open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Goodbye av Cream

***Goodbye*** (òg kalla ***Goodbye Cream***) er det siste studioalbumet til den britiske supergruppa Cream. Det kom ut i 1969 og bestod av tre studioinnspelingar og tre konsertopptak. Det var det einaste albumet til bandet som nådde førsteplassen i Storbritannia. Det nådde 2. plass på den amerikanske albumlista. Albumet kom ut etter at Cream var oppløyst i november 1968.

## Innhald

merknad:
* [1-3] er konsertopptak frå The Forum i Los Angeles, den 19. oktober 1968.
* Det originale plateomslaget listar berre Clapton opp som låtskrivar på «Badge»
* «Anyone for Tennis» vart opphavleg gjeven ut som ein singel. 

## Medverkande
### Cream
* Jack Bruce – bassgitar, vokal, piano og Hammond orgel på «Doing That Scrapyard Thing» og «What a Bringdown»
* Eric Clapton – gitar, vokal
* Ginger Baker – trommer, perkusjon, vokal

### Andre musikarar
* Felix Pappalardi – piano, Mellotron, bassgitar på «What a Bringdown»
* George Harrison (omtalt som L'Angelo Misterioso) – rytmegitar og korvokal på «Badge»

## Salslister

## Salstrofé

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Goodbye (Cream album)|Goodbye (Cream album)]]» frå ,  den 12. mars 2011.* 
*** oppgav desse kjeldene:*
Badge

«**Badge**» er ein rockesong av Cream, skriven av Eric Clapton og George Harrison i eit samarbeid mellom Clapton, Harrison og Ringo Starr. Han vart gjeven ut på det siste studioalbumet til Cream, *[[Goodbye av Cream|Goodbye]]*. Han nådde 60. plass på singellista i USA og vart ein liten hit etter han kom ut på singel i april 1969. Singelen vart ein langt større suksess i Storbritannia der han nådde 18. plass.

## Komposisjon
«Badge» hadde opphavleg ingen tittel. Då dei skulle skrive teksten til omslaget var det einaste leselege ordet på det opphavlege notearket «Bridge», som var påført for å vise kvar mellomspelet starta. Handskrifta til Harrison var derimot så dårleg at Eric Clapton tolka det som «Badge», og bandet kalla derfor songen dette. 

Harrison fortalde derimot ei heilt anna soge: «Eg hjelpte Eric å skrive 'Badge', veit du. Kvar av dei måtte kome med ein song for *Goodbye*-albumet og Eric hadde ikkje skrive sin enno. Me arbeidet ovanfor kvarandre og eg skreiv ned teksten og då me kom til mellompartiet skreiv eg 'Bridge'. Eric las det opp ned og lo -- 'Kvar er BADGE?' sa han. Etter det kom Ringo inn full og gav oss linja om svanene som sym i parken.»

## Medverkande
* Eric Clapton - sologitar & vokal
* Jack Bruce - bassgitar & korvokal
* Ginger Baker - trommer
* Felix Pappalardi - piano & mellotron
* George Harrison  (tilskriven av kontraktsårsaker som "L'Angelo Misterioso") - rytmegitar

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Badge (song)|Badge (song)]]» frå ,  den 12. mars 2011.* 
*** oppgav desse kjeldene:*


## Bakgrunnsstoff
*Teksten
Haug kyrkje i Øvre Eiker

**Haug kyrkje** er ei langkyrkje i mur i Øvre Eiker kommune i Buskerud fylke. Kyrkja er opphavleg frå mellomalderen, tidfesta til 1152, men brann i 1818 og vart delvis rive ned, deretter oppattbygd i 1861&ndash;62, restaurert i 1961–62. Vesttårnet og vestmuren i skipet er frå den opphavlege steinkyrkja.

Kyrkja har ein døypefont i kleberstein frå 1300-talet.

Ved kyrkja står eit minnesmerke over presten og forskaren Hans Strøm.

## Fotnotar

## Kjelder
*  
* 

## Bakgrunnsstoff
* 
* 
* Kunsthistorie.com
* Historieboka.no
Jack Bruce

**John Symon Asher «Jack» Bruce** () var ein skotsk musikar og låtskrivar, mest kjend som ein av medlemmane i den britiske powertrioen Cream. Han hadde ein solokarriere som dekte fleire tiår og har spelt i lag med mange kjende musikarar. Mest kjend var han som vokalist og bassgitarist og har vorte kalla «ein pioner i verdsklasse på hovudinstrumentet sitt; ein komponist av nokre av dei mest minneverdige rockesongane i vår tid; ein dyktig klassisk-, jazz- og latinamerikansk musikar og ein av dei mest særeigne og stemningsfulle stemmene i popmusikken.» Han kunne òg spele klassisk cello. *[[Sunday Times]]* skreiv «... mange reknar han som ein av dei største bassistane gjennom tidene.»

## Biografi
Bruce flytte som ung til London der han byrja å spele rhythm & blues med Alexis Korners Blues Incorporated og sidan The Graham Bond Organisation, John Mayall's Bluesbreakers og Manfred Mann på første halvdel av 1960-talet. I lag med Graham Bond spelte han mellom anna med Ginger Baker, og då Eric Clapton ønskte å starte sitt eige band i lag med Baker, kravde Clapton at Bruce skulle spele bass. I lag danne dei tre supergruppa Cream, som eksisterte frå 1966 til 1968. Der skreiv og song Bruce mykje av musikken. 

Sidan spelte han i mange samanhengar i grenselandet mellom rock og jazz, mellom anna i Larry Coryell Band, The Tony Williams Lifetime og John McLaughlin sitt Mahavishnu Orchestra. Alt i 1969 gav han ut det første soloalbumet sitt, *[[Songs for a Tailor]]*, som nådde sjetteplassen i Storbritannia i 1969. Han spelte i 1972 til 1974 i hardrocktrioen West, Bruce and Laing. 

I 1990-åra spelte han igjen i lag med Ginger Baker i bandet BBM, der Gary Moore var gitarist. Dei gav ut albumet *[[Around the Next Dream]]* i 1994. 

## Diskografi
### Soloalbum

## Kjelder

* *Denne artikkelen bygger på «[[:en:Jack Bruce|Jack Bruce]]» frå ,  den 12. mars 2011.* 
* Anderson, Steve: Jack Bruce dead: Cream bass player dies of liver disease, aged 71. The Independent, 25.10.14, vitja 02.11.14.
*** oppgav desse kjeldene:*


## Bibliografi
* Brigitte Tast, Hans-Jürgen Tast „be bop - Die Wilhelmshöhe rockt. Disco und Konzerte in der Hölle" Verlag Gebrüder Gerstenberg GmbH & Co. KG, Hildesheim, ISBN 978-3-8067-8589-0.

## Bakgrunnsstoff
* Offisiell nettstad
* Original Smiles & Grins Jack Bruce Club 
* Jack Bruce på Internet Movie Database
Kjeldebotn

**Kjeldebotn** er ei jordbruksbygd i Narvik kommune i Nordland. Bygda har ca. 300 innbyggarar. 

Bygda er endepunkt for riksveg 819, og avstanden til kommunesenteret Ballangen er 20 km. Til Narvik, som er næraste by, er det 60 km. Kjeldebotn ligg på sørsida av Ofotfjorden, og har båtsamband til Harstad/Narvik lufthamn Evenes, som ein kan nå på 25 minutt. Det er hurtigbåtrute til Svolvær, som tar 2&ndash;3 timar. Det er buss- og båtruter, blant anna til Narvik. I bygda er det daglegvarebutikk, post og kafé.

Kjeldebotn og området rundt er rik på fin natur, med Håfjellet (817 moh.) som den mest populære utfartsstaden. Området har fiskevatn og jaktterreng, og egnar seg også ypparleg til fjellvandringar. På sommarstid kan ein køyre opp til Håfjellet med bil, om vinteren kan ein bruke snøskuter eller ski.

## Kjelder
Wikipedia på bokmål 13. mars 2011
Richard Gustav Furuholmen

**Richard Gustav Furuholmen** () var ein norsk ingeniør og båtkonstruktør. Han var fødd i Varteig ved Sarpsborg. Han teikna sin første båt i 1906. Etter nokre år i USA, der han mellom anna arbeidde med teikning av motorbåtar, arbeidde han som båtkonstruktør i Oslo frå 1916. I 1919 starta han eiga konstruksjons- og konsulent verksemd. Furuholmen er særleg kjend for motorbåtane han konstruerte. Åleine, eller saman med andre, konstruerte han over 1500 ulike motorbåtar.

Saman med Otto L. Scheen, som han frå 1954 samarbeidde med i firmaet Furuholmen & Scheen, konstruerte han fleire redningsskøyter. Særleg hadde dei mykje arbeid med utviklinga av redningskryssarane i stål.

Han mottok Kongens fortenestmedalje i gull i 1962.
## Kjelder

* furuholmen.com
* Bjørn Foss: *Fra seil til vannjet* (Norsk Maritimt Forlag, 2002).
Hudkrem

**Hudkrem** er ei form for blaut salve som blir brukt for tilføra væske til huda og til å glatta og mjukna henne. Hudkrem blir også brukt som ei form for kosmetikk og kan då innehalda parfyme. Ulike former for hudkrem er handkrem, ansiktskrem og fotkrem.
Tanaidar

**Tanaidar** (*Tanaidacea*) er ein krepsdyrorden i klassen storkreps. Ordenen omfattar rundt 940 artar. Tanaidane står nær isopodane, men har eit ganske lite ryggskjold. Dei lever er høgst 20 mm lange og lever i hovudsakleg i saltvatn frå stranda ned til havdjupner på over 6000 m. Dei finst òg i estuar og nokre gonger i ferskvatn ved kysten. Tanaidane har kraftige klosakser på det første beinparet. Nokre artar er augelause. 

## Kjelder
On Tour with Eric Clapton

***On Tour with Eric Clapton*** er det tredje albumet til Delaney & Bonnie Bramlett, og det første albumet deira på Atco/Atlantic. Det kom ut i mars 1970 og på albumet har dei med seg det mest kjende turnebandet dei hadde, med Eric Clapton, Jim Gordon, Carl Radle, Bobby Whitlock, Leon Russell, Dave Mason og George Harrison (under psevdonymet «L'Angelo Misterioso»). Mange av musikarane på albumet spelte seinare med Clapton på solodebuten hans og på *[[Layla and Other Assorted Love Songs]]*, og med Harrison på hans *[[All Things Must Pass]]*.

Det vart gjeve ut på ny i 2010 som ein plateboks med fire plater med dei komplette konsertane i Royal Albert Hall i London og opptak frå Colston Hall i Bristol og Fairfield Halls i Croydon.

Sidan ein ikkje fann gode nok bilete av Delaney and Bonnie for plateomslaget, vart det nytta eit bilete av ein Rolls-Royce Silver Dawn i ein ørken, visstnok teken av manager Barry Feinstein då han arbeidde som fotograf for ein Bob Dylan-turne i 1966. Det er føtene til Dylan ein kan sjå ut av vindauget.

George Harrison spelte slidegitar på den engelske delen av turneen som følgde etter konsertane i Albert Hall, samt fleire konsertar i Skandinavia, så han er ikkje med på den første CDen, berre dei tre andre.  

Albumet vart det mest suksessrike for Delaney and Bonnie og nådde 29. plass på den amerikanske albumlista og selde der til gullplate. 

## Innhald

;Side ein

;Side to

## Medverkande
* Bonnie Bramlett — vokal
* Delaney Bramlett — gitar, vokal
* Eric Clapton — sologitar, vokal
* Rita Coolidge — korvokal
* Jim Gordon — trommer, perkusjon
* George Harrison (under pseudonymet L'Angelo Misterioso) – gitar (berre plate to - fire)
* Tex Johnson – perkusjon
* Bobby Keys — saksofon
* Dave Mason — gitar
* Carl Radle — bassgitar
* Jim Price — trombone, trompet
* Bobby Whitlock — orgel, klaverinstrument, vokal

;Teknisk
* Jimmy Miller, Delaney Bramlett — produsent
* Bill Halverson — miksing
* Andy Johns, Glyn Johns, Tex Johnson — lydteknikar
* Jim Price – blåsearrangement
* Barry Feinstein – fotografi
* Tom Wilkes — design, fotografi

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:On Tour with Eric Clapton|On Tour with Eric Clapton]]» frå ,  den 13. mars 2011.* 
*** oppgav desse kjeldene:*


## Sjå òg

*Eric Clapton.
*Derek and the Dominos.
**[[Layla and Other Assorted Love Songs]]*.
*George Harrison.
**[[All Things Must Pass]]*.
Supergruppe

Uttrykket **supergruppe** kom til seint i 1960-åra for å skildre ei musikkgruppe der bandmedlemmane alt var kjende som individuelle artistar eller frå andre band. I somme tilfelle vart eit band seinare kalla ei supergruppe om fleire av bandmedlemmane frå denne gruppa seinare vart kjende kvar for seg. Supergrupper har ofte vore kortvarige, og berre vart eit album eller to, sjølv om dette ikkje alltid er tilfelle. Dei vert stundom starta som eit sideprosjekt, og ikkje meint å vere permanent, medan andre gonger kan det verte hovudprosjektet til bandmedlemmane. 

Somme døme på dei mest kjende supergruppene er Cream, Blind Faith og Crosby, Stills, Nash & Young i 1960-åra, Emerson, Lake & Palmer, Humble Pie, Cactus, Toto og Bad Company i 1970-åra, Band Aid, USA for Africa, The Firm, Traveling Wilburys, Asia, Damn Yankees, Power Station og The Highwaymen i 1980- og 1990-åra, og The Damned Things, A Perfect Circle, Audioslave, Velvet Revolver, Another Animal, Damageplan, Angels & Airwaves, Chickenfoot, Zwan, Hellyeah, Child Rebel Soldier, Murderdolls, Golden Smog, Black Country Communion, Tinted Windows, The Dead Weather, Them Crooked Vultures, Liquid Tension Experiment, Seemless, Vital Tech Tones og Monsters of Folk i 2000-åra. Kategorien er derimot ikkje fast definert. 

Uttrykket kom frå albumet *[[Super Session]]* frå 1968 med Al Kooper, Mike Bloomfield og Stephen Stills. Bandet Crosby, Stills & Nash (seinare Crosby, Stills, Nash & Young) er eit anna tidleg døme, der kvar av dei hadde hatt suksess i tidlegare band (The Byrds, Buffalo Springfield og The Hollies). I 1969 kalla Rolling Stone-redaktør Jann Wenner Cream for den første supergruppa. Musikkjournalistar har òg nytta uttrykket om grupper så har seld særs mykje plater og halde massive konsertar, sjølv om dei ikkje var kjende før dei starta i bandet. Dette har vore band som Led Zeppelin, der berre Jimmy Page var kjend før bandet starta, The Beatles, Pink Floyd, Queen, Genesis og Yes.

## Kjende grupper

## Prosjekt
Desse var ofte prosjekt for ein enkelt konsert eller eitt enkelt album, sjølv om somme har spelt meir enn ein konsert. 

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Super group|Super group]]» frå ,  den 13. mars 2011.* 
*** oppgav desse kjeldene:*
Blind Faith av Blind Faith

***Blind Faith*** er det einaste albumet til den britiske supergruppa Blind Faith, som bestod av Eric Clapton (The Yardbirds, Cream), Ginger Baker (Graham Bond Organisation, Cream), Steve Winwood (Spencer Davis Group, Traffic) og Ric Grech (Family).

Bandet og debutalbumet fekk mykje omtale, og då det kom ut toppa det listene i både USA, Storbritannia og Canada. I tillegg publiserte *[[Rolling Stone]]* tre meldingar av albumet i september-utgåva av magasinet i 1969, skriven av Ed Leimbacher, Lester Bangs og John Morthland.

Dei byrja på songane tidleg i 1969, og i februar og mars var bandet i London ved Morgan Studios, og førebudde innspelinga av albumet. Dei første, nesten ferdige songane dukka først opp då dei var i Olympic Studios i april og mai, med Jimmy Miller som produsent. Musikkmiljøet var alt klar over samanhengen, trass i at Clapton hevda at han berre laga eit soloalbum der Winwood skulle spele. Rockepressa kjøpte derimot ikkje dette og visste at Baker var involvert i tillegg. 

Innspelinga av albumet vart avbroten av ein turne i Skandinavia, så ein turne i USA frå 11. juli til 24. august, støtta av Free, Taste og Delaney & Bonnie and Friends. Sjølv om albumet nådde toppen av listene, vart det spelt inn i all hast og side to inneheldt berre to songar, mellom anna den 15 minuttar lange «Do What You Like». Likevel klarte bandet å produsere to klassiske hittar, Winwood sin «Can't Find My Way Home» og Clapton sin «Presence of the Lord».

Ei utvida utgåve av albumet kom ut i 2001 med bonuspor av songar og jammar som ikkje tidlegare var gjevne ut. To konsertopptak frå Hyde Park-konserten, «Sleeping In The Ground» av Sam Myers og Rolling Stones-songen «Under My Thumb» finst òg på Winwood-samlinga *The Finer Things*.

## Plateomslaget
Utgjevinga skapte kontroversar, fordi plateomslaget synte bilete av ei topplaus pre-pubertal jente, som held eit modellfly i hendene, som enkelte såg på som eit fallossymbol. Det amerikanske plateselskapet gav ut albumet med eit alternativ omslag (eit bilete av bandet). 

## Innhald

### Deluxe-utgåva

## Medverkande
*Steve Winwood - orgel, piano, gitar, bass, solovokal
*Eric Clapton - gitar, vokal
*Ric Grech - bassgitar, fiolin, vokal
*Ginger Baker - trommer, perkusjon.

## Medverkande på disk to på deluxe-utgåva
*Steve Winwood - orgel, basspedalar, bass
*Eric Clapton - gitar
*Ginger Baker - trommer and perkusjon

;Teknisk
* Jimmy Miller – produsent
* George Chkiantz, Keith Harwood, Andy Johns, Alan O'Duffy – lydteknikar
* Alan O'Duffy, Andy Johns, Jimmy Miller – miksing
* Stanley Miller, Bob Seidemann – platedesign og kunstarisk leiar
* Chris Blackwell, Robert Stigwood – leiande produsentar
* Margaret Goldfarb – produksjonskoordinering
* Bill Levenson – oversyn for nyutgjeving
* Suha Gur – remastering
* Vartan – kunstnarisk leiar for nyutgjeving

## Salslister

### Vekeslister

### Årslister

## Salstrofé

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Blind Faith (album)|Blind Faith (album)]]» frå ,  den 13. mars 2011.* 
*** oppgav desse kjeldene:*
Eric Clapton av Eric Clapton

***Eric Clapton*** er debutalbumet til den britiske rockemusikaren Eric Clapton som soloartist. Det kom ut i august 1970 på Atco og Polydor Records.

## Bakgrunn
Etter å ha spelt i suksessrike band som The Yardbirds, John Mayall & the Bluesbreakers, Cream og Blind Faith, spelte Clapton inn eit album under sitt eige namn seint i 1969 og tidleg i 1970. 

## Innspeling
Clapton spelte inn somme spor i november 1969 i Olympic Studios i London og spelte inn fleire songar i 1970, som vart delt inn i to innspelingsbolkar: ein i januar 1970 i Village Recorders Studio i Los Angeles og ei anna i mars same året i Island Studios i London. Mange av musikarane som spelte med Clapton på albumet hadde arbeidd med bandet Delaney & Bonnie, som tidlegare hadde vore oppvarming på Blind Faith-konsertar. Musikarane var kjernen i Derek & the Dominoes, mellom andre Bobby Whitlock. Ein kan høyre Whitlock på «Let it Rain».  

Songen «Let it Rain» var opphavleg spelt inn med ein annan tekst som «She Rides». Det vart gjort tre miksar av albumet, ein av Delaney Bramlett, ein av Tom Dowd og ein av Clapton sjølv. Dowd-miksen vart nytta for det endelege albumet. Bramlett sin miks finst på luksusutgåva som kom på CD i 2006.

## Innhald

## 2006-utgåva

## Medverkande

* Eric Clapton – sologitar, solovokal
* Delaney Bramlett – rytmegitar, korvokal
* Stephen Stills – gitar, korvokal
* Leon Russell – piano
* Bobby Whitlock – orgel, korvokal

* John Simon – piano
* Carl Radle – bass
* Jim Gordon – trommer
* Jim Price – trompet
* Bobby Keys – saksofon

* Tex Johnson – perkusjon
* Bonnie Bramlett – korvokal
* Rita Coolidge – korvokal
* Sonny Curtis – korvokal
* Jerry Allison – korvokal

;Produksjon
* Produsert og arrangert av Delaney Bramlett
* Lydteknikar – Bill Halverson
* Design og fotografi – Barry Feinstein og Tom Wilkes for Camoflauge Productions.
* Utstyr – Bill Reed, Clark
* Turnémanager – Bruce McCaskill

## Vekeslister

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Eric Clapton (album)|Eric Clapton (album)]]» frå ,  den 13. mars 2011.*
Bell Bottom Blues

«**Bell Bottom Blues**» er ein song skriven av Eric Clapton og framført av Derek and the Dominos. Han omhandlar ugjengjeldt kjærleik og vart gjeven ut på albumet *[[Layla and Other Assorted Love Songs]]* i 1970.

Duane Allman spelte ein del på albumet, men ikkje på denne songen. Det er derfor berre Clapton som spelar gitar på denne songen. Songen er den nest mest kjende frå albumet etter det kjende tittelsporet, «Layla».

Bell-bottom tyder slengbukse, som var populære på denne tida. I følgje Clapton vart songen skriven for Pattie Boyd etter ho bad han skaffe ho eit par slengbukser i USA.Clapton skreiv songen for ho, og mange andre på albumet, som «I Looked Away». På enkelte turnear spelte han songen som ein del av eit akustisk sett. Han spelte songen i lag med Bobby Whitlock på *[[Later with Jools Holland]]* i april 2000.

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Bell Bottom Blues (Derek and the Dominos song)|Bell Bottom Blues (Derek and the Dominos song)]]» frå ,  den 13. mars 2011.* 
*** oppgav desse kjeldene:*
Nobody Knows You When You're Down and Out

«**Nobody Knows You When You're Down and Out**» er ein bluesstandard, skriven av Jimmy Cox i 1923. Teksten, fortalt frå synspunktet til ein tidlegare millionær under forbodstida, reflekterer over kor raskt materiell rikdom kan forsvinne og korleis venskap kan kome og gå i den samanhengen.

## Innspelingar
Songen vart først spelt inn og gjort populær av Bessie Smith, den framifrå kvinnelege bluessongaren i 1920- og 1930-åra. Sidan den gong har det vorte spelt inn mange versjonar.

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Nobody Knows You When You&#39;re Down and Out|Nobody Knows You When You&#39;re Down and Out]]» frå ,  den 13. mars 2011.*
Have You Ever Loved a Woman

«**Have You Ever Loved A Woman**» er ein bluesstandard skriven av Billy Myles og spelt inn av Freddie King som ein snigel i 1960. 
Singelen til King gjorde det ikkje særleg bra då han kom ut. Det var ei seinare innspeling av bandet til Eric Clapton, Derek and the Dominos for albumet *[[Layla and Other Assorted Love Songs]]* i 1970. Clapton har sidan forfekta songen med konsertversjonar på *[[E. C. Was Here]]*, *[[24 Nights]]*, *[[Live In Hyde Park av Eric Clapton|Live In Hyde Park]]*, *[[One More Car, One More Rider]]* og *[[Crossroads Guitar Festival|Crossroads Guitar Festival 2004]]*.

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Have You Ever Loved a Woman|Have You Ever Loved a Woman]]» frå ,  den 13. mars 2011.* 
*** oppgav desse kjeldene:*


## Bakgrunnsstoff
*Teksten 
*Freddie King framfører songen i 1973
Little Wing

«**Little Wing**» er ein song skriven av Jimi Hendrix. Han vart først spelt inn av The Jimi Hendrix Experience på albumet ** i 1967. Han er rangert på 366. plass på lista til *[[Rolling Stone]]* over dei 500 største songane gjennom tidene. 

## Inspirasjon
Hendrix snakka med ein svensk journalist om songen i januar 1968 og sa, «Vel, det var ein song der som me gjorde mykje lyd på. Me køyrde gitaren gjennom Leslie-høgtalaren på eit orgel, og det høyrest ut som *jelly bread*. Det er basert på ein veldig, veldig enkel indiansk stil, veldig enkel. Eg fekk ideen då eg var i Monterey, og eg berre såg på alt kring meg. Så eg fann ut at eg skulle ta alt rundt meg og kanskje uttrykke det som ei jente kanskje, noko slik som det, og kalle han 'Little Wing', med andre ord, berre fly avstad. Alt flyr verkeleg og dei er verkeleg i godt humør, som politiet og alle var verkeleg bra der ute. Så eg berre tok alt dette og putta dei inn i ei særs lita fyrstikkeske, inn i ei jente og så gjorde det. Det var veldig enkelt. Det er ein av få eg verkeleg likar.»

## Stil
Forfattar Harry Shapiro har utforska songen og sagt at musikalsk er han «strukturert til å legge eit florlett tøtsj over heile songen frå den fengslande opninga og det stemningsskapande klokkespelet til bruken av Leslie-høgtalarane for gitaren. Lydskjermen roterer, og skapar ein Doppler-effekt i lyden. Jimi spelar songen nesten som ein pianist med tommelen på bassnotane som venstrehanda til ein pianist, medan fingrane på gitarbanda samsvarar med den høgre. Songen tonar ut i ein magisk solo etter berre litt over to minuttar.»

## Andre versjonar
«Little Wing» er spelt inn av mange andre artistar: 

* G3: Live in Denver, eit turneband med Joe Satriani og Steve Vai.
*Derek and the Dominos på albumet *[[Layla and Other Assorted Love Songs]]* i 1970.
*Gil Evans på *Plays The Music Of Jimi Hendrix* i 1975.
*Sting på *[[...Nothing Like the Sun]]* i 1987.
*Stevie Ray Vaughan, på *[[The Sky Is Crying]]* i 1991.
*Skid Row på *[[B-Side Ourselves]]* (1992).
*Pappo på *Blues Local* (på spansk) (1992).
*Concrete Blonde på *[[Still in Hollywood]]* i 1994.
*The Corrs på *[[Talk on Corners]]* (1997).
*Snowy White på *Little Wing* (kalla *Melting* i USA) (1998).
*Nigel Kennedy, den engelske fiolinist, på *The Kennedy Experience* (1999).
*Ottmar Liebert + Luna Negra XL på *Little Wing* (2001).
*Popa Chubby på *[[Electric Chubbyland: Popa Chubby Plays Jimi Hendrix]]* (2006).
*Def Leppard på spesialutgåva av *[[Adrenalize]]* (2009).
*Santana (leia av Carlos Santana) med Joe Cocker på *[[Guitar Heaven: The Greatest Guitar Classics of All Time]]* (2010). 
*Josh Charles på *Trippin' The Keys: Music Of Jimi Hendrix* i 2010.

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Little Wing|Little Wing]]» frå ,  den 13. mars 2011.* 
*** oppgav desse kjeldene:*
Tradisjonell kinesisk skrift

**Tradisjonell kinesisk skrift** (trad. 繁體字 eller 正體字; forenkl. 繁体字; pinyin fántǐzì) er eitt av to standardiserte teiknsett for å skriva kinesisk. Teikna blei standardiserte under Han-dynastiet, og har endra seg lite sidan 400-talet. Tradisjonell kinesisk blei brukt i Folkerepublikken Kina fram til innføringa av forenkla kinesisk på 1950-talet.  Taiwan, Hongkong, Macao og mange kinesiske utvandrarmiljø bruker framleis tradisjonell kinesisk. Tradisjonell kinesisk var òg stort sett i bruk i Japan fram til slutten av andre verdskrigen, før kanji gjekk gjennom ei eiga reform.

## Bakgrunnsstoff
* Evolution of Chinese Characters (engelsk)
* Chinese Characters and Cultures (engelsk)
* Traditional Chinese Flashcards (engelsk)

## Kjelder

**Denne artikkelen inneheld stoff frå [http://sv.wikipedia.org/w/index.php?title=Traditionella_kinesiska_tecken&oldid=12613908  «Traditionella kinesiska tecke]» frå ,  den 14. mars 2011.*  
 

**Denne artikkelen inneheld stoff frå [http://en.wikipedia.org/w/index.php?title=Traditional_Chinese_characters&oldid=415198295  «Traditional Chinese characters]» frå ,  den 14. mars 2011.*  
 

**Denne artikkelen bygger på «[[:nb:Tradisjonell kinesisk|Tradisjonell kinesisk]]» frå ,  den 14. mars 2011.*
It's No Secret

«**It's No Secret**» er ein popballade framført av den australske songaren Kylie Minogue.  Han er skriven og produsert av Stock Aitken Waterman for det første studioalbumet til Minogue, *[[Kylie av Kylie Minogue|Kylie]]* (1988). Songen vart utgjeven som den femte singelen frå albumet vinteren 1988 og fekk ei blanda mottaking frå kritikarar. Han nådde nummer fire på topplista i Japan og topp førti i Canada og USA.

## Formater og sporliste
### Nord-Amerika
;7" vinylsingel
#«It's No Secret» – 3:55
#«Made in Heaven» – 3:24

;12" vinylsingel
#«It's No Secret» (Extended Mix) – 5:46
#«Made in Heaven» (Made in England Mix) – 6:20

### Australia og New Zealand
;7" vinylsingel
#«It's No Secret» – 3:55
#«It's No Secret» (Instrumental) – 3:55

;12" vinylsingel
#«It's No Secret» (Extended Mix) – 5:46
#«It's No Secret» (Instrumental) – 3:55

## Bakgrunnsstoff
*''It's No Secret'' på Allmusic
In Concert av Derek and the Dominos

***In Concert*** er eit konsertalbum, innspelt av Derek and the Dominos i oktober 1970 i Fillmore East og gjeven ut i januar 1973.

Seks av dei ni songane på albumet vart sidan gjeven ut på albumet *[[Live at the Fillmore av Derek and the Dominos|Live at the Fillmore]]* i 1994. Dei tre songane frå *In Concert* som ikkje finst på dette albumet er «Why Does Love Got to Be So Sad», «Let It Rain», og «Tell the Truth». *[[Live at the Fillmore av Derek and the Dominos)|Live at the Fillmore]]* inneheld desse songane òg, men er henga frå den andre konserten. 

## Innhald

## Medverkande
*Eric Clapton: Gitarar, vokal
*Carl Radle: Bassgitar
*Bobby Whitlock: Piano, hammondorgel, vokal
*Jim Gordon: Trommer, perkusjon

## Salstrofé

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:In Concert (Derek and the Dominos album)|In Concert (Derek and the Dominos album)]]» frå ,  den 14. mars 2011.* 
*** oppgav desse kjeldene:*
I Shot the Sheriff

«**I Shot the Sheriff**» er ein song skriven av Bob Marley, fortalt frå synspunktet til ein mann som innrømmer å ha teke livet av den lokale sheriffen, men han hevdar at han er feilaktig skulda for å ha teke livet av assistenten hans. Songen vart først gjeven ut på The Wailers-albumet *[[Burnin' av The Wailers|Burnin']]* i 1973.

Eric Clapton spelte inn ein versjon av songen for albumet *[[461 Ocean Boulevard]]* i 1974. Dette er den mest suksessrike versjonen av songen og singelen nådde førsteplassen på den amerikanske singellista. Dette var einaste gongen Clapton nådde førsteplassen i USA. Songen gjekk òg til topps i Canada og New Zealand, medan han i Noreg nådde tredjeplassen og i Storbritannia niandeplass.

: *«Eg ønskte å seie 'I shot The Police', men styresmaktene ville ha laga bråk då, så eg sa 'I shot the sheriff' i staden for... men ideen er den same: rettferd.»* — Bob Marley

## Andre versjonar
* EPMD nyttar ein sample frå Clapton-versjonen av songen på «Strictly Business» frå 1988. 
* På debutalbumet til Mary J. Blige (*What's the 411?*) seier Grand Puba *«I shot the sheriff AND the motherfuckin' deputy»* på tittelsporet. 
* I 1995 song den svenske gruppa *[[Just D]]* songen med ein svensk tekst, *Jag sköt sheriffen*, på samlealbumet *Just D:s Gyldene.* och på singel.
* I 1997 spelte rapparen og produsenten Warren G songen for albumet *Take a Look over Your Shoulder (Reality)*. Denne versjonen nådde 20. plass på lista i USA og førsteplassen på New Zealand.

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:I Shot the Sheriff|I Shot the Sheriff]]» frå ,  den 14. mars 2011.* 
*** oppgav desse kjeldene:* 

## Bakgrunnsstoff
*
There's One in Every Crowd

***There's One in Every Crowd*** er eit album frå 1975 av Eric Clapton. Det vart spelt inn kort tid etter *[[461 Ocean Boulevard]]* og har ein liknande stil som føregangaren, men vart ikkje like populært. Albumet nådde 21. plassen på albumlista i USA og 15. plassen i Storbritannia. Ein reggaeversjon av «Swing Low, Sweet Chariot» vart gjeven ut på singel og nådde 19. plassen i Storbritannia. 

Etter suksessen med «I Shot the Sheriff», reiste Clapton og bandet hans til Jamaica for å spele inn *There's One in Every Crowd* der. Det aukande alkoholproblemet til Clapton og problem på Jamaica gjorde at det vart veldig vanskeleg å spele inn. Clapton ønskte at albumtittelen eigentleg skulle vere «World’s Greatest Guitar Player (There's One in Every Crowd)». RSO likte ikkje den første lekken og fjerna det frå tittelen.

## Innhald

## Medverkande

*Eric Clapton – solovokal, elektrisk og akustisk gitar, dobro, arrangement (1, 2)
*George Terry – elektrisk og akustisk gitar, korvokal
*Carl Radle – bassgitar, elektrisk gitar
*Jamie Oldaker – trommer, perkusjon
*Dick Sims – orgel, akustisk piano, elektrisk piano
*Albhy Galuten – synthesizer
*Yvonne Elliman – solovokal, korvokal
*Marcy Levy – korvokal

;Teknisk
*Produsent – Tom Dowd
*Lydteknikarar – Graeme Goodall, Carlton Lee og Ronnie Logan (Kingston); Don Gehman, Steve Klein og Karl Richardson (Miami).
*Foto på framsida – Henry DeChatillon
*Foto på baksida – Robert Ellis
*Teikning på innsida av omslaget – Eric Clapton

## Salslister
### Vekeslister

## Salstrofé

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:There&#39;s One in Every Crowd|There&#39;s One in Every Crowd]]» frå ,  den 14. mars 2011.* 
*** oppgav desse kjeldene:*
E.C. Was Here

***E. C. Was Here*** er eit konsertalbum frå 1975 av Eric Clapton. Det vart spelt inn i 1974 og 1975 i Long Beach Arena, i Hammersmith Odeon og Providence Civic Center under den første turneen til Clapton sidan Derek and the Dominos i 1970.

Ei utvida utgåve på fem CD-plater og ein Blu-Ray vart gjeven ut som *Give Me Strength: The 1974/1975 Recordings*.

## Innhald

## Medverkande
* Eric Clapton — sologitar, vokal
* Yvonne Elliman — vokal
* George Terry — rytmegitar
* Dick Sims — orgel
* Carl Radle — bassgitar
* Jamie Oldaker — trommer
* Marcy Levy — tamburin

;Andre medverkande
* Wally Heider — lydteknikar
* Ed Barton – lydteknikar
* Brian Engolds – lydteknikar
* Ralph Moss – lydteknikar
* David Hewitt – lydteknikar

## Salslister

### Vekeslister

### Årslister

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:E.C. Was Here|E.C. Was Here]]» frå ,  den 17. juni 2018.* 
*** oppgav desse kjeldene:*
No Reason to Cry

***No Reason to Cry*** er eit album frå 1976 av Eric Clapton. 

## Innspeling
Albumet vart spelt inn i studio til The Band, Shangri-la Studios, i mars 1976, og alle dei fem medlemmane frå The Band spelte på albumet. Rick Danko song duett med Clapton på «All Our Past Times», som dei to skreiv i lag.  Albumet inneheld òg ein duett med Bob Dylan på songen «Sign Language». Songen «Innocent Times» er sungen av Marcy Levy, som òg syng på «Hungry» i lag med Clapton. 

## Utgjeving
Albumet nådde 15. plassen på albumlista i USA og åttandeplassen i Storbritannia. I Noreg nådde albumet 13. plassen på VG-lista. Ein av singlane frå albumet, «Hello Old Friend», nådde 24. plassen på Billboard-lista i USA. 

## Innhald

## Medverkande
Informasjonen er henta frå plateomslaget, der det står kven som spelte på albumet, men ikkje kven som spelte kva.

*Bob Dylan – Columbia Records
*Ron Wood (Faces, Rolling Stones) – Warner Bros. Records
*Rick Danko (The Band) – Capitol Records
*Richard Manuel (The Band) – Capitol Records
*Robbie Robertson (The Band) – Capitol Records
*Georgie Fame – Island Records
*Ed Anderson
*Aggie
*Brains Bradley
*Jesse Ed Davis
*Terry Danko
*Bob Ellis
*Connie
*Konrad Kramer

*Yvonne Elliman
*Geoffrey Harrison
*Levon Helm (The Band)
*Garth Hudson (The Band)
*Marcy Levy
*Nello
*Jamie Oldaker
*Albhy Galuten
*Dick Simms
*Nat Jeffery
*Ralph Moss
*Dick La Palm
*Dread Lever
*Billy Preston

*Chris Jagger (vokal)
*Carl Radle
*Sergio Pastora Rodriguez
*Wilton Spears
*Dominic Lumetta
*Sandy Castle
*George Terry
*Rob Fraboni
*Larry Samuals
*Mick Turner
*Wah Wah Watson
*Pete & All at Shangri-La

## Salslister
### Vekeslister

## Salstrofé

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:No Reason to Cry|No Reason to Cry]]» frå ,  den 14. mars 2011.*  
 

## Bakgrunnsstoff
*
Wonderful Tonight

«**Wonderful Tonight**» er ein song skriven av Eric Clapton for albumet *[[Slowhand]]* frå 1977 og gjeven ut som singel året etter. Clapton skreiv songen om Pattie Boyd, som er nemnt i sjølvbiografien hennar *Wonderful Tonight: George Harrison, Eric Clapton, and Me*. Songen vart ein liten hitt då han kom ut og nådde 16. plass i USA og 30. plass i Storbritannia. 

Den 7. september 1976 skreiv Clapton «Wonderful Tonight» for Boyd medan hen venta på at ho skulle bli klar for den årlege Buddy Holly-festen til Paul og Linda McCartney. Om «Wonderful Tonight» sa Boyd: «I årevis sleit det meg. Å ha inspirert Eric, og George før han, til å skrive musikk som var så smigrande. 'Wonderful Tonight' var den mest gripande minnet om alt det gode i forholdet vårt, og når ting går gale så torturerer det deg å høyre det.»

I 1988 spelte Clapton på Nelson Mandelas 70-årsdagsfeiring som gjesteartist for Dire Straits. Gruppa vart backingband då han spelte «Wonderful Tonight» under konserten sin. 

## Salslister

### Vekeslister

### Årslister

## Salstrofé

## Andre versjonar
Songen er spelt av mellom andre countrysongarane Butch Baker, som tok songen til 66. plass på countrylista i USA i 1989, og David Kersh som tok songen til 29. plass på same liste i 1988. Songen vart òg gjeven ut av det britiske popbandet Damage i 1997, som nådde 3. plass i Storbritannia. 

## Kjelder


**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Wonderful Tonight|Wonderful Tonight]]» frå ,  den 14. mars 2011.* 
*** oppgav desse kjeldene:*
**[ Allmusic review]


## Bakgrunnsstoff
*
Lay Down Sally

«**Lay Down Sally**» er ein song av Eric Clapton, skriven av Clapton, Marcy Levy og George Terry. Han vart gjeven ut på albumet *[[Slowhand]]* i 1977 og sidan som singel. Singelen nådde tredjeplassen i USA. Songen er ein countryrock song spelt i same stil som J. J. Cale. Clapton har sagt at andre medlemmar i bandet, som Carl Radle frå Oklahoma, George Terry, Jamie Oldaker og andre påverka songen.

Clapton forklarte «Det er så nære eg kan kome, som engelskmann, men bandet er frå Tulsa, og dei spelte dette naturleg. Du klarar ikkje få dei til å spele ein engelsk rockestil, ikkje i det heile. Ideen deira om ein drivande rytme er ikkje å vere høglydt eller noko slikt. Det er subtilt». 

Singelen nådde òg 26. plassen på countrylista i USA, den høgaste plasseringa til Clapton på denne lista. 

## Medverkande

*Eric Clapton: Elektrisk gitarar, vokal
*Marcy Levy: Vokal
*George Terry: Elektrisk gitar
*Carl Radle: Bass
*Dick Sims: Elektrisk piano
*Jamie Oldaker: Trommer

## Andre versjonar
Red Sovine, ein countrysongar som er mest kjend for sentimentale songar og lastebilsongar, har ein song som er forholdsvis lik Clapton sin song. Han tok songen til 70. plass på countrylista i 1978. Andre som har spelt songen er The Seldom Scene, Rod Stewart og Don Williams.

## Bakgrunnsstoff
* Lay Down Sally på songfacts.com

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Lay Down Sally|Lay Down Sally]]» frå ,  den 14. mars 2011.* 
*** oppgav desse kjeldene:*
Karbonatitt

**Karbonatitt** er intrusive eller ekstrusive vulkanske bergartar som inneheld meir enn 50 % karbonatmineral.  Karbonatitt kan forvekslast med marmor og det kan trengast geokjemisk undersøking for å skilje dei. 

Hovudmineralet er som regel kalsitt, CaCO3, men nokre inneheld hovudsakleg andre karbonat som dolomitt eller ankeritt. I enkelte resente lavaer kan ein òg finne natriumkarbonat. Det er mange økonomiske viktige metall som er knytt til karbonatitt, som niob, lantanoidar, thorium, jern, titan, kopar, samt mineral som apatitt og fluoritt. 

I Noreg finn ein karbonatitt i Fensfeltet ved Ulefoss i Telemark. 

## Kjelder

**Delar av denne artikkelen bygger på «[[:en:Carbonatite|Carbonatite]]» frå ,  den 14. mars 2011.* 
*** oppgav desse kjeldene:*
Bremnes kyrkje

**Bremnes kyrkje** er ei langkyrkje frå 1869 som ligg i Bremnes på Bømlo i Vestland. Ho er bygd i tre, og har 750 sitjeplassar.

## Bakgrunnsstoff
* 
*
Totternhoe Knolls

**Totternhoe Knolls** er ein kalksteinås som ligg nordvest for landsbyen Totternhoe i Bedfordshire i England. Restane av eit slott frå mellomalderen ligg på åsen. Han har status som *[[Site of Special Scientific Interest]]*, som eit døme på kalkslette.

På vestsida av åsen låg det i mellomalderen eit steinbrot for Totternhoe-stein. Dette området vert kalla *Little Hills* og teke var på av Wildlife Trust for Bedfordshire, Cambridgeshire, Northamptonshire and Peterborough som eit naturreservat.

## Totternhoe Castle
**Totternhoe Castle** var eit normannisk motte-and-bailey-slott frå 1000-talet. Det låg ovanfor landsbyane Eaton Bray og Stanbridge. Normannane flata ut toppen av åsen og skapte eit vidt område med kalksletter. Festninga, på toppen av jordhaugen, var omringa av ein mur, først av tømmer og seinare av stein. 

Staden vart grave ut mellom 1921 og 1932 og igjen i 2001. I 2001 oppdaga ein at slottet var bygd over ei førhistorisk og romersk inngjerding.

Staden har status som *[[scheduled monument]]*. Berre festningsvollane er igjen etter slottet.

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Totternhoe Knolls|Totternhoe Knolls]]» frå ,  den 14. mars 2011.* 
*** oppgav desse kjeldene:*


## Bakgrunnsstoff
* BBC Beds, Herts and Bucks, Totternhoe Knolls.
* Chilterns Conservation Board, Totternhoe Knolls .
* M. Fearon, Totternhoe Knolls Bedfordshire England.
* English Heritage, Record of Scheduled Monuments, Totternhoe Castle.
* GENUKI, Totternhoe.
Chain Hill

**Chain Hill** er ein av åsane i North Wessex Downs, i soknet Wantage i det engelske grevskapet Oxfordshire. I 1974 vart det flytta over frå Berkshire. Det har status som Area of Outstanding Natural Beauty og er ein del av Vale of the White Horse.

Chain Hill er dei graskledde bakkane av kalk like oppfor Wantage samt namnet på vegen som går opp frå Wantage gjennom den vestlege delen av skrenten til bakkane. Han stig bratt opp sør for Wantage mot Wantage Field og bakover mot Ridgeway og aust for Manor Road mot Lark Hill. 

På toppen av åsane ilgg det eit lite samfunn mellom krattskog av bøk, furu og kastanje og eit reservoar som tappar det kalkhaldige vatnet og gjev vatn til Wantage. Bortsett frå dette er det meste av Chail Hill bølgjande jorder. Ved foten av Chain Hill ligg ein gravstad og nedanfor denne ligg Ormond Road og St. Mary's School.

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Chain Hill|Chain Hill]]» frå ,  den 14. mars 2011.*
Cocaine

**«Cocaine»** er ein song skriven og innspelt av JJ Cale i 1976 og er mest kjend med ein versjon spelt inn av Eric Clapton. Allmusic kalla den sistnemnde av dei mest varige hittane til Clapton og skriv at «sjølv for ein artist som Clapton med så mange songar av høg kvalitet, så ragar 'Cocaine' blant hans aller beste.»

Glyn Johns, som tidlegare hadde arbeidd med The Who, Led Zeppelin og The Rolling Stones, produserte innspelinga til Clapton, som kom ut i 1977 på albumet *[[Slowhand]]* og som singel i 1980. «Cocaine» nådde aldri singellista i USA, bortsett frå som B-side til «Lay Down Sally», som nådde tredjeplassen i 1978. «Cocaine» var ein av fleire Cale-songar som Clapton spelte inn, i lag med «After Midnight» og «Travelin' Light».

## Meldinga i songen
Eric Clapton skildrar «Cocaine» som «ein anti-dopsong. Fansen høyrer berre på refrenget: «She don’t lie, she don’t lie, she don't lie, cocaine.» Men han seier «If you wanna get down, down on the ground, cocaine.» Songen inneheld òg tekstlinja «Don't forget this fact, you can't get it back».  
:«Det er ikkje ein god ide å openlyst skriven ein anti-dopsong og håpe at han vil slå an. Fordi generelt vil folk bli opprørt av det. Det vil opprøre dei når nokon andre pressar noko ned halsen på dei. Så det beste å gjere er å gje dei noko som verkar fleirtydig&mdash;at om ein ser etter eller tenkjer etter så kan ein faktisk sjå at han er ‘anti’&mdash;som songen «Cocaine» som faktisk er ein anti-kokain-song. Om du ser etter så høyrest det berre ut som ein song om kokain. Men i røynda er det ein ganske smart anti-kokain-song.»

På grunn av den fleirtydige meldinga, spelte ikkje Clapton songen på mange av konsertane sine, men har i løpet av åra lagt til teksten «that dirty cocaine» på konsertane for å understreke at det er ein anti-dopsong.

## Andre versjonar
Det skotske rockebandet Nazareth spelte songen på *[[The Fool Circle]]* og *[[Snaz]]*.  Gitarist Andy Taylor frå Duran Duran spelte inn songen i 1990 på soloalbumet  *[[Dangerous av Andy Taylor|Dangerous]]*.
I 2008 lånte countrysongaren Gretchen Wilson melodien frå slutten av refrenget («she don't lie, she don't lie, she don't lie») for songen hennar «Work Hard, Play Harder». Hardrockbandet Black Robot spelte songen i 2010 på albumet med same namn. 

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Cocaine (song)|Cocaine (song)]]» frå ,  den 14. mars 2011.* 
*** oppgav desse kjeldene:*
Slowhand

***Slowhand*** er eit album frå 1977 av Eric Clapton. Det inneheld tre av dei mest populære singlane hans, den bluesaktige «Cocaine», balladen «Wonderful Tonight» og den countryaktige «Lay Down Sally», i tillegg til andre songar som vart Clapton-klassikarar som «The Core» og «Next Time You See Her». Tittelen på albumet var kallenamnet Clapton fekk av Giorgio Gomelsky.Albumet vart ein stor suksess og var eit stort sprang framover etter det relativt mislukka albumet, som kom ut før dette, *[[No Reason to Cry]]*. Det vart både ein suksess hos kritkarane og platekjøparane og nådde andreplassen på albumlista i USA, 23. plassen i Storbritannia og femteplassen i Noreg. 

I 2003 og 2012 vart albumet rangert på 325. plass av *[[Rolling Stone]]* på lista deira over dei 500 beste albuma gjennom tidene. 

## Innhald

;Luksusutgåva frå 2012

## Medverkande

*Eric Clapton – solovokal, gitar
*Jamie Oldaker – trommer, perkusjon
*Carl Radle – bassgitar
*Dick Sims – klaverinstrument
*George Terry – gitar
*Mel Collins – saksofon
*Yvonne Elliman – harmoni- og korvokal
*Marcy Levy – harmoni- og korvokal, duett på «The Core»

;Teknisk
*Glyn Johns – produsent, lydteknikar
*El & Nell Ink. (David Stewart, Nello) – kunstnarisk leiar og design
*Jonathan Dent – plateomslag
*Andy Seymow – foto på innsida av omslaget
*Watal Asanuma – foto på utsida av omslaget

## Salslister

## Salstrofé

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Slowhand|Slowhand]]» frå ,  den 14. mars 2011.* 
*** oppgav desse kjeldene:*
North Wessex Downs

**North Wessex Downs [[Area of Outstanding Natural Beauty]]** (AONB) ligg i grevskapa Berkshire, Hampshire, Oxfordshire og  Wiltshire i England. Namnet *North Wessex Downs* er ikkje eit tradisjonelt namn, og området er betre kjend under dei overlappande lokale namna, som **[[Berkshire Downs]]**, **[[White Horse Hills]]**, **Lambourn Downs**, **Marlborough Downs**, **[[Vale of Pewsey]]** og **[[Savernake Forest]]**.

AONB dekkjer eit område på 1730 km2. Det har form som ein hesteskog og har opning mot aust, og ligg kring byen Newbury og nedslagsfeltet til River Kennet. Den nordlege armen går heilt aust til forstadane til Reading, sentralt i Berkshire, medan den sørlege armen når Basingstoke nord i Hampshire. Lengst vest når AONB Calne og Devizes. Dei høgaste punkta er 297 meter over havet ved toppen av Walbury Hill, sørvest for Hungerford i West Berkshire, nær grensa til Hampshire og Milk Hill-Tan Hill-ryggen aust for Devizes, sentralt i Wiltshire, på 295 meter over havet. 

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:North Wessex Downs|North Wessex Downs]]» frå ,  den 14. mars 2011.*  
 

## Bakgrunnsstoff
*North Wessex Downs Area of Outstanding Natural Beauty
Voltige

**Voltige** (frå fransk *la voltige*) er turn til musikk på hesteryggen. 

Ein ekvipasje i voltige er sett saman av ein hest, ein *longør* og ein eller fleire *voltigørar*. Longøren har hesten i ei lang line (longeline) og fører han i ein sirkel eller *volte*. Voltigøren eller voltigørane turnar på hestryggen. Grunnleggande dugleikar i voltige er mellom anna spenst, balanse, styrke og teknikk. Voltige, som er den nyaste idrettsgreina til Norges Rytterforbund, har vore eiga grein sidan 1996.

## Konkurranse
Ein konkurranse i voltige er sett saman av obligatorisk program og ein fristildel kalla *kür*, der utøvarane sjølv set saman programmet.

## Anna
Voltige førekjem også i oppvisningar og sirkusnummer, samt i terapiriding for folk som har ulike funksjonshemminger. Mange rideskular brukar også voltige i rideundervisninga.

## Bakgrunnsstoff
*Om voltige hos Norges Rytterforbund
Walbury Hill

**Walbury Hill** er det høgaste punktet i Berkshire, 297 meter over havet. Det er òg det høgaste punktet i Søraust-England. Han er berre 3 meter høgare enn Leith Hill i Surrey, det nest høgaste punktet i Søraust-England. 

Han ligg på grensa mellom Inkpen og Combe sørvest i Berkshire (sistnemnde tidlegare ein del av Hampshire). Han ligg nær grensa til Hampshire og 7 km søraust for Hungerford, den næraste småbyen. På toppen ligg eit åsfort frå jernalderen, **Walbury Camp**. Combe Gibbet står på den nærliggande Gallows Down.

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Walbury Hill|Walbury Hill]]» frå ,  den 14. mars 2011.*  
 

## Bakgrunnsstoff
Backless

***Backless*** er det sjette studioalbumet Eric Clapton som soloartist, gjeve ut i 1978. Albumet nådde åttande plassen på albumlista i USA, medan det i Noreg gjekk heilt til andreplassen. Singelen «Promises», nådde berre 37. plassen i Storbritannia, men vart ein langt større hit i USA, der han nådde niandeplassen. 

Albumet er kjend som det første studioalbumet som hadde eit påtrykk på CD-plata som ikkje var i sølv. 

«Watch Out for Lucy» blei brukt i den siste scenen (tredje episode) i den norske science fiction serien *Ta den ring* (Bing & Bringsværd/NRK 1982).  

## Innhald

## Medverkande
* Eric Clapton: Gitarar & vokal
* Dick Sims: Klaverinstrument
* Marcy Levy: Vokal
* George Terry: Gitar
* Carl Radle: Bassgitar & vokal
* Jamie Oldaker: Trommer, perkusjon & vokal
* Benny Gallagher & Graham Lyle: Korvokal på «Golden Ring»

## Salslister

## Salstrofé

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Backless|Backless]]» frå ,  den 17. juni 2018.* 
*** oppgav desse kjeldene:*
Another Ticket

***Another Ticket*** er det sjuande studioalbumet til Eric Clapton, gjeve ut i 1981. Det var det siste albumet hans på Polydor Records. Polydor avviste den første versjonen av albumet, som var produsert av Glyn Johns og Clapton måtte spele det inn på nytt med Tom Dowd i Compass Point Studios i Nassau på Bahamas. Albert Lee spelte gitar og Gary Brooker (frå Procol Harum) spelte klaverinstrument. 

Albumet nådde sjuandeplassen på den amerikanske albumlista, 18. plassen i Storbritannia og femteplassen i Noreg. 

Like før den amerikanske turneen etter albumet kom i gang, vart Clapton funne medvitslaus og var nær døden på grunn av magesår han hadde fått av alkoholmisbruket sitt.

## Innhald

## Medverkande

*Eric Clapton – gitar · vokal
*Chris Stainton – klaverinstrument
*Albert Lee – gitar · korvokal
*Gary Brooker – klaverinstrument · korvokal
*Henry Spinetti – trommer · perkusjon
*Dave Markee – bassgitar

*Tom Dowd – produsent og lydteknikar
*Michael Carnevale - lydteknikar, Compass Point Studios
*Kendal Stubbs - assisterande lydteknikar, Compass Point Studios
*Bob Castle - assisterande lydteknikar, Criteria Studios
*Jon Walls – assisterande lydteknikar i AIR Studios
*Mike Fuller – mastering

## Salslister

## Salstrofé

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Another Ticket|Another Ticket]]» frå ,  den 17. juni 2018.* 
*** oppgav desse kjeldene:*


## Bakgrunnsstoff
*
Steppin' Out av Eric Clapton

***Steppin' Out*** er eit samlealbum av Eric Clapton frå 1981. Det inneheld åtte av tolv songar som opphavleg kom ut på John Mayall sitt *[[Blues Breakers with Eric Clapton]]* i 1966, samt Mayall/Clapton-singelen «Lonely Years», to spor («Third Degree» og «Calcutta Blues») frå ei innspeling i 1966 av Champion Jack Dupree med Clapton på gitar, og «Pretty Girls Everywhere», frå ei innspeling med Otis Spann.

## Innhald

## Bakgrunnsstoff
*
Time Pieces: The Best of Eric Clapton

***Time Pieces: The Best of Eric Clapton*** er eit samlealbum av Eric Clapton. Det kom ut i mai 1982 og inneheld dei største hittane hans bortsett frå songar frå *[[No Reason to Cry]]* og *[[Another Ticket]]*. 

## Innhald