open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Ester Fjellheim

**Ester Marie Fjellheim** () var representant for Samefolkets Fellesliste i Sametinget for perioden 1989-1993. 

Fjellheim tok artium i Tromsø i 1974, og medisinsk embetseksamen ved Universitetet i Tromsø i 1981. Ho har arbeidd som lege og spesialist i allmennmedisin.

På 1960- og 1970-talet hadde ho tillitsverv i Tromsø Sameforening. I 1980 deltok ho i utvekslingsprogrammet for indianske og samiske studentar, og vitja Montana i USA. I åra 1981 til 1984 var ho medlem av styret for Samisk vidaregåande skule, dei siste para åra som leiar. Ho sat i fagrådet for MBD-barn i Troms fylke frå 1989.

I Sametinget var ho leiar for fullmaktskomiteen, nestleiar i tinget sitt møteleiarskap og nestleiar i hovudkomiteen for sosial- og helsespørsmål. Ho sat òg i hovudkomiteen for kultursaker.

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:nb:Ester Fjellheim|Ester Fjellheim]]» frå ,  den 13. april 2019.* 
*** oppgav desse kjeldene: &nbsp;*
 
* Odd Mathis Hætta: *Sametinget i navn og tall : Høsten 1989 - høsten 1993*

## Bakgrunnsstoff

* Om Ester Fjellheim i Forvaltingsdatabasen - NSD
Hedvig Rosendahl

**Hedvig Rosendahl** () var ein svensk fotograf og illustratør. Ho nytta signaturen **HR**. 

Rosendahl måla motiv for jule-, nyårs- og påskekort som blei gjevne ut av Sveriges Litografiska, Åhlén & Holm og andre. Ho teikna serien *[[Tre glada kamrater]]* i *[[Dagens Nyheter]]* si spalte «För de unga och de yngsta».

Rosendahl hadde ulike fotoatelier i Stockholm i Drottninggatan, Malmskillnadsgatan og Upplandsgatan.

## Galleri
### Illustrasjonar

Fil:Hedvig Rosendahl - Christmas card1.jpg|Nyttårskort: *Gott nytt år! Nu du får! Lyckoår! Tomtar spår!*
Fil:Hedvig Rosendahl - Easter card1.jpg|Påskekort: *Nej, ingenting på jorden alls kan liknas vid en påskavals!*
Fil:Hedvig Rosendahl - Christmas card2.jpg|Julekort: *På detta kalas finns allt att få, Som bonden har nu om julen. Därför vi alla dit nu gå, Båd' den som är glader och mulen!*


### Atelierbilde

Fil:Hedvig_Rosendahl_-_studio_photo1.jpg|
Fil:Hedvig_Rosendahl_-_studio_photo2.jpg|
Fil:Hedvig_Rosendahl_-_studio_photo3.jpg|


## Kjelder


**Denne artikkelen bygger på «[[:sv:Hedvig Rosendahl|Hedvig Rosendahl]]» frå ,  den 13. april 2019.*
Nils E. Nilsen

**Nils Emaus Nilsen** () var ein norsk sjømann, tenestemann og politikar frå Mosjøen, busett i Haugesund. Han representerte Arbeidarpartiet og kjøpstadene i Vest-Agder og Rogaland på Stortinget 1950-53.

Nilsen var son til ein fiskar. Sjølv arbeidde han som dekksmann i sjøfarten fram til 1912. Sidan var han stuert i 25 år til 1937, bortsett frå 1921-23. Dei åra var han forretningsførar i Haugesunds Folkeblad, ei tid òg for losse- og lastearbeidarane i Haugesund. Nilsen var medlem i bystyret i Haugesund periodane 1923–31, 1937–40 og 1945–1953, ordførar i byen 1945–47. Elles skulestyremedlem 1923-25 i Haugesund og fylkesskattestyremedlem 1946-50 i Rogaland.

I 1937 vart Nilsen konstituert til underfut i Haugesund, ei stilling han hadde til 1940. Frå 1945 var han fast tilsett i same stillinga. Hausten 1949 vart Nilsen vald til stortingsrepresentant for dei fem kjøpstadene Kristiansand, Mandal, Flekkefjord, Stavanger og Haugesund. Heile fireårsperioden 1950-53 hadde han sete i Administrasjonskomiteen. Han stilte ikkje til attval.

## Kjelder
*Stortingsbiografi
Anders T. Noddeland

**Anders Tjøstolvsen Noddeland** () var ein gardbrukar og stortingsmann frå Austre Moland i Aust-Agder.

Noddeland utdanna seg ved landbruksskulen i Fjære skulevinteren 1904/05. Elles arbeidde han heime på farsgarden heime i Austre Moland. Frå 1918 dreiv han farsgarden til 1954. Året etter han tok over garden vart Noddeland vald inn i heradsstyret i Austre Moland, ordførar 1923-39. Perioden 1935-39 var han også formann i fylkestinget i Aust-Agder. Han var elles fylkesrevisor frå 1926 til 1942 og deretter fullmektig i fylket til 1945. Etter andre verdskrigen var han formann i Aust-Agder landbruksselskap til 1954 og formann i styret for landbruksskulane i Aust-Agder til 1955.

Noddeland var stortingsrepresentant frå Aust-Agder og for partiet Venstre frå hausten 1945 og ut 1949. Han var medlem i Kommunalkomiteen.

## Kjelder
*Stortingsbiografi
Couldn't Love You More

***Couldn't You Love You More*** var det 17. studioalbumet til den skotske musikaren John Martyn. Det kom ut i august 1992 på Permanent Records. Heile albumet bestod berre av nyinnspelingar av eldre Martyn-songar i ny drakt, som regel i den same glatte poprockstilen han nytta gjennom 80-åra og fram til då. Albumet vart gjeve ut utan løyve frå John Martyn sjølv. Martyn var ikkje nøgd med den ferdige innspelinga av desse songane og gjorde mange av dei om att, la til fire songar og tok bort andre og gav albumet ut som *[[No Little Boy]]* året etter.

Phil Collins syng vokal med Martyn på «Sweet Little Mystery», «Could've Been Me» og «Ways to Cry». David Gilmour spelar gitar på «Could've Been Me», «One World» og «Ways to Cry». Gerry Conway spelar trommer på heile albumet. 

Vinylutgåva av albumet inneheld berre ti songar og ei seinare CD-utgåve på Universe inneheld ei anna rekkefølgje på songane. Den italienske utgåva kom med eit anna plateomslag. 

## Innhald

## Medverkande
* John Martyn - vokal, gitar
* Phil Collins - vokal (spor 3, 5, 11)
* Alan Darby - gitar (spor 1, 3, 11, 13)
* David Gilmour - gitar (5, 10, 11)
* Spencer Cozens - klaverinstrument
* Alan Thomson - bass
* Gerry Conway - trommer
* Jerry Underwood - saksofon (spor 1, 2, 4 to 6, 12 til 14)
* Barry «Immaculate Fool» Wickens - fiolin (spor 7)
* Jordan Bailey - røyst (spor 4, 11, 13)
* Miles Bould - perkusjon (spor 1, 4, 8, 10, 13)
* Bazil Meade - korvokal (spor 1-7, 9, 11)
* Jordan Bailey - korvokal (spor 1-7, 9, 11)
* Samantha Smith - korvokal (spor 1-7, 9, 11)
  
;Teknisk
* Matt Butler - produsent, miksing (i AIR Studios i London)
* Geoff Foster - ekstra lydteknikar
* Greg Sangster - andre lydteknikar
* Lachlan Mitchell - andre lydteknikar
* Steve Rooke - mastering i Abbey Road Studios
* John Hillarby - notat i omslaget
* Steven D. Schwachter - plateomslag

## Kjelder
*
Aslaug Fadum

**Aslaug Fadum**, fødd **Olsen**, () var stortingsrepresentant frå Vestfold for Senterpartiet i perioden 1973-77.

Fadum byrja arbeide som hushjelp. Under verdskrigen tok ho handelsskuleeksamen, jobba elles som pakkar fram til ho gifta seg i 1948. Deretter var ho husmor og gardkone. Frå 1961 til -69 var ho formann i Sem bondekvinnelag. Sidan 1969 var ho styremedlem i Vestfold Senterparti og elles formann i Vestfold bondekvinnelag. Perioden 1972-75 var ho medlem Sem kommunestyre, der ho hadde plass i formannskapet.

Under nominasjonsmøtet til Senterpartiet i Vestfold før stortingsvalet 1973 vart Fadum vald til fylkespartiet sin fyrstekandidat, etter ei kampvotering mot ordføraren i Ramnes, Torstein Håland. Dermed toppa ho ei fellesliste for Senterpartiet og Venstre. Med god margin kom ho inn på Stortinget, der ho var sekretær i Sosialkomiteen. Ho lukkast ikkje verte attvald i 1977.

Etter åra på Stortinget var Fadum med i ei rekke råd og utval. Såleis hadde ho verv i Gjensidige og Den norske Creditbank. Perioden 1982-88 var ho styremedlem i Den norske stats oljeselskap. Lokalt var Fadum formann i Sem sokneråd og frå 1996 i Sem Diakonal. Åra 1995-99 leia ho jubileumskomitéen for Sem kyrkje, og ho redigerte *Festskrift til Sem Kirkes 900 års jubileum*.

## Kjelder
*Stortingsbiografi
President i Pakistan

**Presidenten av Pakistan** er statsoverhovud for den islamske republikken Pakistan. Ifølgje den pakistanske grunnlova har presidenten makt til å oppløysa nasjonalforsamliga og lysa ut nyval. Denne makta er fleire gonger blitt omformulert i ulike grunnlovstillegg etter fleire militærkupp og utbyttingar av regjeringar.

Det 18. grunnlovstillegget frå 2010 endra styreforma i Pakistan tilbake frå eit halv-presidentielt system til ein parlamentarisk demokratisk republikk. Under dette systemet har presidenten avgrensa makt til å styra, og utfører mest seremonielle oppgåver medan statsministeren har det meste av den politiske makta. 

Presidenten blir vald av eit valkollegium frå senatet, nasjonalforsamlinga og provinsforsamlingane. Han kan sitja i stillinga i in periode på fem år. Dersom presidentperioden blir avkorta eller presidenten er borte, tek formannen for senatet mellombels over embetet.

Presidentembetet blei innstifta i 1956. Det blei danna då Pakistan blei utropt til republikk gjennom ei ny grunnlov. Iskander Mirza blei den første presidenten i landet. Landet har til saman hatt tretten presidentar (2019), med to mellombels presidentar i kortare periodar i tillegg. Ein av desse, Wasim Sajjad, var mellombels president i to periodar, ein i 1993 og ein i 1997–98. 

Sekst presidentar har vore medlm av eit politisk parti, fire av dei i Pakistan Peoples Party (PPP). Den første presidenten var ein pensjonert offiser, fire andre var offiserar i teneste og tre av desse tok makta gjennom militærkupp&nbsp;– Ayub Khan i 1958, Muhammad Zia-ul-Haq i 1977 og Pervez Musharraf i 1999. President Zia døydde i embetet då flyet hans forulykka medan han vende tilbake frå Bahawalpur til Islamabad denn 17. august 1988. Khan, med sine to presidentperiodar, har vore lengst i embetet med rundt ti år og fem månadar.

Den noverande presidenten i Pakistan er Arif Alvi frå Pakistan Tehreek e Insaf.

## Fargar

## Presidentar

### Mellombels presidentar

## Merknadar

;Sitat

## Kjelder


**Denne artikkelen bygger på «[[:en:List of Presidents of Pakistan|List of Presidents of Pakistan]]» frå ,  den 13. april 2019.*  
 
## Bakgrunnsstoff
*
And.

***And*** er det 19. studioalbumet til John Martyn, gjeven ut på Go! Discs i 1996. Det var det første albumet til Martyn på fem år med nye songar.

Songane vart spelte inn i JMI Studios og The Washoose i ein moderne stil som er blitt skildra som både hiphop og triphop. Martyn sa: «Eg likar svart amerikansk kultur særs godt og då eg drog ut på klubbane der var musikken verkeleg stor, og det blåste meg av banen. Energien i det er spanande.» Arbeidstittelen på albumet var *Snooo*.

CD-plata inneheld eit løynd spor etter ein kring 50 sekundar lang pause på et siste sporet. Bonussporet er ein remix av «Sunshine's Better».

## Innhald

## Medverkande
*John Martyn - vokal, korvokal, guitar, klaverinstrument
*Phil Collins - trommer, korvokal
*Alan Thomson - bass
*John Giblin - bass
*Jerry Underwood - saksofon
*Spencer Cozens - klaverinstrument, programmering
*Kirk Lothian - klaverinstrument
*Foster Patterson - klaverinstrument
*Stefon Taylor - programmering
*Cheryl Wilson - korvokal

;Teknisk
* Produsentar: John Martyn, Stefon Taylor med Spencer Cozenz. 
* Lydteknikarar: Douglas «Bone» Graham, Spencer Cozens, Stefon Taylor
* Miksing: Douglas «Bone» Graham (spor: 6), Spencer Cozens (spor: 1-4, 8-9), Stefon Taylor (spor: 5, 7)
* Mastering: Gordon Vicary
* Fotografi: Lawrence Watson

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:And (John Martyn album)|And (John Martyn album)]]» frå ,  den 13. april 2019.* 
*** oppgav desse kjeldene:*
The Church with One Bell

***The Church with One Bell*** er det 20. studioalbumet til den skotske musikaren John Martyn. Det bestod berre av coverversjonar med songar av artistar som Randy Newman, Ben Harper, Billie Holliday, Elmore James og Portishead. 

Albumet vart spelt inn i løpet av ei veke i CaVa Sound Studios i Glasgow i Skottland. 

Albumet har eit løynd spor etter ein 50 sekundar lang pause på siste sporet. Det er ein langsamare og ommiksa versjon utan synthesizer av «How Fortunate The Man With None».

Plateomslaget syner ei tidlegare kyrkje i landsbyen Roberton i Lanarkshire i Skotland. Martyn, som på den tida budde like ved, kjøpte kyrkja og bygde eit platestudio der. 

## Innhald

## Medverkande
*John Martyn - vokal, gitar
*John Giblin - bass
*Spencer Cozens - klaverinstrument
*Arran Ahmun - trommer

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:The Church with One Bell|The Church with One Bell]]» frå ,  den 13. april 2019.* 
*** oppgav desse kjeldene:*
Glasgow Walker

***Glasgow Walker*** er det 21. studioalbumet til den skotske musikaren John Martyn og det første med nye songar på fire år. 

Det var det første albumet hans der songane vart skrivne på eit klaverinstrument og ikkje på gitar, etter eit forslag frå venen Phil Collins. Det inneheld ein triphopsong, «Cool In This Life», etter at Martyn hadde eksperimentert med triphop på det tidlegare albumet *[[And.]]* 

Albumet vart spelt inn i tre periodar. Dei første vart gjort i heimestudioet til Martyn i Skottland, størsteparten vart innspelt i The Washoose i Mill Studios i Kilkenny i Irland sommaren 1999 med Spencer Cozens og Reginald Hastings. Miksinga vart fullført i Abbey Road studios i London. 

Kathryn Williams syng korvokal på «Can't Live Without» og «The Field of Play». Ho vart invitert med av Martyn etter at han hadde sett ho framføre «Saturday Sun» under ein konsert som hylla Nick Drake. Williams fortalte om innspelinga: «Han kom to timar for seint, stygt kledd, med smekken open og ein dress med søle på.»

## Innhald

## Medverkande
* John Martyn - vokal, gitar og klaverinstrument, produsent
* Spencer Cozens - klaverinstrument, lydteknikar, produsent, programmering
* Reginald Hastings - slidegitar
* Stefon Taylor	- klaverinstrument, programmering, lydteknikar
* Arran Ahmun - trommer, perkusjon
* Alan Thomson - bass
* Jim Lampi - Chapman Stick
* Phil Cunningham - trekkspel
* Dave Heath - bassfløyte
* Kathryn Williams - korvokal på «Can't Live Without» og «The Field of Play»

;Teknisk
* Guy Barker - produsent
* Bone - lydteknikar, produsent
* David Brinkworth - produsent, programmering
* Anthony Minghella	- produsent
* Graham Walker - produsent
* Gabriel Yared - produsent
* Henry Warren - produsent, miksing
* Nick Webb - Mastering

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Glasgow Walker|Glasgow Walker]]» frå ,  den 13. april 2019.* 
*** oppgav desse kjeldene:*
On the Cobbles

***On the Cobbles*** var det 22. og siste studioalbumet til den skotske musikaren John Martyn som kom ut medan han levde. Det siste, «Heaven and Earth», kom ut posthumt. Dette albumet kom ut 26. april 2004. Albumet vart spelt inn forskjellige stader i Irland, Storbritannia og USA. 

Albumet vart spelt inn etter at Martyn hadde amputert høgrefoten under kneet våren 2003 og albumet var dedisert til kirurgane og sjukepleiarane på den ortopediske avdelinga ved Waterford Hospital i Waterford i Irland. 

Blant gjesteartistane på albumet finn ein Paul Weller på «Under My Wing», Mavis Staples på «Goodnight Irene», Nick McCabe og den mangeårige samarbeidspartnaren Danny Thompson. 

Han spelte sin eigen «Go Down Easy» frå *[[Solid Air]]* i 1973, men i ein versjon som nesten ikkje er til å kjenne att. Utgåva vart opphavleg spelt inn i 1992 for ein ballett. Martyn spelar mykje meir akustisk gitar på dette albumet enn han hadde gjort sidan 1970-åra. 

## Innhald

## Medverkande
*John Martyn - gitar, vokal
*Peter Erskine - congatrommer
*Ari Brown - tenorsaksofon
*Steve Eisen - altfløyte
*John Giblin - kontrabass på «Back to Marseille», gitar på «Goodnight Irene»
*Nick McCabe - gitar på «Walking Home»
*Andy Sheppard - tenor- og sopransaksofon
*Mavis Staples - vokal på «Goodnight Irene»
*Jim Tullio - akustisk gitar, perkusjon, klaverinstrument, bandlaus bass på «Go down easy»
*Tony Peers - trumpet på «Ghosts»
*Greg Marsh - trommer, perkusjon
*John Rice - mandolin
*Scott Steiner - Hammondorgel
*Spencer Cozens - orgel, piano
*Paul Mertens - bass munnspel
*Fred Nelson - piano
*Paul Weller -  akustisk gitar, Wurlitzer, Hammond B3 orgel, korvokal på «Under My Wing» 
*Chris «Hambone» Cameron - Fender Rhodes
*Danny Thompson - kontrabass
*Alan Thomson - bandlaus bass
*Basslinja på «My Creator» er ein kombinasajon av delar spelt inn av Danny Thompson, Alan Thomson og John Giblin.

## Kjelder


**Denne artikkelen bygger på «[[:en:On the Cobbles|On the Cobbles]]» frå ,  den 13. april 2019.* 
*** oppgav desse kjeldene:*
Heaven and Earth av John Martyn

***Heaven and Earth*** er eit posthumt studioalbum av John Martyn. Albumet består av songar som Martyn arbeidde på i 2008 og 2009, då han døydde. Det vart gjort ferdig av Gary Pollitt og gjeve ut digitalt 16. mai 2011. Under innspelinga av albumet hadde det arbeidstittelen *Willing to Work*.

Phil Collins song korvokal og spelte synthesizer på «Heel of the Hunt» og «Can't Turn Back the Years», ein song Collins skreiv. Garth Hudson frå The Band spelte trekkspel på albumet. 

## Innhald

## Medverkande
*John Martyn - gitar, vokal
*Phil Collins - synthesizer, korvokal (1 & 7)
* Gary Pollitt	- elektrisk gitar
* Stefon Taylor - elektrisk gitar, orgel
* Frankie Usher - elektrisk gitar
* Jim Weider - elektrisk gitar
* Chris «Hambone» Cameron - clavinet, Fender Rhodes, Hammond B3, synthesizer, Wurlitzer
* Jim Tullio - synthesizer
* Spencer Cozens - steeltrommer, piano, synthesizer
* John Giblin - kontrabass
* Alan Thomson - bass
* Arran Ahmun - trommer, perkusjon
* Suzi Chunk - perkusjon
* Garth Hudson - trekkspel
* Nathan Bray - trompet
* Gary Foote - barytonsaksofon
* Martin Winning - bassklarinett, saksofon
* Rene Robinson	- korvokal
* Stevie Robinson - korvokal
* Cheryl Wilson	- korvokal

;Teknisk
* Produsentar: Garry Pollitt og Jim Tullio
* Ekstra produksjon av Spencer Cozens og Stefon 'Bionik' Taylor
* Miksa av Jim Tullio og Garry Pollitt
* Lydteknikar: Gary Pollitt
* Ekstra lydteknikar: Jim Tullio, Bone, Spencer Cozens, Stefon 'Bionik' Taylor og Andrea Wright
* Leiande produsentar: Teresa Walsh & Jim Snowden
* Mastering av Adam Ayan hos Gateway Portland Maine
* Plateomslag av Reggie Hastings
* Kunstnarisk leiar: Michael Page 
* Fotografi: John medGiz, Dylan Vaughan, Teresa Walsh

## Kjelder


**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Heaven and Earth (John Martyn album)|Heaven and Earth (John Martyn album)]]» frå ,  den 13. april 2019.* 
*** oppgav desse kjeldene:*
Mari Kiviniemi

**Mari Johanna Kiviniemi** () er ein tidlegare finsk politikar for Centern. Ho var finsk statsminister 2010–2011 og partileiar for Centern 2010–2012. I 2014 vart Kiviniemi visegeneralsekretær i OECD.

## Bakgrunn
Kiviniemi vart fødd i Seinäjoki, og voks opp i bygda Alavalli i Jalasjärvi som dotter av ein kyllingbonde. Som gymnasiast hadde ho eit utvekslingsopphald i Tyskland. Ho flytta til Helsingfors i 1988 for å studera økonomi. Ho har mastergrad i samfunnsvitskap frå Helsingfors universitet frå 1994. I tillegg til morsmålet finsk snakkar ho svensk, tysk og engelsk. Mari Kiviniemi gifta seg i 1996 med forretningsmannen Juha Mikael Louhivuori, som ho har barn med.

## Politikk

Kiviniemi vart vald inn i Riksdagen frå Södra Österbotten i 1995. I 2004 vart ho rådgjevar for økonomisk politikk for statsminister Matti Vanhanen, og fungerte deretter som utenrikshandels- og utviklingsminister i Matti Vanhanen si første regjering under Paula Lehtomäkis fødselspermisjon 2005–2006. Kiviniemi var medlem av bystyret i Helsingfors 2005–2012 og kommunalminister i Matti Vanhanen si andre regjering 2007–2010.

I 2010 vart ho vald til ny partileiar i Centern etter Vanhanen, og overtok som statsminister kort tid etter.  Centern fekk ikkje auka veljartilslutting ved riksdagsvalet i 2011, og Kiviniemi måtte overlata statsministerposten til Jyrki Katainen frå Samlingspartiet. Centern gjekk i opposisjon, og Kiviniemi vart medlem av Riksdagen sin utanrikskomité. Ho søkte ikkje attval som partileiar i 2012, og trekte seg frå Riksdagen i 2014 for å bli visegeneralsekretær i OECD.

## Kjelder


**Denne artikkelen bygger på «[[:nb:Mari Kiviniemi|Mari Kiviniemi]]» frå ,  den 14. april 2019.*
Jyrki Katainen

**Jyrki Tapani Katainen** () er ein finsk politikar for Samlingspartiet. Han var finsk statsminister frå 22. juni 2011 til 24. juni 2014. Katainen vart i 2014 foreslått som EU-kommissær og medlem av Juncker-kommisjonen.

## Utdanning og privatliv
Katainen er fødd og oppvakse i Siilinjärvi i landskapet Norra Savolax i Finland. Katainen er utdanna magister i samfunnsvitskap frå Tammerfors universitet. I tillegg til finsk, snakkar han flytande engelsk, fransk og svensk. 

## Karriere

I 1999 vart han innvald i Riksdagen for Samlingspartiet og han har sidan vorte attvald ved kvart riksdagsval fram til han vard oppnemnd som EU-kommissær. Katainen vart i 2001 nestleiar i Samlingspartiet og var leiar i partiet i perioden 2004-2014. Før han vart statsminister var Katainen frå 2007 finansminister og visestatsminister i Matti Vanhanens og Mari Kiviniemis regjeringar. Katainen leidde ei koalisjonsregjering beståande av Samlingspartiet, Socialdemokraterna, Vänsterförbundet, Dei grøne, Svenska folkpartiet og Kristdemokraterna. Katainen vart i 2014 foreslått som EU-kommissær og medlem av Juncker-kommisjonen. 14. juni 2014 overlét han leiarvervet i Samlingspartiet til Alexander Stubb. Katainen gjekk av som Finlands statsminister 24. juni 2014, for å verta *Finlands EU-kommissær* og *Kommissær med ansvar for økonomi- og valutaspørsmål* i Juncker-kommisjonen.

## Referansar
Occasional Rain

***Occasional Rain*** er det andre studioalbumet til den amerikanske visesongaren Terry Callier, gjeve ut i 1972.

Det var det første av tre album Callier gav ut for Cadet Records i 1970-åra med produsenten Charles Stepney. Åtte år tidlegare hadde Callier spelte inn eit visealbum med coverlåtar, men det vart først gjeve ut i 1968 og selde dårleg, sidan visebølgja då hadde lagt seg. I mellom tida spelte Callier på kafear og små klubbar kring i landet, og skreiv songar for andre artistar. Han og partneren Larry Wade skreiv songar for Chess og etiketten deira Cadet, inkludert The Dells-hitten «The Love We Had Stays on My Mind» i 1972. Som følgje av dette fekk han sjølv platekontrakt med Cadet som visesongar. 

*Occasional Rain* er spelt inn som ein suite, men er ikkje heilt eit konseptalbum heller. Mellom fleire av songane finst følgjer, små overgangar som alle heiter «Go Head On». Desse tonar inn og ut forskjellige stader på plata. Stepney sette saman eit band leia av den akustiske gitaren til Callier, med seg sjølv på cembalo og orgel, Leonard Pirani på piano, Sydney Simms på bass og Bob Crowder på trommer. I tillegg syng Minnie Ripperton, Kitty Haywood og Shirley Wahls korvokal. 

## Innhald

## Medverkande
* Terry Callier - vokal, gitar
* Sydney Simms - bass
* Robert Crowder - trommer
* Charles Stepney - cembalo og orgel
* Leonardo Pirani - piano
* Kitty Haywood - korvokal
* Minnie Riperton - korvokal
* Shirley Wahls - korvokal

;Teknisk
* Charles Stepney - produsent
* Gary Starr - lydteknikar
* Michael Mendel - kunstnarisk leiar, fotografi

## Kjelder
*
FA-cupfinalen i fotball 1958

**FA-cupturneringa i fotball 1958** vart avslutta med finale på Wembley stadion i London 3. mai 1958. Framfor 99&nbsp;756 tilskodarar tok Bolton Wanderers sin fjerde og siste FA-pokal etter siger 2-0 over Manchester United. Det var 29 år sidan den førre Bolton-triumfen i FA-cupen.

### Kampen
Nat Lofthouse, senterløparen og kapteinen til Bolton, skåra begge finalemåla. Det fyrste kom allereie i det 3. minutt, det andre i det 55. minutt. Siste målet var omdiskutert, då Lofthouse skubba Manchester United-målvakta over målstreken.

**Bolton** sitt vinnarlag: Eddie Hopkinson, Roy Hartle, Tommy Banks, Derek Hennin, John Higgins, Bryan Edwards, Brian Birch, Dennis Stevens, Nat Lofthouse (kaptein), Ray Parry og Doug Holden.

**Manchester United** mønstra einast to spelarar som deltok i FA-finalen 1957. Laget bestod av: Harry Gregg, Bill Foulkes (kaptein), Ian Greaves, Freddie Goodwin, Ron Cope, Stan Crowther, Alex Dawson, Ernie Taylor, Bobby Charlton, Dennis Viollet, Colin Webster.

Dommaren heitte Jack Sherlock.

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:1958 FA Cup Final|1958 FA Cup Final]]» frå ,  den 14. april 2019.*
Harry Gregg

**Henry Gregg**, kjend som **Harry Gregg**, () var ein nordirsk fotballspelar frå Magherafelt. Han var ein av Manchester United-spelarane som overlevde München-ulukka i 1958. Målvakta var i 1963 med om å vinne FA-cupen.

### Klubbspel
Gregg var aktiv i Doncaster Rovers i fem år. l november 1957 vart han, mot £23&nbsp;000, overført frå andredivisjonslaget til Manchester United. Her tok han omgåande over som fyrste-målvakt. Den 6. februar 1958, vel 2 månader etter overgangen frå Doncaster, overlevde Gregg ei flyulukke ved München med små skadar, ei ulukke som tok livet frå 8 av klubbkameratane hans i United. I Manchester Uniteds fyrste kamp etter ulukka var Gregg og Bill Foulkes dei to einaste frå fyrstelaget som var i stand til å delta. Same våren vakta han målet då det nye United-mannskapet tapte 0-2 mot Bolton i FA-cupfinalen. Fem år seinare stod Gregg i mål då Manchester United vann FA-cupen 1963, etter å ha slått Leicester City 3-1 i finalen. Heile 1964/65-sesongen var han skadd og gjekk dermed glipp av ligatriumfen til storlaget frå Manchester. Gregg spelte 247 kampar for Manchester United, den siste hausten 1966. I desember same året fekk han kontrakt med Stoke City, la opp våren 1967.

### Landslagsspel
Gregg spelte 25 landskampar for Nord-Irland i tida 1954-63, dei aller fleste kampane kom over fire år frå hausten 1956. Han vakta målet til landslaget i alle fire kampane under Fotball-VM i 1958, ein meisterskap der Nord-Irland rauk ut i kvartfinalen mot Frankrike.

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Harry Gregg|Harry Gregg]]» frå ,  den 14. april 2019.*  
 
*eu-football
Lotto

**Lotto** er eit norsk pengespel frå Norsk Tipping der spelaren skal velja sju tal mellom 1 og 34.

Den fyrste Lotto-trekninga fann stad 19. april 1986, og taket på fyrstepremien var då . 31. mai same året vann den fyrste personen ein premie på over éin million kroner.

## Kjelder
Markuskyrkja

**Markuskyrkja** (italiensk *Basilica Cattedrale Patriarcale di San Marco*) er den katolske domkyrkja i Venezia. Ho ligg ved austsida av Markusplassen, ved sida av Dogepalasset, og er eit av kjennemerka for Venezia. Kyrkja er eit godt eksempel på italo-bysantinsk arkitektur. Kyrkja var opphavleg bygd som kapell for dogen av Venezia, og blei først domkyrkje for byen i 1807, då ho blei sete for patriarken av Venezia. 

Den noverande Markuskyrkja er ein basilika bygd i tidsrommet 1060-1100, med ei rekkje seinare tillegg. Hovudfasaden har ei ornamentert takline i hovudsakleg gotisk stil. Inne er kyrkja dekorert i gull-mosaikkar som det tok hundreår å fullføra. Som eit gulldekorert symbol på venetiansk makt og rikdom har kyrkja vore kjend som 'Gullkyrkja' (*Chiesa d'Oro*) sidan 1000-talet. 

## Kjelder


**Denne artikkelen bygger på «[[:en:St Mark's Basilica|St Mark's Basilica]]» frå ,  den 14. april 2019.*
Giovanni Artusi

**Giovanni Maria Artusi** () var ein italiensk musikkteoretikar, forfattar og renessansekomponist. 

Artus har fått eit herostratisk ry som ein av dei mest reaksjonære kommentatorane i musikkhistoria etter å ha gått til åtak på innovative musikarar som rundt år 1600 bidrog til den tidlege utviklinga av barokkmusikken.

## Liv og virke
Artusi var ein lærd geistleg innan trusfellesskapet San Salvatore i Bologna. Han var ein dyktig kontrapunktikar, men var musikalsk tilbakeskodande. Heile livet heldt han seg tru til dei musikalske ideane til læraren sin Gioseffo Zarlino, ein av dei leiande musikkteoretikarane på slutten av 1500-talet. Vincenzo Galilei gjekk til åtak på Zarlino i verket *Dialogo della musica antica e della moderna* frå 1581, og Artusi rykka då ut og forsvarte læraren og musikkstilen hans

Den best kjende episoden i livet til Artusi, og ein av dei best kjende i historia til musikk-kritikk, fann stad mellom 1600 og 1603. Då gjekk Artusi til åtak på ein ikkje namngjeven komponist, men det var tydeleg at målet var Claudio Monteverdi. I forordet til den femte madrigalsamlinga si svarte Monteverdi på åtake med å føreslå at ein burde skilja musikken i to retningar: den gamle renessansestilen, som han kallla *prima prattica*, og den nye barokkstilen, *seconda prattica*. *Prima prattica* skildra han som det polyfone idealet frå 1500-talet, karakterisert av streng kontrapunktikk, førebudde dissonansar og jambyrdige stemmer. *Seconda prattica* var den nye monodiske stilen som la vekt på sopran- og bass-stemmene, og dessutan representerte byrjinga på ein bevisst funksjonell tonalitet.

Det finst berre att nokre få komposisjonar etter Artusi: ei bok med canzonetter for fire stemmer (Venezia, 1598) og ein *Cantate Domino* for åtte stemmer (1599), alle haldne i ein konservativ stil.

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:nb:Giovanni Artusi|Giovanni Artusi]]» frå ,  den 14. april 2019.*  
 
* 

## Bakgrunnsstoff
* ''Artusi Giovanni Maria'', musicologie.org. Verk, bibliografi og anna

; Litteratur
* Claude Palisca: *Giovanni Artusi.* I *The New Grove Dictionary of Music and Musicians.* red. Stanley Sadie.  20 bd.  London, Macmillan Publishers Ltd., 1980,  ISBN 1-56159-174-2
* Gustave Reese: *Music in the Renaissance*.  New York, W.W. Norton & Co., 1954.  ISBN 0-393-09530-4
* Manfred Bukofzer: *Music in the Baroque Era*.  New York, W.W. Norton & Co., 1947.  ISBN 0-393-09745-5
* Giovanni Artusi: *L'Artusi, ovvero Delle imperfezioni della moderna musica*, oms. Oliver Strunk, i Source Readings in Music History.  New York, W.W. Norton & Co., 1950.
The New Folk Sound of Terry Callier

***The New Folk Sound of Terry Callier*** er debutalbumet til den amerikanske visesongaren Terry Callier gjeve ut i 1968, kring tre år etter albumet vart spelt inn. Dette var truleg nokre år for seint, då visesongen var blitt mindre populær.

Alle songane på albumet er coverversjonar av folkeviser, ofte framført med eit visst jazzpreg med Callier på vokal og akustisk gitar og stundom bass frå anten Terbour Attenborough eller John Tweedle. 

Callier byrja å spele på viseklubbar og kafear i Chicago i midten av 1960-åra, der han vart sterkt inspirert av musikken til John Coltrane. Han møtte Samuel Charters i Prestige Records i 1964, og året etter spelte dei inn debutplata hans. Charters skal ha blitt så rørt av musikken at han forsvann til Mexico med masterlydbanda. Callier sa: «Alt eg veitt er at eg hadde spelt inn noko for Prestige og at det ikkje kom ut. Kring eit og eit halvt år seinare møtte eg Samuel og spurte han kva som hadde skjedd. Han sa han hadde reist til Mexico i ein provins der det var mange indianarar og han berre lytta til musikken og åt sop.» Albumet vart derfor ikkje gjeve ut før i 1968.

I oktober 2018 gav Craft Recordings ut albumet på ny i høve 50-årsjubileumet til utgjevinga. Plata kom då i ei luksusutgåve med sju bonusspor. Fem av desse var ikkje gjevne ut før.  

## Innhald
Alle songane er tradisjonelle, utanom der anna er nemnt. 

## Medverkande
*Terry Callier - akustisk gitar, vokal
*John Tweedle - bass
*Terbour Attenborough - bass

## Kjelder
British Film Institute

**British Film Institute** (BFI) er ein ideell organisasjon som bidreg til å fremja film og filmproduksjon i Storbritannia. Han tek vare på det nasjonale filmarkivet og driv fleire kinoar, mellom anna ein IMAX-kino i London. Organisasjonen arrangerer også fleire festivalar: London Film Festival, BFI Flare: London LGBT Film Festival og Future Film Festival.

BFI forvaltar verdas største filmarkiv med meir enn 50&nbsp;000 spelefilmar og over 100&nbsp;000 andre titlar, i tillegg til om lag 625&nbsp;000 fjernsynprogram. Det meste av innhaldet i arkivet er britisk, men det omfattar også ein del internasjonalt viktige filmar.

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:British Film Institute|British Film Institute]]» frå ,  den 14. april 2019.*  
 

## Bakgrunnnsstoff
*
What Color Is Love

***What Color Is Love*** er det tredje studioalbumet til den amerikanske musikaren Terry Callier, gjeve ut i mars 1973. Det var det andre albumet han gav ut for Cadet Records med Charles Stepney som produsent, arrangør og dirigent.

Albuet har ei blanding av funk, rock, folk, jazz og klassisk musikk. Albumet vert ofte rekna som hans beste og det om førte han attende i søkelyset att i 1990-åra etter at han i over ti år hadde lagt musikkarrieren på hylla.

Songen «You Goin' to Miss Your Candyman» vart populær då Urban Species sampla songen for sin «Listen» tidleg i 1990-åra.

## Innhald

## Medverkande

* Terry Callier - vokal, gitar
* Charles Stepney - elektrisk piano, piano, arrangement, dirigent
* Phil Upchurch - gitar 
* Donny Simmons - trommer
* Morris Jennings - trommer
* Louis A Satterfield - bass
* Alfred Nalls - conga, bongo
* Fred Walker - conga, perkusjon
* Bobby Christian - perkusjon
* Cyril Touff - munnspel
* Edward Druzinsky - harpe	
* Ethel Merker - horn
* Paul Tervelt - horn
* Donald Myrick - altsaksofon, fløyte
* Arthur Hoyle - trompet 
* John Howell - trompet
* Kitty Haywood - korvokal
* Shirley Wahls - korvokal
* Vivian Harrell - korvokal
* Fiolin – Elliot M. Golub, W. Zlatoff-Mirsky, Irving Kaplan, Jerry Sabransky, Joseph Golan, Ruth Goodman, Theodore Silavin, William Faldner
* Bratsj: Arthur Ahlman, Bruce Hayden, Harold Klatz, Harold Kupper, Roger Moulton
* Celloar: Karl B. Fruth, Leonard Chausow

;Teknisk
* Produsent: Charles Stepney
* Lydteknikarar: Roger Anfinsen, Brian Christian og Gary Starr
* Ansvarleg og koordinator: Evelyn Greco

## Kjelder
*
I Just Can't Help Myself

***I Just Can't Help Myself *** er det fjerde studioalbumet til den amerikanske musikaren Terry Callier, gjeve ut i mars 1973. Det var det tredje og siste albumet han gav ut for Cadet Records med Charles Stepney som produsent, arrangør og dirigent.  

Albumet hadde ein moderne soul-stil som er blitt samanlikna med musikken til Marvin Gaye på denne tida. Fleire av songane var derimot spelt inn fleire år tidlegare, som «Alley-Wind Song» og John Coltrane-hyllesta «Can't Catch the Trane» som begge vart spelte inn i 1969. 

Jason Ankeny i Allmusic skreiv: «Plata ulmar med stille intensitet, ein underliggande sjølvtillit og sinnsro som viker for augneblink av sjelsøkjande angst. Dei seinare albuma til Callier kan òg tilrådast, men det siste albumet hans for Cadet var likevel slutten på ein æra. Han nådde aldri heilt dei same høgdene igjen.»

## Innhald

## Medverkande

* Terry Callier - vokal, akustisk gitar
* Charles Stepney - elektrisk piano, piano
* Phil Upchurch - gitar
* Cleveland Eaton - bass
* Louis Satterfield - bass
* Richard Evans - bass
* Donny Simmons - trommer
* Morris Jennings - trommer
* Alfred Nalls - perkusjon
* Bobby Christian - perkusjon
* Fred Walker - perkusjon
* Don Myrick - altsaksofon
* Ethel Merker - valthorn
* Paul Tervelt - valthorn
* Arthur Hoyle - trompet
* John Howell - trompet
* Edward Druzinsky - harpe
* Errol Batts - korvokal
* Larry Wade - korvokal
* Phylis Knox - korvokal
* Fiolinar: Elliott Golub, Everett Zlatoff-Mirsky, Irving Kaplan, Jerry Babransky, Joseph Golan, Ruth Goodman, Sol A. Bobrov, Theodore Silavin, William Faldner
* Bratsj: Arthur W. Ahlman, Bruce Hayden, Harold D. Klatz, Harold Kupper, Roger Moulton
* Cello: Karl B. Fruth, Leonard Chausow

Arrangement av Bob Schiff (spor A1, A3), Charles Stepney (spor A2, A5, B2), Richard Evans (spor A4, B1, B3)

;Teknisk
* Produsent: Charles Stepney, Larry Wade, Terry Callier
* Produksjonsmanager: Bob Scerbo
* Lydteknikarar: Gary Starr, Roger Anfinsen, Fred Breitberg, Malcolm Chisholm
* Fotografi av Neil Terk
* Design av Neil Terk

## Kjelder
*
Sweet Honey in the Rock

**Sweet Honey in the Rock** er eit afroamerikansk kvinneleg songensemble som hovudsakleg opptrer a cappella. Gruppa blei skipa i 1973 av Bernice Johnson Reagon saman med Carol Maillard, Louise Robinson og Mie i Washington, D.C. av medlemmer frå D. C. Black Repertory Theater Company. Samansetninga av gruppa har endra seg mange gonger sidan skipinga. 

Namnet kjem frå Salmane i Bibelen (Sal 81:17). Gruppa byggjer på afroamerikansk musikktradisjon med eit repertoar frå afroamerikansk kyrkjemusikk, den amerikanske borgarrettsrørsla og andre songar om kamp og rettferd. Stilistisk omfattar det blues, spirituals, tradisjonell gospel, rap, reggae, afrikansk song, hip-hop, gamle bånnsullar og jazzimprovisasjon. Gruppa kan tidvis akkompagnera seg sjølv med perkusjonsinstrument.
Gruppa har turnert i USA og resten av verda, og gjeve ut fleire album.

## Album
**Sweet Honey In The Rock*, LP, Flying Fish 1976. 
**B'Lieve I'll Run On...See What the End's Gonna B*, LP, Redwood Records, 1978. 
**Good News*, LP, Flying Fish, 1981. 
**We All...Everyone of Us*, LP, Flying Fish, 1983. 
**The Other Side*, Flying Fish, CD, 1985. 
**Feel Something Drawing Me On*, CD, Flying Fish, 1985. 
**Live at Carnegie Hall*, CD, Flying Fish, 1988.
**Breaths*, CD, 1988. 
**All for Freedom*, CD, Music for Little People, 1989. 
**Breaths-Best of Sweet Honey In The Rock*, Cooking Vinyl, 1989. 
**In This Land*, CD, EarthBeat! Music, 1992. 
**Still on the Journey*, CD, EarthBeat! Music, 1993. 
**I Got Shoes*, CD, Music for Little People, 1994. 
**Sacred Ground*, CD, EarthBeat! Music, 1995. 
**Selections (1976-1988)*, 2 CDs, Rounder Records, 1997. 
**...Twenty five...*, enhanced CD, Rykodisc, 1998. 
**Still The Same Me*, CD, 2000. 
**Alive in Australia*, CD, 2003. 
**The Women Gather*, CD, 2003. 
**Endings and Beginnings*, CD, 2004. 
**Raise Your Voice*, CD, 2005.
* *Freedom Song* (2000)
* *The Women Gather* (2003)
* *Alive in Australia* (2003)
* *Endings & Beginnings* (2004)
* *Raise Your Voice* (2005) 
* *Experience...101* (2007)
* *Go in Grace* (2008)
* "Are We a Nation?" (2010)
* *A Tribute — Live! Jazz at Lincoln Center* (2013)
* "Silent Night" (2014)
* *#LoveInEvolution* (2016)

## Kjelder


**Denne artikkelen bygger på «[[:de:Sweet Honey in the Rock|Sweet Honey in the Rock]]» frå ,  den 14. april 2019.*  
 

## Bakgrunnsstoff
*
* Bernice Johnson Reagon: *We Who Believe In Freedom: Sweet Honey In The Rock: Still on the Journey*. Anchor Books, 1993
Vikinglotto

**Vikinglotto** er eit lotteri spelt i fleire europeiske land. Spelaren skal velja seks tal mellom 1 og 48 (hovudtal) og eitt tal mellom 1 og 8 (vikingtal).

Vikinglotto vart lansert i mars 1993 av spelselskap i Noreg, Danmark, Sverige, Finland og Island. Den fyrste trekninga var 17. mars same året. I år 2000 vart Estland med i samarbeidet, Latvia og Litauen i 2011, Slovenia i 2017, og Belgia i 2020.

## Kjelder
Eurojackpot

**Eurojackpot** er eit lotteri spelt i fleire europeiske land. Spelaren skal velja fem tal mellom 1 og 50 (hovudtal) og to tal mellom 1 og 10 (stjernetal).

Den fyrste trekninga i Eurojackpot fann stad 23. mars 2012 i Finland. På dette tidspunktet var Tyskland, Finland, Danmark, Slovenia, Italia, Nederland og Estland med i samarbeidet. Noreg vart med 1. februar 2013, i lag med Island, Litauen, Kroatia, Latvia og Sverige.

## Kjelder
Karl Edvardsen

**Karl Johan Edvardsen** () var ein gardbrukar, tømmermålar og politikar frå Brunlanes i Vestfold.

Edvardsen var son til ein gardbrukar. Han arbeidde i yngre år med «jordbruk og skogdrift» heime på farsgarden, bortsett frå ein skulevinter på landbruksskule. Frå 1912 til -51 var han formann i tømmerfløytinga og tømmermålar. Perioden 1932-51 var han gardbrukar heime på Kjose i Brunlanes.

Edvardsen var med i Brunlanes heradsstyre frå 1919 til 1951, varaordførar 1928–1934 og ordførar 1934–1951. 1949-50 var han òg formann i fylkestinget. Han var elles medlem av Fylkesvegstyret i Vestfold og i Tilsynskommisjonen for Vestfoldbanen. Hausten 1949 vart Edvardsen vald til å representere Vestfold på Stortinget 1950-53, eit val gjort mogleg gjennom ei fellesliste med Bondepartiet. På Tinget var han medlem i Administrasjonskomiteen.

## Kjelder
*Stortingsbiografi
NM i orientering 1983/langdistanse

**Noregsmeisterskapen i orientering 1983** i langdistanse fann stad laurdag 2. juli 1983 i Pasvik i Finnmark. Sandnes Idrettslag og Pasvik Hauk stod for «et heil prikkfritt mesterskap», den fyrste noregsmeisterskapen i orientering avvikla i Finnmark fylke og i nær 30 graders varme. Løypa for menn var 29,5&nbsp;km lang, den lengste NM-løypa til dess. Også kvinneløypa var sjeldan lang.

### Menn




### Kvinner




## Kjelder
**Sportsboken 83-84*. Sportsboken As. Stavanger 1983.
Wöllersdorf-Steinabrückl

**Wöllersdorf-Steinabrückl** er ein kommune (Marktgemeinde) i distriktet Wiener Neustadt-Land i forbundslandet Niederösterreich i Austerrike. Kommunen har ei flatevidd på 14,6 km² og i kring 4&nbsp;500 ibuarar. Landsbyen Wöllersdorf ligg 315 meter over havet.

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:de:Wöllersdorf-Steinabrückl|Wöllersdorf-Steinabrückl]]» frå ,  den 14. april 2019.*
Fire on Ice

***Fire on Ice *** er det femte studioalbumet til den amerikanske musikaren Terry Callier, gjeve ut i 1978. 

I 1972 og 1973 gav Callier ut tre album på Cadet, men alle selde dårleg og då moderselskapet Chess Records vart selt i 1976, mista Callier kontrakten sin. Han fekk ny kontrakt med Elektra og spelte inn dette albumet for dei. Han heldt fram med den same soulaktige stilen som på dei føregåande albuma, men innimellom oppdatert med disco.

## Innhald

## Medverkande

* Terry Callier - vokal, akustisk gitar
* Larry Wade - akustisk gitar, korvokal
* Scott Edwards - bass
* Charles Fearing - gitar
* Danny Leake - gitar
* Phillip Upchurch - gitar
* W. Ross Trout - gitar
* Reginald Burke - klaverinstrument
* Michael Boddicker - synthesizer
* James Gadson - trommer
* Paul N. Humphrey - trommer
* Derf Reklaw - perkusjon
* Morris Jennings - perkusjon
* Charles Ownes - saksofon
* Eddie Harris - saksofon
* Corinne Albright - barytonsaksofon
* Fred Jackson jr. - tenorsaksfon
* Garnett Brown - trombone
* George Bohannon - trombone
* Jimmy Cleveland - trombone
* Eugene Young - trompet
* Kenneth Mason - trompet
* Paul Serrano - trompet
* Cynthia White - korvokal 
* Ellie Willis - korvokal
* Jynean Bell
* Minnie Riperton - korvokal
* Sidney Barnes - korvokal
* Cello: Delores M. Bing, Renita Koven
* Fiolinar: Betty La Manga, Carl La Manga, Janice Gower, Marcia Van Dyke, Mary Lundquist, Ronald Clark, William Henderson
 
;Teknisk
* Leiande produsent: Don Mizell
* Produsent og arrangør: Richard Evans
* Miksing: Richard Evans, Paul Serrano
* Lydteknikarar: Barney Perkins, Carmen Halsell, Harry Brotman, Jackson Schwartz, Scott Rowley, Zollie Johnson, Paul Serrano

## Kjelder
*
Channel 4

**Channel 4** er ein britisk fjernsynskringkastar. Han blei oppretta i 1982 etter ei avgjerd i Det britiske parlamentet som eit supplement til kanalane ein allereie hadde. 
Channel 4 er for det meste finansiert av reklame, men har på same måte som BBC ei rolle som allmennkringkastar ved å senda publikumsinformasjon og driva skulefjernsyn. Kanalen blir send i England, Skottland og Nord-Irland. Wales har ein lokal variant, S4C, som sender andre Channel 4-program  i tillegg til program på walisisk. 

Channel 4 starta sendingane sine 2. november 1982, to år etter at avgjerda om å starta han blei teken. Kringkastaren var opphavleg underlagd Independent Broadcasting Authority (IBA), men har no Channel Four Television Corporation som eigar. Dette føretaket blei skipa i 1990 og er underlagt det britiske Department for Digital, Culture, Media and Sport.

## Kjelder


**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Channel 4|Channel 4]]» frå , og «[[:nb:|Channel 4]]» frå  den 14. april 2019.*  

## Bakgrunnsstoff
*
Friidrettslandskampen Noreg–Sverige 1983/Kvinner

**Friidrettslandskampen Noreg-Sverige 1983 for kvinner** vart avvikla på Kjølnes stadion i Porsgrunn tysdag 21. og onsdag 22. juni 1983.

Sverige vann landskampen med 155 poeng mot Noregs 144. Begge landa deltok med tre utøvarar i dei enkelte øvingane.
Heidi Benserud fekk norsk bestemannspremie for sitt løp på 100 meter hekk.

## Tysdag 21. juni
### 100 m




### 400 m




### 3&nbsp;000 m




### 400 m hekk




### Høgdehopp




### Kulestøyt




### 4 × 100 m stafett




## Onsdag 22. juni
### 200 m




### 800 m




### 1500 m




### 100 m hekk




### Lengdehopp




### Diskoskast




### Spjutkast




### 4 × 400 m stafett




## Kjelder
**Sportsboken 83-84*. Sportsboken As. Stavanger 1983.
Nordisk meisterskap i sykling 1983

**Nordisk meisterskap i landevegssykling 1983** fann stad ved Hyvinge i Finland den 16. og 17. juli 1983.

## Menn
### 180 km fellesstart





## Kvinner
### 60 km fellesstart





## Kjelder
**Sportsboken 83-84*. Sportsboken As. Stavanger 1983.
Sollenau

**Sollenau** er ein kommune (Marktgemeinde) i distriktet Wiener Neustadt-Land i forbundslandet Niederösterreich i Austerrike. Kommunen har ei flatevidd på 10,7 km² og i kring 5&nbsp;000 ibuarar. Sollenau ligg 36 km sør om Wien, 277 meter over havet ved elva Piesting.

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Solleanu|Solleanu]]» frå ,  den 15. april 2019.*
Verdscupen i langrenn 1983/Kvinner

**Verdscupen i langrenn for kvinner i 1983-sesongen** omfatta 10 tevlingar. Tevlingane tok til 12. desember 1982 og vart avslutta 26. mars 1983. Dei ti renna bestod av tre tevlingar over 5 kilometer, fem over 10 km og to 20-kilometerar. Renna fann stad i Val di Sole i Italia, Klingenthal i Aust-Tyskland, Zadov i Tsjekkoslovakia, Sarajevo i Jugoslavia, Kavgolovo i Sovjetunionen. Falun i Sverige, Oslo i Noreg, Anchorage i USA og Labrador City i Canada.

Finske Marja-Liisa Hämäläinen sigra i tre tevlingar og vann FIS-pokalen. Også norske Brit Pettersen og Květa Jeriová frå Tsjekkoslovakia sigra i tre tevlingar, medan Blanka Paulů vann eitt renn.

## Individuelt

## Kjelder
**Sportsboken 83-84*. Sportsboken As. Stavanger 1983.
Turn You to Love

***Turn You to Love *** er det sjette studioalbumet til den amerikanske musikaren Terry Callier, gjeve ut i 1979. Det var det andre albumet hans for Elektra Records. Albumet har glatte arrangement, jazzaktige songar og funky rytmar og kom ut på høgda av discotida.

Sonny Burke var produsent, arrangør og dirigent på albumet. Callier spelte det meste av gitaren sjølv, me fekk hjelp frå Larry Wade, som han òg før hadde skrive mykje songar med, og Tommy Tedesco. Med på albumet var òg Motown-musikaren Randy Dunlap og ei blåserekkje med Ernie Watts og Fred Wesley. Songane varierer frå gospelfunk til rolege balladar. Eit par av songane, «Ordinary Joe» og «Occasional Rain», var nyinnspelingar av to songar han hadde gjeve ut på albumet *[[Occasional Rain]]* i 1972.  Her er òg eit par coverlåtar, Smokey Robinson sin «Still Water (Love)» og Steely Dan sin «Do It Again». 

## Innhald

## Medverkande

* Terry Callier - vokal, gitar
* David T. Walker - gitar
* Larry Wade - gitar
* Wah-Wah Watson - gitar
* Robert White - gitar
* Tommy Tedesco - gitar, mandolin
* Earl Van Dyke - klaverinstrument 
* Sonny Burke - klaverinstrument, synthesizer
* Michael Boddiker - synthesizer
* Keni Burke - bass
* James Gadson - trommer
* Oliver C. Brown jr. - perkusjon
* Ernie Watts - saksofon
* Bill Green - saksofon
* Fred Wesley - trombone
* Oscar Brashear - trompet
* Steve Madaio - trompet
* Arthur Mabe - valthorn
* Barbara Korn - valthorn
* Gail Levant - harpe
* Elizabeth Howard - korvokal
* James «Alibe» Sledge - korvokal
* Patricia Henley Talbert - korvokal
  
;Teknisk
* Leiande produsent: Dr. Don Mizell
* Produsent og arrangør: Sonny Burke
* Støttande produsent: Larry Wade
* Lydteknikarar: Jimmy Schifflett, Laura Livingston, Roger Dollarhide, Sye Mitchell

## Kjelder
*
Victoria and Albert Museum

**Victoria and Albert Museum** (**V&amp;A**) er eit museum i Kensington vest i London. Det blei skipa i 1852 som *The Museum of Manufactures*, og i 1854 omdøypt til *South Kensington Museum*. I 1899 fekk det sitt noverande namn, til ære for dronning Victoria av Storbritannia og gemalen hennar, prins Albert av Sachsen-Coburg-Gotha. 

Museet blei stifta for å fremja god formgjeving eller design i framstillinga av ulike gjenstander til bruk særleg i heimar. Ein kan rekna det som det første kunstindustrimuseumet, og dei norske kunstindustrimusea i Oslo, Bergen og Trondheim blei oppretta etter mønster av Victoria and Albert Museum.

Museet blei oppretta ved hjelp av middel frå Verdsutstillinga i London i 1851. Den første direktøren for museet var Henry Cole. I dei første åra la ein stor vekt på at dette museet skulle vera noko anna enn eit kunstmuseum som National Gallery, og det skulle heller ikkje først og fremst vera ein akademisk institusjon slik som British Museum. I 1858 byrja museet å vera kveldsope visse dagar, slik at folk frå arbeidarklassen skulle kunna sjå utstillingane etter at arbeidsdagen var over, og studera gjenstandane i samlingane for å læra seg prinsippa for god formgjeving.

I dag omfattar Victoria and Albert Museum gjenstandar frå Amerika, Nord-Afrika, Asia og Europa. Samlingane omfattar mellom mykje anna husgeråd og heile interiør, smykke og klede, skulpturar og teikningar, trykk og fotografi.

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:nb:Victoria and Albert Museum|Victoria and Albert Museum]]» frå ,  den 15. april 2019.*  

## Bakgrunnsstoff
*