at:390 fontsize:XS text: 390 shift:(-8,5)
  bar:1991 at:412 fontsize:XS text: 412 shift:(-8,5)
  bar:2001 at:376 fontsize:XS text: 376 shift:(-8,5)

TextData=
  fontsize:S pos:(20,20)
  text:Data frå ISTAT



## Kjelder

## Bakgrunnsstoff

*
No Roses

***No Roses*** er eit studioalbum av Shirley Collins og The Albion Country Band. Det vart spelt inn i Sound Techniques og Air Studios i London, sommaren 1971. Det vart produsert av Sandy Roberton og Ashley Hutchings (ektemannen til Shirley Collins på den tida). Albumet kom ut i oktober 1971 på Pegasus.

Heile 27 forskjellige musikarar spelar på albumet, som består av tradisjonelle folkeviser. Dette skjedde då folk besøkte innspelingane og vart spurt om dei ville delta. «The Murder of Maria Marten», ein lengre song om mordet i den raude låven, er delt inn i fleire delar, der britisk folkrock er blanda med meir tradisjonelle partar. Shirley Collins hadde brukt ein liknande teknikk på «One Night As I Lay on My Bed» på *Adieu to Old England*.

Somme songar, som «Poor Murdered Woman» og «Murder of Maria Marten» består av store delar av Fairport Convention-besetninga frå slutten av 1969 (*[[Liege and Lief]]*). Faktisk spelar Fairport Convention-medlemmen Ashley Hutchings på alle, Simon Nicol og Richard Thompson på åtte og Dave Mattacks på tre av dei ni songane på albumet.

«Claudy Banks» består av ein komponert duett av Alan Cave på fagott og den britiske frijazz-saksofonisten Lol Coxhill. «Hal-An-Tow» består av medlemmar frå to vokalgrupper, The Watersons (Lal og Mike Waterson) og The Young Tradition (Royston Wood). Både trommeslagaren Roger Powell og pianisten Ian Whiteman hadde tidlegare spelt i lag i bandet Mighty Baby.

## Innhald

Alle songane er arrangement av tradisjonelle folkeviser.

## Medverkande
Medverkande kjem frå databasen *Mainly Norfolk*.

* Shirley Collins – solovokal (alle spor)
* Ashley Hutchings – bassgitar (alle spor), perkusjon (spor 7-8)
* Roger Powell – trommer (spor 1-2, 5-8)
* Dave Mattacks – pinnar (spor 2), trommer (spor 4, 9)
* Simon Nicol – elektrisk gitar (spor 1-2, 4, 9) akustisk gitar (spor 3, 5-6), korvokal (spor 8)
* Richard Thompson – elektrisk gitar (spor 1, 4-7, 9), akustisk 12-strengsgitar (spor 3), slidegitar (spor 8)
* Tim Renwick – elektrisk gitar (spor 4), akustisk 12-strengsgitar (spor 7-8)
* Ian Whiteman – piano (spor 1, 5)
* Dolly Collins – piano (spor 3, 9)
* Dave Bland – concertina (spor 1, 5-6, 9), hammardulcimer (spor 2, 8)
* Alan Cave – fagott (spor 1)
* Lol Coxhill – altsaksofon (spor 1)
* Tony Hall – trekkspel (spor 2, 8)
* John Kirkpatrick – trekkspel
* Nic Jones – korvokal og fele (spor 4) 
* Barry Dransfield – fele (spor 4)
* Francis Baines – lirekasse (spor 4)
* Colin Ross – northumbrisk sekkepipe (spor 5)
* Alan Lumsden – ophicleide (spor 5)
* Steve Midgen – valthorn (spor 7)
* Gregg Butler – serpent (spor 8)
* Trevor Crozier – munnharpe (spor 8)
* Maddy Prior – korvokal (spor 6)
* Royston Wood – korvokal (spor 7-8) 
* Lal og Mike Waterson – korvokal (spor 7)

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:No Roses|No Roses]]» frå ,  den 20. april 2019.* 
*** oppgav desse kjeldene:*
Portativ

Eit **portativ** er eit lite berbart orgel med berre labialpiper. Som regel vert det spelt på med høgrehanda, medan venstrehanda opererer belgen. I mellomalderen vart instrumentet brukt til husinstrument eller ved prosesjonar.

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Portative organ|Portative organ]]» frå ,  den 20. april 2019.* 
*** oppgav desse kjeldene:*



## Bakgrunnsstoff
* Moderne portativ
Dolly Collins

**Dorothy Ann «Dolly» Collins** () var ein engelsk folkemusikar, arrangør og komponist. Ho var den eldre systera til Shirley Collins, som ho byrja å samarbeide med i 1960-åra. Ho arrangerte somme songar på systera sitt album, *Sweet Primeroses*, og spelte portativ og fleire album følgde. 

Collins arbeidde òg med andre musikarar, som The Incredible String Band på *[[The Hangman's Beautiful Daughter]]* (1967), Matthews' Southern Comfort på debutalbumet (1969) og Peter Bellamy på balladeoperaen *[[The Transports]]* (1977).

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Dolly Collins|Dolly Collins]]» frå ,  den 20. april 2019.* 
*** oppgav desse kjeldene:*



## Bakgrunnsstoff
* Minneord
Nic Jones

**Nicolas Paul «Nic» Jones** () er ein engelsk visesongar, gitarist og felespelar som var mest aktiv i åra frå 1964 til 1982. Han spelte inn fem soloalbum og har ofte spelt som gjestearist. Debutalbumet hans kom i 1970, *[[Ballads and Songs]]*.

Han var mykje etterspurt som studiomusikar og spelte på album med artistar som June Tabor, Shirley Collins, Barbara Dickson, Richard Thompson og mange andre.

28. februar 1982 var Jones i ei alvorleg bilulukke. Han køyrde bilen sin inn i ein lastebil som køyrde ut frå eit kryss og fekk store skadar, inkludert ein hjerneskade som gjorde at han ikkje lenger kunne spele gitar like bra som før, og fele kunne han ikkje spele i det heile. Dette enda musikkarrieren hans.

I 2010 dukka Jones opp på scenen att og song tre songar med eit av dei tidlegare banda sine, Bandoggs.

## Diskografi

Studioalbum:

**[[Ballads and Songs]]* (1970)
**[[Nic Jones av Nic Jones|Nic Jones]]* (1971)
**[[The Noah's Ark Trap]]* (1977)
**[[From the Devil to a Stranger]]* (1978)
**[[Penguin Eggs]]* (1980)

Konsertalbum:
 
**[[In Search of Nic Jones]]* (1998)
**[[Unearthed av Nic Jones|Unearthed]]* (2001) 
**[[Game Set Match]]* (2006)

### Med The Halliard

* *It's The Irish in Me* – The Halliard (1967)
* *The Halliard and Jon Raven* (1967)
* *Broadside Songs* (2005) 
* *The Last Goodnight!* (2005)

### Med Bandoggs

* *Bandoggs* (1978)

### Med Maddy Prior og June Tabor

* *[[Silly Sisters]]* (1976)

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Nic Jones|Nic Jones]]» frå ,  den 20. april 2019.* 
*** oppgav desse kjeldene:*

## Bakgrunnsstoff
*Nic Jones (offisiell nettstad)
Battle of the Field

***Battle of the Field*** er eit folkrockalbum av Albion Country Band, spelt inn sommaren 1973, like før bandet vart oppløyst. Det kom først ut i 1976 etter krav frå publikum.

Albumet vart produsert av John Wood og spelt inn i Sound Techniques og Island Studio i St Peter's Square i London. Plateomslaget vart designa av Ian Logan Associates med fotografi av Keith Morris.

## Innhald
Alle spora er tradisjonelle, utanom der anna er nemnt.

## Medverkande
*Martin Carthy - vokal, akustisk gitar
*Sue Harris - vokal, obo, hammerdulcimer
*Ashley Hutchings - vokal, elektrisk bassgitar
*John Kirkpatrick - vokal, Anglo-concertina, trekkspel, elektrisk piano
*Simon Nicol  - vokal, elektrisk og akustisk gitar, elektrisk dulcimer, synthesiser
*Roger Swallow - trommer, perkusjon

med
*Dave Mattacks - perkusjon på «Reaphook and Sickle»
*Martin Nicholls, John Iveson, Colin Sheen og Paul Beer - barokktrombone på «Gallant Poacher»

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Battle of the Field|Battle of the Field]]» frå ,  den 20. april 2019.* 
*** oppgav desse kjeldene:*
The Prospect Before Us

***The Prospect Before Us*** er eit folkrockalbum av The Albion Dance Band, spelt inn i 1976 og gjeven ut i februar 1977. 

Albumet vart produsert av Ashley Hutchings og Simon Nicol med Vic Gamm som lydteknikar. Det vart spelt inn i Sound Techniques Studio og Olympic i London. Albumet har fleire instrumentale spor. 

## Innhald
Alle songane er tradisjonelle utanom der anna er nemnd.

## Medverkande
*Simon Nicol - elektrisk og akustisk gitar, piano.
*Michael Gregory - trommer, shaker, perkusjon.
*Philip Pickett - ymse blåseinstrument, synthesizer.
*John Sothcott, - vielle, citole, krumhorn.
*Graeme Taylor - elektrisk gitar, piano.
*Ashley Hutchings - leiar, elektrisk bassgitar, vokal
*Shirley Collins - vokal.
*Eddie Upton - rop, vokal.
*John Tams - vokal, melodeon.
*John Rodd - concertina, tamburin, vokal. 
*Dave Mattacks - trommer, piano, elektrisk piano.

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:The Prospect Before Us|The Prospect Before Us]]» frå ,  den 20. april 2019.* 
*** oppgav desse kjeldene:*
Rise Up Like the Sun

***Rise Up Like The Sun*** er eit folkrockalbum gjeve ut i 1978 av The Albion Band. Albumet er dels eit samarbeid mellom John Tams på vokal og trekkspel og Ashley Hutchings på elektrisk bass. Hutchings henta òg in to tidlegare bandkollegaer frå Fairport Convention, Dave Mattacks på trommer og tamburin og Simon Nicol på vokal og elektrisk og akustisk gitar. I tillegg medverka ein annan tidlegare Fairport-medlem, Richard Thompson, med songar og korvokal. Dei hadde òg med seg Philip Pickett på ymse blåseinstrumet, Pete Bullock på synthesiser, piano, klarinett, saksofon og orgel, Michael Gregory på perkusjon, Ric Sanders på fiolin og Graeme Taylor på gitar. Kate McGarrigle, Julie Covington, Linda Thompson, Pat Donaldson, Martin Carthy, Andy Fairweather-Low og Dave Bristow gjesta på enkelte songar. 

Albumet vart produsert av Tams og Joe Boyd med Vic Gamm som lydteknikar. 

## Mottaking
Meldingane for *Rise Up Like the Sun* var stort sett positive, men meiningane var delte om somme songar, som «The Gresford Disaster». For mange var høgdepunktet «Poor Old Horse», som byggjer seg opp frå ei enkel fele i løpet av seks minuttar til eit massivt kor med høge stemmer frå Kate McGarrigle, Julie Covington og Linda Thompson og støyande gitar. «Poor Old Horse» kom ut på singel i 1978, men selde dårleg. 

I musikkmagasin har *Rise Up Like the Sun* stundom dukka opp blant dei beste engelske folkrockalbuma. 

## Innhald

## Medverkande
* Pete Bullock&nbsp;– synthesizer, piano, orgel, saksofon, klarinett
* Michael Gregory&nbsp;– trommer, nakers, tamburin
* Ashley Hutchings&nbsp;– bass
* Dave Mattacks&nbsp;– trommer, tamburin 
* Simon Nicol&nbsp;– gitar, vokal
* Philip Pickett&nbsp;– bagpipes, shawms, curtals, trompet
* Ric Sanders&nbsp;– fiolin, violectra
* John Tams&nbsp;– solovokal, melodeon
* Graeme Taylor&nbsp;– gitar

### Gjesteartistar
* Dave Bristow&nbsp;– synthesizer (3)
* Martin Carthy&nbsp;– vokal (1, 2, 5, 8)
* Julie Covington&nbsp;– vokal (2, 4)
* Pat Donaldson&nbsp;– vokal (2, 4)
* Andy Fairweather-Low&nbsp;– vokal (1, 2, 5)
* Kate McGarrigle&nbsp;– vokal (2, 4), solovokal (6)
* Linda Thompson&nbsp;– vokal (2, 4), solovokal (12)
* Richard Thompson&nbsp;– vokal (2, 4)
* Viola Wills&nbsp;– vokal (10)

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Rise Up Like the Sun|Rise Up Like the Sun]]» frå ,  den 20. april 2019.* 
*** oppgav desse kjeldene:*
Odd Grythe

**Odd Horn Grythe** () var ein norsk journalist og filmmedarbeidar. 

## Karriere
Grythe vart tilsett i NRK i 1958 som programleiar, først i radio og frå 1961 i fjernsynet, der han arbeidde til 1986. Han leidde Melodi Grand Prix 1960 saman med Erik Diesen i februar 1960 og deretter opningsshowet til fjernsynet, *Startskuddet* som gjekk i august same år. Deretter var han å sjå i programmet *På direkten.* 

Grythe var programleiar for dei seks første utgåvene av Melodi Grand Prix. I 1960 og 1961 leidde han finalen saman med Erik Diesen, medan han leidde sendingane åleine i 1962, 1963, 1964 og 1965.

Grythe vert nok hugsa best som mangeårig programleiar for programserien *Husker du?*, som vart sendt på 1970- og 1980-talet, der eldre vart underhaldne i studio og via fjernsyn med songar og underhaldning frå tidlegare tider. I 1981 var han programleiar for spørreleiken *Fem rette*.

Han var gift første gong med regissøren Kirsten Sørlie og andre gong med NRK-programleiaren Ada Haug. Med Sørlie fekk Grythe dottera Hilde Grythe, som er skodespelar.

## Bøker
* 

## Filmar
* 1988: *[[Folk og røvere i Kardemomme by (1988)|Folk og røvere i Kardemomme by]]* – Musikklærer Andersen
* 1959: *[[Jakten]]*
* 1958: *[[Salve Sauegjeter]]*

## Kjelder


**Denne artikkelen bygger på «[[:nb:Odd Grythe|Odd Grythe]]» frå ,  den 20. april 2019.*
Bininj-kunwok-språket

**Kunwinjku** (også gunwinggu, gunwinjgu, bininj gunwok eller mayali, er eit australsk språk, snakka i Nord-Australia, særleg i dei vestre delane av Arnhem Land. Det er rundt to tusen talarar.

## Fonologi
Kunwinjku har, på same måten som andre språk i Arnhem Landog til skilnad frå andre australske språk, eit fonem glottal lukkelyd, to serier med lukkelydar (kort og lang), fem vokalar utan lengdedistinksjon, komplekse koda men enkle onset, og lik fonotaks for ord og stavingar.

### Konsonantar

### Vokalar

## Grammatikk
Kunwinjku er polysyntetisk, og dei grammatiske relasjonane blir primært vist med ulike verbformer. Verbet har obligatorisk kongruens med fleire argument, fleire avleiingssuffiks (m.a. benefaktiv, komitativ, refleksiv/resiprok og tempus-aspekt-modus-morfologi). Verbet kan også inkorporere både substantiv og verb.

Nomen har ei meir perifer rolle i grammatikken. Substantiva i kunwinjku har fire substantivklassar, og eit par fakultative semantiske kasus. Substantiva har avleiingsmorfologi og dynamisk samansetjing.

### Morfologi
Kunwinjku har ein agglutinerande morfologi.

## Kjelder


**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Bininj Kunwok language|Bininj Kunwok language]]» frå ,  den 21. april 2019.*  
 
## Litteratur
* Carroll, Peter J. 1976. Kunwinjku: a language of Western Arnhem Land. MA Thesis, Australian National University, Canberra.
* Etherington, S., & Etherington, N. 1996. Kunwinjku Kunwok: a short introduction to Kunwinjku language and society, 2nd ed. Kunwinjku Language Centre: Kunwinjku Language Centre.
* Evans, Nicholas. 2003. Bininj Gun-Wok: a pan-dialectal grammar of Mayali, Kunwinjku and Kune: Pacific Linguistics 541, Canberra: Pacific Linguistics.
* Oates, Lyn F. 1964. A tentative description of the Gunwinggu language (of western Arnhem Land). Sydney: Oceania Linguistic Monographs.

## Bakgrunnsstoff
* Bininj Kunwok online dictionary
* https://kunwok.org/
* Bininj-kunwok-nettside

* Bibliography of Gundjeihmi people and language resources , at the Australian Institute of Aboriginal and Torres Strait Islander Studies
* Bibliography of Kune people and language resources , at the Australian Institute of Aboriginal and Torres Strait Islander Studies
Mixtekisk

**Mixtekisk** er eit otomangueansk språk, eller snarare ei gruppe av nært nærskyldt språk, som blir snakka av rundt 550 000 mixtekarar i Mexico. Dei aller fleste talarane av språket held til i regionen La Mixteca, som omfattar delar av delstatane Oaxaca, Puebla og Guerrero. Det er opptil 50 ulike mixtekiske språk eller dialektar. Dei er nært nærskyldt med språka trique og cuicatekisk, som saman med mixtekisk utgjer den mixtekanske språkgruppa.

## Fotnotar



## Bakgrunnsstoff

* Den mixtekanske språkgruppa hos SIL
* Spansk-mixtekisk ordbok
Tlingit

**Tlingit** (tlingit ** ) blir snakka av tlingit-folket i søraustlege Alaska i USA og vestlege Canada. Det tilhøyrer na-dené-språka, som truleg er del av den dené-jeniseiske språkfamilien. Språket har 500 talarar i USA, og berre nokre få i Canada, av ca. 10 000 menneske som tilhøyrer tlingit-folket.

Misjonærar frå Den russisk-ortodokse kyrkja var dei første som laga eit skriftspråk for tlingit, og brukte det kyrilliske alfabetet til å skriva det ned og omsetja det, medan Det russiske keisardømet hadde kontakt med Alaska og kysten nedover Nord-Amerika til dagens Sonoma County i California. Seinare utvikla engelskspråklege misjonærar frå USA eit skriftspråk basert på det latinske alfabetet.

## Kjelder



**Denne artikkelen bygger på «[[:nb:Tlingit (språk)|Tlingit (språk)]]» frå ,  den 20. april 2019.*
Reggae Geel

**Reggae Geel** er ein reggaefestival som blir halden i Geel i Belgia, som regel den første fredagen og laurdagen i august. Han byrja i 1979, og er den eldste reggaefestivalen i Europa. I 2014 hadde han rundt 55&nbsp;000 vitjande. 

Festivalen byrjar gjerne med reggae-deejayar og sound system på fredagen, med hovudopptredenane på laurdagen. 

__TOC__
## Artistar ved Reggae Geel

## Kjelder


**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Reggae Geel|Reggae Geel]]» frå ,  den 21. april 2019.*  
 
## Bakgrunnsstoff
*
Glastonburyfestivalen

**Glastonburyfestivalen** er ein musikkfestival over fem dagar som blir halden i Pilton ved Glastonbury i Somerset sørvest i England. Han har vokse til å bli den største til å bli halden på eit område som elles er grønt jordbruksland. Festivalen har rundt 175&nbsp;000 vitjande.

Festivalen blei skipa i 1970 av Michael Eavis på garden hans Worthy Farm, og blei då kalla *Pilton Festival*. Rockegruppa Led Zeppelin innleidde denne første festivalen. Festivalen blei halde med ujamne mellomrom frå 1970 til 1981, og deretter kvart år med nokre kvileår.

I tillegg til musikk pleier det vera teater, dans, sirkus, kabaret, poesi og andre kunstformer ved festivalen. 

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Glastonbury Festival|Glastonbury Festival]]» frå , og «[[:sv:Glastonburyfestivalen|Glastonburyfestivalen]]» frå  den 21. april 2019.*
HMT «Empire Windrush»

**HMT «Empire Windrush»**, opphavleg **MS «Monte Rosa»**, var eit passasjerskip bygd i Tyskland og brukt i rute mellom Hamburg og Sør-Amerika, for den statlege fritidsorganisasjonen Kraft durch Freude og deretter til troppetransport under andre verdskrigen. Det gjekk mellom Noreg og Danmark med troppar og fangar, og blei i juni 1944 skadd av ei tidsinnstilt mine plassert av dei norske motstandsfolka Max Manus og Gregers Gram.

Etter krigen blei skipet tek over av Storbritannia som krigsbytte og omdøypt til «Empire Windrush». Det blei særleg kjend for å frakta den første større gruppa av innvandrarar frå Karibia til Storbritannia i 1948, då det frakta 1&nbsp;027 passasjerar og to blindpassasjerar frå Jamaica til London. Karibiske innvandrarar til Storbritannia som følgde er blitt kjende som «Windrush»-generasjonen.

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:HMT Empire Windrush|HMT Empire Windrush]]» frå , og «[[:nb:MS «Monte Rosa»|MS «Monte Rosa»]]» frå  den 21. april 2019.*
Jane King

**Jane King** () er ein diktar frå Saint Lucia som har ei leiande stilling i engelskspråkleg karibisk litteratur i etterkrigsgenerasjonen.

## Liv

Jane King blei fødd i Castries på Saint Lucia, men hadde ein omflakkande barndom der familien hennar budde på Trinidad and Tobago, Barbados og i Skottland dei første åra av livet hennar. Etter å ha gått på skulen St Joseph's Convent på St Lucia vann ho eit lokalt stipend til å studera ved University of Edinburgh. Sidan 1976 har ho undervist ved ulike institusjonar, mellom anna Sir Arthur Lewis Community College i Castries, der ho også har vore Dean for Division of Arts and General Studies.

King har gjeve ut to diktsamlingar: *Into the Centre* (1993) og *Fellow Traveller* (1994). Sistnemnde vann Commonwealth Writers Prize for Karibia og Canada og James Rodway Memorial Prize. 

Jane King er også ein skodespelar og regissør, og var med på å skipa St Lucia's Lighthouse Theatre Company.

Ho er gift med diktaren Kendel Hippolyte.

## Kjelder


**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Jane King (poet)|Jane King (poet)]]» frå ,  den 21. april 2019.*  
 
## Bakgrunnsstoff
* Kwame Dawes (red.), *Talk Yuh Talk: Interviews With Anglophone Caribbean Poets*, University Press of Virginia, 2001, pp.&nbsp;173–82. .

* "Interview with St Lucian poet, Jane King", Commonwealth Writers, 22 April 2012.