Mora

**Mora** er ei måleeining for *[[staving]]svekt*. Ein mora (forkorta μ) varar like lenge som ein kort språklyd, men konsonantar fremst i ei staving (i opptakta til stavinga) tel ikkje som eigne moraer. Det varierer frå språk til språk om konsonantar i koda tel som eigne moraer. 

## Lette og tunge stavingar
Stavingar som inneheld éin mora (monomoraiske stavingar), blir kalla **lette stavingar**, medan dei som inneheld to eller fleire, blir kalla **tunge stavingar**. Ein kan eventuelt reservere **tung** for stavingar med to moraer (bimoraiske stavingar) og **overtung** for dei med tre (trimoraiske stavingar) (eventuelt fleire) moraer. Om ein godtek skiljet mellom **tunge** og **overtunge** stavingar, avheng av kva syn ein har på stavinga. , som hevdar at den maksimale stavingsstrukturen er CVX, der C = konsonant, V = vokal og X = vokal eller konsonant, har ikkje rom for overtunge stavingar; stavinga er då monomoraisk (lett; CV) eller bimoraisk (tung; CVX).

## Etymologi
Ordet «mora» kjem av det latinske *mora*, som tyder 'hefte, drying, utsetjing; kvild; tidsrom; hindring'.

## Nokre døme
### Latin
Dei tre latinske orda *amātur* 'ho/han blir elska', *amantur* 'dei blir elska' og *mīlites* 'soldatar' kan då transkriberast slik, dersom lange vokalar er attgjevne med dobbeltskriving:

* *amātur* [amaatur]
* *amantur* [amantur]
* *mīlites* [miilites]

Etter vanleg stavingsdeling i latin kan vi dele dei i stavingar som nedanfor, der [.] representerer stavingsgrense. Vi har òg sett inn [·] mellom moraene innanfor kvar staving, og konsonantar som ikkje utgjer eigne moraer, er heva:

* [a . ma·a . tu·r]
* [a. ma·n . tu·r]
* [mi·i . li . te·s]

Dei monomoraiske stavingane [a] og [li] i døma ovanfor er lette stavingar, medan dei bimoraiske stavingane [ma·a], [tu·r], [ma·n], [mi·i] og [te·s] er tunge. Lang vokal tel som to moraer, og det gjer òg kort vokal pluss konsonant (så lenge konsonanten står i same stavinga).
Moraen er relevant for plasseringa av aksenten i latin. Den latinske aksentregelen må mellom anna innehalde denne formuleringa:

* Aksenten ligg på den stavinga som inneheld *nest siste mora føre siste staving*.

Her er nest siste mora utheva:

* [a . m**a**·a . tu·r]
* [a. m**a**·n . tu·r]
* [mi·**i** . li . te·s]

Difor har *amātur* og *amantur* aksent på nest siste staving og *mīlites* aksenten på tredje siste staving.

### Mandarin
Den sinittiske språket mandarin har eit klårt skilje mellom monomoraiske (lette) og bimoraiske (tunge) stavingar, skriv Duanmu (2009). Dei monomoraiske stavingane er trykkveike og manglar leksikalsk tone, medan dei bimoraiske er trykksterke og har ein av fire leksikalske tonar. Substantivet 妈 *mā* 'mor' er bimoraisk, trykksterkt og har ein leksikalsk tone. Substantivet 妈妈 *māma* 'mor, mamma' har éi bimoraisk, trykksterk staving med leksikalsk tone og éi monomoraisk, trykkveik staving utan leksikalsk tone (ikkje-moraiske konsonantar i opptakta er heva):

* 妈 *mā* [ˈmá·á] 'mor'
* 妈妈 *māma* [ˈmá·á . ma] 'mor, mamma'

Landsnamnet 中国 *Zhōngguó* 'Kina' har to bimoraiske stavingar, begge med trykk og leksikalsk tone.

* 中国 *Zhōngguó* [ˈʈʂú·ŋ́ . ˈkʷò·ó] 'Kina' 

Mandarin kan berre ha éitt toneelement per mora. Les meir om tonar i mandarin i artikkelen Tonologien i mandarin.

## Bibliografi
*