open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Alex Taylor

**Alexander Robert Taylor** () var ein USA-amerikansk songar. 

## Liv og virke
Alexander Taylor var det eldste barnet til Gertrude og Isaac M. Taylor. Han var medlem av ein familie som produserte ei rekkje musikarar, og den mest kjende er James Taylor, og dessutan Livingston, Hugh og Kate Taylor.

Alex Taylor hadde to søner, Edward og James. Den eldste sonen, Edward, vart adoptert, og bur i Nord-Carolina; hans andre son James, som bur på Martha's Vineyard, er namnebror til bror til Alex, James, og inspirerte hitten til onkelen frå 1970 «Sweet Baby James». Alex Taylor reiste rundt i Florida og spelte inn sitt beste arbeid i eit lite studio i Tampa kalla Progressive Music. Taylor fekk eit hjarteinfarkt den 7. mars 1993, i Sanford i Florida, medan han spelte inn eit tredje album i King Snake Records Studio. Han døydde 12. mars 1993 (James sin fødselsdag), 46 år gammal.  Han etterlét seg kona Brent B. Taylor, då 46 år gammal, frå West Tisbury, to søner og barnebarna Caroline, Anna Kate, Paige og Claudia.

Ifølgje den offisielle *[[Rolling Stone]]*-biografien til James Taylor var Alex Taylor ein konsekvens av alkoholisme. Livingston Taylor har sagt i eit intervju at Taylor plutseleg slutta å pusta medan han sov i eit Kingsnake Records-studio, og at dette skjedde kort tid etter at Taylor hadde drukke nesten ei heil flaske vodka. James Taylor skreiv songen «Enough To Be On Your Way» med Alex si gravferd i tankane og endra deretter nokre av detaljane for å minnast ei fiktiv «Alice».

Livingston Taylor kalla han «sjenerøs heilt inn i sjela» og «den beste storebroren nokosinne». Livingston sa òg at Alex støtta og verna han under den vanskelege barndomen hans.

## Diskografi
* *[[With Friends and Neighbors]]* (1971)
* *[[Dinnertime]]* (1972)
* *Third for Music* (1974)
* *Live at the Horseshoe Tavern* (1984) med Dan Aykroyd & the East Coast Funkbusters starring Barbara Holliday, Buck Taylor, Bird Taylor, Paul Shafer and the entire Blues Brothers Band.
* *Voodoo in Me* (1989)
* *Dancing with the Devil* (1991)

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Alex Taylor (singer)|Alex Taylor (singer)]]» frå ,  den 7. april 2023.* 
*** oppgav desse kjeldene:*
Gorilla av James Taylor

***Gorilla*** er det sjette studioalbumet til den USA-amerikanske songaren og låtskrivaren James Taylor. Det kom ut i mai 1975 og vart meir vellykka enn *[[Walking Man]]*, hans førre utgiving. To albumspor kom ut som singlar, «Mexico» og «How Sweet It Is (To Be Loved By You)», som nådde topp fem på *[[magasinet Billboard|Billboard]]*-lista. Dette skulle bli det nest siste album til Taylor med nytt materiale for Warner Bros. Records, hans siste var *[[In the Pocket av James Taylor|In the Pocket]]*. På mange måtar viste *Gorilla* Taylor si elektriske, lettare side som kom fram på *Walking Man*. Songen «Sarah Maria» handlar om dotter hans Sally (fødd Sarah Maria Taylor 7. januar 1974). Hans dåverande kone Carly Simon var med på «How Sweet It Is (To Be Loved By You)», opphavleg spelt inn av Marvin Gaye. Jimmy Buffett spelte inn «Mexico» i 1995 på albumet hans *[[Barometer Soup]]* og framførte «Lighthouse» under sin Salty Piece of Land-turné i 2005.

## Innhald
Alle songar av James Taylor, utanom der andre er nemnde.

## Medverkande
* James Taylor – solovokal, akustisk gitar (1, 2, 4, 5, 7-11), elektrisk gitar (1), harmonivokal (2, 4, 5, 10, 11), arrangement (4), ukulele (5)
* Clarence McDonald – Fender Rhodes (2, 3, 6, 7), akustisk piano (3, 6)
* Nick DeCaro – trekkspel (4, 7, 11), strykearrangement 
* Randy Newman – orgel (8)
* Danny Kortchmar – elektrisk gitar (1, 3, 6)
* Al Perkins – pedalsteelgitar (2, 10)
* David Grisman – mandolin (5, 11)
* Arthur Adams – elektrisk gitar (7)
* Lowell George – elektrisk gitar (9), harmonivokal (9)
* Leland Sklar – bass (1, 3, 7, 8, 11)
* Willie Weeks – bass (2, 5, 6, 9)
* Russ Kunkel – trommer (1, 3, 7, 8, 10), shaker (1), tamburin (3), perkusjon (7), conga (10)
* Andy Newmark – trommer (2, 5, 6, 9)
* Jim Keltner – trommer (3)
* Milt Holland – perkusjon (1, 2, 9), vindklokke (10)
* Victor Feldman – perkusjon (9, 10), marimba (11)
* Gayle Levant – harp (1, 2, 10)
* David Sanborn – saksofon (3, 6)
* Jules Jacob – klarinett (5, 10), obo (10)
* George Bohanon – trombone (7)
* Chuck Findley – trompet (7)
* David Crosby – harmonivokal (1, 8)
* Graham Nash – harmonivokal (1, 8)
* Carly Simon – harmonivokal (3)
* Valerie Carter – harmonivokal (9)

## Produksjon
* Produsentar – Russ Titelman og Lenny Waronker
* Lydteknikar, miksing og mastering av Lee Herschberg
* Ekstra lydteknikar – Donn Landee
* Assisternade lydteknikar – Loyd Clifft
* Cover og design – Mike Salisbury 
* Fotografi – Norman Seeff

## Salslister

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Gorilla (James Taylor album)|Gorilla (James Taylor album)]]» frå ,  den 7. april 2023.* 
*** oppgav desse kjeldene:*
Peter Gordon

**Peter Gordon** () er ein amerikansk eksperimentell komponist og musikar, viss musikk har så ulike innverknader som jazz, opera, rock og verdsmusikk. Han har gitt ut fleire album, og har òg komponert film- og teatermusikk.

Gordon tok ein BA i komposisjon ved University of California i San Diego, der han studerte med Kenneth Gaburo og Roger Reynolds. Han tok ein MFA ved Mills College Center for Contemporary Music, der han studerte med Robert Ashley og Terry Riley.

I tillegg til sitt eige arbeid, og det med sitt Love of Life Orchestra, har han medverka på eller komponert musikk til album av Laurie Anderson, Suzanne Vega, David Johansen, Elliott Murphy, The Flying Lizards, David Van Tieghem, Lawrence Weiner og Arthur Russell.

I 2007 brukte James Murphy og Pat Mahoney frå LCD Soundsystem Gordon sine klassiske Downtown-låtar «Beginning of the Heartbreak» og «Don't Don't» til å opna og avslutta sin svært anerkjende dansemiks *[[FabricLive.36]]*.

I 2008 vart eit utdrag av operaen hans (med artisten Lawrence Weiner) «The Society Architect Ponders the Golden Gate Bridge» gitt ut på samlealbumet ** (Bridge Records) produsert av Mendi + Keith Obadike. Gordon skreiv musikken til det serielle mysteriedramaet *The Necklace*, presentert av The Talking Band. Han jobba òg med musikken til *[[Desperate Housewives]]*.

I 2010 gav DFA Records ut remiksar av Gordon av «Beginning of the Heartbreak/Don't Don't» og «That Hat», skrive saman med Arthur Russell.

Peter Gordon er for tida busett i New York City, og er professor i musikkteknologi ved Bloomfield College.

## Diskografi
* *Eighteen* (Foom, 2018)
* *Trust In Rock* (med «Blue» Gene Tyranny, Unseen Worlds, 2019)
* *Same Language, Different Worlds* (med Tim Burgess, O Genesis, 2016)
* *Symphony 5* (Foom, 2015)
* *The Yellow Box* (med David Cunningham, Piano, 1996)
* *Quartet* (New Tone Records, 1995)
* *Still Life and the Deadman* (med The Balanescu String Quartet, Newtone, 1994)
* *[[Geneva av Love of Life Orchestra|Geneva]] and Extended Niceties*, med The Love of Life Orchestra (Newtone, 1992)
* *Perfect Lives* (med Robert Ashley et al., Lovely Music, 1991)
* *Leningrad Xpress* (Newtone, 1990)
* *Brooklyn* (CBS Masterworks, 1987)
* *Otello* (ROIR, 1987)
* *Innocent* (CBS Masterworks, 1986)
* *Secret Pastures* (Artservices, 1984)
* *Westmusik*, med Thomas Fehlmann (Zickzack Records, 1983)
* *Deutsche Angst*, med Lawrence Weiner (Les Disques du Crépuscule, 1982)
* *Star Jaws* (Lovely Music, 1978)

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Peter Gordon (composer)|Peter Gordon (composer)]]» frå ,  den 7. april 2023.* 
*** oppgav desse kjeldene:*

## Bakgrunnsstoff
* 
* 
*
Suppiluliuma I

**Suppiluliuma I** var konge av Hettittriket kring 1350–1322 f.Kr. Son og etterfylgjar Mursili II er ei viktig kjelde til kunnskap om Suppiluliuma I.

Suppiluliuma I døydde av pest som mogelegvis kom med egyptiske krigsfangar etter krigen Suppiluliuma byrja som hemn for drapet på son sin Zannanza. Suppiluliuma fekk bod frå dronninga av Egypt om at ho ynskte å gifta seg med ein av sønene hans, og Suppiluliuma valde Zannanza. Zannanza vart drepen på veg til Egypt og Suppiluliuma var overtydd om at egyptarane stod bak. Det er ikkje kjent kven som stod bak drapet.

## Kjelder

* 
* 

## Bakgrunnsstoff
Shower the People

«**Shower the People**» er ein song av James Taylor og opningssporet på albumet hans *[[In the Pocket av James Taylor|In the Pocket]]* frå 1976.

## Mottaking
*[[Cash Box]]* sa at songen er «ein meiningsfull ballade som vil bli mykje spelt på FM-radio» og sa vidare at han har «ein måte med melodi og frasering» som liknar på andre Taylor-songar.

## Medverkande
*James Taylor – solovokal, harmonivokal, akustisk gitar
*Carly Simon – harmonivokal
*Danny Kortchmar – elektrisk gitar
*Leland Sklar – bassgitar
*Russ Kunkel – trommer, perkusjon
*Victor Feldman – klokkespel, vibrafon
*Clarence McDonald – Fender Rhodes, orgel
*Nick DeCaro – orgel

## Salslister
«Shower the People» nådde 22. plassen på ''Billboard'' Hot 100-lista i USA den hausten, og heldt seg på topp 40 i åtte veker. Han toppa òg Easy Listening-lista i ei veke, for tredje gong for Taylor, etter «You've Got a Friend» frå 1971 og «How Sweet It Is (To Be Loved by You)» frå 1975.

I Canada nådde ikkje songen opp på topp 40 på poplista, men han nådde førsteplassen på Adult Contemporary-hitlista.

## Andre versjonar
Den kristne rockesongaren Mylon LeFevre spelte inn songen med bandet sitt Broken Heart i 1990 på albumet *Crank It Up*. Dei gav han ut på singel og versjonen deira nådde fjerdeplassen på *CCM Magazine* sine Christian AC og Christian CHR-hitlister.

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Shower the People|Shower the People]]» frå ,  den 7. april 2023.* 
*** oppgav desse kjeldene:*
Woman's Gotta Have It av Bobby Womack

«**Woman's Gotta Have It**» er ein song skriven av Darryl Carter, Bobby Womack og Linda Womack. Songen vart spelt inn i American Sound Studio i Memphis i Tennessee.  

## Bakgrunnen til songen
Ideen til songen kom frå ein ekteskapeleg situasjon som Darryl Carter kjende til der kona var i ferd med å «tippa ut» på ein ukjenslevar ektemann. Carter og Linda Womack (dotter av Sam Cooke og tidlegare stedotter av Bobby Womack som seinare gifta seg med broren hans, Cecil) skreiv opphavleg songen med Jackie Wilson i tankane. 

## Salsliste
Singelen kom frå albumet til Bobby Womack *[[Understanding av Bobby Womack|Understanding]]* frå 1972, og han gjekk til topps på R&B-lista og nådde ein 60. plass på poplista i USA. 

## Wendy Matthews-utgåva

Den australske artisten Wendy Matthews gav ut ein versjon av songen i januar 1991 som den andre singelen frå det første soloalbumet sitt, *[[Émigré]]*. Songen nådde ein 34. plass på ARIA Charts.

### Innhald
**CD/7"-singel** 
# «Woman's Gotta Have It» - 4:21
# «Acid Rain» - 3:27

**12"-singel**
# «Woman's Gotta Have It» (Club Mix) 
# «Acid Rain» 
# «Woman's Gotta Have It» (Club Dub) 
# «Token Angels»

### Salslister

## Andre versjonar
*Songen vart seinare spelt inn av James Taylor og inkludert på albumet hans *[[In the Pocket av James Taylor|In the Pocket]]*. *[[Rolling Stone]]*-kritikaren Kit Rachlis skildra denne versjonen som «sløv».  
*Songen er òg vorte spelt av Nona Gaye for samleplata *1-800-New FUNK*.
*The Neville Brothers på *Live At Tipitina's, 24th September 1982*. 
*K-Ci spelte han i 2006 på albumet *My Book*.
*Taylor Hicks i 2009 på albumet *[[The Distance av Taylor Hicks|The Distance]]*, og Calvin Richardson.

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Woman's Gotta Have It (song)|Woman's Gotta Have It (song)]]» frå ,  den 7. april 2023.* 
*** oppgav desse kjeldene:*
Greatest Hits av James Taylor

***Greatest Hits*** er den første samleplata til den USA-amerikanske songar-låtskrivaren James Taylor. Ho kom ut i november 1976. Så langt er dette det bestseljande albumet i karrieren hans. 

Albumet vart til i samband med at platekontrakten til Taylor med Warner Records gjekk ut. Det inneheld nyinnspelte versjonar av «Carolina in my Mind» og «Something in the Way She Moves», som begge hadde vore på Taylor sitt sjølvtitulerte debutalbum i 1968. Plata inneheld òg ein tidlegare utilgjengeleg liveversjon av «Steamroller».

Albumet nådde ikkje høgare enn 23. plassen på ''Billboard''-albumlista då det først kom ut. Likevel selde det jamt gjennom åra og *Greatest Hits* har selt over 11 millionar eksemplar, som tyder at det har selt til 11x platinaplate og eit diamantalbum (for 10 millionar eksemplar). 

I august 2012 gjekk albumet på nytt inn på ''Billboard'' 200-lista, på 15. plassen, noko som var ny rekord for albumet. 

## Mottaking

Musikkritikaren William Ruhlmann gav albumet ei positiv melding, og skreiv for AllMusic at det utgjer ei «rimeleg samling for ein artist som ikkje var spesielt godt definert av singlane sine». Samtidig som han åtvara om at utgivinga ikkje heilt viste «utviklinga» av låtskrivinga til Taylor, uttalte han at det framleis er «eit godt utval» av det tidlege arbeidet til artisten.

## Innhald
Alle songane er skrivne av James Taylor, utanom der andre er nemnde.

## Medverkande
*James Taylor – akustisk gitar, vokal
*Kenny Ascher – elektrisk piano (spor 8)
*Byron Berline – fele (spor 2)
*Michael Brecker – tenorsaksofon (spor 7)
*David Crosby – harmonivokal (spor 10)
*Nick DeCaro – orgel  (spor 11)
*Craig Doerge – piano (spor 7)
*Dan Dugmore – pedalsteelgitar (spor 1, 2)
*Victor Feldman – klokkespel, vibrafon (spor 11)
*Andrew Gold – harmonium, korvokal (spor 2)
*Milt Holland – perkusjon (spor 10)
*Jim Keltner – trommer (spor 9)
*Carole King – piano, korvokal (spor 3–5)
*Danny Kortchmar – elektrisk gitar (spor 7, 9–10, 12); oppført som Danny Kootch - akustisk gitar, conga (spor 6)
*Russ Kunkel – trommer (spor 2–7, 10–12); congas (spor 6–7); cabasa (spor 6); tamburin (spor 9); shaker (spor 10)
*Gayle Levant – harp (spor 10)
*John London – bassgitar (spor 4)
*Rick Marotta – trommer (spor 8)
*Ralph MacDonald – perkusjon (spor 8)
*Clarence McDonald – piano (spor 2, 9, 12); Fender Rhodes piano (spor 9, 11); orgel (spor 11)
*Randy Meisner – bassgitar (spor 5)
*Joni Mitchell – korvokal (spor 6)
*Andy Muson – bassgitar (spor 8)
*Graham Nash – harmonivokal (spor 10)
*Gene Orloff – strykarar (konsertmeister) (spor 8)
*Herb Pedersen – korvokal (spor 1)
*Red Rhodes – pedalsteelgitar (spor 4)
*David Sanborn – saksofon (spor 9)
*Carly Simon – harmonivokal (spor 9, 11)
*Leland Sklar (oppført som «Lee» Sklar) – bassgitar (spor 1–2, 6–7, 9–12)
*David Spinozza – elektrisk gitar; akustisk gitar (spor 8)
*Bobby West (oppført Bobby «Wild Wild» West) – kontrabass (spor 3)

## Salslister

### Vekeslister

### Årslister

## Salstrofé

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Greatest Hits (James Taylor album)|Greatest Hits (James Taylor album)]]» frå ,  den 7. april 2023.* 
*** oppgav desse kjeldene:*
JT av James Taylor

***JT*** er det åttande studioalbumet til den USA-amerikanske songar-låtskrivaren James Taylor. Det vart gitt ut 22. juni 1977 via Columbia Records, og var dermed hans første album for plateselskapet. Innspelinga fann stad frå 15. mars til 24. april 1977 i The Sound Factory i Los Angeles med Val Garay. Produksjonen vart handtert av Peter Asher.

Albumet nådde 4. plassen på ''Billboard'' 200 i USA og var det høgast plasserte album hans sidan *[[Mud Slide Slim and the Blue Horizon]]*. Den 31. januar 1997 vart det sertifisert til tre gonger platina av Recording Industry Association of America. Det vart òg nominert til Grammyprisen for årets album, men tapte mot *[[Rumours]]* av Fleetwood Mac.

Albumet gav opphav til fire singlar: «Bartender's Blues», «Handy Man» (den siste topp 10-hitten til Taylor), «Your Smiling Face» og «Honey Don't Leave L.A.». «Handy Man», ein song av Jimmy Jones, nådde fjerdeplassen på ''Billboard'' Hot 100 og toppa Adult Contemporary og vann Grammyprisen for beste mannlege popsong. «Your Smiling Face», den andre store hitten, nådde 20. plassen på Billboard Hot 100 og sjetteplassen på Adult Contemporary-lista. Plata inneheld òg andre Taylor-klassikarar som «Secret O' Life» og «Terra Nova», spelt inn i lag med den dåverande kona til Taylor, Carly Simon.

## Innhald

## Medverkande
* James Taylor – solo- og korvokal, akustisk gitar
* Danny Kortchmar – gitar
* Dan Dugmore – steelgitar (spor: 2, 5)
* Dr. Clarence McDonald – klaverinstrument
* Leland Sklar – bassgitar
* Russ Kunkel – trommer, kastanjettar (spor 7), treblokker (spor 9), tamburin og klapping (spor 10)
* Peter Asher – kubjølle (spor 3), kastanjettar (spor 7), cabasa (spor: 7, 9), treblokker (spor 9), tamburin og klapping (spor 10), produsent
* David Sanborn – saksofon (spor 3)
* Red Callender – tuba (spor 10)
* David Campbell – strykearrangement og dirigent (spor: 1, 5), bratsj (spor 2)
* Linda Ronstadt – harmonivokal (spor 5)
* Leah Kunkel – korvokal (spor 7)
* Carly Simon – harmonivokal (spor 10)
;Teknisk
* Val Garay – innspeling, miksing
* Doug Sax – mastering
* John Kosh – kunstnarisk leiar, design
* David Alexander – framside, fotografi på utsida
* Jim Shea – bakside, fotografi på innside

## Salslister

## Salstrofé

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:JT av James Taylor|JT av James Taylor]]» frå ,  den 7. april 2023.* 
*** oppgav desse kjeldene:*

## Bakgrunnsstoff
*
Ski-NM 2023

**Noregsmeisterskapen på ski 2023** i nordiske greiner vart avvikla med hopprenn i stor bakke på Lillehammer 5. desember 2022 og på Rena den 8. januar, langrennstevlingar på Gjøvik i tida 19.–22. januar og på Tolga 29.–31. mars, der også kombinertrenna fann stad 29.–30. mars.

## Langrenn, menn
### 10 km klassisk stil



Dato: 30. mars
Stad: Tolga

### 15 km fristil



Dato: 20. januar
Stad: Gjøvik

### 50 km



Dato: 31. mars
Stad: Tolga

### Sprint klassisk



Dato: 19. januar
Stad: Gjøvik

### 3 x 10 km stafett



Dato: 21. januar
Stad: Gjøvik

## Langrenn, kvinner
### 5 km fristil



Dato: 30. mars
Stad: Tolga

### 10 km fristil



Dato: 20. januar
Stad: Gjøvik

### 30 km klassisk



Dato: 31. mars
Stad: Tolga

### Sprint fristil



Dato: 19. januar
Stad: Gjøvik

### 3 x 5 km stafett



Dato: 21. januar
Stad: Gjøvik

## Kombinert, menn
### Normalbakke/10 km



Dato: 29. mars
Stad: Tolga

### Normalbakke/5 km



Dato: 30. mars
Stad: Tolga

## Kombinert, kvinner
### Normalbakke/5 km



Dato: 29. mars
Stad: Tolga

### Normalbakke/2,5 km



Dato: 30. mars
Stad: Tolga

## Skihopping, menn
### Storbakke



Dato: 8. januar
Stad: Rena

## Skihopping, kvinner
### Storbakke



Dato: 5. desember 2022
Stad: Lillehammer

## Kjelder
Your Smiling Face

«**Your Smiling Face**» er ein song av James Taylor, først gjeven ut på albumet *[[JT av James Taylor|JT]]*, og så gjeven ut på singel i september 1977. «Your Smiling Face» nådde 11. plassen på *[[magasinet Cashbox|Cash Box]]*-lista og 20. plassen på ''Billboard'' Hot 100 mot slutten av året. Han nådde 11. plassen på *[[magasinet RPM|RPM]]* Top Singles-lista i Canada. På Billboard si Adult Contemporary-liste nådde han 6. plassen.

## Bakgrunn
Linjer som «Isn't it amazing a man like me can feel this way?» speglar Taylor si overrasking over den nyvunne lykka si i forholdet til Carly Simon. *[[Rolling Stone]]*-kritikaren Peter Herbst skildra han som «skamlaust lukkeleg». Ifølgje Taylor-biografen Timothy White vart likevel songen skriven til Taylor og Simon si då tre år gamle dotter Sally. White skildra songen som ein «pop -sonette». *[[Billboard Magazine]]* skildra songen som ein «sterk oppfølgjar» til «Handy Man» og meinte melodien var «livleg» og «smittsam». Taylor skildra songen som ein «god, letthjarta popkjærleikssong». *[[Cash Box]]* sa at «litt finurleg stemmegymnastikk som tilfører det avgjerande personlege preget». Herbst rosar vokalen til Taylor for å vera «ein ganske overbevisande rocksongar» på songen.

«Your Smiling Face» var eit fast innslag på konsertane til Taylor, men han måtte forlata songen ei stund då han gjekk gjennom ein periode der han hadde problem med å nå falsetttonane.

## Medverkande
*James Taylor – solovokal, akustisk gitar
*Danny Kortchmar – elektrisk gitar
*Leland Sklar – bassgitar
*Dr. Clarence McDonald – piano
*Russell Kunkel – trommer
*David Campbell – strykearrangement, dirigent

## Salslister

### Vekeslister

### Årslister

## Populærkultur
* Songen vart brukt i filmen *[[filmen FM|FM]]* frå 1978, med Michael Brandon og Eileen Brennan i hovudrollene.  
*Han vart parodiert i *[[South Park]]*-episoden «Fat Camp» som «The Prostitute Song».
* I *[[Sesame Street]]* song Taylor ein parodi av songen til Oscar the Grouch med tittelen «Whenever I See your Grouchy Face».
* Traileren til Adult Swim-programmet *[[Smiling Friends]]* bruker songen.

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Your Smiling Face|Your Smiling Face]]» frå ,  den 8. april 2023.* 
*** oppgav desse kjeldene:*
Gerhard Stöck

**Gerhard Stöck**  () var ein tysk friidrettsutøvar som tevla i spyd og kulestøyt.

Under Sommar-OL 1936 i Berlin vann han gull i spydkast med eit kast på 71,84 meter. Han deltok òg i kulestøyt, og her tok han bronsemedaljen med eit støyt på 15,66.

## Kjelder

 
 
 


**Denne artikkelen bygger på «[[:nb:Gerhard Stöck|Gerhard Stöck]]» frå , den 8. april 2023.*
Dad Loves His Work

***Dad Loves His Work*** er det tiande studioalbumet til James Taylor. Det kom ut i mars 1981 og inneheld ein duett med J.D. Souther, «Her Town Too», som nådde 11. plassen på ''Billboard'' Hot 100 og topp 5 på Billboard's Adult Contemporary-liste. Albumet selde til platina i USA. Det var det første albumet til Taylor utan ein coverversjon. 

## Innhald
Alle songar av James Taylor, utanom der andre er nemnde. 

## Medverkande
* James Taylor – solovokal, akustisk gitar (3-10), bassmunnspel (9)
* Bill Cuomo – synthesizer (1, 4)
* Don Grolnick – akustisk piano (1, 3, 5, 10, 11), orgel (1-3, 7-9), Fender Rhodes (2, 5, 8, 10), klaverinstrument (4) 
* Dan Dugmore – elektrisk gitar (1-3, 6-8, 10), pedalsteelgitar (4, 5)
* Waddy Wachtel – elektrisk gitar (1, 4-8, 10), gitarsolo (1), akustisk gitar (2), slidegitar (3)
* Leland Sklar – bass (1-10)
* Rick Marotta – trommer (1-8, 10),  conga (1), perkusjon (5, 6), timbales (8)
* Peter Asher – perkusjon (6, 7), shaker (8)
* Greg «Fingers» Taylor – munnspel (6, 8, 10)
* Gene Page – strykearrangement og dirigent (2)
* David Lasley – korvokal (1, 4, 6, 7, 10)
* Arnold McCuller – korvokal (1, 4, 6, 7, 10)
* J.D. Souther – harmonivokal (2)

**Kor på «That Lonesome Road»**
* Peter Asher
* Jim Gilstrap
* Bernard Ighner
* David Lasley
* Arnold McCuller
* James Taylor
* Jennifer Warnes

## Produksjon
* Produsent – Peter Asher 
* Lydteknikar – Val Garay 
* Assisternade lydteknikar – Niko Bolas 
* Piano- og klaverteknikar – Edd Kolakowski 
* Mastering av Doug Sax og Mike Reese i The Mastering Lab (Hollywood, CA).
* Fotografi – Aaron Rapoport 
* Kunstnarisk leiar og design – John Kosh

## Salslister

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Dad Loves His Work|Dad Loves His Work]]» frå ,  den 8. april 2023.* 
*** oppgav desse kjeldene:*
Her Town Too

**«Her Town Too»** er ein song skriven av James Taylor, J.D. Souther og Waddy Wachtel, først gjeven ut som ein duett mellom Taylor og Souther på Taylor-albumet *[[Dad Loves His Work]]* i 1981. «Her Town Too» vart sidan gjeven ut på samleplata *[[Greatest Hits Volume 2 av James Taylor|Greatest Hits Volume 2]]* i 2002.

## Bakgrunn
Temaet for «Her Town Too» er etterverknadene av eit brot i eit langvarig forhold. Taylor har kalla han «ein øm, velmeinande song om kor vanskeleg det var å vera venner» med begge partar etter brotet. Sidan ekteskapet til Taylor med Carly Simon var i oppløysing på den tida, var det spekulasjonar om at songen handla om deira forhold. Taylor har likevel uttalt at songen handla om «ekskona til ein felles venn.» Forfattaren Sheila Weller har skrive at motivet var Betsy Asher, som nyleg hadde skilt seg frå den mangeårige manageren og produsenten til Taylor, Peter Asher.

Taylor har sagt om songen at han «viste ein modnad i songstrukturen som hadde utvikla seg sidan eg skreiv 'Your Smiling Face' for *[[JT av James Taylor|JT]]*.» «Your Smiling Face» og *JT* hadde vorte gitt ut fire år tidlegare, i 1977. Taylor hevda òg at songen hadde «ein miskunnlaus bolero-kvalitet». *[[The Rolling Stone Album Guide]]* kalla han ein «forsiktig skarp skilsmissesong» som var «blant dei finaste tekstane til Taylor». *[[Rolling Stone]]*-kritikaren Don Shewey noterer at trass i dei verdige ambisjonane til songen, når forteljinga aldri heilt fram til ei oppløysing, og dermed kjem songen «over som berre ei fengjande, tankelaus vise.» *[[Montreal Gazette]]*-kritikaren John Griffin rosa «melodiøse melodien i songen» og måten teksten som «she always figured that they were her friends but maybe they can live without her» gir gjenklang hos folk som har opplevd at vennskap med den eine eller andre partnaren går i oppløysing etter at eit forhold tek slutt.

## Salslister
Han vart òg gitt ut som singel i 1981, og nådde ein 11. plass på ''Billboard'' Hot 100. Songen hadde komme inn på Hot 100-lista på 38. plassen, noko som gjorde han til ein av dei få songane som kom inn på topp 40 utan å nå topp 10. Så langt er dette den siste singelen til Taylor som nådde topp 40 på *Billboard* Hot 100. «Her Town Too» nådde òg femteplassen på Billboards Adult Contemporary-lista og nr. 21 på Mainstream Rock-lista.

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Her Town Too|Her Town Too]]» frå ,  den 8. april 2023.* 
*** oppgav desse kjeldene:*
Greg «Fingers» Taylor

**Greg «Fingers» Taylor** () er ein USA-amerikansk munnspel-spelar, mest kjend for arbeidet sitt med Jimmy Buffett sitt Coral Reefer Band.

## Karriere
Greg Taylor vart fødd i Wichita i Kansas, 3. juni 1952 der han gjekk på Wichita North High School.

Taylor og Buffett møttest i 1970 då Taylor var student ved University of Southern Mississippi. Like etter at dei to møttest, vart Taylor med i Larry Raspberry og The Highsteppers. I 1974 ringde Buffett Taylor for å be han bli med i det første offisielle Coral Reefer Band. Taylor heldt fram med å spela i bandet fram til 2000.

Taylor sitt kallenamn, «Fingers», vart gitt til han i 1969 av John «Johnny Rock» Buffaloe (så kalla av Taylor) under deira tid i The Buttermilk Blues Band i Jackson i Mississippi.  På den tida spelte Taylor klaverinstrument for bandet, derav kallenamnet «Fingers».  Taylor byrja å spela munnspel i løpet av si tid i bandet.

Taylor har gitt ut fem studioalbum: *Harpoon Man* (1984), *Chest Pains* (1991), *New Fingerprints* (1992), *Old Rock 'n' Roller* (1996) og *Hin Fi Baby* (2003). Han har òg gitt ut to samlealbum: *Greatest Hits* (1998) og *Back to the Blues* (2000).

I løpet av åra har Buffett spelt inn eit par av Taylor sine songar. «Big Rig» vart inkludert på Buffett-albumet *[[Havana Daydreamin']]* frå 1976, og Taylor og Buffett skreiv saman «Miss You So Badly» som vart inkludert på Buffett-albumet *[[Changes in Latitudes, Changes in Attitudes]]* frå 1977. Buffett og Coral Reefer Band inkluderte òg «Dixie Diner», opphavleg spelt inn av Larry Raspberry and The Highsteppers, på Buffett-albumet *You Had to Be There* frå 1978.

Buffett og Taylor slo seg òg saman på «Some White People (Can Dance)», ein fast del av Taylor sitt repertoar. Songen vart inkludert på Taylor-albumet *[[Chest Pains]]* frå 1989.

Frå 2000 til 2005 turnerte og spelte Greg «Fingers» Taylor mykje med den reine troprocksangeren/låtskrivaren Don Middlebrook og bandet hans Living Soul. Saman spelte dei inn fire album: *I Can't Spell Caribbean*], *Changing Lanes*, *Boat Drink Island* og *Traveling Music*. 

Frå 2006 turnerte Taylor jamleg med songaren og låtskrivaren K.D. Moore og har gjort nokre konsertar med den Atlanta-baserte songaren og låtskrivaren Jim Asbell, og turnerte òg i 2007 med songaren og låtskrivaren Hugo Duarte frå Nord-Carolina. Taylor er med på K.D. Moore sitt konsertalbum, *Live at the Tin Goose Saloon* frå 2004, Moore-albumet *Kickin' It Island Style* frå 2006 og var gjesteartist på Asbell-albumet *Tropiholics* frå 2007.

Taylor er no pensjonert på grunn av Alzheimers. Han er busett i Pearl i Mississippi.

## Diskografi
* *Harpoon Man* (1984)
* *Chest Pains* (1989)
* *New Fingerprints* (1991)
* *Old Rock 'n' Roller* (1996)
* *Greatest Hits* (1998)
* *Back to the Blues* (2000)
* *Hi Fi Baby* (2003)

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Greg "Fingers" Taylor|Greg "Fingers" Taylor]]» frå ,  den 8. april 2023.* 
*** oppgav desse kjeldene:*
Gene Page

**Eugene Edgar Page jr.** () var ein USA-amerikansk dirigent, komponist, arrangør og plateprodusent, mest aktiv frå midten av 1960-åra og til midten av 1980-åra. 

Han kan høyrast i arrangementa han gjorde for Jefferson Starship, The Righteous Brothers, The Supremes, Four Tops, Barbra Streisand, Johnny Mathis, Donna Loren, Martha and the Vandellas, Cher, Harriet Schock, Barry White, The Love Unlimited Orchestra, Dionne Warwick, Aretha Franklin, Whitney Houston, George Benson, The Jackson 5, Roberta Flack, Elton John («Philadelphia Freedom»), Leo Sayer, Marvin Gaye, The Temptations, Frankie Valli, Helen Reddy og Lionel Richie, blant fleire.

I tillegg gav han ut fire soloalbum og laga musikk til ulike filmar, som *[[Brewster McCloud]]* og *[[filmen Fun with Dick and Jane (1977)|Fun with Dick and Jane]]*. I 1972 vart han hyra for å lage musik til blaxplotation-filmen *[[Blacula]]*.

Gene Page døydde etter mange års sjukdom som følgje av alvorleg alkoholisme på UCLA Medical Center i Westwood i Los Angeles den 24. august 1998, 58 år gammal.

## Diskografi
### Studioalbum

**Med [[Big Joe Turner]]**
**[[The Real Boss of the Blues]]* (BluesTime, 1969)

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Gene Page|Gene Page]]» frå ,  den 8. april 2023.* 
*** oppgav desse kjeldene:*

## Bakgrunnsstoff
* 
* 
* 
*
Flag av James Taylor

***Flag*** er det niande studioalbumet til den USA-amerikanske songar-låtskrivaren James Taylor. Det kom ut 1. mai 1979 med songar («Millworker», «Brother Trucker») frå musikken Taylor skreiv for Stephen Schwartz-musikalen *[[musikalen Working|Working]]* for Broadway, basert på boka til Studs Terkel.

Albumet vart ikkje godt motteke, men det gav ein hit i Taylor sin coverversjon av Gerry Goffin-Carole King-komposisjonen «Up on the Roof», som var siste topp 40-hitten Taylor oppnådde som soloartist. 

«Rainy Day Man», som opphavleg var med på det sjølvtitulerte debutalbumet til Taylor, vart spelt inn på nytt for albumet.

Signalflagget som utgjer coveret på albumet er «O (Oscar)», som står for mann over bord.

I episoden 12. mai 1979 av *[[Saturday Night Live]]* var Taylor den musikalske gjesten, og framførte tre songar frå albumet, «Up on the Roof», «Millworker» og «Johnnie Comes Back».

## Innhald
Alle songane av James Taylor, utanom der andre er nemnde. 

## Medverkande
* James Taylor – solovokal, akustisk gitar, korvokal (1, 3-6)
* Don Grolnick – clavinet (1-3, 5), elektrisk piano (1, 5, 7, 8, 11, 12), orgel (4, 7, 8, 12), ARP String Ensemble (5), akustisk piano (9), harmonium (9), sko (9)
* Ralph Schuckett – orgel (2)
* Danny Kortchmar – elektrisk gitar (1-5, 7, 8, 10, 12)
* Waddy Wachtel – elektrisk gitar (2, 10), akustisk gitar (4)
* Dan Dugmore – pedalsteelgitar (5)
* Leland Sklar – bass (1-8, 10-12)
* Russ Kunkel – trommer (1-8, 10-12), kubjølle (3), timbales (3), conga (11)
* Steve Forman – tamburin (2), timbales (2), Mazda phone (5), kubjølle (7), conga (8), waterphone (8)
* Peter Asher – timbales (4), shaker (5), korvokal (7)
* David Sanborn – saksofon (4)
* Jesse Levy – cello (9)
* Louise Schulmann – bratsj (9)
* David Spinozza – strykearrangement og dirigent (3)
* Arif Mardin – strykearrangement og dirigent (10)
* Larry Touquet – celledøreffektar (12)
* Graham Nash – korvokal (1)
* Alex Taylor – korvokal (5)
* Carly Simon – korvokal (7)
* David Lasley – korvokal (8)
* Arnold McCuller – korvokal (8)

## Produksjon
* Produsent – Peter Asher
* Lydteknikar – Val Garay
* Assisterande lydteknikar – Lincoln Clapp og George Ybarra
* Mastering av Doug Sax i The Mastering Lab (Hollywood, California).
* Kunstnarisk leiar og design – John Kosh
* Fotografi – Mark Hanauer

## Salslister

### Vekeslister

### Årslister

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Flag (James Taylor album)|Flag (James Taylor album)]]» frå ,  den 8. april 2023.* 
*** oppgav desse kjeldene:*
That's Why I'm Here

***That's Why I'm Here*** er det ellevte studioalbumet til den USA-amerikanske songar-låtskrivaren James Taylor. Det kom ut i 1985, fire år etter det førre albumet hans, *[[Dad Loves His Work]]*, og inneheld ein versjon av Buddy Holly-songen «Everyday». Fleire gjesteartistar deltok på albumet, som Don Henley, Joni Mitchell, Graham Nash og Deniece Williams. «My Romance» var ikkje med på LP- eller kassett-versjonen av albumet.«Only One» nådde sjetteplassen på den amerikanske Adult Contemporary-lista og tredjeplassen i Canada.

## Innhald
Alle songar vart skrivne av James Taylor, utanom der andre er nemnde.

### Vinyl og kassett

### CD

## Medverkande
* James Taylor – gitar, solovokal, korvokal (1, 2, 4-6, 9, 10)
* Clifford Carter – klaverinstrument (1, 4)
* Don Grolnick – klaverinstrument (1, 8)
* Bill Payne – klaverinstrument (1, 2, 4–10)
* Dan Dugmore – steelgitar (2, 9) guitar (6)
* Jeff Pevar – gitar (4, 7)
* Tony Levin – bass (1-3, 5, 7, 8, 10)
* Leland Sklar – bass (4, 6)
* Russ Kunkel – trommer (1-3, 5, 7–10)
* Rick Shlosser – trommer (4, 6)
* Jimmy Maelen – perkusjon (1, 2, 5, 7, 8)
* Airto Moreira – perkusjon (3)
* Starz Vanderlocket – perkusjon (4)
* Greg «Fingers» Taylor – munnspel (5, 7)
* David Sanborn – saksofon (1, 7, 10)
* Michael Brecker – saksofon (7)
* Barry Rogers – trombone (7)
* Kenny Kosek – fiolin (7, 10)
* David Lasley – korvokal (1, 4, 8)
* Deniece Williams – korvokal (1)
* Randy Brecker – korvokal (3), trompet (7)
* Eliane Elias (oppført som Elaine Eliaf) – korvokal (3)
* Kenia Gould – korvokal (3)
* Zbeto – korvokal (3)
* Peter Asher – korvokal (4)
* Rosemary Butler – korvokal (4, 6)
* Frank Filipetti – korvokal (4)
* Arnold McCuller – korvokal (4, 6)
* Rory Dodd – korvokal (5)
* Eric Troyer – korvokal (5)
* Don Henley – korvokal (8)
* Joni Mitchell – korvokal (8)
* Graham Nash – korvokal (9, 10)

## Produksjon
* Produsentar – Frank Filipetti og James Taylor
* Produksjonsassistentar – Graham Holmes og Edd Kolakowski 
* Innspelt og miksa av Frank Filipetti 
* Assisterande lydteknikar – Renatta Blauer, Moira Marquis og Billy Miranda.
* Mastering av Ted Jensen i Sterling Sound (New York, NY).
* Kunstnarisk leiar – John Berg
* Foto på framsida – Andrew Brucker
* Foto på baksida – Patricia Caulfield

## Salslister

### Vekeslister

### Årslister

## Salstrofé

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:That&#39;s Why I&#39;m Here|That&#39;s Why I&#39;m Here]]» frå ,  den 8. april 2023.* 
*** oppgav desse kjeldene:*
Clifford Carter

**Clifford Carter** () er ein amerikansk klaverspelar, musikalsk leiar, komponist og arrangør. Han har nokre gonger vorte kreditert som «Cliff Carter».

Carter er kjend for opptredenane sine med artistar som James Taylor,Bruce Springsteen, Paul Simon, Rosanne Cash, Michael Franks, Art Garfunkel, Cyndi Lauper, Idina Menzel, Patti Scialfa, Shunzo Ohno, Linda Ronstadt, Susana Raya, Herbie Mann og som medlem av gruppene Elements, Grace Pool og 24th Street Band.

I 1993 gav han ut eit soloalbum, *Walkin' into the Sun*, som inneheldt ni av hans eigne komposisjonar. Albumet er ein kombinasjon av vokal og instrumental musikk.

I 2010 var Clifford Carter pianist i Carnegie Hall, der han framførte *Too Hot To Handel* med Baltimore Symphony Orchestra, dirigert av Marin Alsop.

## Diskografi
### Soloalbum
* *[[Walkin' into the Sun]]* &mdash; (1993)

### Utvalde arbeid med andre artistar
* Rory Block &mdash; *I'm Every Woman* &mdash; (2002)
* Rosanne Cash &mdash; *[[Interiors av Rosanne Cash|Interiors]]* &mdash; (1990)
* Natalie Cole: 
** *[[Snowfall on the Sahara]]* &mdash; (1999)
** *Greatest Hits, Vol. 1* &mdash; (2000)
* Mark Egan: 
** *Mosaic* &mdash; (1985)
** *Blown Away*; (1985)
** *Beyond Words* &mdash; (1990)
** *Freedom Town* &mdash; (2001)
*Bill Evans
** *The Alternative Man*– (1985) 
* Michael Franks: 
***Skin Dive* &mdash; (1985)
***Camera Never Lies* &mdash; (1987)
***Michael Franks Anthology: The Art of Love* &mdash; (2003)
* Morgana King: 
** *This Is Always* &mdash; (1992)
** *[[Every Once in a While]]* &mdash; (1997)
* Yusef Lateef:
***[[Autophysiopsychic]]* (CTI, 1977)
* Chuck Loeb
***[[Magic Fingers av Chuck Loeb og Andy LaVerne|Magic Fingers]]* (DMP, 1989) med Andy LaVerne
***Moon, the Stars & the Setting Sun* (1998)
* Michael Manring &mdash; *Drastic Measures* &mdash; (1991)
* Amanda McBroom &mdash; *Waiting Heart* &mdash; (1997)
* Patti Scialfa &mdash; *[[23rd St. Lullaby|23rd Street Lullaby]]* &mdash; (2004)
* Paul Simon &mdash; *[[You're the One (album)|You're the One]]* &mdash; (2000)
*Jeremy Steig
***[[Firefly av Jeremy Steig|Firefly]]* (CTI, 1977)
* James Taylor: 
** *[[That's Why I'm Here]]* &mdash; (1985)
** *[[Never Die Young]]* &mdash; (1988)
** *[[New Moon Shine]]* &mdash; (1991)
** *[[(LIVE) av James Taylor|Live]]* &mdash; (1993)
** *[[(Best LIVE) av James Taylor|Best Live]]* &mdash; (1994)
** *[[Hourglass av James Taylor|Hourglass]]* &mdash; (1997)
** *[[Greatest Hits Volume 2 av James Taylor|Greatest Hits, Vol. 2]]* &mdash; (2000)
** *[[October Road av James Taylor|October Road]]* &mdash; (2002)
* Kate Taylor &mdash; *[[Beautiful Road]]* &mdash; (2003)
* Village People &mdash; *Live and Sleazy* &mdash; (1979)
* Original filmmusikk: 
** *[[A Chorus Line]]* &mdash; (1985)

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Clifford Carter|Clifford Carter]]» frå ,  den 8. april 2023.* 
*** oppgav desse kjeldene:*

## Bakgrunnsstoff
*Offisiell nettstad
*
*
Kenny Kosek

**Kenny Kosek** () er ein USA-amerikansk felespelar som speler bluegrass, country, klezmer, folkemusikk og roots-musikk. I tillegg til solokarrieren sin har han opptredd med mange andre kjende artistar og bidrege til film- og fjernsynsmusikk. Han er òg musikkpedagog. Utover musikkfeltet er han òg kjent for humoren sin. Han er utdanna ved Bronx High School of Science og City College of New York. 

## Diskografi
**White Cloud* (Good Medicine Records, 1972)
**Country Cooking* (Rounder Records, 1972)
**[[Demon in Disguise]]* – David Bromberg – (Columbia Records, 1972)
**Barrel of Fun* (Rounder Records, 1973)
**Breakfast Special* (Rounder Records, 1976)
**Welcome to Wretched Refuse* (Betrayal Records, 1977)
**Hasty Lonesome* (Rounder Records, 1979)
**[[That's Why I'm Here]]* – James Taylor (Columbia Records, 1985)
**[[Almost Acoustic]]* – Jerry Garcia Acoustic Band (Grateful Dead Records, 1988)
**Angelwood* (Rounder Records, 1997)
**Song of the Hills* (Shanachie Records, 2000)
**Margot Leverett & The Klezmer Mountain Boys* (Traditional Crossroads Records, 2003)
**[[Pure Jerry: Lunt-Fontanne, New York City, 31. oktober 1987]]* – Jerry Garcia Acoustic Band (Jerry Made Records, 2004)
**[[Pure Jerry: Lunt-Fontanne, New York City, The Best of the Rest, October 15–30, 1987]]* – Jerry Garcia Acoustic Band (Jerry Made Records, 2004)
**[[Ragged but Right (album)| Ragged but Right]]* – Jerry Garcia Acoustic Band (Jerry Made Records, 2010)

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Kenny Kosek|Kenny Kosek]]» frå ,  den 8. april 2023.* 
*** oppgav desse kjeldene:*

## Bakgrunnsstoff
* 
*The Klezmer Mountain Boys
*The Citizen Kafka Radio Show
Deniece Williams

**Deniece Williams** () er ein USA-amerikansk songar , låtskrivar og plateprodusent. Williams har vorte skildra som «ei av dei store soul-stemmene» av BBC Ho er mest kjend for songane «Free», «Silly», «It's Gonna Take a Miracle» og to songar på toppen av *Billboard* Hot 100, «Let's Hear It for the Boy» og «Too Much, Too Little, Too Late» (med Johnny Mathis).  Williams har vunne fire Grammyprisar med til saman tolv nominasjonar.

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Deniece Williams|Deniece Williams]]» frå ,  den 8. april 2023.* 
*** oppgav desse kjeldene:*

## Bakgrunnsstoff
* 
* 
*
Frank Filipetti

**Frank Filipetti** er ein USA-amerikansk plateprodusent, lydteknikar og lydmiksar frå Bristol i Connecticut i USA. Filipetti vann fem Grammyprisar for arbeidet sitt med *[[musikalen The Color Purple|The Color Purple]]*, *[[musikalen The Book of Mormon|The Book of Mormon]]*, *[[musikalen Wicked|Wicked]]*, *[[Monty Python's Spamalot]]* og *[[Elton John and Tim Rice's Aida]]*. Han var ein tidleg tilhengjar av digital innspeling.

Han har mellom anna miksa store hittar som Foreigner sin «I Want to Know What Love Is» og The Bangles sin «Eternal Flame». Filipetti var lydteknikar og produsent for Survivor-album *[[Too Hot to Sleep]]* frå 1988. Filipetti spelte òg inn og miksa album for Carly Simon, Barbra Streisand, Vanessa Williams, George Michael, 10.000 Maniacs, Korn, McAuley Schenker Group, Frank Zappa og James Taylor (*[[Hourglass av James Taylor|Hourglass]]*). Filipetti produserte, var lydteknikar og miksa, og vann to Grammy-prisar til i 1998 for beste lydtekniske album og beste popalbum for dette Taylor-albumet.

Filipetti er ein forkjempar for kringlyd og har laget ni 5.1/DVD-prosjekt, mellom anna for Billy Joel, Carly Simon, James Taylor og Meat Loaf. Han har spelt inn og miksa ei rekkje konsertalbum, inkludert Pavarotti and Friends-serien, *Minnelli on Minnelli: Live at the Palace* frå 1999, James Taylor sitt *Live at the Beacon* og seinast Elton John sitt *[[Elton John One Night Only - The Greatest Hits|One Night Only]]*. Han har òg spelt inn album med originalbesetning for mellom anna *[[A Funny Thing Happened on the Way to the Forum]]* med Nathan Lane, den Grammy-vinnande *[[musikalen Annie Get Your Gun|Annie Get Your Gun]]* og Tony Award-vinnande *[[musikalen Aida |Aida]]*.

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Frank Filipetti|Frank Filipetti]]» frå ,  den 8. april 2023.* 
*** oppgav desse kjeldene:*
New Moon Shine

***New Moon Shine*** er det 13. studioalbumet til den USA-amerikanske songar-låtskrivaren James Taylor. Det kom ut 24. september 1991 og selde til platinaplate. Albumet nådde 37. plassen på ''Billboard'' 200. Albumet fekk generelt gode meldingar og *New York Times*-skribenten Stephen Holden meinte at *New Moon Shine* «finn [Taylor] nær toppform med songar som 'Slap Leather,' ein leikande skarp rock-and-roll-kritikk av sosiale og miljømessige problem, og 'Copperline', ein nostalgisk ballade som minnest røtene hans i Nord-Carolina.» Albumet var produsent/pianisten Don Grolnick sitt sjette og siste studioalbum med Taylor før han døydde i 1996.


}}

## Innhald
Alle songar skrivne av James Taylor utanom der andre er nemnde.

## Medverkande
* James Taylor – solovokal, akustisk gitar (1, 2, 3, 5, 6–12), arrangement (12)
* Danny Kortchmar – akustisk gitar (3, 5)
* Michael Landau – elektrisk gitar
* Jerry Douglas – dobro
* Don Grolnick – akustisk piano, orgel, synthesizer, arrangement (12)
* Clifford Carter – synthesizer, synthesizerprogrammering
* Dan Stein – synthesizerprogrammering (3, 5)
* Jimmy Johnson – bassgitar (1–8, 10–12)
* Tony Levin – bassgitar (9)
* Carlos Vega – trommer (1, 2, 4, 6–8, 10–12)
* Steve Jordan – trommer (3, 5)
* Steve Gadd – trommer (9)
* Don Alias – perkusjon
* Mark O'Connor – fiolin
* Bob Mintzer – tenorsaksofon (3)
* Branford Marsalis – sopransaksofon (7)
* Michael Brecker – tenorsaksofon (8, 9)
* Dave Bargeron – trombone (3)
* Randy Brecker – trompet (3)
* Valerie Carter – korvokal
* David Lasley – korvokal
* Kate Markowitz – korvokal
* Arnold McCuller – korvokal
* Phillip Ballou – korvokal (10)

### Produksjon
* Produsentar – Don Grolnick (alle spor); Danny Kortchmar (spor 3 & 5).
* Produksjonskoordinator – Peter Stiglin
* Innspelt og miksa av James Farber
* Assisterande lydteknikar – John Aguto, Patrick Dillett, Rob Jazco, Nathaniel Kunkel, Matthew Lamonica and Katherine Miller.
* Mikseassistent – Katherine Miller
* Mastering av Greg Calbi i Sterling Sound (New York, NY).
* Kunstnarisk leiar – Arnold Levine
* Designassistentar – Stefanie Dash, Lisa Sparagano and Marcus Wyns.
* Fotografi – Lee Crum

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:New Moon Shine|New Moon Shine]]» frå ,  den 8. april 2023.* 
*** oppgav desse kjeldene:*
Hawthorne-effekten

**Hawthorne-effekten** viser til eit fenomen der menneske som vert undersøkt, i seg sjølv kallar fram endringar i åtferda si, og at denne fordunstar igjen når undersøkinga er over. Det vert skapa eit rangt inntrykk av at ein årsaksvariabel har innverknad på effektvariabelen. Det at menneske veit at dei er forsøkspersonar i eit eksperiment har (positiv) innverknad på resultatet.

Etter taylorisme er Hawthorne-studiane dei studiane som har hatt størst tyding for utviklinga av organisasjons- og leiingsteori. Studiane belyste at produksjon/produktivitet ikkje berre var avhengig av rett fordeling av arbeid, men også psykologiske faktorar og den uformelle strukturen i organisasjonen.

## Bakgrunn
I perioden mellom 1924 til 1933 vart det gjennomført ei rekkje produktivitetsstudiar ved Hawthorne Works of the Western Electric Company i Cicero i Illinois u USA. Elton Mayo tok del i studiane frå 1927 og ynskte å sjå nærare på kva effekt forandringar i det fysiske arbeidsmiljøet/omgjevnader hadde på produktivitet. Føre kvart eksperiment endra forskarane éin variabel, til dømes ljosstyrken i arbeidsrommet, innetemperatur eller grad av overvaking. Ein opererte med ei eksperimentsgruppe og ei kontrollgruppe. Det underlege var at uansett kva for ein variabel ein endra på, så auka eksperimentsgruppa produksjonen, sameleis auka også produksjonen hjå kontrollgruppa. Ljosstyrken vart redusert, arbeidsdagen forlengd og ein gjekk ned på tal kvilepausar, likevel  heldt produksjonen fram med å auka. Arbeidarane visste at dei var under observasjon – denne tanken var nok til at dei yrkte hardare og ytte betre.

Forskarane endra dernest metode. Ein gjekk bort frå arbeidstilhøve som ein nøkkelfaktor i høve til produksjon, og retta fokuset mot haldningar, sosiale høve og leiingsstrategiar. Ein råda til å fokusera på utval og trening av leiarar. For fyrste gong samla ein opplysningar om haldningar, moral, uformelle arbeidsgrupper og sosiale høve. Produksjon var ikkje lenger ein funksjon av strukturen og designet til den formelle organisasjonen. Ein måtte også taka omsyn til haldningane, evnene og persepsjonane til arbeidaren.

Hawthorne-studiane markerte byrjinga på «Human Relations»-rørsla i industrien.

## Kritikk
Seinare undersøkingar viser at Hawthorne-effekten er basert på eit tynt grunnlag. Sjølve gjennomføringa av den opphavlege undersøkinga har vorte kritisert. Ein studie gjekk igjennom dataa frå den opphavlege undersøkinga og viste at resultata faktisk var det motsette av definisjonen til Hawthorne-effekten. Ein nyare meta-analyse frå 2014 konkluderte med at Hawthorne-effekten er veik og kanskje ikkje eksisterande, og føreslo ei meir nyansert skildring av det fenomenet om at folk endrar seg berre ved å taka del i ei undersøking.

## Sjå òg
* Dunning-Kruger-effekten
* Organisasjonsteori
* Leiing

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:nb:Hawthorneeffekten|Hawthorneeffekten]]» frå , den 8. april 2023.*

## Bakgrunnsstoff
*
Never Die Young

***Never Die Young*** er det 12. studioalbumet til den USA-amerikanske songar-låtskrivaren James Taylor. Det kom ut i 1988, tre år etter det førre albumet hans, *[[That's Why I'm Here]]*. Albumet nådde 25. plassen på ''Billboard'' 200 og selde til slutt til platinaplate i USA. 

Tittelsporet på albumet nådde 80. plassen på ''Billboard'' Hot 100, som den einaste singelen frå albumet som gjekk inn på lista. 

## Innhald
Alle songane er skrivne av James Taylor, utanom der andre er nemnde.

## Medverkande
* James Taylor – solovokal, gitar
* Don Grolnick – klaverinstrument
* Clifford Carter – synthesizerprogrammering 
* Robbie Kilgore – synthesizerprogrammering 
* Bill Payne – synthesizer (2, 4)
* Bob Mann – gitar
* Jeff Mironov – ekstra gitar (2, 6)
* Dan Dugmore – banjo, pedalsteelgitar
* Leland Sklar – bassgitar (1-4, 6-10)
* Jay Leonhart – akustisk bass (5)
* Carlos Vega – trommer, perkusjon
*  «Cafe» Edison A. da Silva – perkusjon (10)
* Michael Brecker – tenorsaksofon (2, 3)
* Mark O'Connor – fiolin (4, 5)
* Greg «Fingers» Taylor – munnspel (8)
* Rosemary Butler – korvokal
* Arnold McCuller – korvokal
* Lani Groves – ekstra korvokal (1, 6, 10)
* David Lasley – ekstra korvokal (1, 6, 10)

## Produksjon
* Produsent – Don Grolnick 
* Produksjonskoordinator – Peter Stiglin
* Innspelt og miksa av James Farber
* Assisternade lydteknikar – Don Rodenbach
* Gitar- og pianoteknikar – Edd Kolakowski 
* Digital redigering – Rhonda Schoen
* Mastering av Greg Calbi i Sterling Sound (New York, NY).
* Ulvebilete – Jim Brandenburg 
* Bilete av James Taylor –  Rudy Molacek 
* Kunstnarisk leiar – Marc Balet

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Never Die Young|Never Die Young]]» frå ,  den 8. april 2023.* 
*** oppgav desse kjeldene:*