open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Alf Mjøen

**Alf Jensen Veum Hansen Mjøen** () var ein norsk offiser, brukseigar og stortingsrepresentant, fødd og død på Gjøvik.

Mjøen var son til ein brukseigar. Sjølv vart han student i 1885 og cand.phil. i 1889. Frå juli 1888 tok han teneste i det militære, utnemnd til premierløytnant i 1891 og i 1903 kaptein i 1ste Akerhusiske brigade. I 1899-1900 gjorde han teneste ved eit tysk infanteriregiment. Han fekk i 1911 eit militært stipend og reiste til USA for å studere bruken av offiserar til sivilt arbeid. Han vart utnemnd til oberst i 1934 og var dei neste fem år generalkrigskommissær i Noreg.

Valperioden 1902-04 var Mjøen ordførar i Gjøvik, vald for Venstre. I 1904 overtok han slektsgarden Gjøvik i Vardal og flytta dit i 1906. På garden dreiv han ei mylne og eit sagbruk. Delar av garden stykka han ut til om lag arbeidarbruk.

Frå 1913 til 1924, og på ny 1928-1936 var han stortingsrepresentant for Radikale Folkeparti/Arbeiderdemokratene. Dei ni fyrste tingåra var han vald frå einmannskrinsen Toten, sidan 1922 for Oppland fylke. I alle år på Stortinget var han medlem av militærkomiteen, derav 12 år som formann.

Mjøen gav i 1953 slektsgarden Gjøvik til Gjøvik kommune.

## Kjelder
*Lindstøl, Tallak: *Stortinget og Statsraadet 1814-1914*. Kristiania, 1914
*lokalhistoriewiki.no
* 
*Arbeiderbladet 13. mars 1956
Satumaa

«**Satumaa**» (tyder noko slikt som «Eventyrlandet») er ein finsk tango som er særs kjend i Finland. Han vart skriven av Unto Mononen og publisert i 1955. Den mest kjende innspelinga var truleg gjort av Reijo Taipale i 1962. Teksten fortel om eit fjerntliggande land bortafor havet &mdash; eit lukkeleg paradis &mdash; however, og forteljaren kan berre nå det i draumane sine. Songen er spelt inn mange gonger, hovudsakleg av finske mannlege tangosongarar.

Ein uventa og uvanleg versjon av «Satumaa» (og truleg den versjonen som er mest kjend utafor Finland) vart spelt av Frank Zappa på ein konsert i Helsinki i 1974 og finst på You Can't Do That on Stage Anymore, Vol. 2. Bandet spelar songen frå notar og den (ikkje-finsktalande) vokalisten Napoleon Murphy Brock prøver så godt han kan å synge den finske teksten. Dweezil Zappa og bandet hans Zappa plays Zappa spelte songen på konsertane deira i Helsinki i 2009 og 2013. 

Namnet «Satumaa» er òg nemnt i ein poprocksong «Satumaa-tango» av finske Maija Vilkkumaa.

## Innspelingar
* Reijo Taipale, 1962
* Sanna Pietiäinen, M.A. Numminen og Das Neorustikale Tango-Orchester på *Finnischer Tango - Onko onni unta vain?*
* Isabel Bayrakdarian på *Tango notturno* , CBC.
* Jari Sillanpää på *Songs Finland Sings* 2002 (på engelsk, med tittelen «Fairyland»)
* Arja Saijonmaa 1981 (sjeldan kvinneleg versjon)

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Satumaa|Satumaa]]» frå ,  den 24. august 2014.* 
*** oppgav desse kjeldene:*
Hubro forskingstidsskrift

***Hubro*** er eit magasin (eit tidsskrift i papirutgåve) for forsking og utdanning som Universitetet i Bergen gjev ut. Magasinet er meint for lesarar utanom universitetet, og inneheld stoff om forskinga og om hendingar ved universitetet. Magasinet er særleg meint å nå ut til privatpersonar, lærarar, pressa, politikarar og næringslivet. Målet er å syne den prosessen forskinga ved universitetet er, og late forskarar kome til orde i drøftingar om ulike tema.

Magasinet har kome ut med eitt nummer om våren og eitt om hausten. Men frå og med 2015, kjem det berre ut ei papirutgåve i året. Vårutgåva hadde eit opplag på 20.000 ekemplar og haustutgåva eit opplag på 11.000 eksemplar. I tillegg kjem det ein årleg engelskspråkleg utgåve med namnet *Hubro International*.

Magasinet har fått namnet *Hubro* av di ei ugle, ein hubro, er avbilda i logoen og seglet for Universitetet i Bergen.

## Bakgrunnsstoff
*Internettsidene til forskingsmagasinet ''Hubro''
Broadway the Hard Way

***Broadway the Hard Way *** er eit konsertalbum av Frank Zappa innspelt på verdsturneen hans i 1988. Han vart først gjeven ut på vinyl med ni spor, tilgjengeleg på Barking Pumpkin i oktober 1988, og sidan på CD med 17 spor på Rykodisc i 1989.

## Musikk og tekst

Albumet består av songar frå den siste turneen til Zappa i 1988. *Broadway* fokuserer hovudsakleg på skarp satire over personar i samtida, både politiske og kulturelle. Gjennom albumet går Zappa til åtak på mellom andre Richard Nixon og Ronald Reagan på «Dickie's Such An Asshole» (skriven i 1973), Jesse Jackson på «Rhymin' Man», Jim og Tammy Faye Bakker og Pat Robertson på «Jesus Thinks You're A Jerk» og Michael Jackson og familien hans på «Why Don't You Like Me?". Zappa gjer òg narr av kvinnelege rollemodellar i songane «Any Kind Of Pain» (skriven i 1980) og «Planet of Baritone Women».  

Albumet inneheld relativt mange coverversjonar, frå jazzstandarden «Stolen Moments» til The Police-songen «Murder by Numbers» (med gjesteframføring av Sting sjølv). «Outside Now» er frå *[[Joe's Garage]]*, og «Why Don't You Like Me» er lett gjenkjenneleg som ein ny versjon av Zappa sin «Tell Me You Love Me» frå 1970. «Rhymin' Man» er fylt med melodiar frå slagerar som «Happy Days Are Here Again», «Hava Nagila», «La Cucaracha» og «Frère Jacques». I «What Kind of Girl» er det ei linje frå «Strawberry Fields Forever» og ein del frå «Battle Hymn of the Republic» medan «Jesus Thinks You're a Jerk» siterer «Louie Louie», «Rock of Ages» og Marius Constant-temaet frå *[[The Twilight Zone]]*.

## Innhald

;Original LP

;CD-versjon

## Medverkande
* Frank Zappa – gitar, produsent, vokal
* Kurt McGettrick – barytonsaksofon
* Scott Thunes – bassgitar
* Albert Wing – tenorsaksofon
* Ed Mann – perkusjon
* Chad Wackerman – trommer
* Ike Willis – gitar, vokal
* Eric Buxton – vokal
* Paul Carman – altsaksofon
* Walt Fowler – trompet
* Mike Keneally – synthesizer, vokal, gitar
* Sting – solovokal på «Murder By Numbers»
* Bruce Fowler – trombone
* Robert Martin – klaverinstrument, vokal

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Broadway the Hard Way|Broadway the Hard Way]]» frå ,  den 24. august 2014.*  
 

## Bakgrunnsstoff
* Utgjevinga
Mike Keneally

**Michael Joseph Keneally** () er ein amerikansk gitarist, klaverspelar, vokalist og komponist. Allmusic skriv: «Med sine mange talent og evne til å vere kreativ i nesten alle slags musikalske situasjonar, er Keneally eit leiande progressiv rockegeni i tida etter Zappa».

## Karriere
Keneally byrja å spele musikk sju år gammal då han fekk eit elektrisk orgel til gebursdagen sin. 11 år gammal fekk han ein gitar og han spelte òg bass og trommer. Han flytta til California i 1980-åra og byrja å spele i det lokale musikkmiljøet der i 1985 med bandet Drop Control. Keneally er truleg mest kjend som «stunt-gitarist» for Frank Zappa og var medlem av bandet hans på både gitar og klaverinstrument i 1988. Tida med Zappa vart kortvarig, då turneen vart avlyst ganske tidleg og Zappa døydde i 1993. Keneally arbeidde sidan med sonen, Dweezil Zappa på soloalbuma hans og i bandet Z.

Keneally har gjeve ut 11 album med solosongar sidan 1992 og vore gjesteartist for mange artistar, som Steve Vai. Han har spelt gitar og klaverinstrument med Yo Miles!, Wadada Leo Smith, norske Ulver og Henry Kaiser sitt hyllestband til Miles Davis og The Mistakes. Han har òg produsert fleire album, som debutalbumet til Chris Opperman, Oppy Music, Vol. I: Purple, Crayon.

## Diskografi

### Solo
* hat. - 1992
* Boil That Dust Speck - 1994
* *The Tar Tapes Vol. 1* - 1997
* *The Tar Tapes Vol. 2* - 1998
* *Nonkertompf* - 1999
* *Nonkertalk* - 1999
* *Wooden Smoke* - 2002
* *Wooden Smoke Asleep* - 2002
* ** - 2004
* *Wine and Pickles* - 2008
* *The Scambot Holiday Special* (download) - 2008
* *Scambot 1* - 2009
* *Songs and Stories Inspired By Scambot 1* - 2009
* *Wing Beat Fantastic: Songar skrivne av Mike Keneally & Andy Partridge* - 2012
* *Wing Beat Elastic: Remixes, Demos & Unheard Music* - 2013
* *You Must Be This Tall* - 2013

### Med Metropole Orkest

* *The Universe Will Provide* - 2004
* *Parallel Universe* - 2004

### Med Beer for Dolphins

* *Half Alive in Hollywood* - 1997
* *Sluggo!* - 1998
* *Dancing* - 2000
* *Dancing With Myself ... and Others* - 2000

### Med The Mike Keneally Band

* *Dog* - 2004
* *Pup* - 2004
* *gitar Therapy Live* - 2006
* *bakin' @ the potato!* (CD/DVD) - 2011

### Med The Mistakes

* *The Mistakes* - 1995

### Med Marco Minnemann

* *Evidence of Humanity* - 2010
* *Elements of a Manatee* (download) - 2010

### Frank Zappa-innspelingar med Mike Keneally
* *[[Broadway The Hard Way]]* - 1988
* *[[The Best Band You Never Heard In Your Life]]* - 1991
* *[[Make A Jazz Noise Here]]* - 1991
* *[[You Can't Do That on Stage Anymore, Vol. 4]]* - 1991
* *[[You Can't Do That on Stage Anymore, Vol. 6]]* - 1992
* *[[Trance-Fusion]]* - 2006

### Innspelingar med andre artistar

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Mike Keneally|Mike Keneally]]» frå ,  den 24. august 2014.* 
*** oppgav desse kjeldene:*


## Bakgrunnsstoff
*Offisiell nettstad
*Radio Keneally
You Can't Do That on Stage Anymore, Vol. 2

***You Can't Do That on Stage Anymore, Vol. 2*** er eit konsertalbum av Frank Zappa. Trass i tittelen «The Helsinki Concert», er ikkje albumet ein komplett konsert, men vart sett saman av to (og kanskje tre) forskjellige konsertar i Helsingfors i 1974. Arbeidstittelen for albumet var *The Helsinki Tapes*.

Innhaldet er ein del av det same som på *[[Roxy & Elsewhere]]* (1974), sidan det var same turné og musikarar. Det vert mellom anna framført ein rask versjon av «Village of the Sun», mellom ein seinare versjon av «RDNZL», som først vart spelt inn i 1972, og «Echidna's Arf (Of You)» og «Montana (Whipping Floss)» &mdash; ein spontant omskriven versjon av «Montana», etter at ein mann i publikum ropte om The Allman Brothers Band sin «Whipping Post». Gitarsoloen i *[[One Size Fits All]]*-versjonen av «Inca Roads» er ein forkorta versjon av soloen som vert spelt her. 

## Innhald

## Medverkande
*Frank Zappa – sologitar, vokal
*Napoleon Murphy Brock – saksofon, fløyte, vokal
*George Duke – klaverinstrument, vokal
*Ruth Underwood – perkusjon
*Tom Fowler – bassgitar
*Chester Thompson – trommer

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:You Can&#39;t Do That on Stage Anymore, Vol. 2|You Can&#39;t Do That on Stage Anymore, Vol. 2]]» frå ,  den 24. august 2014.* 
*** oppgav desse kjeldene:*


## Bakgrunnsstoff
*Tekst og informasjon
*Utgjevingar
Logo

**Logo** (frå gresk for *ord*, *tale*) er ei nemning med engelsk opphav for slike merke som har fått ein særeigen grafisk utforming for å verte nytta som kjenneteikn for til dømes eit firma, ein organisasjon, eit spesielt produkt eller ein form for tenesteyting. Ofte er ein logo offentleg registrert som varemerke.

Logoar kan utformast som strekteikningar eller flater i ein eller fleire fargar, og kan vere ei omarbeiding av kjende symbol som til dømes bokstavar, tal og andre slike teikn, ei stilisering av ein konkret figur eller bygning, eller ein heilt abstrakt fantasifigur. Eit fotografi av ein konkret ting, eit hus eller eit landskap, vert ikkje rekna som ein logo.

## Døme på logoar

Fil:28' LOGO.jpg
Fil:GU logo small.jpg
Fil:U fondet.jpg
Fil:NRK P2 Logo.svg
Fil:Brings logo.svg
Fil:Nederlandse spoorwegen logo.svg


## Bakgrunnsstoff
Lars T. Platou

**Lars Tokstad Sem Platou** () var ein norsk gardbrukar, sivilingeniør og politikar, fødd i Stavanger. Han var stortingsrepresentant for Høgre frå Hedmark frå 1965 til 1977. 

Platou var son til ein gardbrukar og sivilingeniør, og gjekk sjølv same livsvegen. Han vart student i 1939 og tok eksamen ved elektrolinja ved NTH i 1946. Frå 1941 til 1982 dreiv han garden Tokstad i Veldre. Samstundes var han tilsett ved Elektrobygg A/S på Hamar i tida 1948-75, og dreiv eige konsulentfirma i elektroteknikk fram til 1985.

Han engasjerte seg tidleg partipolitisk for Høgre. I 1965 fekk han stortingsplass for Høgre etter eit godt stortingsval for partiet. Han var medlem av kommunalkomiteen i den fyrste fireårsbolken, medan han i den andre valperioden var formann i finanskomiteen. I den siste fireårsperioden tok Arbeidarpartiet formannposisjonen i same komiteen, og Platou var nestformann. Platou var andre viseformann i Høgre perioden 1970-72 og første viseformann i 1972–78.

## Kjelder
stortinget no
Peter Wolf

**Peter Wolf** () er ein amerikansk rhythm and blues, soul og rock and roll-musikar, mest kjend som solovokalist for the J. Geils Band frå 1967 til 1983; og for ein suksessrik solokarriere med kollegaen Will Jennings.

## Liv og karriere
Wolf vart fødd i Bronx i New York. Han planla ein karriere som artist, men fekk ein jobb seint i 1960-åra som radiopratar på ein FM-radiostasjon i Boston, WBCN, og byrja interessa for blues og rhythm and blues. Han såg så the J. Geils Blues Band på ein konsert og vart raskt med i bandet i 1967. Han var vokalist og frontmann, og fungerte ofte som ein slags manager. Han og klaverspelaren Seth Justman skreiv dei fleste songane. Peter Wolf slutta i bandet i 1983.

Wolf vart så soloartist dei neste 15 åra, men kom attende til the J. Geils Band i 1999 for fleire konsertar.

Denf ørste soloplata til Wolf var *[[Lights Out av Peter Wolf|Lights Out]]* (1984) produsert av Michael Jonzun frå Jonzun Crew og med Adrian Belew på gitar. Singelen «Lights Out» nådde 12. plassen på den amerikanske singellista same året. Han spelte òg duettar med mange artistar som Aretha Franklin, Little Milton, John Lee Hooker, Don Covay og Wilson Pickett.

I 1987 gav Wolf ut det neste soloalbumet, *[[Come as You Are av Peter Wolf|Come As You Are]]*, der tittelsporet nådde 15. plassen på den amerikanske singellista. Seinare vart singelen «Can't Get Started» òg ein stor hit. Han heldt fram å gje ut soloalbum før han vart med the J. Geils Band ei kort stund. *[[Long Line]]* frå 1996 vart produsert saman med Johnny A. og Stu Kimball. Dei to neste soloalbuma hans, *[[Fool's Parade]]* og *[[Sleepless av Peter Wolf|Sleepless]]* (sistnemnte med gjesteartistane  Mick Jagger og Keith Richards), fekk begge god kritikk. *[[Sleepless av Peter Wolf|Sleepless]]* (2002) vart av Rolling Stone kåra til eit av dei 500 beste albuma gjennom tidene.

Wolf turnerte i 2008 med Kid Rock og Rev. Run på *[[Rock 'n' Roll Revival]]*-turneen.

The J. Geils Band kom saman att for ei rekkje konsertar i 2009.

Den 14. august 2010 spelte the J. Geils Band saman med Aerosmith for ein konsert i Boston.

Albumet *[[Midnight Souvenirs]]* frå 2010 vann prisen årets album ved Boston Music Awards.

### Personleg liv

Wolf var gift med skodespelarinna Faye Dunaway frå 1974 til 1979.

## Diskografi
* *[[Lights Out av Peter Wolf|Lights Out]]* (1984) No. 24 US
* *[[Come As You Are av Peter Wolf|Come As You Are]]* (1987) No. 53 US
* *[[Up to No Good]]* (1990) No. 111 US
* *[[Long Line]]* (1996)
* *[[Fool's Parade]]* (1998)
* *[[Sleepless av Peter Wolf|Sleepless]]* (2002)
* *[[Midnight Souvenirs]]* (2010) No. 45 US

### Singlar

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Peter Wolf|Peter Wolf]]» frå ,  den 24. august 2014.*  

## Bakgrunnsstoff
*Nettstad
*
You Can't Do That on Stage Anymore, Vol. 3

***You Can't Do That on Stage Anymore, Vol. 3*** er ei dobbel samleplate med konsertopptak av Frank Zappa, frå 10. desember 1971 til 23. desember 1984. «Sharleena» hadde tidlegare vore gjev ut som ein flexidisc i magasinet «Guitar Player» magazine. Alle songane på den første plata er av bandet frå 1984. Albumet vart gjeve ut i 1989. 

## Innhald

## Medverkande
*Frank Zappa – klaverinstrument, vokal, produsent, gitar
*Mark Volman – vokal
*Howard Kaylan – vokal
*Lowell George – gitar
*Denny Walley – gitar
*Steve Vai – gitar
*Dweezil Zappa – gitar
*Jim Sherwood – gitar, vokal,  blåseinstrument 
*Ray Collins – gitar, vokal
*Ike Willis – rytmegitar, vokal
*Ray White – rytmegitar, vokal
*Ian Underwood – gitar,  blåseinstrument , altsaksofon, klaverinstrument
*Patrick O'Hearn – bassgitar,  blåseinstrument 
*Roy Estrada – bassgitar, vokal
*Jim Pons – bassgitar, vokal
*Scott Thunes – bassgitar, vokal, synthesizer
*Tom Fowler – bassgitar, trombone 
*Peter F. Wolf – klaverinstrument
*Allan Zavod – klaverinstrument
*Andre Lewis – klaverinstrument
*Don Preston – klaverinstrument, elektroniske
*George Duke – klaverinstrument, vokal
*Tommy Mars – klaverinstrument, vokal
*Bobby Martin – klaverinstrument, vokal, saksofon
*Napoleon Murphy Brock – saksofon, vokal
*Bruce Fowler – trombone
*Bunk Gardner – horn,  blåseinstrument 
*Ralph Humphrey – trommer
*Art Tripp – trommer
*Chester Thompson – trommer
*Chad Wackerman – trommer, vokal
*Jimmy Carl Black – trommer, perkusjon
*Aynsley Dunbar – trommer
*Terry Bozzio – trommer, soloist, lyricist
*Ruth Underwood – perkusjon, klaverinstrument
*Ed Mann – perkusjon
*Mark Pinske – lydteknikar
*Kerry McNabb – lydteknikar
*Bob Stone – lydteknikar, lydteknikaring supervisor, remixing, supervisor

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:You Can&#39;t Do That on Stage Anymore, Vol. 3|You Can&#39;t Do That on Stage Anymore, Vol. 3]]» frå ,  den 24. august 2014.* 
*** oppgav desse kjeldene:*


## Bakgrunnsstoff
*Lyrics and information
*Release details
Diva Zappa

**Diva Muffin Zappa** () er ein amerikansk artist og skodespelar, og det yngste barnet til musikaren Frank Zappa.

## Bakgrunn
Zappa vart fødd i Los Angeles som dotter av Frank og Gail Zappa. Ho har tre sysken, Moon Unit, Dweezil og Ahmet.

Ifølgje faren Frank fekk ho namnet *Diva* «på grunn av den høge stemma hennar. Ho kunne høyrast på 300 meter».

Diva Zappa spelte i den første filmen sin i 1998, *[[Anarchy TV]]*, i lag med dei eldre syskena hennar. Sidan den gongen har ho vore med i *[[Children of the Corn V: Fields of Terror]]* (1998), *[[National Lampoon's Pledge This!]]* (2006), og forskjellige fjernsynsseriar som *[[fjernsynsserien Felicity|Felicity]]*, *[[Brothers & Sisters]]* og *[[The Mighty Boosh]]*.

I 1999 gav Zappa ut komediesingelen «When the Ball Drops». Tipper Gore spelte trommer på innspelinga og Kristen Gore song korvokal.

Zappa driv sitt eige selskap kalla «Hand Made Beauty» der ho sel sin sjølvdesigna og sjølvlaga klede. Kleda er hovudsakleg strikka eller hekla.

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Diva Zappa|Diva Zappa]]» frå ,  den 24. august 2014.* 
*** oppgav desse kjeldene:*

## Bakgrunnsstoff
*
* Nettstaden til Diva Zappa
The Best Band You Never Heard in Your Life

***The Best Band You Never Heard in Your Life*** er eit dobbelt konsertalbum av Frank Zappa som kom ut i 1991. Albumet var eit av tre som vart spelt inn under verdsturneen hans i 1988, i lag med *[[Broadway the Hard Way]]* og *[[Make a Jazz Noise Here]]*. Kvar av desse albuma har forskjellig fokus: *Broadway the Hard Way* består hovudsakleg av nyare songar, *Make a Jazz Noise Here* består av meir klassiske instrumentale Zappa-songar, medan dette fokuserer på coverversjonar, som «Stairway to Heaven» av Led Zeppelin, i tillegg til Zappa sine eigne songar, hovudsakleg frå midten av 70-åra og Mothers of Invention frå seint i 1960-åra. Albumet vart gjeve ut på ny i 1995 og 2012. 

## Plateomslag
Det originale albumet hadde eit bilete av Frank Zappa og bandet hans mot ein svart bakgrunn og blå bokstavavr. Då det vart oppdaga at fotografiet vart nytta utan løyve, gav Zappa ut albumet på ny med eit tomt, svart felt der biletet hadde vore. 

## Innhald

## Medverkande

### Musikarar
* Frank Zappa – synthesizer, gitar, klaverinstrument, vokal
* Paul Carman – altsaksofon, barytonsaksofon, sopransaksofon
* Bruce Fowler – trombone
* Walt Fowler – synthesizer, trompet, flygelhorn
* Mike Keneally – synthesizer, gitar, rytmegitar, vokal
* Ed Mann – perkusjon, marimba, vibrafon, elektronisk perkusjon
* Bobby Martin – klaverinstrument, saksofon, vokal
* Kurt McGettrick – saksofon, barytonsaksofon, ess-klarinett
* Scott Thunes – synthesizer, bassgitar, elektrisk bass, vokal, Minimoog
* Chad Wackerman – trommer, vokal, elektronisk perkusjon
* Ike Willis – synthesizer, gitar, rytmegitar, vokal
* Albert Wing – tenorsaksofon

### Produksjon
* Frank Zappa – produksjon
* Bob Stone – lydteknikar

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:The Best Band You Never Heard in Your Life|The Best Band You Never Heard in Your Life]]» frå ,  den 24. august 2014.* 
*** oppgav desse kjeldene:*



## Bakgrunnsstoff
* Release details
Clarence Clemons

**Clarence Anicholas Clemons** () var ein amerikansk musikar kjend for samarbeidet sitt med Bruce Springsteen og The E Street band. Hans instrument var saksofon. Han gjekk under kallenamnet «Big Man».

Clemons spelte med Bruce Springsteen frå 1972, og han og saksofonen var med på å gje E Street den karakteristiske lyden. På dei songane som ikkje inneheld dele med saksofon hende det òg at han bidrog med andre instrument.

Clarence Clemons jobba ikkje berre med The E Street Band, men òg med mange andre kjende artistar i tillegg til at han har hatt mange eigne musikkprosjekt. Nokre av dei mest kjende er duetten han hadde med Jackson Browne på singelen *You're A Friend Of Mine* i 1985, og saksofoninnspelinga på Aretha Franklins låt «Freeway Of Love».

Clemons vaks opp i Norfolk i Virginia, kor han gjekk på Maryland State College (nå University of Maryland Eastern Shore) med eit stipend i både musikk og amerikansk fotball. Han hadde gode utsikter innan fotball heilt til ein skade øydela karrieren.

Clarence Clemons vart ramma av hjerneslag 12. juni 2011, og døydde seks dagar seinare av komplikasjonar.

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:nb:Clarence Clemons|Clarence Clemons]]» frå ,  den 24. august 2014.*  
 
## Bakgrunnsstoff
*
*Nekrolog NY Times
Malta i Junior Eurovision Song Contest

**Malta** debuterte i **[[Junior Eurovision Song Contest]]** i 2003 i København, Danmark, med songen «Like A Star», framført på engelsk av Sarah Harrison. Landet har delteke elleve gongar; i perioden 2003 til 2010 og frå 2013, etter at Malta i 2011 valde å ta ein pause frå tevlinga. Bidraga vert valde gjennom ei nasjonal finale, arrangerte av den maltesiske kringkastaren Public Broadcasting Services Limited. I 2013 og 2014 vart bidraga valde internt av den maltesiske kringkastaren.

Malta har vunne Junior Eurovision Song Contest to gongar. Fyrste gongen dei vann var i 2013, med songen «The Start», framført på engelsk av Gaia Cauchi. To år seinare, i 2015, vann dei med songen «Not My Soul», framført på engelsk av Destiny Chukunyere. Ho fekk den høgaste poengsummen i historia til tevlinga, med 185 poeng.

Malta har arrangert tevlinga to gongar. Fyrste gongen var i 2014 og vart arrangert i Malta Shipbuilding i Marsa. 16 land deltok det året. I 2016 vart tevlinga arrangert i Mediterranean Conference Centre i Valletta. 17 land deltok det året.

## Bidraga i Junior Eurovision Song Contest

## Røystehistorikk

## Galleri

File:JESC 2013 (Malta) Gaia Cauchi at rehearsal 2.jpg|Gaia Cauchi, vinnar av Junior Eurovision Song Contest i 2013
File:Destiny Chukunyere at stage of JESC 2015.jpg|Destiny Chukunyere, vinnar av Junior Eurovision Song Contest i 2015
File:JESC 2016 Christina Magrin (Malta) (2).jpg|Christina Magrin i Valletta 2016
File:JESC 2018 partisipants. Ela Mangion (Malta).jpg|Ela Mangion i Minsk 2018

## Vertskap

## Sjå òg
* Malta i Eurovision Song Contest

## Kjelder
* Malta i Junior Eurovision Song Contest

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Malta in the Junior Eurovision Song Contest|Malta in the Junior Eurovision Song Contest]]» frå ,  den 24. august 2014.*
Take Me Out to the Ball Game

«**Take Me Out to the Ball Game**» er ein Tin Pan Alley-song frå 1908 av Jack Norworth og Albert Von Tilzer som har vorte ein uoffisiell hymne for baseball i USA og Canada. 

Ein gong Jack Norworth køyrde undergrunnsbanen i New York, såg han eit skilt som sa «Baseball Today – Polo Grounds». I songen ringer kjæasten til Katie (og seinare Nelly) for å be ho ut på eit show. Ho blir med, men berre om han tek ho til ein baseball-kamp i staden. Musikken var skriven av Albert Von Tilzer. Songen vart først sungen av den dåverande kona til Norworth, Nora Bayes og gjort populær via mange varietéar. Han vart første gongen spelt på ein baseballkamp i 1934. 

Norworth skreiv ein alternativ versjon av songen i 1927. Norworth og Bayes var elles kjend for å ha skrive hittar som «Shine On, Harvest Moon».) Med sal av plater, noteark og pianorullar, vart songen ein av dei mest populære hittane i 1908.The Haydn Quartet, leia av den populære tenoren Harry MacDonough, song ein populær versjon for Victor Records.

Den mest kjende innspelinga av songen var av «Billy Murray and the Haydn Quartet», men det er ikkje visst om Murray song på songen eller ikkje. 

Den originale musikken og teksten frå 1908 er no i offentleg eige i USA (opphavsretten er gått ut).

Det første verset av 1927-versjonen vert sungen av Gene Kelly og Frank Sinatra i byrjinga av musikalfilmen *[[filmen Take Me Out to the Ball Game|Take Me Out to the Ball Game]]* (1949).

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Take Me Out to the Ball Game (song)|Take Me Out to the Ball Game (song)]]» frå ,  den 24. august 2014.* 
*** oppgav desse kjeldene:*


## Bakgrunnsstoff
Archie Shepp

**Archie Shepp** () er ein afroamerikansk jazz-saksofonisten. Shepp er mest kjend for den afrosentriske musikken frå seint i 1960-åra, som fokusert på å setje lys på urettferda som afroamerikanarar møtte på denne tida, og for arbeidet sitt med New York Contemporary Five, Horace Parlan og samarbeidet med «New Thing»-musikarar, mellom andre Cecil Taylor og John Coltrane.

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Archie Shepp|Archie Shepp]]» frå ,  den 24. august 2014.* 
*** oppgav desse kjeldene:*



## Bakgrunnsstoff
* Offisiell nettstad
You Can't Do That on Stage Anymore, Vol. 5

***You Can't Do That on Stage Anymore, Vol. 5*** er ei dobbel samleplate med konsertopptak (utanom «German Lunch» og «My Guitar» som er studioinnspelingar) av Frank Zappa. Disk ein består av opptak frå Mothers of Invention i perioden frå 1966 til 1969. «My Guitar» hadde tidlegare vore gjeve ut som singel i 1969. Disk to består av konsertopptak frå sommarturneen 1982 i Europa. Plata vart gjeve ut i 1992 på Rykodisc.

## Sporliste

## Medverkande
*Frank Zappa – dirigent, gitar, vokal
*Dick Kunc – vokal, stemmer, lydteknikar
*Kanzus J. Kanzus – vokal, stemmer
*Dick Barber – vokal, stemmer, lydeffektar
*Lowell George – gitar, vokal
*Ray White – gitar, vokal
*Steve Vai – gitar
*Elliot Ingber – gitar
*Roy Estrada – bassgitar, vokal
*Scott Thunes – bassgitar
*Tommy Mars – klaverinstrument, vokal
*Don Preston – elektronisks, klaverinstrument
*Bunk Gardner – tenorsaksofon, trompet
*Motorhead Sherwood – barytonsaksofon, vokal
*Bobby Martin – saksofon, vokal, klaverinstrument
*Ian Underwood – klarinett, altsaksofon, elektrisk piano, piano
*Billy Mundi – trommer
*Art Tripp – trommer
*Chad Wackerman – trommer
*Jimmy Carl Black – trommer, vokal, stemmer
*Ed Mann – perkusjon
*Ray Collins – tamburin
*Noel Redding – dansar
*John Judnich – lydteknikar
*Bob Stone – remixing

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:You Can&#39;t Do That on Stage Anymore, Vol. 5|You Can&#39;t Do That on Stage Anymore, Vol. 5]]» frå ,  den 24. august 2014.* 
*** oppgav desse kjeldene:*


## Bakgrunnsstoff
*Tekst og informasjon
*Utgjeving
You Can't Do That on Stage Anymore, Vol. 6

***You Can't Do That on Stage Anymore, Vol. 6*** er den siste av seks doble samleplater med konsertopptak av Frank Zappa innspelt mellom 1970 og 1988. Alle songane på den første plata har eit seksuelt tema. Det kom ut den 23. oktober 1992 på Rykodisc.

## Innhald

## Medverkande
*Frank Zappa – gitar, vokal, synthesizer, produsent
*Mark Volman – vokal
*Howard Kaylan – vokal
*Denny Walley – slidegitar, vokal
*Ike Willis – gitar, vokal
*Bobby Martin – klaverinstrument, vokal
*Adrian Belew – gitar, vokal
*Ray White – gitar, vokal
*Warren Cuccurullo – gitar
*Steve Vai – gitar
*Mike Keneally – gitar, synthesizer, vokal
*Patrick O'Hearn – bassgitar
*Jeff Simmons – bassgitar
*Arthur Barrow – bassgitar
*Scott Thunes – bassgitar
*Tom Fowler – bassgitar
*Bob Harris – klaverinstrument, vokal
*Lisa Popeil - vokal
*Peter Wolf – klaverinstrument
*Allan Zavod – klaverinstrument
*George Duke – klaverinstrument
*Tommy Mars – klaverinstrument
*Ian Underwood – klaverinstrument, altsaksofon
*Albert Wing – tenorsaksofon
*Michael Brecker - Tenor saksofon on Black Napkins
*Napoleon Murphy Brock – saksofon, vokal
*Paul Carman – altsaksofon, sopransaksofon, barytonsaksofon
*Bruce Fowler – trombone
*Walt Fowler – flygelhorn, synthesizer, trompet
*Kurt McGettrick – kontrabassklarinett, bass saksofon, barytonsaksofon
*L. Shankar - Fiolin
*Jean-Luc Ponty – fiolin
*Ralph Humphrey – trommer
*Vinnie Colaiuta – trommer
*Aynsley Dunbar – trommer
*Terry Bozzio – trommer
*Chad Wackerman – trommer, elektronisk perkusjon
*Ed Mann – elektrisk perkusjon, perkusjon, korvokal, marimba
*Lady Bianca - klaverinstrument, vokal på «Wind up Workin' in a Gas Station»
*George Douglas – lydteknikar
*Bob Stone – lydteknikar

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:You Can&#39;t Do That on Stage Anymore, Vol. 6|You Can&#39;t Do That on Stage Anymore, Vol. 6]]» frå ,  den 24. august 2014.* 
*** oppgav desse kjeldene:*

## Bakgrunnsstoff
*Tekstar og informasjon
Make a Jazz Noise Here

***Make a Jazz Noise Here*** er eit dobbelt konsertalbum av Frank Zappa. Det vart gjeve ut i juni 1991, og var det tredje Zappa-albumet med konsertopptak frå verdsturneen hans i 1988, etter *[[Broadway the Hard Way]]* (1988) og *[[The Best Band You Never Heard in Your Life]]* (1991).

## Innhald
Albumet består hovudsakleg av instrumentalar. I tillegg til mange av Zappa sine eigne songar, er det òg arrangement av temat av Igor Stravinsky og Béla Bartók av bassisten, Scott Thunes. Albumet syner Mike Keneally på gitar og klaverinstrument. Trommeslagaren er Chad Wackerman. Med i gruppa er òg ei blåserekkje som bestod av Walt Fowler (trompet), Bruce Fowler (trombone), and saksofonistane Paul Carman, Albert Wing og Kurt McGettrick. Ike Willis speler gitar og syng, i lag med klaverspelar Bobby Martin. Ed Mann spelar perkusjon og forskjellige andre lydar, i tillegg til Synclavier, som Zappa nytta på ein turné for første gong. 

## Innhald

## Medverkande
* Frank Zappa – sologitar, produsent, vokal
* Paul Carman – altsaksofon, sopransaksofon, barytonsaksofon
* Kurt McGettrick – barytonsaksofon, kontrabassklarinett,
* Scott Thunes – bassgitar, Minimoog
* Albert Wing – tenorsaksofon
* Ed Mann – vibrafon, marimba, elektronisk perkusjon 
* Chad Wackerman – trommer, elektronisk perkusjon
* Ike Willis – rytmegitar, synth, vokal
* Walt Fowler – trompet, flygelhorn, synth
* Mike Keneally – synth, vokal, rytmegitar
* Bruce Fowler – trombone
* Bob 'Mink' Martin – klaverinstrument, vokal

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Make a Jazz Noise Here|Make a Jazz Noise Here]]» frå ,  den 24. august 2014.* 
*** oppgav desse kjeldene:*


## Bakgrunnsstoff
* Release details
Aserbajdsjan i Junior Eurovision Song Contest

**Aserbajdsjan** debuterte i Junior Eurovision Song Contest i 2012 i Amsterdam, Nederland med songen «Girls and Boys (Dünya Sənindir)» , framført på aserbajdsjansk og engelsk av Omar Sultanov og Suada Alekberova. Bidraget vart vald i den nasjonale finalen Junior 2012, arrangert av den aserbajdsjanske kringkastaren İctimai Television. I 2013 vart bidraget vald internt av İctimai Television.

Etter å ha sist ha deltake i tevlinga i 2013, vart det den 25. juli 2018 presentert at Aserbajdsjan ville returnere til tevlinga igjen. Bidraget vart vald internt av den aserbajdsjanske kringkastaren, som valde Fidan Hüseynova og låta «I Wanna Be Like You» til å representere landet.

## Bidraga i Junior Eurovision Song Contest

## Røystehistorikk

## Galleri

File:JESC 2013 (Azerbaijan) Rustam Karimov at rehearsal 1.jpg|Rustam Karimov i Kiev 2013
File:JESC 2018 partisipants. Fidan Huseynova (Azerbaijan).jpg|Fidan Hüseynova i Minsk 2018


## Sjå òg
* Aserbajdsjan i Eurovision Song Contest

## Fotnotar

## Kjelder
* Aserbajdsjan i Junior Eurovision Song Contest

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Azerbaijan in the Junior Eurovision Song Contest|Azerbaijan in the Junior Eurovision Song Contest]]» frå ,  den 24. august 2014.*
Krukke

**Krukke** (norrønt *krukka*, frå lågtysk eller gammalengelsk) er typisk eit sylinderforma kar av leire, porselen, glas og anna. Dei kan ha løftehankar (øyre) i sidene eller lok. Krukker blir særleg brukt til lagring av mat og drikke som syltetøy, rømme, krydder, pasta og vatn. 

Krukker har også andre bruksområde, til dømes som blåseinstrument (*[[Krukke som musikkinstrument|jug]]*) eller rytmeinstrument (t.d. *[[ghatam]]*). Dei speler ei rolle i fleire hinduritual og -tradisjonar, som dansen garba.

## Krukkelaging i Norden
Allereie i romersk jernalder blei det produsert keramikkkrukker av høg kvalitet i Norden. I perioden 1000–1600 ser det ikkje ut til å ha vore nokon keramikkproduksjon i Noreg. Først mot slutten av 1600-talet blei pottemakarfaget meir synlig, og utover på 1700-talet fann det stad ei stor oppblomstring med pottemakarar som slo seg ned både i byar og på landsbygda.

På 1800-talet blei det utvikla glaskrukker som kunne forseglast hermetisk, slik at mat kunne lagrast svært lenge utan å rotna. Norgesglaset blei først produsert av Drammen Glassverk, og blei særs populært i Noreg på 1900-talet.

## Sjå òg
* Potte
* Urne
* Tine
## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:nb:Krukke (oppbevaringskar)|Krukke (oppbevaringskar)]]» frå ,  den 25. august 2014.* 
*** oppgav desse kjeldene: &nbsp;*
 

**Litteratur**
* Cederlund, Carl Olof (1963): «Keramik». *Kulturhistorisk leksikon for nordisk middelalder, Bd.8, sp. 381-387*, Oslo.
Opstad, Lauritz(1990): *Norsk pottemakeri 1600-1900*. Oslo. ISBN 82-521-3507-2
* Østby, Jon Birger(1984): *Nomenklatur for melkestell.* Med tegninger av Torill Sand. Oslo.

----
*May Tove Nyrud, «Trodde du at norgesglasset var norsk?», digitaltfortalt.no

## Bakgrunnsstoff
* Se krukker i DigitaltMuseum
Lady Bianca

**Bianca Thornton** med artistnamnet **Lady Bianca** () er ein amerikansk elektrisk bluessongar, låtskrivar og arrangør. Ho har arbeidd som studiomusikar og gjeve ut seks soloalbum, der tre av desse vart nominert til ein Grammy Award.

Lady Bianca er hovudsakleg ein bluesvokalist, men vart først kjend som songar for ei rekkje artistar som Van Morrison, Frank Zappa og Merle Haggard. Som barn vart ho påverka av gospel og studerte ved San Francisco Conservatory of Music før ho spelte rolla som Billie Holiday i ein musikal av Jon Hendrick kalla *Evolution of the Blues* tidleg i 1980-åra. Ho song på fleire plater av Van Morrison, som *[[Beautiful Vision]]* og *[[Inarticulate Speech of the Heart]]*, og for blueslegender som John Lee Hooker og Willie Dixon. Seint i 1980-åra slo Bianca seg saman med låtskrivaren Stanley Lippitt og dei skreiv fleire songar i lag. Dette skaffa ho merksemd hos Joe Louis Walker som gjorde at ho fell platekontrakt. Ho gav ut den første soloplata si i 1995 med *Best Kept Secret*. Seks år seinare følgde ho opp med *Rollin*.

## Diskografi

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Lady Bianca|Lady Bianca]]» frå ,  den 25. august 2014.* 
*** oppgav desse kjeldene:*



## Bakgrunnsstoff
*Offisiell nettstad
Playground Psychotics

***Playground Psychotics*** er eit dobbelt konsertalbum av Frank Zappa og The Mothers of Invention. Det vart først gjeve ut i 1992 via postordreselskapet hans, Barking Pumpkin og så på ny i 1995 på Rykodisc. Albumet består av innspelingar av Zappa og bandet hans, the Mothers of Invention, kring filminga av filmen *[[200 Motels]]*. Konsertopptaka på *Playground Psychotics* kjem innimellom utdrag av samtalar mellom bandmedlemmane på turneen. Plata inneheld òg tre konseptuelle delar: *A Typical Day on the Road, Part 1*, ei samling av samtalar som opnar den første plata; *A Typical Day on the Road, Part 2*, som opnar den andre plata, og *The True Story of 200 Motels*, som kjem på slutten av den andre plata. Albumet inneheld òg ein konsertjam med John Lennon og Yoko Ono &mdash; ein alternativ miks av det som finst på Lennon sitt *[[Some Time in New York City]]* (1972).

## Innhald

### Disk ein
Ein alternativ miks av spor 22 til 26, stundom med andre titlar, finst på John Lennon- og Yoko Ono-albumet *[[Sometime in New York City]]*.

### Disk to

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Playground Psychotics|Playground Psychotics]]» frå ,  den 25. august 2014.* 
*** oppgav desse kjeldene:*


## Bakgrunnsstoff
*Utgjeving
Achernar

**Achernar** (**α Eri**, **α Eridani** eller **Alfa Eridani**) er den mest lyststerke stjerna i Floda (Eridanus) og den tiande mest lyssterke stjerna på nattehimmelen. Ho har blåkvit farge og storleiksklasse 0,5.

Av dei ti tilsynelatande lysaste stjernene på nattehimmelen, er Achernar den varmaste og blåaste, og har spektralklasse B. Ho ligg heilt sør i Floda og roterer uvanleg raskt, slik at ho har ei flattrykt form. Achernar er i røynda ei dobbelstjerne, og den andre stjerna vert kalla *Achernar B*. Den andre stjerna er mindre og krinsar rundt Achernar A i ein avstand på kring 12&nbsp;astronomiske einingar (AU). Achernar B høyrer til spektralklasse A.

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Achernar|Achernar]]» frå ,  den 25. august 2014.* 
*** oppgav desse kjeldene:*

## Bakgrunnsstoff
*Achernar at solstation.com
*Surface temperatur and synthetic spectral energy distributions for rotationally deformed stars
Potte

**Potte**  (norrønt *pottr*) er eit runda kar som både er vidt og djupt. Potter er typisk laga av brent leire, men kan også vera av metall, plast og liknande. Ilåta kan brukast til å halda på væsker, mat, plantar eller som pynt utan noko oppi.

Ordet «potte» stammar kanskje opphavleg frå latin *pottus*, 'drikkebeger'. Ordet går igjen i nemninga «pottemakar», ein handverkar som lager potter og andre leireprodukt.

## Bruk
Ein kan bruka potter til ei rekkje føremål, som å laga, lagra og servera mat og drikke. I eldre tid var til dømes «pottøl» nemninga på ein type billig og svakt øl som blei seld i potter. 

Spesialiserte potter har fått eiga utforming og føremål, som blomsterpotte og nattpotte. 
I nyare tid er «lydpotte» eller «eksospotte» blitt nemningar om potteaktige kammer som dempar lyden laga av motorkjøretøy. 

Potter og potteskår frå tidlegare tider er viktige leivningar i arkeologi som kan gje informasjon om levesett og tidsperiode.

## Potte som mål
Pott har same opphav som potte, og er eit eldre holmål. Ein dansk-norsk pott var fastsett til 9,65 dl på 1800-talet, og blei sett til å tilsvara ein liter ved innføringa av metersystemet.

## Sjå òg
* Krukke
* Urne
* Vase
* Ølbolle

## Kjelder

*
* «Pott: mål» (14. februar 2009), *Store norske leksikon*.
----
**Denne artikkelen bygger på «[[:nb:Potte|Potte]]» frå ,  den 25. august 2014.*
Civilization Phaze III

***Civilization Phaze III*** er det 63. albumet til Frank Zappa, gjeve ut posthumt som eit dobbeltalbum den 31. oktober 1994.

Albumet markerer den tredje delen av ein konseptuell kontinuitet som starta med *[[We're Only in It for the Money]]* (1968), medan den andre delen er den redigerte versjonen av albumet *[[Lumpy Gravy]]* frå 1967. Soga på *Civilization Phaze III* involverer ei gruppe folk som lever inne i eit piano og den truande røyndomen i verda utafor. Temanet på albumet er personleg isolering og nasjonalisme.

Mykje av den improviserte dialogen var opphavleg spelt inn som ein del av innspelinga for *We're Only in It for the Money* og *[[Uncle Meat]]*, som består av noko dialog av dei same personane og noko av dialogen på dette albumet finst òg på den redigerte versjonen av *Lumpy Gravy* som kom i 1968. Ny dialog vart spelt inn av Zappa i 1991 og består av ein liknande improvisert dialog av medlemmmar i Ensemble Modern, dottera til Zappa, Moon Unit og skodespelaren Michael Rapaport.

*Civilization Phaze III* har blitt hylla som eit av dei beste verka til Zappa, særleg for den utfordrande og komplekse musikken framført på Synclavier.

## Utgjeving

Frank Zappa døydde etter at albumet var ferdig. Det vart gjeve ut posthumt på Barking Pumpkin Records den 31. oktober 1994, først som eit postordrealbum, utan marknadsføring. Rykodisc fekk høvet til å distribuere albumet nasjonalt, men valde å ikkje gjere dette.

Albumet vart heller ikkje gjeve ut saman med dei andre platene til Zappa under nyutgjevinga av katalogen hans i 2012.

## Mottaking

Albumet vart godt motteke som eit av dei beste verka til Zappa. Allmusic sin François Couture skreiv, «Det høyrer til den 'seriøse musikken' hans [...] Det originale omslaget og innpakninga er makelaust og luksuriøst, noko som passar musikken, som er noko av det beste Zappa skreiv utafor rocke-verda». Somme kritikarar meinte likevel at «piano people»-soga var for tynt for eit dobbeltalbum.

## Innhald

## Medverkande
* Frank Zappa – produsent, dirigent
* Ensemble Modern – orkester

; Stemmer frå 1967
* Spider Barbour
* All-Night John
* Frank Zappa
* Euclid James «Motorhead» Sherwood
* Roy Estrada
* Louis «The Tyrkia» Cuneo
* Monica
* Gilly Townley
* Unknown Girl #1
* Unknown Girl #2

; Stemmer frå 1991
* Moon Unit Zappa
* Michael Rapaport
* Ali N. Askin
* Catherine Milliken
* Walt Fowler
* Todd Yvega
* Michael Svoboda
* Michael Gross
* William Formann
* Uwe Dierksen
* Stefan Dohr
* Daryl Smith
* Franck Ollu
* Hermann Kretzschmar
* Dweezil Zappa

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Civilization Phaze III|Civilization Phaze III]]» frå ,  den 25. august 2014.* 
*** oppgav desse kjeldene:*
John French

**John Stephen French** () er ein amerikansk trommeslagar og musikar. Han spelte på Captain Beefheart sitt *[[Trout Mask Replica]]* og forskjellige andre Beefheart-innspelingar. Beefheart kalla han **Drumbo**.  Under *Trout Mask Replica*-innspelinga transkriberte French dei musikalske ideane Beefheart spelte for han på piano for resten av bandet. 

French kom med i the Magic Band seint i 1966, då han erstatta Paul Blakely. Han spelte på *[[Safe as Milk]]* (1967), *[[Strictly Personal]]* (1968) og *[[Mirror Man av Captain Beefheart|Mirror Man]]* (1968, men ikkje gjeve ut før 1971). Kort tid før *Trout Mask Replica* var ferdig, vart French kasta ut av bandet. French vart ikkje oppført på omslaget til *Trout Mask Replica*. French vart invitert attende kort tid etter og spelte på dei kritikarroste albuma *[[Lick My Decals Off, Baby]]* og *[[The Spotlight Kid]]*, der han spelte perkusjon i lag med Art Tripp. Seint i 1972 slutta han igjen i bandet. I 1976 var han igjen med i bandet og spelte på *[[Bat Chain Puller]]*, som på grunn av søksmål om opphavsrett ikkje vart gjeve ut før i 2012. 

Andre band og artistar French har arbeidd med er Mallard og French Frith Kaiser Thompson.

## Diskografi

*1967 *[[Safe as Milk]]*
*1968 *[[Strictly Personal]]*
*1969 *[[Trout Mask Replica]]*
*1970  *[[Lick My Decals Off, Baby]]*
*1971 *[[Mirror Man av Captain Beefheart|Mirror Man]]*
*1972  *[[The Spotlight Kid]]*
*1976 *[[Bat Chain Puller]]*
*1980 *[[Doc at the Radar Station]]*
*1982 *Crazy Backwards Alphabet*
*1987  *[[French Frith Kaiser Thompson]]*
*1990 *Invisible Means*
*1994 *Waiting on the Flame*
*1998 *O Solo Drumbo*
*2000 *Grow Fins*
*2004 *Back to the Front*
*2005 *21st Century Mirror Men*
*2008 *City Of Refuge*

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:John French (musician)|John French (musician)]]» frå ,  den 25. august 2014.* 
*** oppgav desse kjeldene:*
Frank Zappa Plays the Music of Frank Zappa: A Memorial Tribute

***Frank Zappa Plays the Music of Frank Zappa: A Memorial Tribute*** er eit samlealbum av Frank Zappa som kom ut i 1996. 

I følgje teksten i omslag skreiv sonen til Zappa, Dweezil at han snakka med faren kort tid før han døydde om kva songar han hadde skrive som kom til å verte rekna som signaturlåtane hans. Desse var «Zoot Allures», «Black Napkins» og «Watermelon in Easter Hay". Albumet inkluderer desse tre stykka, i lag med eit alternativt opptak, eit konsertopptak og sporet «Merely a Blues in A», ein bluesimprovisasjon frå Paris i 1974. Det vart gjeve ut av The Zappa Family Trust og er berre tilgjengeleg på nett via postordre på zappa.com.

## Innhald

## Medverkande
* Frank Zappa – sologitar, vokal
* Terry Bozzio – trommer
* Napoleon Murphy Brock – tenorsaksofon, vokal
* Norma Bell – vokal
* André Lewis – klaverinstrument, vokal
* Roy Estrada – bassgitar, vokal
* Chester Thompson – trommer
* Tom Fowler – bassgitar
* George Duke – klaverinstrument, vokal
* Dave Parlato – bassgitar
* Ruth Underwood – marimba
* Lou Anne Neill – harp
* Patrick O'Hearn – bassgitar
* Tommy Mars – klaverinstrument
* Ed Mann – perkusjon
* Adrian Belew – rytmegitar
* Vinnie Colaiuta – trommer-optometric abandon
* Arthur Barrow – bass
* Peter Wolf – klaverinstrument
* Warren Cuccurullo – rytmegitar

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Frank Zappa Plays the Music of Frank Zappa: A Memorial Tribute|Frank Zappa Plays the Music of Frank Zappa: A Memorial Tribute]]» frå ,  den 25. august 2014.* 
*** oppgav desse kjeldene:*



## Bakgrunnsstoff
* Tekst og detaljar
Have I Offended Someone?

***Have I Offended Someone?*** er eit samlealbum av Frank Zappa, gjeve ut posthumt i 1997. Som tittelen indikerer («Har eg støytt nokon?») består albumet av songar av Zappa som vart rekna som særleg støytande, og ofte satiriske eller parodiske. Dei fleste av songane i samlinga var gjeve ut tidlegare, men nesten alle er i remixa form. Konsertopptaket av «Dumb All Over» er ikkje tidlegare gjeven ut. 1984-innspelinga av «Tinsel Town Rebellion» hadde tidlegare vore gjeve ut på heimevideoen *[[filmen Does Humor Belong in Music?|Does Humor Belong in Music?]]*.

Omslaget var teikna av Ralph Steadman.

## Innhald
Alle songar av Frank Zappa, utanom der andre er nemnde.
# «Bobby Brown Goes Down» – 2:43 /  remiksa Sheik Yerbouti-versjon
# «Disco Boy» – 4:23 / rekonstruert & remiksa frå Zoot Allures-versjon
# «Goblin Girl» – 4:19 / remiksa & langsamare You Are What You Is-versjon
# «In France» – 3:30 / remiksa Them Or Us-versjon
# «He's So Gay» – 2:45 / remiksa Thing-Fish-versjon
# «SEX» – 3:44 / The Man From Utopia-versjon
# «Titties 'n Beer» – 4:37 / redigert Zappa In New York-versjon
# «We're Turning Again» – 4:56 / remiksa Frank Zappa Meets The Mothers Of Prevention-versjon
# «Dumb All Over» – 5:43 / konsertopptak ikkje tidlegare gjeve ut
# «Catholic Girls» – 3:51 / redigert Joe's Garage-versjon
# «Dinah-Moe Humm» – 7:14 / remiksa & edited Over-Nite Sensation-versjon
# «Tinsel Town Rebellion» – 4:24 / Does Humor Belong In Music? videoversjon
# «Valley Girl» – 4:50 (Frank Zappa/Moon Unit Zappa) Ship Arriving Too Late to Save a Drowning Witch-versjon
# «Jewish Princess» – 3:15 Sheik Yerbouti-versjon
# «Yo Cats» – 3:32 (Frank Zappa/Tommy Mariano) / remiksa Frank Zappa Meets The Mothers Of Prevention-versjon

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:|en:]]» frå ,  den 25. august 2014.*  
 

## Bakgrunnsstoff
* Gjennomgang spor for spor
Ahead of Their Time

***Ahead of Their Time*** er eit konsertalbum av The Mothers of Invention. Det vart innspelt ved Royal Festival Hall i London i England den 25. oktober 1968 og gjeve ut i 1993 på CD av Barking Pumpkin. Det vart gjeve ut på ny av Rykodisc i 1995.

## Framføringar
Den første delen av settet var ei framføring av ein musikal som sidan fekk namnet *Progress?* med BBC Symphony Orchestra. Stykket vart berre framført denne eine gongen. Delar av denne framføringa vart tidlegare gjeve ut på *[[Mystery Disc]]* som følgde med den andre boksen av *«[[The Old Masters]]»* og Honker Home Video-utgåva av *[[Uncle Meat]]*. Mykje av humoren og historia forsvann på grunn av primitive teknikkar og fordi ein ser det som skjer på scenen. Zappa skreiv derfor ei omfattande forklaring i plateomslaget. 

Resten av settet er ein rockekonsert av Mothers of Invention.

## Innhald

## Medverkande
* Frank Zappa - gitar, vokal
* Ian Underwood - altsaksofon, piano
* Bunk Gardner - tenorsaksofon, klarinett
* Roy Estrada - bassgitar, vokal
* Euclid James «Motorhead» Sherwood - barytonsaksofon, tamburin
* Don Preston - elektrisk piano, merkeleg støy 
* Arthur Dyer Tripp III - trommer, perkusjon
* Jimmy Carl Black - trommer, vokal
* BBC Symphony Orchestra

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:|en:]]» frå ,  den 25. august 2014.*  
 

## Bakgrunnsstoff
* Tekstar og informasjon