open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Knattskjera

**Knattskjera** eller **Sansom Islands** er to låge øyar i Sandefjordbukta i Princess Elizabeth Land i Antarktis. Dei ligg kring 24&nbsp;km vest-nordvest for Caroline Mikkelsen-fjellet. Knattskjera vart kartlagde av norske kartografar frå flyfoto tekne under Lars Christensen-ekspedisjonen (1936–37) og namngjevne av dei. Øyane vart vitja av medlemmar av eit lag frå ANARE som kartla Prince Charles Mountains i februar 1969 og gjorde geologiske undersøkingar der. Dei gav ho det nye namnet etter dr. J.R. Sansom, lege med ANARE-laget på Amery isbrem (1968).

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Sansom Islands|Sansom Islands]]» frå ,  den 26. oktober 2012.* 
*** oppgav desse kjeldene:*
Soldat Island

**Soldat Island** er ei langstrekt klipperik øy, 2,5 nautiske mil (4,6&nbsp;km) lang og som ligg sør for Partizan Island sør i innløpet til Langnesfjorden i Vestfold Hills. Øya vart fotografert av Lars Christensen-ekspedisjonen (1936–37), men kartlagd som ei halvøy. Det viste seg at det var ei øy då John Roscoe i 1952 studerte flyfoto teken av området under U.S. Navy Operation Highjump (1946–47). Området vart fotografert av ANARE (Australian National Antarctic Research Expeditions) (1954–58) og Den sovjetiske antarktisekspedisjonen (1956), og sovjetarane gav ho namnet Ostrov Soldat, eller Soldatøya. 

## Sjå òg
* Antarktiske og subantarktiske øyar
Søstrene i Antarktis

**Søstrene** er ei gruppe småøyar og skjer som stig opp over den nordlege delen av Publications isbrem inst i Prydzbukta. Dei vart oppdaga og kartlagde i februar 1935 av kaptein Klarius Mikkelsen på den norske kvalbåten «Thorshavn» send ut av Lars Christensen. Dei namngav øyane etter nokre øyar som ligg i innløpet til Oslofjorden i Noreg.

## Sjå òg
* Antarktiske og subantarktiske øyar
Steinane

**Steinane** er to klipperike øyar aust i Publications isbrem, kring 8 nautiske mil (15 km) søraust for Søstrene. Ho vart kartlagd frå flyfoto under Lars Christensen-ekspedisjonen (1936) som namngav dei. 

## Sjå òg
* Antarktiske og subantarktiske øyar
Suter Island

**Suter Island** er ei lita øy utanfor Vestfold Hills, som ligg 0,8&nbsp;km (0,8&nbsp;km) sørvest for det sørlege innløpet til Heidemann Bay. Ho vart kartlagd av norske kartografar frå flyfoto teken under Lars Christensen-ekspedisjonen, 1936–37. Ho vart namngjeven av Australian Antarctic Names and Medals Committee (ANCA) etter W. Suter, som var kokk på Davis Station i 1960.

## Sjå òg
* Antarktiske og subantarktiske øyar
Svenner i Antarktis

**Svenner** er ei lita gruppe øyar og skjer som ligg 14&nbsp;nautiske mil (26&nbsp;km) sørvest for Rauer søraust i Prydzbukta. Dei vart oppdaga i februar 1935 av ein norsk ekspedisjon leia av kaptein Klarius Mikkelsen. Han kartla dei to største øyane i gruppa og kalla dei opp etter Svenner nær Sandefjord i Noreg. Gruppa vart kartlagd i større detalj frå flyfoto teken under Lars Christensen-ekspedisjonen, 1936-37.

## Sjå òg
* Antarktiske og subantarktiske øyar
Thil Island

**Thil Island** er ei lita klipperik øy som ligg 1 nautisk mil (1,9 km) nordaust for Jennings Promontory i austlege delen av Amery isbrem. Ho vart skissert i 1952 av John H. Roscoe frå flyfoto teken under U.S. Navy Operation Highjump, 1946-47. Ho vart namngjeven av Roscoe etter R.B. Thil, ein del av flymannskapet på Operation Highjump, som fotograferte området frå lufta.

## Sjå òg
* Antarktiske og subantarktiske øyar
Topografov Island

**Topografov Island** er ei øy like nord for Partizan Island nord i innløpet til Langnesfjorden i Vestfold Hills. Ho vart kartlagd av norske kartografar frå flyfoto teken under Lars Christensen-ekspedisjonen (1936–37). Ho vart sidan fotografert av U.S. Navy Operation Highjump (1946–47), ANARE (Australian National Antarctic Research Expeditions) (1954–58) og Den sovjetiske antarktisekspedisjonen (1956). Sovjetarane kalla ho Ostrov Topografov, Topograføya.

## Sjå òg
* Antarktiske og subantarktiske øyar
Torckler Rocks

**Torckler Rocks** er tre småøyar som ligg ved nordsida av innløpet til Heidemann Bay ved Vestfold Hills. Ho vart kartlagd av norske kartografar frå flyfoto teken under Lars Christensen-ekspedisjonen, 1936-37. Ho vart kartlagd på ny frå flyfoto teken under ANARE (Australian National Antarctic Research Expeditions) og kalla opp etter R.M. Torckler, sambandsoffiser på Davis Station i 1959.
Trigwell Island

**Trigwell Island** er ei øy i Prydzbukta, som ligg like vest for Flutter Island og 1 nautisk mil (1,9&nbsp;km) vest for Breidneset i Vestfold Hills. Ho vart først kartlagd frå flyfoto teken av Lars Christensen-ekspedisjonen, 1936-37. Ho vart kartlagd på ny av ANARE (Australian National Antarctic Research Expeditions) (1957–58) og kalla opp etter E.A. Trigwell, radiomann på Davis Station i 1958.

## Sjå òg
* Antarktiske og subantarktiske øyar
Trynøyane

**Trynøyane** er ei gruppe småøyar og skjer, kring 4 nautiske mil (7&nbsp;km) i utstrekning, som utgjer den vestlege grensa av Trynevika og Trynesundet ved nordaustenden av Vestfold Hills. Ho vart kartlagd av norske kartografar frå flyfoto teken under Lars Christensen-ekspedisjonen (1936–37) og namngjevne av dei. 

Thorshavnekspedisjonen 1934–35 gjekk i land her 20. februar 1935 og oppførte ein  steinvarde og ei tremast. Desse minnesmerka er oppført på lista over historiske stader og kulturminne i Antarktis og er verna i tråd med Antarktistraktaten.

## Sjå òg
* Antarktiske og subantarktiske øyar
Turner Island

**Turner Island** er ei øy som ligg 0,5 nautiske mil (0,9&nbsp;km) nordvest for Bluff Island og 2,5 nautiske mil (4,6&nbsp;km) vest for Breidneset i Vestfold Hills i Prydzbukta. Ho vart kartlagd av norske kartografar frå flyfoto teken under Lars Christensen-ekspedisjonen, 1936-37. Ho vart kartlagd på ny av ANARE (Australian National Antarctic Research Expeditions) (1957–58) og kalla opp etter P.B. Turner, sambandsoffiser på Davis Station i 1958.

## Sjå òg
* Antarktiske og subantarktiske øyar
Warriner Island

**Warriner Island** er ei lita øy som ligg like utanfor vestenden av Breidneset, Vestfold Hills. Ho vart først kartlagd av norske kartografar frå flyfoto teken under Lars Christensen-ekspedisjonen, 1936-37. Ho vart namngjeven av Australian Antarctic Names and Medals Committee (ANCA) etter A. Warriner, sambandsoffiser på Davis Station i 1961.

## Sjå òg
* Antarktiske og subantarktiske øyar
Norsteholmen

**Norsteholmen** eller **Wyatt Earp Islands** er ei lita gruppe øyar og skjer utanfor nordenden av Vestfold Hills, kring 0,5&nbsp;nautiske mil (0,9&nbsp;km) nord for Walkabout Rocks. Dei vart kartlagde frå flyfoto teken av Lars Christensen-ekspedisjonen (1936–37) og namngjevne av dei. I januar 1939 vart det gjort ei ilandstiging på dei nærliggande Walkabout Rocks frå skipet «Wyatt Earp», som øyane vart kalla opp att etter av Australian Antarctic Names and Medals Committee (ANCA).

## Sjå òg
* Antarktiske og subantarktiske øyar
Zavadovskiy Island

**Zavadovskiy Island** er ei isdekt øy i West isbrem nær Antarktis. Ho ligg 19 km aust for Mikhaylov Island. Ho vart oppdaga av den sovjetiske ekspedisjonen i 1956 som namngav ho etter Ivan Zavadovskij, nestkommanderande på sluppen «Vostok» under Bellingshausenekspedisjonen i 1819-21.
Currituck Island

**Currituck Island** er ei øy i Antarktis med fleire mindre viker som ligg på nordvestsida av Edisto Channel i Highjump Archipelago. Ho vart kartlagd frå flyfoto teken av U.S. Navy Operation Highjump i februar 1947, og vart namngjeven av Advisory Committee on Antarctic Names i 1956 etter USS *Currituck*, eit hjelpefartøy for sjøfly og flaggskipet til den vestlege innsatsgruppa under U.S. Navy Operation Highjump, Task Force 68, 1946–47. På denne tida trudde ein at norddelen av øya var ein eigen detalj, som fekk namnet «Mohaupt Island», men ein sovjetisk ekspedisjon (1956–57) fann ut at dette var ein del av den større øya.

## Sjå òg
* Antarktiske og subantarktiske øyar

## Kjelder
David Island

**David Island** er ei isdekt øy som ligg utanfor Davis Peninsula i Shackleton isbrem. Ho har klippeframspring på nord- og austsida. Øya vart oppdaga i november 1912 av Western Base party under Australasian Antarctic Expedition (AAE) under Douglas Mawson, og vart namngjeven av han etter professor sir T.W. David Hunt, eit medlem av AAE rådgjevande komite.

## Sjå òg
* Antarktiske og subantarktiske øyar

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:David Island|David Island]]» frå ,  den 26. oktober 2012.* 
*** oppgav desse kjeldene:*
*
Thomas Island

**Thomas Island** er ei stor øy i Highjump Archipelago, som ligg nær midten av hovudgruppa av øyar utanfor nordsida av Bunger Hills. Ho vart kartlagd frå flyfoto teken av U.S. Navy Operation Highjump, 1946-47, og vart namngjeven av Advisory Committee on Antarctic Names (US-ACAN) etter løytnant Randolph G. Thomas i U.S. Navy, som var hydrograf i U.S. Navy Operation Windmill, 1947-48.

## Sjå òg
* Antarktiske og subantarktiske øyar
Mill Island

**Mill Island** er ei isdekt øy, som ligg 40 km nord for Bunger Hills. Mill Island vart oppdaga i februar 1936 av mannskapet på RSS «William Scoresby», og kalla opp etter Hugh Robert Mill.

## Sjå òg
* Composite Antarctic Gazetteer
* Antarktiske og subantarktiske øyar
* Antarktiske øyar sør for 60 °S
* SCAR
* kravområde i Antarktis

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Mill Island|Mill Island]]» frå ,  den 26. oktober 2012.*
Billingstad stasjon

**Billingstad stasjon** er ein jarnbanestasjon på Drammensbanen på Billingstad i Asker kommune. Stasjonen vart opna i 1919 som haldeplass, og har namn etter den tidlegare garden Billingstad, som òg har gjeve namn til stroket Billingstad som stasjonen ligg i. Haldeplassen fekk status som stasjon i 1921,og fekk ein skikkeleg stasjonsbygning då stasjonsbygningen på Skøyen stasjon i noverande Oslo vart flytta til staden i 1920 og bygd om for føremålet. Flyttinga vart gjort i samband at ein ny stasjonsbygning i mur vart sett opp på Skøyen; denne bygningen står der framleis.

Då Drammensbanen vart bygd om til dobbeltspor i 1950-åra, og banen då vart lagt i tunnel aust for stasjonen i staden for å gå i ein sløyfe i lia, vart den noverande såkalla høgstasjonen med ekspedisjonsbygning og plattform mellom dei to spora bygd, teikna av arkitekt Torolf Larsen ved NSBs arkitektkontor i 1958. Denne stasjonen fekk inngang under det eine sporet attmed ein vegundergang, og med både rampe og trapp opp til plattformnivået inne i stasjonsbygningen. Stasjonen ligg 41,2 meter over havet og 17,62 kilometer frå Oslo sentralstasjon. Den tidlegare stasjonsbygningen og eit sidespor for godsvogner er fjerna.

Stasjonen vart frå 1982 rekna som haldeplass, og berre lokaltog stoggar her.

Billingstad stasjon er altså mykje yngre enn Drammensbanen, som vart bygd i 1872. Ein pådrivar for å få til ein stasjon på Billingstad var Inga Falsen Gjerdrum (1863–1934), som er vorte heidra ved å få ein veg på sørsida av jarnbanelina kalla opp etter seg.

## Bakgrunnsstoff
*Jernbaneverkets opplysningar om Billingstad stasjon 
*Norsk Jernbaneklubbs internettside med fotografi frå tidlegare og noverande Billingstad stasjon
Skøyen stasjon

**Skøyen stasjon** er ein jarnbanestasjon for persontrafikk på Drammensbanen på Skøyen, vest i Oslo, opna i 1872 med namnet *Tyskestranden*. Frå 1876 til 1903 var namnet *Bygdø*, ettersom landevegen frå halvøya Bygdøy kom inn her. 

Stasjonen har stor trafikk og er bygd om fleire gongar, seinast i 1998, og har no fire spor og to plattformer med tilgang gjennom inngangar under spora og trapper og ramper opp. Stasjonsbygningen i mur som vart sett opp i 1915-1916 i samband med at Drammensbanen vart bygd om frå eitt spor til dobbeltspor på strekninga, er teke vare på og inkorporert i den noverande stasjonen. Denne bygningen, som erstatta den opphavlege stasjonsbygningen i tre i sveitserstil (som vart flytta til Billingstad stasjon og nytta som stasjonsbygning der), vart teikna av arkitekt Einar Gleditsch hjå NSBs arkitektkontor.  

Skøyen stasjon er endestasjonen i Oslo for fleire lokaltog på liner som kjem inn til byen over Oslo Sentralstasjon, og er knytt beinveges til store areal med oppstillingsspor både i stroket Skøyen – Bestum (fram til den nedlagde Bestun stasjon) og på Filipstad i Oslo.

## Bakgrunnsstoff

* Jernbaneverkets opplysningar om Skøyen stasjon
All In Your Head

**«All In Your Head»** er ein song av Lys Assia og New Jack.

## Die grosse Entscheidungsshow 2013
I 2012 vart songen vald ut til å delta i ei internettrøysting der ein kunne røyste han vidare til finalen i Die grosse Entscheidungsshow, den sveitsiske uttakinga til Eurovision Song Contest 2013 i Malmö i Sverige. Songen gjekk ikkje vidare til finalen og fekk heller ikkje representere Sveits i Eurovision Song Contest 2013.

Assia har tidlegare vunne Eurovision Song Contest 1956 og delteke i Eurovision Song Contest 1957 og 1958 for Sveits. Ho har òg delteke i den nasjonale finalen til Vest-Tyskland i 1956 og den nasjonale finalen til Sveits i 2012.

## Kjelder

----
* 
*
Odd Harrong

**Odd Harrong** () var ein norsk kunstnar og teikneserieteiknar. 

Harrong starta i 1937 studiar ved Statens håndverks- og kunstindustriskole i Oslo, etter å ha mottatt stipend frå AS Sydvaranger. Han studerte under mellom andre Finn Fåborg og Carl von Hanno, og fann snart sin teknikk i tresnittet. I 1939 debuterte Harrong med ei tresnittutstilling i Oslo Kunstforening, og vart same år medlem av Unge Kunstneres Samfunn.

Odd Harrong heldt ei rekke separatutstillingar med grafikk. Ein stor del av den grafiske produksjonen hans er knytt tematisk til samisk liv og kultur. Bilda syner gjerne kvardagssituasjonar, der folkedrakter, gammer, reindrift, hundehald og natur presenterer den tradisjonelle samiske kulturen.

I 1952 begynte Harrong å utgi fire forskjellige humoristiske teikneseriehefte, mellom dei Harrongs Cowboy Komikk. Seriane vart òg trykte i ulike aviser og magasin, og vart gjerne omtala som «Harrongkomikk». 

Harrong var òg kabaretartist og visesongar. Trass i at kapasitetar som Lalla Carlsen og Bokken Lasson ønskte han til Chat Noir, valde Harrong karrieren som kunstnar.

## Kjelde

* *Denne artikkelen bygger på «[[:nb:Odd Harrong|Odd Harrong]]» frå , den 28. oktober 2012.* 
 

## Bakgrunnsstoff
* Haroongs komikk
Sibirsnipe

**Sibirsnipe** (*Calidris tenuirostris*) er ein vadefugl i snipefamilien med hekketerritorium i nordaustre Sibir. Han er ein sterk trekkfugl, store mengder trekker til nordre og nordvestre kystområde av Australia, men andre trekker kortare, til Filippinane, sørlege Asia og Australasia. Nokre få trekkfuglar kan dukke opp så langt sør som på Stewart Island/Rakiura sør for Sørøya på New Zealand, og år om anna dukkar det opp streiffuglar i Vest-Europa.

## Kjelder

* BirdLife International (2012) Species factsheet: *[http://www.birdlife.org/datazone/speciesfactsheet.php?id=3040 Calidris tenuirostris] *. Henta frå http://www.birdlife.org den 27. oktober 2012.


## Bakgrunnsstoff
Langtåsnipe

**Langtåsnipe** (*Calidris subminuta*) er ein vadefugl i snipefamilien med hekkeutbreiing spreidd og tvers over nordlege Asia. Ho er ein sterk trekkfugl og overvintrar i Sør-Asia, Søraust-Asia og i Australasia. I Vest-Europa er ho ein svært sjeldan streiffugl.

## Kjelder

* BirdLife International (2012) Species factsheet: *[http://www.birdlife.org/datazone/speciesfactsheet.php?id=3048 Calidris subminuta] *. Henta frå http://www.birdlife.org den 27. oktober 2012.


## Bakgrunnsstoff
Pygmésnipe

**Pygmésnipe** (*Calidris minutilla*) er ein vadefugl i snipefamilien som hekkar på tundra og våtmarker i Nord-Amerika og trekker til området frå sørlege USA til nordlege Sør-Amerika utanom hekkesesongen.

## Kjelder

*BirdLife International (2012) Species factsheet: *[http://www.birdlife.org/datazone/speciesfactsheet.php?id=3049 Calidris minutilla]*. Henta frå http://www.birdlife.org den 27. oktober 2012.


## Bakgrunnsstoff
Bonapartesnipe

**Bonapartesnipe** (*Calidris fuscicollis*) er ein vadefugl i snipefamilien med hekketerritorium på tundra på arktiske øyar i Alaska og Canada. Bonapartesnipa er ein langdistansetrekkfugl som trekker til atlanterhavskysten av sørlege Sør-Amerika frå sørlegste Brasil til Eldlandet, dessutan på Falklandsøyane. Ho er ein sjaldan gjest i Europa.

## Kjelder

* BirdLife International (2012) Species factsheet: *[http://www.birdlife.org/datazone/speciesfactsheet.php?id=3050 Calidris fuscicollis]* . Henta frå http://www.birdlife.org den 27. oktober 2012.


## Bakgrunnsstoff
Gulbrystsnipe

**Gulbrystsnipe** (*Calidris bairdii*) er ein vadefugl i snipefamilien med hekketerritorium frå Tsjukotka i Sibir, over Alaska og nordlege Canada til vestlege Grønland. Denne snipa er ein langdistansetrekkfugl som overvintrar i sørlege Sør-Amerika, frå Peru, Chile til Argentina og Uruguay og litt inn i sørlegaste Brasil. Streiffuglar kan dukke opp i Europa.

## Kjelder

* BirdLife International (2012) Species factsheet: *[http://www.birdlife.org/datazone/speciesfactsheet.php?id=3051 Calidris bairdii] *. Henta frå http://www.birdlife.org den 27. oktober 2012.


## Bakgrunnsstoff
Alaskasnipe

**Alaskasnipe** (*Calidris melanotos*) er ein vadefugl i snipefamilien med eit særs vidt utbreiingsområde for hekking mellom Tajmyrhalvøya og nordre Alaska og Canada. Dette er flyttfuglar, dei fleste overvintrar i Sør-Amerika, men eit fåtal trekker til søraustre Australia, New Zealand, og ein sjeldan gong til Søraust-Asia, Ny-Guinea og Mikronesia.

## Kjelder

* BirdLife International (2012) Species factsheet: *[http://www.birdlife.org/datazone/speciesfactsheet.php?id=3052 Calidris melanotos] *. Henta frå http://www.birdlife.org den 27. oktober 2012.


## Bakgrunnsstoff
Klippesnipe

**Klippesnipe** (*Calidris ptilocnemis*) er ein vadefugl i snipefamilien med hekking i nordvestre Alaska og i Sibir på vestsida av Beringsundet. Overvintringsområdet er på stillehavskysten av Nord-Amerika, frå Aleutane til California.

## Kjelder

* BirdLife International (2012) Species factsheet: *[http://www.birdlife.org/datazone/speciesfactsheet.php?id=3055 Calidris ptilocnemis] *. Henta frå http://www.birdlife.org den 27. oktober 2012.

### Referansar

## Bakgrunnsstoff
Tundrasnipe

**Tundrasnipe** (*Calidris ferruginea*) er ein vadefugl i snipefamilien. Ho har hekketerritorium i Sibir, omtrent frå Bajdaratskajabukta i vest til Tsjukotka i aust. Utbreiingsområdet utenom hekketida er frå Afrika sør for Sahara til Sør-Asia og Australasia så langt sørvest som til New Zealand. Trekket til Afrika går dels over Europa, i hausttrekket ofte over Noreg. Somme overvintar òg i Sør-Europa.

## Kjelder

* BirdLife International (2012) Species factsheet: *[http://www.birdlife.org/datazone/speciesfactsheet.php?id=3057 Calidris ferruginea]*. Henta frå http://www.birdlife.org den 27. oktober 2012.


## Bakgrunnsstoff
Styltesnipe

**Styltesnipe** (*Calidris himantopus*) er ein vadefugl i snipefamilien som hekkar på tundra i Nord-Amerika. Styltesnipa er ein trekkfugl som overvintrar i området frå sørlege Nord-Amerika, Karibia og Sør-Amerika til og med Argentina. 

## Kjelder

* BirdLife International (2012) Species factsheet: *[http://www.birdlife.org/datazone/speciesfactsheet.php?id=3058 Calidris himantopus]*. Henta frå http://www.birdlife.org den 27. oktober 2012.


## Bakgrunnsstoff
## Bakgrunnsstoff
Franz Heinzer

**Franz Heinzer** () er ein sveitsisk tidlegare skirennar frå Schwyz som deltok i verdscupen i alpint i tida 1981-94. Han vart verdsmeister i utfor i 1991, same sesongen vann han utforcupen og super-G-cupen av verdscupen i alpint. Utforcupen vann han også i 1992 og 1993. Totalt gjekk han til topps i 17 verdscuprenn, 15 i utfor og to i den alpine kombinasjonen. Han vann fire sveitsiske meisterskap i utfor, og eitt i super-G.

## Aktiv
Heinzer debuterte i verdscupen i alpint i januar 1981, og vart nummer åtte i utforrennet i Kitzbühel i Austerrike. Knappe to månader seinare kleiv han opp på pallen, då han vart nummer tre i utfor i Aspen i USA. Under VM 1982 i Schladming deltok han i utfor og kom på fjerdeplass.

Straks før jul i 1982 tok Heinzer sin fyrste verdscupsiger, i Val-d'Isère vann han den alpine kombinasjonen framom landsmennene Peter Müller og Peter Lüscher. Nokså nøyaktig eitt år seinare var Heinzer tilbake i Val d'Isere, og på ei helg vann han både utforrennet og den alpine kombinasjonen. I utfor var han ein hundredel framom Todd Brooker frå USA og fem hundredelar framom Harti Weirather frå Austerrike, medan han sigra klart over landsmannen Pirmin Zurbriggen i kombinasjonen.

Heinzer fekk nye fjerdeplassar i VM-utfor både i 1985 og 1987. Både i 1987-sesongen og OL-sesongen 1988 kom han på tredjeplass i utforcupen av verdscupen i alpint. Under OL 1988 mislukkast han og noterte ein 15. plass som best. Sesongane 1989 og 1990 heldt han eit lågare nivå.

Frå 1991 var Heinzer sterkt tilbake, og var verdas beste utforrennar i tre år på rad, i 1991 vann han jamvel super-G-cupen av den alpine verdscupen. Hans største meisterskapstriumf kom under VM 1991 i Saalbach-Hinterglemm, då han vann utforrennet.

Under vinter-OL 1994 på Lillehammer deltok Heinzer i utfor. Han hekta skia i startporten og var ute av rennet. Ein månad seinare la han opp.

### Medaljar og besteplasseringar i internasjonale meisterskap
*1982: Nr 4 i utfor under VM i alpint i Schladming
*1985: Nr 4 i utfor under VM i alpint i Bormio
*1987: Nr 4 i utfor under VM i alpint i Crans-Montana
*1988: Nr  15 i super-G under vinter-OL i Calgary
*1989: Nr 11 i super-G under VM i alpint i Vail
*1991: Gullmedalje i utfor under VM i alpint i Saalbach-Hinterglemm
*1992: Nr  6 i utfor under vinter-OL i Albertville
*1993: Nr 10  i utfor under VM i alpint i Morioka

### Verdscupsigrar

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:de:Franz Heinzer|Franz Heinzer]]» frå ,  den 27. oktober 2012.*  
 

## Bakgrunnsstoff
*
Constantin Hansen

**Carl Christian Constantin Hansen** (), kjend som **Constantin Hansen**, var ein dansk kunstmålar og ein av personane i den danske gullalderen.

Hansen var ein del av gruppa med kunstnarar gjerne omtala som «C.W. Eckersbergs elevar».   

## Bakgrunn
Han var son av målaren Hans Hansen og kona Henriette, fødd Lie. Familien budde i Roma, men flytta snart til Wien. Der blei enkja etter Wolfgang Amadeus Mozart,  Constanze Mozart, fadder ved dåpen hans, og han blei kalla opp etter henne. Før han var blitt eitt år gammal flytta familien vidare til København, der han voks opp.

## Galleri

Fil:Et selskab af danske kunstnere i Rom.jpg|«Et selskab af danske kunstnere i Rom» frå 1837. Olje på lerret. Tilhøyrer Statens Museum for Kunst
Fil:CHansen_Hvilende_Model.jpg|«Hvilende Model» er eit sanseleg måleri og blei måla da Hansen var i Roma i 1839. Signert «Const. H. Rom 1839». Olje på lerret, 40x55 cm. Måleriet tilhøyrer Ny Carlsberg Glyptotek og var ei gåve frå 
Ny Carlsbergfondet i 1928.]]
Fil:Roman Forum (Hansen).jpg|«Parti af Forum Romanum med Concordia-Templet og Septimius Severus' Triumphbue, set fra Foden af Capitol» Signert Const. H. 1846. Olje på lerret. 67 x 84 cm
Fil:Grundlovgivende rigsforsamling - Constantin Hansen full.jpg|«Den Grundlovgivende Rigsforsamling» måla frå 1861 til 1865.
Olje på lerret, 338 × 500 cm Det Nationalhistoriske Museum på Frederiksborg Slot

## Referansar

## Litteratur
* Hanne Jönsson mfl.: *C.W. Eckersberg og hans elever - Udstilling i anledning af 200 året for kunstnerens fødsel 2. januar-10. april 1983*, udstillingskatalog fra Statens Museum for Kunst. ISBN 87-7551-021-9

## Bakgrunnsstoff
Shifty Adventures in Nookie Wood

***Shifty Adventures in Nookie Wood*** er eit studioalbum av den walisiske musikaren John Cale. Det kom ut 1. oktober 2012 i Europa og 2. oktober i Nord-Amerika på Double Six Records. Det vart gjeve ut for digital nedlasting, på tjukk vinyl og CD. Dei fleste songane vart spelte inn i studioet til Cale i Los Angeles. På ein song samarbeidde han med Danger Mouse. I september 2011 gav Cale ut EPen *[[Extra Playful]]*. Albumet var det første nye studioalbumet hans sidan *[[blackAcetate]]* i 2005.

## Innhald

## Medverkande
*John Cale − vokal, tangentinstrument, synth, gitar, bratsj, bassgitar
*Dustin Boyer − gitar, synth, korvokal
*Danger Mouse a.k.a. Brian Burton − jamsession på «I Wanna Talk 2 U»
*Michael Jerome Moore − trommer, perkusjon
*Joey Maramba − bass

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Shifty Adventures in Nookie Wood|Shifty Adventures in Nookie Wood]]» frå ,  den 27. oktober 2012.* 
*** oppgav desse kjeldene: <references />*
Antenna

**Antenna** er ei lita øy som ligg halvvegs mellom Nesøya og Aust-Ongul i Antarktis. På Aust-Ongul står ein forskingsstasjon oppretta av Japanese Antarctic Research Expedition (JARE) i Lützow-Holmbukta. Øya vart kartlagd frå landmålingar og flyfoto av JARE i 1957, og gjeve namnet «Antena-jima» (Antenna) av JARE hovudkvarter i 1972.

## Sjå òg
* Antarktiske og subantarktiske øyar

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Antenna Island|Antenna Island]]» frå ,  den 27. oktober 2012.* 
*** oppgav desse kjeldene:*
*
Japanese Antarctic Research Expedition

**Japanese Antarctic Research Expedition** (JARE) var ei rekkje japansk ekspedisjonar til Antarktis. Under ekspedisjonane vart det oppretta ei rekkje forskingsstasjonar. 

Den første ekspedisjonen oppretta Syowa Station i januar 1957 på Aust-Ongul i Luzow-Holmbukta i Dronning Maud Land. Dei utførte fleire flyturar over området og namngav fleire detaljar i terrenget her. Nokre av desse namna har sidan vorte omsette til norsk, men fleire av detaljane her har framleis japanske namn. 

Mizuho Station vart oppretta i juli 1970 inne på innlandsisen, kring 270 km søraust for Syowa. Denne stasjonen vart lukka i 1987. 

I desember 1984 vart Asuka Station oppretta på isdekket nord for Sør-Rondane. Dome Fuji Station vart oppretta i 1995. 

## Kjelder
*http://www.nipr.ac.jp/english/antarctic-expedition.html
Apollo Island

**Apollo Island** er ei lita isdekt øy kring 18&nbsp;nautiske mil aust-nordaust for Blåskimen nordvest i Fimbulisen i Dronning Maud Land. Øya ligg 10&nbsp;nautiske mil aust-nordaust for staden der dei tre første sørafrikanske SANAE-stasjonane låg. Namnet Apollo vart nytta første gong på eit sørafrikansk kart frå 1969.

## Sjå òg
* Antarktiske og subantarktiske øyar

## Kjelder
Bakewelløya

**Bakewelløya** er ei lita isdekt øy nær Prinsesse Astrid Kyst og aust for Lyddan Island i sørlege delen av Riiser-Larsenisen. Øya vart oppdaga 5. november 1967, under ein flytur over kysten av U.S. Navy skvadron VXE-6 i eit LC-130-fartøy, og vart kartlagd av US Geological Survey frå flyfoto tekne på den tida. Ho vart namngjeven av Advisory Committee on Antarctic Names etter William Lincoln Bakewell, den einaste amerikanaren på Ernest Shackleton sin ekspedisjon 1914–16 på «Endurance» i området. Bakewell representerte seg visstnok som kanadiar for å få lov til å vere med på ekspedisjonen. Det norske namnet på øya vart godkjent i 2004. 

## Sjå òg
* Antarktiske og subantarktiske øyar

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Bakewell Island|Bakewell Island]]» frå ,  den 27. oktober 2012.* 
*** oppgav desse kjeldene:*
*
Bentenøya

**Bentenøya** er ei lita øy som ligg 5&nbsp;nautiske mil vest for Ongulkalven i den austlege delen av Lützow-Holmbukta. Ho vart kartlagd frå landmålingar og frå flyfoto tekne under Japanese Antarctic Research Expedition, 1957–62, og kalla «Benten-shima» (Gudinne- eller Lagnadsøya).

## Sjå òg
* Antarktiske og subantarktiske øyar

## Kjelder
Carlo Janka

**Carlo Janka** () er ein sveitsisk skirennar frå Obersaxen i kantonen Graubünden.

## Aktiv
Janka debuterte i verdscupen i alpint i desember 2005, og tok sine fyrste poeng i desember 2006 med ein 20. plass i storslalåm i Alta Badia.

I utforrennet i Lake Louise i Canada 29. november 2008 suste Janka, frå startnummer 65, inn til ein overraskande andreplass. To veker seinare, 13. desember 2008, tok han steget heilt til topps i storslalåmrennet i Val-d’Isère og sikra seg dermed sin fyrste siger i verdscupen. Under alpin-VM i Val-d’Isère i februar 2009 vart han verdsmeister i storslalåm og fekk bronse i utfor. I 2008/09-sesongen vann han også pokalen som bestemann i den alpine kominasjonen av verdscupen.

Janka var i 2010-sesongen den beste skialpinisten i verda. Under vinter-OL i Vancouver vann han gull i storslalåm, kom på fjerdeplass i den alpine kombinasjonen, åttandeplass i super-G og på ellevteplass i utfor. Han vann verdscupen samanlagt og vart nummer to både i storslalåmcupen, utforcupen og kombinasjonscupen.

I 2011 vart han nummer tre i den totale verdscupen, bakom Ivica Kostelić frå Kroatia og sin eigen landsmann, Didier Cuche. Seks gongar kom han på pallen i verdscuprenn, hans einaste siger kom i storslalåm i Kranjska Gora i mars månad. 2012-sesongen vart heller mislukka for Janka, med ei einaste pallplassering.

### Medaljar og besteplasseringar i internasjonale meisterskap

### Verdscupsigrar

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:nb:Carlo Janka|Carlo Janka]]» frå ,  den 27. oktober 2012.*  
 

**Denne artikkelen bygger på «[[:de:Carlo Janka|Carlo Janka]]» frå ,  den 27. oktober 2012.*  
 

## Bakgrunnsstoff
*
Beat Feuz

**Beat Feuz** () er ein sveitsisk skirennar frå Schangnau i kantonen Bern. Han vart nummer to i verdscupen i alpint 2012.

## Aktiv
Feuz debuterte i verdscupen i desember 2006 i Reiteralm, utan å utmerke seg. Sesongane 2008 og 2009 gjekk han skadd. Hans beste plassering i verdscupen 2010 var ein 12. plass i den alpine kombinasjonen i Wengen.

Under sitt fyrste store meisterskap, alpin-VM 2011 i Garmisch-Partenkirchen, vart han nummer ni i utfor. Han fekk sitt gjennombrot som skirennar i utforløypa på Kvitfjell 11. mars 2011. Den dagen vann Feuz utforrennet med fem hundreddels margin til Erik Guay frå Canada. Dagen etter kom Feuz på tredjeplassen i den same løypa.

Gjennom heile 2012-sesongen var Feuz med i tetkampen om verdscuptroféet. Ved sesongslutt stod han med 1&nbsp;330 poeng, og kom dermed 25 poeng bak verdscupvinnaren Marcel Hirscher frå Austerrike, men var nesten 200 poeng føre tredjemann, nordmannen Aksel Lund Svindal. Feuz vann fire av verdscuprenna, og stod i alt 13 gongar på pallen.

### Verdscupsigrar

Delt med Klaus Kröll

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Beat Feuz|Beat Feuz]]» frå ,  den 27. oktober 2012.*  

## Bakgrunnsstoff
*
Blåskimen

**Blåskimen** er ei høg, isdekt øy, kring 8&nbsp;nautiske mil nord for Nydomen, der Jelbartisen møter Fimbulisen i Dronning Maud Land. Øya har ei høgd på kring 300 meter over isbremmen og er omgjeve av denne isen, utanom nordsida som grensar til sjøen. Øya vart grovt skissert av norske kartografar frå flytoto teken under Den norsk-britisk-svenske antarktiskekspedisjonen i 1951–52 og Den sjette norske antarktisekspedisjonen i 1958–59. Dei kalla øya Blåskimen og er no i området kalla Nydomen (Novyj Kopel). Den sovjetiske antarktisekspedisjonen kartla øya i 1961 og synte at øya er fråskild Nydomen.

## Sjå òg
* Antarktiske og subantarktiske øyar

## Kjelder

## Bakgrunnsstoff
* Glaciological settings and recent mass balance of the Blåskimen Island in Dronning Maud Land, Antarctica
Aust-Ongul

**Aust-Ongul** er ei øy i Antarktis som er 1,5&nbsp;km lang og som ligg like aust for den nordlege delen av Ongul ved austsida av innløpet til Lützow-Holmbukta. Øya vart opphavleg kartlagd som ein del av Ongul av norske kartografar som arbeidde frå flyfoto tekne under Lars Christensen-ekspedisjonen, 1936–37. Eit sund mellom denne øya og Ongul vart oppdaga i 1957 av Japanese Antarctic Research Expedition. Dei namngav denne øya etter plasseringa i høve til Ongul.

## Sjå òg
* Antarktiske og subantarktiske øyar

## Kjelder
Einstødingen

**Einstødingen** er ei einsam øy som ligg 10&nbsp;nautiske mil aust for Padda sør i Lützow-Holmbukta. Ho vart kartlagd av norske kartografar frå flyfoto tekne under Lars Christensen-ekspedisjonen, 1936–37, og fekk dette namnet på grunn av den isolerte plasseringa.

## Sjå òg
* Antarktiske og subantarktiske øyar

## Kjelder
Flatvær

**Flatvær** er ei gruppe småøyar, med Ongul som den største, som ligg ved austsida av innløpet til Lützow-Holmbukta, 4&nbsp;km frå kysten av Antarktis. Dei vart kartlagde av norske kartografar frå flyfoto tekne under Lars Christensen-ekspedisjonen, 1936–37.

## Kjelder
Fleinøya

**Fleinøya** er ei lita øy som ligg 0,4&nbsp;nautiske mil nord for Berrodden søraust i Lützow-Holmbukta. Norske kartografar arbeidde frå flyfoto tekne under Lars Christensen-ekspedisjonen, 1936–37, og kartla ho først som to øyar, der namnet Fleinøya berre vart nytta om den største. Japanese Antarctic Research Expedition, 1957–62, fann ut at det var snakk om berre ei øy og heldt det tidlegare namn for øya.

## Sjå òg
* Antarktiske og subantarktiske øyar

## Kjelder
Hiyoko-jima

**Hiyoko Jima** (tyder *Kyllingøya*) er ei øy som ligg 0,6&nbsp;nautiske mil sørvest for Nesøya|Nesøya nordaust i Lützow-Holmbukta i Antarktis. Ho er den austlegaste av tre småøyar som ligg 0,5&nbsp;nautiske mil nordvest for sundet mellom Ongul og Aust-Ongul. Øya vart kartlagd frå landmålingar og flyfoto teken under Japanese Antarctic Research Expedition, 1957–62, som gav ho namnet «Hiyoko-jima» (Kyllingøya) i 1972. Namnet er så langt ikkje godkjend av Norsk Polarinstitutt, som ikkje har gjeve øya norsk namn. 

## Sjå òg
* Antarktiske og subantarktiske øyar

## Kjelder
Skjelpadda

**Skjelpadda** er ei øy i Antarktis som ligg 4 nautiske mil (7&nbsp;km) aust for Ægehallneset, nær kysten av Dronning Maud Land. Ho vart kartlagd frå landmålingar og flyfoto tekne under Japanese Antarctic Research Expedition (JARE), 1957–62, og namngjeven Kameshima (Skjelpaddeøya) på grunn av forma hennar. Namnet er omsett til norsk og godkjent av Norsk Polarinstitutt.

## Sjå òg
* Antarktiske og subantarktiske øyar
Vandresegn

**Vandresegn** er nemninga på ei segn med meir eller mindre utruleg innhald av latterleg, sjokkerande eller skremmande art, og som ikkje er sann, eller i det minste ikkje heilt sann, men som gjev seg ut for å vere sanning.

Slike usanne segner har fått nemninga «vandresegner» av di dei vert spreidde frå person til person utan at det er klårt kven som er opphavet til dei, og dessutan uklårt eller usagt kvar og/eller når den skildra hendinga har gått føre seg. I moderne tid har sosiale media (Internett) vorte viktige kanalar for spreiinga av vandresegner. Vandresegner vert sett på av mange folkelivsgranskarar som vår tids form for det som var soger og folkeeventyr i farne tider, og soleis rekna som den moderne folkediktinga.

Ei vandresegn kan i mange høve ha stor likskap med det fenomenet som vert kalla ei *avisand*, ei oppdikta og helst litt sensasjonell nyhende som kjem på trykk i aviser av di redaksjonen trur det gjeld ei sann hending eller opplysning. Ei vandresegn kan soleis verte til ei avisand.  Både vandresegnene og avisendene kan gå verda rundt på stutt tid på grunn av det ofte særeigne eller sensasjonelle innhaldet i dei, og vert då ofte tilpassa lokale tilhøve på sin veg.

## Bakgrunnsstoff
*Dansk Folkemindesamling: Fra folkesagn til vandrehistorier.
*Den svenske folkelivsgranskaren (folkloristen) Bengt af Klintberg med nokre døme på moderne vandresegner

## Litteratur
* Ann Sylvi Larsen, Roald Larsen: *Hodeløse menn og ihjelfrosne haikere : Levende sagntradisjon fra Nord-Norge*. Eureka forlag, Høgskolen i Tromsø 2002 ISBN 8273890503 
* Jan Harold Brunvand: *The Vanishing Hitchhiker. American Urban Legends and Their Meanings*. W.W. Norton & Company, New York 1981.
* Jan Harold Brunvand: *The Choking Doberman and Other «New» Urban Legends*. W.W. Norton & Company, New York 1984.
* Reidar Th. Christiansen: *The Migratory Legends. A Proposed List of Types with a Systematic Catalogue of the Norwegian Variants*. FF Communications N:o 175 [Folklore Fellows' Communications], Helsinki 1958. 2. utgåve: Arno Press, New York 1977. ISBN 97-8040-5100-87-1.
* Eric Hobsbawn & Terence Ranger (eds): *The Invention of Tradition*. Cambridge University Press, Cambridge 1983. (paperback 1984). ISBN 0521-26985-7
* Bengt af Klintberg. *Råttan i pizzan. Folksägner i vår tid*. Norstedts, Stockholm 1986. Norsk utgåve: *Den stjålne svigermor*. J.W. Cappelens Forlag. Oslo 1987. ISBN 82-02-10932-9.
* Bengt af Klintberg: *Den stulna njuren. Sägner och rykten i vår tid*. Norstedt, Stockholm 1994. ISBN 91-1-949042-9. Billigutgåve som MånPocket, Stockholm 1996.
* Bengt af Klintberg: *Glitterspray och 99 andra klintbergare*. Stockholm 2005.
Skøyen

**Skøyen** er eit strok vest i Oslo kommune, i bydel Ullern, der det tidlegare låg fleire industriverksemder. No dominerer bustads- og kontorblokker stroket; alle industriverksemdene er lagde ned eller er flytta vekk.

Skøyen stasjon på Drammensbanen ligg her, og Norges Varemesse hadde utstillingshallen sin her (på Sjølyst) før verksemda vart flytta til Lillestrøm og hallen fjerna. Halvøya Bygdøy er knytt til fastlandet ved Skøyen, og motorvegen Europaveg 18 skjer seg gjennom området, innebygd med tak og veggar på ei stutt strekning. 

Namnet Skøyen skriv seg frå namnet på tidlegare gardar i området. Aust i Oslo ligg det òg gamle gardar med namnet Skøyen, så Skøyenåsen med Skøyenåsen T-banestasjon i bydel Østensjø har difor ikkje noko med dette stroket vest i byen å gjere.
Kaname-jima

**Kaname-jima** er ei lita, isolert øy som ligg kring 22 nautiske mil (41&nbsp;km) nordvest for Padda i Lützow-Holmbukta. Øya vart oppdaga av Japanese Antarctic Research Expedition (JARE) under helikopterturar frå Aust-Ongul 1969-70. Namnet «Kaname-jima» (Sjefsøya) vart gjeven av JARE i 1972. Namnet er ikkje godkjend av Norsk Polarinstitutt, som ikkje har gjeve øya norsk namn. 

## Sjå òg
* Antarktiske og subantarktiske øyar
Hjartøy

::*Sjå òg [[Hjartøya]] (fleirtyding)*

**Hjartøy** er ei øy som ligg 2&nbsp;nautiske mil vest for Skallen i den austlege delen av Lützow-Holmbukta i Antarktis. Ho vart kartlagd av norske kartografar frå flyfoto teken under Lars Christensen-ekspedisjonen, 1936–37, og fekk dette namnet fordi ho var forma som eit hjarte.

## Sjå òg
* Antarktiske og subantarktiske øyar

## Kjelder
Indrehovdeholmen

**Indrehovdeholmen** er ei øy som ligg 2,4&nbsp;km vest for Hovdeneset i den austlege delen av Lützow-Holmbukta i Antarktis. Ho vart kartlagd av norske kartografar frå flyfoto teken under Lars Christensen-ekspedisjonen, 1936–37, og namngjeven på grunn av plasseringa i høve til øyane langs Langhovde.

## Kjelder
Smuledomen

**Smuledomen** eller **Kupol Kroška** er den minste av to isdekte øyar som ligg nær kvarandre i Fimbulisen, langs kysten av Dronning Maud Land. Ho vart først kartlagd av Den sovjetiske antarktisekspedisjonen i 1961 og namngjeven av dei. Verken det russiske eller det norske namnet er godkjend av Norsk Polarinstitutt og ho har ikkje eit offisielt norsk namn. 

## Sjå òg
* Antarktiske og subantarktiske øyar
Kalvholmen

**Kalvholmen** er ei øy som ligg mellom Ongulkalven og Ongul i Lützow-Holmbukta. Ho vart kartlagd av norske kartografar frå flyfoto teken under Lars Christensen-ekspedisjonen, 1936-37. Ho vart kartlagd av Japanese Antarctic Research Expedition (JARE), 1957–62, og av dei gjeve namnet Kurumi-shima (Valnøttøya) etter forma hennar. Det norske namnet på øya er godkjend av Norsk Polarinstitutt etter eit forslag frå Hansen i 1946. 

## Sjå òg
* Antarktiske og subantarktiske øyar
Mame-jima

**Mame-jima** er ei lita øy som ligg 0,1 nautiske mil (0,2&nbsp;km) vest for Ongul aust i Lützow-Holmbukta. Ho vart kartlagd frå landmålingar og flyfoto teken under Japanese Antarctic Research Expedition (JARE), 1957–62, og namngjeven Mame-jima (Bønneøya).

## Sjå òg
* Antarktiske og subantarktiske øyar
Meholmen

**Meholmen** er ei lita øy som ligg halvvegs mellom Ongul og Utholmen in Lützow-Holmbukta. Ho vart kartlagd av norske kartografar frå flyfoto tekne under Lars Christensen-ekspedisjonen, 1936–37, og namngjeven av dei.

## Sjå òg
* Antarktiske og subantarktiske øyar

## Kjelder
Mianomo-jima

**Minamo-jima** er den største av fleire småøyar som ligg i den vesle vika mellom Skallen og Skallebreen, langs kysten av Dronning Maud Land. Ho vart kartlagd frå landmålingar og flyfoto tekne under Japanese Antarctic Research Expedition (JARE), 1957-62. Namnet vart gjeve av JARE i 1972.

## Sjå òg
* Antarktiske og subantarktiske øyar

## Kjelder
Tresteinane

**Tresteinane** er tre småøyar som ligg nær kvarandre 1 nautisk mil (1,9&nbsp;km) vest for Strandnebba heilt søraust i Lützow-Holmbukta. Ho vart kartlagd frå landmålingar og flyfoto teken under Japanese Antarctic Research Expedition (JARE), 1957–62, og av dei namngjevne Mitsudomoe-jima. Det norske namnet er ei omsetjing av det japanske namnet og vart godkjend i 2004. 

## Sjå òg
* Antarktiske og subantarktiske øyar
Nabbøya

**Nabbøya** er ei høg, lita og berr øy som ligg 1 nautisk mil (1,9&nbsp;km) vest for Hamnenabben aust i Lützow-Holmbukta. Ho vart kartlagd av norske kartografar frå flyfoto teken under Lars Christensen-ekspedisjonen, 1936–37.
Nadeždyhalvøya

**Nadeždyhalvøya** er ei berr halvøy som er 1 nautisk mil (1,9&nbsp;km) lang og som ligg like utanfor nordsida av Vassfjellet i Dronning Maud Land. Ho vart først fotografert frå lufta av Den tyske antarktisekspedisjonen, 1938-39. Ho vart kartlagd av Den sovjetiske antarktisekspedisjonen i 1961 som ei øy og gjeve namnet Ostrov Nadezjdyj (Håpøya). Sidan vart det oppdaga at ho er landfast og i røynda ei halvøy. Det norske namnet vart foreslått av Norsk Polarinstitutt i 1991. 

## Sjå òg
* Antarktiske og subantarktiske øyar
Mendori-jima

**Mendori-jima** er den nordlegaste i ei gruppe på tre småøyar som ligg 0,5 nautiske mil (0,9&nbsp;km) nordvest for sundet mellom Ongul og Aust-Ongul. Ho vart kartlagd frå landmålingar og flyfoto teken under Japanese Antarctic Research Expedition (JARE), 1957-62. Namnet «Mendori-jima» (Høneøya) vart gjeven av JARE i 1972 i samband med Ondori-jima (Haneøya), som ligg 0,2 nautiske mil (400&nbsp;m) lenger nord.

## Sjå òg
* Antarktiske og subantarktiske øyar
Nesøya i Dronning Maud Land

**Nesøya** er ei øy som ligg like utanfor nordenden av Aust-Ongul i austsida av innløpet til Lützow-Holmbukta. Ho vart kartlagd av norske kartografar frå flyfoto tekne under Lars Christensen-ekspedisjonen, 1936&ndash;37. 

## Sjå òg
* Antarktiske og subantarktiske øyar

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Nesøya (Antarctica)|Nesøya (Antarctica)]]» frå ,  den 27. oktober 2012.* 
*** oppgav desse kjeldene:*
*
Nøkkeløya

**Nøkkeløya** er den sørlegaste av Nøkkelholmane, som ligg utanfor vestsida av Skarvsnes aust i Lützow-Holmbukta. Ho vart kartlagd av norske kartografar frå flyfoto teken under Lars Christensen-ekspedisjonen, 1936–37.

## Sjå òg
* Antarktiske og subantarktiske øyar
Nydomen

**Nydomen** er den større og sørlege øya av to isdekte øyar mellom Jelbart- og Fimbulisen, ved kysten av Dronning Maud Land. Toppen av øya stig kring 250 meter over den kringliggande isbremmen. Øya vart delvis skissert av den norske antarktisekspedisjonen, 1956-60. Ho vart kartlagd av Den sovjetiske antarktisekspedisjonen i 1961 og namngjeven «Kupol Novyy». Norsk Polarinstitutt har ikkje godkjend noko namn for øya. 

## Sjå òg
* Antarktiske og subantarktiske øyar
Ondori-jima

**Ondori-jima** er ei lita øy som ligg 1 nautisk mil (1,9&nbsp;km) nord for Ongul og 0,8 nautiske mil (1,5&nbsp;km) vest for Nesøya i den nordaustlege delen av Lützow-Holmbukta. Ho vart kartlagd frå landmålingar og flyfoto teken under Japanese Antarctic Research Expedition (JARE), 1957-62. Namnet «Ondori-jima» (Haneøya) vart gjeven av JARE i 1972 i tilknyting til Mendori-jima (Høneøya). Namna er ikkje godkjende av Norsk Polarinstitutt.

## Sjå òg
* Antarktiske og subantarktiske øyar
Ongul i Antarktis

**Ongul** er ei øy som er den største øya i Flatvær som ligg like innanfor austsida av innløpet til Lützow-Holmbukta. Ho vart kartlagd av norske kartografar frå flyfoto teken under Lars Christensen-ekspedisjonen, 1936-37. Dei trudde at denne øya var landfast med Aust-Ongul og nytta namnet «Ongul» om begge to. I 1957 oppdaga Japanese Antarctic Research Expedition (JARE) at Aust-Ongul var ei eiga øy. Namnet «Ongul» vart då nytta om den største av dei to øyane. 

## Sjå òg
* Antarktiske og subantarktiske øyar
Ongulgalten

**Ongulgalten** er den nordlegaste av tre øyar som ligg 1,5&nbsp;km søraust for Teøyane, ved sørenden av Flatvær. Ho vart kartlagd av norske kartografar frå flyfoto teken under Lars Christensen-ekspedisjonen, 1936–37, og namngjeven i tilknyting med at ho låg nær Ongul.

## Sjå òg
* Antarktiske og subantarktiske øyar
Osøya

**Osøya** er ei øy midt i Osen, på nordkysten av Skarvsnes, på austsida av Lützow-Holmbukta. Ho vart kartlagd av norske kartografar frå flyfoto teken under Lars Christensen-ekspedisjonen, 1936–37, og namngjeven fordi ho låg i Osen.
Hjonøyane

**Hjonøyane** er to småøyar, ei av dei særs lita, som ligg like nord for Bjartodden på kysten av Dronning Maud Land. Dei vart kartlagde frå landmålingar og flyfoto tekne under Japanese Antarctic Research Expedition (JARE), 1957–62, og av dei namngjevne Oyako-shima. Det norske namnet er ei omsetjing av det japanske namnet og godkjend i av Norsk Polarinstitutt i 1973.

## Sjå òg
* Antarktiske og subantarktiske øyar

## Kjelder
Oyayubi-jima

**Oyayubi-jima** er ei smal, klipperik øy. Ho ligg like utanfor Langhovde, 2 nautiske mil (3,7&nbsp;km) sør for Langskallane, aust i Lützow-Holmbukta. Ho vart kartlagd frå landmålingar og flyfoto teken under Japanese Antarctic Research Expedition (JARE), 1957-62. Namnet «Oyayubi-jima» (Tommeløya) vart gjeven av JARE i 1972 i tilknyting til Oyayubi Misaki (Tommelneset), som er sørenden av denne øya. 

## Sjå òg
* Antarktiske og subantarktiske øyar
Padda i Antarktis

**Padda** er ei øy i Antarktis som ligg nær vestsida av innløpet til Havsbotn i Lützow-Holmbukta. Ho vart kartlagd av norske kartografar frå flyfoto teken under Lars Christensen-ekspedisjonen, 1936–37, og namngjeven på grunn av forma si. 

## Sjå òg
* Antarktiske og subantarktiske øyar
## Kjelder
Pollholmen

**Pollholmen** er ei øy, 200 meter utanfor austsida av Aust-Ongul, på austsida av innløpet til Lützow-Holmbukta. Ho vart kartlagd av norske kartografar frå flyfoto teken under Lars Christensen-ekspedisjonen, 1936–37, og namngjeven av dei, truleg på grunn av plasseringa ovanfor ei smal vik mellom Ongul og Aust-Ongul, som viste seg å vere eit sund som skilde dei to øyane. Kartografane trudde på den tida Ongul og Aust-Ongul var ei enkel øy.
Rumpa

**Rumpa** er ei øy aust i Lützow-Holmbukta, 5 nautiske mil (9&nbsp;km) nordvest for Hovdeneset. Ho vart kartlagd av norske kartografar frå flyfoto teken under Lars Christensen-ekspedisjonen, 1936–37. 

## Sjå òg
* Antarktiske og subantarktiske øyar
Sigaren

**Sigaren** er to øyar som ligg aust i Lützow-Holmbukta, 6&nbsp;km vest for Hovdeneset. Øyane vart kartlagde av norske kartografar frå flyfoto tekne under Lars Christensen-ekspedisjonen, 1936–37, og namngjevne etter forma si.

## Sjå òg
* Antarktiske og subantarktiske øyar
Teøyane

**Teøyane** er tre småøyar og fleire skjer som ligg nær kvarandre like sør for Ongul i Flatvær. Dei tre hovudøyane vart kartlagde som ei enkel øy av norske kartografar, frå flyfoto teken under Lars Christensen-ekspedisjonen i 1936-37, og namngjeven Teøya. Japanese Antarctic Research Expedition (JARE), 1957–62, oppdaga seinare at det var snakk om fleire gruppar, men heldt på namnet. 

## Sjå òg
* Antarktiske og subantarktiske øyar
Trillingøyane

**Trillingøyane** er tre øyar ved sørsida av Skarvsnes i Dronning Maud Land, som ligg i Trillingbukta aust i Lützow-Holmbukta. Dei vart kartlagde av norske kartografar frå flyfoto tekne under Lars Christensen-ekspedisjonen, 1936–37.

## Sjå òg
* Antarktiske og subantarktiske øyar

## Kjelder
Tsiolkovskiy Island

**Tsiolkovskiy Island** er ei isdekt øy i Fimbulisen i Dronning Maud Land. Toppen av øya stig kring 200 meter over sjølve isbremmen. Smuledomen ligg like sørvest og er noko mindre. Ho vart først kartlagd av Den sovjetiske antarktisekspedisjonen i 1961 og kalla opp etter K.E. Tsiolkovskij (1857–1935), ein russisk forskar og oppfinnar. 

## Sjå òg
* Antarktiske og subantarktiske øyar
Ungane

**Ungane** er ei øygruppe av tre småøyar som ligg 6&nbsp;km vest-nordvest for Hamnenabben aust i Lützow-Holmbukta.  Dei vart først kartlagde av norske kartografar frå flyfoto teken under Lars Christensen-ekspedisjonen, 1936–37.

## Sjå òg
* Antarktiske og subantarktiske øyar
Unneruskollen

**Unneruskollen** er ei isdekt øy som ligg nord for Halvfarryggen og mellom Ekströmisen og Jelbartisen, på kysten av Dronning Maud Land. Ho vart først kartlagd av Den norsk-britisk-svenske antarktisekspedisjonen (NBSAE) (1949-1952), leia av John Schjelderup Giæver, og namngjeven av den norske antarktisekspedisjonen, 1956-60,

## Sjå òg
* Antarktiske og subantarktiske øyar