open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Dana Zátopková

**Dana Zátopková** (), opphavleg **Dana Ingrová**, var ein tsjekkisk spydkastar frå Karviná-Fryštát som tevla for Tsjekkoslovakia. Ho vart olympisk meister i spydkast i 1952 og europameister både i 1954 og 1958. Zátopková sin personlege rekord i spydkasting er på 56,67 m.

## Aktiv
 

Ingrová vart nummer sju i spydkastøvinga i London-OL 1948. Same hausten gifta ho seg med langdistanseløparen Emil Zátopek. Etter å ha vorte nummer fem ved EM 1950 vann Zátopková gullmedaljen i spydkasttevlinga under Sommar-OL 1952 i Helsinki. Med eit kast på 50,47 meter kopierte ho ektemaken Emil Zátopek som ein time i førevegen hadde vunne 5&nbsp;000-meteren. To år etter Helsinki-OL vann ho nok ein gullmedalje i spydkast då friidretts-EM 1954 fann stad i Bern. 

Den 1. juli 1958 forbetra Zátopková i Praha verdsrekorden med eit kast på 55,73 meter, 25 centimeter over den gamle rekorden. Vel sju veker seinare forbetra polske Anna Pazera verdsrekorden til 57,40 m. I august månad var likevel Zátopková i ei klasse for seg med sine 56,02 m då ho forsvarte EM-tittelen på Stockholm stadion. Ho avslutta medaljehaustinga med ein sølvmedalje under sommarleikane 1960 i Roma, slått med over to meter av Elvīra Ozoliņa frå Sovjetunionen.

### Medaljar og plasseringar i internasjonale meisterskap
*OL 1948 i London: Nr 7 – 39,94 m
*EM 1950 i Brussel: Nr 5 – 41,34 m
*OL 1952 i Helsinki: Gullmedalje – 50,47 m, framom Aleksandra Tsjudina (50,01 m)
*EM 1954 i Bern: Gullmedalje – 52,91 m, framom Virve Roolaid (49,94 m)
*OL 1956 i Melbourne: Nr 4 – 49,83 m
*EM 1958 i Stockholm: Gullmedalje – 56,02 m, framom Birutė Zalogaitytė  (51,30 m)
*OL 1960 i Roma: Sølvmedalje – 53,78, bakom Elvīra Ozoliņa (55,98 m)

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:de:Dana Zátopková|Dana Zátopková]]» frå ,  den 22. juni 2017.*  

*
Aloha from Hawaii Via Satellite

***Aloha from Hawaii Via Satellite*** er eit konsertalbum av Elvis Presley som vart gjeve ut av RCA Records i februar 1973. Det nådde toppen av Billboard-lista våren same året. Trass i satellittnyvinninga, sende ikkje USA konserten før 4. april. Albumet dominerte listene og nådde både toppen av pop- og countrylista i USA. 

*Aloha from Hawaii* var ei dobbelplate - den eine av to slike plater i karrieren til Presley. Han vart først berre gjeven ut i kvadrofonisk lyd, og vart det første albumet i dette formatet som toppa Billboard-lista.

Albumet inneheld alle songane frå TV-sendinga, men har ikkje med fem songar Presley spelte inn etter konserten og som var med på den originale sendinga. Desse kom seinare ut på albumet *[[Mahalo from Elvis]]*. 

Albumet selde til gullplate 13. februar 1973, platina og dobbel platina 20. mai 1988, trippel platina den 15. juli 1999, og femdobbel platina 1. august 2002 hos RIAA i USA. 

Dette var det siste filmusikkalbumet Presley gav ut i levetida si. 

## Innhald
### Original LP-utgåve

### CD-utgåve
Dei følgjande songane vart spelte inn av Presley etter konserten og sett inn i TV-sendinga, med unntak av «No More», som ikkje vart gjeven ut før 1978 og *[[Mahalo from Elvis]]*. Dei var ikkje med på det originale albumet, men kom med på CD-utgåva frå 1998. 

## Plassering

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Aloha from Hawaii Via Satellite (album)|Aloha from Hawaii Via Satellite (album)]]» frå ,  den 22. juni 2017.* 
*** oppgav desse kjeldene:*



## Bakgrunnsstoff
*VPSX-6089 Aloha from Hawaii Via Satellite Guide part of the The Elvis Presley Record Research Database
*
You Gave Me a Mountain

«**You Gave Me a Mountain**» (stundom «**Lord, You Gave Me a Mountain**») er ein song skriven av countryartisten Marty Robbins i 1960-åra. Han har blitt spelt inn sidan av mange artistar, inkludert Robbins sjølv, men den største hitten fekk Frankie Laine i 1969. Denne versjonen kom ut på albumet til Laine med same namn. 

## Historie
I sjølvbiografien til Laine, *That Lucky Old Son*, sa han at «Marty Robbins sa ein gong til meg at han hadde prøvd å få 'You Gave Me a Mountain' kjend for meg i fleire år, før han endeleg klarte det i november 1968. Eg skulle ønskt han hadde vore kjappare, for det var mange gonger i midten av 1960-åra der eg lengta etter ein så bra song.»

Teksten handlar om ei rekkje utfordringar songaren må gjennom i livet sitt, som at mora døyr då ho føder han, at han vart uskuldig fengsla og at kona tar barna og forlet han. Han skildrar desse som åsar han må over, men at denne gongen har Herren gjeve han eit fjell han må klatre.

## Mottaking
Songen vart gjeven ut på singel i 1969 og vart ein hitsingel for den då 55 år gamle Laine på den amerikanske singellista. Han nådde 24. plassen på ''Billboard'' Hot 100 i mars det året, og låg i alt sju veker inne på topp 40, og vart den siste topp 40-hitten til i den lange karrieren til Laine. Same månaden låg songen to veker på toppen av *Billboard* Easy Listening-lista.

## Lister

### Frankie Laine-versjonen

## Andre versjonar
Robbins spelte inn ein versjon av sin eigen song, men denne vart ikkje gjeven ut på singel, berre på albumet *It's a Sin* i 1969 i tillegg til somme av samlealbuma hans. Countrysongaren Johnny Bush spelte òg ein versjon av songen i 1969 og denne nådde sjuandeplassen på *Billboard* Hot Country Singles-lista det året. Elvis Presley spelte songen på konserten sin i Honolulu i 1973, *[[Aloha from Hawaii]]* og det påfølgjande konsertalbumet *[[Aloha from Hawaii: Via Satellite]]*. Presley sin versjon finst på fleire av albuma hans utover 1970-åra. 

Andre artistar som spelte inn versjonar av songen eller spelte han på konsertar var Don McLean, Eddy Arnold, Ray Price, Margie Singleton, Gene Watson, Jim Nabors, Dean Martin og Christer Sjögren.

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:You Gave Me a Mountain|You Gave Me a Mountain]]» frå ,  den 22. juni 2017.* 
*** oppgav desse kjeldene:*


## Bakgrunnsstoff
*[ Laine-albumet *You Gave Me a Mountain*] AllMusic.com
*
Joël Bats

**Joël Bats** () er ein fransk tidlegare fotballspelar frå Mont-de-Marsan. Han vart europameister med Frankrike i 1984 og vann VM-bronse i 1986.

### Klubbspel
Bats var frå 1974 til -80 i stallen til Sochaux. Etter seks sesongar med mykje benkesliting gjekk han over til nyopprykte AJ Auxerre, der han snøgt vart fyrstemålvakt og elles lagt merke til. Sommaren 1984 vart han overført til Paris Saint-Germain. I sin andre sesong med laget frå Paris var han med å vinne klubbens aller fyrste seriegull. Bats vart verande i PSG til han la opp som profesjonell i 1992. 

### Landslagsspel
Frå hausten 1983 til -89 vakta Bats Frankrikes mål i 50 landskampar. Under EM i fotball 1984 på franske heimebaner tok han plass mellom stengene i alle Frankrikes kampar. Han var såleis med på det franske fotballandslaget sin største triumf til dess, sigeren i EM-finalen på Parc des Princes i Paris 27. juni 1984. Også i Fotball-VM 1986 i Mexico var Bats fyrstemålvakt. I den meisterskapen utmerkte han seg særleg i kvartfinalen mot Brasil, der han på stillinga 1-1 redda eit straffespark frå Zico.

### Merittar
*Europameister: 1984 med Frankrike
*VM-bronse: 1986 med Frankrike
*Fransk seriemeister: 1986 med Paris Saint-Germain

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Joël Bats|Joël Bats]]» frå ,  den 22. juni 2017.*
Steamroller Blues

«**Steamroller Blues**», ofte berre kalla «**Steamroller**», er ein bluesparodi skriven av James Taylor. Songen kom ut på gjennombrotsalbumet hans *[[Sweet Baby James]]* i 1970. Songtittelen kjem frå den første linja i songen: «I'm a steamroller baby, I'm bound to roll all over you...». Songen viste ei humorfylt side ved Taylor som stundom vart overskugga av dei meir intenst personlege songane hans. Han vart ein av dei mest kjende songane til Taylor. 

## Bakgrunn
Rockejournalisten David Browne skriv at «i Flying Machine-dagane i the Village, hadde Taylor høyrt altfor mange pretensiøse kvite bluesband og skreiv 'Steamroller' for å gjere narr av dei.» Taylor og Danny Kortchmar, som begge spelte elektrisk gitarar, spelte inn songen ein kveld i Sunset Studios, og rytmeseksjonen vart lagt på seinare. Eit lite budsjett og dårlig tid gjorde at Taylor måtte spele inn songen trass i at han var kraftig forkjølt, noko ein skal kunne høyre på den endelege innspelinga.  

«Steamroller» kom med på det storseljande samlealbumet *[[Greatest Hits av James Taylor|Greatest Hits]]* i 1976 i ein liveversjon spelt inn i august 1975 i Universal Amphitheatre i Los Angeles. Ei anna utgåve frå 1992 kom med på albumet *[[(LIVE) av James Taylor|(LIVE)]]* i 1993. «Steamroller» vert ofte spelt på konsertane til James Taylor. 

## Elvis Presley-versjonen
I 1970-åra spelte Elvis Presley «Steamroller Blues» på konsertane sine, og ein versjon vart framført på fjernsynsprogrammet Aloha from Hawaii i januar 1973. Denne kom ut på konsertalbumet *[[Aloha From Hawaii: Via Satellite]]* månaden etter, og i mars 1973 vart denne versjonen gjeven ut på singel. Singelen gjorde det ganske godt og nådde 17. plassen på den amerikanske poplista. Songen vart framført på konsertane til Presley fram til han døydde i 1977, og vart inkludert i 2007 på samlealbumet *[[The Essential Elvis Presley]]*.

## Andre versjonar
Ein versjon vart spelt inn av countrymusikaren Billy Dean i 1994 på albumet *[[Fire in the Dark]]*.

Isaac Hayes framførte songen i ein episode av *[[The A-Team]]*.

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Steamroller Blues|Steamroller Blues]]» frå ,  den 22. juni 2017.* 
*** oppgav desse kjeldene:*
What Now My Love

«**What Now, My Love?**» er den engelske tittelen på ein opphavleg fransk popsong kalla «**Et maintenant**» skriven i 1961 av komponisten Gilbert Bécaud og tekstforfattaren Pierre Delanoë. Det repeterande musikalske mønsteret i bakgrunnen er Bolero av Ravel. Engelsk tekst vart skriven av Carl Sigman.

## Historie
Tidlege engelske versjonar vart spelte inn av Jane Morgan, Shirley Bassey og Ben E. King.  Shirley Bassey sin singel nådde femteplassen på den britiske singellista i 1962.

Originalversjonen til Gilbert Bécaud toppa den franske singellista i 1961. Regissøren Claude Lelouch brukte songen i klimakset i filmen *Toute une vie* frå 1974, som førte til at filmen vart gjeven ut i Amerika med tittelen *And Now My Love*.

Amerikanske hitversjonar vart laga av Sonny & Cher (#14 US, #13 UK) i 1966, Herb Alpert & the Tijuana Brass i ein instrumentalversjon same året og Mitch Ryder året etter. 14. januar 1973 spelte Elvis Presley songen for første gongen føre ein milliard TV-sjåarar som såg konserten «Aloha from Hawaii».

## Innspelingar
Innspelingane er på engelsk, med mindre anna står i parentes.

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:What Now My Love|What Now My Love]]» frå ,  den 22. juni 2017.* 
*** oppgav desse kjeldene:*


## Bakgrunnsstoff
* Song lyrics (English and French)
Elvis (1973)

***Elvis*** er eit album frå 1973 av Elvis Presley. Det selde over ein million eksemplar verda over, trass i at det om ut kort tid etter det langt meir suksessrike *[[Aloha from Hawaii Via Satellite|Aloha from Hawaii]]*. Det vert stundom kalla «The Fool» etter ein av songane på albumet, og for å skilje det frå albumet frå 1956 med same tittel. «Fool» vart gjeven ut på singel og nådde 15. plassen på den britiske singellista, i lag med eit konsertopptak av «Steamroller Blues». 

«Fool» og «Where Do I Go From Here» vart spelte inn i mars 1972. «It's Impossible» er eit konsertopptak frå Hilton Hotel i Las Vegas frå februar 1972. Spor 3, 4, 6–10 var songar som var att etter innspelingane i mars og mai 1971 i RCA sitt Studio B i Nashville. På tre av songane spelar Presley piano:  «It's Still Here», «I'll Take You Home Again, Kathleen» og «I Will Be True». Desse tre vart alle gjevne ut på ny som ein del av plateboks i 1980, *Elvis Aron Presley*. Songen  «Fool» var òg med i denne samlinga. Fire andre songar på albumet vart òg gjevne ut på ny på seinare album: «It's Impossible» (*[[Pure Gold av Elvis Presley|Pure Gold]]*, 1975), «Padre» (*He Walks Beside Me*, 1978), «(That's What You Get) For Lovin' Me» (*A Canada Tribute*, 1978) og «Don't Think Twice, It's All Right» (*Our Memories Of Elvis Volume 2*, 1979).

## Innhald
### Original LP-utgåve

 

### Follow That Dream-utgåva
Etter meir enn 20 år ute av opplag på vinyl, gav RCA ut albumet på ny i mars 1994 på CD, og igjen i 2010 på samleetiketten Follow that Dream.
 
## Medverkande

*Elvis Presley – gitar, piano, vokal
*James Burton – gitar
*The Sweet Inspirations – korvokal
*Joe Babcock – korvokal
*Kenneth A. Buttrey – trommer
*Jerry Carrigan – trommer
*Chip Young – gitar
*Glen D. Hardin – piano
*Delores Edgin – korvokal
*Joe Esposito – gitar, perkusjon

*Emory Gordy jr. – bass
*Charlie Hodge – gitar
*Ginger Holladay – korvokal
*The Imperials Quartet – korvokal
*Millie Kirkham – korvokal
*June Page – korvokal
*Norbert Putnam – bass
*Temple Riser – korvokal
*Jerry Scheff – bass

*J.D. Sumner – vokal
*Ron Tutt – trommer
*Hurshel Wiginton – korvokal
*John Wilkinson – gitar
*Mary Holliday – korvokal
*Kathy Westmoreland – korvokal
*Charlie McCoy – munnspel
*Joe Guercio – conductor
*David Briggs – piano

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Elvis (1973 album)|Elvis (1973 album)]]» frå ,  den 22. juni 2017.* 
*** oppgav desse kjeldene:*



## Bakgrunnsstoff
*APL1-0283 Elvis Guide part of the The Elvis Presley Record Research Database
Somos novios

«**Somos Novios (It's Impossible)**» er ein song opphavleg skriven og spelt inn av den meksikanske låtskrivaren Armando Manzanero i 1968.  Den originale innspelinga til Manzanero vart innlemma i Latin Grammy Hall of Fame i 2001.

## Innspelingar
Songen vart omsett til engelsk i 1970 av Sid Wayne. Han vart først spelt inn av Perry Como same året under tittelen «It's Impossible». Songen vart ein av dei mest populære bolero-songane gjennom tidene. Utanom Como, er songen spelt inn av Elvis Presley, Andy Williams, Robert Goulet, The Three Degrees, Jerry Vale, Dennis Brown, Andrea Bocelli og Frankrikes Yip i tillegg til fleire andre.

Como-versjonen vart ein av dei største hittane hans, og i februar 1971 vart han den første songen hans som nådde toppen av ''Billboard'' Hot 100 på meir enn 12 år. Songen gjekk til topps etter òg å ha nådd toppen av *Billboard* Easy Listening-lista. Singelen nådde fjerdeplassen på UK Singles Chart i 1971. 

Vikki Carr spelte ein versjon av songen i 1972 på *[[The Tonight Show Starring Johnny Carson]]*. Sergio Franchi spelte inn denne songen (på engelsk) på det siste albumet sitt, *Sergio Con Amore-From My Private Collection* (Gold Records, 1976).

Andrea Bocelli framførte songen som duettar med Christina Aguilera, Katharine McPhee og Rimi Natsukawa i 2006. Aguilera er med på Bocelli-albumet *[[Amore av Andrea Bocelli|Amore]]*, medan duetten med Natsukawa er bonusspor på albumutgåva i Japan. 

Songen vart spelt inn av den italienske songaren Mina i 1988 på albumet *[[Ridi pagliaccio vol. 1-2|Ridi Pagliaccio]]*.

Tejano-gruppa Mazz spelte songen som ein del av ein medley kalla «Canciones De Amor» på albumet *Para Nuestra Gente*.

Julio Iglesias spelte inn songen, på engelsk, i 2006 på albumet *Romantic Classics*.

Luis Miguel spelte inn ein versjon av songen på albumet sott *[[Segundo Romance]]*, som vart produsert i lag med Manzanero. Manzanero sjølv spelte inn songen som ein duett med den puertoricanske songaren Olga Tañón i 2001 på albumet *[[Duetos av Armando Manzanero|Duetos]]*.

Clay Aiken spelte inn songen i 2010 på albumet *[[Tried and True]]*.

Ein versjon av songen vart brukt i slutten av ein av episodane til Netflix-serien *[[Grace and Frankie]]* med Jane Fonda og Lily Tomlin.

I 2016 spelte Marina Prior og Mark Vincent inn songen på albumet sitt *[[Together av Marina Prior og Mark Vincent|Together]]*.

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Somos Novios (It's Impossible)|Somos Novios (It's Impossible)]]» frå ,  den 22. juni 2017.* 
*** oppgav desse kjeldene:*


## Bakgrunnsstoff
* «Somos Novios» — Roberto Rubio
*
I'll Take You Home Again, Kathleen

**«I'll Take You Home Again, Kathleen»** er ein song skriven av Thomas P. Westendorf i 1875. Trass i det tysk-amerikanske opphavet, vert han ofte feilaktig rekna for å vere ein irsk ballade. Westendorf, som då var lærar for reformskulen Indiana House of Refuge for Juvenile Offenders i Hendricks County i Indiana, skreiv visstnok songen for kona (som heitte Jennie). Han er eit slags svar til ein populær ballade på den tida, «Barney, Take Me Home Again,» skriven av den nære venen til Westendorf, George W. Brown, under pseudonymet George W. Persley.

## Innspelte versjonar
*Walter Van Brunt i 1914
*Frank Connors (på Varsity Records
*Bing Crosby og John Scott Trotter's Orchestra (17. juli 1945)
*Merv Griffin
*Den irske tenoren Josef Locke spelte inn ein versjon seint i 1940-åra.
*Lieutenant Pigeon (1974).
*Danny Malone (27. november 1934)
*Henry Moeller
*Oscar Seagle (september 1915)
*Vaughan Quartet
*Lew White
*Clarence Whitehill (30. juli 1914)
*Victor Young and his Orchestra
* Elvis Presley gav ut ein versjon der han akkompagnerte seg sjølv på piano på albumet *[[Elvis (1973)|Elvis]]* i 1973. 
* Michael Crawford framførte songen for albumet *In Concert* i 1998. 
* Mitch Miller – *Favorite Irish Folk Songs* – 1959
* Ken Curtis og The Sons of the Pioneers 
*Slim Whitman spelte inn ein versjon i 1957
*31. mars 1971 song Johnny Cash ein versjon av songen i den 56. episoden av fjernsynsprogrammet *[[The Johnny Cash Show]]*.
*Daniel O'Donnell spelte inn songen for albumet *Irish Collection*, i 1997.
*30. januar 2011 gav Jon Boden ut ein versjon i prosjektet *[[A Folk Song A Day]]*.

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:I&#39;ll Take You Home Again, Kathleen|I&#39;ll Take You Home Again, Kathleen]]» frå ,  den 22. juni 2017.*  

## Bakgrunnsstoff
* Tekst og MIDI
Føljetong

**Føljetong** (frå fransk *feuilleton*, 'lite blad') kan vera ei framhaldsforteljing i ei avis eller eit blad som kjem ut jamleg.

Tidlegare kunne ordet visa til ein avisartikkel som stod nedst på sida og vart skild frå stoffet over av ein tverrstrek. Denne føljetongen kunne ha ein kåserande, anekdotisk art og ta for seg det litterære og kunstnariske livet i samtida.

I fransk samanheng blei ordet *feuilleton* opphavleg brukt om eit tilleggsblad til ei avis. Frå 1800 blei det brukt om ein «kjellarartikkel» i *[[Journal des débats]]*.

## Kjelder
*
Vulkanar på Kamtsjatka

**Vulkanar på Kamtsjatka** er ei stor gruppe vulkanar som finst i eit vulkanbelte på Kamtsjatkahalvøya i Russland. Det ligg rundt 160 vulkanar langs Kamtsjatkaelva og elvedalen hennar. 29 av dei er framleis aktive.

Vulkanane og området rundt blei teken med på UNESCO si verdsarvliste i 1996. Oppføringa blei utvida i 2001.

Den høgaste vulkanen er Kljutsjevskaja Sopka på 4&nbsp;750&nbsp;m. Dette er den største aktive vulkanen på den nordlege halvkula.
Ein av dei meir slåande vulkanane er Kronotskij, med ei perfekt kjegleform som vulkanforskarane Robert og Barbara Decker har skildra som ein framifrå kandidat til tittelen verdas vakraste vulkan.

## Liste over vulkaner på Kamtsjatka

## Kjelder

----
**Denne artikkelen bygger på «[[:sv:Kamtjatkas vulkaner|Kamtjatkas vulkaner]]» frå ,  den 22. juni 2017.*  


**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Volcanoes of Kamchatka|Volcanoes of Kamchatka]]» frå ,  den 22. juni 2017.*  
 
## Bakgrunnsstoff
Tøyen

**Tøyen** er eit strok i Bydel Gamle Oslo i Oslo, mellom stroka Kampen, Sofienberg/Rodeløkka og Grønland, men utan klart definerte grenser. Tøyen er mellom dei områda i Oslo der folk bur tettast. Stroket er multikulturelt, med innvandrarar frå Asia, Afrika, Amerika og Aust-Europa.

«Gjødsla mark» er den etymologiske tydinga av namnet Tøyen.

## Historie
Stroket har namn etter storgarden Tøyen hovudgard, som er nemnd i mellomalderskrifter. På areala etter denne garden, som Universitetet i Oslo fekk hand om i 1812, ligg no universitetets botaniske hage, dei naturvitskaplege musea, og dessutan våningshuset på Tøyen hovudgard frå 1679. Opphavleg var det meininga at sjølve universitetet skulle leggjast til Tøyen.

Tøyen skole vart teken i bruk i 1881, og utvida i 1917. Skulen hadde i åra 1913 til 1926/27 den fyrste kvinnelege overlæraren i Noreg, Pauline Bjørndal. Mesteparten av dagens elevar er minoritetsspråklege. 

Tøyen fekk i 1904 ein stasjon på jarnbana Gjøvikbanen, no haldeplass, som ligg oppe i lia ovanfor den brattlendte Tøyenparken. 

Tøyen kyrkje i Herslebs gate 43 vart vigsla i 1907. 

Munch-museet vart opna på Tøyen i 1963 og flytt til ny museumsbygning i Bjørvika i 2020.

Her ligg òg den underjordiske Tøyen stasjon på T-banen, opna i 1966.

I Tøyenparken ligg symjehallen Tøyenbadet, opna i 1976.

## Bygningar og knutepunkt
Ein stor bygning frå 1910 som har vore transformatorstasjon og er dominerande plassert i terrenget ovanfor Tøyenparken, er omgjort til fleire lokale og atelier for kunstnarar og kunsthandverkarar.

Senteret på Tøyen, Tøyen Torg, har forretningar og restaurantar i fyrste høgda i høge kontorbygg. Her ligg ein filial av Deichmanske bibliotek. 

## Kjelder


## Bakgrunnsstoff
*Oslo byleksikon, femte utgåva, side 587-589
Charcot-Marie-Tooth-sjukdomen

**Charcot-Marie-Tooth-sjukdomen** (**CMT**) er ei mengd arvelege perifere nevropatiar og mellom dei mest vanlege arvelege nervesjukdomane. Sjukdomane har ulikt genetisk opphav. Kring 70% av pasientane med CMT har ei eller anna form av DNA-endring som involverer genet for perifert myelinprotein 22. Kring halvparten av pasientane har ei duplisering av dette genet, og andre har ulike mutasjonar i det.  Andre pasientar att har mutasjonar i gena som kodar for protein som neksusbeta-1-protein (*GJB1 *), mitofusin-2 (*MFN2*), myelinprotein null (*MPZ*), tidleg vekstrespons 2 (*EGR2*) og periaksin (*PRX*). Totalt er over 80 gen knytte til danninga av sjukdomen.

Charcot-Marie-Tooth-sjukdomen kan gje pasientar frå milde symptom til sterk invalidisering. Symptom inkluderer muskelveikskap, muskelsvinn og kjensletap. Dei fleste pasientane opplever demyelinisering.

Charcot-Marie-Tooth-sjukdomen vart fyrst skildra i 1886 av nevrologane Jean-Martin Charcot (1825–1893), eleven hans Pierre Marie (1853–1940) og Howard Henry Tooth (1856–1925) og har namnet sitt frå desse.

## Kjelder
Tøyen haldeplass

**Tøyen haldeplass** er ein haldeplass på jarnbanelina Gjøvikbanen på Keyserløkka ovanfor (nordaust for) Tøyenparken på Tøyen i Oslo. Haldeplassen ligg 75,2 meter over havet og 4,45 kilometer frå Oslo Sentralstasjon.

Haldeplassen er ikkje mykje brukt, og er utan andre fasilitetar enn leskur og sykkelstativ. Tilkomsten skjer frå Økernvegen, der bana går i bru over vegen. Lina er her dobbeltspora, og då det på haldeplassen ikkje er midtperrong, men perrong for kvart spor på høgre sida av sporet, sett i køyreretninga, må ein må velje tilkomstvegen på rett side av jarnbanelina før ein går opp til perrongen.

Tøyen haldeplass vart oppretta som stoppestad i 1904. Stoppestaden vart stasjon i 1912 med stasjonsbygning i jugendstil på vestsida av sporet, teikna av arkitekt Paul Armin Due (sonen til arkitekten Paul Due). I 1918 vart det bygd stasjonsmeisterbustad på austsida av sporet. Stasjonen vart utan mannskap i 1963, stasjonsbygningen rive ned i 1965 og stasjonsmeisterbustaden i 1986.

## Sjå òg
*Tøyen stasjon på T-banen

## Kjelder

*Oslo byleksikon, femte utgåva, side 589

## Bakgrunnsstoff
*Bane NOR: Tøyen haldeplass
*Norsk Jernbaneklubb: Tøyen haldeplass
Europaligaen 2017

**Europaligaen 2017** var ei internasjonal fotballturnering for klubblag som av ulike grunnar ikkje var kvalifisert til å delta i Meisterigaen. I finalen i Europaligaen 2017 i Solna i Sverige vann Manchester United 2-0 over Ajax frå Amsterdam.

Turneringa med dei 48 deltakarlaga byrja med seriespel i grupper à fire lag. Dei to beste laga i kvar av gruppene gjekk så vidare til cupspel, eit cupspel som etter fire cuprundar vart avslutta med finale. Vinnarlaget Manchester United slo i cuprundane etter tur ut AS Saint-Étienne, FK Rostov, RSC Anderlecht etter ekstraomgangar og i semifinalane Celta Vigo. Finalist Ajax eliminerte Legia Warszawa, FC København, Schalke 04 frå Gelsenkirchen og Olympique Lyon frå turneringa.

### Finalen
46&nbsp;961 tilskodarar såg finalen på Friends Arena i Solna 24. mai 2017. Dei opplevde at franskmannen Paul Pogba gav Manchester United leiinga i det 18. minutt og at armenaren Henrikh Mkhitarjan la på til 2-0 i byrjinga av 2. omgang, utan at sidan Ajax makta å skåre.

Vinnarlaget **Manchester United** stilte med: Sergio Romero, Antonio Valencia (kaptein), Chris Smalling, Daley Blind, Matteo Darmian, Ander Herrera, Juan Mata, Marouane Fellaini, Paul Pogba, Henrikh Mkhitarjan og Marcus Rashford. Jesse Lingard, Anthony Martial og Wayne Rooney kom etter tur inn på bana i den siste delen av kampen, ut fór Mkhitarjan, Rashford og Mata.

**Ajax** mønstra frå start: André Onana, Joël Veltman, Davinson Sánchez, Matthijs de Ligt, Jairo Riedewald, Lasse Schöne, Davy Klaassen (kaptein), Hakim Ziyech, Bertrand Traoré, Kasper Dolberg og Amin Younes.

Dommar var Damir Skomina frå Slovenia.

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:de:UEFA Europa League 2016/17|UEFA Europa League 2016/17]]» frå ,  den 23. juni 2017.*
Holmen svømmehall

**Holmen svømmehall** er ein kommunal symjehall på Holmen i Asker kommune som stod ferdig våren 2017. Her er det eit hovudbasseng på 25 x 21 meter med åtte baner, terapibasseng på 12,5 x 12,5 meter, treningsrom, kafe og andre tilbod. Publikum kan nytte delar av taket på hallen til å slappe av på.

Det er lagt stor vekt på tiltak som sparar energi. Symjehallen er bygd som ein stor betongkonstruksjon der bruk av lavkarbonbetong har vore eit viktig tiltak for å redusere skadelege utslepp. Om lag 80 prosent av oppvarminga vert gjort med fornybar energi. Det er ca. 500 m² med solcellepanel på taket mot sør-aust, 150 m² vertikalt monterte solcellepanel på sørveggen og solcellepanel på taket over sykkelparkeringa, og desse dekkjer om lag 12 prosent av det årlege elektrisitetsforbruket. LED-lys og styring av lyset i samsvar med dagslyset bidreg til om lag 40 prosent lågare energibruk enn med tradisjonell opplysing. Dessutan er det femten energibrønnar som hentar energi opp frå undergrunnen, og solfangarar på parkeringsområdet som lader desse brønnane med energi om sommaren. Det er valt energisparande løysingar på dei tekniske innretningane. Slik er Holmen svømmehall ein av dei mest energieffektive symjehallane i Noreg. Den økonomisk stønaden på totalt 46 millionar kroner er gjeven av Enova, Husbanken og Kulturdepartementets spelemidlar.

Plasseringa av symjehallen er i tråd med statlege retningsliner om at bustader, arbeidsplassar, institusjonar og servicebygg skal leggjast i nærleiken av kollektivknutepunkt. Både statlege, regionale og lokale planer har mindre bilkjøring som mål for å redusere bilkøane, betre luftkvaliteten, redusere utslepp av klimagassar og skape betre bumiljø. Difor skal det leggjast opp til meir gange, sykkel- og kollektivtransport. Reguleringsplanen for symjehallen refererer seg til desse føringane. Kommunedelplanen for Holmen-Slependen (vedteke 29. januar 2013) legg vekt på sambruk av parkeringsplassar mellom ulike brukergruppar og bruksføremål i Holmen sentrum, av di sambruk av parkeringsplassar både er økonomisk gunstig og krev mindre areal. Det er såleis eit mål at flest mulig skal gå, sykle eller reise kollektivt til symjehallen. I tillegg til miljø- og klimaomsyn, vil liten biltrafikk til hallen tryggje at friområdet og badeplassen Holmenskjæret, som symjehallen ligg i tilknyting til, verte eit godt rekreasjonsområde. Berre eit fåtal parkeringsplassar er difor bygd særskild for symjehallen.

## Bakgrunnsstoff
*Holmen svømmehall
*Asker kommune om Holmen svømmehall
Tøyen stasjon

**Tøyen stasjon** er ein T-banestasjon på Tøyen i bydel Gamle Oslo i Oslo, og den austre stasjonen på fellestunnelen for T-banelinene gjennom sentrum av byen, der Majorstuen stasjon er den vestlege. Frå Tøyen stasjon går linene Ringen og Grorudbanen i tunnel nordover, og Furusetbanen, Lambertseterbanen og Østensjøbanen i tunnel austover. I tillegg til kvar av plattformene for austgåande og vestgåande tog, har stasjonen ei særskild plattform for tog mot sentrum som kjem frå Grorudbanen og Ringen.  

Stasjonen vart opna i 1966 som ein lekk i  T-banenettet for dei austlege delane av Oslo. Det er nedgang til stasjonen i nærleiken av senteret på Tøyen, Tøyen torg. Frå stasjonen er det gangavstand til Botanisk hage, Munchmuseet og Tøyenbadet.

## Sjå òg
*Tøyen haldeplass for tog på Gjøvikbanen

## Bakgrunnsstoff
Are You Sincere

**«Are You Sincere»** er ein song av Wayne Walker, opphavleg gjeven ut i 1957. Andy Williams gav ut songen på singel på Cadence Records i 1958 og han nådde då tredjeplassen på ''Billboard'' chart.

Elvis Presley spelte inn songen 24. september 1973 i heimen sin i Palm Springs i California og han vart gjeven ut på singel etter han døydde. Singelen nådde då 10. plassen på U.S. country-lista. 

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Are You Sincere|Are You Sincere]]» frå ,  den 23. juni 2017.* 
*** oppgav desse kjeldene:*



## Bakgrunnsstoff
* 
*
Raised on Rock/For Ol' Times Sake

***Raised on Rock/For Ol' Times Sake*** er eit studioalbum av Elvis Presley frå 1973. I lag med albumet *[[Elvis (1973)|Elvis]]*, kom det ut etter den massive suksessen med *[[Aloha from Hawaii Via Satellite|Aloha From Hawaii]]* (sjølv om heile albumet *Elvis* bestod av songar spelte inn før *Aloha*-showet). Albumet, som selde over ein million eksemplar verda over, vart spelt inn i Stax Studios i Memphis i Tennessee i juli 1973 og heime hos Presley i Palm Springs i California i september 1973. To songar frå desse innspelingane vart haldne att for albumet *[[Good Times av Elvis Presley|Good Times]]* den neste våren. Dei første vokalspora vart spelte inn i juli 1973. «Raised on Rock» med B-sida «For Ol' Times Sake» var den einaste singelen frå albumet. Denne nådde 41. plassen på Billboard-lista og 42. plassen på countrylista i september 1973.

Albumet var eit av få som ikkje gjekk inn på albumlista i Storbritannia, men singelen «Raised on Rock» / «For Ol' Times Sake» gjekk inn på den britiske lista. Some av songane er velkjende coverversjonar som «Are You Sincere», som hadde eksistert i mange år, men somme nye songar, som den første singelen, vart skriven for Presley, eller skriven av låtskrivarar han tidlegare hadde spelt songar av, som Mark James. Tittelsporet, «Raised on Rock,» har av historikarar som Roy Carr og Mick Farren i *Elvis: The Illustrated Record* blitt omtalt som ein merkeleg tekst, sidan Presley syng i første person om å vere eit barn som oppdagar rock and roll gjennom plater som «Johnny B. Goode», som kom samtidig med den tidlege karrieren til Presley. 

I 1979 vart ein nedstrippa versjon av «Are You Sincere» gjeven ut på albumet *Our Memories of Elvis* og gjeven ut på singel. Denne nådde tiandeplassen på Billboard country-lista. I 2007 vart *Raised on Rock* gjeve ut på ny på Follow That Dream i ei spesialutgåve med to plater som inneheldt originalalbumet og mange alternative opptak.

## Innhald

### Originalutgåve
 
   

### 2007 Follow That Dream nyutgjeving

## Medverkande

*Elvis Presley – gitar, vokal
*James Burton – gitar
*Bobby Wood – piano
*Jerry Carrigan – trommer
*Tommy Cogbill – bass
*Donald «Duck» Dunn – bass

*Bobby Emmons – organ
*Tom Hensley – bass
*Charlie Hodge – gitar
*Glen Spreen – strykearrangement
*Ron Tutt – trommer

*Reggie Young – gitar
*Mary and Ginger Holliday – korvokal
*Kathy Westmoreland – korvokal
*Al Jackson jr. – trommer
*J.D. Sumner & the Stamps – korvokal

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Raised on Rock/For Ol&#39; Times Sake|Raised on Rock/For Ol&#39; Times Sake]]» frå ,  den 23. juni 2017.* 
*** oppgav desse kjeldene:*
Åge Ramberg

**Åge Ramberg** () var ein norsk skulemann og politikar frå Larvik i Vestfold. Han representerte Vestfold og Kristeleg Folkeparti på Stortinget i til saman tolv år.

Far til Ramberg var tilsett i Norges Statsbaner. Sjølv vart han student i 1941 og tok cand.real.-eksamen ved Universitetet i Oslo i 1948 med matematikk som hovudfag. Skuleåret 1948/49 var han lektor i Sarpsborg. Sidan hadde tilsvarande stillingar ved Porsgrunn gymnas i ti år til 1959, og der etter ved Sandefjord gymnas til 1985.

Ramberg var medlem i Porsgrunn bystyre 1952-1959. Valperioden 1964-67 var han med i formannskapet i Sandar kommune. Etter kommunesamanslåing var han medlem i Sandefjord formannskap frå 1968 til -1973. Hausten 1973 vart han vald til stortingsrepresentant frå Vestfold og for Kristeleg Folkeparti. Han vart attvald i 1977, men rauk ut or Stortinget i 1981 då Kristeleg Folkeparti mista sitt mandat i fylket. Derimot lukkast Ramberg å kome inn att for ein ny fireårsperiode gjennom stortingsvalet 1985. På Stortinget var Ramberg 1973-77 medlem i Sosialkomiteen, 1977-81 formann i Administrasjonskomiteen og 1985-89 medlem i Forsvarskomiteen.

## Kjelder
*Stortingsbiografi
Ellen van Langen

**Ellen Gezima Maria van Langen** () er ein nederlandsk tidlegare friidrettsutøvar frå Oldenzaal som vart olympisk meister på 800 meter under Sommar-OL 1992.

### Aktiv
Etter å ha drive med fotball og friidrett til 1986, satsa Langen på springing frå neste sesong. Ho fekk sitt nasjonale gjennombrot på 800 meter i 1989 då ho som relativt ukjend vart nederlandsk meister på distansen. Under europameisterskapen 1990 vart ho nummer fire på tida 1.57,57, to sekundar under den gamle nederlandske rekorden på 800 m. Året etter gjorde ho fleire gode løp på spesialdistansen, men lukkast ikkje å ta seg til finalen ved VM 1991 i Tokyo.

I slutten av juni 1992 forbetra Langen sin eigen nasjonale 800-meterrekord til 1.56,66 i eit stemne i Hengelo. Vel fem veker seinare, i finalen under Sommar-OL 1992 i Barcelona, gjorde ho unna sitt livs løp på 800 meter. Spurtsterk som ho var, slo ho storfavoritten frå Russland, verdsmeister Lilija Nurutdinova med eit lite halvsekund og bronsevinnar Ana Fidelia Quirot frå Cuba med godt over sekundet. Vinnartida 1.55,54 er 25 år seinare framleis nederlandsk rekord. Langens olympiske gullmedalje var den fyrste til ein nederlandsk utøvar i løpsøvingane på 44 år.

Frå 1993 til ho la opp i 1998, var Langen ofte plaga med skadar. Ho deltok korkje i VM 1993 eller EM 1994. I sitt siste store meisterskap, VM 1995 i Göteborg, kom ho i mål til ein sjetteplass på 800 m.

### Medaljar og plasseringar i internasjonale meisterskap
* EM 1990 i Split: Nr 4 – 1.57,57
* VM 1991 i Tokyo: Utslått i forsøka (2.02,02 =nr 17)
* OL 1992 i Barcelona: Gull – 1.55,54, framom Lilija Nurutdinova (1.55,99)
* VM 1995 i Göteborg: Nr 6 – 1.58,98

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:nl:Ellen van Langen|Ellen van Langen]]» frå ,  den 23. juni 2017.*
Just a Little Bit av Rosco Gordon

«**Just a Little Bit**» er ein R&B-aktig bluessong spelt inn av Rosco Gordon i 1959. Songen vart ein hit på både R&B- og poplista i USA og er blitt kalla «ein av standardane innan moderne blues». «Just a Little Bit» er blitt spelt inn av mange artistar, som Little Milton og Roy Head, som òg fekk ein hit med songen. 

## Bakgrunn
«Just a Little Bit» vart utvikla då Rosco Gordon turnerte med West Coast blues-artisten Jimmy McCracklin. I følgje Gordon, byrja McCracklin å skrive på songen og gjekk med på at Gordon kunne skrive han ferdig og tilskrive han til begge to.  Gordon presenterte seinare ein demoversjon til Ralph Bass i King Records, som visstnok viste lita interesse for songen. Gordon møtte så Calvin Carter i Vee-Jay Records, som gjekk med på å spele han inn. Samstundes gav Federal Records, ein etikett under King Records ut ein versjon av «Just a Little Bit» av R&B-songaren Tiny Topsy, der låtskrivinga vart tilskriven Ralph Bass og fleire andre som var ukjende for Gordon. Tiny Topsy-songen, med eit popaktig arrangement, korsongarar og fløyte, nådde ikkje salslistene.

## Rosco Gordon-versjonen
Rosco Gordon sin «Just a Little Bit» vart gjeven ut seint i 1959 og gjekk inn på Billboard R&B-lista i februar 1960. Ei tidleg melding av songen skildra hans som «ein rumba-blues», som synte til «den lett skamfulle, byksande piano-stilen kalla 'Rosco's Rhythm'».  Den originale Vee-Jay-singelen har Gordon som låtskrivar, men på seinare utgåver (og versjonar av andre artistar) er Bass og andre òg oppført som låtskrivarar.  «Just a Little Bit» var den fjerde (og siste) Rosco Gordon-singelen som gjekk inn på R&B-lista, der han nådde andreplassen i løpet av 17 veker på lista i 1960.  «Just a Little Bit» gjekk òg inn på Hot 100 på ein 64. plass, den einaste songen til Gordon som nådde poplista. 

## Påverknad og andre innspelingar
I følgje musikkskribenten Steve Turner skal blåsarlinja i opninga av den originale Roscoe Gordon-versjonen ha inspirert Paul McCartney då han skreiv Beatles-hitten «Birthday».  Fleire musikarar har spelt inn «Just a Little Bit». I 1965 nådde Roy Head topp 40 med songen og då Little Milton spelte han inn i 1969, nådde han 13. plassen på R&B-lista og 97. plassen på poplista. Andre innspelingar er: 
Them (i 1965 på albumet *[[The Angry Young Them]]*); 
Etta James (1967 *[[Tell Mama]]*); 
Magic Sam (1968 *[[Black Magic av Magic Sam|Black Magic]]*); 
Elvis Presley (1973 *[[Raised on Rock/For Ol' Times Sake]]*); 
Rory Gallagher (1973 *[[Tattoo av Rory Gallagher|Tattoo]]*).
Jerry Lee Lewis (1974 *Southern Roots*); 
Slade (1974 *[[Old New Borrowed and Blue]]*); 
The Animals (1977 *[[Before We Were So Rudely Interrupted]]*); 
Joe Louis Walker (1990 *Live at Slim's, Vol. 2*); and 
Johnny Winter (1997 *[[Live in NYC '97]]*).

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Just a Little Bit (Rosco Gordon song)|Just a Little Bit (Rosco Gordon song)]]» frå ,  den 23. juni 2017.* 
*** oppgav desse kjeldene:*
Three Corn Patches

*** Three Corn Patches*** er ein song skriven av Jerry Leiber og Mike Stoller og først spelt inn av T-Bone Walker og gjeven ut i 1972 på dobbeltalbumet *Very Rare*. I juli 1973 vart han spelt inn av Elvis Presley i studioet til Stax Records i Memphis. Dette var den siste kjende, nye songen Presley spelte inn av låtskrivarduoen som var ansvarleg for Presley-klassikarar som «Hound Dog» og «Jailhouse Rock».

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Three Corn Patches|Three Corn Patches]]» frå ,  den 23. juni 2017.*
Elvis: A Legendary Performer Volume 1

***Elvis: A Legendary Performer Volume 1*** er eit samlealbum av Elvis Presley som kom ut i 1974 på RCA Records. Det består av 14 spor, der 12 av dei er songar og to av dei intervju med Presley. Det selde til gullplate den 8. januar 1975 og platina og dobbelt platina den 15. juli 1999 i USA. Albumet opnar med den første innspelinga hans frå 1954, «That's All Right», songen som starta karrieren hans hos Sun Records. 

Til slutt var det gjeve ut fire delar i denne serien dei neste ti åra, og Presley var den einaste artisten utanom Glenn Miller som hadde fleire delar i denne *A Legendary Performer*-serien hos RCA. Dette første albumet inneheld konsertopptak som ikkje var gjevne ut før av songar frå TV-sendinga til Presley frå 1968, ein alternativ versjon av den første kjende innspelinga hans for Sun Records («I Love You Because»), og den første amerikanske utgjevinga av «Tonight's All Right for Love» frå den europeiske utgåva av *[[G.I. Blues]]*. Dei to intervjua vart opphavleg gjevne ut på RCA Victor i 1958 som EP-en *Elvis Sails*. 

Sjølv om RCA Victor hadde gjeve ut alternative opptak av Presley sine studioopptak tidlegare, til dømes i 1958 då to forskjellige opptak av songen «Lover Doll» frå filmen *[[King Creole]]* vart gjevne ut på det offisielle filmmusikkalbumet og den nyutgjevne EP-en *King Creole Volume 1*—var dette første gongen selskapet seriøst gav ut slikt materiale. Det var likevel først etter Presley døydde at omfanget av tidlegare ikkje-utgjevne opptak skaut fart, som på ** (1979). 
 
## Innhald

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Elvis: A Legendary Performer Volume 1|Elvis: A Legendary Performer Volume 1]]» frå ,  den 23. juni 2017.* 
*** oppgav desse kjeldene:*
Good Times av Elvis Presley

***Good Times*** er eit studioalbum frå 1974 av Elvis Presley og det 20. studioalbumet hans i rekkja. 

Albumet var bygd opp rundt førstevala frå ei innspeling i Stax Studios i Memphis i desember 1973 og to songar, «I've Got a Thing About You Baby» og «Take Good Care of Her», som var att etter innspelinga i Stax i juli 1973. Songane på albumet har varierande stil og sjanger. Albumet kom ut same dag som innspelinga av ** vart gjort, og tittelen kom frå songen «Talk About the Good Times». Mange songane er coverversjonar av hittar på den tida, som «Spanish Eyes» og «She Wears My Ring». Albumet hadde ein viss suksess då det kom ut og gjekk til topps på *Cashbox*-lista og gjekk inn på albumlista i Storbritannia. 

Originale eksemplar av LP-en med klistermerke på omslaget er særs sjeldne og går for store summar på auksjonsstader. 

Albumet inneheldt to singlar, som begge vart hittar: «I've Got a Thing About You Baby» som nådde fjerdeplassen på country-lista og 39. plassen på poplista, og «My Boy» som gjekk til topps på Adult Contemporary-lista, 14. plassen på countrylista og 20. plassen på poplista.

## Innhald
### Originalutgåve

### Follow That Dream-utgåva

## Medverkande
*J.D. Sumner & The Stamps - korvokal
*Mike Leech - strykar- og blåsearrangement
*Glen Spreen - string arrangement on «I've Got a Thing About You Baby»
*Al Pachucki, Dick Baxter, Mickey Crofford, Mike Moran - lydteknikarar

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Good Times (Elvis Presley album)|Good Times (Elvis Presley album)]]» frå ,  den 23. juni 2017.* 
*** oppgav desse kjeldene:*


## Bakgrunnsstoff
*CPL1-0475 Good Times Guide på The Elvis Presley Record Research Database
*AFL1-0475 Good Times Guide på The Elvis Presley Record Research Database
*
Take Good Care of Her

«**Take Good Care of Her**» er ein amerikansk song frå 1961 skriven av Arthur Kent og Ed Warren, og spelt inn av Adam Wade. Han nådde 21. plassen på R&B-lista og sjuandeplassen på Hot 100. I songen snakkar forteljaren til brudgommen til eks-kjærasten. 

## Andre versjonar
*I 1966 nådde Sonny James toppen av countrylista med songen. Det var den fjerde av 23 songar han hadde på toppen av denne lista. 

*̇Seinare det året spelte Mel Carter inn songen og nådde 78. plassen på den amerikanske poplista. 
* I 1973 spelte Elvis Presley inn ein versjon av songen som B-side til songen «I've Got a Thing About You Baby».
*Same året nådde Johnny Mathis 40. plassen på Adult Contemporary-lista med songen.
## Lister
### Adam Wade

### Sonny James

### Johnny Mathis

### Elvis Presley

### Bobbie Evans

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Take Good Care of Her|Take Good Care of Her]]» frå ,  den 23. juni 2017.* 
*** oppgav desse kjeldene:*
Full Moon av Kris Kristofferson og Rita Coolidge

***Full Moon*** er eit duettalbum av Kris Kristofferson og Rita Coolidge som vart gjeve ut i september 1973 på A&M Records. Det var det første av tre duettalbum paret spelte inn. Dei gifta seg veka før albumet kom ut. I motsetnad til Kristofferson sine soloalbum, inneheld det fleire coverversjonar.

Albumet vart berre gjeve ut på CD i Japan. Det er ikkje tilgjengeleg digitalt.

## Innhald

## Medverkande
*Kris Kristofferson & Rita Coolidge - all vokal
*Michael Utley - klaverinstrument
*Sammy Creason - trommer
*Donnie Fritts - klaverinstrument
*Stephen Bruton - gitar
*Terry Paul - bass
*Leland Sklar - bass
*Jerry McGee - gitar, munnspel
*Bobbye Hall - perkusjon
*David Bromberg - gitar
*Nick DeCaro - 
*David Smith - 
*Gary Scruggs - 
*Randy Scruggs - gitar
*Vassar Clements - fele
*Josh Graves - dobro
*Booker T. Jones - klaverinstrument, obo(?)
*Herb Alpert - trompet
*Strykarar arrangert av Campbell-Kurban & framført av the Campbell-Kurban String Section

## Produksjon
*Produsert av David Anderle
*Innspelt i Sunset Sound Studios i Los Angeles i California
*Lydteknikar: John Haeny
*Miksar: David Anderle
*Miksarassistent: Rick Tarantini
*Mastera i Mastering Lab, av Doug Sax
*Kunstnarisk leiar Roland Young
*Albumdesign av Paula Bard
*Alle foto av Bob Jenkins

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Full Moon (Kris Kristofferson album)|Full Moon (Kris Kristofferson album)]]» frå ,  den 23. juni 2017.* 
*** oppgav desse kjeldene:*
La golondrina

**La golondrina** (spansk for 'Svala') er ein song skriven i 1862 av den meksikanske legen Narciso Serradell Sevilla (1843-1910), som på den tida var i eksil i Frankrike. Den spanske teksten bruket biletet om ei svale i fugletrekk på lengselen til heimlandet. Det vart signaturlåten for meksikanarar i eksil. Songen vart spelt inn første gongen i 1906 av Señor Francisco. Ein gitarinstrumental vart spelt inn av Chet Atkins i 1955. Songen er òg blitt spelt inn av Caterina Valente (1959), Nat King Cole (1962), Plácido Domingo (1984), Flaco Jiménez (1992, instrumental) og Caetano Veloso (1994).

Felice & Boudleaux Bryant skreiv ein engelsk tekst dei kalla, «She Wears My Ring», som først vart spelt inn av Jimmy Sweeney (òg kjend som *[[Jimmy Bell]]*) i 1960 og andre kjende versjonar vart gjort av Roy Orbison (1962), Ray Price og Solomon King (begge 1968) og Elvis Presley (1973).

Songen vert mykje nytta i filmen *[[The Wild Bunch]]* frå 1969, regissert av Sam Peckinpah med musikk av Jerry Fielding. 

Songen vart spelt in av den då 13 år gamle Heintje og gjekk til topps på den tyske singellista i august 1968 med tittelen «Du sollst nicht weinen». I juni 1970 spelte den då ni år gamle Anita Hegerland inn songen på svensk som «Mitt sommarlov» og denne toppa Svensktoppen i sju veker og VG-lista i tre veker.

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:La golondrina|La golondrina]]» frå ,  den 23. juni 2017.* 
*** oppgav desse kjeldene:*
Verruca plana

**Verruca plana** er ein type raudbrun, flatvoren, velavgrensa og til dels forhøgja papel med ein diameter på 2-5 millimeter og ei svakt verrukøs overflate. Dei blir gjerne kalla «flate vorter» og opptrer ofte talrikt på handryggen og i andletet hos barn, ikkje sjeldan med ei lineforma innretning.

Vortene skuldast vanlegvis infeksjon med humant papillomavirus (HPV), oftast av typen HPV2, HPV3 eller HPV5.

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Verruca plana|Verruca plana]]» frå ,  den 23. juni 2017.*
Good Time Charlie's Got the Blues

**«Good Time Charlie's Got the Blues»** er ein song skriven og framført av Danny O'Keefe. 

Songen vart først spelt inn av O'Keefe i 1967, men ikkje gjeven ut då. Han vart spelt inn av The Bards og gjeven ut i 1968 som B-sida til songen «Tunesmith» på Parrot Records. The Bards var eit band frå Moses Lake i Washington.  Songen vart spelt inn av O'Keefe for debutalbumet hans i 1971. Året etter spelte han inn ein langsamare versjon for det andre albumet sitt, *[[O'Keefe av Danny O'Keefe|O'Keefe]]*. Den andre versjonen vart gjeven ut på singel, og denne nådde niandeplassen på ''Billboard'' Hot 100-lista, femteplassen på adult contemporary-lista, og 63. plassen på country-lista. Sonen vart òg spelt inn av Mel Tormé i 1986. 

Songen er blitt spelt av mange andre artistar. Ein versjon av Leon Russell nådde 63. plassen på *Billboard* Hot Country Singles-lista i 1984.

## Utval innspelingar
* The Bards (1968) på Parrot Records
* Danny O'Keefe (1971), på albumet *Danny O'Keefe*
*Dwight Yoakam
*Willie Nelson
*Waylon Jennings
*Mike Farris
*Elvis Presley
*Leon Russell
*Chris Hillman
*Earl Klugh
*Rita Wilson
*Charlie Rich (1980), på albumet *Once a Drifter*
*Jerry Lee Lewis og Leon Russell
*Holly Cole, frå albumet Night (2012)
*Harry Manx (2008), frå albumet *Live at the Glenn Gould Studio*
*Mel Tormé, (1986), for ein *[[Night Court]]*episode kalla *«Leon, We Hardly Knew Ye»*.
*Conway Twitty (1977), på albumet *Play, Guitar Play*
*Nat Stuckey (1973), på albumet *Take Time To Love Her*

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Good Time Charlie&#39;s Got the Blues|Good Time Charlie&#39;s Got the Blues]]» frå ,  den 23. juni 2017.* 
*** oppgav desse kjeldene:*