open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Live at Watkins Glen

***Live at Watkins Glen*** er eit konsertalbum av The Band, gjeven ut i 1995 på Capitol Records. Det inneheld opptak frå rockefestivalen Summer Jam at Watkins Glen utanfor Watkins Glen i New York den 28. juli 1973 føre 600&nbsp;000 menneske. Orgelsoloen til Garth Hudson kalla «Too Wet to Work» og eit anna spor berre kalla «Jam» kom frå den eigentlege Watkins Glen-konserten, og et same gjer introduksjonen av bandet. Det sistnemnte sporet finst på boksen *[[Across The Great Divide]]* frå 1994, som ikkje lenger er å få tak i. I tillegg til desse to songane, er resten av spora faktisk studioopptak av The Band med lyden av publikum lagt oppå for skape inntrykk av dei vart innspelte ved the Watkins Glen. «Back to Memphis» og «Endless Highway» fnist òg som bonusspor på nyutgjevinga av *[[Moondog Matinee]]*, utan publikum. Resten av songane er tilgjengelege på 2001-utgåva av *[[Rock of Ages]]* som «tidlegare ikkje utgjevne» songar, bortsett frå «Don't Ya Tell Henry», som er erstatta med eit alternativt spor med Bob Dylan.

## Innhald

## Medverkande
*Rick Danko – bass, vokal
*Levon Helm – trommer, mandolin, vokal
*Garth Hudson – orgel, clavinet
*Richard Manuel – piano, trommer, clavinet, vokal
*Robbie Robertson – gitarar

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Live at Watkins Glen|Live at Watkins Glen]]» frå ,  den 25. januar 2011.* 
*** oppgav desse kjeldene:*
High on the Hog

***High on the Hog*** er det niande studioalbumet til det kanadisk-amerikanske rockebandet The Band og kom ut i 1996. Det er det andre studioalbumet deira med den seinare besetninga. Som føregangaren  *[[Jericho av The Band|Jericho]]* frå 1993, er det mange coverversjonar på albumet, og berre to originale songar. 

Av songar finn ein Bob Dylan sin «Forever Young» (ein song The Band opphavleg spelte på i lag med Bob Dylan), gjort som ei hyllest til Jerry Garcia frå Grateful Dead, Blondie Chaplin sin «Where I Should Always Be», ein song i same tradisjon som «Whispering Pines» frå The Band frå 1969, coverversjonar av Johnnie Johnson and The Kentucky Headhunters sin «Back to Memphis», med horn av Garth Hudson, samt «Ramble Jungle» med Champion Jack Dupree.

Den britiske og japanske versjonen av albumet hadde med eit anna spor, «Young Blood», som berre finst i USA på eit hyllestalbum til Doc Pomus.

## Innhald

## Medverkande
*Rick Danko – akustisk og elektrisk bass, akustisk gitar og vokal
*Levon Helm – trommer, bass, munnspel og vokal
*Garth Hudson – klaverinstrument, sopran-, alt-, tenor-, baryton- og bassaksofon, trekkspel, orgel og trompet
*Richard Manuel – piano og vokal på «She Knows»
*Jim Weider – gitarar og bass
*Randy Ciarlante – trommer, perkusjon og vokal
*Richard Bell – piano, klaverinstrument, klaverbass og horn
*Tom Malone – trombone, trompet og barytonsaksofon på «Stand Up», «Free Your Mind» og «Ramble Jungle»
*Ron Finck – tenorsaksofon og fløyte på «Stand Up», «Free Your Mind» og «Ramble Jungle»
*Howard Johnson – barytonsaksofon på «Stand Up» og «Free Your Mind» 
*Blondie Chaplin – akustisk gitar og vokal på «Crazy Mama» og «I Must Love You Too Much»
*Colin Linden – akustisk gitar på «Forever Young»
*Larry Packer – fiolin og bratsj på «She Knows»
*Frank Luther – kontrabass på «She Knows»
*Jason Myles – harpe-etterlikning og programmering på «She Knows»
*Champion Jack Dupree – vokal på «Ramble Jungle»
*Kenn Lending – gitar på «Ramble Jungle»
*Rob Leon – bass på «Ramble Jungle»
*Maud Hudson – korvokal på «I Must Love You Too Much»
*Marie Spinosa – korvokal på «I Must Love You Too Much»
*Ian Kimmett – korvokal på «I Must Love You Too Much»
*Blåsarar arrangerte av Garth Hudson, Richard Bell, Levon Helm, Aaron Hurwitz og Tom Malone

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:High on the Hog|High on the Hog]]» frå ,  den 16. september 2020.* 
*** oppgav desse kjeldene:*
Jubilation

***Jubilation*** er det tiande og siste studioalbumet til det kanadisk-amerikanske rockebandet The Band. Det vart spelt inn våren 1998 i heimestudioet til Levon Helm i Woodstock i New York og kom ut 15. september 1998. 

For første gong i den siste delen av karrieren deira var det fleire originale songar på albumet enn coverversjonar, i motsetnad til dei to førre albuma, *[[Jericho av The Band|Jericho]]* og *[[High on the Hog]]*. Av songar finn ein «Last Train to Memphis» med gjestegitar frå Eric Clapton, soloninstrumentalen til Garth Hudson «French Girls», Rick Danko sin «High Cotton» og hyllesta til Ronnie Hawkins, «White Cadillac».

På berre eitt spor, «If I Should Fail», spelar alle seks medlemmane samstundes. Helm og Danko manglar på eit spor kvar, gitarist Jim Weider manglar på to. Richard Bell er erstatta av produsent og lydteknikar Aaron Hurwitz på piano og klaverinstrument for det meste av albumet. Hudson og trommeslagar Randy Ciarlante spelar på alle songane. 

## Innhald

## Medverkande
### The Band
*Rick Danko – Akustisk, elektrisk & double-bass, Akustisk gitar, vokal.
*Levon Helm – trommer, perkusjon, munnspel, mandolin, vokal.
*Garth Hudson – klaverinstrument, orgel, trekkspel, piano, synthesizerar, vocoder, sopran-, alt- og tenorsaksofon, perkusjon.
*Randy Ciarlante – Trommer, perkusjon, vokal.
*Jim Weider – Gitarar, mandolin, dobro, vokal.
*Richard Bell – Klaverinstrument, orgel, piano, vokal.

### Andre musikarar
*Aaron Hurwitz – piano, orgel, trekkspel, korvokal.
*Tom Malone – Trombone, trompet, tenor & barytonsaksofon.
*Eric Clapton – Gitarar.
*John Hiatt – Høgstrengsgitar, vokal.
*Bobby Charles – Perkusjon, korvokal
*Marie Spinosa – Perkusjon, korvokal.
*Marty Grebb – Klaverinstrument, korvokal.
*Jim Eppard – Tenorgitar, mandolin.
*Mike Dunn – Bassgitar.
*Kevin Doherty – Korvokal.
*Amy Helm – Korvokal.
*Maud Hudson – Korvokal.

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Jubilation (album)|Jubilation (album)]]» frå ,  den 25. januar 2011.*
Motiv

**Motiv** (frå mellomalderlatin *motivus* 'drivande, set i rørsle'; i slekt med «mosjon» og «motivasjon») kan visa til:

* Motiv i bilde, noko som blir framstilt i biletkunst som fotografi eller måleri
* Motiv i litteratur, tanke, inntrykk eller oppleving som blir kunstnarisk skildra i tekst
* Motiv i lovar, grunngjeving og verkeområde for lovar slik dei er oppgjevne av lovgjevarar
* Motiv i musikk, den minste eininga i musikkverk med tyding for strukturen
* Motiv i psykologi, det same som motivering eller motivasjon

* *[[MOTIV]]*, medlemsblad for organisasjonen Juvente

## Kjelder

*«motiv» i Bokmåls- og Nynorskordboka
Simon Pedersson Lie

**Simon Pedersson Lie** () var ein norsk lærar, gardbrukar og stortingsmann frå Holum i Vest-Agder. Han var nærslekta med Søren Jaabæk og brørne hans.

Lie var fødd på Undal i Holum, faren var gardbrukar. Mora hans døydde då han var tre veker gammal og faren då han var seks år. Då han vart gammal nok, tok han over farsgarden og dreiv denne i lang tid. Samstundes var han lærar frå 1819 til 1864. Han var medlem av heradsstyret frå det vart oppretta i 1837 heilt fram til 1883, 1847-83 var han ordførar på få år nær. Elles var han forlikskommissær 1847-83, sparebankdirektør og amtsrevisor med meir.
 
Lie representerte Lister og Mandals amt på Stortinget 1851-54 og 1859-60. I 1851 var han medlem av kyrkjekomiteen, 1854 av vegkomiteen og Lagtinget. På ny medlem av Lagtinget 1859-60, samt av justiskomite nr 1.

Lie døydde på slekstsgarden i Holum i 1885.

## Kjelder
* Lindstøl, Tallak: *Stortinget og Statsraadet 1814-1914*. Kristiania, 1914
Jericho av The Band

***Jericho*** er det åttande studioalbumet til det kanadisk-amerikanske rockebandet The Band, og kom ut i 1993. Det var det første albumet deira etter at den originale besetninga vart oppløyst i 1976. 

Albumet kom heile 17 år etter «farvellkonserten» deira, og var den første utgjevinga for Rhino-etiketten Pyramid Records. Med på albumet var dei originale medlemmene Levon Helm (trommer/mandolin/gitar/vokal), Rick Danko (bass/gitar/vokal) og Garth Hudson (orgel/klavers/horn), og i tillegg Jim Weider (som hadde spelt gitar for bandet ei tid etter dei vart gjenforeint i 1983), Randy Ciarlante (som hadde kome inn på trommer i 1990) og Richard Bell (som vart med som keyboardist i 1991). Richard Manuel spelte den siste innspelinga si med The Band på «Country Boy». I tillegg til denne sekstetten spelar fjorten andre musikarar på albumet. Så mange musikarar vart vanleg for bandet på dei siste albuma deira. 

Utan Robbie Robertson som tekstforfattar, var gruppa avhengige av hjelp utanfor på fire originale songar. Av desse finn ein Bob Dylan, Bruce Springsteen, Muddy Waters, Willie Dixon og visesongaren Artie Traum.

Måleriet på plateomslaget er huset dei budde i i Saugerties i New York og som inspirerte musikken på debutalbumet *[[Music From Big Pink]]*. Det var òg her Bob Dylan og The Band spelte inn *[[The Basement Tapes]]*.

## Innhald

## Medverkande
### The Band
*Rick Danko: Bassgitar, gitarar, fele, trombone, klaverinstrument, vokal.
*Levon Helm: Trommer, perkusjon, mandolin, gitar, vokal.
*Garth Hudson: Orgel, klaverinstrument, trekkspel, elektrisk piano, saksofon, synthesizers, horn.
*Richard Manuel: Piano, klaverinstrument & vokal på «Country Boy».
*Randy Ciarlante: Trommer, perkusjon, korvokal.
*Rick Bell: Klaverinstrument, orgel, piano, trekkspel, korvokal.
*Jim Weider: Gitarar, korvokal.

### Gjestemusikarar
*John Simon: Elektrisk piano, horn, saksofon.
*Stan Szelest: Elektrisk piano på «Atlantic City» & «Blind Willie McTell».
*Champion Jack Dupree: Piano på «Blind Willie McTell».
*Vassar Clements: Fele på «The Caves Of Jericho» and «Stuff You Gotta Watch».
*Erie Brazilian: Mandolin på «Atlantic City».
*Rob Hyman: klaverinstrument på «Atlantic City».
*Steve Jordan: trommer på «Blues Stay Away From Me».
*Jules Shear: korvokal på «Too Soon Gone».
*Tommy Spurlock: Steelgitar på «The Caves Of Jericho».
*Artie Traum: Akustisk gitar på «Amazon (River Of Dreams)».
*Colin Linden: Korvokal på «Amazon (River Of Dreams)».
*Bobby Strickland: Tenor- og barytonsaksofon på «Remedy» og «Stuff You Gotta Watch».
*Dave Douglas: Trompet på «Remedy» og «Stuff You Gotta Watch».
*Rob Leon: Bassgitar på «Too Soon Gone», «Amazon» og «The Caves Of Jericho».

;Produksjon
*The Band - produsentar
*Aaron Professor Louie Hurwitz - produsent, lydteknikar
*John Simon - produsent
*Chris Andersen - lydteknikar
*Steve Churchyard - lydteknikar
*John Roper - lydteknikar

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Jericho (album)|Jericho (album)]]» frå ,  den 25. januar 2011.*
Motiv i musikk

**Motiv** i musikk er den minste klart artikulerte musikalske eininga (anten melodisk, rytmisk eller klangleg) med strukturdannande tyding i oppbygginga av ein komposisjon.

## Kjelder
Wilhelm Saxild

**Wilhelm Jens Gram Saxild** () var ein norsk lærar, postmeister og stortingsmann, fødd i Norderhov i Buskerud.

Saxild var son til ein prokurator. Han voks opp i Trondheim og etter faren døydde, hos ein morbror i Kolvereid. Han studerte geologi og tok bergeksamen i 1846. I 1849 vart han styrar av krutverket tilhøyrande Kongsberg sølvverk. Året etter vart han timelærar ved middel- og realskulen i Larvik, før han atter var tilbake på Kongsberg 1852-54 som aspirant ved sølvverket. Adjunkt ved Kongsberg middel- og realskule frå 1854, i tillegg forstandar for den elementære bergskulen frå 1867. År 1877 tilsett som postmeister i Risør.

Saxild var 1. representant frå Kongsberg på Stortinget 1859-60, han var sekretær i næringskomite nr 1. Han døydde i Kristiania i 1884, under eit mellombels opphald.

## Kjelder
* Lindstøl, Tallak: *Stortinget og Statsraadet 1814-1914*. Kristiania, 1914
Hans Jensen Blom

**Hans Jensen Blom** () var ein norsk prest og stortingsmann frå Skien. Jens Hansen Blom var far hans.

Blom vart student frå Skiens skole i 1829, og cand. theol. seks år seinare. Han var i 2½ år lærar ved Stavanger skole, personellkapellan i Skudenes 1843. År 1848 vart han sokneprest i Tysvær, 1854 i Kinn og 1862 i Melhus. Til sist sokneprest i Fåberg 1871.

Blom representerte Stavanger amt på Stortinget 1848-54 og Nordre Bergenhus amt 1859-64. I 1848 var han medlem av næringskomite nr 1. Sidan var han odelstingspresident samt formann i næringskomite nr 1 1851 og -54, visesekretær i Stortinget og medlem av trykkekomiteen 1851. Han var på ny odelstingspresident 1859-64 og formann i næringskomite nr 1 1859-63. Dessutan var han 1859-64 medlem av valkomiteen og på omframstortinget 1864 formann i komiteen om senkinga av Øyeren. Blom var i 1860 medlem av Stortinget sin deputasjon til kongekroninga i Trondheim.

Han var i 1850 medlem av ein kommisjon om vårsildfisket, og om nyreising av by i Sunnfjord/Nordfjord.

Blom døydde på Fåberg i 1875.

## Kjelde
* Lindstøl, Tallak: *Stortinget og Statsraadet 1814-1914*. Kristiania, 1914
Hans Jenssen Krog

**Hans Jenssen Krog** () var ein norsk prest og stortingsmann frå Stavanger. Amtmann Wilhelm Krog var far hans.

Krog vart student i 1826 og cand. theol. i 1832. Han vart så personellkapellan hos prosten i Stavanger og timelærar på latinskulen i byen. Deretter var han residerande kapellan i Norderhov frå 1841 til -50. Han tok i 1850 i Fana til i sitt einaste sokneprestembete, eit embete han styrte i 39 år. Også i lang tid, 1854-91, medlem av forlikskommisjonen i Fana.

Krog var 4. representant frå Søndre Bergenhus amt 1859-60, 1862-63 og på omframstortinget 1864. I 1859-60 var han medlem av gasje- og pensjonskomiteen, 1862-63 av protokollkomiteen.

## Kjelde
* Lindstøl, Tallak: *Stortinget og Statsraadet 1814-1914*. Kristiania, 1914
Jørres Hansen

**Jørres Schjelderup Hansen** () var ein norsk prest og stortingsmann frå Kongsvinger.

Hansen var son til ein forvaltar, fødd på Østmark ved Kongsvinger Han vart student i 1829 og cand. theol. i 1836. Frå 1840 var han sokneprest i Lebesby, deretter frå 1846 i Nesseby. Perioden 1849-67 var han sokneprest i Ibestad, deretter i Børsa fram til 1870.

Hansen var 4. representant frå Finmarkens amt på Stortinget 1857, omframstortinget 1858 og Stortinget 1859-60. Han var medlem av budsjettkomiteen.
 
Han døydde på Holm i Aker i desember 1870, same året som han tok avskjed frå prestegjerninga.

## Kjelder
* Lindstøl, Tallak: *Stortinget og Statsraadet 1814-1914*. Kristiania, 1914
Hans Wille

**Hans Wille** () var ein norsk prest og stortingsmann frå Våle i Vestfold. Jakob Wille var far hans.

Wille vart student i 1828 og cand. theol. i 1832. Dei neste åra var han lærar i Trondheim, frå 1837 residerande kapellan på Voss. Han var 1844-51 sokneprest i Flesberg, 1851-62 i Sandsvær og frå 1862 i Rygge, eit embete han styrte til han døydde.

Wille var 4. representant frå Buskeruds amt på Stortinget 1857-58. Han var i 1857 sekretær i gasje- og pensjonskomiteen.

Han døydde på prestegarden i Rygge i 1877.

## Kjelder
* Lindstøl, Tallak: *Stortinget og Statsraadet 1814-1914*. Kristiania, 1914
Kunstløp

**Kunstløp** er skeiseløp der anten individuelle utøvarar, eller kvinner og menn i par eller i grupper, utfører piruettar, hopp og andre øvingar på is, vanlegvis til musikk. Kunstløp er offisiell grein i vinterolympiadar, og det vert dessutan tilskipa verdsmeisterskap og andre internasjonale og nasjonale kunstløpkonkurransar. 

Kunstløp vert òg synt fram som rein underhaldning i form av ofte store og påkosta framsyningar der mange profesjonelle utøvarar tek del.

Til kunstløp vert det nytta særleg utforma kunstløpsskeiser der skeisestålet har ei avrunda form i framkant.
Fairport Convention av Fairport Convention

***Fairport Convention*** er debutalbumet til Fairport Convention. Bandet vart danna i 1967 med den originale besetninga Judy Dyble og Ian MacDonald (seinare kjend som Iain Matthews) (vokal), Richard Thompson og Simon Nicol (gitarar), Ashley «Tyger» Hutchings (bass) og Sean Frater, erstatta etter den første konserten av Martin Lamble (trommer). Med denne besetninga gjorde dei den første store konserten sin i London på ein av Brian Epstein sine søndagskonsertar i Saville Theatre.

Med rock sterkt påverka av dei to første albuma til Jefferson Airplane (i motsetnad til den tradisjonelle engelske folkrocken dei seinare skulle verte kjende for) inneheld debutalbumet songar av Emitt Rhodes, Bob Dylan, Joni Mitchell, Jim & Jean, og ei tilpassing av eit dikt av George Painter, samt nokre originale songar. 

Dette er den einaste Fairport Convention-plata med Judy Dyble. Ho vart erstatta i 1968 av Sandy Denny, men ho klarte å gjere seg merka den korte tida ho var i bandet, særleg sidan ho strikka oppvasklutar på scenen når ho ikkje faktisk song.

Albumet må ikkje forvekslast med *Fairport Convention* på A&M Records, som er den amerikanske utgjevinga av det andre britiske albumet deira, *[[What We Did On Our Holidays]]*. Det første albumet vart omsider gjeven ut i USA på Cotillion Records i 1970. 

## Innhald

## Medverkande
* Judy Dyble - solovokal, elektrisk og akustisk autoharpe, blokkfløyte, piano
* Ian MacDonald - solovokal, munnspel
* Richard Thompson - vokal, sologitar, mandolin
* Simon Nicol - vokal, elektrisk 12- og 6-strengs og akustiske gitarar
* Ashley Hutchings - bassgitar, krukke, kontrabass
* Martin Lamble - perkusjon, fiolin
med
*Claire Lowther - cello

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Fairport Convention (album)|Fairport Convention (album)]]» frå ,  den 25. januar 2011.* 
*** oppgav desse kjeldene:*
Autoharpe

**Autoharpe** er eit strengeinstrument. Instrumentet består av akkordknappar som vert trykt ned og dempar resten av strengane. Trass i namnet er ikkje instrumentet ei harpe i det heile, men ein siter. 

Det er eit enkelt instrument, men særs følsamt. Dersom instrumentet vert utsett for raske temperaturendringar kan det lett verte ustemd. 

Autoharpa fekk mykje å seie då instrumentet vart brukt som ein viktig del i countrygruppa The Carter Family.
Krukke som musikkinstrument

**Krukker** av glas, steingods eller andre material nytta som musikkinstrument er godt kjent frå mange musikkkulturar. Mest kjent er instrumentet frå USA, der såkalla jug bands var populære i Sørstatane på 1920-talet.

Lyden vert danna ved at utøvaren formar ein tone med leppene og brukar krukka som resonanskammer. Tonen blir danna med ein ansats som er lik den som blir brukt på messingblåseinstrument, dvs at leppene pressast saman slik at det oppstår ein summetone. Utøvaren rører ikkje krukkeåpningen med leppene, men held krukka eit par centimeter frå opninga. Kor hardt leppene blir pressa saman, avgjer tonehøgda. Ein driven krukkespelar kan oppnå eit tonespenn på to oktavar. Spesielle effektar kan ein oppnå ved at ein legger røyst på luftstrøymen, som ein gjer på didgeridoo. Nokre utøvarar brukar òg sirkelpust.

## USA
Jug bands hadde stordomstida si særleg i Kentucky og Tennessee på 1920-talet. Jugs fungerte som eit bassinstrument i rytmeseksjonen i bandet, men det var òg vanleg å leggje inn soloparti. Nokre orkester kunne ha fleire enn éin jugspelar.

Gallonkrukker av steingods var det som vart hyppigast brukt, men ein kjenner òg til at det vart spelt på glas- eller plastballongar, parafinkanner o.a. Ulike krukkestorleikar og ulike material fører til ulik lyd.

Det har òg vore freista med elektrisk forsterkning av lyden. T.d. brukte det psykedeliske bandet 13th Floor Elevators «el-jug» på 1960-talet.

Frå nyare tid kan Fritz Richmond (1939-2005) nemnast som ein anerkjend jugspelar.

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:nb:Krukke (musikkinstrument)|Krukke (musikkinstrument)]]» frå ,  den 25. januar 2011.*  
 

## Bakgrunnsstoff
*How to Prepare and Play a Jug
*The Roots Music Listening Room - lydeksmpler
Niels Koren

**Niels Koren** () var ein norsk prest og stortingsmann frå Ullensvang. Arnoldus Koren var far hans.

Koren vart student frå Bergens katedralskole i 1822 og cand. theol. i 1827. Frå 1832 var han personellkapellan i Kinsarvik, ti år seinare overtok han sokneprestembetet. Han styrte embetet til han døydde.

Koren representerte Søndre Bergenhus amt på Stortinget 1842-1858. Han var i 1842 sekretær i konstitusjonskomiteen, i 1845 formann i same og medlem av Lagtinget og av lovkomiteen. Visesekretær i Lagtinget 1848 og -51, medlem 1848 og sekretær 1851 og 1854 i konstitusjonskomiteen. Han var medlem av arbeidarkomiteen i 1851, sekretær 1854 og medlem 1857 av Lagtinget og konstistusjonskomiteen. Som medlem av Lagtinget 1845 var han med i riksretten 1845.

## Kjelder
* Lindstøl, Tallak: *Stortinget og Statsraadet 1814-1914*. Kristiania, 1914
What We Did on Our Holidays

***What We Did on Our Holidays*** er det andre albumet til bandet Fairport Convention og var det første med Sandy Denny, som med «ei uforgløymeleg, overjordisk stemme gav Fairport eit stort løft» i følgje kritikaren i Allmusic. Med dette albumet tok dei eit steg mot folkrockstilen dei vart kjende for, mellom anna med populære songar som «Fotheringay», og songen bandet tradisjonelt avsluttar konsertane sine med, «Meet on the Ledge».

## Historie
Etter at Judy Dyble forlet bandet, utførte bandet prøvespelingar for å finne ein erstattar og Sandy Denny var eit opplagt val. Simon Nicol har sagt «det var berre ein vinnar...ho stod ut som eit reint glas i ein kum full av skitten oppvask».

Albumet har av forfattaren Richie Unterberger vorte skildra som «ein nær perfekt balanse mellom nyskapande omarbeidingar av tradisjonelle folkesongar ... gode coverversjonar av andre folkrockartistar, nokre ganske ukjende ... og originale folkrocksongar av forskjellige bandmedlemmer.» Simon Nicol har sagt at dette albumet er favoritten hans.

Plateomslaget syner ei teikning av bandet som spelar, skildra på omslaget som «frå ei tavle angripen av Fairport Convention». På nytutgjevinga på Island Masters frå 1990 finn ein òg eit portrett av Sandy Denny.

I USA vart albumet gjeven ut av A&M Records (SP-4185) med akkurat dei same songane, men anna plateomslag. Plata vart òg kalla *Fairport Convention*.

## Mottaking

I ei melding i *[[The Village Voice]]* då albumet kom ut, skreiv den amerikanske kritikaren Robert Christgau at Fairport Convention var «den mest interessante, ukjende gruppa» han hadde høyrt på ei stund, og trekte fram deira variant av «Pentangle-aktige balladar» og Bob Dylan sin «I'll Keep It with Mine». Neal Casal, frå Ryan Adams and the Cardinals omtalte seinare *What We Did on Our Holidays* som eit av favorittalbuma.

## Innhald

## Medverkande
* Sandy Denny (som Alexandra Elene MacLean Denny) - Vokal, akustisk & 12-strengs akustisk gitar, orgel, piano, cembalo
* Iain Matthews - vokal, congatrommer
* Richard Thompson - elektrisk, akustisk & 12-strengs akustisk gitar, piano, trekkspel, vokal
* Ashley Hutchings -bass, korvokal
* Simon Nicol - elektrisk & akustisk gitarar, elektrisk autoharpe, elektrisk dulcimer, korvokal
* Martin Lamble - trommer, perkusjon, fiolin, tabla & fotsteg
med:
* Bruce Lacey & his Robots på «Mr. Lacey»
* Claire Lowther - Cello på «Book Song»
* Kingsley Abbott - Myntar på «The Lord Is In This Place...», korvokal på «Meet on the Ledge»
* Paul Ghosh, Andrew Horvitch & Marc Ellington - Korvokal på «Meet on the Ledge»
* Peter Ross - Munnspel på «Throwaway Street Puzzle»

### Produkskjon
*Innspelt i Sound Techniques, London og Olympic Studio nr. 1, London (bortsett frå «The Lord Is In This Place...» spelt inn i St. Peter's Church, Westbourne Grove, West London. Tilleggspor vart spelt inn i Morgel Studios
*Lydteknikar John Wood, Sound Techniques, London

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:What We Did on Our Holidays|What We Did on Our Holidays]]» frå ,  den 26. januar 2011.* 
*** oppgav desse kjeldene:*
Nottamun Town

**Nottamun Town** er ei engelsk folkevise, som kanskje går heilt attende til seint i mellomalderen. Ho er populær i Appalachane i USA.

## Teksten
Dei fleste versjonane av songen har denne teksten: 

*In Nottamun Town, not a soul to be seen*
*Not a soul would look up, not a soul would look down*
*Not a soul would look up, not a soul would look down*
*To show me the way to fair Nottamun Town*

*I bought me a horse twas called a grey mare*
*Grey mane and grey tail and green stripe on her back*
*Grey mane and grey tail and green stripe on her back*
*Weren't a hair upon her that was not coal black*

*She stood so still threw me to the dirt*
*She tore at my hide, she bruised my shirt*
*From saddle to stirrup I mounted again*
*And on my ten toes I rode over the plain*

*When I got there no one did I see*
*They all stood around me just looking at me*
*I called for a cup to drive gladness away*
*And stifle the dust for it rained the whole day*

*And the King and the Queen and the company more*
*Came a riding behind and a walking before*
*Come a stark naked drummer beating a drum*
*With his hands in his bosom came marching along*

*Sat down on a hard hot cold frozen stone*
*Ten thousand stood round me but I was alone*
*Took my hat in my hand to keep my head warm*
*Ten thousand was drowned that never was born*

## I Amerika
Songen vart oppdaga fleire stader gjennom Appalachane og sidan desse stadane ligg fråskilde frå kvarandre tyder det at songen vart ført til Amerika frå England. Songen er spelt inn av mellom andre Jean Ritchie.

Bob Dylan lånte melodien til «"Nottamun town» for hans «Masters of War» frå 1963 frå albumet *[[The Freewheelin' Bob Dylan]]*.

## Opphav
Songen er forholdsvis populær i English Midlands, særleg i Nottinghamshire, Leicestershire, sørlege Yorkshire og Northamptonshire, som støttar teorien om Nottamun i songen er ei omskriving av Nottingham.

Det er mange teoriar om tydinga av songen, men to vert generelt rekna som trulege: 

1. At han kjem frå Feast of Fools eller Mummers Play og deira absurde omvendte verd. 

2. At han syner til den engelske borgarkrigen. I denne krigen stilte Karl I av England opp den første armeen sin kring Nottingham og tittelen kan vere ei omskriving av bynamnet. 

Velkjende versjonar av songen er gjort av Fairport Convention og Bert Jansch.

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Nottamun Town|Nottamun Town]]» frå ,  den 26. januar 2011.* 
*** oppgav desse kjeldene:*
*Old Songs
Please Stay

«**Please Stay**» er ein dansepopsong skriven av den australske songaren Kylie Minogue saman med Richard Stannard, Julian Gallagher og John Themis til det sjuande albumet hennar, *[[Light Years]]* (2000).

## Utgjeving og listeplasseringar
Songen vart utgjeven som den fjerde singelen frå albumet vinteren 2000, og produsert av Richard Stannard og Julian Gallagher. Songen selde over 35.000 eksemplar i Australia, og fekk jamt over positive anmeldelser frå kritikarar. «Please Stay» hadde moderat suksess over heile verda.

I Australia nådde songen femtandeplassen på hitllista og vart sertifisert gull. Songen nådde nummer 69 i Nederland, men fall på nummer 77 i neste veke. Songen nådde nummer 47 på Sverigetopplistan og vart der i tre veker. Singlen nådde tiandeplassen på UK Singles Chart, men gjekk ikkje vidare og heldt på hitlistene i sju veker. Songen hadde ikkje like mykje suksess som dei to føregåande singelane.

## Komposisjon
«Please Stay» er ein dansepopsong i latin pop-stil. 

## Format og sporliste
Dei ulike formata av singelutgjevingar av «Please Stay» og spora på dei:

;CD-singel 1
#«Please Stay» – 4:08
#«Santa Baby» – 3:25
#«Good Life» – 4:07

;CD-singel 2
#«Please Stay» – 4:08
#«Please Stay» (7th District Club Flava Mix) – 6:33
#«Please Stay» (Hatiras Dreamy Dub) – 7:02
#«Please Stay» (Video)

;Europeisk CD 1
#«Please Stay» – 4:08
#«Santa Baby» – 3:25
#«Good Life» – 4:07
#«Please Stay» (Video)

;Europeisk CD 2
#«Please Stay» – 4:08
#«Santa Baby» – 3:25
#«Please Stay» (Video)

## Topplisteplasseringar

## Sertifisering

## Kjelder
**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Please Stay|Please Stay]]» frå  og «[[:nb:Please Stay|Please Stay]]» frå , den 25. januar 2011.*

## Bakgrunnsstoff
*''Please Stay'' på Allmusic
Meet on the Ledge

«**Meet on the Ledge**» var den andre singelen til Fairport Convention. Songen er henta frå albumet *[[What We Did on Our Holidays]]*. BBC Radio 2's Sold On Song TOP 100 songs stemde songen fram til 17. plass. Dei hadde spelt «Meet on the Ledge» under lanseringa av *From the Roundhouse* (eit kortliva fjernsynsprogram om undergrunnsmiljøet i London) i 1969. Songen ser ut til å omhandla eit møte med døden, kanskje eit tap av ein ven eller til og med ei kjensle av si eiga dødelegheit. Tittelen på songen kjem frå eit stort, lågthengande tre som Thompson, som barn, brukte å leike i og som han og venene kalla «The Ledge».

Songen vart den uoffisielle kjenningsmelodien til Fairport Convention. På konsertane deira, og særleg den årlege Cropredyfestival, vert songen ofte spelt som siste song og eit signal til fansen om at det ikkje kjem fleire songar etter denne. 

Thommpson var noko utrygg på sin eigen vokal på denne tida. I staden er det Sandy Denny og Ian Matthews som syng songen. Thompson spelte songen inn att for albumet *[[Small Town Romance]]* (eit bonusspor), men har ikkje spelt songen mykje i repertoaret sitt. Han var framleis i tenåra då han skreiv songen. Fairport Convention spelte inn songen på ny i 1987 for albumet *[[In Real Time: Live '87]]* og som singel for 20-årsjubileet til bandet. Då den siste utgjevinga kom ut sa bandmedlem Ric Sanders «Vi skal gje han ut kvart 20 år til han vert ein hit.» Andre artistar som har spelt songen er mellom andre Eleanor Shanley, Noel Murphy og Continental Drifters. Tittelen er nytta på eit samlealbum av Fairport Convention og ei bok om dei. 

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Meet on the Ledge|Meet on the Ledge]]» frå ,  den 26. januar 2011.* 
*** oppgav desse kjeldene:*
Kolgruve

Ei **kolgruve** er ei gruve der ein hentar ut steinkol, anten under eller over jorda.

I 2004 var verdsproduksjonen av kol på ca. 4,6 milliardar tonn steinkol, av dette hadde Kina ca. 40 prosent og USA ca. 20 prosent. Steinkol blir au foredla til koks, som blant anna blir bruka til framstilling av stål. Kol er ofte brukt i energiverk, i varmeanlegg eller direkte i heimen. Nye metodar og maskinar blir ofte bruka til å grava ut kol.

Kol ligg under jordoverflata og er danna av organisk materiale som døde dyr og planter, som har eksistert for millionar av år sidan. Det finst stadig store mengder av kol, som stadig er den mest viktige energikjelda i verda. Gasseksplosjonar og ras er ofte årsak til mange dødsulykker i minesjaktene. Særleg før i tida var dødsrisikoen stor. 

## Bakgrunnsstoff

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:da:Kulmine|Kulmine]]» frå ,  den 26. januar 2011.*
Percy's Song

«**Percy's Song**» er ein song skriven av Bob Dylan. Han vart spelt inn under innspelinga av det tredje albumet hans, *[[The Times They Are A-Changing]]* i 1963, men ikkje nytta. Han vart ikkje offisielt gjeven ut før i 1985 på samlealbumet *[[Biograph]]*. I merknadane for albumet tilskriv Dylan den «vakre melodien» til Paul Clayton " Han hadde spelt «The Wind and the Rain», ein variant av «The Twa Sisters».

Dylan skreiv songen frå forteljaren sitt synspunkt. Songen omhandlar ei bilulukke og ein mann dømd for uaktsamt drap og 99 år i Joliet fengsel. Forteljaren bed dommaren om å gjere om straffa til den dømde venen, fordi han meiner straffa er for streng. Dommen vert derimot ståande.

Joan Baez speler «Percy's Song» i filmen *[[Don't Look Back]]*.

Songen finst òg på *The Genuine Bootleg Series: the Third One Now*

## Andre versjonar
* Fairport Convention, *[[Unhalfbricking]]* (1969)
* Arlo Guthrie, *[[Washington County av Arlo Guthrie|Washington County]]* (1970)
* Dave Waite & Marianne Segal, *Paper Flowers* (1968)
* Michael Moore, *Jewels & Binoculars: the Songs of Bob Dylan*

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Percy&#39;s Song|Percy&#39;s Song]]» frå ,  den 26. januar 2011.* 
*** oppgav desse kjeldene:*

## Bakgrunnsstoff
* Teksten
Norske Talenter 2008

***Norske Talenter 2008*** var den fyrste sesongen av talentprogrammet *[[Norske Talenter]]*. Serien starta på TV 2 vinteren 2008. Vinnaren var Erlend Bratland.
Who Knows Where the Time Goes?

«**Who Knows Where the Time Goes?**» er ein song skriven av den engelske visesongaren Sandy Denny. Songen vart opphavleg spelt inn av Denny privat i 1967, og igjen med ho sjølv på gitar (og ein strykeseksjon) for *[[All Our Own Work]]* med Strawbs. Den mest kjende versjonen er sungen av Denny på Fairport Convention-albumet *[[Unhalfbricking]]* frå 1969. 

I 2007 vart *Unhalfbricking*-versjonen kåra til «den beste folkevisa gjennom tidene» av lyttarane på BBC Radio 2. Denne versjonen vart nytta som avslutningsmusikk i filmen *[[Don't Worry About Me]]* (2009).

## Struktur
Den langsame songen har tre vers som skildrar forskjellige observasjonar («Across the evening sky all the birds are leaving») og er i E-dur, men inneheld òg mange mollakkordar i den tonearten.

Etter å ha skildra dette skriv Denny så at for ho så er enkelte ting tidlause («Before the winter's fire, I will still be dreamin'; I have no thought of time») og i siste linja spør ho retorisk «Who knows where the time goes?» (Kven veit kvar tida dreg?).

## Andre versjonar
Av dei mange artistane som har gjort coverversjonar av denne songen finn ein mellom andre 10,000 Maniacs, Mary Black, Eva Cassidy, Judy Collins, Lonnie Donegan, Nanci Griffith, Susanna Hoffs, Deanna Kirk, Charlie Louvin, Cat Power, Eddi Reader, Julianne Regan (med Fairport Convention), Kate Rusby, Nina Simone, Matthew Sweet og Kate Wolf. 

Judy Collins-versjonen er tittelsporet på albumet hennar *[[Who Knows Where the Time Goes av Judy Collins|Who Knows Where the Time Goes]]* frå 1968, men ein tidlegare versjon vart gjeven ut som B-side til «Both Sides, Now» (1968). Begge desse kom ut før Fairport Convention-innspelinga.

Ein versjon av Nina Simone (frå konsertalbumet hennar *[[Black Gold]]* frå 1970) vert nytta i filmen *[[The Dancer Upstairs]]*, medan versjonen til Judy Collins kan høyrast i filmane *[[The Subject Was Roses]]* og *[[A Walk on the Moon]]*.

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Who Knows Where the Time Goes?|Who Knows Where the Time Goes?]]» frå ,  den 26. januar 2011.* 
*** oppgav desse kjeldene:*
Matty Groves

**«Matty Groves»** er ei engelsk folkevise, eit døme på det som på engelsk vert kalla *murder ballad*. Han skildrar eit møte mellom ein mann og ei gift kvinne som endar med at ektemannen til kvinna oppdagar dei og tek livet av dei. Dette er eit ganske vanleg tema innan denne sjangeren. Songen går minst attende til 1600-talet og er ein av Child Ballads samla inn av Francis James Child på 1800-talet. Han har òg andre namn, som «Little Musgrave and Lady Barnard». Ei svært populær og meir uskuldeg avleiing er songen «Shady Grove», truleg med opphav i oldtime-musikken frå Appalachane i det søraustlege USA. Han er spela inn av ei rekkje bluegrassband – som det fyrste av den sorten, Bill Monroe and The Blue Grass Boys – og, i The Andy Griffith Show, av The Dillards og Maggie Peterson. «Matty Groves» sjølv er og spela inn mange gongar; innan bluegrass m.a. av Doc Watson.

## Samandrag
Kona til ein adelsmann, Lord Arlen (andre namn er Lord Daniel, Arnold, Donald og Barnard), forfører Matty Groves (eller Little Musgrave), ein tenar for ektemannen, med seg til sengs. Lord Arlen får vite om utruskapen; i somme versjonar høyrer ein pasje dei og åtvarar Lord Arlen; lorden lover han løn om han fortel sanninga -- å gjere han til arving eller la han få gifte seg med eldstedottera -- og avrette han om han lyg. Adelsmannen kjem heim, der han overraskar paret til sengs. Han drep dei ikkje med ein gong for Matty bed om å få våpen. Lord Arlen drep Matty Groves i ein duell. Då kona avviser han med forakt og seier at ho heller vil ha elskaren, sjølv om ho må døy, stikk han ho i hjartet. Balladen kan slutte der, eller med at lorden døyr, anten ved sjølvmord eller ved avretting. 

Somme versjonar av balladen inneheld element av ein morgonsong, ei poetisk form der elskarane forlet kvarandre etter å ha vore natta i lag. 

### Innspelingar

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Matty Groves|Matty Groves]]» frå ,  den 26. januar 2011.* 
*** oppgav desse kjeldene:*

## Bakgrunnsstoff
* Teksten (F.J.Child)
* Teksten  (Fairport Convention)
*''Little Musgrave and Lady Barnard''
*''Mattie Groves'', ein variant
A Sailor's Life

«**A Sailor’s Life**» (Roud 273; Laws K12)  er ei engelsk folkevise som skildrar ei ung kvinne som prøver å finn kjærasten sin, ein sjømann. Til slutt får ho høyre at han har drukna og sørgjer over han.

## Historie
Songen vart trykt som skillingsvise på 1700-talet og samla inn av W. P. Merrick i 1899 frå Henry Hills frå Lodswroth i Sussex. Han vart publisert i *Penguin Book of English Folk Songs* og spelt inn i 1960 av A. L. Lloyd for albumet *A Selection from the Penguin Book of English Folk Songs*. Han vart så spelt inn av Judy Collins på albumet hennar *[[A Maid of Constant Sorrow]]* i 1961 og Martin Carthy for hans *Second Album* i 1966, då med fiolinisten Dave Swarbrick.

Det truleg frå ein av desse kjeldene at Sandy Denny lærte songen. Ho song songen som soloartist og tok han med seg til Fairport Convention, som med Dave Swarbrick på fiolin, vart gjeven ut på *[[Unhalfbricking]]* i 1969. Denne versjonen var over elleve minuttar lang. Dette var ei innspeling som markerte byrjinga på engelsk elektrisk folk som førte fram til det viktige albumet *[[Liege & Lief]]* seinare på året.

## Variantar
Ein har funne fleire variantar av songen:
*«Sailor Boy»  (Amerika)
*«Black, Black, Was The Color Of My True Love's Hair» (Amerika) 
*«The Lost Sailor» (Australia)
*«The Pinery Boy»
*«Willie the Bold Sailor Boy»
*«Sailor on the Deep Blue Sea» (Amerika)
*«Sweet William»
*«Willie Boy» (Amerika)

## Diskografi
*A. L. Lloyd, *A Selection from the Penguin Book of English Folk Songs* (Collector, 1960)
*Judy Collins, *[[A Maid of Constant Sorrow]]* (Electra, 1961). 
*Martin Carthy, *Second Album* (Fontana, 1966)
*Fairport Convention, *[[Unhalfbricking]]* (Island, 1969)
*Ashley Hutchings, *[[The Guv'nor]] vol 1,* (HTD, 1994)

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:A Sailor&#39;s Life|A Sailor&#39;s Life]]» frå ,  den 26. januar 2011.* 
*** oppgav desse kjeldene:*
*Ralph Vaughan Williams and A.L. Lloyd, *The Penguin Book of English Folk Songs* (Penguin Books, 1959).
Sir Patrick Spens

**«Sir Patrick Spens»** er ein av dei mest populære av Child Ballads (nr. 58), og er hovudsakleg av skotsk opphav.

## Historie
Soga i balladen minnar minnar om ei verkeleg hending: då den skotske dronning Margaret, jomfrua av Noreg vart ført over Nordsjøen i 1290 (sjølv om det finst spekulasjonar om det kan ha vore ei reise gjort av prinsessemora i 1281). Den sju år gamle prinsessa døydde under overfarten, men ikkje slik sir Patrick gjer i denne songen. Mange av skipa som vart sende for å hente ho er sagt å ha forlist. 

Opningslinjene syner til kongen som er spesifikt plassert i Dunfermline, der det historisk sett var ein kongebustad, Malcolm's Tower.

Namnet «Patrick Spens» finst ikkje i historia, og som mange heltar i slike balladar, er det truleg ikkje ein verkeleg person, sjølv om enkelte historikarar meiner han i røynda var sir Patrick Vans.

## Soga
Soga som vert fortalt i balladen har mange versjonar, men dei følgjer alle den same grunnsoga. Kongen av Skottland har kalla inn dei beste sjømennene i landet for å gjere eit ærend for kongen. Namnet «Sir Patrick Spens» vert nemnd av ein hoffmann, og kongen sender avstad eit brev. Sir Patrick, som seier takk til det ærefulle oppdraget, men vert forferda då han skjøner at han må dra til havs midt på vinteren, og skjøner at reisa gjerne kan bli hans siste. 

Versjonane går i litt forskjellige retningar etter dette. Somme indikerer at skipet kom ut for ein storm og sokk, og balladen endar her, medan mange fortel at sir Patrick kom seg trygt til Noreg. I Noreg kranglar dei norske herrane og skottane, som vert skulda for å vere ein økonomisk byrde for kongen. Sir Patrick vert fornærma og reiser avstad dagen etter. Nesten alle versjonane fortel om det dårlege teiknet ved at han ser «the new moon late yestreen, with the auld moon in her arms» («nymånen seint i går kveld, med den gamle månen i armane») og moderne vitskap syner til at tidvatnet er på det kraftigaste på denne tida. Vinterstormane tar knekken på den store sjømannen og sender han og dei skotske herrane til botn av havet. 

## Innspelingar
*Buffy Sainte Marie spelte inn songen på albumet hennar *Little Wheel Spin and Spin* i 1966.
*Ewan MacColl har spelt inn songen mange gonger. 
*Fairport Convention har med songen på albumet *[[Full House]]* i 1970, men det finst òg ein tidlegare versjon med Sandy Denny som finst som bonusspor på *[[Liege & Lief]]*.
*Nic Jones spelte inn songen i 1970 for *Ballads and Songs*.
*Jackie Leven på *Fairytales For Hard Men* i 1997
*Martin Carthy på *Signs of Life* i 1998.
*John Roberts på *Sea Fever*, i 2003. 
*June Tabor på *[[An Echo of Hooves]]* i 2003.
*Jim Malcolm spelte songen på *Live in Glenfarg* i 2004
*James Yorkston på *Hoopoe* i 2005
*Kris Drever på *Black Water* i 2006.
*Martin Simpson på *[[True Stories]]* i 2009.

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Sir Patrick Spens|Sir Patrick Spens]]» frå ,  den 26. januar 2011.* 
*** oppgav desse kjeldene:*

## Bakgrunnsstoff
Tumbleweed Connection

***Tumbleweed Connection*** er det tredje albumet til Elton John. Albumet vart gjeve ut i 1970 og var produsert av Gus Dudgeon. Det er eit konseptalbum basert på country/americana-tema. Alle songane er skrivne av Bernie Taupin og Elton John med unntak av «Love Song» av Lesley Duncan. Det vart spelt inn i Trident Studios i London i mars 1970 og kom ut i oktober 1970. Det nådde andreplassen på albumlista i Storbritannia og femteplass i USA. 

I 2003 vart det rangert på 463. plass på lista til *[[Rolling Stone]]* over dei 500 beste albuma gjennom tidene og i 2012 på 458. plassen på tilsvarande liste. Dee Murray og Nigel Olsson, som spelte på mange album med Elton John, er for første gong i lag på dette albumet som rytmeseksjonen på «Amoreena». Olsson hadde spelt på ein song på *[[Empty Sky]]* for John i 1969. 

I 1975 vart songen «Amoreena» nytta i opningssekvensen av filmen *[[Dog Day Afternoon]]*. 

Det vart ikkje gjeve ut singlar frå albumet, men ein av songane spelt inn under innspelinga av albumet, «Into The Old Man's Shoes», vart gjeven ut som B-sida til ein av versjonane av singelen «Your Song». Ein tidleg versjon av «Madman Across the Water» var med Mick Ronson på elektrisk gitar og vart spelt inn under innspelinga av dette albumet, men vart spelt inn på nytt for albumet *[[Madman Across the Water]]*. 

## Innhald

### Bonusspor (2008 Deluxe Edition)

## Medverkande

*Elton John – solovokal, piano (1, 3-6, 8, 9, 10), Hammondorgel (8), korvokal (10)
*Madeline Bell – korvokal (1, 4, 5)
*Paul Buckmaster – arrangement, dirigent, orkestrering
*Tony Burrows – korvokal (1, 5)
*Brian Dee – Hammondorgel (10)
*Ian Duck – munnspel (3, 4)
*Lesley Duncan – korvokal (1, 4, 5, 7), akustisk gitar (7)
*Mike Egan – akustisk gitar (10)
*Herbie Flowers – bassgitar (2, 3, 10)
*Kay Garner – korvokal (1, 4, 5)
*Dave Glover – bassgitar (1, 4, 5, 6)
*Tony Hazzard – korvokal (1, 5)
*Gordon Huntley – steelgitar (3)
*Tammi Hunt – korvokal (4)
*Karl Jenkins – obo (2)
*Robin Jones – conga (10), tamburin (10)
*Skaila Kanga – harpe (2)
*Chris Laurence – akustisk bass (2, 10)
*Barry Morgan – trommer (2, 3, 10)
*Dee Murray – korvokal (3, 6), bassgitar (8)
*Nigel Olsson – korvokal (3, 6), trommer (8)
*Roger Pope – trommer (1, 4, 5), perkusjon (1)
*Caleb Quaye – sologitar (1, 4, 8), akustisk gitar (1, 3, 5), elektrisk gitar (5)
*Dusty Springfield – korvokal (1, 5)
*Les Thatcher – akustisk gitar (2, 10), 12-strengsakustisk gitar (3)
*Johnny Van Derek – fiolin (3)
*Heather Wheatman – korvokal (4)
*Yvonne Wheatman – korvokal (4)

**Produksjon**

*Gus Dudgeon – plateprodusent
*Robin Geoffrey Cable – lydteknikar
*Gus Skinas – redigering
*Ricky Graham – digital overføring
*Greg Penny – kringlydmiks
*Bernie Taupin – tekstforfattar
*David Larkham – kunstnarisk leiar, design, fotografi
*Barry Wentzell – fotografi
*Ian Digby-Ovens – fotografi
*John Tobler – notat i plateomslaget

## Salslister

### Vekeslister

### Årslister

### Salstrofé

}

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Tumbleweed Connection|Tumbleweed Connection]]» frå ,  den 26. oktober 2011.* 
*** oppgav desse kjeldene:*

## Bakgrunnsstoff
*''Tumbleweed Connection'' på Allmusic
Miombohyliota

**Miombohyliota** (*Hyliota australis*) er ein liten insektetande sporvefugl som lever i Afrika sør for Sahara, frå Kongo og Kenya i nord til Sør-Afrika i sør. Det naturlege habitatet deira er i subtropiske til tropiske tørre savannar, krattskog og opne skogsområde.

Fuglen har ei lengd på ca. 11&nbsp;cm, mørk overside og lys brungul underside. Hannen har brunvart overside, hoa noko lysare brunleg overside. Dei har eit breitt kvitt vengeband på dekkfjørene. Stjerten er svakt v-forma.

## Kjelder

*
Usambarahyliota

**Usambarahyliota** (*Hyliota usambara*) er ein liten insektetande sporvefugl som lever i små defragmenterte område i Usambara, nordaustre Tanzania. Det naturlege habitatet deira er i subtropiske til tropiske fuktige låglandsskog og dels i vått høgland og plantasjar. Fuglen har ei lengd på ca. 10&nbsp;cm, han har mørk overside og brungul underside. Kjønna er like.

Verdas naturvernunion, IUCN, vurderer arten som sterkt trua grunna tap av habitat med liten og minkande bestand.

## Kjelder

* 

### Referansar
Glanshyliota

**Glanshyliota** (*Hyliota flavigaster*) er ein liten sporvefugl som lever i Afrika sør for Sahara, frå Mali og Sudan i nord til Sambia i sør. Det naturlege habitatet deira er i subtropiske til tropiske tørre savannar, krattskog og opne skogsområde. 

Fuglen har ei lengd på ca. 11 cm, hannen har iriserande blåsvart overside, hoa mørk grå overside med svakt blågrønt skin, begge har lys brungul underside. Dei har eit breitt kvitt vengeband på dekkfjørene. 

## Kjelder

* 
 

## Bakgrunnsstoff
* Videoar, bilete og lydopptak av glanshyliota hos Internet Bird Collection
Judy Dyble

**Judith Aileen Dyble**, betre kjend som Judy Dyble, () var ein prisvinnande britisk songar og låtskrivar som var mest kjend for å ha vore med på å starte Fairport Convention. Ho er ofte vorte omtalt som ein folkrock-artist, sjølv om ho faktisk aldri gjorde innspelingar innan denne sjangeren med bandet. Ho spelte òg i Trader Horne, og var ei kort stund med i starten av King Crimson. I tillegg arbeidde ho stundom på ei solokarriere og i 2009 gav ho ut det prisvinnande albumet *[[Talking with Strangers]]*.

## Biografi
Det første bandet hennar var Judy and The Folkmen, som eksisterte mellom 1964 og 1966. Ho vart så den første vokalisten i Fairport Convention frå 1967 til 1968. Albumet spelte inn debutalbumet med ho. Under konsertane seint på 1960-talet delte ho scene med namn som Jimi Hendrix og Pink Floyd med Syd Barrett. Ho er mellom anna kjend for å ha sete på scenen og strikka medan Hendrix og Richard Thompson spelte i lag. Dyble var òg gjest på The Incredible String Band-albumet *[[The Hangman's Beautiful Daughter]]* i 1968 og på G.F. Fitz-Gerald sitt *[[Mouseproof]]* i 1970.

Etter Fairport Convention, vart Dyble (i lag med den dåverande kjærasten Ian McDonald) med i det engelske popbandet Giles, Giles and Fripp ved å sette inn ei annonse i Melody Maker. Bandet, utan Dyble, utvikla seg etter kvart til det progressive rockebandet King Crimson.

Dyble starta seinare duetten Trader Horne, med tidlegare Them-medlem Jackie McAuley.

I 1973 forlet Dyble musikkindustrien for å arbeide med ektemannen DJen Simon Stable og seinare arbeidde ho som bibliotekar.

I 1981 under den årlege Fairport Convention-gjenforeininga dukka Dyble overraskande opp som gjesteartist. Ho dukka òg opp i 1982, og på 30- og 40-årsjubileet deira.

I 2003 byrja Dyble å skrive låtar og spele igjen og ho gav ut fleire album.

Judy Dyble har også samarbeidd med norske Sleepyard på dei to albuma *Black Sails* (2014) og *Winter Crickets* (2017).

## Diskografi

;Album

## Kjelder

* *Denne artikkelen bygger på «[[:en:Judy Dyble|Judy Dyble]]» frå ,  den 26. januar 2011.* 
** * oppgav desse kjeldene:*

 

## Bakgrunnsstoff
* Judy Dyble - Ooff
* Judy Dyble @ Myspace.com
* Intervju med Judy Dyble