open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Svetlana Davidova

**Svetlana Vladimirovna Davidova**  (), gift **Svetlana Petsjorskaja**, er ein russisk tidlegare skiskyttar. Ho vann sju gullmedaljar i ulike VM i skiskyting, og sigra i 1991 i kampen om verdscup-pokalen. 

## Aktiv
Davidova fekk i 1989 bronsemedaljen på 15 km i sitt fyrste verdsmeisterskap i skiskyting, og gjekk så andreetappen på Sovjetunionen sitt vinnarlag i 3x7,5 km stafett. Året etter var ho nær ved vinne gull i alle fire øvingane under VM 1990 i Minsk. Ho vart suveren verdsmeister på 15 km og deltok for Sovjets vinnarlag i både stafett og lagtevlinga. På sprintdistansen, som vart flytta til Oslo og avvikla der, skaut ho på seg to strafferundar og måtte sjå seg slått av norske Anne Elvebakk med 3,3 sekundar. I 1991 kopierte Davidova plasseringane i VM med gullmedaljar i stafett i lagtevling, og sølvmedalje på sprinten. Under vinter-OL i 1992 fekk ho OL-sølv på 15 km bakom tyske Antje Misersky. Sidan deltok Davidova i skiskytings-VM 1995, men utan å merke seg ut.

### Medaljar og besteplasseringar i internasjonale meisterskap
*VM i skiskyting 1989 i Feistritz: Gull på stafetten og lagkonkurransen, bronse på 15 km
*VM i skiskyting 1990 i Minsk og i Oslo: Gull på 15 km, stafetten og lagkonkurransen, sølv på sprinten
*VM i skiskyting 1991 i Lahti: Gull på stafetten og lagkonkurransen, sølv på sprinten
*Skiskyting under Vinter-OL 1992 i Albertville: Sølvmedalje på 15 km
*VM i skiskyting 1995 i Antholz: Nr 14 på 15 km

## Kjelder
**Sportsboken*, aktuelle årgangar

## Bakgrunnsstoff
*
Neumayer III-stasjonen

**Neumayer III-stasjon**, kalla opp etter geofysikaren Georg von Neumayer, er ein tysk forskingsstasjon i Antarktis driven av Alfred-Wegener-Institut. Han ligg kring på den kring 200 meter tjukke Ekströmisen fleire kilometer sør for Neumayer II-stasjon. Stasjonen vart sett opp i november 2007. Han flyttar seg med isen kring 200 meter kvart år mot det opne havet.

Etter å ha arbeidd i nesten ti år med prosjektet, kom stasjonen i regulær drift den 20. februar 2009. Stasjonen erstatta Neumayer II-stasjon og Georg-von-Neumayer-stasjonen som var før den igjen. Den venta levetida til stasjonen er 25 til 30 år og heile prosjektet er estimert å ha kosta 39 millionar Euro.

Stasjonen er løfta 6 meter over overflata og kviler på 16 søyler. Kvar søyle er hydraulisk, slik at stasjonen kan hevast etter kvart som søylene søkk ned i isen. Stasjonen vert løfta 80 til 100 cm kvart år. Stasjonen er heilårleg og dekkjr 210 kvadratmeter, delt inn i 12 avdelingar. Han har soveplass til 40 personar. 

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Neumayer III-stasjonen|Neumayer III-stasjonen]]» frå ,  den 16. mars 2014.* 
*** oppgav desse kjeldene:*


## Bakgrunnsstoff
* Beschreibungsseite vom Alfred-Wegener-Institut
* realnature.tv Video-, Foto-, und Textberichte über den Aufbau der Station in der Antarktis
* Video  om stasjonen
* Webkamera frå stasjonen
Miracle

**«Miracle»** (engelsk for 'Mirakel') er ein song av Paula Seling & Ovi, gjeven ut 15. januar 2014. Songen er skriven av Phillip Halloun, Ovidiu Cernăuţeanu, Victor Forberg Skogberg og Frida Amundsen, og produsert av Beyond51 i Oslo i Noreg.

## Eurovision
### Selecția Națională 2014
«Miracle» vart vald ut av Societatea Românǎ de Televiziune til å delta i Selecția Națională 2014, den rumenske uttakinga til Eurovision Song Contest 2014 i København i Danmark. Songen var framført på engelsk av Paula Seling og Ovidiu Cernăuţeanu under aliaset Paula Seling & Ovi. Cernăuţeanu skreiv «Miracle» saman med Phillip Halloun, Victor Forberg Skogberg og Frida Amundsen. Bidraget vann tevlinga med 22 poeng; tolv frå juryen og ti frå fjernsynssjåarane.

Etter sigeren i Selecția Națională 2014 vart det klårt at «Miracle» vil representere Romania i Eurovision Song Contest 2014. Songen vil verte framført på engelsk av Paula Seling & Ovi. Romania vil delta i den andre semifinalen og må enda på mellom dei ti beste for å gå vidare til finalen.

## Sporliste
*;Digital nedlasting
# "Miracle" (Single version) – 3:03
# "Miracle" 2014 (Original Radio Edit) – 3:04

## Fotnotar

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Miracle|Miracle]]» frå ,  den 16. mars 2014.*
Ekte tofrøbladingar

**Eigentlege** eller **ekte tofrøbladingar** (Eudicotyledoneae) er ei gruppe i moderne biologisk systematikk (APG II-systemet frå 2003) som utgjer ein av dei tre store kladane i klassen tofrøblada plantar. Gruppa omfattar rundt 75&nbsp;000 artar, og utgjer rundt 25&nbsp;% av alle karplantar på jorda.

Eit avleidd fellestrekk for dei ekte tofrøblada plantane er at dei har pollen med tre opningar i karakteristiske furer. Andre utbreidde fellestrekk er at frøet som oftast gror med to frøblad, og at bladet som oftast har fjør- eller handmønstra nervestrukturar.

## Fylogenetisk oversikt

Inndelinga under viser det ein til no veit om slektskapstilhøva i hierarkisk skrivemåte (familiane som har norske navn er gjevne i parentes):
* Ranunculales (berberisfamilien, jordrøykfamilien, soleiefamilien, valmuefamilien)
* [Gruppe utan namn]
** Sabiaceae
** Proteales (platanar)
** [Gruppe utan namn]
*** Buksbomfamilien
*** Trochodendraceae
**** *[[Tetracentron sinense]]*
**** *[[Trochodendron aralioide]]*
*** [Gruppe utan namn (*core eudicots* på engelsk)]
**** Gunnerusbladfamilien
**** [Gruppe utan namn]
***** Santalales (trådurtfamilien)
***** **[[Berberidopsidales]]**
****** *[[Aextoxicon punctatum]]*
****** **[[Berberidopsidaceae]]**
******* *[[Streptothamnus]]*
******* *[[Berberidopsis]]*
***** **[[Asteridae]]**
***** [Gruppe utan namn]
****** Dilleniaceae
****** Caryophyllales (amarantfamilien, frankeniafamilien, hinnebegerfamilien, kaktusfamilien, middagsblomstfamilien, mirakelblomstfamilien, nellikfamilien, portulakkfamilien, slireknefamilien, soldoggfamilien, tamariskfamilien)
***** [Gruppe utan namn]
****** Saxifragales (bergknappfamilien, sildrefamilien, peonar, ripsfamilien, trollhasselfamilien, tusenbladfamilien)
****** **[[Rosidae]] **

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:no:Egentlige tofrøbladede planter|Egentlige tofrøbladede planter]]» frå ,  den 17. mars 2014.*  
 

## Bakgrunnsstoff
Spáta-Artémida

**Spáta-Artémida** (gresk Σπάτα-Αρτέμιδα) er ein kommune på austsida av halvøya Attikí i Hellas, aust for Aten. Han høyrer til periferieininga Aust-Attikí i periferien Attikí.

## Administrativ inndeling
Kommunen vart danna i 2011 ved at ein slo saman dei tidlegare kommunane
* Spáta-Loútsa
* Artémida
Dei to tidlegare kommunane er no kommunaleiningar.

## Byar og tettstader
Dei største byane og tettstadene i kommunen er:

## Referansar
Spáta-Loútsa

**Spáta-Loútsa** (gresk Σπάτα-Λούτσα) er ein tidlegare kommune aust på halvøya Attikí i Hellas. Frå 2011 er han ein del av kommunen Spáta-Artémida i&nbsp;periferieininga&nbsp;Aust-Attikí i periferien Attikí.

## Referansar
Spáta

**Spáta** (gresk Σπάτα) er ein distriktsby aust på halvøya Attikí i Hellas og hovudsete i kommunen Spáta-Artémida i&nbsp;periferieininga&nbsp;Aust-Attikí i periferien Attikí.

## Referansar
Oropós

**Oropós** (gresk Ωρωπός) er ein landsby og ein kommune nordaust for Aten i Hellas. Han høyrer til periferieininga Aust-Attikí i periferien Attikí. Oropós grensar i nordvest mot periferieininga Viotía i Sentral-Hellas.

## Administrativ inndeling
Kommunen vart danna i 2011 ved at ein slo saman dei tidlegare kommunane
* Oropíi
* Afídnes
* Avlónas
* Kálamos
* Kapandríti
* Malakása
* Markópoulo Oropoú
* Polydéndri
* Sykámino
Dei ni tidlegare kommunane er no kommunaleiningar.

Ved folketeljinga i 2021 hadde kommunen Oropós 31&nbsp;811&nbsp;innbyggjarar, medan tettstaden med same namn 1&nbsp;066&nbsp;innbyggjarar.

## Byar og tettstader
Dei største byane og tettstadene i kommunen er:

## Referansar
Selfie

**«Selfie»** eller **sjølvi** er ein type sjølvportrett fotografert av den som sjølv blir avbilda, typisk med mobiltelefon- eller eit anna digitalkamera. Selfiar er uformelle portrett, tekne med kameraet på armlengds avstand eller i ein spegel, og kan ha fleire deltakarar. Dei blir ofte delte på sosiale nettverk og liknande.  

Det norske (særleg nynorske) omgrepet «sjølvi» blei lansert i 2014.


MuseumSelfy.JPG|«Selfie» av eldre mann i antikk spegel.
Facial piercings.jpg|To unge jenter tek selfie i spegel.
African american male selfie.jpg|Selfie av ung mann.
Gabriellameirina.jpg|Selfie av ung jente.


## Kjelder

----
**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Selfie|Selfie]]» frå ,  den 17. mars 2014.*
Mor Courage og borna hennar

***Mor Courage og borna hennar***, på norsk òg kalla ***Mor Godhjarta***, originaltittel på tysk ***Mutter Courage und ihre Kinder***,  er eit skodespel skrive av den tyske forfattaren og og teatermannen Bertolt Brecht  i 1938-1939, medan han var flyktning i Sverige. Skodespelet vart oppført for fyrste gong i 1941 på teateret Schauspielhaus Zürich i  Zürich i Sveits, og er seinare vorte spela på mange scener i mange land, medrekna Noreg. Skodespelet er rekna som eit av dei dramatiske hovudverka til Brecht, på line med *[[Tolvskillingsoperaen]]* og *Det gode mennesket frå Sezuan*.

Handlinga i skodespelet er lagt til Trettiårskrigen på 1600-talet, ein av dei mest øydeleggjande krigane i den europeiske soga. Skodespelet skildrar livet til ei fattig kvinne med namnet Anna Fierling, som har fått kallenamnet *Mor Courage*. Ho var ein såkalla marketentar, det vil seie at ho dreiv handel med varer til soldatane i felten, og åtte ikkje anna enn varene ho skulle selje og den kjerra ho frakta dei på. På dette fattigslege viset freista ho å gjere krigen til sitt stendig meir innbringande levebrød, men mista alle dei tre borna sine som fylgje av verksemda si. Ho var mor til to vaksne søner og ei stum dotter, Kattrin. Sønene vart verva til krigsteneste, dottera døyr på tragisk vis. Men Mor Courage held fram på ferda si etter å ha mista alt.

Sjølv om Bertolt Brecht har nytta trettiårskrigen som ramme for handlinga, har bodskapen hans vore dagsaktuell og tett knytt til den utviklinga og dei haldningane som leidde til fram til den andre verdskrigen. Skodespelet kan tolkast slik at dei som let seg forføre til å tru at krigen er til deira føremon, vil tape alt som dei har kjært i det forfallet til vondskap som krig eigenleg alltid er. Bertolt Brecht vil med skodespelet sitt få fram det kapitalistiske samfunnets sanne og avskyelege framferd og utnytting av småkårsfolk som krig i røynda alltid står for, og på det viset òg åtvare dei skandinaviske landa, som han hadde teke tilflukt i, mot å take del i desse prosessane.

## Omsetjingar til norsk
*Bertolt Brecht: *Mor Courage og barna hennes*, oversatt fra tysk av Ole Grepp og Liv Schøyen. [Oslo] 1995: Den norske bokklubben. ISBN 82-525-2907-0
*Bertolt Brecht: *Mor Courage og barna hennar*, til norsk ved Arnljot Eggen i samarbeid med Ellen Foyn Bruun. Rollehefte. [Oslo 1985]: Det norske teatret
*Bertolt Brecht: *Skuespill* [skodespela *Tolvskillingsoperaen*; *Det gode menneske fra Sezuan*; *Mor Courage og barna hennes*]. Gyldendals lanterne-bøker; 95. Oslo 1968: Gyldendal.
Gisela May

**Gisela May** (fødd 31. mai 1924, død 2. desember 2016) i var ein tysk skodespelar og kabaretsongar fødd i Wetzlar. Ho vart utdanna som skodespalar frå 1942 til 1944 hjå Leipziger Schauspielschule i Leipzig, og er namngjeten i og utanfor Tyskland for tolkingane sine av roller i Bertolt Brechts skodespel, mellom anna for hovudrolla i *[[Mor Courage og borna hennar]]*, og for tolkingane av songane frå skodespela. 

Gisela May har vore engasjert som skodespelar ved scener i Danzig, Dresden, Görlitz, Leipzig, Halle og Schwerin. Frå 1951 har ho arbeidd i Berlin, der ho fyrst var hjå Deutsches Theater Berlin, og frå 1962 og meir enn tretti år framover hjå Berliner Ensemble. Som songar har ho gjesta USA, Australia og fleire land i Europa med visesong, politiske songar og dikt av både Bertolt Brecht, Jacques Brel, Erich Kästner, Hanns Eisler og fleire. Komponisten og pianisten  Manfred Schmitz var i mange år hennar kunstnariske partnar.
Avlónas i Attikí

**Avlónas** (gresk Αυλώνας) er ein tettstad og ein tidlegare kommune nord for Aten på halvøya Attikí i Hellas. Frå 2011 er han ein del av kommunen Oropós i&nbsp;periferieininga&nbsp;Aust-Attikí i periferien Attikí.

Ved folketeljinga i 2021 hadde kommunaleininga Avlónas 3&nbsp;244&nbsp;innbyggjarar, medan tettstaden med same namn hadde 3&nbsp;109&nbsp;innbyggjarar.

## Referansar
Patriot Hills

**Patriot Hills** var den einaste private, sesongbaserte leiren i Antarktis. Han vart låg i Heritage Range i Ellsworth Mountains, like ved åsgruppa han fekk namn frå. Han vart driven av Antarctic Logistics & Expeditions LLC (ALE), eit selskap som arrangerte ekspedisjonar til det indre av Antarktis.

I november 2010 flytta ALE drifta til Unionbreen i Antarktis. Union Glacier Camp er den nye basen for operasjonane og Union Glacier Blue-Ice Runway SCGC er den nye rullebanen. Patriot Hills vert nytta som reserverullebane.

## Sjå òg
* Antarktiske feltleirar

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Patriot Hills|Patriot Hills]]» frå ,  den 17. mars 2014.* 
*** oppgav desse kjeldene:*
Olav Bjaaland

**Olav (Olavson) Bjaaland** () var ein norsk langrennsløpar og polfarar. Han var ein av dei første fem som nådde Sørpolen på ekspedisjonen til Roald Amundsen i 1911.

## Liv og virke
Omkring hundreårsskiftet var Bjaaland av dei fremste skiløparane i Norge. Han representerte Morgedals IL i Telemark. I 1902 vann han kombinert i Holmenkollen, og fekk Kongepokalen. Han er òg bokført som vinnar av kombinert i klasse B i 1894. I 1909 vart Bjaaland saman med fem andre invitert til Frankrike for å konkurrere med dei fremste skiløparane i Europa. På denne turen møtte han Roald Amundsen som inviterte Bjaaland med på dem planlagde polarekspedisjonen. 

Bjaaland var ei dugande tømrar og handverkar. Han stod bak ei ombygging av sledane brukt på ekspedisjonen frå 88 til 22 kilo uten særleg svekking av styrke og berekraft. I løpet av ekspedisjonen vart Bjaaland fleire gonger brukt i forkant som leiar for hundane. På grunn av skiteknikken sin etterlet han nær perfekt rette spor gjennom terrenget. 

Ekspedisjonen til Amundsen nådde Sørpolen 14. desember 1911. Amundsen let Bjaaland gå først dei siste kilometrane mot det nøyaktige polpunktet som ei ære til ein stor skiløpar, og til Telemark som skisportens vogge. Olav Bjaaland var dermed første mann på polpunktet, ikkje Roald Amundsen.  Bjaaland er likevel ikkje med på dei originale fotografia av gruppa på leiren på Sørpolen (fleire bilete er vel å merke teke frå leiren ca. 9 km. frå polpunktet), ganske enkelt fordi han var fotografen. Kameraet til Amundsen tålte ikkje kulda, så amatørkameraet til Bjaaland måtte gjere nytta. Bjaaland vart tildelt Sydpolsmedaljen.

Bjaaland takka nei til å vere med på den nye ekspedisjonen til Amundsen gjennom Nordaustpassasjen. 

Etter heimkomsten sin frå Sørpolen vart Bjaaland i 1912 tildelt Holmenkollmedaljen. Seinare returnerte Bjaaland til Telemark og starta eigen skifabrikk med pengar han fekk låne av Amundsen. Bjaaland døydde 8. juni 1961 som siste attlevande av dei fem som nådde Sørpolen den 14. desember 1911. Han fekk gravferd på statens kostnad. 

Bjaalands skifabrikk i Kviteseid inngår idag som ein del av museumsanlegget og opplevingssenteret Norsk skieventyr i Morgedal.

## Mount Bjaaland
I november 1911 kom ekspedisjonen forbi eit fjellmassiv med fleire toppar. Amundsen gav ein fjelltopp namnet Mount Bjaaland, etter Olav Bjaaland. Toppen av fjellet er nakent berg, og han ligg 2675 meter over havet. Toppen ligger i den søraustre delen av Amundsenbreen i Dronning Maudfjella. Fleire av toppene i massivet har seinare fått namn etter medlemmene på ekspedisjon.

## Sjå òg
*Frammuseet
*Polheim

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:nb:Olav Bjaaland|Olav Bjaaland]]» frå ,  den 17. mars 2014.*  
 

## Bakgrunnsstoff
*PDF-fil med vinnarar av Holmenkollmedaljen 
*PDF-fil med vinnarar i Holmenkollen siden 1892 
*50-årsjubileet for Amundsens ekspedisjon
*Biografi på coolatarctica.com
René Magritte

**René François Ghislain Magritte** () var ein målar frå Lessines i Belgia, vide kjend for sine surrealistiske bilete. Måleriet *Biletets forråding* frå 1928/29 har oppnådd ein nærast ikonografisk status i modernistisk kunst.

## Liv og gjerning
I sine tidlege verk var Magritte mykje påverka av futurismen og kubismen. Saman med den belgiske poeten og collage-kunstnaren Édouard Messens grunnla han i 1925 dei to tidsskrifta *Oesophage* og *Marie*, som begge lanserte den belgiske surrealismen. Frå og med det året, påverka av Giorgio de Chirico sine vyar om at «poesien er eineståande jamført måleriet», utvikla Magritte sin personlege stil. Han byrja lage litterære måleri, der dei figurative bileta uttrykte poetiske idear. Dei framviste objekta beheld utsjånaden, men eigenskapane deira vert endra, sameleis med den funksjonen og nytten dei har til dagleg. Bileta varslar noko mystisk og ukjent, eller gjev ei oppleving av meir enn det som er synleg, som i *Den truga mordaren* frå 1926. For Magritte var det viktigast å vise gåta, å gjere sjåaren merksam på det forunderlege og å skape bilete av det useielege.

Magritte reiste til Paris i 1927, der han budde i tre år og slo seg saman med andre surrealistar. Deretter busette han seg i Brussel og vart der verande resten av livet. Hans såkalla «magiske realisme» endra seg lite gjennom åra, til dømes *Biletets forråding*(1928-29) som stiller seg tvilande til identiteten gjennom påstanden om at «Dette er ikkje ei pipe»', *Menneskets vilkår I* (1933) som syner ei røynleg djupne opp mot ein måla illusjon av djup, *Trugande ver* (1929) og *Eldstigen I* (1933), *Slottet i Pyreneane* (1959) og *Stormannsgalskap* (1961).

Det var fyrst etter andre verdskrigen at Magritte sin kunst vart allment kjend. Den retrospektive utstillinga i 1965 på Museum of Modern Art i New York, samt etterfølgjande store utstillingar i London og Paris stadfesta inntrykket av han som ein av dei viktigaste surrealistiske målarane. Magrittes karakteristiske stil har hatt stort innverknad også på plakatkunst, reklame og grafisk formgjeving.

Han døydde i Brussel.

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:sv:René Magritte|René Magritte]]» frå ,  den 17. mars 2014.*  
**Denne artikkelen bygger på «[[:da:René Magritte|René Magritte]]» frå ,  den 17. mars 2014.*  
 

## Bakgrunnsstoff
Port-aux-Français

**Port-aux-Français** er ein forskingsstasjon på Kerguelen i Dei franske sørterritoria sør i Indiahavet og den einaste faste busettinga på øya. Stasjonen ligg ved Morbihanbukta og har kring 60 innbyggjarar kvar vinter. Om sommaren er det meir enn 120 personar her.

Stasjonen vart vald ut på grunn av den skjerma plasseringa som var høvande for ein rullebane som aldri vart bygt. Frå 1955 til 1957 ved hjelp av australsk utstyr, og eit fransk slakteselskap kalla Sidap, vart det bygd ein selfabrikk. Fabrikken opna etter det første bryllaupet på øyane, den 16. desember 1957. Fabrikken vart lagt ned i 1960 og utstyret sendt til Réunion i 2005.

## Organisasjon
Port-aux-Français har ei grunn hamn og ein kai for lossing frå forsyningsskip. Stasjonen består mellom anna forskingslaboratorium (biologi, geofysikk), tekniske installasjonar (meteorologi, telekommunikasjon, satellittsporing og meir), og eit lite legesenter.

## Klima
Hamna har subarktisk maritimt klima, liknande Reykjavík på Island eller Kodiak i Alaska.




## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Port-aux-Français|Port-aux-Français]]» frå ,  den 17. mars 2014.* 
*** oppgav desse kjeldene:*
Berliner Ensemble

**Berliner Ensemble** (avstytta til: BE) i Berlin er ei av dei mest namngjetne teaterscenene i Tyskland  på grunn av oppføringane av skodespela til den tyske forfattaren Bertolt Brecht, som  i november 1949 hadde skipa denne teaterscena. Frå 1954 har Berliner Ensemble hatt Theater am Schiffbauerdamm i Friedrich-Wilhelm-Stadt i Berlin-Mitte som spelestad.

Skipinga av Berliner Ensemble hadde samanheng med at Bertolt Brecht ynskte å finne arbeid for seg sjølv og si hustru Helene Weigel i Europa etter å ha opphalde seg i USA som fylgje av det nazistiske styresettet i Tyskland og utbrotet av den andre verdskrigen. Etter at Bertolt Brecht i oktober 1947 bittert hadde fått røyne kva det ville seie å måtte sitje i strenge avhøyr hjå styresmaktene i USA på grunn av sine politiske haldningar, og i Sveits hadde vorte utsett for streng personovervaking, vart han motteke med opne armar då han kom til den sovjetiske sonen i Tyskland, den luten av Tyskland som seinare vart  Den tyske demokratiske republikken (DDR, òg kalla Aust-Tyskland). Her var styresmaktene opptekne av å etablere eit prestisjefullt kulturelt liv i Aust-Berlin, som vart hovudstaden i Den tyske demokratiske republikken, og Bertolt Brecht fekk skipa ensemblet med ein stab som hovudsaklige vart oppteke med skodespelet *[[Mor Courage og borna hennar]]*, som hadde premiere i 1949. I det heile var ensemblet sterkt prega av Bertolt Brechts synsmåtar ved at han både var forfattar og regissør, og så å seie gjorde teatret til sitt eige prosjekt. Som symbol, avbilda på sceneteppet, vart nytta ei fredsdue som Pablo Picasso hadde utforma. Ensemblet fekk godt ry på seg, og vart ofte invitert til gjestespel i både innland og utland, soleis til Frankrike, England, Austerrike, Sverige og Italia.

Under førebuingane til ein tur til London døydde Bertolt Brecht, og enkja hans, Helene Weigel, vart kunstnarisk leiar fram til ho døydde i 1971. Ho hadde vore med som kunstnarisk leiar sida skipinga, og var samd i Bertolt Brechts syn på den episke framføringspraksisen og den kollektive arbeidsmåten han hadde lagt opp til.

## Bakgrunnsstoff
*Nettstaden til Berliner Ensemble
Dalen gard

**Dalen gård** i Kristiansund er ein godt bevart lystgard frå slutten av 1700-talet, freda av Riksantikvaren i desember 2013 av di bygningane er rekna for å vere av nasjonalt verde. 

Dalen gård vart etablert som eit løkkebruk for den skotske kjøpmannen Walter Miln, og er eit godt døme på korleis den lokale byggjeskikken vart påverka av dei impulsane utanfrå som klippfisknæringa og handelen med utlandet gav. Anlegget er eit rekkjetun med hovudbygning, låve, mjølkekjellar, leikestove, møkkjellar, smie, hage og allé. Interiøret i hovudbygningen er særs viktig. I salen i andre høgda er det i alt 17 unike veggmåleri av ein ukjend kunstnar, med motiv henta frå religion, etikk, astronomi og kunst.

## Bygningar ved garden

Fil:Dalen gård - låve.jpg|Låve
Fil:Dalen gård - melkebod - masstue.jpg|Mjølkebod og masstove
Fil:Dalen gård - frauhus.jpg|Frauhus
Fil:Dalen gård - lekehytte.jpg|Leikehytte


## Bakgrunnsstoff
*Om fredinga av Dalen gård på Riksantikvarens nettsider
*
Profesor Julio Escudero-basen

**Professor Julio Escudero Base** er ein permanent chilensk forskingsbase i Antarktis. Han ligg på King George Island i kommunen Antártica og vert driven av det antarktiske instituttet under utanriksdepartementet.

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Profesor Julio Escudero Base|Profesor Julio Escudero Base]]» frå ,  den 18. mars 2014.* 
*** oppgav desse kjeldene:*


## Bakgrunnsstoff
* Det chilenske antarktiske instituttet 
* COMNAP
Rise Like a Phoenix

**«Rise Like a Phoenix»** er ein singel av Conchita Wurst, gjeven ut 18. mars 2014.

«Rise Like a Phoenix» vart vald ut av Österreichischer Rundfunk til å representere Austerrike i Eurovision Song Contest 2014 i København i Danmark. Songen vart framført på engelsk av Thomas Neuwirth under aliaset Conchita Wurst. Austerrike delok i den andre semifinalen der landet vann med 169 poeng; tolv frå Finland, Irland, Sveits, Hellas, Romania, Italia og Storbritannia, ti frå Malta, Israel, Gerogia, Polen, Litauen og Slovenia, åtte frå Noreg, sju frå Kviterussland, seks frå Makedonia og fire frå Tyskland. Hadde ein berre nytta telefonrøystar hadde bidraget vunne med 155 poeng, og hadde ein berre nytta juryrøystar hadde bidraget vunne med 138 poeng. Landet kvalifiserte seg til finalen der dei vann med 290 poeng; tolv frå Sverige, Italia, Slovenia, Finland, Spania, Sveits, Nederland, Storbritannia, Belgia, Portugal, Israel og Irland, ti frå Island, Noreg, Frankrike, Ungarn, Malta, Gerogia og Litauen, åtte frå Ukraina, Romania og Danmark, sju frå Tyskland og Moldova, seks frå Latvia, fem frå Russland og Albania, fire frå Estland, tre frå Makedonia, to frå Montenegro og eitt frå Aserbajdsjan. Hadde ein berre nytta telefonrøystar hadde bidraget vunne med 311 poeng, og hadde ein berre nytta juryrøystar hadde bidraget vunne med 224 poeng. Dette var den andre gongen Austerrike vann Eurovision Song Contest, førre gong var i 1966.

### ''EUROSONG 2015 - NERIT & MAD show (60 khrónia musikí)''
Under *[[EUROSONG 2015 - NERIT & MAD show (60 khrónia musikí)]]*, den greske uttakinga til *[[Eurovision Song Contest 2015]]* i Wien i Austerrike, vart «Rise Like a Phoenix» framført av Élena Paparízou.

### ''Eurovision Song Contest 2015''
Wurst opna den fyrste semifinalen i *[[Eurovision Song Contest 2015]]* i Wien med å framføre «Rise Like a Phoenix» saman med Radio-Symphonieorchester Wien.

## Fotnotar

*
Refúgio Astrônomo Cruls

**Refúgio Astrônomo Cruls** er ein  brasiliansk sommarleir i Antarktis kalla opp etter astronomen Luis Cruls som leia ein ekspedisjon i 1882 til Punta Arenas for å observere ein Venuspassasje. Strukturen vart oppretta den 25. januar 1985, ligg på Nelson Island, sørvest for King George Island i Sør-Shetlandsøyane i Antarktis. 

Hytta, som kan ta opp til 6 forskarar i opp til 40 dagar, er avhengig både logistisk og adminsitrativt av Comandante Ferraz-basen. I lag med Refúgio Emílio Goeldi på Elefantøya dannar dei grunnlaget for den brasilianske forskinga i Antarktis. 

## Sjå òg
*Forskingsstasjonar i Antarktis

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Refuge Astronomer Cruls|Refuge Astronomer Cruls]]» frå ,  den 18. mars 2014.* 
*** oppgav desse kjeldene:*
Abraham Fjelli

**Abraham Pederssøn Bakkhaug** eller **Abraham Fjelli** () (?) var ein «Rydningsmand Tjærebrænder» på Bakkhaugen i Sparbu.

Abraham Fjelli er namngjeten for å ha gått på sine bein to gongar til den svensk-norske unionskongen i Stockholm for å hevde rettane sine til å take trevyrke i skogen mot viljen til dei lokale styresmaktene, og difor vart det på 1980-1990-talet laga ei teaterframsyning om han som vart framført i friluft oppe på fjellet mellom Ogndal og Henning.

Frå midt på 1800-talet budde Abraham Fjelli på Bakkhaugan nordaust for Åksjøen. Dei som budde her var etterkommarar av gruvearbeidarane i Mokk gruver i Ogndal og stod lågare på rangstigen enn husmenn. Dei fekk slå graset på myrane, og hogge tre som forstmannen blinka ut til dei. Abraham Fjelli laga traug av treyrkjet han fekk, og sønene hans brende tjære i miler inne på fjellet.

Abraham kom i konflikt med forstvesenet, særleg forstmann Nicolay Martens på Steinkjer, då han hadde hogd tre utan løyve. Han hevda retten sin, og gjekk etter det folk seier til kongen i Stockholm for å legge fram saka si. Han fekk medhald, og eit brev som viste at han hadde rett til å hogge dei trea han ville ha. Dette godtok ikkje forstvesenet, og Abraham Fjelli gjekk ein tur til. Denne gongen var det ein ny konge av Norge og Sverige, og han fekk ikkje medhald.

I 1872 vart han kasta ut frå heimen sin i Bakkhaugan, og han døydde nokre år seinare. Det bur framleis etterkommarar av han i Henning, Ogndal og Sparbu.

## Teaterframsyninga
I 1987 var Jakob Bjerkem dagleg leiar for Nord-Trøndelag teatersamlag. Han fekk då ideen om å lage eit friluftsteater om Abraham Fjelli. Inger Ramberg Røthe laga både tekst og musikk til dette turteatret som sette kjenslene i sving hos folk flest. Andreas Gjermstad hadde rollen som Abraham Fjelli.

Oppsettinga var eit fellesprosjekt mellom dei fem ungdomslaga i Sparbu og Ogndalen (Bagabu Ungdomslag, Sparbu Ungdomslag, UL Framsyn, UL Ogna og Øvre Ogndal UL)

## Kjelder
Dag Fornæss

**Dag Fornæss** () er ein norsk tidlegare skeiseløpar og fotballspelar frå Hamar. I 1969 vart han både norsk, europeisk og verds-meister på skeiser. Han forsvarte noregsmeistertittelen i 1970 og 1971 og tok sitt andre europeiske meisterskap i 1971. Fornæss representerte Hamar Idrettslag på skeisebanen og Skeid på fotballbanen. Matematikaren John Erik Fornæss er ein eldre bror.

## Aktiv
### Skøyter
Fornæss slo gjennom under NM 1969 på Lillehammer. Utan å vinne ein einaste av dei fire distansane tok han ein suveren siger, over eitt tidspoeng framom Magne Thomassen. Eit par veker seinare vart han europameister i tyske Inzell, heller ikkje der vann han nokon enkeltdistanse. Han fullenda sesongen med å verte verdsmeister i Deventer, også då utan å vinne ein distanse.

I 1970 vart Fornæss norsk meister på ny, då etter å ha vunne begge dei lengste distansane. Under EM 1970 kjempa han ein drabeleg kamp om EM-tittelen mot nederlendaren Ard Schenk, og trass i at han gjekk ein framifrå 10&nbsp;000 m som han vann på tida 15.42,9, mangla han 1,8 sekundar på å innhente Schenk sitt forsprang frå dei tre tidlegare distansane. I VM 1970 på Bislett stadion i Oslo enda Fornæss på femteplassen. År 1970 vart elles den aller fyrste noregsmeisterskapen i skeise-sprint avvikla. Magne Thomassen frå Trondheim vann på heimebane, føre nettopp Dag Fornæss som sigra på den fyrste 500-meteren.

Fornæss tok sin tredje strake NM-tittel i 1971 på Melløs stadion i Moss. Her vann han ein klar siger, som året før vart Roar Grønvold nummer to. Også under europameisterskapen i Heerenveen imponerte Fornæss, med klare sigrar på både 5&nbsp;000 m og 1500 m slo han toaren Ard Schenk med godt over eitt tidspoeng. Distansiger på 500 m under VM i Göteborg borga for at Fornæss skulle ta tilbake VM-tittelen, men svakare løp i resten av meisterskapen gjorde at han enda på fjerdeplass, over fire tidspeong bak den suveren vinnaren, Ard Schenk.

I 1972 vart Fornæss nummer to i NM, slått av Roar Grønvold. Grønvold vart også beste nordmann under EM med sin andreplass, Fornæss vart nummer fem. Under sprint-NM slo Fornæss opp ein gammal lyskestrekk og fekk resten av sesongen nærast spolert. Han satsa mykje på å kome i form til OL i Sapporo, men vart berre nummer 13 på både 1500 m og 10&nbsp;000 m. Det vart hans avskjed med skeiseidretten.

### Ymse
Fornæss var aktiv fotballspelar på toppnivå for Skeid i 1970-72.

Fornæss vart tildelt Morgenbladets Gullmedalje, Oscarstatuetten og Sportsjournalistenes statuett som «Årets idrettsnavn» i 1969.

## Kjelder

* *Alt om skøyter*, aktuelle årgangar.
* *Sportsboken*, aktuelle årgangar.
*
Nov

**Nov** kan vise til:

* Den staden der veggstokkane er felte saman i hjørnet av eit lafta tømmerhus. Sjå laft.
* Eit utvendig hjørne på eit hus.

## Kjelder
*
Refúgio Emílio Goeldi

**Refúgio Emílio Goeldi** er ein  brasiliansk sommarleir i Antarktis kalla opp etter den sveitsisk-brasilianske naturforskaren og zoologen Émil Goeldi. Han vart bygd i 1988 og ligg på Elefantøya i Sør-Shetlandsøyane i Antarktis. 

Hytta kan ta imot seks forskarar i opp til 40 dagar og er både logistisk og administrativt avhengig av Comandante Ferraz-basen. I lag med hytta Refúgio Astrônomo Cruls på Nelson Island dannar dei grunnlaget for den brasilianske forskinga i Antarktis. 

## Sjå òg
*Forskingsstasjonar i Antarktis

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Refuge Emílio Goeldi|Refuge Emílio Goeldi]]» frå ,  den 18. mars 2014.* 
*** oppgav desse kjeldene:*
Refúgio Engenheiro Wiltgen

**Refúgio Engenheiro Wiltgen** var ein brasiliansk forskingsinstallasjon som vart nytta om sommaren i Antarktis, kalla opp etter ingeniøren João Aristides Wiltgen, grunnlagd av Det brasiliansk instituttet for antarktiske studiar. Han vart skipa den 3. februar 1985 på Elefantøya, Sør-Shetlandsøyane i Antarktis og både logistisk og adminsitrativt avhengig av Comandante Ferraz-basen. Han vart nedlagt sommaren 1997/98.

## Sjå òg
*Forskingsstasjonar i Antarktis

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Refuge Engineer Wiltgen|Refuge Engineer Wiltgen]]» frå ,  den 18. mars 2014.* 
*** oppgav desse kjeldene:*
Refúgio Pe. Balduino Rambo

**Refúgio Pe. Balduino Rambo** var eit brasiliansk sommaranlegg i Antarktis kalla opp etter botanikaren og presten Balduino Rambo. Han låg på King George Island i Sør-Shetlandsøyane i Antarktis, og var tilknytt Comandante Ferraz-basen administrativt og logistisk. Basen vart lagt ned i 2004. 

Han vart opna sommaren 1985 og kunne ta imot seks forskarar i opp til 40 dagar. 

## Sjå òg
*Forskingsstasjonar i Antarktis

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Refuge Pe. Balduino Rambo|Refuge Pe. Balduino Rambo]]» frå ,  den 18. mars 2014.* 
*** oppgav desse kjeldene:*
Risopatrón-basen

**Risopatrón-basen**, òg kalla *Luis Risopatrón-basen*, er ein liten chilensk forskingsbase i Antarktis nordvest på Robert Island i Sør-Shetlandsøyane. Han ligg på eit eid mellom Coppermine Peninsula og Alfatar Peninsula og grensar til Carlota Cove i nord og Coppermine Cove i sør. Han vart grunnlagd som ein tilhaldsstad i 1949 og ein base i 1954. Om sommaren vert det her drive forsking på geologi, geofysikk og biologi.

Basen er truleg kalla opp etter den chilenske geografen Luis Risopatrón (1869-1930), som laga eit omfattande stadnamnregister i Chile i 1924.

Basen ligg 1,61&nbsp;km søraust for Fort William, 1,63&nbsp;km nord-nordvest for The Triplets, 11,3&nbsp;km nordvest for Arturo Prat-basen og 8,16&nbsp;km nord-nordaust for Maldonado-basen

## Kjelder

* Styreplan for verneområde nr. 16 Coppermine Peninsula. - Antarktistraktaten.
* J. Turner and S. Pendlebury. Greenwich, Robert and Media Luna øyar, Sør-Shetlandsøyane. The International Antarktis Weather Forecasting Detdbook. British Antarctic Survey.
* Bases, refugios y campamentos.  INACH ein Antártica.
St. Ivan Rilski-kapellet

**St. Ivan Rilski-kapellet** er eit kapell ved den bulgarske basen St. Kliment Ohridski på Livingston Island i Sør-Shetlandsøyane og er den første ortodokse bygningen i Antarktis og den sørlegaste ortodokse bygningen i verda. Dei tre grunnsteinane på 3,5 x 3,5 m vart lagt den 9. desember 2001 av protodiakon Ljubomir Bratojev, og kapellet vart vigsla den 9. februar 2003.

Bjølla til kapellet vart donert av Nikola Vasilev, tidlegare visestatsminister i Bulgaria som arbeidde som lege på den bulgarske basen i 1993/94, medan krossen på taket vart donert av den bulgarske kunstnaren Ditsjo Kapusjev. 

## Sjå òg
* St. Kliment Ohridski-basen
* Religion i Antarktis
* Treeiningskyrkja i Antarktis

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:St. Ivan Rilski Chapel|St. Ivan Rilski Chapel]]» frå ,  den 18. mars 2014.*  
 
* Ivanov, L. and N. Ivanova. Livingston Island. In: *Antarctic: Nature, History, Utilization, Geographic Names and Bulgarian Participation*.  Sofia: Manfred Wörner Foundation, 2014. pp.&nbsp;16–20. (in Bulgarian) ISBN 978-619-90008-1-6 (Second revised and updated edition, 2014. 411&nbsp;pp. ISBN 978-619-90008-2-3)
* Ivanov, L. General Geography and History of Livingston Island. In: *Bulgarian Antarctic Research: A Synthesis*. Eds. C. Pimpirev and N. Chipev. Sofia: St. Kliment Ohridski University Press, 2015. pp. 17-28. ISBN 978-954-07-3939-7
San Martín-basen

**San Martín-basen** (spansk *Base San Martín*) er ein argentinsk base i Antarktis, driven av Instituto Antartico Argentino på Barry Island nær Den antarktiske halvøya. Han vart opna 21. mars 1951 av Den argentinske hæren som namngav basen etter helten frå den argentinske sjølvstendekrigen, general José de San Martín. Basen kan ta opp mot 20 personar. 

San Martín er den vestlegaste argentinske antarktisbasen, og ligg i eit område som vert gjort krav på av både Argentina, Chile og Storbritannia og fordi han ligg nær fjellkedja på Den antarktiske halvøya der forskarar har oppdaga kopar. Ein trur òg det er andre metall her. 

## Klima

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:San Martín Base|San Martín Base]]» frå ,  den 18. mars 2014.* 
*** oppgav desse kjeldene:*

## Bakgrunnsstoff
* Official website Direccion Nacional del Antartico
*  Fundaciòn Marambio San Martìn Base page
* COMNAP Antarktis Facilities 
* COMNAP Antarktis Facilities Map
Signy-stasjonen

**Signy-stasjonen** er ein forskingsbase i Antarktis på Signy Island, driven av British Antarctic Survey.

## Historie
Signy opna i 1947 då ein vêrstasjon vart sett opp i Factory Cove oppom den gamle kvalstasjonen. Han vart den andre forskingsbasen på Sør-Orknøyane (etter den argentinske Orcadas-basen i 1903). I 1955 vart hytta Tønsberg House bygd der kvalstasjonen låg. I 1963 vart han omgjort til eit laboratorium for biologisk forsking. I starten vart han driven året rundt, men sidan 1995 har han vore ein sommarstasjon open frå november til april kvart år. 

## Anlegg
I dag består basen av fire bygningar med kapasitet for åtte personar. Hovudbygningen, Sorlle House (kalla opp etter kvalfangstkapteinen som gav namn til Signy Island) vert nytta til bustadhus og laboratorium. Dei andre bygningane er for lager, energi og vatn. Det er òg fire små hytter kring øya. 

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Signy Research Station|Signy Research Station]]» frå ,  den 18. mars 2014.* 
*** oppgav desse kjeldene:*


## Bakgrunnsstoff
* British Antarctic Survey
* BAS om Signy-stasjonen 
* Bilete av Signy-stasjonen 
* COMNAP
Siple-stasjonen

**Siple-stasjonen** var ein stasjon i Antarktis oppretta i 1973 av Stanford's STAR Lab, for å utføre eksperiment som sendte særs lågfrekvente bølgjer (VLF) opp i magnetosfæren. Plasseringa var nær den magnetiske sørpolen, og det tjukke isdekket gjorde at ein kunne nytte ein relativt effektiv dipolantenne ved VLF-frekvensar (3 kHz). John Katsufrakis frå Stanford University var opphavet til stasjonen og VLF-eksperimenta  vart finansierte av Stanford. 

I røynda var det to stasjonar, Siple I og seinare Siple II - kring 1979, då den første vart knust av isen. Den originale Siple I-stasjonen hadde plass til at fire mann kunne overvintre, medan Siple II hadde plass til åtte personar. 

Siple-stasjonen vart nedlagt då forskingsprosjektet var over i 1980-åra. Siple II-stasjonen nytta ein 300 kW generator til å drive ein VLF-sendar, der signal vart sendte til Roberval i Canada. På den tida hadde Siple II-stasjonen den lengste dipolantenna i verda. Ho var opphavleg 19 km lang, og vart sidan auka til 38 km, i tillegg til at ei anna 38 km lang antenne gjekk vinkelrett på den første. Ein kunne dermed sende faseretta signal med antennene. 

## Bakgrunnsstoff
*Siple-stasjonen 
*STAR Lab
St. Kliment Ohridski-basen

**St. Kliment Ohridski-basen** er ein bulgarsk base i Antarktis på Livingston Island i Sør-Shetlandsøyane.

Basen, som opphavleg vart kalla *Sofia Universitet-basen*, vart namngjeven i 1993 etter St. Kliment av Ohrid (840-916), ein viktig bulgarsk vitskapsmann.

Basen ligg 12-15 meter over havet på Bulgarian Beach, 130 m inn frå kysten av Emona Anchorage, mellom Pesyakov Hill og Sinemorets Hill, oppom Grand Lagoon. Bekken Rezovski Creek renn med smeltevatn gjennom basen om sommaren og gjev basen vassforsyning. 

## Historie

Etter eit mislykka forsøk på å gå i land ved Cape Vostok heilt nordvest på Aleksanderøya, vart to prefabrikkert hytter sett opp på Livingston Island mellom 26. og 28. April 1988 av fire bulgarar som vart frakta hit av det sovjetiske forskingsfartøyet «Mikhail Somov». Anlegga vart sidan pussa opp og innvigd som ein permanent base den 11. desember 1993.

Basen vart bygd ut med fleire bygningar mellom 1996 og 1998. St. Ivan Rilski-kapellet vart bygd i 2003 og var den første ortodokse bygningen i Antarktis og den sørlegaste ortodokse bygnignen i verda. Det har vore postkontor på St. Kliment Ohridski sidan 1994/1995.

Basen vert ofte vitja av representantar frå institutta som driv aktivitetar i Antarktis, mellom anna den bulgarske presidenten Georgi Parvanov i januar 2005.

St. Kliment Ohridski-basen ligg fint til ved fleire landruter frå Bulgarian Beach til fleire ander stader på Livingston Island som Balkan snømark, Burdick Ridge og Pliska Ridge, Tangra Mountains og breane Perunika, Huntress, Huron og Kaliakra og Saedinenie snømark. Den spansk basen Juan Carlos I ligg 2,7&nbsp;km mot sør-sørvest, medan Camp Academia ligg 11&nbsp;km aust i Tangra Mountains.

Basen vert nytta av forskarar frå Bulgaria og andre land for å forske på geologi, biologi, glasiologi, topografi og geografisk informasjon. St. Kliment Ohridski vert vitja av cruiseskip frå Hannah Point, og er ein av dei mest populære turistdestinasjonane i Antarktis.

## Sjå òg
* St. Ivan Rilski-kapellet
* Camp Academia
* Livingston Island

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:St. Kliment Ohridski Base|St. Kliment Ohridski Base]]» frå ,  den 19. mars 2014.* 
*** oppgav desse kjeldene:*


## Bakgrunnsstoff
* Den bulgarske antarktiske stadnamnkommisjonen 
*  Den spanske antarktisbasen Juan Carlos I
* COMNAP
Treeiningskyrkja i Antarktis

**Treeiningskyrkja** (russisk Церковь Святой Троицы, *Tserkov Svjatov Troits*) er ei lita russisk-ortodoks kyrkje på King George Island nær den russiske Bellingshausen-stasjonen i Antarktis. Ho er den sørlegaste austleg-ortodokse kyrkja i verda.

Prosjektet starta i 1990-åra. Ved hjelp av donasjonar frå heile Russland vart det oppretta ein organisasjon som utlyste ein arkitektkonkurranse vart utlyst. Kyrkja er ein 15 meter høg trebygning bygt i tradisjonell russisk stil. Han kan ta imot opp til 30 personar. Bygningen vart bygd av sibirfuru av snekkarar frå Altaj, så skrudd frå kvarandre, frakta til Kaliningrad og så med båt til King George Island av det russisk forsyningsskipet «Academician Vavilov». Kyrkja vart så sett opp på ein ås oppom Bellingshausen-stasjonen. Ikonostasen i kyrkja vart laga av målarar frå Palekh. Kyrkja vart vigsla den 15. februar 2004.

Ein eller to ortodokse prestar held til i kyrkja året rundt. Prestane er munkar frå Troitse-Sergijeva Lavra. 

## Sjå òg
*Chapel of Snows i Antarktis
*St. Ivan Rilski-kapellet

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Trinity Church (Antartica)|Trinity Church (Antartica)]]» frå ,  den 19. mars 2014.* 
*** oppgav desse kjeldene:*


## Bakgrunnsstoff
* Historia til kyrkja 
* Bilete
Magoúla

**Magoúla** (gresk Μαγούλα) er ein distriktsby og ein tidlegare kommune vest for Aten i Hellas. Frå 2011 er han ein del av kommunen Elevsína i&nbsp;periferieininga&nbsp;Vest-Attikí i periferien Attikí.

Ved folketeljinga i 2021 hadde kommunaleininga Magoúla 5&nbsp;176&nbsp;innbyggjarar, medan tettstaden med same namn hadde 4&nbsp;956&nbsp;innbyggjarar.

## Referansar
Mándra

**Mándra** (gresk Μάνδρα) er ein by og ein tidlegare kommune vest for Aten i Hellas. Frå 2011 er han ein del av kommunen Mándra-Idýllia i&nbsp;periferieininga&nbsp;Vest-Attikí i periferien Attikí og hovudsete i kommunen.

Ved folketeljinga i 2021 hadde kommunaleininga Mándra 12&nbsp;365&nbsp;innbyggjarar, medan tettstaden med same namn hadde 11&nbsp;126&nbsp;innbyggjarar.

## Referansar
Inói

**Inói** (gresk Οινόη) er ein landsby og ein tidlegare kommune vest for Aten i Hellas. Frå 2011 er han ein del av kommunen Mándra-Idýllia i&nbsp;periferieininga&nbsp;Vest-Attikí i periferien Attikí.

Ved folketeljinga i 2021 hadde kommunaleininga Inói 376&nbsp;innbyggjarar, som alle budde i tettstaden med same namn.

## Referansar
Instituto Antártico Uruguayo

**Instituto Antártico Uruguayo** (det uruguayanske antarktisinstituttet) er eit Uruguay eit statleg byrå som finansierer, driv, kontrollerer og fremmer forsking i Antarktis i høve til  Antarktistraktaten. Det vart opphavleg starta av forskarar, men vert i dag styrt av forsvars-, utanriks- og utdanningsdepartementet i Uruguay. 

## History
Uruguay har vore aktiv i Antarktis sidan 1776, då landet først gav løyve til fiske i dei sørlege havområda. I 1916 vart landet offisielt involvert i eit forsøk på å redde sir Ernest Shackleton og mannskapet på skonnertbarken «Endurance» på Elefantøya i august det året. Beringsekspedisjonen vart leia av Ruperto Elechiribehety frå den uruguayanske marinen. Frå og med det internasjonale geofysiske året i 1957 deltok marineoffiserer i argentinske og britiske ekspedisjonar til Den antarktiske halvøya og Sør-Shetlandsøyane. 

Sjølve instituttet vart grunnlagd i Montevideo den 9. januar 1968 av professor Julio César Musso. I 1975 vart instiuttet underlagt forsvarsdepartementet og fekk då fleire ressursar til å utføre forskinga i Antarktis. 

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Uruguayan Antarctic Institute|Uruguayan Antarctic Institute]]» frå ,  den 19. mars 2014.*  
 

## Bakgrunnsstoff
* Instituto Antártico Uruguayo (spansk)
Villa Las Estrellas

**Villa Las Estrellas** (spansk «Stars Town») er ein chilensk landsby i kommunen Antártica som ligg ved President Eduardo Frei Montalva-basen, ein militærbase på King George Island. Han er den største og eine av to sivile busetnader i Antarktis (den andre er den argentinske Esperanza-basen). Om sommaren bur det 120 personar her og om vinteren 80. 

Folket i Villa Las Estrellas lever i eit samfunn som omfattar 14 bustadhus på 90 m². 

Det finst ein skule her, F-50 «Villa Las Estrellas»-skulen, som går opp til 8. klasse, med to lærarar, som tar imot kring 15 born. I tillegg er det ein barnehage og eit bibliotek. Det chilenske luftforsvaret driv eit sjukehus med ein lege og ein sjukepleier. I tillegg finst her bank, eit herberge, ein suvenirbutikk og eit treningsanlegg. 

## Sjå òg
*Puerto Toro
*Puerto Williams

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Villa Las Estrellas|Villa Las Estrellas]]» frå ,  den 19. mars 2014.* 
*** oppgav desse kjeldene:*
Amarantfamilien

**Amarantfamilien** (Amaranthaceae) er ein plantefamilie i ordenen Caryophyllales. Etter nyleg omklassifisering av meldefamilien (Chenopodiaceae) omfattar amarantfamilien rundt 2&nbsp;500 artar fordelt på om lag 180 slekter.

Blomsane til plantar i amarantfamilien er små, men sit ofte i store blomsterstandar med hinneaktige beger- og høgblad, farga i kvitt, gult eller raudt. Fleire av dei blir brukte som matplantar, til dømes høyrer bete, spinat og quinoa til her. Mange artar i slektene *[[Amaranthus]]* og *[[Celosia]]* blir dyrka som prydplantar då dei kan ha fargerike blad og blomar. Fleire amarantar er halofyttar som trivst i salthaldig jord.

### Slekter
Dette er eit kort oversyn over slekter fordelt på underfamiliar.

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:no:Amarantfamilien|Amarantfamilien]]» frå , og «[[:en:Amaranthaceae|Amaranthaceae]]» frå  den 19. mars 2014.*  
*** oppgav desse kjeldene:*
**The Amaranthaceae family,  APWebsite
*Amarant: botanikk (14. februar 2009), *Store norske leksikon*. Fri artikkel henta 19. mars 2014.
* Amarantfamilien (20. desember 2013), *Store norske leksikon*. Fri artikkel henta 19. mars 2014.

## Bakgrunnsstoff
Wilkes-stasjonen

**Wilkes-stasjonen** var ein stasjon i Antarktis oppretta 29. januar 1957 av USA som ein av sju amerikanske stasjonar oppretta for Det internasjonale geofysiske året (IGY) i Antarktis. Han vart overteken av Australia den 7. februar 1959.

## Historie
Marinepersonell frå USA bygde hovudddelen av Wilkes-stasjonen i løpet av 16 dagar i januar og februar 1957, og lossa 11&nbsp;000 tonn med materiale og forsyningar. Det tok eit mannskap på over 100 til å reise stasjonen som husa 24 marinepersonell og forskarar dei neste 18 månadane. Dette var på tida under den kalde krigen og det var uro frå USA og Australia kring den russiske aktiviteten i Antarktis. Wilkes vart rekna som strategisk med ei plassering nær den magnetiske sørpolen.

Australia tok over Wilkes i februar 1959. Men sjølv om Australia offisielt tok over operasjonen, mislikte det attverande amerikanske personellet å kome under australsk kontroll. Ein trekte seg derfor attende fram til 1961, då stasjonen kom heilt under ANARE sin kontroll.

I 1964 hadde bygningane vorte ein brannfare på grunn av drivstofflekkasje, og stasjonen vart gravlagd i snø og is. Den nye Casey-stasjonen vart utvikla på sørsida av Newcomb Bay, kring to kilometer over bukta for Wilkes. Denne kom i drift i 1969 og Wilkes vart nedlagt.

## I dag
Wilkes-stasjonen er no nesten heilt dekt av is og dukkar berre stundom opp av isen under smelteperiodar, kring kvart fjerde til femte år. 

## Rydding
Det samla seg opp store mengder skrot og søppel ved Wilkes i dei 12 åra han var i drift, mellom anna kring 7000 oljetønner. Tidleg i 1988 starta eit prosjekt for å få rydde bort så mykje so mogeleg frå Wilkes-stasjonen.

## Sjå òg
*Australian Antarctic Division
*Casey-stasjonen

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Wilkes Station|Wilkes Station]]» frå ,  den 19. mars 2014.* 
*** oppgav desse kjeldene:*


## Bakgrunnsstoff
* Australian Antarctic Division 
*Wilkes History