open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Mønje

**Mønje** er ei kjemisk sambinding mellom bly og oksygen, med kjemisk formel Pb(IV)O2•2Pb(II)O. Det er eit raudt stoff som blir brukt til pigment i måling, særleg rustvernande måling til skip. Industrimønje til måling av skip og bommar kan òg vera sølvgrå. 

I mønje finst det bly med to ulike oksidasjonstal: +II og +IV, og formelen for mønje kan skrivast som Pb(IV)O2•2Pb(II)O. Denne samansetjinga er stadfesta av den krystallinske strukturen til stoffet, og av at mønje reagerer kjemisk som ei blanding av Pb(IV)O2 og 2Pb(II)O. T.d. er mønje oksiderande nok til å oksidera i svært sur væske Mn<sup>2+</sup>-ion til permanganat-ion, MnO4-.

Fram til mellomalderen blei mønje (*minium*) brukt i illuminerte bøker, og har gjeve namn til miniatyrmåleri, ein bilettype som først blei måla med mønje.

Mønje er svært giftig, som dei fleste blysamband. Difor har ein brukt stoffet som botnmåling på skip for å hindra alge- og rurvekst på kjølen. Dette har medført at mange hamnebasseng er ureina med tungmetallet bly, til dømes Oslo hamn, som har restar av botnstoff brukt ved m.a. Akers mekaniske verksted.

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:nb:Mønje|Mønje]]» frå ,  den 9. januar 2021.*
Blågulara

**Blågulara** (*Ara ararauna*) er ein stor søramerikansk papegøye med for det meste blå overside og sterk gul underside. Han er medlem av den store gruppa av neotropiske papegøyar kjent som araer. Habitatet er skog og savannar i tropisk del av Sør-Amerika. Blågularaer er populære som burfuglar på grunn av dei slåande, kontrastrike fargene, vokale evner, tilgjenge på marknaden og nær tilknyting til menneske.

## Skildring

Blågularaer kan nå ei kroppslengde på 81–86 centimeter inkludert halen og kan vege 0,9–1,4 kg, noko som gjer dei til ein av dei større familiemedlemmene. Dei er iaugefallande med lyse, vassblå oversida av hovud, nakke, rygg og hale. Panna er grønleg, gradvis over til blått mot oversida av hovudet. Det fjørlause andletet er kalkfarga med svarte tynne stripevise fjører framføre auga. Undersida har rik djup gul farge. Nebbet deira er svart, så vel som fjørene i strupeområdet. Føtene er gråfarga, bortsett frå svarte klør. Irisane er bleikt lysegule. Det finst ingen underartar av blågularaen og ein finn minimalt med variasjonar av utsjånaden.

Levealderen er frå 30 til 35 år i naturen, og dei når seksuell modenhet i alderen 3 til 6 år.

Utbreiingsområdet er todelt, eit samanhengande hovudområde er over regnskogen i Amazonas med randsoner og inkluderer vide territorium av Brasil, delar av landa Colombia, Peru, Venezuela, Ecuador, Bolivia, og det meste av Guyana, Surinam og Fransk Guyana. Eit mindre område ligg i nordvestlege Colombia og litt inn i Panama. Mellom 1999 og 2003 vart ville blågularaer omplasserte frå Guyana til Trinidad. Ein liten avlspopulasjon som stammar frå introduserte fuglar, finst i Puerto Rico.

Blågulara dannar livslange par. Dei hekkar nesten utelukkande i daude palmar, og dei fleste reir er i *Mauritia flexuosa*-palmar. Hoa legg vanlegvis to eller tre egg. Hoa rugar egga i omtrent 28 dagar. Ein av ungane i kullet er dominerande og får mesteparten av maten; dei andre omkjem i reiret. Ungen flyktar frå reiret omtrent 97 dagar etter klekking. Farga til hannfuglen signaliserer beredskap for hekking. Jo lysare og kraftigare fargar, jo større er sjansen for å finne ein make.

Blågulara er utrydda på Trinidad, var moglegvis tidlegare tilstades i vestlege Ecuador og i Paraguay, men han er framleis utbreidd og ganske vanleg i ein stor del av Sør-Amerika. Trenden for storleiken og utbreiinga av populasjonen er likevel minkande, i underkant av 30 % nedgang over 30 år. Arten er oppført som livskraftig (LC) av BirdLife International. Han er verna av konvensjonen om internasjonal handel med trua artar av vill fauna og flora, CITES, oppført i vedlegg II for avgrensing av handelen. 

## Galleri

Ara ararauna MHNT.ZOO.2010.11.148.34.jpg|Egg

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Blue-and-yellow macaw|Blue-and-yellow macaw]]» frå ,  den 9. januar 2021.*  
 
;Referansar 

## Bakgrunnsstoff
Time On Our Side

***Time On Our Side*** er det sjuande og siste studioalbumet til den engelske jazzrockgruppa Colosseum, gjeve ut i 2014.

Albumet kom ut elleve år etter det førre albumet, *[[Tomorrow's Blues]]* i 2003. Det var det første albumet deira med Barbara Thompson på saksofon. Ho tok over for Dick Heckstall-Smith, som døydde i 2004, og var kona til trommeslagarne og bandleiaren Jon Hiseman. 

## Innhald

## Medverkande

* Mark Clarke - bassgitar, vokal
* Jon Hiseman - trommer
* Dave Greenslade - Hammondorgel, klaverinstrument
* Clem Clempson - gitar, vokal, klaverinstrument
* Barbara Thompson - saksofon
* Chris Farlowe - vokal

;Gjesteartist
* Ana Gracey - vokal (spor 2)

; Teknisk
* Clem Clempson, Dave Greenslade, Jon Hiseman - produsent
* Ana Gracey - kunst, design

## Kjelder
*
Initial

**Initial** er ein bokstav som står først i eit ord, namn eller tekst. 
Ordet kjem frå latin *initialis*, som betyr «står i byrjinga». 

Ein slik bokstav er ofte ein majuskel, eller stor bokstav. I ein del dokument kan han også vera mykje større enn resten av tekst, og rikt pryda. Ein initial som er fargelagt eller forgylla i eit handskrift blir kalla illuminert.

Førstebokstavane i namnet til ein person blir kalla initialane hans. Ord sette saman av initialar frå ei rekkje ord blir kalla initialord eller bokstavord. Om bokstavane blir lesne saman som eit ord blir det kalla akronym. 

## Initialar i typografien
Innan typografi viser initial til ein litt større bokstav brukt i innleiinga til ein skriven eller trykt tekst. I den tidlegaste perioden av trykking ville ein typograf gjerne setja til side den nødvendige plassen til at ein målar eller ein teiknar kunne laga ein initial. Historiske initialar var ofte dekorerte med ornament eller motiv som kunne referera til teksten.

## Forbokstavar i namn
Initialar kan også visa til dei første bokstavane i eit namn. Personar kan omtalast med berre initialar, til dømes er John Fitzgerald Kennedy ofte blitt omtalt som berre «JFK».

Ein eller fleire initialar brukte som dekorativt merke og kjenneteikn blir ofte kalla monogram. Då kan initialane vera stilt saman med tal (dei norske kongane med H 7, O V eller 5 og H 5) og krone (særleg rangkronene til kongefamilien).

Bumerke består ofte av runeinitialar frå personnamn skrivne med runer, så som ei samanfletting av dei to første runebokstavane i eit fornamn.

Initialar er vanlege i norske personsegl, dels som underordna figurmotiv, dels som einaste figur. Initialane i segla er ofte forbokstavar i fornamn og i farsnamn, eventuelt i fast slektsnamn. Ved farsnamn er det ofte initialen til faren sitt fornamn og i tillegg også bokstaven **S** for endinga sønn/son/sen. Dei tre bokstavane står ofte over dei sentrale motiva til segla som kan vera bumerke, våpenskjold, allegoriske figurar og anna.

## Sjå òg
* Typografi – versal
* Manuskript – illuminasjon
* Forkorting
* Monogram

## Kjelder




----
**Delar av denne artikkelen bygger på «[[:nb:Initial|Initial]]» frå ,  den 9. januar 2021.*  

## Bakgrunnsstoff
Britisk jazz

**Britisk jazz** er ei musikkform som kom frå amerikansk jazz. Det nådde Storbritannia gjennom innspelingar og artistar som vitja landet då det var ein relativt ny sjanger, kort tid etter slutten av første verdskrigen. Britiske musikarar byrja å spele jazz i 1930-åra, og det spreidde om seg i 1940-åra, ofte i danseband. Frå seint i 1940-åra byrja  britisk «moderne jazz», sterkt inspirert av amerikansk dixieland-jazz og bebop, å vekse fram og var leia av musikarar som Kenny Ball, Chris Barber, John Keating, John Dankworth og Ronnie Scott, medan Ken Colyer, George Webb og Humphrey Lyttelton la vekt på trad jazz frå New Orleans. Frå 1960-åra byrja britisk jazz å utvikle meir individuelle særpreg og absorbere ei rekkje inspirasjonskjelder, som britisk blues, i tillegg til både europeisk musikk og verdsmusikk. Ei rekkje britiske musikarar vart internasjonalt kjende, sjølv om sjangeren i seg sjølv har hatt relativt liten interesse i Storbritannia i seg sjølv. 

## Bøker
*Ron Brown with Digby Fairweather (2005), *Nat Gonella: A Life in Jazz.* London: Northway. .
*Ian Carr (2008), *Music Outside: Contemporary Jazz in Britain.* 2nd ed. London: Northway. 
*John Chilton (2004), *Who's Who of British Jazz.* 2nd ed. London: Continuum. 
*Roger Cotterrell (ed.) (1976), *Jazz Now: The Jazz Centre Society Guide.* London: Quartet. 
*Roger Cotterrell,‘Postscript: Thirty Years On’, in Ian Carr, Music Outside: Contemporary Jazz in Britain, 2nd edn. London: Northway, 2008, 163-80.
*Digby Fairweather (2002), *Notes from a Jazz Life.* London: Northway. 
*Michael Garrick (2010), *Dusk Fire: Jazz in English Hands.* Earley: Springdale Publishing. 
*Jim Godbolt (2005), *A History of Jazz in Britain, 1919 – 50.* Revised edn. London: Northway. 
*Jim Godbolt (1989), *A History of Jazz in Britain, 1950 – 70.* London: Quartet. 
*Harry Gold (2000), *Gold, Doubloons and Pieces of Eight* London: Northway. 
*Coleridge Goode og Roger Cotterrell (2002), *Bass Lines: A Life in Jazz.* London: Northway. 
*Peter King (2011), *Flying High: A Jazz Life and Beyond.* London: Northway. 
*George McKay (2005), *[https://books.google.co.uk/books?id=1ocHLuESAToC&pg=PT313&dq=circular+breathing&hl=en&sa=X&ved=0CCwQ6AEwAmoVChMI5Ia1w6bRyAIVwdcaCh2liAWy#v=onepage&q=circular%20breathing&f=false Circular Breathing: The Cultural Politics of Jazz in Britain].* Durham NC: Duke University Press. 
*Catherine Parsonage (2005), *The Evolution of Jazz in Britain, 1880 - 1935.* Aldershot, Hampshire: Ashgate. 
*Alan Robertson (2011), *Joe Harriott: Fire in His Soul.* 2nd edn. London: Northway. 
*Ronnie Scott med Mike Hennessey (2013), *Some of My Best Friends are Blues.* 2nd edn. London: Northway. 
*Simon Spillett,*The Long Shadow of The Little Giant - The Life, Work and Legacy of Tubby Hayes.* Equinox Publishing. 
* Jason Toynbee et al., eds. 2014. ''Black British Jazz: Routes, Ownership and Performance'', Farnham: Ashgate. 

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:British jazz|British jazz]]» frå ,  den 9. januar 2021.* 
*** oppgav desse kjeldene:*
War Dance

***War Dance*** er det tredje og siste studioalbumet til det engelske jazzfusionbandet Colosseum II, utgjeve i november 1977 på MCA Records. Det var det andre albumet dei gav ut dette året. 

Alle spora er instrumentale, utanom «The Scorch» som er sungen av Gary Moore. 

Allmusic skreiv om albumet: «Sjølv om songane er teknisk imponerande og er ein interessant miks av jazz, hardrock og klassiske element, mislykkast ofte bandet i gjere dei forvrengde riffa meiningsfulle, og etterlet eit inntrykk av det viktigaste fortrinnet til songane er at dei er ekstremt vanskeleg å spele. Tittelsporet og «Major Keys» er unntak som er bygd kring enklare riff, som er utvikla gjennom songen, i staden for å gå tapt i den spansk-aktige trommestilen Hiseman likte så godt.»

## Innhald

## Medverkande
*Gary Moore - gitar, vokal (4)
*Don Airey - Fender Rhodes piano, flygel, Hammondorgel, Minimoog, ARP Odyssey, Solina String Ensemble, Clavinet, røyrbjøller
*John Mole - bass, piano
*Jon Hiseman - trommer, perkusjon, cymbalar, gong

;Teknisk
* Monty Babson - leiande produsent
* Jon Hiseman - produsent
* Martin Levan - produsent, lydteknikar
* Nigel Green - assisterande lydteknikar
* Geoff Halpin - design
* Paul Wakefield - fotograf

## Kjelder
*
Bread and Circuses av Colosseum

***Bread & Circuses*** er eit studioalbum av Colosseum gjeve ut i 1997. Det var det første studioalbumet deira på 27 år og det første etter sameininga deira i 1994. 

## Innhald

## Medverkande
*Chris Farlowe - solovokal (alle utanom 6)
*Dick Heckstall-Smith - saksofon
*Dave «Clem» Clempson - gitar, korvokal
*Dave Greenslade - synthesizer, piano, hammondorgel
*Mark Clarke - bass, korvokal, solovokal (6)
*Jon Hiseman - trommer, cymbal

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Bread and Circuses (album)|Bread and Circuses (album)]]» frå ,  den 8. januar 2021.* 
*** oppgav desse kjeldene:*
Europameisterskapen på skeiser 1951

**Europameisterskapen på skeiser 1951** vart avvikla på Bislett stadion i Oslo helga 27. og 28. januar 1951. Einast 16 utøvarar frå 5 land deltok i meisterskapen, av dei fire frå Noreg. Dei norske utøvarane var Hjalmar Andersen, Sverre Haugli, Henry Wahl og Roald Aas. Deltakarane elles kom frå Finland, Nederland, Storbritannia, Sverige.

Tittelforsvarar Hjalmar Andersen vart europameister, over 3,5 tidspoeng føre nederlendaren Wim van der Voort, norske Henry Wahl kom på tredjeplass. Om laurdagen vann Hjallis Andersen både 500 meter og 5000 m, sundagen sigra Wim van der Voort på 1500 m. I siste par på 10&nbsp;000 m fall Andersen etter vel 4000 m og øydela ei skeise. Fallet kom etter ein blitzlampe på indre bane vart utløyst og blenda løparen på veg inn i svingen. Andersen fekk høve til å gå eit nytt milløp, eit løp som enda med at han fekk bestetid på distansen.

## Skeise-EM 1951



Dato: 27./28. januar 1951

### 500 meter




### 5&nbsp;000 meter




### 1500 meter




### 10&nbsp;000 meter




## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:nl:Europees kampioenschap schaatsen 1951|Europees kampioenschap schaatsen 1951]]» frå ,  den 9. januar 2021.*  

*Arbeiderbladet 29. januar 1951
Europameisterskapen på skeiser 1952

**Europameisterskapen på skeiser 1952** vart avvikla i Östersund i Sverige helga 2. og 3. februar 1952. 26 utøvarar frå 8 land deltok i meisterskapen, av dei fire frå Noreg. Dei norske utøvarane var Hjalmar Andersen, Yngvar Karlsen, Ivar Martinsen og Roald Aas. Deltakarane elles kom frå Austerrike, Finland, Italia, Nederland, Storbritannia, Sverige, Ungarn.

Tittelforsvarar Hjalmar Andersen vart europameister, over 4 tidspoeng føre nederlendaren Kees Broekman. Hjallis Andersen var bestemann både på 5000 meter og 10000 m. Lassi Parkkinen gjekk fortast av alle på 500 m og Wim van der Voort stod for bestetida på 1500 m.

## Skeise-EM 1952



Dato: 2./3. februar 1952

### 500 meter




### 5000 meter




### 1500 meter




### 10000 meter




## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:nl:Europees kampioenschap schaatsen 1952|Europees kampioenschap schaatsen 1952]]» frå ,  den 9. januar 2021.*
Hatrið mun sigra

**«Hatrið mun sigra»** (norsk omsetjing 'hatet vil sigra') er ein islandsk song frå 2019 av performance-bandetHatari. Songen er skriven av dei tre bandmedlemmane Einar Hrafn Stefánsson, Klemens Nikulásson Hannigan og Matthías Tryggvi Haraldsson. Laurdag 2. mars 2019 vann songen *Söngvakeppnin 2019*, den islandske uttakinga til Eurovision Song Contest. Songen var det islandske bidraget i Eurovision Song Contest 2019 i Tel Aviv i Israel, der han kom på tiandeplass i finalen.

## Om songen
Bandet Hatari er kjend for sine samfunnskritiske performance-aktige liveframsyningar og BDSM-inspirerte scenekostyme. Hatari skildrar seg sjølve som ein «anti-kapitalistisk-, BDSM-, techno- og performancekunst-gruppe». Tittelen «Hatrið mun sigra» kan omsetjast til «Hatet vil sigra» på norsk. Bandet har uttalt at dei har som mål å avskaffa kapitalismen, og at den samfunnskritiske teksta er eit «ledd i denne planen».

Teksta tek òg opp framveksten av høgreradikalisme i Europa og falske nyhende på internett. Delar av teksta går som følgjer: «Hatrið mun sigra. Evrópa hrynja, vefur lyga. Rísið úr öskunni, sameinuð sem eitt» (*Hatet vil sigra*. *Europa kollapsar, nettet lyg. Stig opp frå oska, sameinte som eitt*).

### Eurovision Song Contest
I januar 2019 vart Island trekt til å deltake i semifinale 1 av Eurovision Song Contest. Semifinalen vart arrangert i Expo Tel Aviv i Israel tysdag 14. mai, og Island hadde startnummer 13. «Hatrið mun sigra» vart blant dei ti beste i semifinalen og kvalifiserte seg dimed til finalen laurdag 18. mai. I finalen kom songen på tiandeplass av 26 bidrag.

## Listeplasseringar

## Referansar


**Denne artikkelen bygger på «[[:nb:Hatrið mun sigra|Hatrið mun sigra]]» frå ,  den 10. januar 2021.*
Destiny Chukunyere

**Destiny Chukunyere** (), også kjend som berre **Destiny**, er ein maltesisk songar. I 2015 vann ho Junior Eurovision Song Contest for Malta med songen «Not My Soul». Ho deltok seinare i sesong 11 av *[[Britain's Got Talent]]*, men vart slått ut i semifinalerunden. I 2020 vann ho den andre sesongen av *[[X Factor Malta]]* og fekk dimed representere Malta i Eurovision Song Contest 2020 i Rotterdam i Nederland. 9. mars same år vart det kunngjort at ho skulle deltake med songen «All of My Love». 18. mars 2020 avlyste EBU tevlinga på grunn av koronaviruspandemien i Europa vinteren 2020. Ho skal i staden representere Malta i Eurovision Song Contest 2021.

## Bakgrunn
Destiny er fødd og oppvaksen i Birkirkara på Malta. Faren er ein tidlegare fotballspelar frå Nigeria, av igbofolket, medan mora er maltesisk. Ho har to yngre sysken, systera Melody og broren Isaiah.

Som barn deltok ho i fleire lokale songtevlingar på Malta og i Italia, og i 2015 representerte ho Malta i Junior Eurovision Song Contest. Chukunyere framførte songen «Not My Soul», skriven saman med Elton Zarb og Muxu. Chukunyere vann tevlinga med 185 poeng, og slo dimed den førre poengrekorden, sat av spanske María Isabel på Lillehammer i 2004. For sigeren vart ho og låtskrivarane same år heidra med den maltesiske fortenestemedaljen Midalja għall-Qadi tek-Repubblika.

I 2017 deltok ho i den ellevte sesongen av talenttevlinga *Britain's Got Talent*, der ho song «Think» av Aretha Franklin. Ho hausta ros frå dommarane Simon Cowell og Joseph Calleja. Ho kvalifiserte seg til semifinalerundane, men hamna til slutt på sjetteplass i sin semifinale og vart dimed slått ut av tevlinga.

I 2019 var Chukunyere støttevokalist for Michela Pace og songen «Chameleon» under Eurovision Song Contest 2019. Songen kvalifiserte seg til finalen der den hamna på 14. plass med 107 poeng. Året etter fekk ho sjølv moglegheita til å deltake i Eurovision Song Contest, etter å ha vunne andre sesong av *X Factor Malta*. Ho skulle ha delteke i den fyrste semifinalen tysdag 12. mai 2020 i Rotterdam med songen «All of My Love», men på grunn av koronavirusutbrotet i Europa vinteren 2020 så EBU seg nøydd til å avlyse tevlinga for å hindre spreiing av koronaviruset SARS-CoV-2 og den medfølgjande sjukdomen covid-19. Den maltesiske kringkastaren TVM vedtok at Destiny i staden skulle representere Malta i Eurovision Song Contest 2021.

## Referansar


**Denne artikkelen bygger på «[[:nb:Destiny Chukunyere|Destiny Chukunyere]]» frå ,  den 10. januar 2021.*
Kryssfiner

**Kryssfiner** er ein type konstruksjonsvirke som er laga ved at tynne lag av finer er limt lagvis saman. Til vanleg slik at fibrane i kvart lag ligg 90 grader på kvarandre. Oftast er det og med eit odde tal lag, slik at plata får best mogleg eigenskapar mot å slå seg. Dermed kjem også fibrane i dei ytste laga normalt til å ligge parallelt. Platene vert limde saman, oftast med eit fenol-formaldehydlim under stort trykk.  Dette gjer kryssfiner til eit slags komposittmateriale.

Ei vanleg grunngjeving for å bruke kryssfiner i staden for heiltre eller stavlimt heiltre, er evna til å motstå sprekking, krymping og vriding. Ofte er også kryssfiner sterkare enn heiltre.

## Bruk
Kryssfiner vert brukt i mange samanhengar der ein treng ei sterk plate som kan motstå sprekking, krymping og vriding. Kryssfiner kan og inngå som berande element som til dømes i ytterflata på ei flyveng. Kryssfiner kan framstillast med dobbelkrumme flater og vere heilt sjølvberande som i skroget på ein sculler. Kryssfiner har vore brukt i båt- og flyindustrien sidan andre verdskrigen. Eit kjent døme er det britiske bombeflyet De Havilland Mosquito som i all hovudsak var laga i tre.

## Sjå og
* Sponplate
* MDF

## Kjelder

* *Denne artikkelen bygger på «[[:no:Kryssfiner|Kryssfiner]]» frå , den 9. januar 2021*
### Fotnotar

## Bakgrunnsstoff
* APA – The Engineered Wood Association (formerly known as the American Plywood Association)
* Canadian Plywood Association – Plywood Manufacturing Process, Grades and Specifications, Engineering Design Values, Technical Literature, Mill Contact Info, Environmental Practices, International Certification, Hobby Ply-Plans 
* Sellers, Terry. 1985. *Plywood and Adhesive Technology.* New York: Dekker. ISBN 0-8247-7407-8
* Yahoo about Article On Plywood Grades
* Handbook of Finnish Plywood
Diskografien til Steely Dan

**Diskografien** til det amerikanske jazzrockbandet Steely Dan består av ni studioalbum, 21 singlar, eitt konsertalbum, ein konsert på DVD, sju samleplater i USA, ein plateboks og fleire andre. Bandet har selt meir enn 40 millionar album verda over. 

## Album
### Studioalbum

### Konsertalbum

### Samlealbum

## Singlar

## Hyllestalbum
*The Hoops McCann Band - *Plays the Music of Steely Dan* (1988)
*Ymse artistar - *No Static at All: An Instrumental Tribute to Steely Dan* (2000)
*Ymse artistar - *The Royal Dan - A Tribute to the Genius of Steely Dan* (2006)
*Ymse artistar - *Maestros of Cool: A Tribute to Steely Dan* (2006)

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Steely Dan discography|Steely Dan discography]]» frå ,  den 9. januar 2021.*
Senhit

**Senhit Zadik Zadik** (), også kjend som berre **Senhit** (tidlegare skrive som **Senit**), er ein italiensk songar. Ho representerte San Marino i Eurovision Song Contest 2011 i Düsseldorf i Tyskland. Ho hamna på 16.-plass av 19 bidrag i den fyrste semifinalen og kvalifiserte seg ikkje til finalen. Senhit skulle ha representert San Marino på nytt i 2020 i Rotterdam i Nederland med songen «Freaky!». 18. mars 2020 avlyste EBU tevlinga på grunn av koronaviruspandemien i Europa vinteren 2020. Ho skal i staden representere San Marino i Eurovision Song Contest 2021.

## Bakgrunn
Senhit er fødd og oppvaksen i Bologna i Italia av eritreiske foreldre. I slutten av tenåra drog ho utanlands til Sveits og Tyskland og spelte i musikalar som *Fame*, ''The Lion King'' og *Hair*.

I 2002 drog ho attende til Italia for å starte artistkarrieren sin. Ho slapp debutalbumet sitt, *Senit*, i 2006 og følgde opp med eit nytt album, *Un tesoro é necessariamente nascosto*, året etter. Blant singlane på albumet var «La mia cittá é cambiata», «La cosa giusta» og «La faccia che ho». I 2009 slapp Senhit sitt tredje album, det engelskspråklege albumet *So High*. Same år debuterte ho som tv-programleiar for *Urban Charts* på HIPHOPTV.

I 2011 representerte ho San Marino i Eurovision Song Contest, som vart arrangert i Düsseldorf. Ho deltok i den fyrste semifinalen tysdag 10. mai med songen «Stand By». Den gjekk ikkje vidare til finalen, etter å ha hamna på 16.-plass i semifinalen.

Same år slapp ho ein ny singel, «Through the Rain», og i april 2012 følgde ho opp med singelen «AOK». I 2014 var ho fast gjest i sundagsprogrammet *Domenica Live* på den italienske tv-en-kanalen Canale 5. Ho har òg opptredd på klubbar og småscener rundt i om Europa og USA.

I mars 2020 kunngjorde den sanmarinske kringkastaren San Marino RTV at Senhit skulle representere landet på nytt i Eurovision Song Contest 2020 i Rotterdam i Nederland. Ho skulle ha delteke med songen «Freaky!». På grunn av koronavirusutbrotet i Europa vinteren 2020 såg EBU seg nøydd til å avlyse tevlinga for å hindre spreiing av koronaviruset SARS-CoV-2 og den medfølgjande sjukdomen covid-19. Ho skal i staden representere San Marino i Eurovision Song Contest 2021.

## Referansar


**Denne artikkelen bygger på «[[:nb:Senhit|Senhit]]» frå ,  den 10. januar 2021.*
Kanelmotmot

**Kanelmotmot** (*Baryphthengus martii*) er ein stor medlem av motmotfamilien som lever i høgvaksen, våt skog i Mellom-Amerika sør til vestlege Ecuador samt i sørvestlege Amazonasbassenget.

## Skildring
Kanelmotmotar er rundt 45 centimeter i kroppslengd, kroppsmassen kan variere i området 146 til 208 gram.
Fjørdrakta er prega av kanelfarga hovud og underside, kraftig grønfarga med blåskjær på overside og overside av halen. Bakre gump og undergump er òg grøn. Dei har ei karakteristisk svart augemaske som eit framhald av det svarte, nedkurva nebbet. Ein liten svart flekk kan vere synleg midt på brystet. Den nordlege underarten har vanlegvis lange sentrale halefjører med form som korte rekkertar, nominatforma i Amasonas manglar rekkert-utsjånaden på fjørene. Kjønna er like, men hoer er litt mindre enn hannfuglar. 

Det finst to underartar med åtskilde leveområde. *Baryphthengus martii semirufus* lever frå austlege Honduras og sørover langs austsida av Mellom-Amerika over Panama til Colombia, vidare sør langs stillehavskysten av Colombia og Ecuador. *B. m. martii* lever aust for Andesfjella frå søraustre Colombia til nordre Bolivia og austover til Amasonas-sideelva Tapajós i Brasil. Kanelmotmotar føretrekker høgvaksen, primær, våt, eviggrøn tropisk regnskog, men kan òg finne seg til rette i meir open, gjenreist skog og plantasjar. 

Her lever dei einslege eller parvis av både smådyr inkludert virvellause dyr som insekt samt eit utval av frukt, bær og frø.

Storleiken på populasjonen er estimert til i mellom 5 og 50 millionar kjønnsmodne individ og er trudd å vere minkande. Arten er klassifisert som globalt livskraftig, LC.

## Kjelder
* Master, T. L. (2020). *Rufous Motmot (Baryphthengus martii)*, version 1.0. In Birds of the World (red. T. S. Schulenberg). Cornell Lab of Ornithology, Ithaca, NY, USA. https://doi.org/10.2173/bow.rufmot1.01
;Referansar 

## Bakgrunnsstoff
Amerikaslangehals

**Amerikaslangehals** (*Anhinga anhinga*) er ein fugl i gruppa slangehalsar. Han lever i den sørlege delen av Nord-Amerika, i Mellom-Amerika og i den nordlege delen av Sør-Amerika.

## Skildring
Amerikaslangehalsen er ca. 85 cm lang og har eit vingespenn på 117 cm. Han veg ca. 1 350 gram. Fuglen er svart, og likner derfor på ein skarv, men slangehalsane kan kjennast igjen på den lange halsen sin som har gjeve dei namnet «slangehals».

## Åtferd
Amerikaslangehalsen et fisk, som han dykkar etter. Han mangler gumpkjertel som kan produsera vassavstyøtande olje. Dette gjer at slangehalsen ikkje kan symja slik til dømes skarvar gjer, sidan fjørene trekk til seg vatn som gjer fuglen tyngre.

## Status
Amerikaslangehals er verna i USA etter Migratory Bird Treaty Act. Arten er rekna som livskraftig. Ein kjenner ikkje det nøyaktige talet på individ, men fuglane er utbreidde i det  km² store leveområdet sitt.

## Galleri

File:Anhingadrying.jpg|Hannfugl tørkar fjørene sine og varmar seg i Florida i USA.
File:Anhinga in tree.jpg|Fugl syner den slangeaktige halsen og skarpe nebbet sitt.
File:Anhinga in flight.jpg|I flukt i Sør-Carolina i USA.
File:Anhinga anhinga -Uarini, Amazonas, Brasil -juvenile-8.jpg|Juvenil i Uarini i Amazonas i Brasil.
File:Anhinga anhinga (juveniles).jpg|Juvenilar med kvit fjørdrakt.
File:Anhinga anhinga -near Lake Apopka, Florida, USA -female-8.jpg|Hofugl i Florida.


## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:nb:Amerikaslangehals|Amerikaslangehals]]» frå , og «[[:en:Anhinga|Anhinga]]» frå  den 10. januar 2021.*
Ludwig Reichenbach

**Heinrich Gottlieb Ludwig Reichenbach** () var ein tysk botanikar og ornitolog.

Ludwig Reichenbach var son av Johann Friedrich Jakob Reichenbach, som i 1818 gav ut den første gresk-tyske ordboka, og far til Heinrich Gustav Reichenbach, som også var botanikar og ein anerkjend spesialist på orkidear.

Frå 1810 studerte Reichenbach medisin og naturvitskap ved Universitetet i Leipzig. Han var praktiserande lege frå 1818, og i 1820 blei han utnemnd til direktør for Dresden naturhistoriske museum og professor ved Medisinsk-kirurgisk høgskole i Dresden. Der blei han til 1862. Han blei seinare grunnleggjaren av den botaniske hagen i Dresden (*Botanischer Garten der Technischen Universität Dresden*), og bidrog til grunnlegginga av Dresden dyrehage. Dei zoologiske samlingane til det naturhistoriske museet blei nesten heilt øydelagde av brann i 1849, men Reichenbach bidrog til å erstatta henne innan få år. Denne samlinga er grunnlaget for dei noverande samlingane til museet.

Reichenbach var ein produktiv forfatter og ein dyktig botanisk illustratør. Arbeida hans er del av verka *Iconographia Botanica Seu Plantae criticae* (1823–1832, 10 bind.) og *Handbuch der speciellen Ornithologie* (1851–1854). Ved sitering av dei botaniske namna han er opphav til bruker ein gjerne forkortinga Rchb.

Lundfiol *Viola reichenbachiana* Jordan ex Boreau har namn etter Reichenbach. Skjellryggsolfugl blir på engelsk kalla *Reichenbach's Sunbird*, og på latin *Anabathmis reichenbachii*. 

## Sjå òg
*Takson namngjevne av Heinrich Gottlieb Ludwig Reichenbach (kategori)

## Kjelder


**Denne artikkelen bygger på «[[:nb:Ludwig Reichenbach|Ludwig Reichenbach]]» frå ,  den 10. januar 2021.* 
*** oppgav desse kjeldene:* 
*** artikkel i *Nordisk familjebok*, 1915
Rekursivt akronym

**Rekursivt akronym** er eit akronym (initialord) der delar av akronymet viser til seg sjølv. Som regel nyttar det sjølve akronymet som første ord i frasen det er sett saman av. 

Omgrepet blei innført av Douglas Hofstadter i 1979 som *recursive acronym* i bok *[[Gödel, Escher, Bach|Gödel, Escher, Bach: An Eternal Golden Braid]]*, der han fann opp akronymet GOD med tydinga 'GOD Over Djinn' for å forklara uendelege seriar.

Rekursive akronym er ofte ein humoristisk definisjon av eit produkt eller eit føretak, og er i vid bruk i miljø for open kjeldekode.

## Døme
* GNU: **G**NU’s **N**ot **U**nix
* JACK: **J**ACK **A**udio **C**onnection **K**it
* LAME: **L**AME **A**in’t an **M**P3 **E**ncoder
* LiVES: **L**iVES **i**s a **V**ideo **E**diting **S**ystem
* VISA: **V**isa **I**nternational **S**ervice **A**ssociation
* Wine: **W**ine **I**s **N**ot an **E**mulator
* PHP: **P**HP **H**ypertext **P**reprocessor

## Sjå òg
* Rekursjon
* Drosteeffekten

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:nb:Rekursivt akronym|Rekursivt akronym]]» frå , og «[[:en:Recursive acronym|Recursive acronym]]» frå  den 9. januar 2021.*  
 
## Bakgrunnsstoff
* Hill, Emerald (5. november 2011): «Gamle ord og uttrykk», *Gamleord*
Vokalisten David Palmer

**David Palmer** er ein USA-amerikansk songar, låtskrivar og fotograf, mest kjend som tidlegare medlem av Steely Dan og som tekstforfattar på  Carole King-hitten  «Jazzman».

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:David Palmer (vocalist)|David Palmer (vocalist)]]» frå ,  den 10. januar 2021.* 
*** oppgav desse kjeldene:*

## Bakgrunnsstoff
* 
* 
*
Denny Dias

**Dennis Dias** () er ein amerikansk gitarist, mest kjend som tidlegare medlem av Steely Dan.

## Karriere
Dias arbeidde med sitt eige band i kjellaren sin i Hicksville i New York, då han sette inn ei annonse i *[[The Village Voice]]* sommaren 1970 etter ein klaverspelar og bassist. Donald Fagen og Walter Becker svarte på annonsen. Dei vart med i bandet hans og byrja raskt å spele eigne songar. Dias sparka resten av bandet og dei tre flytta til California, og fekk inn trommeslagaren Jim Hodder, gitaristen Jeff «Skunk» Baxter og songaren David Palmer før dei gjekk i studio for ABC/Dunhill Records som Steely Dan. Dias var fast medlem av bandet på *[[Can't Buy a Thrill]]* frå 1972 (med ein elektrisk sitarsolo på songen «Do It Again»), *[[Countdown to Ecstasy]]* frå 1973 og *[[Pretzel Logic]]* frå 1974. Etter turneen for *Pretzel Logic*, valde Becker og Fagen å løyse bandet opp og bruke studiomusikarar på framtidige album. Sjølv om Dias ikkje lenger var medlem av bandet, fortsette han å arbeide med dei som studiogitarist og var med på *[[Katy Lied]]* i 1975, *[[The Royal Scam]]* i 1976 og *[[Aja av Steely Dan|Aja]]* i 1977. I 1991 vart han medlem av Toto for sommarturneen deira. Han har òg arbeidd med Wayne Shorter, Wilfrido Vargas og Pete Christlieb. Somme av dei originale songane til Dis vart spelt inn i 1999 for albumet *Matter of Time*, med Lisa Jason (vokal) og Andy Bergsten (bass) i kjernen av bandet.

I 2012 spelte Dias med Spanky and Our Gang.  I 2014 spelte han med Denny Dias and Friends.

## Diskografi
**Med [[Steely Dan]]**
* *[[Can't Buy a Thrill]]* (ABC, 1972)
* *[[Countdown to Ecstasy]]* (ABC, 1973)
* *[[Pretzel Logic]]* (ABC, 1974)
* *[[Katy Lied]]* (ABC, 1975)
* *[[The Royal Scam]]* (ABC, 1976)
* *[[Aja av Steely Dan|Aja]]* (ABC, 1977)

**Med andre**

* Filmmusikken til *[[You've Got to Walk It Like You Talk It or You'll Lose That Beat]]* (1971) med Walter Becker og Donald Fagen, oppført som Denny Diaz
* David Garfield and Friends, *Tribute to Jeff* (Intercord, 1997)

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Denny Dias|Denny Dias]]» frå ,  den 10. januar 2021.* 
*** oppgav desse kjeldene:*

## Bakgrunnsstoff
*
*
Walter Becker

**Walter Carl Becker** () var ein USA-amerikansk musikar, låtskrivar og plateprodusent. Han var mest kjend for å ha vore med å skipe jazzrockbandet Steely Dan, der han spelte gitar, bass og var låtskrivar.

Becker møtte den framtidige låtskrivarpartnaren Donald Fagen då dei begge studerte ved Bard College. Etter ein kort periode med aktivitet i  New York City, flytta dei to til Los Angeles i 1971 og skipa kjernen av Steely Dan, som dei neste ti åra fekk stor suksess som eit kritikarrost band. Då gruppa vart oppløyst flytta Becker til Hawaii og vart mindre aktiv, og arbeidde stort sett som plateprodusent. I 1985 var han ei kort stund medlem av det engelske bandet China Crisis, og produserte og spelte synthesizer på albumet deira *[[Flaunt the Imperfection]]*.

Becker og Fagen starta opp att Steely Dan i 1993 og vart verande aktiv dei neste tjue åra. Dei spelte mellom anna inn *[[Two Against Nature]]* (2000), som vann fire Grammyprisar. Becker gav ut to soloalbum, *[[11 Tracks of Whack]]* (1994) og *[[Circus Money]]* (2008). Etter å ha kjempa mot spiserøyrskreft, døydde han 3. september 2017.

## Solodiskografi
### Som leiar
* *[[11 Tracks of Whack]]* (1994)
* *[[Circus Money]]* (2008)

### Som sidemann eller produsent
* 1969 *Alias Boona*, Terence Boylan
* 1974 *First Grade*, Thomas Jefferson Kaye
* 1985 *[[Flaunt the Imperfection]]*, China Crisis
* 1986 *[[Zazu av Rosie Vela|Zazu]]*, Rosie Vela
* 1987 *[[Light and Shade av Fra Lippo Lippi|Light and Shade]]*, Fra Lippo Lippi
* 1989 *[[Diary of a Hollow Horse]]*, China Crisis
* 1989 *[[Flying Cowboys]]*, Rickie Lee Jones
* 1993 *[[Kamakiriad]]*, Donald Fagen
* 1994 *Mose the Fireman*, John Beasley
* 2005 *All One*, Krishna Das
* 2005 *Tough on Crime*, Rebecca Pidgeon
* 2011 *Fra Lippo Lippi*, Fra Lippo Lippi

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Walter Becker|Walter Becker]]» frå ,  den 10. januar 2021.* 
*** oppgav desse kjeldene:*

## Bakgrunnsstoff
*
*
*
Jim Hodder

**Jim Hodder** () var ein USA-amerikansk trommeslagar, mest kjend som tidleg medlem av Steely Dan. Etter at han leia det Boston-baserte gruppa The Bead Game, flytta Hodder til Los Angeles for å bli med i den første besetninga av Steely Dan. Han var med på dei tre første albuma deira før han slutta i gruppa i 1974. Han arbeidde sidan som studiomusikar fram til han drukna i eit symjebasseng og døydde i 1990. 

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Jim Hodder|Jim Hodder]]» frå ,  den 10. januar 2021.* 
*** oppgav desse kjeldene:*

## Bakgrunnsstoff
*
*
Europameisterskapen på skeiser 1953

**Europameisterskapen på skeiser 1953** vart avvikla på Hamar stadion laurdag 31. januar og sundag 1. februar 1953. 21 utøvarar frå 7 land deltok i meisterskapen, av dei fire frå Noreg. Dei norske utøvarane var Sverre Haugli, Finn Hodt, Ivar Martinsen og Roald Aas. Deltakarane elles kom frå Austerrike, Finland, Nederland, Storbritannia, Sverige, Ungarn.

Kees Broekman frå Nederland vart europameister, landsmannen Wim van der Voort kom andreplass og norske Ivar Martinsen vart nummer tre. Broekman var bestemann både på 5&nbsp;000 meter og 10&nbsp;000 m, Finlands Toivo Salonen gjekk fortast av alle på 500 m og Wim van der Voort stod for bestetida på 1500 m.

## Skeise-EM 1953



Dato: 31. januar/1. februar 1953

### 500 meter




### 5000 meter




### 1500 meter




### 10000 meter




## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:nl:Europees kampioenschap schaatsen 1953|Europees kampioenschap schaatsen 1953]]» frå ,  den 10. januar 2021.*
Gary Katz

**Gary Katz** er ein USA-amerikansk plateprodusent, est kjend for arbeidet han gjorde på albuma til Steely Dan. Katz har òg vore produsert for mange andre artistar og arbeidd som talentspeidar. 

## Karriere
Katz arbeidde med The Mamas & the Papas, Steppenwolf og Three Dog Night, og fekk signert platekontrakt med artistar som Jim Croce, Chaka Khan, Rufus og Jimmy Buffett.

Katz er mest kjend som produsent på alle Steely Dan-albuma frå debutalbumet *[[Can't Buy a Thrill]]* i 1972 til *[[Gaucho av Steely Dan|Gaucho]]* i 1980. Han produserte òg *[[The Nightfly]]*, det første soloalbumet til Donald Fagen, i 1982.

Katz har òg produsert album for Diana Ross, 10cc, Joe Cocker, The Alarm, Laura Nyro, Rosie Vela, Thomas Jefferson Kaye, Eye to Eye, Love and Money og Marc Jordan. Han var prosjektmanager for det alternative metal-bandet Sevendust i 2005.

Han var ein av to folk ansvarleg for å gje kontrakt til Prince, Dire Straits, Christopher Cross og Rickie Lee Jones for Warner Bros. 

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Gary Katz|Gary Katz]]» frå ,  den 10. januar 2021.* 
*** oppgav desse kjeldene:*
Roger Nichols

**Roger Scott Nichols** () var ein amerikansk lydteknikar, produsent og oppfinnar.

Nichols er mest kjend for arbeidet sitt med gruppa Steely Dan og John Denver. Han var òg lydteknikar for ei rekkje andre artistar som Beach Boys, Stevie Wonder, Frank Zappa, Crosby, Stills & Nash, Al Di Meola, Rosanne Cash, Roy Orbison, Cass Elliot, Plácido Domingo, Gloria Estefan, Diana Ross, Bela Fleck & the Flecktones, Rickie Lee Jones, Kenny Loggins, Mark Knopfler, Eddie Murphy, Michael McDonald, James Taylor og Toots Thielemans, blant fleire. Nichols vann i alt åtte Grammyprisar for arbeidet sitt.

I 1978 fann Nichols opp ein digital samplingsmaskin kalla Wendel, som vart brukt til å skape somme av trommelydane på Steely Dan-albumet *[[Gaucho av Steely Dan|Gaucho]]*, mellom anna på songen «Hey Nineteen.» Denne teknologien er i dag vanleg. Han fann òg opp og produserte ei atomur av rubidium, gjeven ut under selskapet hans Digital Atomics. Føremålet var å gje ei nøyaktig tidtaking for å betre synkronisere digitalt opptakssystem i studio. 

I mai 2010 fekk Nichols diagnosen bukspyttkjertelkreft, som han døydde av 9. april 2011. 

## Grammyprisar
*1977 «Beste lydteknikk, ikkje-klassisk» Steely Dan *[[Aja av Steely Dan|Aja]]*
*1978 «Beste lydteknikk, ikkje-klassisk» Steely Dan *[[albumet FM|FM]]*
*1981 «Beste lydteknikk, ikkje-klassisk» Steely Dan ''Gaucho''
*1997 Produsent «beste barnealbum» John Denver ''All Aboard!''
*2000 «Best popvokalalbum» Steely Dan *[[Two Against Nature]]*
*2000 «Årets album» Steely Dan *Two Against Nature*
*2000 «Beste lydteknikk, ikkje-klassisk» Steely Dan *Two Against Nature*
*2012 Teknisk spesialpris

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Roger Nichols|Roger Nichols]]» frå ,  den 10. januar 2021.* 
*** oppgav desse kjeldene:*

## Bakgrunnsstoff
*Offisiell nettstad
*
Dallas av Steely Dan

«**Dallas**» er den første singelen til Steely Dan. Han vart sungen av trommeslagaren Jim Hodder. Songen kom ikkje ut på debutalbumet deira, *[[Can't Buy a Thrill]]*, men kom ut på den japanske samleplata *[[Steely Dan av Steely Dan|Steely Dan]]* i 1978. Songen vart spelt inn av Poco i 1975 på albumet deira *[[Head Over Heels av Poco|Head Over Heels]]*.

## Medverkande
*Donald Fagen – elektrisk piano, piano, korvokal
*Walter Becker – bassgitar
*Jeff Baxter – pedalsteelgitar, gitar
*Jim Hodder – trommer, perkusjon, solovokal
*David Palmer – korvokal
*Tim Moore – korvokal

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Dallas (Steely Dan song)|Dallas (Steely Dan song)]]» frå ,  den 10. januar 2021.* 
*** oppgav desse kjeldene:*
Do It Again av Steely Dan

«**Do It Again**» er ein song skriven av Walter Becker og Donald Fagen, og først framført av den amerikanske rockegruppa Steely Dan, som gav han ut som singel frå debutalbumet deira *[[Can't Buy a Thrill]]* i 1972. Singelversjonen er ein forkorta versjon av albumversjonen, der introen og avslutninga er korta ned og orgelsoloen er fjerna. 

Songen gjekk inn på ''Billboard'' Hot 100 den 18. november 1972, og nådde sjetteplasen i 1973, som vart den nest høgaste plasseringa Steely Dan klarte med ein singel.

## Struktur
«Do It Again» har ein elektrisk sitarsolo av Denny Dias. Soloen på «plastikkorgel» av Donald Fagen vart framført på ein Yamaha YC-30 med ein glidande tonekontroll.

## Medverkande
*Donald Fagen – Wurlitzer elektrisk piano, plastikkorgel (YC-30) og vokal
*Denny Dias – elektrisk sitar
*Jeff Baxter – gitar
*Walter Becker – bass
*Jim Hodder – trommer
*Victor Feldman – perkusjon

David Palmer fronta bandet på konsertane deira og song «Do It Again» då gruppa spelte på *[[The Midnight Special]]* i januar 1973. Donald Fagen song vokal på albumversjonen.

## Andre versjonar
* I 1980 gav Waylon Jennings ut ein versjon av songen på albumet sitt *[[Music Man av Waylon Jennings|Music Man]]*.
* I 1983 gav den italienske gruppa Club House ut «Do It Again Medley with Billie Jean,»  ei blanding/medley med Michael Jackson-songen «Billie Jean». Songen nådde 79. plassen i Australia. Han vart seinare framført av den amerikanske studiogruppa Slingshot.
* Den austerrikske songaren Falco spelte inn songen i 1988 på albumet hans *[[Wiener Blut av Falco|Wiener Blut]]*. His version was also released as a single.
* I 1997 gav Paul Hardcastle ut ein versjon på albumet *Cover to Cover*.
* I 2017 gav Lydia Lunch og Cypress Grove ut songen på albumet deira *Under the Covers*.

## Salslister

### Vekeslister

### Årslister

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Do It Again av Steely Dan|Do It Again av Steely Dan]]» frå ,  den 10. januar 2021.* 
*** oppgav desse kjeldene:*

## Bakgrunnsstoff
*
Bokstaveringsalfabet

Eit **bokstaveringsalfabet**, ofte misvisande omtala som eit **fonetisk alfabet**, er ein standardisert måte å bokstavere ord på. Mange språk har sitt eige bokstaveringsalfabet, som tidlegare stod oppslått i telefonkioskar eller telefonkatalogar.

Ved utvalet av ord for dei ulike bokstavane blir det lagt vekt på at dei skal vere så ulike dei andre orda i alfabetet som mogleg.

## Ulike bokstaveringsalfabet

### Nordiske og andre bokstaveringsalfabet

### Tyskspråklege bokstaveringsalfabet

Tabellen viser dei tyskspråklege bokstaveringsalfabeta i samanlikning med ICAO/NATO-alfabetet:

### Bokstaveringsalfabet for andre europeiske språk

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:de:Buchstabiertafel|Buchstabiertafel]]» frå ,  den 10. januar 2021.*
Skjeggslangehals

**Skjeggslangehals** (*Anhinga melanogaster*) er ein stor vassfugl i tropisk Sør-Asia og Søraust-Asia. Han har ein lang og slank hals med eit rett, spist nebb, og jaktar fisk med kroppen dels under vassoverflata. Han spiddar fisken under vatn, tar fisken opp til overflata, kastar og sjonglerer fisken før han svelgjer fisken med hovudet først. Det meste av kroppen ligg under vasskorpa ved symjing i overflata, og den lange slanke halsen er synleg over vatnet, noko som gjev namnet. Til liks med skarvar har slangehalsar fjør som trekk vatn, og skjeggslangehalsar blir ofte observerte på ein stein eller ei grein med vengene folda ut.

## Skildring

Skjeggslangehals er som alle andre slangehalsar ein skarvliknande art som har ein særs lang hals. Kroppslengda er om lag 90 centimeter og dei kan vege ca. 1,1 til 1,8 kilogram. 
Halsen har sterkt utvikla musklar med ein knekk i halsen ved 8. og 9. ryggvirvlar som gjer at han kan bøyast og raskt skyte framover med stor kraft for å spidde fisk under vatn. Nebbkanta av har små innoverpeikande piggar som held fisken fast. Nebbet er rettpeikande og 71–87 mm langt.

Hekkedrakta er dominert av brunt og djupt svart, men med innblanda kvite fjører i vengene. Halsen er brun med langt kvitt strupeområde og ei kvit linje langs kvar side av hovudet. Nebbet er gult. Utanfor hekketida er fjørdrakta mindre kontrastrik, ungfuglar har lysare, meir einsfarga hals og manglar dei kvite stripene bakover frå hovudet.

Utbreiingsområdet er frå vest Indusdalen i Pakistan, austover det meste av India og fastlandet av Søraust-Asia, Sri Lanka, Malaysia, Filippinane og Indonesia vest for Molukkane, men inkludert Sundaøyane og Sulawesi.
Habitatet er innsjøar og elver, i mindre grad ned mot tidevassdammar og estuar ved kystar. Hovudføda er fisk, men dei kan òg ta anna byttedyr i vatn. 

Skjeggslangehalsar er kolonihekkarar, gjerne saman med skarvar. Reiret er bygd av kvistar, ca. to meter over vatnet. Kullet er mest vanleg tre til fem egg  som blir ruga i rundt fire veker. Etter nye sju veker kan ungane flyge. Det tar minst to å før dei er kjønnsmodne, og levetida kan vere over ni år. 
Storleiken på populasjonen er estimert til 22&nbsp;000 individ og er minkande. Arten er klassifisert som globalt nær truga, NT.

;Til nytte for menneske
Dei lange skulderfjørene var ein gong populære  i hattedekorasjonar. 

I nokon delar av det nordaustlege India har slangehalsar i fangenskap blitt brukte av menneske til å fange fisk frå elver. Ein ring er bunden rundt halsen for å hindre at dei svelgjer bytte, akkurat som det blir gjort med skarvfiske i delar av Søraust-Asia.

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Oriental darter|Oriental darter]]» frå ,  den 10. januar 2021.*  
 
;Referansar 

## Bakgrunnsstoff

* G. Colombo, *[https://www.monaconatureencyclopedia.com/anhinga-melanogaster/?lang=en Anhinga melanogaster]* Monaco Nature Encyclopedia. Henta 10. januar 2021
* J. Ning, *[https://animaldiversity.org/accounts/Anhinga_melanogaster/ Anhinga melanogaster]* Animal Diversity Web, University of Michigan. Henta 10. januar 2021
Say Na Na Na

**«Say Na Na Na»** (norsk omsetjing 'sei «na, na, na»') er ein popsong frå 2019 som vert framført av den tyrkiske programleiaren og songaren Serhat. Songen var det sanmarinske bidraget til Eurovision Song Contest 2019 i Tel Aviv i Israel. «Say Na Na Na» er komponert av Serhat sjølv, med tekst skriven av den amerikanske skribenten Mary Susan Applegate. Serhat deltok òg for San Marino i Eurovision Song Contest 2016, men vart slått ut i semifinalen.

## Bakgrunn
Songen vart internt vald ut av den sanmarinske kringkastaren San Marino RTV som det sanmarinske bidraget til Eurovision Song Contest 2019. Songen er komponert av Serhat, og han har skrive teksta saman med den amerikanske skribenten Mary Susan Applegate. Serhat har kalla songen ein «universell hymne til positivitet». Musikkvideoen til songen vart filma i Istanbul og lansert 7. mars 2019.

Serhat deltok for San Marino i Eurovision Song Contest 2016 med songen «I Didn't Know». Songen hamna på tolvteplass i sin semifinale og gjekk ikkje vidare til finalen. Serhat spelte seinare inn ein ny versjon av songen saman med Martha Wash, og denne versjonen nådde 25.-plassen på amerikanske *[[Billboard]]s* hitliste Dance Club Songs i 2018. Dette er ein av få Eurovision-låtar som har klart å ta seg inn på dei offisielle amerikanske hitlistene.

### Eurovision Song Contest
I januar 2019 vart San Marino trekt til å deltake i den fyrste semifinalen av Eurovision Song Contest. Semifinalen vart arrangert i Expo Tel Aviv i Israel tysdag 14. mai, og San Marino hadde startnummer 17 – siste bidrag ut på scena. «Say Na Na Na» vart blant dei ti beste i semifinalen og var vidare til finalen laurdag 18. mai. Dette var andre gongen San Marino hadde nådd finalen sidan debuten i 2008. I finalen vart songen nummer 19 av 26 deltakarar, den beste plasseringa til San Marino i Eurovision Song Contest til då.

## Referansar


**Denne artikkelen bygger på «[[:nb:Say Na Na Na|Say Na Na Na]]» frå ,  den 11. januar 2021.*