open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Gaynel Hodge

**Gaynel Hodge** () er ein USA-amerikansk musikar og songar. Han var medlåtskrivar på den store hitten «Earth Angel», spelt inn av The Penguins i 1950-åra. 

Han var med å starte opp og var musikalsk leiar i kjende grupper som The Platters, The Turks og The Hollywood Flames. Hodge var involvert i doo-wop og rhythm and blues frå tidlege år og byrja å skrive songar og spele piano då var 13 år gammal, og byrja å syngje med vokalgrupper på gatehjørne i Los Angeles. Berre 15 år gammal var Gaynel ofte å sjå som studiomusikar i platestudio kring i Los Angeles. Gaynel var med å skipe det originale Platters med broren Alex Hodge, og song og spelte piano på dei første 16 innspelingane sine. 

Gaynel har skrive, spelt inn for eller spelt med artistar som Lou Rawls, Aretha Franklin, Stevie Wonder, Johnny «Guitar» Watson, Dr. John, Ted Taylor, Little Johnny Taylor, Richard Berry, Dick Dale, Don & Dewey, The Chambers Brothers, The Rivingtons, The Olympics, Johnny Morissette, Tony Allen og Duane Eddy.

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Gaynel Hodge|Gaynel Hodge]]» frå ,  den 14. februar 2018.* 
*** oppgav desse kjeldene:*


## Bakgrunnsstoff
*The official website for Gaynel Hodge. (Authorized and Approved by Gaynel Hodge- Oct. 2002.)
Skeise-VM 1989 for kvinner

**Verdsmeisterskapen på skeiser 1989 for kvinner** vart avvikla i Lake Placid i USA helga 4. og 5. februar 1989. 29 utøvarar frå 13 land deltok i stemnet, frå Noreg einast Minna Nystedt. Meisterskapen i firkamp bestod av dei fire øvingane 500 m, 1500 m, 3&nbsp;000 m og 5&nbsp;000 meter.

Constanze Moser-Scandolo frå Aust-Tyskland og vart verdsmeister framom landskvinna Gunda Kleemann. Moser-Scandolo fekk bestetid på 3&nbsp;000 m og Kleemann på 5&nbsp;000 m, medan japanske Seiko Hashimoto gjekk snøggaste 500-meteren og Jelena Lapuga frå Sovjetunionen sigra på 1500 m.

## Skeise-VM 1989



Dato: 4./5. februar 1989

### 500 meter




### 3&nbsp;000 m




### 1500 meter




### 5&nbsp;000 m




## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:nl:Wereldkampioenschap schaatsen allround vrouwen 1989|Wereldkampioenschap schaatsen allround vrouwen 1989]]» frå ,  den 23. februar 2025.*
Gunda Niemann-Stirnemann

**Gunda Niemann-Stirnemann**, fødd **Gunda Kleemann**, () er ein tysk tidlegare skeiseløpar frå Sondershausen som tevla for Aust-Tyskland og seinare det samla Tyskland. Åra frå 1989 til 2001 vart ho åtte gongar verdsmeister i firkamp og like mange gongar europameister. Ho vann tre olympiske gullmedaljar og tok 11 gull i VM i enkeltdistansar. Til saman i desse fire nemnde meisterskapstypane sanka Niemann-Stirnemann 43 medaljar. Ho forbetra verdsrekordar 18 gongar.

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:de:Gunda Niemann-Stirnemann|Gunda Niemann-Stirnemann]]» frå ,  den 14. februar 2018.*  
 
*
You'll Never Never Know

«**You'll Never Never Know**» er ein song av The Platters som vart gjeven ut på singel i 1956. Songen nådde 11. plassen på Billboard Pop Singles-lista i USA det året.

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:You&#39;ll Never Never Know|You&#39;ll Never Never Know]]» frå ,  den 14. februar 2018.* 
*** oppgav desse kjeldene:*



## Bakgrunnsstoff
*
Skeise-VM 1990 for kvinner

**Verdsmeisterskapen på skeiser 1990 for kvinner** vart avvikla på OL-stadion i Calgary i Canada helga 10. og 11. februar 1990. 26 utøvarar frå 13 land deltok i stemnet, av dei einast Heidi Skjeggestad frå Noreg. Meisterskapen i firkamp bestod av dei fire øvingane 500 m, 1500 m, 3&nbsp;000 m og 5&nbsp;000 meter.

Jacqueline Börner frå Aust-Tyskland vart verdsmeister framom japanske Seiko Hashimoto. Hashimoto gjekk snøggaste 500-meteren og Börner fekk bestetid på 3&nbsp;000 m. Kinesiske Wang Xiuli sigra på 1500 m og austtyske Heike Schalling på 5&nbsp;000 m.

## Skeise-VM 1990



Dato: 10./11. februar 1990

### 500 meter




### 3&nbsp;000 meter




### 1500 meter




### 5&nbsp;000 meter




## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:1990 World Allround Speed Skating Championships for women|1990 World Allround Speed Skating Championships for women]]» frå ,  den 20. januar 2025.*
Twilight Time

«**Twilight Time**» er ein popsong med tekst av Buck Ram og musikk av The Three Suns (Morty Nevins, Al Nevins og Artie Dunn). Ram sa at han opphavleg skreiv teksten som eit dikt, utan musikk, medan han sstuderte.

Den første instrumentale innspelingane av «Twilight Time» vart gjort av The Three Suns (1944) og Les Brown & His Band of Renown (1945).

Les Brown sin versjon vart spelt inn i november 1944 og gjeven ut tidleg i 1945 som B-sida til «Sentimental Journey», den første innspelinga av denne songen. Medan A-sida vart sungen av Doris Day, var «Twilight Time» ein instrumental. Den første vokale versjonen av songen kom òg i 1945 av bandleiaren Jimmy Dorsey med Teddy Walters på vokal.

Han har blitt spelt in mange gonger opp gjennom åra av forskjellige artistar. Den mest kjende versjonen av songen vart spelt inn av The Platters og han gjekk til topps på poplista og R&B Best Sellers-lista i 1958 i USA. Songen nådde òg tredjeplassen i Storbritannia. I 1963 spelte The Platters inn ein spanskspråkleg versjon av songen kalla «La hora del crepúsculo», sungen i rumbastil. 

## Andre versjonar
* Bert Kaempfert spelte i 1960 med orkesteret sitt ei instrumental versjon i Hamburg for Polydor-albumet *[[Dancing in Wonderland]]*.
* Deep River Boys (spelt inn i Oslo den 29. august 1958) gav ut sogen på singel og på EP-en *En aften på «Casino Non Stop», introdusert av Arne Hestenes*. 
* Andy Williams nådde 86. plassen på ''Billboard'' Hot 100 i 1962
* Willie Nelson, på albumet sitt *[[What a Wonderful World av Willie Nelson|What a Wonderful World]]* (1988). Nelson sin versjon nådde 41. plassen på *[[magasinet Billboard|Billboard]]* Hot Country Singles-lista i 1989.
**The Hi-Marks*, ei populær gruppe på New Zealand i 1970-åra, spelte inn ein versjon av songen for det første albumet sitt, *Showtime Spectacular*.

## I populærkulturen
*X-Files-episoden «Kill Switch» (sesong 5, episode 11).
*«Twilight Time» var tittelen på episode 80 av fjernsynsserien «My Little Pony: Friendship is Magic.»'
*Ein spanskspråkleg versjon av songen sungen av den argentinske gruppa Los Cinco Latinos er blitt nytta fleire gonger, mellom anna under rulleteksten til Whit Stillman-filmen *[[filmen Barcelona|Barcelona]]* frå 1994.
*Songen vart nytta under siste scene i filmen *[[Blood and Donuts]]* og går under rulleteksten. 

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Twilight Time (song)|Twilight Time (song)]]» frå ,  den 14. februar 2018.* 
*** oppgav desse kjeldene:*


## Bakgrunnsstoff
*
Jim Varney

**James Albert Varney, Jr.** () var ein amerikansk komikar og skodespelar kjend som **Jim Varney**. Han vart fødd i Lexington i Kentucky.

Varney er best kjend for rolla si som Ernest P. Worrell, som opptredde i ei rekkje reklamefilmar og seinare i tv-serien *Hey Vern, It's Ernest!* og fleire filmar. Han spelte Jed Clampett i ei filmatisering av *[[The Beverly Hillbillies (1993)|The Beverly Hillbillies]]* (1993), og song også ein song til filmen, «Hot Rod Lincoln». Han gav stemme tilSlinky Dog i dei fyrste to filmane av *[[Toy Story]]* (1995–1999). Han døydde ab lungekreft i februar 2000. To filmar han spelte i kom ut etter at han døydde, *[[Daddy and Them]]* og **.

## Kjelder
Skeise-VM 1991 for kvinner

**Verdsmeisterskapen på skeiser 1991 for kvinner** vart avvikla på Hamar stadion i Noreg helga 2. og 3. februar 1991. 31 utøvarar frå 15 land deltok i stemnet, av dei einast Else Ragni Yttredal frå Noreg. Meisterskapen i firkamp bestod av dei fire øvingane 500 m, 1500 m, 3&nbsp;000 m og 5&nbsp;000 meter.

Gunda Kleemann frå Aust-Tyskland vart verdsmeister etter å ha fått bestetid på dei tre lengste distansane, medan kinesiske Ye Qiaobo gjekk den snøggaste 500-meteren.

## Skeise-VM 1991



Dato: 2./3. februar 1991

### 500 meter




### 3&nbsp;000 meter




### 1500 meter




### 5&nbsp;000 meter




## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:nl:Wereldkampioenschap schaatsen allround vrouwen 1991|Wereldkampioenschap schaatsen allround vrouwen 1991]]» frå ,  den 10. desember 2020.*  

*Arbeiderbladet 4. februar 1991
Generalguvernør

**Generalguvernør** er ei nemning for den fremste tenestemannen i eit territorium. 

Nemninga blei tidlegare brukt i britiske koloniar. Ho er framleis nytt om den øvste representanten til krona i samvelderika, landea som deler statsoverhovud med Storbritannia. I desse landene utøver generalguvernøren fullmaktene og pliktene til monarken som statsoverhovud.

Tittelen har historisk også vore nytta i Sverige, der den første generalguvernøren over Finland blei utpeika i 1594. Det blei også utnemnd generalguvernørar i andre svenske besittelsar - Estland, Livland og Pommern. Tidvis kunne ein også nytta tittelen i det eigentlege Sverige. I Finland blei tittelen vidareført etter at landet blei avstått til Russland. I 1814 var Hans Henrik von Essen tiltenkt rollen som generalguvernør i Noreg, men blei i staden formelt kalla statthaldar.

Nemninga «generalguvernør» er også blitt nytta for den øvste administrative eller militære leiaren for belgiske, danske, franske, nederlandske, portugisiske og spanske koloniar. 

Etter at USA overtok Filippinane frå Spania i 1898 blei landet i åra 1905-1935 styrt av ein generalguvernør. Den øvste leiaren for Japan på Taiwan frå 1895 til 1945 og i Korea frå 1910 til 1945 var også generalguvernør. Etter at Tyskland okkuperte delar av Polen i 1939 ble Generalguvernementet etablert, med ein generalguvernør i spissen. 

## Kjelder


**Denne artikkelen bygger på «[[:nb:Generalguvernør|Generalguvernør]]» frå ,  den 15. februar 2018.*
Slagvåpen

**Slagvåpen** er eit våpen som kan haldast i handa og nyttast for å skade kroppen til eit anna menneske, eller som våpen til avliving av dyr. Eit slagvåpen fungerer som ei forlenging av brukaren si hand.  Føremålet med slagvåpenet er å konsentrere krafta i slaget. Energien i slaget verkar på målet i ei mykje kortare tid enn tida som den som slår brukte på å tilføre energien til våpenet under slaget, og aukar med det den skadegjerande verknaden.

De eldste slagvåpena var enkle klubber. Men særleg i mellomalderen vart ei rekkje nye typar utvikla. Moderne slagvåpen inkluderer batongar, som ofte vert brukt av politiet.

## Forbod mot slagvåpen
Etter den norske våpenforskriftens § 9 er det i Noreg forbode å skaffe seg, å eige eller ha hjå seg eller på seg slagvåpen og andre særlege farlege gjenstandar som er eigna til å utøve vald:
 
«Det er forbudt å erverve, eie eller inneha elektrosjokkvåpen, pepperspray og andre selvforsvarsmidler med tilsvarende virkning, springkniver, batangakniver, stiletter, slåsshansker, batonger, karatepinner, kastestjerner, blåserør for utskyting av piler eller andre gjenstander, spretterter eller andre tilsvarende særlig farlige gjenstander uten aktverdig formål og som fremstår som voldsprodukter.»

## Nokre typer slagvåpen
*Batong
*Knokejarn
*Kubotan
*Nunchaku
*Tonfa
*Morgonstjerne
*Japanske stavvåpen

## Bakgrunnsstoff
*Føresegnene om våpen (våpenforskriften)
Minar-e-Pakistan

**Minar-e-Pakistan** () er eit tårn som er eit offentleg monument i Lahore i Pakistan, like utanfor gamlebyen innanfor bymuren.. Tårnet blei bygd i 1960-åra på staden der All-India Muslim League vedtok Lahore-resolusjonen den 23. mars 1940. Dette var den første offentlege oppfordringa om ein separat og sjølvstendig stat for muslimar frå Britisk India.

## Utforming

Tårnet er inspirert av mogularkitektur og moderne arkitektur.
Det stod ferdig den 21. oktober 1968.  

Tårnet blei utforma og bygd av Nasreddin Murat-Khan, ein arkitekt og ingeniør frå Punjab (opphavleg frå Kaukasus). Grunnsteinen blei lagd 23. mars 1960. Bygginga tok åtte år kosta rundt 7 millionar rupiar. Pengane blei samla inn gjennom ein ekstraskatt på billettar til kino og hesteveddeløp innført av guvernøren for Vest-Pakistan, Akhtar Hussain.

### Struktur
Tårnet står på ein base som er rundt 8 meter over bakken. Frå denne stig det rundt 62 meter. Totalt når tårnet ei høgd på rundt 70 meter over bakken. Det har ein diameter på rundt 9,75 meter.

Basen er forma som ein blome med kronblad som er rundt 9 meter høge. Podiet er dekorert med mønstra fliser, og vend mot [Badshahimoskeen]]. Det har fire nivå. Det nedste symboliserer dei tronge kåra til sjølvstendekampeen i byrjinga, og er laga av røffe steinar frå Taxila. Det andre nivået er laga av steinar hogde til med hammar, medan det tredje nivået har meisla stein. Det siste og fjerde nivået er laga med polert kvit marmor, og symboliserer suksessen til Pakistan-rørsla. 

### Innskrifter
Basen har innskrifter på ti plakettar av kvit marmor. Innskriftene inneheld teksten til Lahore-resolusjonen på urdu, bengali og engelsk, i tillegg til Delhi-resolusjone frå 9. april 1946. På andre plakettar finn ein Koranenkoranvers og dei 99 namna for Allah med arabisk kalligrafi, den pakistanske nasjonalsongen Qaumi Tarana på urdu og bengali, utdrag frå talar av Muhammad Ali Jinnah på urdu, bengali og engelsk, og nokre vers av Allama Iqbal.

## Bruk
Minar-e-Pakistan er omgjeve av parkområde med fontener og ein kunstig innsjø. Vitjande kan klatra opp trapper til toppen av tårnet, eller ta ein heis.

Det har vore åstad for fleire demonstrasjonar.

## Galleri

File:The Minar-e-Pakistan.jpg|Minar-e-Pakistan Lahore
|Minar-e-Pakistan ved solnedgangd
File:Minar-e-Pakistan-2.JPG|Minar-e-Pakistan
File:Minar-e-Pakistan, Lahore..jpg|Minar-e-Pakistan om natta
File:Lahore, Minar-e-Pakistan.jpg|
File:Minar -e Pakistan at Night.jpeg|Minar-e-Pakistan om natta
File:Minar-e-Pakistan Ground Level.jpg|Minar-e-Pakistan på bakkenivå
File:Minar-e-Pakistan_at_night_Taken_on_July_20_2005.jpg|Minar-e-Pakistan om natta
File:Minar-e-Pakistan01.jpg|Minar-e-Pakistan om natta
File:Minar-e-Pakistan 13.jpg|


## Kjelder


**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Minar-e-Pakistan|Minar-e-Pakistan]]» frå ,  den 15. februar 2018.*  
 
## Bakgrunnsstoff

* https://web.archive.org/web/20070311052425/http://archnet.org/library/sites/one-site.tcl?site_id=364
* https://web.archive.org/web/20070109183759/http://www.lahore.com/content/section/4/45/
Mazar-e-Quaid

**Mazar-e-Quaid** (), også kjend som **Jinnah-mausoleet** eller **Nasjonalmausoleet** i Pakistan, er eit gravmonument i Karachi. Det huser leivningane etter *Quaid-e-Azam* ('den store leiaren') Muhammad Ali Jinnah, grunnleggjaren av Pakistan. Det omfattar også grava til Jinnah si syster Fatima Jinnah, også kalla *Māder-e Millat* eller 'mor til nasjonen', og Liaquat Ali Khan, den første statsministeren av Pakistan. 

Mausoleet blei utforma i 1960-åra i ein modernistisk stil inspirert av eldre muslimsk arkitektur.
Det stod ferdi i 1970, og er blitt eit symbol på Karachi. Mausoleet er eit av dei mest vitja turistmåla i Karachi.

## Arkitektur

Mausoleumsbygningen blei utforma av arkitekten Yahya Merchant. Han er bygd av kvit marmor med kurva mauriske bogar og kopargitter på ein opphøga plattform som er 54 kvadratmeter stor. 
Det er 43 meter høgt. Kvar vegg har ein inngang.

Mausoleet ligg i ein 53 hektar stor park. Femten fontener leier fram til plattformen frå ei side; på dei andre sider går terrasserte avenyar til portane. Inne i bygningen heng ei grønfarga lysekrone med fire etasjar gjeve i gåve frå Folkerepublikken Kina. Mausoleet blir lyst opp om natta av lyskastarar.

Inne i gravkomplekset ligg tre graver på ei rekkje og ei anna i nord. Den nordlege grava, som er dekorert med svart blomemønster, tilhøyrer Fatima Jinnah. Av dei andre tre gravene tilhøyrer den nordlegaste Liaquat Ali Khan, den første statsministeren av Pakistan. I midten er Nurul Amin, ein visepresident av Pakistan, gravlagd. I den sørlegaste ligg *sardar* Abdur Rab Nishtar. Jinnah er gravlagd ei ein eigen sarkofag. Alle gravstadene er laga av italiensk kvit marmor.

## Tyding
Det blir halde offisielle og  militære seremoniar her ved spesielle høve, som 23. mars (Pakistan Day), 14. august (den pakistanske sjølvstededagen), 11. september (dagen Jinnah døydde) og 25. desember (fødselsdagen til Jinnah). Høgståande representantar frå andre land vitjer også mausoleet ved offisielle vitjingar.

## Sjå òg
* Wazir Mansion, fødestaden til Jinnah i Karachi
* Governor-General's House, den offisielle residensen til Jinnah i Karachi
* Quaid-e-Azam Residency, residensen til Jinnah i Balochistan der han budde dei siste dagane av livet
* Jinnah House, Muhammad Ali Jinnah sitt hus i Mumbai i India
* Quaid-e-Azam House, Muhammad Ali Jinnah sitt hus i Karachi

## Kjelder


**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Mazar-e-Quaid|Mazar-e-Quaid]]» frå ,  den 15. februar 2018.*  
 
## Bakgrunnsstoff
Andreas Aulie

**Andreas Aulie** () var ein norsk jurist. Han var riksadvokat i Noreg frå 1946 til 1967.
I 1942, under den andre verdskrigen, vart han kalla til London av den norske regjeringa der. Året etter vart han utnemnd til rikspolitisjef for Noreg, med sikte på etterkrigstida.

Aulie vart riksadvokat i 1946, og var det fram til 1967.
Han sat i benådingsutvalet, og utvalet som vurderte landssvikoppgjeret. 

Andreas Aulie vart utnemnd til kommandør av St. Olavs Orden og av Vasaordenen. Han var også æresmedlem av Order of the British Empire.

Andreas Aulie var bror til målaren Reidar Aulie (1904-1977).

## Referansar


## Bakgrunnsstoff
* Andreas Aulie i *[[Norsk biografisk leksikon]]*
Johan Berg

**Johan Berg** () var ein norsk offisert som frå 1. november 1966  vart etterretningssjef i Noreg etter Vilhelm Evang. Han hadde ei variert militær karriere før dette.

## Biografi
Johan Berg vart offiser i 1939 og deltok i felttoget i Noreg i 1940. Han kom deretter til Canada. Seinare vart han send til Storbritannia, og i 1943 kom han til Island. I 1944 var han hovudinstruktør ved dei norske stridskursa i polititroppane i Sverige. Etter andre verdskrigen vart han stabssjef i Tysklandsbrigaden. Han tok både Den Svenska Kungliga Krigshögskolan og Forsvarets høgskule. Frå 1957 til 1966 var han redaktør av *Norsk Militært Tidsskrift*. Han var sjef for DANOR frå 1957.

I 1959 vart han sjef for Brigaden i Sør-Norge, og året etter vart han utnemnd til oberst og sjef for Troms Landforsvar. I 1964 vart han sjef for forsyningsstaben i Forsvarsstaben. Stillinga som sjef for etterretningstenesta hadde han frå 1966 til 1970. Han vart seinare generalmajor og sjef for Distriktskommando Vestlandet, deretter sjef for landstridskreftane i Sør-Norge, før han avslutta sin karriere som direktør for Forsvarets høgskole.

## Kjelder

* Hvem Hva Hvor 1967 side 69.
----
**Denne artikkelen bygger på «[[:nb:Johan Berg|Johan Berg]]» frå ,  den 7. mars 2018.*
Skeise-VM 1992 for kvinner

**Verdsmeisterskapen på skeiser 1992 for kvinner** vart avvikla i Heerenveen i Nederland helga 7. og 8. mars 1992. 32 utøvarar frå 14 land deltok i stemnet, av dei to frå Noreg. Meisterskapen i firkamp bestod av dei fire øvingane 500 m, 1500 m, 3&nbsp;000 m og 5&nbsp;000 meter.

Tittelforsvarar, tyske Gunda Kleemann, vart verdsmeister etter å ha fått bestetid på dei to lengste distansane. På andreplassen kom Emese Hunyady frå Austerrike og som sigra på 1500 m, medan kinesiske Ye Qiaobo gjekk den snøggaste 500-meteren.

## Skeise-VM 1992



Dato: 7./8. mars 1992

### 500 meter




### 3&nbsp;000 meter




### 1500 meter




### 5&nbsp;000 meter




## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:nl:Wereldkampioenschap schaatsen allround vrouwen 1992|Wereldkampioenschap schaatsen allround vrouwen 1992]]» frå ,  den 10. desember 2020.*
If I Didn't Care

«**If I Didn't Care**» er ein song skriven av Jack Lawrence som opphavleg vart sungen og innspelt av The Ink Spots med Bill Kenny i 1939. The Ink Spots-innspelinga vart den tiande mestseljande singelen gjennom tidene med over 19 millionar selde eksemplar, og er ein av få som har seld meir en 10 millionar eller fleire eksemplar verda over. I følgje Lawrence posta han songen før han synte songen til nokre vener. Nesten alle venene reagerte negativt, men han sjølv hadde trua på songen og de vart seinare ein av dei største suksessane hans.

## Historie
I 1950-åra hadde både The Hilltoppers og Connie Francis ein hit med songen. I 1974 gjekk ein versjon spelt inn av David Cassidy opp til niandeplassen på UK Singles Chart i mai det året. Ein annan kjend versjon kom frå The Platters (30. plass i USA i 1961). Bing Crosby tok med songen i ein medley på albumet sitt *[[On the Sentimental Side]]* (1962). I 1970 song soulgruppa The Moments (seinare kjend som Ray, Goodman & Brown) ein hitversjon av songen som nådde 44. plassen på ''Billboard'' Hot 100. Songen vart òg spelt av Madness i 1999 på albumet deira *[[Wonderful av Madness|Wonderful]]*. I 1999 song Bryan Ferry ein versjon av songen som B-side til singelen «As Times Goes By». 

Songen er innlemma i Grammy Hall of Fame og var 271. på lista deira over «Songs of the Century» (Hundreårets songar)

## I popkulturen
*The Ink Spots song songen 4. april 1948 i ein episode av *[[The Jack Benny Program]]* for ein reklame for sigarettmerket Lucky Strike. 
*Songen er med i filmen *[[Miss Pettigrew Lives for a Day]]*, sungen av skodespelarane Amy Adams og Lee Pace.
*The Ink Spots si innspeling vart nytta i filmmusikken til filmane *[[Frihetens regn]]*, *[[filmen Get Low|Get Low]]*, *[[Radio Days]]* og *[[Hyde Park on Hudson]]*.
*Songen vart òg nytta i fjernsynsserien *[[The Wonder Years]]*.
*Songen kan høyrast i videospelet *[[BioShock]]*.
*Songen vert ofte sungen av Fred G. Sanford (Redd Foxx) i 70-talsserien *[[Sanford and Son]]* og var favorittsongen til karakteren hans. 
*Songen vart nytta i ein trailer for *[[filmen The Strangers (2008)|The Strangers]]*.
*Songen vert sungen av ein karakter i episoden «X-Cops» i *[[The X-Files]]*.
*Han vert sungen i ein episode av *[[Frank's Place]]*.
*Songen vart nytta i ein trailer for filmen *[[Blade Runner]]*, men vart ikkje nytta i den endelege filmen. I staden for komponerte Vangelis ein ny song i same stil, kalla «One More Kiss, Dear».
*Songen kan høyrast i showet *[[Crossing Jordan]]*.
*Denne songen vart sungen av Venus Flytrap i ein episode av *[[WKRP in Cincinnati]]*.
*Songen vert nytta i slutten av pilotepisoden til *[[Defiance]]*.
*Songen vart spelt under rulleteksten til filmen *[[We Steal Secrets: The Story of WikiLeaks]]*.
*Songen vrt sungen av ei gruppe studiner i Spike Lee-filmen *[[School Daze]]*.
*Songen vart spelt i byrjinga av filmen *[[The Shawshank Redemption]]*.

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:If I Didn&#39;t Care|If I Didn&#39;t Care]]» frå ,  den 15. februar 2018.* 
*** oppgav desse kjeldene:*
Seiko Hashimoto

**Seiko Hashimoto** () er ein japansk politikar, idrettsleiar og tidlegare idrettsutøvar frå i Hayakita på Hokkaido. Ho var aktiv både i keiseløp og sykling. Hashimotos fremste prestasjon var andreplassen i firkamp-VM på skeiser i 1990.  

### Idrett
Hashimoto deltok i internasjonal skeiseidrett frå 1981 til 1994. Denne perioden var ho med i samtlege fire olympiske vinterleikar, frå 1984 i Sarajevo til 1994 og Lillehammer. Høgdepunktet her var bronsemedaljen på 1500 m under Vinter-OL 1992 i Albertville.

Hashimoto markerte seg fyrst i sprintmeisterskapane på skeiser. Gjennom fem sprint-VM i åra 1986-90 vart ho etter rokes nummer 4, 5, 4, 3 og 4. Også i firkamp-VM på skeiser enda ho opp med tre fjerdeplassar; 1987, 1991 og 1993. Betre hevda ho seg i verdsmeisterskapen 1990, der ho vart slått einast av austtyske Jacqueline Börner, og i 1992 der ho la beslag på det siste trinnet på sigerspallen.

Banesyklisten Hashimoto representerte Japan i tre sommar-OL; Seoul 1988, Barcelona 1992 og Atlanta 1996.

### Politikk
Hashimoto har vore president i det japanske skeiseforbundet. Sidan 1995 har ho representert Liberaldemokratane, det dominerande partiet i japansk politikk, i Sangiin (senatet).

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Seiko Hashimoto|Seiko Hashimoto]]» frå ,  den 15. februar 2018.*
I'll Never Smile Again

«**I'll Never Smile Again**» er ein song frå 1940 skriven av Ruth Lowe.

Den mest suksessrike og mest kjende versjonen av songen vart spelt inn av Tommy Dorsey and His Orchestra, med vokal av Frank Sinatra og The Pied Pipers. Denne innspelinga kom ut på Victor 78, 26628A, i 1940 og gjekk til topp på den første nasjonale salslista til *[[magasinet Billboard|Billboard]]* den 27. juli 1940 og låg påt oppen i 12 veker fram til 12. oktober 1940. Songen vart  innlemma i Grammy Hall of Fame i 1982. «I'll Never Smile Again» vart spelt inn med vokal av Frank Sinatra and the Pied Pipers. Glenn Miller and His Orchestra spelte òg inn ein versjon av songen i 1940 på RCA Bluebird.

The Platters tok songen attende til Topp 40 i 1961. Al Hirt gav ut ein versjon i 1962 på hans *[[Trumpet and Strings]]* og det same gjorde Bill Evans på *[[Interplay av Bill Evans|Interplay]]* I 1965 spelte Sinatra songen inn på ny for dobbeltalbumet *[[A Man and His Music]]*. Han hadde òg med songen i 1959 på albumet *[[No One Cares]]*. Han har sidan blitt spelt av mange andre artistar og blitt ein popstandard. Den italiensk-amerikansk artisten Sergio Franchi spelte songen i 1967 på RCA Victor, *From Sergio - With Love*. Songen vart spelt av den australske rockegruppa Daddy Cool og versjonen deira nådde Topp 20 i heimlandet i 1972.

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:I&#39;ll Never Smile Again|I&#39;ll Never Smile Again]]» frå ,  den 15. februar 2018.* 
*** oppgav desse kjeldene:*
*Peter J. Levinson, *Tommy Dorsey: Livin' in a Great Big Way: a Biography* (Cambridge, MA: Da Capo Press, 2005). 
*Robert L. Stockdale, *Tommy Dorsey: On The Side* (Metuchen, NJ: The Scarecrow Press, 1995).
Doo-wop

**Doo-wop** er ein musikksjanger som vart utvikla i afroamerikanske miljø i New York City, Philadelphia, Chicago, Baltimore, Newark, Pittsburgh, Cincinnati, Detroit, Washington, D.C. og Los Angeles i 1940-åra og vart særs populær i 1950- og tidleg i 1960-åra. Stilen bygde på vokalharmoni og var ein av dei mest populære, pop-aktige R&B-stilane på den tida. Songaren Bill Kenny (1914–1978) vert ofte kalla «gudfaren for doo-wop» fordi han innførte «topp og botn»-formatet, som består av ein høg tenor som syng førstestemme og ein bassongar som resiterer teksten i midten av songen. Doo-wop vart sungen av vokalgrupper i harmoni med meiningslause stavingar, ein enkel rytme, stundom lite eller ingen instrumentering, og enkel musikk og tekst.

Den førte hitsingelen som brukte stavinga «doo-wop» var truleg «When You Dance» av The Turbans i 1955. Omgrepet «doo-wop» vart først nytta på trykk i 1961. Seint i 1950-åra var det mange italiensk-amerikanske grupper som gjorde viktige bidrag til doo-wop-miljøet. Doo-wop nådde toppen i 1961. Doo-wop påverka vidare soul, pop og rock i 1960-åra. Til forskjellige tider frå 1970- til 1990-åra har sjangeren hatt populære periodar. Doo-wop var ein føregangar til mange afroamerikanske musikkstilar som er populære i dag. Doo-wop påverka òg mange store rock and roll-grupper som vart populære seinare på 1900-talet. Doo-wop er ikonisk for ein swing-liknande rytme og bruk av off-beat for å halde takta. Doo-wop la grunnlaget for mange musikalske nyskapingar.

## Kjende artistar og songar
* Frankie Lymon & the Teenagers - «Why Do Fools Fall In Love»
* The Marcels - «Blue Moon»
* The Penguins - «Earth Angel» 
* The Silhouettes - «Get a Job»
* Moonglows - «Blue Velvet»
* The Shirelles - «I Met Him on a Sunday»
* Dion and the Belmonts - «I Wonder Why»
* The Platters - «Only You (And You Alone)», «The Great Pretender»

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Doo-wop|Doo-wop]]» frå ,  den 15. februar 2018.* 
*** oppgav desse kjeldene:*
It's Magic

«**It's Magic**» er ein popsong skriven av Jule Styne, med tekst av Sammy Cahn. Songen vart først framført av Doris Day i filmdebuten hennar *[[Romance on the High Seas]]* (i Storbritannia kjend som *It's Magic* etter songen), og vart publisert i 1947. Versjonar som gjekk inn på Billboard-lista i 1948 vrat spelt inn av Doris Day, Tony Martin, Dick Haymes, Gordon MacRae og Sarah Vaughan. Han vart nominert til Oscarprisen i 1948, men tapte for «Buttons and Bows». 

I 1952 gjorde Doris Day songen til kjenningsmelodi for radioshowet *[[The Doris Day Show]]* som ho hadde i Hollywood.

## Versjonar
Doris Day-innspelinga kom ut på Columbia Records og låg 21 veker på Billboard-lista. Songen nådde andreplassen på lista.

Tony Martin spelte inn ein versjon for RCA Victor Records og låg 13 veker på Billboard-lista med ein 11. plass som høgaste plassering..

Dick Haymes gav ut ein versjon av Decca Records og låg 18 veker på Billboardlista me ein niandeplass som høgaste plassering.

Gordon MacRae spelte inn songen for Capitol Records og hans versjon låg 17 veker på Billboard-lista med ein niandeplass som høgaste plassering.

Sarah Vaughan gav ut sin versjon for Musicraft Records og versjonen hennar nådde 29. plassen på Billboard-lista og låg der inne i to veker. Denne versjonen vart òg gjeven ut på EP-en «The Divine Sarah Sings» (1954)

Beverly Kenney spelte inn songen i 1958 for albumet hennar *Beverly Kenney Sings for Playboys*.

Dinah Washington spelte inn songen i 1959 for albumet hennar *[[What a Diff'rence a Day Makes!]]*.

Keely Smith spelte inn songen i 1959 på albumet *Swingin’ Pretty*, arrangert og dirigert av Nelson Riddle.

Shirley Bassey spelte inn songen i 1963 for EP-en «In Other Words...».

I 2010 spelte den australske songaren Melinda Schneider inn songen for hyllestallbumet til Doris Day, *Melinda Does Doris*. 

Barbara Lewis spelte inn songen i 1965 og vart inkludert på albumet hennar med same namn. 

I 1962 gav The Platters med Sonny Turner på solovokal songen ut på singel. Denne nådde 95. plassen på Billboard-lista og kom òg med på albumet *Song for the Lonely*.

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:It&#39;s Magic|It&#39;s Magic]]» frå ,  den 15. februar 2018.* 
*** oppgav desse kjeldene:*


## Bakgrunnsstoff
*
Arabisk kalligrafi

**Arabisk kalligrafi** er den kunstferdige utforminga av arabiske bokstavar etter ulike tradisjonar.
Det er ein viktig del av islamsk kunst, både direkte i kalligrafiske utgåver av Koranen og indirekte som dekorasjon grunna bildeforbodet i islam.
Kalligrafien utvikla seg tidleg i to ulike stilar, den kantete kufiskrifta og den kursive naskhskrifta.
## Schriftarten


Fil:Learning Arabic calligraphy.jpg|Kalligrafi-insturment
Fil:Persian Nastaʿlīq's proportions.jpg|Proporsjonslære
Fil:Tugra Mahmuds II.gif|Tughraen til Mahmud II av Det osmanske riket


## Kjende kalligrafar
* Ibn Muqla, d. 940
* Ibn al-Bawwab (Bawwāb), d. 1022
* Yaqut al-Mustaʿsimi, d. 1298
* Şeyh Hamdullah, 1436–1520
* Ahmed Karahisari, 1468–1556
* Şeyh Hamdullah, d. 1520
* Mir Ali Heravi, d. 1544
* Alireza Abbassi, 1500-1600-talet
* Mir Emad Ghazvini, d. 1615
* Seyyid Kasim Gubari, d. 1625
* Hâfız Osman, 1642–1698
* Mohammad Reza Emami, 1600-talet

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:ce:Arabische Kalligrafie|Arabische Kalligrafie]]» frå ,  den 16. februar 2018.*  
 

## Bakgrunnsstoff
; Litteratur 
* Annemarie Schimmel: *Islamic Calligraphy*, Leiden 1970
* Ernst Kühnel: *Islamische Schriftkunst*, Berlin 1942
* Martin Lings: *The Qur'ānic Art of Calligraphy an Illumination*, London 1976
* Yasin Hamid Safadi: *Islamic Calligraphy*, London 1978
* Ghazi al-Delaimi: *Arabische Kalligraphie für Einsteiger. Alphabete, Anleitungen, Anwendungen.* Knaur: München 2006, ISBN 3-426-64224-7, ISBN 978-3-426-64224-5
* Deniz Erduman (Hrsg.): *Geschriebene Welten. Arabische Kalligraphie und Literatur im Wandel der Zeit.* (anlässlich der gleichnamigen Ausstellung im Museum für Angewandte Kunst, Frankfurt am Main, 7. Oktober 2004 bis 30. Januar 2005; =*A written cosmos*). DuMont: Köln 2004. ISBN 3-8321-7508-3, ISBN 3-8321-7507-5
* Jürgen Wasim Frembgen (Hrsg.): *Die Aura des Alif. Schriftkunst im Islam*, zur Ausstellung Staatliches Museum für Völkerkunde München, 2010/2011, Prestel, München ISBN 978-3-7913-5065-3, (Inhaltsangabe (PDF)), *bietet moderne Kalligraphien zeitgenössischer Künstler*
*Wolfgang Kosack: *Islamische Schriftkunst des Kufischen. Geometrisches Kufi in 593 Schriftbeispielen. Deutsch – Kufi – Arabisch.* Christoph Brunner, Basel 2014, ISBN 978-3-906206-10-3.

; Nettstader

* Selections of Arabic, Persian, and Ottoman Calligraphy, Library of Congress
Skeise-VM 1993 for kvinner

**Verdsmeisterskapen på skeiser 1993 for kvinner** vart avvikla i Berlin i Tyskland helga 6. og 7. februar 1993. 31 utøvarar frå 16 land deltok i stemnet, av dei to frå Noreg. Meisterskapen i firkamp bestod av dei fire øvingane 500 m, 1500 m, 3&nbsp;000 m og 5&nbsp;000 meter.

Gunda Kleemann frå Tyskland vart verdsmeister etter å ha fått bestetid på dei tre lengste distansane, medan kinesiske Ye Qiaobo gjekk den snøggaste 500-meteren.

## Skøyte-VM 1993



Dato: 6./7. februar 1993

### 500 meter




### 3&nbsp;000 meter




### 1500 meter




### 5&nbsp;000 meter




## Kjelder
*Sandefjord Blad 8. februar 1993
Terrorangrepet mot Dubrovka-teateret i Moskva

**Terrorangrepet mot Dubrovka-teateret i Moskva** føregjekk i tida 23.-26. oktober 2002. Medan eit teaterstykke vart spelt om kvelden den 23. oktober gjekk 40-50 væpna tjetsjenske separatister inn i det fullsette Dubrovkateateret og tok 850 personer som gislar.

Gisselantakarane kravde at Russland skulle dra seg attende frå kampane i Tsjetsjenia. Operasjonen var leia av den 22 år gamle Movsar Barayev.
Den 26. oktober storma russiske spetsnaz-soldatar teateret og drap leiaren og 39 av separatistane. 129 av gisslane vart òg drepne av ein giftig gass (truleg fentanyl) som dei russiske spesialstyrkane sprøyta inn i teateret for å pasifisere angriparane slik at dei ikkje fekk sett av sprengladningane dei hadde førebudd.
Heike Schalling

**Heike Schalling**, skild Warnicke og gift Sinaki, () er ein tysk tidlegare skeiseløpar frå Weimar som representerte Aust-Tyskland til 1990 og sidan det samla Tyskland. Ho sanka i åra 1990-93 fem andreplassar og tre tredjeplassar i ulike verdsmeisterskap i firkamp, europameisterskap og under Vinter-OL 1992.

Schalling fekk sin internasjonale meisterskapsdebut i 1984 og var aktiv til 1998. Ho fekk sin fyrste pallplass då ho i 1990 kom på tredjeplass i europameisterskapen i Heerenveen. Året etter vart ho nummer to både i EM i Sarajevo og i VM på Hamar stadion. OL-sesongen 1992 sikra ho seg ho tredjeplassen ved EM i Heerenveen. Under dei olympiske vinterleikane i Albertville vann ho sølvmedaljane på 3&nbsp;000 m og 5&nbsp;000 m. I alle desse førnemnde tevlingane vart ho "parkert" av si landskvinne Gunda Kleemann, den suverene verdseinaren gjennom det meste av 1990-åra. Slik var det også under Skeise-VM 1993 i Berlin, der Schalling vart nummer tre. Derimot fann ho si overkvinne i Emese Hunyady frå Austerrike då ho enda på sølvplassen ved EM 1993 i Hereenveen. Schalling deltok i Vinter-OL 1994 på Lillehammer, utan ho makta å markere seg på resultatlistene.

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:de:Heike Warnicke|Heike Warnicke]]» frå ,  den 16. februar 2018.*
Gissel

Eit **gissel** er nokon som gjennom sin eigen person må garantere for at andre oppfyller ein lovnad eller eit krav, som ei form for pant eller pressmiddel. Det å ta gislar er blant anna nytta av terroristar, politiske ekstremistgrupper eller av kriminelle for å presse igjennom krav, som til dømes fritt leide eller pengeutbetaling.

Gisseltaking blei mykje brukt i oldtida og mellomalderen, særleg for å sikra oppfylling av avtalar om fred. Statleg gisseltaking eksisterer også i dag i totalitære stater, som eit politisk tvangsmiddel.

Genèvekonvensjonen av 1949 fastset at gisseltaking er forbode i krig ved artikkel 34, og i borgarkrig ved artikkel 3. I 1979 vart det vedteke ein konvensjon i SN som var retta mot gisseltaking.

## Etymologi
«Gissel» kjem av norrønt *gísl* som er avleidd av germansk **gísla-* som truleg er av keltisk opphav, jamfør gammalirsk *gell* ('pant, tryggleik'), irsk *giall* ('gissel') og walisisk *gwystl* ('pant, gissel'). Den keltiske forma kan muligens vere avleidd av indoeuropeisk **gheidh-*, 'begjær'.

## Referansar


**Denne artikkelen bygger på «[[:nb:Gissel|Gissel]]» frå ,  den 16. februar 2018.*
Down in Mexico

«**Down in Mexico**» er ein song skriven av Jerry Leiber og Mike Stoller og gjeven ut av The Coasters på albumet deira *The Coasters*. Songen nådde åttaneplassen på R&B-lista i 1956.

Songen vart nytta i filmen *[[Death Proof]]*, regissert av Quentin Tarantino. Versjonen som vart nytta i filmen var ei nyinnspeling frå 1973. Songen vert òg nytta i *[[The Hangover Part III]]*, regissert av Todd Phillips.

## Andre versjonar
*Bobby Short i 1958 på albumet hans *Speaking of Love*
*Ella Mae Morse i 1985 på albumet hennar, *Sensational*
*Deja Voodoo i 1988 på albumet deira, *[[Too Cool to Live, Too Smart to Die]]*
*Kaleidoscope i 1991 på albumet deira, *Greetings from Kartoonistan...(We Ain't Dead Yet)*
*Ronnie Dawson i 1994 på albumet hans, *Monkey Beat!*
*Manfred Mann i 2004 på albumet hans *[[2006 av Manfred Mann|2006]]*.

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Down in Mexico|Down in Mexico]]» frå ,  den 16. februar 2018.* 
*** oppgav desse kjeldene:*


## Bakgrunnsstoff
*
One Kiss Led to Another

«**One Kiss Led to Another**» er ein song skriven av Jerry Leiber og Mike Stoller og framført av The Coasters. Songen nådde 11. plassen på R&B-lista og 73. plassen på ''Billboard'' Hot 100 i 1956. Songen vart gjeven ut i 1957 på albumet deira *The Coasters*.

Songen vart produsert av Jerry Leiber og Mike Stoller.

The Beach Boys spelte inn songen i september 1965 under innspelinga av *[[Beach Boys' Party!]]*, men han kom ikkje med på dette albumet. Songen vart då sungen av Mike Love.

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:One Kiss Led to Another|One Kiss Led to Another]]» frå ,  den 16. februar 2018.* 
*** oppgav desse kjeldene:*
Young Blood av The Coasters

«**Young Blood**» er ein song skriven av Doc Pomus i lag med låtskrivarduoen Jerry Leiber og Mike Stoller. Songen vart ein hit for The Coasters i 1957. 

## The Coasters-versjonen
«Young Blood» vart opphavleg spelt inn av The Coasters og gjeven ut på singel med B-sida «Searchin'» i mars 1957 av Atco Records (#6087). Songen gjekk til topps på Billboard's R&B-lista og åttandeplassen på ''Billboard'' Hot 100.

The Coasters-verjonen er rangert på 421. plassen på lista til *[[Rolling Stone]]* over dei 500 beste songane gjennom tidene..

Songen var med i musikalen *[[Smokey Joe's Cafe]]*.

## The Beatles-versjonen

The Beatles spelte «Young Blood» på konsertane sine på Cavern Club. Det var ein av tolv songar dei spelte inn på eit lydband i juli 1962, som vart kjøpt attende av Paul McCartney på ein auksjon på Sotheby's i 1985.

Ein versjon spelt inn for BBC den 11. juni 1963 kom ut på albumet *[[Live at the BBC av The Beatles|Live at the BBC]]*, som kom i 1994. George Harrison song solovokal på innspelinga.

### Medverkande
* George Harrison – førstevokal, sologitar
* John Lennon – korvokal, rytmegitar
* Paul McCartney – korvokal, bassgitar
* Ringo Starr – trommer
Frå The Beatles Bible

## Andre versjonar

Songen er blitt spelt av mange andre artistar
*Ein konsertversjon av Leon Russell på Concert for Bangla Desh i 1971, der han fekk med seg fleire kjende musikarar, som George Harrison, Eric Clapton og Ringo Starr. 
*I 1976 gav Bad Company ut ein verjon som nådde topp 20 på singellista i USA. 
*Ein versjon i 1983 av Beach Boys-gitaristen Carl Wilson var tittelsporet til *[[Youngblood av Carl Wilson|Youngblood]]* (det andre soloalbumet hans). 
* Bruce Willis song ein versjon av songen på albumet *[[The Return of Bruno]]* (1987). 
*The Grateful Dead spelte stundom songen på lydsjekkane sine. 
*«Young Blood» vart framført av Flash Cadillac and the Continental Kids (som «Johnny Fish and the Fins») i sesong to av *[[Happy Days]]*. 
* Songen var med på eit album av Jerry Lee Lewis frå 1995 med same namn. 
*The Band spelte songen for eit hyllestalbum til Doc Pomus i 1995, *Till The Night Is Gone - A Tribute To Doc Pomus*. Songen kom seinare ut på albumet deira *[[High on the Hog av The Band|High on the Hog]]*.

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Young Blood (The Coasters song)|Young Blood (The Coasters song)]]» frå ,  den 16. februar 2018.* 
*** oppgav desse kjeldene:*


## Bakgrunnsstoff
*
Oryza rufipogon

***Oryza rufipogon*** er ein villrisart i risslekta *Oryza*. Han er nært i slekt med vanleg dyrka ris, *[[Oryza sativa]]*, og er truleg opphavet til den domestiserte arten.
Planten veks naturleg i tropisk Asia og Australia. Han føretrekk våte, grunne område som dammar, grøfter og rismarker med stilleståande eller seintrennane vatn.

## Ugras og invasiv art
*Oryza rufipogon* veks gjerne saman med dyrka ris på rismarker, og er rekna som eit ugras. I delar av USA er han rekna som ein invasiv art. I følgje North American Plant Protection Association er det vanskeleg å skilja ut *O. rufipogon* frå dyrka *O. sativa*. Planten konkurrerer om plassen og næringa med den dyrka risen. *O. rufipogon* mister dei fleste frøa sine før hausting, og bidreg dermed ikkje til avlinga. Dersom korna likevel blir del av avlinga blir dei sett på som uetande, farga partiklar i den elless kvite risen.

På den andre sida har *O. rufipogon* arvemateriale som er rekna som verdifullt innan genetikk.
Villris frå våtmarksområdet Pallikaranai i India er blitt omtalt av Sálim Ali Centre for Ornithology and Natural History (SACON) som viktkige levande genetiske ressursar.

## Kjelder


**Delar av denne artikkelen bygger på «[[:en:Oryza rufipogon|Oryza rufipogon]]» frå ,  den 17. februar 2018.*  

## Bakgrunnsstoff
*
Yakety Yak

«**Yakety Yak**» er ein song skriven, produsert og arrangert av Jerry Leiber og Mike Stoller for The Coasters og gjeven ut av Atlantic Records i 1958. Songen låg sju veker på toppen av R&B-lista i USA og ei veke på toppen av poplista. Songen var ein av ei rekkje hitsinglar gjeven ut mellom 1957 og 1959 The Coasters ei av dei største gruppene frå rock and roll-tida.

## Song
Stoller kalla songen eit kort skodespel om eit glimt inn i tenåringslivet som karakteriserte songane Leiber og Stoller skreiv og produserte. Teksten skildrar eit barn, truleg ein tenåring, som nemner alt han må hjelpe til med heime og svarar foreldrene sine med «yakety yak», og foreldra seier «don't talk back». Dette var noko mange tenåringar i mellomklassen kunne kjenne seg igjen i på den tida. Leiber har sagt at The Coasters song om «ein kvit tenåring sitt syn av ein svart person si oppfatning av det kvite samfunnet.» Ordleiken til låtskrivarane vart sungen med humor og klovneri i ein raskt doo-wop stil, medan saksofonen til King Curtis fylte inn tonar mellom linjene. Gruppa var openlyst «teatralsk» og lata ikkje som om dei uttrykkte sine eigne meiningar.

## Andre versjonar
* Québéc-duoen Les Jérolas spelte inn songen i 1959 i ein fransk versjon kalla «Rouspet' pas»
* Saksofonsoloen til King Curtis inspirerte Boots Randolph til å skrive songen «Yakety Sax» i 1963
*Sha Na Na framførte songen på Woodstockfestivalen og spelte inn to konsertopptak av songen i 1971 og 1972. 
*Songen vart spelt av Jan & Dean og var planlagt for albumet deira *Carnival of Sound* i 1968. *Carnival of Sound* kom ikkje ut før i 2010.
*Lee Perry gav ut ein versjon av songen i 1969 (som Lee Perry and the Upsetters), og endra teksten frå «You ain't gonna rock and roll no more» til «You ain't gonna reggae reggae reggae no more»
*The Pipkins spelte songen inn i 1970, produsert av John Burgess.
*Electronica/discogruppa El Coco spelte songen i 1975 med somme komiske element, og gav han ut på debutalbumet *Mondo Disco* for AVI Records.
*Vince Vance & The Valiants, ein av bange grupper som parodierte Barbara Ann som «Bomb Iran» i 1980, gav ut ein liknande parodi i 2005 kalla «Yakety Yak (Bomb Iraq)».
*Alvin and the Chipmunks spelte in ein versjon i 1987 for *[[Alvin and the Chipmunks (1983)|Alvin and the Chipmunks]]*-episoden «Dave's Dream Cabin.»
*Songen vart miksa og spelt inn av 2 Live Crew i 1988 for filmen *[[filmen Twins (1988)|Twins]]*. 
*Phantom Planet spelte songen for filmmusikken til filmen *[[filmen Mumford|Mumford]]*.

## I film og fjernsyn
*Songen vart nytta i filmen *[[filmen Stand by Me|Stand by Me]]* i 1985.
*The Coasters-versjonen vart nytta i filmen *Phantom of the Ritz* i 1988.
*Songen var kjenningsmelodi for prateshowet til Clive Anderson *Clive Anderson Talks Back* i 1990-åra og opningstema i filmen *[[filmen The Great Outdoors|The Great Outdoors]]*.
*Songen var inspirasjon og kjeningsmelodi for animasjonsserien *[[Yakkity Yak]]*.

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Yakety Yak|Yakety Yak]]» frå ,  den 17. februar 2018.* 
*** oppgav desse kjeldene:*


## Bakgrunnsstoff
*
Charlie Brown av The Coasters

«**Charlie Brown**» er ein song skriven av Jerry Leiber og Mike Stoller og spelt inn av The Coasters våren 1959. Songen nådde andreplassen på ''Billboard'' Hot 100, og var den første av tre topp 10-hittar som The Coasters hadde det året. Songen er mest kjend for linja «Why's everybody always pickin' on me?»

I følgje Jerry Leiber «Etter 'Yakety Yak', trudde eg me kunne skrive alle Coasters-songane på ti minutt. Men der tok eg feil, gitt! Då me prøvde å skrive ein oppfølgjar, hadde Mike mange musikalske idear, men eg stod fast. Etter nesten ei veke i smerte, kom eit enkelt namn i tankane. 'Charlie Brown.' Så, 'He's a clown, that Charlie Brown.' Mike hadde alt ein melodi på plass. Han hjelpte meg med soga og brått kom ein karakter, spelt av Dub Jones, ut på scenen.»

Mot slutten av mellomspelet i songen vart orda «Yeah, You!» spelt inn på halv snøgglei, slika t stemmene vart spelt attende i ein høgare tone. King Curtis spelar tenorsaksofon under instrumentalen og uttoninga av songen.

Den mest kjende versjonen av sngen er i mono, men ein stereoversjon (med ein litt anna vokal) kom ut på albumet *Atlantic History of Rhythm & Blues, Vol. 4*, i lag med fleire andre sjeldne stereoversjonar av hittar for Atlantic mot slutten av 1950-åra. 

Det er spelt inn over 80 versjonar av songen, mellom anna av den britiske komikaren Bernard Bresslaw og ein tyskspråkleg versjon (som «Charly Brown») av Hans Blum, begge i 1959. Deep River Boys med Mikkel Flagstad sitt orkester spelte inn ein versjon i Oslo den 25. august 1960. Denne kom ut på EP-en *En aften på «Casino Non Stop» 1960* (HMV 7EGN&nbsp;36). Dr. Lonnie Smith spelte ein lengre instrumental versjon på konsertalbumet *[[Move Your Hand]]* i 1969. Guy Mitchell gav ut ein versjon av songen.  I 1995 vart songen spelt inn i ein ska-punkversjon av Voodoo Glow Skulls på albumet deira *[[Firme]]*.

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Charlie Brown (The Coasters song)|Charlie Brown (The Coasters song)]]» frå ,  den 17. februar 2018.* 
*** oppgav desse kjeldene:*
Along Came Jones

«**Along Came Jones**» er ein komisk song skriven av Jerry Leiber og Mike Stoller og spelt inn av The Coasters, men sidan spelt inn av mange andre band og artistar. 

## Songen

Songen vert fortalt ut frå ein kar som ser på fjernsyn om samspelet mellom ein revolvermann («Jones»), ein banditt («Salty Sam») og ein rancheigar («Sweet Sue») i eit fjernsynsshow. Salty Sam bortfører Sue og ho hamnar i forskjellige farar som Jones måredde ho frå.

Tenorsaksofonen på songen er spelt av King Curtis.

## Andre versjonar
The Righteous Brothers spelte inn songen på albumet deira *Sayin' Something* (1967). Ein versjon av popartisten Ray Stevens i 1969 nådde 27. plassen på ''Billboard'' Hot 100. 

Micky Dolenz og Davy Jones (frå The Monkees) spelte inn ein versjon med Monkees-låtskrivarane Tommy Boyce og Bobby Hart på albumet *[[Dolenz, Jones, Boyce & Hart]]* i 1976. 

Den franske songaren Henri Salvador spelte inn songen på fransk, men med ein annan tekst og ein barne-TV-helt i rolla: «Zorro est arrivé» (1964).

Songen er nemnt i songen «Million Dollar Bash» av Bob Dylan.

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Along Came Jones (song)|Along Came Jones (song)]]» frå ,  den 17. februar 2018.* 
*** oppgav desse kjeldene:*


## Bakgrunnsstoff
*