open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Aretha Franklin

**Aretha Louise Franklin** () var ein amerikansk soul- og R&B-songar, kjend som *The Queen of Soul* og eit av dei største kvinnenamna innan dennen sjangeren.

Franklin var fødd i Memphis i den amerikanske delstaten Tennessee. Ho tok tidleg til med å synga gospel og gav ut si første plate som 14-åring, *The Gospel Soul of Aretha Franklin*, i 1956. På andre halvdelen av 1960-talet gjorde ho ei rekke soul-innspelingar som er blitt klassikarar, til dømes «Respect», «I Never Loved a Man» og «You Make Me Feel Like a Natural Woman». Ho fekk to songar på førsteplass på Billboards Topp 100: «Respect» i 1967 og «I Knew You Were Waiting (For Me)», ein duett med George Michael, i 1987. 

## Kjelder

* *Denne artikkelen bygger på «[[:nb:Aretha Franklin|Aretha Franklin]]» frå , den 5. august 2008.* 
 

## Bakgrunnsstoff
* sodamnhappy.com, offisiell nettstad
* bbc.co.uk Artikkel om Franklin
* rollingstone.com  biografi
Arnhild

**Arnhild** er eit kvinnenamn sett saman av arn-, norrønt for 'ørn', og '-hild', 'krigar'. Det er noko i slekt med andre namn som byrjar med arn-, som Arna og Arne, og namn som sluttar med -hild, som Alvhild.

Arnhild har norsk namnedag den 4. august.

## Bruk
I 2008 hadde 1&nbsp;580 norske kvinner namnet Arnhild. Namnet blei særleg gjeve i tida frå 1920- til 1950-talet, då rundt 0,15 % av nyfødde jenter blei kalla Arnhild.

## Kjende namneberarar
* Arnhild Baukhol (f. 1950), ordførar i Ringebu
* Arnhild Dyrhaug Odfjell (f. 1970), norsk forretningskvinne
* Arnhild Lauveng (f. 1972), psykolog og forfattar
* Arnhild Skre (f. 1952), forfattar
* Arnhild Myklebust Eggen, programleiar

### Fotnotar

## Bakgrunnsstoff
Robertsonøya

**Robertsonøya** er ei isdekt øy, som ligg ved austenden av Seal Nunataks utanfor austkysten av Den antarktiske halvøya. Kaptein Carl Anton Larsen oppdaga Robertsonøya frå «Jason» den 9. desember 1893, Han var nysgjerrig på å finne ut om vulkanen på øya var aktiv og gjekk på ski til toppen frå nordsida av øya, og kalla seinare fjellet Christensenfjellet etter partnaren og eigaren av «Jason», Christen Christensen. Larsen kalla ho Robertson Øy etter William Robertson, ein medeigar i Woltereck und Robertson i Hamburg som sende han til Antarktis.

## Sjå òg
* Composite Antarctic Gazetteer
* Antarktiske og subantarktiske øyar
* Antarktiske øyar sør for 60 °S
* SCAR
* kravområde i Antarktis

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Robertson Island|Robertson Island]]» frå ,  den 22. oktober 2012.* 
*** oppgav desse kjeldene:*
*
*
Daudvatn

**Daudvatn** er eit sjømannsuttrykk for eit fenomen som oppstår når eit lag med fersk eller brakkvatn ligg over eit lag med tyngre saltvatn, utan at dei to laga blandar seg saman. Eit skip som seglar under slike tilhøve kan vere vanskeleg å manøvrere eller sakke så mykje av at det nesten står i ro. Årsaka til dette er at mykje av energien frå framdriftsmekanismen til skipet berre går med til å skape bølgjer (såkalla indre bølgje) eller turbulens mellom dei to laga i vatnet, slik at skipet berre klarar opp mot 20 % av den normale farten sin. 

Fenomenet vart først skildra av den norske polfararen Fridtjof Nansen under Framekspedisjonen i august 1893 ved Nordenskiöldøyane nær Tajmyrhalvøya:
*«Når «Fram» hamna i daudvatn er det som om ei mystisk kraft held ho tilbake og ho lystrar ikkje alltid roret. I stille vêr med lett last klarte «Fram» 6-7 knops fart. I daudvatn klarte ho ikkje ein gong 1,5 knop. Vi gjorde store svingar langs ruta vår, stundom svinga me heilt rundt, for å prøve å gå klar av det, men til særs lita nytte.»*

Fenomenet er observert der smeltevatn frå isbrear renn ut i sjøen og legg seg over det saltare vatnet utan at dei to laga blandar seg, slik som i ein fjord. 

## Gamle metodar
Gamle sjømenn trudde at fenomenet kom av ei «skorpe» av ferskvatn som festa seg til skroget og at skipet på den måten vart hindra. Tidlegare trudde ein òg at fisk som festa seg til skroget gjorde at skipet flytta seg tregare. Ein brukte forskjellige metodar for å prøve å kome seg ut av daudvatnet, som t.d. å la mannskapet om bord samstundes springe fram og tilbake på skipet, skyte kanoneld i vatnet, ause store mengder sjøvatn på dekk, dra ein slepar frå baugen til akterspegelen under skroget på skipet, svinge rora raskt fram og tilbake, eller slå i vatnet ved sidan av skipet med årer og andre reiskapar. Mannskapet på taubåtar oppdaga at når dei kom ut for daudvatn var det enklaste å stoppe i eit par minutt slik at bølgjene la seg, og så halde fram for full maskin. 

## Sjå òg
* Indre bølgje
* Nordenskiöldøyane

## Bakgrunnsstoff
* Kort film som viser fenomenet med ein modell 
* Forklaring av daudvatn 

## Kjelder

* *Delar av denne artikkelen bygger på «[[:en:Dead water|Dead water]]» frå , den 5. august 2008.* 
 
* Skildring av daudvatn
Northbrookøya

**Northbrookøya** (russisk Остров Нортбрук; *Ostrov Nortbruk*) er ei øy heilt sør i Frans Josefs land i Russland. Det høgaste punktet på øya er 344 meter over havet. 

Northbrookøya er ei av dei mest tilgjengelege i øygruppa og vart derfor ofte nytta som hovudbase for polekspedisjonar seint på 1800-talet og tidleg på 1900-talet. 

Øya er kalla opp etter jarlen av Northbrook, som var president i Royal Geographical Society mellom 1890 og 1893.

## Historie
Kapp Flora er eit isfritt område sørvest på Northbrookøya (79°57′N 50°05′E) og er historisk viktig. Den britiske seglaren og utforskaren Benjamin Leigh Smith forliste ved Kapp Flora i 1881. I 1896 møttest tilfeldigvis utforskaraneFridtjof Nansen og Frederick George Jackson her. Jackson var leiar for Jackson-Harmsworth-ekspedisjonen og hadde base ved Kapp Flora, då møtet skjedde 17. juni 1896.

Eit nes nord på øya, ved 80°55'N, heiter Kapp Bruce etter William Speirs Bruce, ein skotsk zoolog og oseanograf som hadde vore medlem av Jackson-Harmsworth-ekspedisjonen.

I 1904 vart det vunne ut kol om lag 150 meter opp i fjellsida av utforskarar frå den amerikanske Ziegler-Fiala-ekspedisjonen som måtte overvintre her etter at skipet deira sokk ved Rudolføya. 

Etter ein særs strabasiøs eldprøve kom sjømennene Valerian Albanov og Aleksander Konrad, som dei einaste overlevande etter den mislukka ekspedisjonen til «Svjataja Anna», til Kapp Flora i 1914. Albanov og Konrad vart redda i tide av «St. Foka», medan dei gjorde seg klar for å overvintre. 

## Nærliggande øyar
* **Ostrov Robertsona** (Остров Робертсона), **Robertsonøya** er ei lita øy aust for Northbrookøya, nær det austlegaste neset. Øya er kalla opp etter den skotske polforskaren kaptein Thomas Robertson frå den skotske nasjonale antarktiske ekspedisjonen i 1904 til Sør-Orknøyane på skipet «Scotia».
* **Ostrov Novyj** ligg mindre enn 2 km sørvest for Robertsonøya, nærare kysten. Begge øyane er mindre enn 1 km lang. 

## Kjelder


* *Denne artikkelen bygger på «[[:en:Northbrook Island|Northbrook Island]]» frå , den 5. august 2008.* 
** * oppgav desse kjeldene:*
** Speak, Peter: *William Speirs Bruce* NMS Publishing, Edinburgh 2003 ISBN 1-901663-71-X
** Plassering
** Valerian Albanov. *In the Land of White Death*
** Kaptein Thomas Robertson: http://special.lib.gla.ac.uk/exhibns/month/apr2004.html, http://gdl.cdlr.strath.ac.uk/scotia/vs034-053.htm http://www.archiveshub.ac.uk/news/0301sn2.html & http://www.archiveshub.ac.uk/news/0301rob.html
Communic

**Communic** er ei heavy metal-gruppa frå Kristiansand. Gruppa spelar progressiv metal og er samansett av Oddleif Steinsland på gitar og vokal, Tor Atle Andersen på trommer og Erik Mortensen på bass. Gruppa vart stifta i 2003 og har gjeve ut tre album.
Ognennyj Ostrov

**Ognennyj Ostrov** (russisk Огненный остров, tyder «Eldøya») er ei lita øy i ein innsjø sentralt i Russland i Vologda oblast der det står eit kloster, som er omforma til eit høgrisikofengsel for fangar dømd til dødsstraff. Ognennyj Ostrov ligg om lag 400 km nord for Moskva i Novozerosjøen.

Det russisk-ortodokse klosteret vart grunnlagd på denne øya i 
1517 av St. Kirill av Novozero etter å ha sett ei «søyle av eld» som trefte øya. Klosterbygningane vart nytta som bakgrunn for Vasilij Sjuksjin sin film *Raude roser* frå 1973 og i nokre av historiene til den russiske forfattaren Aleksandr Jasjin. 

Etter Oktoberrevolusjonen i 1917 vart klosteret omgjort til eit fengsel for «fiendar av revolusjonen». I 1930- og 1940-åra fungerte klosteret som ein straffekoloni for offera i den store utreinskinga til Josef Stalin. Etter Stalin døydde i 1953 vart det omgjort til eit vanleg fengsel for ikkje-politiske farlege kriminelle. 

I 1997 vart til slutt fengselet berre for fangar som soner livstidsdommar. Etter 1996 vart 
alle dødsdommar omgjort til livstidsdommar og mange av desse sit i dette fengselet. Det er rundt 193 innsette i fengselet, som tidlegare vart kalla fengsel No. OE 256/5 – og «Pjatak» av dei innsette etter det siste talet i det formelle namnet. 

## Bakgrunnsstoff
* Livstidsdom på Eldøya
* Livstidsdom på Eldøya . Moscow Times
* Google Maps. 

## Kjelder

* *Denne artikkelen bygger på «[[:en:Ognenny Ostrov|Ognenny Ostrov]]» frå , den 5. august 2008.*
Kjerringtinden

**Kjerringtinden** er namn på fleire fjell i Noreg:
* Kjerringa i Ørsta
* Kjerringtinden ved Mistfjorden i Bodø
* Kjerringtiden ved Fustvatnet i Vefsn
Mayall-objektet

**Mayall-objektet** (katalogisert **Arp 148**; kjend òg som **VV 032** og **MCG+07-23-019**) er restane av to galaksar som har kollidert. Objektet ligg rundt 450 millionar lysår unna jorda i stjernebiletet Den store bjørnen.

Kollisjonen mellom dei to galaksane forårsaka ein sjokkbølgjeeffekt som først drog materie inn mot sentrum av den eine galaksen og deretter blåste materien utover til ein ring.

## Sjå òg
* Vekselverkande galakse

## Kjelder
Sahg

**Sahg** er ei heavy metal-gruppa frå Bergen. Dei høyrer til undersjangeren doom metal. Gruppa har gjeve ut dei to albuma *Sahg 1* og *Sahg 2* på Swedish Regain Records. Medlemane i gruppa er King ov hell på bass, Olav på vokal, Thomas på gitar og Tor på trommer. Medlemane har bakgrunn frå mellom anna grupper som Gorgoroth, Audrey Horne og Manngard.

Sahg har turnert i USA og Canada som oppvarmingsband for gruppa Celtic Frost. Dei har i tillegg spelt på fleire festivalar i Europa.

**Kjelde:** Gruppa si MySpace-sida
Blender

**Blender** er eit fritt 3d-modellering, animasjon og rendering-program. Det er tilgjengeleg til alle dei viktigaste operativsystema og vert gjeve ut under GNU General Public License. Det kan konkurrere med dyre kommersielle programpakker som Maya og 3D Studio Max. Den siste versjonen er 2.45, som ikkje kom med nye verktøy, berre feilrettingar.

Blender er under rask utvikling og får heile tida nye forbedringar ved kvar oppdatering. Opdatringen 2.44 har ført med seg skulpteringsmodellering som kan samanliknast med Zbrush og Mudbox. Blender inneheld blant anna animasjonsverktøy, spelmotor, fysikksimulasjon av væske og faste stoffer, partikkelsystem, filmredigeringsverktøy og digitalt biletebehandling.

Blender vart nytta til å lage verdas første opne film, *[[Elephants Dream]]*. 

## Historie

Blender vart opphavleg utvikla som eit innahus verktøy av det nederlandske animasjonsføretaket NeoGeo og Not a Number Technologies (NaN). NaN vart etablert i 1998 av hovudutviklaren av Blender, Ton Roosendaal, med tanke på vidareutvikling og distribusjon. Fram til konkursen i 2002 vart Blender distribuert som shareware. Etter konkursen vart programvara frigjeve under ei dobbellisens, både GNU GPL og ei Blender lisens. Denne eigne lisensen vart ikkje handheva og forsvann i 2005. Blender vert no utvikla som fri programvare av stiftinga Blender Foundation.

## Bakgrunnsstoff
*  
* Norsk Blender-samfunn 
* Aktivt brukarforum 
* Nyheiter om Blender 
* Den offisielle Blender-wikien

## Kjelder
Lyngheisenteret

**Lyngheisenteret** er eit museum på øya Lygra i Alver kommune i Vestland som tek vare på og held i hevd eit gamalt lyngheilandskap. Museet vert drive som ein gard med utgangarsau og lyngbrenning i tillegg til museumsdrifta. Eit informasjonssenter med restaurant, auditorium og permanent utstilling vart opna i 2000. 

## Bakgrunnen for lyngheisenteret
Senteret vart til som følgje av Lindåsprosjektet i 1970-åra, eit tverrfagleg forskingsprosjekt i regi av Botanisk institutt ved Universitetet i Bergen med føremål å undersøke lyngheilandskapet i Nordhordland, særleg i kommunane Lindås og Austrheim, for særleg finne ut om lyngheilandskapa eigenleg var skapte ved menneskeleg aktivitet i gamal tid,ikkje eit resultat klimatiske endringar. Ein kom fram til at skogen hadde vore fjerna av menneske i gamal tid for å skape beiteland for husdyr, og at det opne lyngheilandkapet som oppstod, deretter hadde vore halde i hevd som beiteland ved stendig nedbrenning av lyngen. Lyngheilandskapa som før hadde kjenneteikna så mykje av kystområda i Vest-Europa, er såleis mest truleg eit resultat av slik menneskeleg aktivitet.

Lyngheisenteret vart skipa i 1999 av Universitetet i Bergen, Hordaland fylkeskommune, Lindås kommune, og Regionrådet i Nordhordland og Gulen i samarbeid med grunneigarane på Lygra. I 2001 fekk Lyngheisenteret UNESCO sin globale kulturlandskapspris, etterfølgd av Europa Nostra sin kulturlandskapspris i 2005.

Lyngheiane er opne for turgåarar heile året gjennom, medan sjølve museet, informasjonsbygget, er berre ope i sumarhalvåret.

## Bakgrunnsstoff
*
Onekotan

**Onekotan** (russisk Онекотан), òg kalla **Onekotan To**, er ei øy heilt nord i Kurilane i Sakhalin oblast i Russland. Onekotan er ei vulkansk øy og ein del av «Eldringen» som krinsar Stillehavet. Ho har eit areal på 315&nbsp;km², er 42,5&nbsp;km lang og 11–16&nbsp;km brei.

Onekotan er unik fordi ho har ein kaldera fylter med vatn både nord og sør på øya. Den største av desse to ligg i sør og har igjen ei øy midt i innsjøen. Dette vert kalla Tao-Rusyr-kalderaen. Det høgaste punktet på Onekotan er Krenitsyn på 1325 meter over havet, og ligg på øya som ligg i kalderaen. I nyare tid er det danna sekundære vulkankjegler i begge kalderaer og den nordlegaste er nesten heilt fylt att av ein slik, kalla Nemotoppen.

Det er aure i Tsjiornojesjøen, ein av dei to innsjøane på Onekotan.

Mellom naboøyane og Onekotan ligg Det fjerde kurilsundet, Jevreinovsundet og Krenitsynsundet. Naboøyane er Makanrusji med ein vulkan på 1170 moh. i nordvest og Kharimkotan med ein 1210 meter høg vulkan i sør.

## Kjelder

* *Denne artikkelen bygger på «[[:en:Onekotan|Onekotan]]» frå , den 5. august 2008.* 
** * oppgav desse kjeldene:*
* Bilete av Onekotan
* Aure i Tsjiornojesjøen

## Bakgrunnsstoff
* Sakhalin oblast
Oremif

**Oremif** (russisk Остров Оримиф) er ei øy i Sakhalinbukta sør i Okhotskhavet i Khabarovsk kraj i Russland. Ho ligg ved munningen av elva Amur, om lag 3&nbsp;km frå kysten.

Oremif er forma som ein hestesko og er om lag 2&nbsp;km på tvers. 22&nbsp;km opp i estuaret ligg øya Vospri.

Oremif må ikkje forvekslast med busetnaden Oremif som ligg på land like innanfor, om lag 5&nbsp;km nordaust for øya.

## Kjelder

* *Denne artikkelen bygger på «[[:en:Oremif|Oremif]]» frå , den 5. august 2008.* 
** * oppgav desse kjeldene:*
** Plassering
** Geografiske data
** Reiseinformasjon
** Forureining av Amur nær Oremif

## Bakgrunnsstoff
* Khabarovsk kraj
Paramusjir

**Paramusjir** (russisk Парамушир) eller **Paramushiro** frå ainu for «brei øy») er ei øy i Russland i Kurilane. Ho er 100&nbsp;km lang og i snitt om lag 20&nbsp;km brei og har eit areal på 2053&nbsp;km². Ho er den største øya i dei nordlege Kurilane og berre Iturup er større i heile øygruppa. Sjumsju er ei øy i nordaust og mellom dei ligg det 2,5&nbsp;km smale sundet kalla Det andre Kurilsundet. Antsiferov ligg i søraust på andre sida av det 15&nbsp;km breie Luzjinasundet. 20&nbsp;km mot nordvest ligg Atlasov og Onekotan ligg i sør på andre sida av det 40&nbsp;km breie sundet kalla Det fjerde Kurilsundet. Nordenden av øya ligg 39&nbsp;km frå Kapp Lopatka på sørenden av Kamtsjatkahalvøya.

Paramusjir høyrer til distriktet Severo-Kurilskij i Sakhalin oblast. Severo-Kurilsk er det administrative senteret i distriktet og med 2500 innbyggjarar er han den einaste busetnaden på Paramusjir. Byen er òg den største på Kurilane, men Kurilsk på Iturup er nesten like stor. Andre landsbyar som ein gong låg langs kysten av Paramusjir er i dag hovudsakleg spøkelsesbyar. Dette kjem delvis av eit krakk i det lukrative sildefiske og delvis av den katastrofale tsunamien som råka Kamtsjatka i 1952 og som tok om lag 2300 liv.

## Geografi og naturhistorie

Geologisk er Paramusjir ei samanhengande kjede på 23 vulkanar. Minst fem av desse er aktive: Tsjikuratsjki på 1816 moh., Fusstoppen på 1772 moh., Tatarinova, Karpinskogo og Ebeko. Tsjikuratsjki, den høgaste toppen på Paramusjir har vore aktiv sidan 2002 og det siste utbrotet kom i august 2008.

Paramusjir har eit subarktisk klima som er sterkt påverka av den kalde Oyashiostraumen. Av tre på Paramusjir finn ein stort sett berre sibirsk dvergfuru og små or. Den alpine tundraen som dominerer landskapet produserer store mengder sopp og bær, særleg tyttebær, åkerbær og krekling. Raudrev, hare og røyskatt finst på øya og vert jakta på av innbyggjarane. Øya har òg ein bestand av gråbjørn. Sunda mellom Paramusjir og Sjumsju har store bestandar av havoter og sel.

Fleire artar aure og stillehavslaks gyt i elvane på øya, særleg i Tukharkaelva som med 20&nbsp;km er den lengste elva på øya.

## Historie
Japan gjorde krav på Paramusjir og resten av Kurilane mot slutten av 1800-talet. Paramusjir hadde den nordlegaste japanske militærbasen fram til slutten av den andre verdskrigen. Desse basane vart sporadisk bombarderte av amerikanske fly og skip frå Aleutane frå 1943 til slutten av krigen. Her låg òg minst ein krigsfangeleir. I august 1945 invaderte Sovjetunionen Paramusjir, og etter krigen tok dei kontroll over heile Kurilane.

## Kjelder

* *Denne artikkelen bygger på «[[:en:Paramushir|Paramushir]]» frå , den 5. august 2008.* 

## Bakgrunnsstoff
* Bilete av Paramusjir 
* Sakhalin oblast
Payerøya

**Payerøya** (russisk *Остров Пайера*, *Ostrov Pajera*) er ei øy i Frans Josefs land i Russland. Ho har eit areal på 160 km².

Payerøya er ein del av Zitsjy land, ei undergruppe i Frans Josefs land.

Øya er kalla opp etter Julius Johannes Ludovicus von Payer, ein austerriksk-ungarar som måla mange landskap frå Arktis og som var ein av leiarane av den austerriksk-ungarske nordpolekspedisjonen.

## Nærliggande øyar
Like aust for Payerøya ligg nokre småøyar: 
* **Stoliczkaøya** (Остров Столичка; *Ostrov Stolitsjka*) er den av øyane som ligg lengst borte og er ein ynglestad for kvalross. Ho er kalla opp etter den mähriske paleontologen Ferdinand Stoliczka (1838–1874) av den austerriksk-ungarske nordpolekspedisjonen.
* **Ostrov Apollonova** ligg i sundet mellom Stoliczka- og Payerøya. Ho er berre 500 meter lang. 

## Kjelder

* *Denne artikkelen bygger på «[[:en:Payer Island|Payer Island]]» frå , den 5. august 2008.* 
** * oppgav desse kjeldene:*
*** http://islands.unep.ch/CEO.htm 
*** Historiske data
Pestsjanyj

**Pestsjanyj** (russisk Остров Песчаный), òg kalla *Ostrov Mel*, er ei øy i Laptevhavet i Russland med ei uvanleg form. Ho er ein 12 km lang ellipseforma sandbanke som er brote sund i aust og søraust der tre mindre øyar er oppstått. Landtunga ligg rundt ein grunn lagune og på kart ser ho dermed ut som ein tropisk atoll. Øya er gold og folketom. 

Pestsjanyj ligg 74 km aust for Bolsjoj Begitsjev og 62 km nord for kysten av Sibir.

Havet omkring Pestsjanyj er dekt av pakkis om vinteren og det er store poljnia rundt øya. Klimaet er særs hardt med mange stormar og låge temperaturar sjølv i løpet av den korte sommaren som berre varer to månader. 

Det finst kvalross på øya. 

Øya høyrer til republikken Sakha. Ho må ikkje forvekslast med andre øyar og stader med same namn. Kapp Pestsjanyj er eit nes på Bolsjevikøya i Severnaja Zemlja og to øyar i Aserbajdsjan og Ukraina har same namn. 

## Kjelder

* *Denne artikkelen bygger på «[[:en:Peschanyy Island (Laptev Sea)|Peschanyy Island (Laptev Sea)]]» frå , den 5. august 2008.* 
** * oppgav desse kjeldene: 
** [http://land.worldcitydb.com/respublika_sakha_(yakutiya)_in_russisk_federation_state.html Geografisk plassering]
** [http://www.sailnews.com/148.0.html?&tx_ttnews%5Bcat%5D=23&tx_ttnews%5Btt_news%5D=4271&cHash=815c97ca8b Lejkinaøya]
** [http://www.polarmuseum.sp.ru/Eng/route.htm Russiske ekspedisjonar] 
*
 

## Sjå òg
* Laptevhavet
Olkhon

**Olkhon** (russisk Ольхон) er den fjerde største øya i ein innsjø i verda. Ho er den klart største øya i Bajkalsjøen aust i Sibir i Russland med eit areal på 730 km².

## Geografi

Olkhon har eit variert terreng og mange arkeologiske landemerke. Langs austsida er det bratte fjell og Zjima er det høgaste fjellet på 1276 meter over havet og 818 meter over Bajkalsjøen. Øya er stor nok til å ha eigne innsjøar og består av ei blanding av taiga, steppe og til og med ein liten ørken. Eit djupt sund skil øya frå land. 

Øya har oppstått som følgje av millionar av år med tektonisk rørsle, som har skapt det djupe sundet kalla Det vesle sjøsundet og steinblokker som har danna øya. Dei bratte fjellsidene viser den vertikale hevinga av jordoverflata.

## Innbyggjarar

Øya har om lag 1500 innbyggjarar som hovudsakleg består av burjatar, det innfødde folket på øya.

Det er fleire busetnader og fem landsbyar på øya: Jalga, Malomorets, Khuzjir, Kharantsi og Ulan-Khusjin. Landsbyen Khusjir er det administrative senteret på Olkhon og har om lag 1200 innbyggjarar og eit lokalt museum.

## Økonomi
Dei fleste innbyggjarane er fiskarar, bønder og kvegbønder. På grunn av aukande turisme frå heile verda arbeider òg ein del i denne sektoren og turisme har vorte ein viktig del av økonomien på Olkhon. 

## Kultur

Dei innfødde burjatane meiner at øya er ein andeleg stad og på vestkysten, nær Khuzjir ligg Bajkal sitt mest kjende landemerke, Sjamanka eller Sjamanklippa. Dei innfødde trur at Burkhan, ein moderne religiøs kultfigur frå altajfolket, lever i grotta i denne klippa. Museet på Olkhon har utstillingar frå naturen og etnografien på øya, inkludert piper og samovarar. 

Olkhon er eit heilag sjamanistsenter og vert òg rekna som senter for Kurumtsjinskajkulturen frå 700-1000-talet. 

## Historie

Øya har ei lang historie. Dei opphavlege innfødde folkegruppene var kurykanar, forfedrane til burjatane og jautkane.

Russiske utforskarar vitja staden første gong på 1600-talet.

## Kjelder

* *Denne artikkelen bygger på «[[:en:Olkhon|Olkhon]]» frå , den 5. august 2008.* 
** * oppgav desse kjeldene:*

## Bakgrunnsstoff
Olenij

**Olenij** (russisk Остров Олений; Ostrov Olenij) er ei øy i Karahavet berre nokre kilometer frå kysten av Sibir i Russland. Ho ligg nord for ein av armane av Gydanhalvøya. Ho er dekt av tundravegetasjon og myrer, er 53 km lang og i snitt om lag 27 km brei. Øya har eit areal på 1197 km². 

Havet omkring Olenij er dekt av pakkis om vinteren og det er mykje isflak sjølv om sommaren, så ho er som regel landfast med Gydanhalvøya, som det berre går eit 2 km smalt sund mellom. 

Olenij høyrer til Jamalo-Nenetsk autonome okrug som ligg nord i Tjumen oblast. Olenij er òg ein del av Det store arktiske statlege naturreservatet, det største naturreservatet i Russland og Europa. 

Øya må ikkje forvekslast med andre øyar med same namn. Ei av desse ligg i Karahavet i Plavnikovijeøyane, medan dei andre ligg i Barentshavet og Kvitsjøen.

## Nærliggande øyar
* Sørvest for Olenij ligg tre små øyar kalla Prokljatyjeøyane (Проклятые острова; *Prokljatyje ostrova*) ved 72° 15' N og 77° 05' E.
* **Rovnyjøya** ligg nær kysten, eit par kilometer aust for Prokljatujeøyane.

## Kjelder

* *Denne artikkelen bygger på «[[:en:Oleniy Island|Oleniy Island]]» frå , den 5. august 2008.* 
** * oppgav desse kjeldene:*
* Plassering
* Naturreservat 


## Sjå òg
* Karahavet
Plavnikovyjeøyane

**Plavnikovyjeøyane** (russisk острова Плавниковые; *Ostrova Plavnikovyje*) er ei øygruppe aust i Karahavet utanfor kysten av Sibir i Krasnojarsk kraj i Russland. Øyane er dekte av tundravegetasjon og har mange innsjøar og myrområde. Dei er dekte av snø og is det meste av året. 

Den største av Plavnikovyjeøyane er **Pestovyjøya** og **Kruglyjøya**. Dei fleste av øyane ligg mindre enn 10 km frå kysten av Tajmyrhalvøya, men enkelte, som **Vardropperaøya**, ligg lenger ute til havs. Den austlege delen av øyane, inkludert Kosterina og Pestsovyj, vert òg kalla **Vkhodnyjeøya**.

Plavnikovyjeøyane ligg sør for den vesle Kolosovykhhalvøya. Geologisk er dei ein del av Mininaskjera, ein kompleks formasjon som inkluderer Kolosovykhøyane lenger nord. Denne øygruppa ligg mellom 73° 15' og 74° 40' N og mellom 84° og 86° 30' E. 

Havet omkring Plavnikovyjeøyane er dekt av fast is om vinteren og klimaet er særs hardt. Sjølv om sommaren er det pakkis i havet omkring. 

Øyane er ein del av Det store arktiske statlege naturreservatet, det største naturreservatet i Russland og Europa. 

Plavnikovyjeøyane må ikkje forvekslast med Plavnikovyjøya (Ostrov Plavnikovyy) utanfor vestkysten av Severnaja Zemlja som òg ligg i Karahavet. 

## Kjelder

* *Denne artikkelen bygger på «[[:en:Plavnikovyye Islands|Plavnikovyye Islands]]» frå , den 6. august 2008.* 
** * oppgav desse kjeldene:*
*** Naturreservat 
*** Albert Hastings Markham. Arctic Exploration, 1895
*** Armstrong, T., *The Russians in the Arctic*, London, 1958.
*** Tidlege sovjetiske ekspedisjonar
*** Russiske polarekspedisjonar 


## Sjå òg
* Karahavet
* Tajmyrhalvøya
Preobrazjenja

**Preobrazjenja** (russisk Остров Преображенья) er ei lang, lita øy i Laptevhavet i Russland. Ho ligg nord for Khatangabukta (russisk Хатангский залив), 15 km nord for Bolsjoj Begitsjev.

Preobrazjenja er 7 km lang og opp mot 2,5 km brei. Øya består av granitt og har høge klipper på austsida. På vestsida heller øya ned mot grusstrender. 

Øya var eit nyttig landemerke for skip som segla langs Nordaustpassasjen i tidlegare tider. Ho vart òg kalla Ostrov Vstretsjnyj. Det er ein forlaten polarforskingsstasjon på Preobrazjenja.

Administrativt høyrer Preobrazjenja til republikken Sakha.

## Kjelder

* *Denne artikkelen bygger på «[[:en:Preobrazheniya Island|Preobrazheniya Island]]» frå , den 6. august 2008.* 
** * oppgav desse kjeldene:*
*** Den arktiske oseanografiske ekspedsijonen 1910-1915 
*** Om forskingsstasjonen 
*** William Barr, *The Drift of Lenin's Convoy in the Laptev Sea, 1937 - 1938*. (komplett tekst)
*** William Barr, *The First Soviet Convoy to the Mouth of the Lena*. 
*** http://www.sailnews.com/148.0.html?&tx_ttnews[cat=56&tx_ttnews[tt_news]=4484&tx_ttnews[backPid]=147&cHash=a3f483c055 Bilete frå øya]
Rainerøya

**Rainerøya** eller **Rainierøya** (russisk Остров Райнера; *Ostrov Rajnera*) er ei øy i Frans Josefs land i Russland. Ho er om lag sirkelforma og har ein diameter på 14 km. Arealet hennar er på 140 km² og nesten heile øya er dekt av isbrear. Det høgaste punktet er 284 meter over havet.

Øya vart namngjeve av den austerriksk-ungarske nordpolekspedisjonen etter adelsmannen Rainer Joseph Johann Michael Franz Hieronymus, erkehertug av Austerrike og kronprins av Ungarn og Böhmen, òg kjend som erkehertug Rainer av Austerrike. Han var ein av aristokratane som finansierte ekspedisjonen. 

Rainerøya er ein del av undergruppa Zelmja Zitsjy i Frans Josefs land. Ho ligg aust for Karl-Alexander-øya og berre eit 2,5 km smalt sund skil dei to. Nord i dette sundet ligg ei gruppe skjer kalla **Lesgaftreva** (рифы Лесгафта). Desse er kalla opp etter den russiske sosialreformatoren Peter Lesgaft.

Nær nordaustsida av Rainerøya ligg ei lita øy kalla **Ostrov Ivanova** (остров Иванова), som berre er 600 meter lang. 

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Rainer Island|Rainer Island]]» frå ,  den 6. august 2008.* 
*** oppgav desse kjeldene:*
***http://islands.unep.ch/CEO.htm 
***Historiske data
Rassjua

**Rassjua** (russisk Расшуа, japansk 羅処和島) er ei vulkanøy sentralt i Kurilane i Russland. Ho ligg 16 km frå Usjisjirøyane og 30 km sørvest for Matsuwa.

Vulkanen på øya strekkjer seg 956 meter over havet og hadde det siste utbrotet sitt i 1957. 

Administrativt høyrer øya til Sakhalin oblast.

## Kjelder

* *Denne artikkelen bygger på «[[:en:Rasshua|en:Rasshua]]» frå , den 6. august 2008.* 
** * oppgav desse kjeldene:*
*** Global Volcanism Program
Rastorgujevøya

**Rastorgujevøya** eller **Rastorgujevaøya** (russisk Остров Расторгуева, *Ostrov Rastorgujeva*), er ei øy i Karahavet nordaust for Sjturmanovhalvøya i eit område med mange skjer sør for Nordenskiöldøyane i Russland. Samanlikna med ander store øyar i området har ho ei forholdsvis jamn form. Ho er 21 km lang og 6,5 km på det breiaste. Ho er dekt av tundravegetasjon om sommaren, men det meste av året ligg ho under eit snødekke. 

Øya ligg 40 km frå vestenden av Tajmyrbukta og berre 14 km sørasut for Tajmyrøya. Mellom øya og fastlandet er sundet berre ein kilometer på det smalaste. 

Klimaet i området er hardt med lange, bitre vintrar og mange snøstormar. Havet omkring Rastorgujevøya er fylt med pakkis om vintere og det er mykje isflak sjølv om sommaren. Det meste av året er ho derfor landfast med fastlandet. 

Rastorgujevøya høyrer til Krasnojarsk kraj og er ein del av Det store arktiske statlege naturreservatet, som er det største naturreservatet i Russland og Europa. 

## Historie
Heile området rundt Rastorgujevøya vart utforska av den russiske geologen Baron Eduard von Toll på den siste ekspedisjonen hans. Øya vart namngjeve av han etter Stepan Innokentjevitsj Rastorgujev, ein kosakkisk offiser som var med på ekspedisjonen. 

Toll sende Rastorgujev i lag med kapteinen på skipet hans «Zarja», N. N. Kolomejtsev på ein lang sledetur for å opprette koldepot for «Zarja» på Kotelnyjøya og Dikson, i tillegg til å føre post frå ekspedisjonen til Dudinka. Dette hjelpte på det dårlege forholdet mellom Baron Toll og Kaptein Kolomejtsev. 

I 1937 vart ei anna øy, Koltsjakøya i Kamennyjeøyane lenger vest langs kysten av Tajmyrhalvøya kalla opp etter Stepan Rastorgujev. Så i eit par tiår var det to Rastorgujevaøyar i Karahavet. 23. august 2005 vart dei tidlegare namna gjeninnsett for å lette på forvirringa. 

## Kjelder

* *Denne artikkelen bygger på «[[:en:|en:]]» frå , den 6. august 2008.* 
** * oppgav desse kjeldene:*
* Plassering
* Naturrreservat 
* William Barr, *Baron Eduard von Toll’s Last Expedition, 1900-1903.*
* Namneendringar i Karahavet
 

## Sjå òg
* Eduard Toll
* Kamennyjeøyane
Brynhild

**Brynhild** er eit kvinnenamn av norrønt opphav. Det har namnedag den 16. august.

Opphavet er norrønt, av brynja, 'brynje', og *[[hild]]r*, 'strid'. Namnet er kjent frå rundt 1180, truleg gjennom soga om Sigurd Fåvnesbane. Valkyrja Brynhild er kjend frå denne soga og frå eddadiktet «Helreið Brynhildar». Ho er blitt kjend som Brünnhilde i *[[Nibelungenlied]]* og operaverket *[[Nibelungenringen]]*.

## Namneberarar
* Brynhild eller Brunhilda av Austrasia (ca. 543–613), frankisk dronning
* Brynhild Paulsdatter Størseth (1859-ca. 1908), kjend som Belle Gunness, norsk-amerikansk seriemorda
* Brynhild Berge (1901–1975), norsk stupar
* Brynhild Haugland (1905–1998), norsk-amerikansk delstatspolitikar i Nord-Dakota
* Brynhild Synstnes (f. 1971), norsk løpar
Vikkeslekta

**Vikkeslekta** (*Vicia*) er ei planteslekt i ertefamilien. Vikkeplantane er dekkfrøplantar, og som alle plantar har dei generasjonsveksling. Den grøne planta er den diploide sporofytten, medan den haploide gametofyttgenerasjonen ikkje er sjølvstendig, men sit på spporofytten og får næring frå han.

## Skildring

Blada hjå vikkeplantane er forma som to rader av småblad som sit langs ein akse. Aksen har ofte ei kjelngjetråd i enden. Blomane sit einskildvis eller i klasar på aks som går ut frå bladhjørnet.
Larvane hjå somme fivreld- og møllartar kan berre leve på einskilde vikkeartar. 

## Bruk

Somme vikkeplantar er mykje brukt som fôr til kvegdyr. Arten *Vicia faba*, eller hestebønne, vert eten av menneske. 

### Norske artar i vikkeslekta
* Tofrøvikke (*Vicia hirsuta*)
* Firfrøvikke (*Vicia tetrasperma*)
* Ertevikke (*Vicia pisiformis*)
* Skogvikke (*Vicia sylvatica*)
* Vestlandsvikke (*Vicia orobus*)
* Sørlandsvikke (*Vicia cassubica*)
* Fuglevikke (*Vicia cracca*)
* Luktvikke (*Vicia tenuifolia*)
* Lodnevikke (*Vicia villosa*)
* Gjerdevikke (*Vicia sepium*)
* Vårvikke (*Vicia lathyroides*)
* Gulvikke (*Vicia lutea*)
* Sommarvikke (*Vicia angustifolia*)

## Kjelder
* Johannes Lid: *Norsk-svensk-finsk flora*. Det Norske Samlaget, 1985.
Routanøyane

**Routanøyane** er to øyar på austsida av Tsjaunskajabukta i Aust-Sibir-havet i Tsjukotka autonome okrug i Russland. Dei ligg like utanfor Pevek og mellom Pevekhalvøya og øyane går eit 4,7&nbsp;km breitt sund. Ajonøya ligg på andre sida av Tsjaunskajabukta, 24&nbsp;km mot vest.

* **Bolsjoj Routan**  er om lag trekanta og er 9,5&nbsp;km lang og 4,5&nbsp;km brei.
* **Malij Routan**  er mykje mindre og ligg 1&nbsp;km vest for det sørlegaste punktet på Bolsjoj Routan. Ho er berre 1,3&nbsp;km lang. 
 

Det er ein liten polarstasjon på Bolsjoj Routan.

## Kjelder

* *Denne artikkelen bygger på «[[:en:Routan Islands|Routan Islands]]» frå , den 6. august 2008.* 
** * oppgav desse kjeldene:*
** Plassering
** Geografisk informasjon
Bregne

**Bregne** er ei gruppe karsporeplantar som formeirar seg med sporar. Bregnane har store, som regel delte eller flika og trekanta blad. Hjå bregnane, som hjå andre karsporeplantar, sit sporane i sporehus. Hjå mange bregneartar sit sporehusa i klasar (sori) som sit på undersida av blada. 

## Klassifisering
Klassifiseringa av bregnar er ikkje avklåra. Omgrepet kan visa til ulike vitskaplege klassifiseringar, som divisjonen Pteridophyta eller klassen Polypodiopsida. Mange grupper, mellom anna ormetungebregnar, som har vore rekna mellom bregnane har synt seg å høyra til eigne grupper.

I eldre systematikk utgjorde bregneplantene ein gruppe med det vitskaplege namnet «Filicatopsida» (eller «Filicatae»). Etterkvart har det vist seg at tre bregnegrupper, Psilotales, ormetungebregnar og Marattiales, ikkje er i nær slekt med resten av bregnene. Ormetungebregnar *(Ophioglossales)* verker vera nærast i slekt med *Psilotales*, medan *Marattiales* verker vera nærast i slekt med sneller (Equisetales).

Bregneplantar i denne tydinga er altså ei parafyletisk gruppe, men om ein også tek med snelleplantane (Equisetopsida) blir gruppa fullstendig. Resten av dei egentlege bregnane, dvs. med unntak av Marattiaceae og ormetungebregnar, er derimot ei monofyletisk gruppe ofte kalla **bregnar** *(Polypodiopsida)*, eller *eigentlege bregnar (Leptosporangiatae)*, og utgjer dessutan hovudvekta av alle bregneplantar.

Bregneplantane er (med unntak av ormetungegruppa) kjenneteikna av sporehus med veggar som berre er eitt cellelag tjukt. Bregnar veks i alle klimasoner, men er representert med flest artar i tropane.

## Bakgrunnsstoff
SMART-1

**SMART-1** (kort for **Small Missions for Advanced Research in Technology**) var ESA sin første månesonde. Han blei skote opp 27. september 2003 og medvite kræsjlanda på månen 3. september 2006. Mellom hovudmåla til ferda var å testa ein soldreven ionemotor og andre teknologiar medan sonden gjorde vitskaplege observasjonar. Sonden undersøkte òg teorien om at månen blei danna som følgje av ein kollisjoin mellom jorda og ein mindre planet for rundt 4,5 milliardar år sidan.

SMART-1 gjekk inn i månebane 15. november 2004. Han er den andre romsonden nokosinne som har nytta seg av ioneframdrift; den første var NASA sin Deep Space 1.

Sjølve sonden var med solsellepanela 14 meter brei. Han vog ved oppskyting 370 kg, og av dette var 19 kg vekta av dei vitskaplege instrumenta.

## Bakgrunnsstoff
* Heimesida til prosjektet

## Kjelder
Norsk skogkatt

**Norsk skogkatt** er ein registrert katterase med opphav i kattar haldne som huskattar i Noreg og Sverige. Karakteristisk for katterasen den lange, raggete vassavstøytande pelsen. Skogkatten har kraftig kroppsbygning, lang kropp, lang busket hale og lange føter med breie potar. Han har gjerne lange øyro med lange øyretufsar.

## Opphav
Skogkatten har truleg opphav i korthårskattar frå Sør-Europa og langhårskattar frå Vesleasia, kattar som norske handelsfolk kan ha teke heim alt i mellomalderen. Sidan kattane vart haldne som musejegarar, og stort sett levde utandørs, overlevde dyr som var tilpassa vinterklimaet – det var dyr med lang, vassavstøytande pels, stor kropp og breie potar.

Omkring 1930 starta arbeidet for å ta vare på skogkatten som rase. I 1938 deltok for første gong ein norsk skogkatt på ei utstilling. Frå 1975 har skogkattringen arbeidd med registrering og al av skogkattar. I 1977 fekk skogkatten internasjonal status som rasekatt. Fram til 1985 vart 2000 skogkattar registrerte. Dei første skogkattane vart sende til Tyskland og USA i 1979, til Storbritannia i 1980 og til Frankrike i 1982. Sverige har truleg den største stammen av skogkattar. 

I 1990 vart stamboka stengd.

## Pels
Skogkatt kan finnast i mange fargar, svart/kvite kattar har gjerne kvite parti på potar og bryst. Overpelsen er svært langhåra med oljeaktige vassavstøytande dekkhår. Underpelsen er tett og ullen. Om vinteren veks det ut ein krage rundt nakken og brystet.

## Galleri

Odd-eyed NFO.jpg
Norwegian forest cat.jpg
Norwegian Forest Cat Portrait.JPG
Norskskogkatt Evita 3.JPG



## Kuriosa
*Skaukattar* var kallenamnet for elevar (seinare studentar) ved Statens skogskole i Kongsberg.

## Bakgrunnsstoff
* Norsk skogkattring
* Royal Canin

### Kjelder
* D. S. Richards: *Den store boka om katter* Gyldendal Norsk Forlag 1985 ISBN 82-05-15065-6
St. Peterøyane

**St. Peterøya** (russisk Острова Петра, *Ostrova Petra*) er to øyar i Laptevhavet i Krasnojarsk kraj i Russland. Dei er dekte av tundravegetasjon, grus og is. Øyane, samt nokre av dei nærliggande øyar (Ostrova Andreja, Ostrov Pavla) vart opphavleg kalla opp etter apostlane.

St. Peterøya er omgjeve at smale sandbankar og myrområde. Dei ligg i Laptevhavet aust for Tajmyrhalvøya mellom Maria Prontsjisjtsjeva-bukta og Faddejbukta.

* Den største øya er Ostrov Pjotr-Severnyj med eit areal på 175&nbsp;km². Ho ligg tett ved kysten og sundet mellom øya og fastlandet er berre 1,2&nbsp;km smalt på det smalaste. 
* Ostrov Pjotr-Juzjnyj er langt mindre og ligg 9&nbsp;km sørvest for Ostrov Pjotr-Severnyj og lenger ute i havet.

Andre mindre øyar i St. Peterøyane er Dozjdevoj, Vstretsj, Bezymjannyj, Serpovidnyj og Klesjnja.

Klimaet er arktisk med mange snøstormar om vinteren. Havet omkring øyane er dekt av fast is det meste av året og pakkis sjølv om sommaren. Øyane heng derfor fast i fastlandet store delar av året.

## Nærliggande øyar
* St. Andreasøya (Остров Андрея; Ostrov Andreja) er ei øy som ligg om lag 40&nbsp;km lenger nordvest langs kysten. Denne øya, Paulusøya (Остров Павла; *Ostrov Pavla*) og Kosjkaøya (Остров Кошка; *Ostrov Kosjka*), vert stundom rekna som ein del av same gruppe, St. Andreasøyane (Острова Андрея; Ostrova Andreja).
* Vosmogo Marta-øya (Остров Восьмого Марта) ligg berre 8,5&nbsp;km sør for Pjotr-Juzjnyj.
* Psovøya (Остров Псов) er ei 4&nbsp;km lang og 3&nbsp;km brei øya. Ho ligg lenger ned langs kysten, 43&nbsp;km søraust for Pjotr-Juzjnyj.

Ingen av øyane har vore historisk viktige, bortsett frå at dei ligg like ved Nordaustpassasjen.

## Kjelder

* *Denne artikkelen bygger på «[[:en:Saint Peter Islands|Saint Peter Islands]]» frå , den 6. august 2008.* 
** * oppgav desse kjeldene:*
*** Plassering
*** William Barr, *The First Soviet Convoy to the Mouth of the Lena*.
*** Russiske ekspedisjonar
Russkijøya

**Russkijøya** (russisk Русский остров, *Russkij ostrov*, ‘Den russiske øya’) er ei øy i Peter den store-bukta utanfor Vladivostok i Russland. Aust-Bosporus skil øya frå Muravjov Amurskij-halvøya.

I 1889 dannar Russkijøya ein del av forsvarsverket til festningsbyen Vladivostok. Gjennom fleire hundreår vart dei opphavlege trestrukturane erstatta av stein og på øya stod Fort Pospelov, som ein del av planane til oberst K. I. Velitsjko.

I 1992 svalt fire soldatar på den isolerte øya i hel og fleire andre soldatar vart sende til sjukehus på grunn av hunger. Kommandørane deira hadde ikkje send dei mat på fleire månader og saka vart ein nasjonal skandale.

I 2007 vart det rapportert at president Vladimir Putin utvikla planar om å gjere øya om til ein stor feriestad. Dette var som eit svar på den betre økonomien til Kina og frykt for eit mogeleg kinesisk økonomisk hegemoni. 

Øya må ikkje forvekslast med Russkijøya i Nordenskiöldøyane i Karahavet.

## Nærliggande øyar
* Sørvest for Russkijøya ligg det fleire øyar. **Popova** er 7 km lang og 4,3 km brei, **Rejneke** er 3,4 km lang og **Rikorda** er 4,1 km lang og mindre enn 2 km brei. Det ligg i tillegg mange mindre øyar nær desse. 
* **Jevgenijøyane** () er ei lita øygruppe som ligg 40 km lenger sørvest. 

## Kjelder


* *Denne artikkelen bygger på «[[:en:Russky Island|Russky Island]]» frå , den 6. august 2008.*
Russkijøya i Karahavet

**Russkijøya** (russisk остров Русский, tyder «Den russiske øya») er ei øy i Karahavet nord i Krasnojarsk kraj i Russland. Ho er ein del av Nordenskiöldøyane. Med eit areal på 309 km² er ho den største øya i øygruppa. Ho er òg den nordlegaste øya i øygruppa ved 77° 03' N. Russkijøya er ein del av Det store arktiske statlege naturreservatet, det største naturreservatet i Russland og Europa. 

Øya må ikkje forvekslast med Russkijøya utanfor Vladivostok i Peter den store-bukta.

## Historie
25. august 1942 under Operasjon Wunderland møtte den tyske kryssaren «Admiral Scheer» den russiske isbrytaren Sibirjakov under kaptein Katsjarev sin kommando like utanfor nordvestkysten av Russkijøya. Isbrytaren gjorde heroisk motstand men sokk til slutt etter eit ujamnt slag. «Admiral Scheer» segla så sørvestover for å gå til åtak på sovjetiske militærinstallasjonar ved Dikson.

## Kjelder

* *Denne artikkelen bygger på «[[:en:Russky Island (Kara Sea)|Russky Island (Kara Sea)]]» frå , den 6. august 2008.* 
** * oppgav desse kjeldene:*
*** Valerian Albanov, *In the Land of the White Death*, 2001. Inneheld bilete av Fridjof Nansen sine tidlege kart av Arktis.
*** William Barr, Baron Eduard Von Toll's Last Expedition. Arctic, Sept 1980. 
*** Istilhøve nær Nordenskjoldøyane
*** Naturreservat
Dillard & Clark

**Dillard & Clark** var ein countryrockduo med folkrocklegenda Gene Clark og banjovirtuosen Doug Dillard, samt musikarane Bernie Leadon, Chris Hillman, Sneaky Pete Kleinow, Byron Berline og Michael Clarke. Gruppa vart danna i 1968, kort tid før Clark gjekk frå The Byrds og Dillard gjekk frå The Dillards. Muskken deira vart hylla av kritikarar og musikarar som noko av det beste innan countryrocksjangeren.

Etter å ha gjeve ut albuma *[[The Fantastic Expedition of Dillard & Clark]]* (1968) og *[[Through the Morning Through the Night]]* (1969) vart bandet oppløyst.

## Diskografi

## Kjelder

* *Denne artikkelen bygger på «[[:en:Dillard &amp; Clark|Dillard &amp; Clark]]» frå , den 6. august 2008.*
The Fantastic Expedition of Dillard & Clark

***The Fantastic Expedition of Dillard & Clark*** er eit countryrockalbum av Dillard & Clark med country- og folkrock pionerane Gene Clark, Doug Dillard, Bernie Leadon, Chris Hillman og andre. Albumet vart spelt inn i 1968, kort tid etter Clark forlet The Byrds for andre gong, og Dillard forlet The Dillards. Albumet er hylla som eit meisterverk innan countryrocksjangeren av kritikarar og musikarar.

Debutabumet til Clark som soloartist, *[[Gene Clark with the Gosdin Brothers]]*, hadde seld dårleg. Etter at David Crosby fekk sparken frå The Byrds, gjekk Clark attende til det gamle bandet sitt, men spelte berre med dei på tre konsertar før han forlet turneen på grunn av angst og flyskrekk. Han signerte så kontrakt med A&M Records og byrja å spele inn musikk for den første plata si for selskapet i lag med instrumentalisten Douglas Dillard. Bernie Leadon var med låtskrivar på seks av songane og spelte òg på albumet. Sidan Clark nekta å turnere var ei rekkje konsertar på The Troubadour i L.A. den einaste marknadsføringa for albumet, og det selde derfor òg dårleg.

Musikkritikaren Matthew Greenwald skreiv for Allmusic og kalla albumet «kanskje den mest glimrande innspelinga til Clark... Grasiøst, fortryllande og smakfullt på same tid. Absolutt essensielt.»

## Innhald

## Medverkande
Frå Discogs.
*Gene Clark - gitar, munnspel, vokal
*Doug Dillard - banjo, fele, gitar
*Bernie Leadon - banjo, gitar
*David Jackson - kontrabass
*Donald Beck - mandolin, dobro
*Andy Belling - elektrisk cembalo (5,6,8)
*Chris Hillman - mandolin (7,9)
*Joel Larson - trommer (1)

### Produksjon
*Larry Marks – produsent
*Dick Bogert – lydteknikar
*Tom Wilkes – kunstnarisk leiar
*Guy Webster – fotografi
*Bob Garcia – notat i plateomslaget

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:The Fantastic Expedition of Dillard &#38; Clark|The Fantastic Expedition of Dillard &#38; Clark]]» frå ,  den 3. januar 2019.* 
*** oppgav desse kjeldene:*
Musene

:*For dei kvinnelege skapnadane frå gresk mytologi, sjå [[muse]]*

**Musene** (katalogisert **NGC 4676**) er to kolliderande galaksar som ligg rundt 300 millionar lysår unna i stjernebiletet Berenike sitt hår. Dei to galaksane vil etter kvart bli til éin enkelt stor galakse, ein elliptisk galakse.

Namnet kjem av dei lange halane av stjerner og gass som stikk ut av kvar galakse.

## Kjelder
Through the Morning, Through the Night

***Through the Morning, Through the Night*** er det andre og siste albumet til countryrockduoen Dillard & Clark, gjeve ut i august 1969. 

Av musikarar på albumet finn ein country- og folkrockpioneren Gene Clark, Doug Dillard, Bernie Leadon, Chris Hillman, Sneaky Pete Kleinow, Byron Berline og Michael Clarke. Fleire av desse spelte òg på første albumet, men på dette albumet var òg kjærasten til Dillard, Donna Washburn, med på harmonivokal og erstatta Leadon som forlet gruppa og slo seg saman med Hillman, Clarke og Kleinow i Flying Burrito Brothers. 

Kjernen i bandet bestod av Clark, Dillard, Washburn, David Jackson, felespelar Byron Berline og trommis Jon Corneal, som hadde slutta i The Burritos, og opna opp for at Michael Clarke kunne slå seg saman med desse. Dei mange coversongane på albumet førte til ein del kritikk og ikkje så positive meldingar som det første albumet. Som følgje av dette forlet òg Gene Clark bandet etter at albumet var ferdig. Sjølv om Doug Dillard prøvde å halde fram gruppa som The Doug Dillard Expedition gav gruppa seg like etter. 

Songane «Through the Morning, Through the Night» og «Polly» vart spelt inn av Alison Krauss og Robert Plant på albumet deira *[[Raising Sand]]* i 2007.

## Mottaking
Musikkritikaren Richie Unterberger skreiv for Allmusic og kalla albumet «skuffande i forhold til det langt betre The Fantastic Expedition of Dillard & Clark. Den største skilnaden er at der den første plata baserte seg på dei originale songane til Gene Clark, og ei forholdsvis vågal blanding av country og rock, er denne oppfølgjaren meir i retning av tradisjonell folk og bluegrass. I seg sjølv er albumet greitt nok, behageleg og kraftig bluegrassbasert med få overraskingar.»

## Innhald

## Medverkande
*Gene Clark - vokal, gitar, munnspel
*Doug Dillard - vokal, banjo, gitar, fele  
*Byron Berline - fele
*Donna Washburn - gitar, tamburin, vokal
*David Jackson - bass, piano, cello, vokal
*Sneaky Pete Kleinow - pedalsteelgitar
*Bernie Leadon - gitar, bass
*Chris Hillman - mandolin
*Jon Corneal - trommer, tamburin
*Michael Clarke - trommer  (omdiskutert)

## Produksjon
*Produsent: Larry Marks
*Lydteknikarar: Dick Bogert & Ray Gerhardt
*Kunstnarisk leiar: Tom Wilkes
*Fotografi: Jim McCrary
*Notat i omslaget: Barry Ballard

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Through the Morning, Through the Night|Through the Morning, Through the Night]]» frå ,  den 6. august 2008.*
Tolstoj

**Tolstoj** kan syna til:

* Familien Tolstoj, mellom anna:
** Forfattaren Aleksej Tolstoj
** Forfattaren Lev Tolstoj
Laget for Folkemusikk

**Laget for Folkemusikk** (LFF) er den samlande interesseorganisasjonen for norsk folkemusikk i Oslo. Laget er knytt til Landslaget for Spelemenn.

Laget for Folkemusikk vart skipa i 1903, då under namnet *Huldraleiken*. På denne tida var innflyttinga til Oslo stor, og folkemusikarane i Oslo trong ein stad å møtest. 

Av folk som har vore tilknytte laget, kan nemnast Eivind Groven, Kjetil Løndal, Talleiv Røysland, Torleiv Bolstad og Odd Bakkerud. Laget har i mange år vore tilknytt Bygdelagssamskipnaden og Heimen for Landsungdom i Nordahl Bruns Gate i Oslo. Laget har og arrangert Landskappleiken to vender, i 1953 og i 1981.

## Bakgrunnsstoff
*Offisiell nettstad