open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Tilsette på Galtvort

### Promona Stikling
Professor **Pomona Stikling** (engelsk: *Pomona Sprout*) er leiar av Håsblås-huset på Galtvort. Ho var sjølv ein Håsblås-elev og er lærar i Urtologi.

I filmane blir Pomona Stikling spelt av Miriam Margolyes.

### Albus Humlesnurr
Albus Humlesnurr er rektoren ved skulen. Engelsk: Albus Dumbledore

### Minerva McSnurp
Minerva McSnurp (på engelsk: Minerva McGonagall) blir i filmane spelt av Maggie Smith. På Galtvort undervisar ho i transfigurasjon. Hambusen hennar er Fyrst Voldemort og ho har ein katt både som skytsverge og animagus-form. 
### Argus Nask
Argus Nask (engelsk *Argus Filch*_ er vaktmeisteren på Galtvort og avskyr elevane.
Han har ein katt som heiter Fru Hansen (engelsk *Mrs Norris*).

*Professor Pirrevimp
**Engelsk: *Professor Flitwick*
*Professor Gnureplank
**Engelsk: *Professor Grubbly-Plank*
*Gudrik Griffing er ein av Galtvort-stiftarane
**Engelsk: *Godric Gryffindor*
*Madam Hopp (Flyging)
**Engelsk: *Madam Hooch*
*Helga Håsblås er ein av Galtvort-stiftarane
**Engelsk: *Helga Hufflepuff*
*Gyldeprinz Gulmedal (Forsvar mot svartekunster)
**Engelsk: *Gilderoy Lockhart*
*Minerva McSnurp (Transfigurasjon)
**Engelsk: *Minerva McGonnagall*
*Galøye Bister, Alastor Bister (Forsvar mot svartekunster)
**Engelsk: *Mad-Eye Moody, Alastor Moody*
*Madam Knipe (bibliotekar)
**Engelsk: *Madame Pince*
*Madam (Pussi) Pomfrit (sjukesøster)
**Engelsk: *Madame (Poppy) Pomfrey*
*Professor Krengle (Forsvar mot svartekunster)
**Engelsk: *Professor Quirrell*
*Rasla Ravnklo er ein av Galtvort-stiftarane
**Engelsk: *Rowena Ravenclaw*
*Horatsion E. F. Snilehorn (Eliksirer)
**Engelsk: *Horace E. F. Slughorn*

*Salazar Smygard er ein av Galtvort-stiftarane
**Engelsk: *Salazar Slytherin*
*Professor (Pomona) Stikling (Urtologi)
**Engelsk: *Professor Sprout*
*Rakel Rummelfiold (Clairvoiance]])
**Engelsk: *Sibyll Trelawney*
*Professor Vektor (Aritmantikk]])
**Engelsk: *Professor Vector*
*Ridder Callagal
**Engelsk: *Sir Cadogan*
*Fiola
**Engelsk: *Violet*

## Kjelder
* http://no.harrypotter.wikia.com/wiki/Minerva_McSnurp 
* http://harrypotter.wikia.com/wiki/Minerva_McGonagall
Keys of the Kingdom

***Keys of the Kingdom*** er det fjortande studioalbumet til rockebandet The Moody Blues, utgjeve i 1991. Sjølv om nokre songane minnar om stilen på *[[Sur La Mer]]*, inneheldt ikkje *Keys of the Kingdom* nokre hitsinglar og markerte byrjinga på den dalande populariteten til The Moody Blues, som dei hadde hatt hos MTV-generasjonen.

På albumet gjekk bandet attende til meir rock-prega stil (liknande *The Present*) og hella ikkje så mykje mot synthpop som dei to førre albuma. Fløytist Ray Thomas spelte ei større rolle på dette albumet enn han hadde gjort på mange år med eit eige fløytestykke. Bandet nytta framleis mykje trommemaskinar og Graeme Edge spelar berre på tre songar, medan studiotrommeslagar Andy Duncan speler ekte trommer på to andre songar.

Klaverspelar Patrick Moraz fekk sparken frå bandet etter å ha spelt inn berre nokre få songar for dette albumet, og er ført opp som *'ekstra' klaverspelar* på omslaget. Etter at Moraz gjekk til søksmål mot bandet, distanserte dei seg frå han på seinare utgjevingar av albumet med til dømes å fjere han frå fotografi han alt var med på. Seinare hadde ikkje bandet ein klaverspelar som offisielt medlem i bandet.

Dette var det siste Moody Blues-albumet før den ekstravagante konserten deira ved Red Rocks og ei rekkje symfoniske turnar med orkester.

## Innhald

## Medverkande
*Justin Hayward – vokal, gitar
*John Lodge – vokal, bassgitar
*Ray Thomas – vokal, fløyte
*Graeme Edge – trommer, perkusjon

### Andre medverkande
*Patrick Moraz – klaverinstrument på «Say What You Mean», «Celtic Sonant» og «Magic»
*Bias Boshell – klaverinstrument, trommemaskin
*Paul Bliss – klaverinstrument, trommemaskin
*Nigel Hitchcock – altsaksofon
*Jamie Talbot – tenorsaksofon
*Pete Beachill – trombone
*Guy Barker – trompet
*Andy Duncan – trommer på «Is This Heaven?» og «Magic»

## Salslister

### Album

### Singlar

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Keys of the Kingdom|Keys of the Kingdom]]» frå ,  den 11. mai 2012.* 
*** oppgav desse kjeldene:*
Jan van Goyen

**Jan Josefszoon van Goyen** () var ein  landskapsmålar fødd i Leiden, der faren var skomakar. Goyen var ein føregangsmann i utviklinga av det realistiske landskapsmåleriet i Nederland.

## Liv og gjerning
Jan van Goyen gjekk i målarlære frå han var 10 år gammal. Seinare var han i Hoorn, der han vidareutdanna seg hos landskapsmålaren Willem Gerritsz. 19 år gammal reiste Goyen i Frankrike for å studere landskapsmåleriet. Han utvikla deretter evnene sine hos ein kjend målar i Haarlem, Esaias van de Velde. Der gjorde han store framsteg og vart på kort tid ein etterspurd målar. Eigen verkstad opna han i 1618.

Det nederlandske landskapsmåleriet hadde til dess i hovudsak vore idealiserande og halde seg til sydlandske former. Med 1600-talet byrja ei ny retning å vise seg, og som heldt seg til heimlandet sin enkle og formfattige natur. Bileta er prega av duse fargar og poetisk ro. Dei er fridd frå briljante effektar og utan idealistiske tilvisingar. Jan van Goyen var ein av dei første meistrane i denne retninga, og såleis ein av grunnleggjarane av det moderne landskapsmåleriet. Saman med Salomon van Ruysdael og Pieter de Molyn var Goyen dei viktigaste representantane for landskapsmåleriet i Nederland i første halvdelen av 1600-talet.

Goyen flytta til Haag i 1632. Her laga han svært mange måleri, noko som truleg var eit svar på at han ikkje fekk dei høgste prisane for verka sine. Han var heile tida på jakt etter å auke rikdomen sin. Difor engasjerte han seg i ulike forretningstiltak, som til dømes kunstsal og -auksjon, og rein spekulasjon i tulipanar og i jordeige. Desse aktivitetane førte til at han på drog seg ei kolossal gjeld han aldri makta ordne opp i.

Måleria hans er oftast enkle i komposisjonen og dannar ei klar motsetning både mot dei eldre nederlendarane sine landskap og mot dei samtidige målarane som arbeidde i Italia. Her er aude sandmarker under ein gråleg himmel, noko som gjer at Goyen sine måleri ber bod om melankoli. Dette inntrykket vert forsterka av at alt er måla som i ein einaste gråaktig tone.

Jan van Goyen døydde i Haag i 1656.

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:sv:Jan van Goyen|Jan van Goyen]]» frå ,  den 11. mai 2012.*  
 

## Bakgrunnsstoff
The Best of the Moody Blues

***The Best of the Moody Blues*** er eit samlealbum av progrockbandet The Moody Blues, gjeven ut 28. januar 1997. Albumet var det første samlealbumet til Moody Blues med songen «Go Now», ein song spelt inn i 1964 med den dåverande vokalisten Denny Laine, som sidan vart erstatta av Justin Hayward kort tid etter.

## Innhald
All songs written by
Weilbachs Kunstnerleksikon

**Weilbachs Kunstnerleksikon**, ofte berre kalla **Weilbach**, er eit biografisk oppslagsverk over danske biletkunstnarar og 
arkitektar.  Verket finst i fire utgåver med varierande titlar utgjeve frå 1877 og framover.

Philip Weilbach skreiv den fyrste utgåva av leksikonet og det kom ut i eit bind i 1877&ndash;78 med tittelen *Dansk Konstnerlexikon*. Fjerde utgåve kom ut i 1994&ndash;2000  og omtalar rundt  namn i ni bind.

4. utgåve inngår i Kulturarvsstyrelsens Kunstindeks Danmark (KID).

## Bakgrunnsstoff
*Weilbach – Dansk Kunstnerleksikon (4. utgåve, 1994&ndash;2000) på Kulturarvsstyrelsens heimeside.
Strange Times av Moody Blues

***Strange Times*** er det femtande studioalbumet til rockebandet The Moody Blues, utgjeve i 1999. Albumet er generelt meir minimalistisk og langsamare enn tidlegare album med stort sett akustisk gitar, lett elektrisk gitar, lett orge, fløyte og strykarar, med tung bruk av synthesizer på det kjappe opningssporet «English Sunset.» Dette var det siste albumet til Moody Blues med fløytisten og vokalisten Ray Thomas.

## Innhald

## Medverkande
* Justin Hayward: vokal, gitar
* John Lodge: vokal, bassgitar, gitar
* Ray Thomas: vokal, fløyte
* Graeme Edge: trommer, vokal

### Andre medverkande
* Danilo Madonia: tangentinstrument, orgel

## Salslister

### Album

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Strange Times (The Moody Blues album)|Strange Times (The Moody Blues album)]]» frå ,  den 11. mai 2012.*
English Sunset

«**English Sunset**» er den første og einaste singelen gjeven ut av The Moody Blues frå albumet deira *[[Strange Times av The Moody Blues|Strange Times]]*, frå 1999. Det var den første singelen deira på nesten åtte år. Songen er skriven av Justin Hayward. 

«English Sunset» er ein rask rockelåt og skil seg frå resten av albumet, som består av hovudsakleg luftige og langsame songar. Singelen er den siste singelen til bandet med Ray Thomas, før han gav seg. Han vart sidan erstatta av Norda Mullen for konsertane deira. 

## Medverkande
* Justin Hayward: vokal, elektrisk gitar
* John Lodge: vokal, bassgitar
* Ray Thomas: vokal, tamburin
* Graeme Edge: trommer, perkusjon

### Andre medverkande
* Danilo Madonia: tangentinstrument

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:English Sunset|English Sunset]]» frå ,  den 11. mai 2012.*  
 

## Bakgrunnsstoff
* "English Sunset" frå Royal Albert Hall (YouTube)"
December av The Moody Blues

***December*** er det sekstande og siste studioalbumet til det engelske rockebandet The Moody Blues. Albumet bestod av julemusikk og kom ut i 2003. Det var det første albumet deira sidan *[[The Magnificent Moodies]]* med songar som ikkje var skrivne av bandet sjølv. Det var òg det første albumet med gjestefløytist Norda Mullen og det første etter Ray Thomas slutta i bandet. 

## Innhald

## Medverkande
* Justin Hayward: vokal, gitar
* John Lodge: vokal, bassgitar
* Graeme Edge: trommer, perkusjon

### Andre medverkande
* Danilo Madonia: tangentinstrument, sekvensar
* Norda Mullen: fløyte

## Salslister
### Album

## Kjelder
Odilon Redon

**Bertrand-Jean Redon** (), betre kjend som **Odilon Redon**, var ein fransk målar, grafikar, teiknar og pastellist. Verka hans vert rekna til symbolismen.

## Liv og gjerning
Redon vart fødd inn i ein rik familie i Bordeaux i Aquitaine. Han starta å teikne som barn. Femten år gammal begynte han på formelle studiar i teikning. Faren insisterte på at han måtte studere arkitektur, men han klarte ikkje opptaksprøvene til arkitektstudiet. Dermed fekk han i 1864 høve til å gå i lære hos kunstmålaren Jean-Léon Gérôme. Vel heimkomen til Bordeaux byrja han å arbeide med skulptur, og med silketrykk og litografi.

I 1870 slutta Redon seg til hæren for å delta i den fransk-prøyssiske krigen. Mot slutten av krigen flytta han til Paris, der han nesten utelukkande arbeidde med kolteikning og litografi. Først i 1878 fekk arbeida hans noko større vellæte. Året etter publiserte han sitt første album med litografi, med tittelen *Dans le Rêve*.

Redon var ganske ukjend inntil 1884, då kultromanen tittelen *À rebours* (=Mot naturen) av Joris-Karl Huysmans kom ut. Historia handla om ein dekadent aristokrat som samla på teikningar laga av Redon.

I 1890-åra føretrekte Redon pastell- og oljemåleri som medium. Han stilte ut i lag med Nabisgruppa i 1899. I 1903 vart han tildelt Æreslegionen.  Populariteten steig då ein katalog over etsingar og litografi kom ut i 1913.

Redon døydde i Paris den 6. juli 1916.

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Odilon Redon|Odilon Redon]]» frå ,  den 11. mai 2012.*
Magidepartementet

**Magidepartementet** er ei fiktiv styresmakt i Harry Potter-serien. Det skal liggje under London i England. Departementet styrer magisamfunnet, og magiministeren som leier departementet svarar tik statsministeren i den ikkje-magiske verda. Magiministeren gjennom store delar av Harry Potter-serien er Kornelius Bloeuf.

## Avdelingar
* Avdelinga for magiske idrettar og leikar
* Avdelinga for magisk transport
* Avdeling for internasjonalt magisamarbeid
* Avdelinga for oppsyn og kontroll med magiske vesen
* Avdelinga for magiske uhell og katastrofar
* Avdelinga for magisk justis
* Mysterieavdelinga

## Andre magidepartement nemnt i serien
* Det norske magidepartementet
* Det bulgarske magidepartementet
* Det tyske magidepartementet

## Kjelder
* Rumpeldunk gjennom tidene av J.K. Rowling
* www.harrypotter.wikia.com
Smalnebbdukkpetrell

**Smalnebbdukkpetrell** (*Pelecanoides urinatrix*), er ein dukkpetrell og medlem av ordenen stormfuglar. Han er ein av fire svært like alkeliknande små sjøfuglar som lever på den sørlege halvkula. Dei har hekkeutbreiing på øyar utanfor Sør-Afrika og i det sørlege Indiahavet, i Sør-Atlanteren, på øyar og holmar utanfor New Zealand og søraustlege australske øyar.

## Skildring
Smalnebbdukkpetrell er ein liten, tjukkfallen petrell, typisk 20 centimeter i lengd med typisk vekt på rundt 130 gram. Fjørdrakta har svart overside, skittenkvit underside og han har eit svart nebb. Vengene har tynne kvite striper. Andletet og halsen kan vere meir brunt enn svart. Beina er blå. Dersom ikkje denne fuglen er observert svært nært, er han nesten umogleg å skilje frå kortnebbdukkpetrell, men kortnebbdukkpetrellar har langt lysare fjører på undersidene av vengene enn smalnebbdukkpetrell. Det er berre små skilnader storleik, kortnebbdukkpetrellar er ca. 2 cm kortare i kroppslengd. Nebbet er litt mindre og smalare enn på kortnebbdukkpetrellar.

Smalnebbdukkpetrell har utbreiing til havs mellom breiddegradane 35 og 55 grader sør, for det meste omkring øyar. Dei beitar på kontinentalsokkelen i hekkesesongen, rørslene deira i utanom hekkesesongen dårleg kjente, og i kva grad det spreier meir allment er ikkje kjent. Som andre medlemmer av familien fangar dei byttedyra ved vengdriven dukking, og er i stand til å dukke ned til 60 meter. Dietten av denne arten er dominert av krepsdyr. Beiting skjer i havet nær kysten, men nokre gonger på djupare pelagisk sone utanfor hekkesesongen. 

Para dannar monogame band. Hekkekoloniane er store, og det er omtrent eitt reir per kvadratmeter. Vanlegvis finn dei reirplassar vegetasjonsdekte bakkar, tidvis òg på flat mark. Reirhòlet er ein ca. 50 cm lang kanal i bakken med eit kammer nedst som kan vere fora med tørka gras. Hoa legg eit enkelt egg, og dei rugar egget i 53-55 dagar. Ungen er flygeferdig først etter 45-59 dagar. Begge foreldra tar omsut for ungen, som er meir grå i fjørdrakta enn vaksne. Den forventa levealderen er 6,5 år.

Populasjonen er estimert til om lag 16 millionar individ (2004) og er minkande.

## Kjelder

* *Denne artikkelen byggjer på «[[:en:Common Diving Petrel|Common Diving Petrel]]» frå , den 12. mai 2012*
* BirdLife International (2012) Species factsheet: Pelecanoides urinatrix. Henta frå http://www.birdlife.org den 12. mai 2012

### Referansar

## Bakgrunnsstoff
* Videoar, bilete og lydopptak av smalnebbdukkpetrell  hos Internet Bird Collection
Kunstindeks Danmark

**Kunstindeks Danmark** er eit sentralt register over kunstverk i statlege og statsanerkjente danske museum. Registeret vert grunnlagd på Statens Museum for Kunst i 1985 og leiast av Kulturarvsstyrelsen.

Registeret inneheld opplysningar om rundt  verk av danske og utanlandske kunstnarar og meir enn  verk er illustrerte. Ei digitalisert utgåve av *[[Weilbachs Kunstnerleksikon]]* er ein integrert del av Kunstindeks Danmark.

## Bakgrunnsstoff
* Kunstindeks Danmark
François Clouet

**François Clouet** () var ein fransk målar under seinrenessansen. Han var son til den nederlandske målaren Jean Clouet.

## Liv og gjerning

François Clouet var fødd i Tours og tok i 1541 over som hoffmålar for den franske kongefamilien etter far sin. Han var påverka av både Hans Holbein d.y. og Paris Bordone, og elles av den nederlandske kunststilen.

Mange av Clouet sine verk, til dømes 'Dame ved toalettbordet', viser også teikn av påverknad frå florentinsk kunst. Truleg hadde han vore i Italia. Teikningane hans var særleg detaljerte og måleria meir virtuose og gjennomarbeidde enn dei far hans laga.

Clouet måla portrett av kongane Henrik II, Frans I og Karl IX. Eit av hans meir kjende verk er portrettet av apotekaren Pierre Quthe, datert 1562, no i Louvre. Også det gåtefulle 'Diana i badet' er mellom dei viktigaste verka hans.

Clouet naut stort ry i samtida gjennom å lyfte portrettkunsten og det forfina galante mytologiske måleriet til eit svært høgt nivå. Han døydde i Paris, få månader etter Bartolomeusnatta.

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:de:François Clouet|François Clouet]]» frå ,  den 11. mai 2012.*  
 
**Aschehougs kunsthistorie. Bind 4 Kunstleksikon*

## Bakgrunnsstoff
Magellandukkpetrell

**Magellandukkpetrell** (*Pelecanoides magellani*), ein liten alkeliknande sjøfugl, medlem av stormfuglfamilien i den biologiske ordenen stormfuglar. Det ein av fire svært like dukkpetrellar som alle lever på den sørlege halvkula. Denne arten finst rundt kysten av det sørlegaste Sør-Amerika, innanfor både Chile og Argentina.

Magellandukkpetrell er den mest distinktive arten i familien, og den enklaste å identifisere på sjøen. Som andre dukkpetrellar, er det ein kompakt fugl, hovudsakleg svart over og kvit under, og liknar i form og storleik til ein alkekonge. Kroppslengda er ca. 20 cm med vengespenn på 32 cm, og han veg i gjennomsnitt 134 gram. Han er den einaste arten med kvite frynser på vengdekkarane og armsvingfjørene, og har eit skarpt definert andletmønster. Med ein god observasjon på havet kan han derfor skiljast frå slektningane sine. Kjønna er like, men ungane manglar dei kvite kantane på fjørene.

Desse fuglane hekkar i koloniar på øyar. Hoa legg eit kvitt egg i ei hòle i torv eller mjuk jord. Dei er nattaktive i hekkekoloniane. Populasjonen er estimert til 10&nbsp;000 - 500&nbsp;000 vaksne individ.

## Kjelder

* *Denne artikkelen byggjer på «[[:en:Magellanic Diving Petrel|Magellanic Diving Petrel]]» frå , den 12. mai 2012*
 
### Referansar

## Bakgrunnsstoff
* Videoar, bilete og lydopptak av magellandukkpetrellar hos Internet Bird Collection
Samisk Programråd

**Samisk programråd** er eit råd som har til oppgåve å vurdere og evaluere programtilboda til NRK Sápmi. Rådet kan også handsame klager frå publikum om program eller programtilbod. Leiaren i Samisk programråd sitt også i Kringkastingsrådet.

Medlemer i Sameradioens programråd for perioden 2013 - 2017:

# Katri Sarak Somby, Sirma - leder. Personleg vara: Ellen Cecilie Triumf
# Klemet Erland Hætta, Kautokeino. Personleg vara: Håkon Isak Vars
# Vidar Andersen, Tromsø. Personleg vara: Jens Petter Kåven
# Steinar Pedersen, Tana. Personleg vara: Robert Greiner
# May Jønsson Botnvik, Sunndalsøra. Personleg vara: Ann-Jorid Henriksen

## Kjelder
* FAD om Samisk programråd
* Ap si pressemelding om oppnemning
Ernst Stückelberg

**Ernst Stückelberg** () var ein sveitsisk målar, ein av dei mest populære i samtida. Mellom dei mest kjende verka hans er freskane i Tellskapellet i Uri og portrettet *Jenta med øgla* frå 1884.

## Liv og gjerning
Stückelberg vart fødd inn i ei aristokratisk familie i Basel. Etter faren døydde tidleg, tok ein arkitektonkel ansvar for utdanninga hans. På gymnaset vart Stückelberg undervist i teikning av Hieronymus Hess. Etter avslutta skulegang gjekk han i lære hos portrettmålaren Johann Friedrich Dietler i Bern. År 1850 studerte han ved akademiet i Antwerpen under Gustave Wappers. Frå 1853 studerte han så i tre år ved kunstakademiet i München, der han i 1855 laga eit av sine mest kjende historiemåleri: *Melchtal ber heim den blinda faren*.

Åra 1856 til -59 budde og arbeidde Stückelberg i Roma. I 1860 flytta han til Zürich, der han møtte og vart venn med Rudolf Koller, Gottfried Keller, Friedrich Vischer og Conrad Meyer. Frå 1862 budde han i Basel.

Stückelberg kjøpte i 1871 villaen Erismannshof i Basel, der han måla ei mengd freskar. I 1877 vann han konkurransen om å dekorere Tellskapellet ved Urnersee. Kapellet vart innvigd 24. juni 1883 og Stückelberg og vart utnemnd til æresdoktor på universitetet i Zürich. Parallelt med arbeidet på Tellskapellet måla Stückelberg i 1883, på oppdrag frå Peter Conradin von Planta, eit av sine mest kjente verk: *Den siste riddaren av Hohenrätien*. Etter systera hans døydde i 1890 laga Stückelberg få verk.

Stückelberg viste arbeida sine både på nasjonale og internasjonale utstillingar og mottok fleire prisar og heidersteikn. I 1901, på hans syttiande bursdag, opna ei jubileumsutstilling i Kunsthalle Basel.

Stückelbergs kunst var underlagt ein strengt hierarkisk orden, med sjanger-, portrett - og landskapsmåling i rekkefylgje. Biletkunsten hans vart skildra som ærleg, modig og folkeleg.

## Bakgrunnsstoff


**Denne artikkelen bygger på «[[:de:Ernst Stückelberg|Ernst Stückelberg]]» frå ,  den 12. mai 2012.*
Gary Brooker

**Gary Brooker**, MBE, (, død 19. februar 2022) var ein engelsk songar, låtskrivar, pianist og ein av grunnleggarane av rockebandet Procol Harum.  Brooker vart medlem av Order of the British Empire i 2003 for det veldedige arbeidet sitt. 

Brooker vart kjend gjennom innspelingane sine med Procol Harum, der særleg samarbeidet med Keith Reid var vellukka. I 1967 stod dei bak suksessen «A Whiter Shade of Pale». Etter at bandet vart oppløyst i 1977, starta Brooker ein solokarriere og har vore gjestemusikar med blant andre Paul McCartney, George Harrison, Tim Renwick, Frankie Miller, Mickey Jupp, The Hollies, Alan Parsons Project, Allan Clarke, Kate Bush, Bill Wyman og Eric Clapton.

I 1996 spelte han i filmen Evita med Madonna, Jonathan Pryce og Antonio Banderas. Etter at Procol Harum vart samla att i 1990-åra starta bandet å turnere, noko dei framleis gjer i dag. Brooker er det einaste originale medlemmet att i bandet. 

## Diskografi
### Soloalbum
*1979: *No More Fear of Flying*
*1982: *Lead Me to the Water*
*1985: *Echoes in the Night*
*1996: *Within Our House*  (konsertalbum)

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Gary Brooker|Gary Brooker]]» frå , og «[[:nb:|Gary Brooker]]» frå  den 12. mai 2012.*  
 

## Bakgrunnsstoff
*ClassicBands.com - Procol Harum
Keith Reid

**Keith Reid** () var ein engelsk låtskrivar som skreiv tekstane til dei fleste songane Procol Harum spelte inn. I mange år budde han i USA. 

Sjølv om han ikkje song eller spelte instrument for bandet, vart Reid rekna som ein særs viktig del av den langvarige suksessen til bandet i lag med vokalist og låtskrivar Gary Brooker. I lag skreiv dei nesten alle songane til bandet. 

Han skreiv òg tekst for debutalbumet til den franske songaren Michel Polnareff i 1966. Reid sette sidan opp sitt eige managementfirma, Full House, arbeidde på eit skodespel og flytta til Manhattan i 1986. Han var òg medlåtskrivar på John Farnham-hitten «You're the Voice», som kom ut i 1986. 

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Keith Reid|Keith Reid]]» frå ,  den 12. mai 2012.* 
*** oppgav desse kjeldene:*


## Bakgrunnsstoff
*Procol Harum.com om Keith Reid
*Procol Harum-tekstar av Keith Reid
Typografisk horunge

Ein **horunge** er i typografien ei utgangslinje (det vil seia sistelinje i eit avsnitt) som står øvst på ei side eller i ei spalte utan å fylle heile linjebreidda. 

Nemninga «fransk horunge» blir tilsvarande brukt om ei innrykkslinje (førstelinje i eit avsnitt) som hamnar nedst på ei side. 

I norsk typografi forsøker ein å unngå horungar, men franske horungar er aksepterte.

## Etymologi
Omgrepet kjem frå tysk «Hurenkind», og ordet kan ha samanheng med at fenomenet er uønskt.

For å unngå det belasta ordet «horunge», bruker nokre typografar nemningar som lause linjer, farlause linjer eller foreldrelause linjer.

## Kjelder

*Typografi>&skrift
Kortnebbdukkpetrell

**Kortnebbdukkpetrell** (*Pelecanoides georgicus*) er ein dukkpetrell og medlem av ordenen stormfuglar. Det er ein av fire svært like alkeliknande små sjøfuglar som lever pelagisk på den sørlege halvkula. Dei har utbreiing i Sør-Atlanteren og øyar av dei sørlege Indiahavet, på øyar og holmar utanfor New Zealand og på søraustlege australske øyar.

## Skildring
Kortnebbdukkpetrell er ein liten, tjukkfallen petrell, 180-220 mm  i lengd og veg rundt 90-150 gram. Fjørdrakta har svart overside, skittenkvit underside og han har eit svart nebb. Vengene har tynne kvite striper. Andletet og halsen kan vere meir brunt enn svart. Beina er blå. Dersom ikkje denne fuglen er observert svært nært, er han nesten umogleg å skilje frå smalnebbdukkpetrell. Kortnebbdukkpetrellar har langt lysare fjører på undersidene av vengene enn smalnebbdukkpetrell.  Det er berre små skilnader storleik.

Kortnebbdukkpetrellar beitar primært på planktoniske krepsdyr, spesielt kril, men vil òg ete småfisk og unge blekksprutar.  Dei er kjente for dugleiken til å dukke. Kortnebbdukkpetrell har vorte registrert ned til 48,6 meter, meir typisk 20  m.

Han hekkar i koloniar på subantarktiske øyar, på Sør-Georgia i Sør-Atlanteren og på Prince Edwardøyane, Crozetøyane, Kerguelen-øyane og Heard- og McDonaldøyane i det sørlege Indiahavet. På New Zealand hekkar han på Codfish Island. Dei spreier seg sirkumpolart til omkringliggande havområde og streiffuglar har vorte registrert ved Falklandsøyane og Australia. 

Hekkesesongen er oktober-februar. Hoa legg éit egg som dei rugar i 44-52 dagar. Ungane er flygedyktige etter 43-60 dagar. Truslar mot kortnebbdukkpetrell inkluderer joar, kattar og rotter. Dei er utdøydde på Auckland-øyane fordi new zealand-sjøløva øydela reira. Populasjonen er estimert til om lag 15 millionar individ (2004) og er minkande.

## Kjelder

* *Denne artikkelen byggjer på «[[:en:South Georgia Diving Petrel|South Georgia Diving Petrel]]» frå , den 12. mai 2012*

### Referansar

## Bakgrunnsstoff
* Videoar, bilete og lydopptak av kortnebbdukkpetrell hos Internet Bird Collection
Geoff Whitehorn

**Geoffrey Charles «Geoff» Whitehorn** () er ein engelsk gitarist og låtskrivar, som har vore medlem av If, Crawler og Procol Harum.

Whitehorn starta karrieren sin i det britiske jazzrockbandet If i det som var den tredje og siste besetninga deira i 1973. Han spelte inn det første soloalbumet sitt, *Whitehorn* i 1974. I 1976-1979 spelte Whitehorn i band Crawler (tidlegare kjend som Back Street Crawler), og erstatta Paul Kossoff då han omkom. 

I 1991 vart han med i bandet Procol Harum, og har sidan den gong vore gitaristen i bandet. 

Whitehorn har medverka på innspelingane til andre band og artistar som Bad Company, Jethro Tull, Kevin Ayers, Elkie Brooks, The Who, Roger Waters, Manfred Mann's Earth Band, Paul McCartney, Billy Ocean og Paul Rodgers. I 2007 turnerte han med Elkie Brooks i Storbritannia. 

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Geoff Whitehorn|Geoff Whitehorn]]» frå ,  den 12. mai 2012.* 
*** oppgav desse kjeldene:*


## Bakgrunnsstoff
*Procol Harum.com om Geoff Whitehorn
André Derain

**André Derain** () var ein fransk målar, ein av forgrunnsfigurane i fauvismen. Mellom 1906 og 1909 arbeidde Derain etter same linje som Georges Braque og Pablo Picasso, til dømes i *Badande kvinner* (1906), men han let seg aldri påverke av kubismen.

## Liv og gjerning

Derain var fødd i Chatou i Île-de-France. Han studerte 1898/99 ved Académie Camillo i Paris under leiing av Eugene Carrière. Sidan arbeidde han i lag med Maurice de Vlaminck i Chatou og deretter i Collioure med Henri Matisse.

I 1905 stilte han og fleire andre ut bilete på Salon d'Automne. Ein kunstkritikar karakteriserte salen der bileta var hengt opp, som «Villdyrburet» (*Le cage des fauves*), noko som gav namn til kunstnargruppa fauvistane.

Derain fekk i mars 1906 i oppdrag av kunsthandlaren Ambroise Vollard å reise til London og lage ein serie bilete med motiv derifrå. Gjennom 30 bilete skapte han Londonportrett ulikt alt som til då var laga av til dømes James Whistler eller Claude Monet. Desse byportretta er mellom dei mest populære verka hans. I måleriet *The Pool of London* (1906) brukar han ein neoimpresjonistisk teknikk, noko han seinare vende tilbake til.

I 1907 begynte Derain å arbeide med skulptur og flytta til Montmartre for å vere nær Picasso og andre. Også afrikansk kunst begynte å inspirere han. Han leverte tresnitt i primitivistisk stil til diktdebutboka til Guillaume Apollinaire, *L'enchanteur pourrissant* (1909), og illustrasjonar til ei diktsamling av Max Jacob i 1912. Omtrent på den tid begynte kunsten hans å bli prega av studiane han av dei gamle meistrane. Formene vart strengare og fargane meir avdempa.

Han vart tidleg innkalla til teneste under den første verdskrigen og vart dimittert først i 1919. Den kunstnariske aktiviteten vår dei åra låg, men han rakk å levere illustrasjonar til André Bretons første bok: *Mont de Piete*.

Mellomkrigstida gav Derain rolla som gjenskapar av klassisismen og det tradisjonelle. Han laga scenografien til balletten *La Boutique fantasque* for Sergej Djagilev, leiar av Ballets Russes. Med den suksessen bak seg fekk han fleire tilsvarande oppdrag.

Derain fekk Carnegieprisen i 1928 og hadde utstillingar i London, Berlin, Frankfurt, Düsseldorf, New York City og Cincinatti.

Under den tyske delokkupasjonen av Frankrike under andre verdskrigen vart Derain flittig oppvarta av tyske offiserar som såg han som representant for fransk kultur. Han slapp å hamne på lista over entartet kunst og tok imot ein invitasjon til eit offisielt besøk i Tyskland. Det nazistiske propagandamaskineriet utnytta dette og viste han fram som ein kollaboratør, noko han fekk svi for etter krigen.

Derain døydde 1954 i Garches i Hauts-de-Seine i Île-de-France.

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:nb:Andre Derain|Andre Derain]]» frå , den 12. mai 2012.* 
 

## Bakgrunnsstoff
Matt Pegg

**Matthew «Matt» Pegg** () er ein engelsk musikar og bassgitarist. 

Pegg er sonen til bassisten i Fairport Convention og Jethro Tull, Dave Pegg. Han har fleire gonger spelt i staden for faren på turnear med Jethro Tull og har òg spelt inn musikk med Francis Dunnery, Ian Brown og Chris Difford.

Sidan 1993 har Pegg vore medlem av Procol Harum og har turnert fast med dei sidan den gong.

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Matt Pegg|Matt Pegg]]» frå ,  den 12. mai 2012.* 
*** oppgav desse kjeldene:*



## Bakgrunnsstoff
*Procol Harum.com om Matt Pegg
Josh Phillips

**Josh Phillips** () er ein engelsk hammonorganist og plateprodusent. Han har arbeidd med The Crazy World of Arthur Brown og The (Kenney) Jones Gang.

I 1993 starta han å turnere med Procol Harum og har sidan 2004 vore fast medlem etter at Matthew Fisher slutta. 

## Bakgrunnsstoff
*Procol Harum.com om Josh Phillips
Geoff Dunn

**Geoff Dunn** () er ein engelsk trommeslagar. 

Frå 2002 til 2007 spelte han trommer i Manfred Mann's Earth Band. Før dette spelte han med Van Morrison og var med på album som *[[Too Long In Exile]]*, *[[A Night in San Francisco]]*, *[[Days Like This av Van Morrison|Days Like This]]* and *[[The Healing Game]]*.

Han er i dag medlem av Procol Harum, og speler på livealbuma deira *One Eye to the Future – Live in Italy 2007*, *The Spirit of Nøkken* og *MMX*.

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Geoff Dunn|Geoff Dunn]]» frå ,  den 12. mai 2012.* 
*** oppgav desse kjeldene:*
Matthew Fisher

**Matthew Charles Fisher** () var ein engelsk organist, songar og låtskrivar, og spelte hammondorgel på den store hitsingelen «A Whiter Shade of Pale» av Procol Harum i 1967.

I tillegg som langvarig medlem av Procol Harum, var han produsent for blant andre Robin Trower, James Dewar og Tir Na Nog og hadde òg ein solokarriere, der han særleg var populær i Hellas. Songen hans «Why'd I Have To Fall In Love With You» frå 1980 vert framleis rekna som ein klassikar der. Fisher slutta Procol Harum i 1969 etter det tredje albumet deira *[[A Salty Dog]]*, som han òg produserte, kom ut. Han kom inn att i bandet i 1991 og spelte inn musikk og turnerte med bandet, men gav seg att i 2004.

Fisher var med og skreiv og spelte på filmmusikken til avantgardefilmen *[[Separation]]* i 1968.

Han spelte òg orgel og piano med Prairie Madness i 1972, Screaming Lord Sutch i 1972 og David Bowie-turneen i juni og juli 1972 med The Spiders from Mars.

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Matthew Fisher|Matthew Fisher]]» frå ,  den 12. mai 2012.* 
*** oppgav desse kjeldene:*

## Bakgrunnsstoff
* MatthewFisher.com 
* Matthew Fisher's fan page – at procolharum.com
Ambrogio Lorenzetti

**Ambrogio Lorenzetti** eller **Ambruogio Laurati**, fødd omkring 1290 i Siena og død omkring 1348 i Siena, var ein italiensk målar som arbeidde i Siena; truleg var han elev av Duccio.

### Liv og gjerning
Saman med den eldre broren Pietro Lorenzetti laga Ambrogio Lorenzetti ein del freskar og altartavler med religiøse motiv, i hovudsak i Siena og Assisi. Det første beviset på eksistensen av eit timeglas finst i eit av måleria hans; *Allegori over god regjering* (1338). Han døydde sannsynlegvis av byllepest.

Lorenzetti sameina målarstilen i Siena med den florentinske kunsten. Han makta å utvikle motiva og stilen til Giotto og Simone Martini. Kjenneteikna på hans tidlege verk er klare og faste former, samt rein og skarpt attgjevne fargar. Dei seinare arbeida hans viser ei romoppfatning som er nær ei perspektivisk framstilling.

I *Palazzo Pubblico* i Siena utførte Lorenzetti arbeid i *Sala dei Nove*, og han laga freskar i loggiaen og i *Sala del Mappamondo*.

## Utvalde verk
* *«Madonna lactans»* (omkring 1330)
* *Allegori over god regjering* (1338)
* *Tronande Madonna med barnet, englar og helgenar* (omkring 1340)
* *Jesus vert boren fram i tempelet* (1342)

## Bakgrunnsstoff

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:nb:Ambrogio Lorenzetti|Ambrogio Lorenzetti]]» frå ,  den 12. mai 2012.*
Bobby Harrison

**Robert Leslie «Bobby» Harrison** () er ein engelsk trommeslagar. Han var medlem i Procol Harum frå starten av, men kort tid etter at den store hitsingelen deira «A Whiter Shade of Pale» kom ut i 1967 forlet han og gitarist Ray Royer gruppa for å danne bandet Freedom. Han har òg arbeidd med fleire andre medlemmar av Procol Harum på andre prosjekt. 

Han spelar i dag i det kristne rockebandet Journey. 

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Bobby Harrison|Bobby Harrison]]» frå ,  den 12. mai 2012.* 
*** oppgav desse kjeldene:*



## Bakgrunnsstoff
*Offisiell nettstad 
*Bobby Harrison-side på Procolharum.com
Chris Copping

**Chris Copping** () er ein engelsk musikar og låtskrivar som var medlem av Procol Harum i 1970-åra. Han har òg skrive musikk for film og fjernsyn. Han spelar hovudsakleg orgel, piano og bassgitar.

I 1960-åra var han med i bandet The Paramounts som gitarist, men forlet dei i desember 1962 for å studere kjemi. I 1969 vart han invitert av Robin Trower til å overta for Matthew Fisher på orgel og David Knights på bass i Procol Harum. På dette tidspunktet bestod bandet berre av tidlegare Paramounts-medlemmar.

Mellom 1969 og 1977 spelte Copping inn sju album med Procol Harum. Copping skifta mellom å spele bassgitar og hammondorgel etter kvart som andre musikarar kom med i bandet. Etter albumet *[[Something Magic]]* forlet han bandet og vart erstatta av Dee Murray for den påfølgjande turneen, før bandet gav seg. 

I 1978 flytta han til Australia der han framleis spelar musikk og skriv songar. I nyare år har han arbeidd med musikarar som Mark Hilton, JoJo Leslie og Astrid Munday. 

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Chris Copping|Chris Copping]]» frå ,  den 12. mai 2012.* 
*** oppgav desse kjeldene:*


## Bakgrunnsstoff
*Procol Harum.com om Chris Copping
*Heimeside
Dave Ball

**David J. Ball** () var ein engelsk gitarist kjend som **Dave Ball**. 

I 1971 vart han medlem av Procol Harum, og erstatta Robin Trower som hadde slutta for å starta sitt eige band. Ball svarte på ei annonse i *[[Melody Maker]]*. Han er med på det bestseljande konsertalbumet *[[Procol Harum Live with the Edmonton Symphony Orchestra]]*, men forlét gruppa under innspelinga av albumet *[[Grand Hotel av Procol Harum|Grand Hotel]]* i 1973. Han starta gruppa Bedlam med broren Dennis og trommeslagaren Cozy Powell, som gav ut eit album på Chrysalis Records, men gruppa vart oppløyst etter kort stund. Han spelte òg i lag med Long John Baldry på Baldry-albumet  *Good to be Alive* i 1973. Ball døde av kreft i 2015.

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Dave Ball (musician)|Dave Ball (musician)]]» frå ,  den 12. mai 2012.* 
*** oppgav desse kjeldene: * 

## Bakgrunnsstoff
*Procol Harum.com biography of Dave Ball
*Dave Ball's Website
Alan Cartwright

**Alan George Cartwright** () var ein engelsk bassist som mellom anna spelte iProcol Harum.

Cartwright var fødd i London i England.
Han vart medlem av Procol Harum i 1972 og før den tid hadde han spelt i Freddie Mack Show i lag med Harum-medlem B.J. Wilson og Roger Warwick. Då Cartwright kom med i bandet kunne Chris Copping konsentrere seg om berre å spele orgel. Det første albumet deira han var med på var konsertalbumet *[[Procol Harum Live with the Edmonton Symphony Orchestra]]*. Han turnerte med bandet og var med på innspelinga av det nest siste albumet deira *[[Procol's Ninth]]*, før han gav seg i 1976. 

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Alan Cartwright|Alan Cartwright]]» frå ,  den 12. mai 2012.* 
*** oppgav desse kjeldene:*

## Bakgrunnsstoff
*Procol Harum.com om Alan Cartwright
Oslogjengen

**Oslogjengen** var ei motstandsgruppe i Noreg under andre verdskrigen som dreiv sabotasjeverksemd i perioden 1943 til 1945.

## Medlemmar

Gruppa stod for fleire militære oppdrag under krigen. Mellom anna "Operasjon Mardonius" (1943) og aksjonen mot Arbeidstenesta sine lokale i Oslo (1944). Manus og Gram dreiv òg propagandaverksemd gjennom «Operasjon Derby» og åtak på tyske skip gjennom «Operasjon Bundle». Oslogjengen stod òg for likvidasjonen av sjefen for tryggingspolitiet i Noreg, Karl A. Marthinsen, 8. februar 1945. Denne likvideringa vart utført av gruppeeininga «Buzzard», som bestod av Aubert og Hop

Då kongefamilien kom tilbake til Noreg 7. juni 1945, fekk Oslogjengen ansvar for tryggleiken deira. Dette vart påskjønna med H.M. Kongens Erindringsmedalje med spenne «1940–1945». Gram, Stenersen og Tallaksen vart alle påskjønna med Krigskrossen med sverd post mortem.

## Kjelder
Mark Brzezicki

**Mark Brzezicki** () er ein engelsk trommeslagar, mest kjend som medlem av Big Country. Han har òg vore medlem av The Cult, Ultravox og Procol Harum og han har arbeidd med Pete Townshend, Roger Daltrey, The Crazy World Of Arthur Brown, Midge Ure, Fish, The Pretenders og mange andre. Han var trommeslagar på *Shine*, det andre og siste engelskspråklege albumet til Frida frå ABBA. 

Brzezicki er son av ein polsk krigsveteran og har engelsk mor. Med Tony Butler (frå Big Country) er dei kjend som 'Rhythm for Hire'. Brzezicki forlet Big Country i juli 1989, men kom attende i 1993. I lag med Butler, no vokalist, og gitarist Bruce Watson, starta Big Country å spele att i 2007. 

Brzezicki er for tida med i Thunderclap Newman, som er mest kjend for 60-tals hitten «Something in the Air».

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Mark Brzezicki|Mark Brzezicki]]» frå ,  den 12. mai 2012.*  
 

## Bakgrunnsstoff
*Myspace-side
*[ Biografi på allmusic.com]
*Biografi på Drummerworld
*Big Country-side
*Beyond the Pale (Procol Harum-side)
Paracas-halvøya

**Paracas-halvøya** er ei ørkenhalvøy innanfor grensene av Paracas naturreservat, eit marint reservat som strekkjer seg ca. 100 kilometer sørover langs kysten. 

Halvøya ligg innanfor Paracas-distriktet i Pisco-provinsen i Ica-regionen, på sørkysten av Peru. Denne uvanlege halvøya er kanskje best kjent for Paracas candelabro, ein 183 meter høg geoglyf på nordsida av halvøya. Funn av eit pottemakeri i nærleiken er datert til 200 f.Kr., plassert innanfor paracaskulturen. Opphavet til geoglyfen og hensikten har inspirert til mange teoriar.

Ei hamn vart bygd langs den nordlege halvøya, der djupare vatn tillèt større lasteskip og cruiseskip å ankre opp. Turistar kan få tilgjenge til Paracas naturreservat, eit verna marint område, medan skipa er verna mot bølgjer og straum. Halvøya har raude sandstrender danna frå sanden som er erodert frå nærliggande klipper.

Det er bygd ein veg frå fastlandet til hamna, dels gjennom naturreservatet. Eit museum har fleire gamle gjenstandar frå paracaskulturen. Museet gjev òg detaljert informasjon og tolking om flora og fauna innanfor reservatet, inkludert det rike fuglelivet.

Paracas naturreservat er det einaste marine naturreservatet i Peru, det er utpeikt til plass på UNESCO si verdsarvliste.

## Kjelder

* *Denne artikkelen byggjer på «[[:en:Paracas Peninsula|Paracas Peninsula]]» frå , den 12. mai 2012*
 
### Referansar
Nederlandsk i Eurovision Song Contest

**Nederlandsk i Eurovision Song Contest** gjev oversyn over nytta av det nederlandske språket i Eurovision Song Contest. Den fyrste songen som vart framført i den fyrste utgåva av Eurovision Song Contest i 1956, «De vogels van Holland», vart framført på nederlandsk av Jetty Paerl. Sidan den gong har 59 bidrag vorte framført på nederlandsk av til saman tre ulike land; 40 frå Nederland, 18 frå Belgia og eitt frå Noreg. Nederland har i tillegg vunne tevlinga tre gongar med ein song framført på nederlandsk. Av landa som deltek er nederlandsk offisielt  språk i Nederland og Belgia.

## Sjå òg
* Nederlandsk i Junior Eurovision Song Contest

## Kjelder
* Informasjon om dei ulike bidraga er henta frå Engelsk Wikipedia.

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:List of languages in the Eurovision Song Contest|List of languages in the Eurovision Song Contest]]» frå ,  den 12. mai 2012.*
Dave Bronze

**David Eric «Dave» Bronze** () er ein engelsk bassist. Han har arbeidd med musikarar som Robin Trower, Dr. Feelgood, The Hamsters, Eric Clapton, Nik Kershaw, Belinda Carlisle, Barbara Dickson, Art of Noise, Bryn Haworth og Ray Davies.

I 1991 vart Bronze medlem av det gjenforeinte Procol Harum og kan høyrast på *[[The Prodigal Stranger]]* og *[[The Long Goodbye av Procol Harum|The Long Goodbye]]* I 1993 forlet han bandet og vart erstatta av Matt Pegg.

Bronze spelte bass på Eric Clapton-albumet *[[From the Cradle]]* i 1994 og den påfølgjande turneen. Han spelte med Eric Clapton fram til 1996. 

Frå 1999 til 2004 spelte han med Eric Bibb. 

I 2008 turnerte Bronze med Andy Fairweather-Low, som han tidlegare hadde spelt med Clapton i lag med. I 2011 spelte han på albumet til Bryn Haworth *One Way Ticket*. 

## Diskografi

;Med Dr. Feelgood
* *Doctor's Orders* (1984)
* *Primo* (1991)
* *Down at the Doctors* (1995)
* *On the Road Again* (1998)
* *Feelgood Factor* (1999)
* *Chess Masters* (2000)
* *Finely Tuned* (2002)
* *Wolfman Calling: The Blues of Lee Brilleaux* (2003)

;Med Eric Bibb (og Leon & Eric Bibb)
* *Home to Me* (2000)
* *Painting Signs* (2001)
* *Natural Light* (2003)
* *Livin', Lovin' and Doin' * (2005)
* *Diamond Days* (2006)
* *An Evening with Eric Bibb* (2007)
* *Family Affair* (2004)

;Med Eric Clapton
* *[[From the Cradle]]* (1994)
* *[[Pilgrim]]* (1998)
* *[[Complete Clapton]]* (2007)

;Med Nik Kershaw
* *[[15 Minutes av Nik Kershaw|15 Minutes]]* (1999)
* *To Be Frank* (2002)

;Med Procol Harum (og the Gary Brooker Ensemble)
* *[[Prodigal Stranger]]* (1991)
* *[[The Long Goodbye av Procol Harum|The Long Goodbye]]* (1995)
* *[[One More Time – Live in Utrecht 1992]]* (2005)
* *[[Secrets of the Hive]]* (2007)
* *Within Our House* (1998)

;Med Robin Trower
* *[[Back It Up av Robin Trower|Back It Up]]*(1983)
* *[[Beyond the Mist]]* (1985)
* *[[Passion av Robin Trower|Passion]]* (1987)
* *[[Take What You Need]]*(1988)
* *[[Living Out Of Time]]* (2004)
* *Another Days Blues* (2005)
* *[[Living Out Of Time: Live]]* (2005)

;Med The Art of Noise
* *Re-Works of Art of Noise* (1986)
* *[[In No Sense? Nonsense!]]* (1987)

;Med andre artistar
* Blues 'N' Trouble *Blues Graffiti: The Hat Trick Era* (2000)
* Colin Blunstone *Out of the Shadows* (2002)
* Paul Carrack *Beautiful World* (1997)
* Bo Diddley *Man Amongst Men* (1996)
* Chris Farlowe and the Thunderbirds *Born Again* (1986)
* Andy Fairweather Low *[[Sweet Soulful Music]]* (2006)
* Bryn Haworth *One Way Ticket* (2011)
* Jane *Close Up and Real* (2003)
* Tom Jones *[[Praise & Blame]]* (2010)
* Kursaal Flyers *Mixed Up Shook Up Girl* (2006)
* Mikey Melody *Monday Morning Blues* (2003)
* Jay Owens *Movin' On* (1995)
* SAS Band *Show* (2001)
* Leo Sayer *Voice in My Head* (2005)

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Dave Bronze|Dave Bronze]]» frå ,  den 12. mai 2012.* 


## Bakgrunnsstoff
*www.davebronze.com
*Procol Harum.com om Dave Bronze
*Steve's Place Dave Bronze
Jerry Stevenson

**Jerry Stevenson** (frå Kent i England) er ein gitarist og mandolinspelar som har arbeidd med Barbara Dickson, Procol Harum og i dag er medlem av Be Sharp.

I 1991 vart han med Procol Harum då dei vart gjenforeinte og spelte inn albumet *[[The Prodigal Stranger]]* med dei. 

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Jerry Stevenson|Jerry Stevenson]]» frå ,  den 12. mai 2012.* 

## Bakgrunnsstoff
*Jerry Stevenson-side ved procolharum.com
*Be Sharp-diskografi
Peter Solley

**Peter «Pete» Solley** () er ein organist, pianist og ein Grammy-nominert plateprodusent. Han har spelt inn musikk med Eric Clapton, Al Stewart og Whitesnake samt produsert plater for Ted Nugent, Oingo Boingo, Motörhead, The Romantics, Peter Frampton, The Sports, Wreckless Eric og mange andre. 

I 1960-åra spelte han i The Thunderbirds, gruppa til vokalisten Chris Farlowe, og i bandet til songaren Terry Reid.

Kring 1970 starta Solley det britiske progrockbandet Paladin. Etter at dette bandet vart oppløyst i 1973, slo bassist Peter Beckett seg saman med Steve Kipner og Steve Groves i popbandet Tin Tin. 

Etter å ha avslått medlemskap i fleire grupper, vart Solley i 1977 he medlem av Procol Harum der han spelte synthesiser (slik at Chris Copping kunne ta over på bassgitar). Han var med på eitt album med bandet, *[[Something Magic]]*, og den lange turneen etter. Bandet vart kort tid etter dette oppløyst. 

I 1980-åra byrja Solley å skrive TV-jinglar for klientar som British Airways, BMW og Coca Cola, og han vart plateprodusent. Mellom anna produserte han hitalbuma for dei australske banda Sports (*Don't Throw Stones*) og Jo Jo Zep & The Falcons (*Screaming Targets*, *Hats Off Step Lively*). Det mest kjende produksjonsverket hans er singelen «What I Like About You» av The Romantics. Han produserte òg det Grammy-nominerte albumet *[[1916 av Motörhead|1916]]* av Motörhead.

I 1997 vart han ei kort stund gjenforeint med Procol Harum for ein konsert i Redhill og i 2004 spelte han med frontmannen deira Gary Brooker på ein konsert i Guildford. 

Solley har besteforeldre frå Romania.

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Peter Solley|Peter Solley]]» frå ,  den 12. mai 2012.* 
*** oppgav desse kjeldene:*


## Bakgrunnsstoff
*Procol Harum.com om Peter Solley
*Heimeside
Graham Broad

**Graham Broad** () er ein engelsk trommeslagar som har vore profesjonell musikar sidan han var femten, etter å ha gått på Royal College of Music i 1970.

Han har arbeidd med musikarar som Roger Waters, Tina Turner, The Beach Boys, Jeff Beck, Van Morrison, Bryan Adams, Bill Wyman, Tony Banks og George Michael.

Han var ein av dei mest produktive trommmeslagarane i 1980-åra og medverka på hittar for Bucks Fizz, Dollar, Tina Turner, Bardo, Go West, Five Star, ABC og Wham!.

Broad har hovudsakleg spelt med tidlegare Pink Floyd-medlem Roger Waters sidan 1987, då han spelte på albumet *[[Radio KAOS]]* og den påfølgjande turneen. I 1990 spelte Broad med Waters på The Wall Concert in Berlin. I 1992 spelte han på Waters-albumet *[[Amused To Death]]*. I 1999 inviterte Waters han med på In the Flesh-turneen som varte frå 1999 til 2002. Broad har òg spelt med Waters på seinare turnear. Seinast i 2010. 

## Diskografi
* Mike Oldfield - Five Miles Out
* Tony Banks - Still
* Roger Waters - Radio K.A.O.S.
* Roger Waters - The Wall – Live in Berlin
* Roger Waters - Amused to Death
* Roger Waters - In the Flesh – Live
* Roger Waters - The Wall Tour

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Graham Broad|Graham Broad]]» frå ,  den 12. mai 2012.* 
*** oppgav desse kjeldene:*