open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Långkål

**Långkål**, eller berre *grønkål*, er ein vanleg rett på julebord i Halland, Småland, nordvestre Skåne og dessutan Jylland, der han er kjend som **grønlangkål**. Han blir eten som tilbehøyr til skinke og pølse, og består av grønkål som er kokt, ofte men ikkje alltid i avkoket frå skinka, smørsteikt i panne og sidan kokt saman med krem. Retten blir deretter smakt til med ulike tilsetningsmiddel som pepar, salt, sukker og sirup. Som med mange andre tradisjonsrettar kan lista med ingrediensar variera mykje etter kven som lagar retten.

Retten finst òg i nordlege Tyskland, mellom anna i området rundt Hamburg. Der er han ikkje knytt til jula på same måte som i Sverige, men blir eten vinteren gjennom, til dømes med *kassler*. I visse delar av Tyskland et ein også retten med *Kohlwurst*, ei grov røykt pølse. I tillegg blir det servert kokt potet som er steikt i smør og sukker.

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:sv:Långkål|Långkål]]» frå ,  den 27. oktober 2020.*  
 
## Bakgrunnsstoff
*Långkål-oppskrift i Kokboken ved svensk Wikibooks
Total War: Shogun 2

**Total War: Shogun 2** er eit strategispel utvikla av The Creative Assembly og utgjeve av Sega den 15. mars 2011. 

Spelet går føre seg i Japan på 1500-talet under Sengoku-perioden. 

## Omfang
Spelet går føre seg i Japan under Sengoku-perioden, der Japan er splitta mellom fleire rivaliserande klanar. Shogun 2 har tre modusar slag, einspelarkampanje og avatar conquest.

Slag kan man spele både aleine eller med ein eller fleire spelarar over nett. Du kan også spele historiske scenario og brukardefinerte scenario. Slaga skjer på eit 3D-areal der spelaren og motstandaren kan bevege troppar rundt. Det kan vere opptil 3 spelarar på kvar side.

Kampanjen let spelaren ta over ein av dei spelbare nasjonane og prøve å bli shogun. Spelaren må bruke både hæren og flåten sin for å vinne over dei andre klanane. Ein må erobre Kyoto og halde eit visst tal byar og festningar for å bli shogun. Man kan også spele med andre i fleirspelarkampanjer. Spelerane kan både spele på lag eller mot kvarandre.

Avatar conquest er ein fleirspelarmodus der spelaren tar over eit brett av japan. Spelaren tar over territorium ved å sigra over andre spelarar.

## Utvidingar

### Rise of the Samurai
*Rise of the Samurai* er sett 400 år før Sengoku-perioden. 

### Fall of the Samurai
*[[Total War: Shogun 2 - Fall of the Samurai|Fall of the Samurai]]* er ei uavhengig utviding for Shogun 2. Det betyr at du ikkje treng å eige Shogun 2 for å spele Fall of the Samurai. Utvidinga starter i 1864. Det er over 30 nye tropper som er delt inn i kategoriene tradisjonelle og moderne. Spelaren må enten ta side med shogunen eller keisaren. Spelaren kan også erklære ein sjølvstendig republikk som er ekstra vanskeleg.

## Kjelder
Not Fade Away av Nitty Gritty Dirt Band

***Not Fade Away*** er det tjuande studioalbumet til Nitty Gritty Dirt Band, utgjeve i 1992. 

To av singlane frå albumet gjekk inn på den amerikanske countrylista. «I Fought the Law» nådde 66. plassen, og «One Good Love» nådde 74. plassen. 

Suzy Bogguss var gjestevokalist på «Don't Underestimate Love». Til gjengjeldt spelte dei på albumet hennar *Voices in the Wind* i 1992.

## Innhald

## Medverkande
* Bob Carpenter - klaverinstrument, bass, vokal
* Jimmie Fadden - trommer, munnspel
* Jeff Hanna - elektrisk og akustisk gitar, vokal
* Jimmy Ibbotson - elektrisk og akustisk gitar, mandolin, bass, vokal

Gjestevokalistar
* Suzy Bogguss på «Don't Underestimate Love»

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Not Fade Away (Nitty Gritty Dirt Band album)|Not Fade Away (Nitty Gritty Dirt Band album)]]» frå ,  den 27. oktober 2020.* 
*** oppgav desse kjeldene:*
Dataspelet Mario Party

***Mario Party*** er eit selskapsspel utvikla av Hudson Soft og utgjeve av Nintendo til Nintendo 64. Spelet vart utgjeve i desember 1998 i Japan, og i februar og mars året etter i Nord-Amerika og Europa. Det er det første spelet i *[[Mario Party]]*-serien og vart etterfølgt av *[[Mario Party 2]]* i 1999.

*Mario Party* har seks spelbare figurar og er presentert som eit tradisjonelt brettspel. Målsettinga i spelet er å samle stjerner innan den fastsette mengda turar, og vinnaren er den figuren med flest stjerner når spelet er over. Stjernene kan kjøpast med myntar, som kan vinnast ved å vere med minispel, som ein speler ein gong på slutten av kvar tur.

I *Mario Party* krev nokre av minispela at spelarane roterer den analoge stikka på Nintendo 64-kontrollen så fort dei klarer. Det er hevda at nokre spelarar skal ha fått blemmer, brennemerke og kuttskadar på hendene av å rotere den analoge stikka, ved å bruke handflatene i staden for tomlane. Denne bruken av den analoge stikka i minispela vart tona ned i framtidige *Mario Party*-spel og Nintendo har ikkje gjeve ut det første spelet i serien på nytt gjennom Virtual Console, men hoppa i staden over til *Mario Party 2*, både på Wii og Wii U.

## Kjelder
Jeffrey Epstein

**Jeffrey Edward Epstein** () var ein amerikansk finansmann og dømd seksualforbytar. Epstein starta sin karriere som lærar, men byrja å arbeide som investor i handelsbanken Bear Sterns før han seinare grunnla sitt eige firma. Han skapte seg i løpet av livet ein sosial omgangskrins beståande av høgtståande menneskjer og anskaffa mange kvinner, inkludert mindreårige jenter, til å bli utsett for seksuelt misbruk av Epstein og nokre av hans kjenningar.

I 2008 blei Epstein dømd for å ha kjøpt seksuelle tenester av ei 14 år gammal jente. Han erkjente seg skuldig og blei dømd til 13 månader i fengsel, men med omfattande fridom til å ta arbeid. Straffa blei forhandla fram med føderale anklagemyndigheiter, som hadde identifisert 36 offer.  Tiltaleavtalen blei signert av Alexander Acosta, dåverande U.S. attourney for Southern District of Florida. Avtalen inneheldt òg immunitet mot alle føderale skuldingar om kriminalitet mot Epstein.

Epstein vart igjen arrestert 6. juli 2019 på bakgrunn av ein føderal tiltale om sexhandel med mindreårige i Florida og New York. Han blei funnen død i cella si i det føderale arresthuset Metropolitan Correctional Center i New York den 10. august 2019. Dødsfallet blei erklært som sjølvmord, men det er stor usemje om omstenda rundt dette. Då dødsfallet utelukka høvet til å for å forfølgje strafferettslige anklager, avviste ein dommar alle straffesaker den 29. august 2019. Epstein hadde eit årelangt forhold med Ghislane Maxwell, som hadde fått vedvarande skuldingar om å ha drive med menneskehandel på vegner av Epstein, noko som førte til at ho vart arrestert i juli 2020. Epstein hadde òg eit nært forhold med Prins Andrew, Hertugen av York.

## Referansar
Acoustic av Nitty Gritty Dirt Band

***Acoustic*** er det 21. studioalbum til Nitty Gritty Dirt Band, gjeve ut i 1994. 

Albumet var, som tittelen indikerer, ei akustisk innspeling, somme songar som dei hadde spelt inn tidlegare. Songen «Sara In The Summer» vart opphavleg gjeven ut som «Sara» på det første soloalbumet til Ibbotson, *Nitty Gritty Ibbotson* i 1977. 

Allmusic-skribenten Jim Newsom gav albumet fire av fem stjerner og skreiv: «Eit par år etter rekkja av countryhittar slutta for Nitty Gritty Dirt Band, gjekk bandet attende til røtene sine. Dei fleste songane er særs gode, og lyden er forfriskande usminka samanlikna med streit country. Fordi NGDB var blant dei mange gode artistane som vart sveipa til sides av andletslause artistar med hatt og unge country-damer som var barn av Garth-tida, fann aldri *Acoustic* eit større publikum. Men denne blandinga av akustiske gitarar, mandolin, dobro, munnspel, trekkspel, vaskebrett og vakre vokalharmoniar leverer mange country/folk-gleder.»

## Innhald

## Medverkande
* Jeff Hanna – gitar, vaskebrett, solo- og korvokal
* Jimmie Fadden – trommer, munnspel, korvokal, solovokal på «Cupid's Got A Gun»
* Jimmy Ibbotson – bass, gitar, mandolin, solo- og korvokal
* Bob Carpenter – klaverinstrument, trekkspel, bass, harmonivokal, solovokal på «Broken Road»

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Acoustic av Nitty Gritty Dirt Band|Acoustic av Nitty Gritty Dirt Band]]» frå ,  den 27. oktober 2020.* 
*** oppgav desse kjeldene:*
The Christmas Album av Nitty Gritty Dirt Band

***The Christmas Album*** er det 22. studioalbumet til det amerikanske countryrockbandet Nitty Gritty Dirt Band, gjeve ut i 1997. Dette albumet nådde 93. plassen på den amerikanske countryalbum-lista. 

Allmusic skreiv om albumet: «The Christmas Album er eit overraskande sterkt julealbum i countrystil. I lag med eit par nyare julesongar og originale songar, har The Dirt Band laga særeigne versjonar av julesongar som «Silver Bells», «Silent Night» og «Little Drummer Boy». Resultatet er ganske sjarmerande og burde appellere til det meste av fansen deira.»

## Innhald

## Medverkande
* Jeff Hanna - vokal, gitar
* Jim Ibbotson - vokal, gitar, mandolin, bass
* Jimmie Fadden - trommer, munnspel
* Bob Carpenter - vokal, klaverinstrument

;Andre musikarar
* Chris Engleman - elektrisk bass
* Gary Lunn - elektrisk bass

;Gjestemusikarar
* Alison Krauss - vokal på «Colorado Christmas», fele på «We Three Kings»
* John McEuen - 5-strengs banjo på «Colorado Christmas» & «We Three Kings», mandolin på «Colorado Christmas»
* Richie Furay - vokal på «One Christmas» & «This Christmas Morning»
* Vassar Clements - fele på «Christmas Dinner»

;Teknisk
* Produsent - Nitty Gritty Dirt Band

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:The Christmas Album (Nitty Gritty Dirt Band album)|The Christmas Album (Nitty Gritty Dirt Band album)]]» frå ,  den 27. oktober 2020.* 
*** oppgav desse kjeldene:*
Bang Bang Bang av Nitty Gritty Dirt Band

***Bang Bang Bang*** er det 23. studioalbumet til det amerikanske countryrockbandet Nitty Gritty Dirt Band, gjeve ut i 1999. Tittelsporet nådde 52. plassen på den amerikanske countrysingel-lista. Sporet «Down the Road» var opphavleg spelt inn av Mac McAnally, og gjekk seinare til topps på countrylista i 2008 då han spelte inn songen på nytt med Kenny Chesney.

Albumet var opphavleg spelt inn for Rising Tide Records, som vart nedlagd før albumet kom ut. Det vart så flytta til Decca Records, som òg vart nedlagd, før det til slutt kom ut på DreamWorks Records.

Ei melding i *[[magasinet Billboard|Billboard]]* var positiv til albumet og kalla songane «underhaldande rare» og hylla dei dugande musikarane.

## Innhald

## Medverkande
* Jeff Hanna - vokal, elektrisk og akustisk gitar, slidegitar, 12-strengsgitar, vaskebrett
* Jimmy Ibbotson - vokal, akustisk og elektrisk gitar, mandolin
* Jimmie Fadden - trommer, munnspel
* Bob Carpenter - vokal, piano, Hammond B-3, trekkspel

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Bang Bang Bang (Nitty Gritty Dirt Band album)|Bang Bang Bang (Nitty Gritty Dirt Band album)]]» frå ,  den 27. oktober 2020.* 
*** oppgav desse kjeldene:*
Welcome to Woody Creek

***Welcome to Woody Creek*** er det 25. studioalbumet til det amerikanske countryrockbandet Nitty Gritty Dirt Band, utgjeve i 2004.

Alex Henderson i AllMusic skreiv at «*Welcome to Woody Creek* er ikkje like essensielt som dei beste innspelingane til The Dirt Band frå 1960- og 1970-åra. Likevel er det eit solid, respektabelt album som den harde fansen vil vere nøgd med.»

## Innhald

## Medverkande
*Jeff Hanna - vokal, akustisk og elektrisk gitar, 12-strengs gitar, baryton- og slidegitar
*Jimmy Ibbotson - vokal, akustisk gitar, mandolin, mandolo, bass og trekkspel
*Bob Carpenter - vokal, akustisk og elektrisk piano, hammondorgel, bass og trekkspel
*Jimmie Fadden - munnspel og trommer
*John McEuen - banjo, akustisk gitar, mandolin og fele

**Gjestemusikar**
*Dan Dugmore - steelgitar på «Any Love But Our Love»

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Welcome to Woody Creek|Welcome to Woody Creek]]» frå ,  den 27. oktober 2020.* 
*** oppgav desse kjeldene:*
Speed of Life av Nitty Gritty Dirt Band

***Speed of Life*** er det 26. studioalbumet til det amerikanske countryrockbandet Nitty Gritty Dirt Band. Det nådde 59. plassen på den amerikanske country-albumlista. 

Det var det første studioalbumet til Nitty Gritty Dirt Band på fem år. Tre av dei originale medlemmane i bandet var framleis med, men det mangeårige medlemmet Jimmy Ibbotson hadde slutta på dette tidspunktet. Albumet vart spelt inn live i studio i Nashville med George Massenburg og Jon Randall Stewart som produsentar. I tillegg til medlemmane Jeff Hanna, Jimmie Fadden, Bob Carpenter og John McEuen, fekk dei med seg studiomusikarane Glenn Worf på bass, Richard Bennett på gitar og Vince Santoro på trommer, i tillegg til korvokalistar som Matraca, Jessi Alexander og Jaime Hanna.

Allmusic skreiv om albumet: «Albumet syner at NGDB noko ein gong har oppfunne seg sjølv på nytt. Ingenting her er glatt Nashville-stil. Det kjennest organisk ut, som innspelinga deira på midten av 1970-åra, men er likevel ganske lyttarvennleg. Desse gamle karane kan framleis skine, har mykje country-soul og eitt og anna å lære ungdomen.»

## Innhald

## Medverkande
*Jeff Hanna - vokal, akustisk, elektrisk og resonator-gitar, slidegitar, mandolin
*Jimmie Fadden - vokal, trommer, munnspel, perkusjon
*Bob Carpenter - vokal, Wurlitzer & piano, trekkspel, hammondorgel
*John McEuen - 5-strengs banjo, mandolin, fele, lapsteel, fingerstil akustisk gitar

**Andre musikarar**
*Jon Randall Stewart - akustisk gitar, mandolin, vokal
*Glenn Worf - elektrisk bass og kontrabass
*Richard Bennett - elektrisk gitar, akustisk gitar, bouzouki, lapsteel
*Vince Santoro - perkusjon, trommer
*Matraca Berg - vokal
*Jessi Alexander - vokal
*Jaime Hanna - vokal

## Produksjon
*Spelt inn live og miksa i: Blackbird Studio C, Nashville, TN.
*Assistert av: Kazuri Arai og Nathan Yarborough
*Produsert og miksa av: George Massenburg og Jon Randall Stewart
*Mastering av: Doug Sax og George Massenburg
*Design: Gina Binkley/Alter Ego Design

## Salslister

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Speed of Life (album)|Speed of Life (album)]]» frå ,  den 27. oktober 2020.* 
*** oppgav desse kjeldene:*
Michael Nesmith

**Robert Michael Nesmith** () var ein USA-amerikansk musikar, låtskrivar, skodespelar, produsent, romanforfattar, forretningsmann og filantrop, mest kjend som medlem av poprockbandet The Monkees og stjerne i TV-serien *[[TV-serien The Monkees|The Monkees]]* (1966–1968). Nesmith har skrive songar som «Different Drum» (sungen av Linda Ronstadt med Stone Poneys).

Etter at The Monkees vart oppløyst, fortsette Nesmith ein suksessrik karriere som låtskrivar og artist, først med countryrockgruppa First National Band, som han fekk ein topp 40-hit med, «Joanne», og sidan som soloartist. Han var kjend for å spele 12-strengsgitar, og spelte på ein spesialbygd 12-strengs elektrisk gitar med The Monkees (bygd av Gretsch) og forskjellige 12-strengs akustiske modellar etter Monkees-karrieren. 

Han var leiande produsent for kultfilmen *[[filmen Repo Man|Repo Man]]* (1984). I 1981 vann Nesmith den første Grammyprisen for årets video for det times lange fjernsynsshowet *[[Elephant Parts]]*.

## Filmar
### Fjernsyn

### Filmar

### Heimevideo

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Michael Nesmith|Michael Nesmith]]» frå ,  den 27. oktober 2020.* 
*** oppgav desse kjeldene:*

## Bakgrunnsstoff
Filmen Klaus

***Klaus*** er ein spansk 2D-animert jule-dramakomedie frå 2019, skriven og regissert av Sergio Pablos, produsert av selskapet Sergio Pablos Animation Studios og distribuert av Netflix. Jason Schwartzman, J. K. Simmons, Rashida Jones, Will Sasso, Neda Margrethe Labba, Sergio Pablos, Norm Macdonald og Joan Cusack gjev stemmer til karakterane i filmen. *Klaus* skildrar ei alternativ historie om opphavet til julenissen, uavhengig av Sankt Nikolaus og i ein fiktiv setting frå 1900-talet, som handlar om ein postmann stasjonert i ei øybygd langt mot nord som blir kjend med ein einstaka leikemakar, Klaus.

*Klaus* vart utgjeven 8. november 2019 og fekk positiv mottaking for animasjonen, historia og stemmeskodespelet. Han vann sju prisar under Annie Award-utdelinga i 2020, og vart nominert til ein Oscar-pris for beste animerte langfilm for 2019.

## Kjelder

## Bakgrunnsstoff
* 
*
Slipknot

**Slipknot** er eit nu metal-band frå Iowa, USA. Bandet blei stifta i 1995.

### Studioalbum
* 1996: *[[Mate. Feed. Kill. Repeat]]*
* 1999: *[[Slipknot av Slipknot|Slipknot]]*
* 2001: *[[Iowa av Slipknot|Iowa]]*
* 2004: *[[Vol. 3: (The Subliminal Verses)]]*
* 2008: *[[All Hope Is Gone]]*
* 2014: .''5: The Gray Chapter''
* 2019: *[[We Are Not Your Kind]]*
* 2022: *The End, So Far*

## Bakgrunnsstoff
*
Annal

**Annalar** (av latin *annales* , frå *annus*, 'år')  er nedteikningar frå eldre tider som fortel kort om hendingar frå år til år.

Annalar blir òg kalla 'årbøker', men dette kan også vera ei nemning for moderne tidsskrift

## Annalar i klassisk tid
I mange tilfelle har historieskriving hatt form av annalar. Gamle kinesarar , egyptarar, assyrarar og persarar skreiv til dømes annalar. Hos romarane førte prestane annalar, og særleg dei som blei førte av *[[pontifex maximus]]* var høgt verdsette. Korte årboksoppteikningar kan ein òg finna hjå seinare historieskrivarar som Livius, og då ein meir verdsleg historieskriving tok til rundt tida til den andre puniske krigen (Quintus Fabius Pictor), var framstillinga òg annalistisk. Etter at den romerske historieskrivinga hadde utvikla seg til litteratur med ein nesten episk karakter, kom annalforma tilbake, og heldt seg gjennom mellomalderen. 

## Annalar i mellomalderen
Annalane blei ofte ført av munkar. Dei blei skrivne på til tider svært avvikande former av latin, og i seinmellomalderen gjekk oppteikningane etterkvart over til å bli skrivne på dei lokale språka. Desse annalane er ofte hovudkjelder for historia gjennom fleire hundreår. Derfor vart dei tidleg utgjeve med stor omhu.

Dei eldste annalane i Danmark blei skrivne på 1100-talet, men dei fleste stammar frå 1200- og 1300-talet. Deretter opphøyrer dei nesten med eitt. Ein kjenner så godt som aldri forfattaren av annalane, og forma utelukkar òg eit sterkt individuelt preg. Høgst kan ein finna fram til det klosteret der annalen blei skriven. Enkelte ser likevel ikkje ut til å vera forfatta av munkar, som *[[Valdemarårbogen]]*, ein særs fyldig annal som handlar om Valdemar Sejr og stammar frå Valdemar Atterdags tid. *[[Rydårboka|Rydårbogen]]*, som er skriven på Ryd Kloster i Sønderjylland, er gjennomsyra av ein sterk antipati mot alt tysk. 

## Nyare utgjevingar av annalar
Då den historiske interessa vakna i Danmark i reformasjonstida, oppsøkte ein annalane frå mellomalderen att og forfatta nye på same grunnlag. Historikaren Arild Huitfeldt si store danmarkskrønike er sett opp reint annalistisk.

I Sverige byrja skrivinga av annalar først midt på 1200-talet. Litt seinare utvikla det seg ei fyldig annalistisk historieskriving på Island, der forma avløyste sagaene. Desse annalane tek også for seg norsk historie.

Dei danske annalane blei først utgjevne av Jacob Langebek (*[[Scriptores rerum Danicarum]]*) og er seinare utgjevne av Erik Kroman. Dei svenske er utgjevne i *Scriptores rerum Svecicarum*, og dei islandske er utgjevne av Gustav Storm i 1888.

## Sjå òg

* Danske krøniker
* Diplomatarium
* Historiografi

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:da:Annaler|Annaler]]» frå ,  den 28. oktober 2020.*  
 
## Litteratur

* Erik Kroman (udg.): *Danmarks middelalderlige annaler*, Selskabet for Udgivelse af Kilder til dansk Historie: København 1980 ISBN 87-7500-138-1
Shrek

***Shrek*** er ein amerikansk dataanimert filmkomedie frå 2001, som er laust basert på eventyrboka frå 1990 av William Steig under same namn. Filmen er regissert av Andrew Adamson og Vicky Jenson, med stemmene til Mike Myers, Eddie Murphy, Cameron Diaz og John Lithgow i hovudrollene. *Shrek* er ein parodi på andre filmtilpassingar av folkeeventyr, hovudsakleg retta mot animerte Disney-filmar. 

Handlinga i filmen følgjer trollet Shrek (Myers), som finn ut at sumpen hans er nedrent av eventyrfigurar, som har vorte bannlyste av den korrupte Lord Farquaad (Lithgow) som stundar etter å verta konge. Shrek gjer ein avtale med Farquaad om å få kontroll over sumpen sin att dersom han bergar prinsesse Fiona (Diaz), som Farquaad vil gifta seg med. Med hjelp frå eselet (Murphy) legg Shrek ut på ferda si, men forelskar seg snart sjølv i prinsessa som held på ein løyndom som vil forandra livet hans for all tid. 

## Rolleliste

## Kjelder


## Bakgrunnsstoff
*
Joanne av Michael Nesmith

«**Joanne**» er ein song skriven og framført av Michael Nesmith. Det var den einaste hitten hans som soloartist. Singelen vart gjeven ut på RCA Records i 1970, henta frå albumet *[[Magnetic South]]*, det første albumet gjeve ut av Nesmith og The First National Band etter at han slutta i The Monkees. I USA nådde songen 21. plassen på *[[magasinet Billboard|Billboard]]* Top 100 den 3. oktober 1970. Songen nådde fjerdeplassen på singellista i Canada og tredjeplassen i Australia,
 og heilt til topps på singellista i New Zealand. I USA vart dette den mest suksessrike solohitten av eit tidlegare medlem i The Monkees.

«Joanne» var den andre singelen frå *Magnetic South*, etter «Little Red Rider» (som ikkje gjekk inn på lista). B-sida til «Joanne» var songen «One Rose».

Songen vart ofte spelt på konsertane til Nesmith og finst på alle dei tre konsertalbuma hans: *[[Live At The Palais]]*, *[[Live at the Britt Festival]]* og *[[Movies of the Mind]]*. 
 
Songen vart òg spelt inn av smørsongaren Andy Williams i 1970 for albumet *[[The Andy Williams Show]].*

## Medverkande
* Michael Nesmith – vokal, rytmegitar
* O.J. «Red» Rhodes – pedalsteelgitar
* John Ware – trommer
* John London – bass
* Earl P. Ball – piano

## Salslister

### Vekeslister

### Årslister

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Joanne (Michael Nesmith song)|Joanne (Michael Nesmith song)]]» frå ,  den 28. oktober 2020.* 
*** oppgav desse kjeldene:*
Loose Salute

***Loose Salute*** er det andre soloalbumet til den amerikanske musikaren Michael Nesmith etter han slutta i The Monkees. Albumet kom ut på RCA Records i 1970 og var dedisert til Tony Richland. Albumet nådde 159. plassen på Billboard Pop Albums-lista.

## Historie
Versjonen av «Listen to the Band» er den tredje versjonen av songen. Han var tidlegare gjeven ut på *[[33⅓ Revolutions Per Monkee]]* og som ein singel seint i 1969 med The Monkees. Nesmith spelte òg inn Monkees-songen «Carlisle Wheeling», men skifta namnet på denne til «Conversations».  

Albumet inneheld eit delvis instrumentalt nummer, «First National Dance», som vart spelt inn for albumet, men som i siste augneblink vart erstatta av «Silver Moon», som kom ut på singel i Australia og gjorde det ganske godt der, med ein 14. plass på singellista. Ein versjon av Jerry Reed-songen «Guitar Man» vart spelt inn, men ikkje gjeven ut på albumet. Då albumet kom ut på ny i lag med *[[Magnetic South]]* på CD av RCA/BMG International i 2000, vart «First National Dance» gjeven ut som bonusspor. 

Sporet «Bye, Bye, Bye» vart spelt inn og miksa elleve gonger før Nesmith var nøgd med resultatet. Dette forseinka utgjevinga av albumet. 

## Mottaking

*[[Allmusic]]* skreiv i meldinga si: «*Loose Salute* heng ikkje like godt saman som *Magnetic South*, men materialet er sterkt, bandet høyrest bra ut og Michael Nesmith kom med fleire overraskingar enn han hadde gjort på det første albumet. Det er ei av dei beste platene i katalogen hans som soloartist.»

## Innhald
	

## Personnel
* Michael Nesmith – vokal & rytmegitar
* John London – bass
* John Ware – trommer
* Red Rhodes – pedalsteelgitar
med:
* Glen Hardin – piano

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Loose Salute|Loose Salute]]» frå ,  den 28. oktober 2020.* 
*** oppgav desse kjeldene:*
Nevada Fighter

***Nevada Fighter*** er det tredje soloalbumet til den amerikanske musikaren Michael Nesmith etter han slutta i The Monkees. Det var det tredje og siste albumet hans pelte inn med First National Band. Det kom ut på RCA Records i 1971 og nådde ikkje høgare enn 202. plassen på albumlista. Den første singelen frå albumet, «Nevada Fighter», nådde 70. plassen på Billboard-lista. 

John London og John Ware slutta i gruppa seint i november 1970. To spor kom ikkje med på det endelege albumet - «Here I Am» (spelt inn tidleg i januar 1971) og «Only Bound» (spelt inn seint i januar). Nesmith henta inn James Burton, Joe Osborn og Ron Tutt til å fullføre albumet. Dei tre hadde arbeidd i lag med Nesmith då han var ein del av The Monkees. 

Sporet «Nevada Fighter» vart opphavleg spelt inn med tittelen «Apology.» «Propinquity» var den tredje versjonen av denne songen Nesmith spelte inn. Han laga ein demo av songen for The Monkees i 1966 og spelte inn ein versjon med gruppa i 1968. 

## Innhald

## Salslister

## Medverkande
* Michael Nesmith – vokal, gitar
* John London – bass
* John Ware – trommer
* Red Rhodes – pedalsteelgitar

Andre medverkande:
* Joe Osborn – bass
* Max Bennett – bass
* Glen Hardin – klaverinstrument
* Michael Cohen – klaverinstrument
* Ron Tutt – trommer
* James Burton – gitar
* Al Casey – gitar

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Nevada Fighter|Nevada Fighter]]» frå ,  den 28. oktober 2020.* 
*** oppgav desse kjeldene:*
Back Porch Bluegrass

***Back Porch Bluegrass*** er debutalbumet til bluegrasskvartetten The Dillards. «Dooley» og «Duelin' Banjo» vart begge gjevne ut på singlar. 

## Innhald

## Medverkande
* Rodney Dillard - solovokal, gitar
* Douglas Dillard - banjo
* Mitchell Jayne - bass
* Dean Webb - mandolin

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Back Porch Bluegrass|Back Porch Bluegrass]]» frå ,  den 28. oktober 2020.*
Dueling Banjos

**«Dueling Banjos»** er ein bluegrasssong av Arthur «Guitar Boogie» Smith. Songen vart komponert i 1954 av Smith som ein banjoinstrumental han kalla «Feudin' Banjos», som inneheldt riffa frå Smith spelt inn i 1955 med ein firestrengs plekter-spelt banjo, akkompagnert av Don Reno på femstrengs-banjo. Første gongen vart spelt for eit større publikum var i 1963 i ein episode av TV-serien *[[The Andy Griffith Show]]* kalla «Briscoe Declares for Aunt Bee», der han vart framført av den musikalske familien The Darlings (spelt av bluegrassgruppa The Dillards) i lag med Griffith sjølv.

Songen vart gjort kjend i 1972 i filmen *[[Deliverance]]*, som førte til søksmål frå komponisten, sidan han vart nytta i filmen utan at Smith hadde gjeve løyve til det. Filmversjonen var arrangert og innspelt av Eric Weissberg og Steve Mandell, men berre kreditert til Weissberg på ein singel som kom ut i desember 1972. Smith vann søksmålet. Songen låg fire veker på andreplassen på ''Billboard'' Hot 100 i 1973, alle fire vekene bak Roberta Flack-songen «Killing Me Softly with His Song», og han toppa adult contemporary-lista i to veker same året. Songen låg ei veke på toppen av Cashbox- og Record World-listene. Songen nådde òg femteplassen på Hot Country Singles-lista på same tida. Han vart nominert til ein Golden Globe for beste originale song.

## Salslister

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Dueling Banjos|Dueling Banjos]]» frå ,  den 28. oktober 2020.* 
*** oppgav desse kjeldene:*
Live!!!! Almost!!!

***Live...Almost!!!*** er det andre albumet til bluegrasskvartetten The Dillards, spelt inn på ein konsert på The Mecca i Los Angeles og gjeve ut i 1964 på Elektra.  

Albumet inneheld ei blanding av tradisjonelle songar og songar skrivne av bandet, i tillegg til eit par coverversjonar, som «Walkin' Down the Line» av Bob Dylan. 

I tillegg til somme kjappe bluegrassongar og somme meir langsame, folk-aktige songar, er albumet full av humor, og Mitch Jayne fortel morosame soger som introduksjon til fleire av songane. 

I 2001 kom albumet ut på ny som ei dobbelplate i lag med debutplata, *[[Back Porch Bluegrass]]*.

Allmusic skreiv om albumet: «Ein god del av speletida er nytta til den vittige praten til bassisten Mitch Jayne mellom songane, som utan tvil var med på å gjere The Dillards populære på nattklubbane i LA utan lojale bluegrassfans. Sjølv om Jayne er morosam, er det den glimrande spelinga til Doug Dillard på banjo, Rodney Dillard på gitar og Dean Webb på mandolin som gjer dette albumet verdt å høyre på i dag. Desse tre musikarane syner ein enorm respekt for røtene til denne musikken i tillegg til at dei har ei melodikjensle som gjer dei nok rom til å utforske nye område, og sjølv bluegrassklassikarar som «Black-Eyed Susie», «Old Blue» og «Pretty Polly» får ei frisk og spanande handsaming her. Og sjølv om desse karane kan spele i eit forrykande tempo, er det ei kjensle av at kvar note i desse framføringane gjev ei flott kjensle av rom og form i denne musikken på scenen.»
 
## Innhald

## Medverkande
* Rodney Dillard - solovokal, gitar, munnspel, mandolin
* Douglas Dillard - banjo, gitar, vokal
* Mitchell Jayne - bass, vokal
* Dean Webb - mandolin, vokal

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Live!!!! Almost!!!|Live!!!! Almost!!!]]» frå ,  den 28. oktober 2020.* 
*** oppgav desse kjeldene:*
Old Blue

«**Old Blue**» (òg kalla «Old Dog Blue») er ei USA-amerikansk folkevise, som ein trur oppstod i minstrel-show seint på 1800-talet. Songen finst i fleire utgåver, og fortel om ein gammal, trufast hund som til slutt døyr. I nokre versjonar av songen drøymer eigaren om å snart møta han att.

Ein versjon frå 1928 av Jim Jackson, kalla «Old Dog Blue», kom ut på albumet *[[Anthology of American Folk Music]]*. Etter denne tidlege innspelinga er det gjort mange versjonar og variantar av denne songen. 

## Somme innspelingar
* Joan Baez, *[[Joan Baez, Vol. 2]]* (1961)
* The Byrds, *[[Dr. Byrds & Mr. Hyde]]* (1969)
* Furry Lewis, *Shake 'Em On Down* (1961)
* Guy Carawan, *Songs with Guy Carawan* (1950)
* Ramblin' Jack Elliott, *[[I Stand Alone (Ramblin' Jack Elliott album)|I Stand Alone]]* (2006)
*David Wiffen, *David Wiffen At The Bunkhouse Coffeehouse, Vancouver BC* (1965)
* Johnny Duncan, *Vintage Rock Nº 23 - EPs Collectors «Johnny Duncan's Tennessee Song Bag»* (1957)
* Cisco Houston, *Songs to Grow On, Vol. 3: This Land Is My Land* (1951)
* Bill Staines, *One More River* (1998)
* Anne Hills, *Never Grow Up* (1998)
* The Dillards, *[[Live!!!! Almost!!!]]* (1964)
* Bob Gibson og Bob Camp, *Bob Gibson and Bob Camp at The Gate of Horn* (1961)
* Sam Hinton, *Whoever Shall Have Some Good Peanuts* (2006)
* Pete Seeger, *American Favorite Ballads, Vol. 3* (1957)
* Lonnie Pitchford, *The Harry Smith Connection: A Live Tribute To The Anthology Of American Folk Music* (1998)
* Dave Van Ronk, *[[Somebody Else, Not Me av Dave Van Ronk|Somebody Else, Not Me]]* (1980)
* JJ Cale, *Guitar Man* (1996)
* Georgia Ruth, *Week of Pines* (2013)
* Kom ut på *[[Disney Children's Favorite Songs 2]]* (1979) som ein barnesong.
* Emerson, Lake & Palmer; Greg Lake i konsertversjonar av «Take a Pebble»  (1971)  
* Ian & Sylvia
* Charlie Parr, *I Ain't Dead Yet* (2016)
* Peter, Paul & Mary, *In Concert* (1964), som «Blue»

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Old Blue|Old Blue]]» frå ,  den 28. oktober 2020.* 
*** oppgav desse kjeldene:*

## Bakgrunnsstoff
* ''Old Blue'' på ''Keefer's Folk Music Index''
Fridtjov Hegge

**Fridtjov Otto Hegge** () var ein norsk jurist og stortingsmann frå Trondheim.

Etter å ha gått Trondhjems katedralskole tok Hegge juridisk embetseksamen i 1891 og advokaturen i 1901. I tida frå 1892 til 1899 arbeidde han ulike stader i landet; som sakførarfullmektig 1892-93 i Haugesund, tilsett 1893-94 hos sorenskrivaren i Søndre Helgeland, statsadvokatfullmektig 1894-96 i Troms og Finnmark og overrettssakførar 1896-99 i Harstad. Frå 1899 var Hegge overrettssakførar i Kristiania, statsadvokat 1911–13. Sidan var han sorenskrivar i Namdalen 1913–18, krigsdommar i 5. divisjon 1918–20 og lagmann i Gula- og Frostating lagdømme frå 1920 til han døydde i 1926.

Hegge var aktiv venstremann frå yngre år. Såleis var han medlem av bystyret i Kristiania 1904-13. Valperioden 1919-21 representerte han einmannskrinsen Namdalen og partiet Venstre på Stortinget. Der var han medlem i Konstitusjonskomitéen 1919-20 og formann i komitéen 1920–21.

## Kjelder
*Stortingsbiografi
Pickin' & Fiddlin'

***Pickin' & Fiddlin***' er det tredje albumet til den amerikanske bluegrassgruppa The Dillards, spelt inn med den då unge felespelaren Byron Berline. Albumet er heilt instrumentalt, utan vokal. Gruppa var misnøgd med plateselskapet Elektra fordi dei kjende seg pressa frå selskapet om å ikkje fornye seg, som dei var i ferd med å gjere (og til slutt kom til å gjere på *[[Wheatstraw Suite]]*), og fordi dei ikkje syntest Elektra gjorde nok til å marknadsføre platene deira. The Dillards valde å spele inn eit heilt tradisjonelt album med Berline, som var ein ven av gruppa, fordi dei skulda Elektra eit album til. Rodney sa seinare «Det var ei plate me ikkje laga for nokon andre enn tradisjonalistane. Me vart hakka i bitar av dei. Så me sa 'Ok, til helvete med dykk karar, me skal lage eit album, og me skal spele det rett opp i ræva dykkar!,' så då gjorde me det.»

## Innhald

## Medverkande
*Byron Berline - fele
*Rodney Dillard - gitar
*Douglas Dillard - banjo
*Mitchell Jayne - bass
*Dean Webb - mandolin

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Pickin&#39; &#38; Fiddlin&#39;|Pickin&#39; &#38; Fiddlin&#39;]]» frå ,  den 29. oktober 2020.* 
*** oppgav desse kjeldene:*
Wheatstraw Suite

***Wheatstraw Suite*** er det fjerde albumet til det amerikanske progressiv bluegrass-bandet The Dillards, gjeve ut i 1968. Det er det første albumet til The Dillards der dei gjekk vekk frå den tradisjonelle bluegrass-stilen og nytta i staden fullt orkester, elektriske instrument og stundom trommer. 

Bandet hadde gått i retning av ein meir moderne stil i eit par år, og hadde turnert i lag med The Byrds der banjospelaren Doug Dillard spelte ein elektrisk banjo frå Rickenbacker, men det var først på *Wheatstraw Suite* at dei utforska den nye stilen sin på eit heilt album. Opphavet til albumet byrja då The Dillards for ein kort periode forlet Elektra Records, som hadde gjeve ut dei tre første platene deira, men vore «overraskande mykje i mot» den nye retninga deira. Gruppa spelte inn par folkrocksinglar for Capitol Records, mellom anna ulike versjonar av songar på *Wheatstraw Suite*. Capitol likte derimot ikkje stilen til The Dillards, og dei signerte ny kontrakt med Elektra, som no var villige til å prøve ein ny, meir kommersiell stil. 

Men Doug Dillard var misnøgd med den nye retninga og slutta brått i gruppa. Ironisk nok kom han kort tid etter til å skipe eit liknande countryrockband med det tidlegare Byrds-medlemmet Gene Clark som Dillard & Clark. The Dillards henta inn multi-instrumentalisten Herb Pedersen for å erstatte Doug på banjo. Pedersen kunne òg spele gitar og delte solovokalen med Rodney Dillard.

Gruppa hadde alt opparbeidd seg mange songar i perioden deira for Capitol. Albumet inneheld sju originale songar og seks coverversjonar, som hovudsakleg kom frå samtidige rock- og popmusikarar, og ikkje tradisjonelle songar som tidlegare. The Dillards blanda pop og bluegrass på ein måte som bana veg for ein generasjon av country- og folkrock-artistar, noko som gjer dette til eit av dei mest innverknadsrike albuma deira. 

## Innhald

## Medverkande
The Dillards:
*Rodney Dillard - solovokal, rytme- og sologitar, dobro, pedalsteelgitar
*Herb Pedersen - solovokal, rytmegitar, banjo
*Dean Webb - mandolin
*Mitch Jayne - akustisk bass

;Andre musikarar:
*Buddy Emmons - pedalsteelgitar
*Joe Osborn - elektrisk bass
*Toxey French - trommer
*Jimmy Gordon - trommer

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Wheatstraw Suite|Wheatstraw Suite]]» frå ,  den 29. oktober 2020.* 
*** oppgav desse kjeldene:* 
* Notat i Collector's Choice-utgåva av *Wheatstraw Suite*, skriven av Richie Unterberger.
Copperfields

***Copperfields*** er det femte albumet til den amerikanske bluegrassgruppa The Dillards. Albumet held fram countryrockstilen dei byrja med på det førre albumet sitt, *[[Wheatstraw Suite]]*. Begge desse albuma gjer mykje bruk av orkester og stadig meir bruk av trommer (spelt av Paul York), elektrisk bass og til og med elektrisk gitar på «Brother John.» Herb Pederson, som erstatta Doug Dillard før *Wheatstraw Suite*, tok ei meir framståande rolle på dette albumet, og skreiv fleire songar, song fleire songar og stod meir fram på plateomslaget. 

## Innhald

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Copperfields|Copperfields]]» frå ,  den 29. oktober 2020.* 
*** oppgav desse kjeldene:*
Korçë

**Korçë** (gresk Κορυτσά, *Korytsá*, arumensk *Curciau*) er ein by og ein kommune i regionen Korçë i Albania. Kommunen ligg søraust i landet og grensar i vest til regionen Berat.

Kommunen vart oppretta gjennom ei admininistrasjonsreform i 2014, ved at den tidlegare bykommunen Korçë vart slått saman med landkommunane Qendër Korçë, Voskop, Voskopojë, Lekas, Vithkuq, Mollaj og Drenovë. Dei tidlegare kommunane inngår no som kommunaleiningar i den nye storkommunen. Kommunen har hovudsete i Korçë.

## Tidlegare administrativ inndeling
Fram til år 2000 var dei tidlegare by- og landkommunane ein del av distriktet Korçë. Den dåverande bykommunen omfatta berre sjølve byen Korçë.

## Folketal

## Referansar
Drenovë

**Drenovë** (makedonsk Дреново, *Drenovo*) er ein tidlegare landkommune i regionen Korçë i Albania. Etter ei admininistrasjonsreform i 2014 inngår han som ei kommunaleining i kommunen Korçë.

## Tidlegare administrativ inndeling
Fram til år 2000 var Drenovë ein del av distriktet Korçë. Den dåverande landkommunen omfatta busetnadene:
*Drenovë
*Mborje
*Boboshticë
*Moravë
*Qatrom
*Ravonik
*Turan
*Dardhë

## Folketal

## Referansar
Tribute to the American Duck

***Tribute to the American Duck*** er det sjuande albumet til bluegrassgruppa The Dillards. Det kom ut eit år etter *[[Roots and Branches av The Dillards|Roots and Branches]]* med same besetning og ein liknande stil. Billy Ray Latham spelte elektrisk gitar på «Caney Creek», som har ein tydleg folkrockstil. Songen «Dooley» var ei nyinnspeling for albumet, som dei opphavleg gav ut på debutplata *[[Back Porch Bluegrass]].*

Mitch Jayne tok igjen ei rolle i bakgrunnen på dette albumet, og rolla hans som bassist vart overleten til to andre bassistar. Han skreiv derimot fleire songar enn han hadde gjort på *Roots and Branches*, og song for første gongen solovokal på ein song, avslutningssporet «What's Time to a Hog?» Kona til Rodney Dillard, Linda Dillard, song for første gongen korvokal på eit The Dillards-album og var medlåtskrivar på «Carry Me Off» i lag med Rodney og Jayne.

## Innhald

## Medverkande
*Rodney Dillard: solovokal, gitar, dobro
*Billy Ray Latham: gitar, banjo, dobro
*Dean Webb: mandolin
*Mitch Jayne: solovokal på «What's Time to a Hog?»
*John Hartford: fele
*Paul York, John Raines, Don Gallese: trommer og perkusjon
*Linda Dillard: korvokal
*Colin Cameron, Gary Itri: bass
*Irv Dugan: gitar, turnémanager
*Andrew Belling: klaverinstrument
*Buck Graves: dobro

Produsert av Rodney Dillard

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Tribute to the American Duck|Tribute to the American Duck]]» frå ,  den 30. oktober 2020.* 
*** oppgav desse kjeldene:*
Roots and Branches av The Dillards

***Roots and Branches*** er det sjette albumet til bluegrassgruppa The Dillards, utgjeve i mai 1972 på Anthem. 

Det var det første albumet til The Dillards på eit par år, etter dei banebrytande countryrock/bluegrass-albuma for Elektra, *[[Wheatstraw Suite]]* og *[[Copperfields]]*. Det var òg det mest suksessrike albumet deira og det einaste som gjekk inn på albumlista i USA, der det nådde 79. plassen. 

Herb Pedersen var blitt erstatta av Billy Ray Latham og dei gjekk her meir i retning av ein streit rockestil, men framleis med ein smak av country. Albumet vert avslutta med ein acapella versjon av «Man of Constant Sorrow».

## Innhald

## Medverkande
*Rodney Dillard - gitar, vokal
*Billy Ray Latham - banjo, gitar, dobro
*Dean Webb - mandolin, vokal
*Mitch Jayne - bass, vokal
*Paul York - trommer

## Kjelder
*
Johan H. Dyblie

**Johan Helmar Dyblie** () var ein norsk lensmann og postmeister frå Trondheim. Han var stortingsmann 1871-73 frå Finmarkens amt.

Dyblie var son til ein skipper. Sjølv arbeidde han i yngre år ved ulike embetskontor. I 1842 vart han konstituert postekspeditør i Alta, fast tilsett i stillinga frå 1854. Frå 1844 var han i tillegg lensmann i Alta og Talvik i 30 år. Medan han budde i Alta deltok han mykje i styringa av herad og amt. Mellom anna var han forlikskommissær og medlem i heradsstyret, styremedlem i sparebank og i landbruksselskapet for Finnmark. 1857-58 var Dyblie med i ein kongeleg kommisjon som undrsøkte tilhøvet mellom samar og fastbuande i Troms og Finnmark. I fyrste halvdel av 1870-åra var han medlem i to ulike kommisjonar; ein om ei ordning av jordspørsmålet i Finnmark og så i ein matrikkelkommisjon for Troms amt.

Gjennom stortingsvalet 1870 vart Dyblie kåra til å representere Finnmark på Stortinget, der han var medlem i Tollkomiteen. I 1874 tok han til som postmeister i Namsos, eit embete han styrte til 1890. Han døydde i fødebyen Trondheim.

## Kjelder
*Lindstøl, Tallak: *Stortinget og Statsraadet 1814-1914*. Kristiania, 1914
Tayanna

**Tayanna** () er ein ukrainsk songar, skodespelar og komponist.

## Diskografi
* TAYANNA. Портреты (2016)
* Тримай мене (2017)

## Kjelder
Simplontunnelen

**Simplontunnelen** er ein 19,8 km lang jarnbanetunnel mellom Brig i Sveits og Domodossola i Italia. Tunnelen går under Simplonpasset og vart opna i 1906, utvida til dobbeltspor i 1922. Sambandet var det fyrste jarnbanetunnel-sambandet gjennom Alpane mellom Sveits og Italia. Tunnelen den lengste fjelltunnelen i verda i 70 år.

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Simplon Tunnel|Simplon Tunnel]]» frå ,  den 31. oktober 2020.*
Proletariat

**Proletariatet** (frå latin *proletarius*, 'person som berre gjer nytte med å avle barn') er den sosiale klassen som består av lønsarbeidarar som eig lite anna enn si eiga arbeidskraft. Eit medlem av denne klassen er ein **proletar.**

Marxistisk filosofi reknar proletariatet som undertrykt av det kapitalistiske systemet, der dei blir tvungne til å akseptere låge lønningar i bytte mot å operere produksjonsmidla for å skape verdiar for borgarskapet. Marx meinte at denne undertrykkinga gjer proletariatet felles økonomiske og sosiale interesser som går på tvers av nasjonale grenser, noko som ein dag vil drive dei til å ta makta og danne eit kommunistisk samfunn fritt for klasseskilnader.

## Sjå òg

* Arbeidarklassen

## Referansar
Babydoll

Ein **babydoll** er ein kort, laustsitjande nattkjole eller neglisjé, ofte med tilhøyrande underdel. Han kan vera nattklede for kvinner, og kan ha ekstra pynt blonder, rysjar, band og sløyfer, maraboudun, skulderstroppar eller formande behåkoppar. Plagget kan vera av tynne, tidvis gjennomsiktige stoff som nylon, chiffon eller silke.

## Historie
Skaparen av den superkorte nattkjolen skal ha vore dne amerikanske undertøysdesignaren Sylvia Pedlar, som laga han i 1942 som svar på tekstilmangelen under andre verdskrigen. Sjølv om plagga hennar blei kjende som «babydolls», mislikte Pedlar namnet og brukte det ikkje sjølv.

Namnet på kjolen blei utbreidd  gjennom filmen *[[Baby Doll]]* frå 1956, med Carroll Baker i tittelrolla som ein forførande 19-åring. Dette markerte byrjinga på den vedvarande populariteten til stilen blant vaksne. Babydoll-pyjamas frå 1950- og 1960-talet var sett saman av ein topp og lause underbukser i bloomersstil med strikk i livet og rundt føtene. Frå 1970- til 1990-talet var underdelen omdanna til meir tettstitjande underbukser med stikk i livet og rundt føtene. Ein endå nyare underdel har ei meir shorts-aktig form utan strikk rundt føtene. 

Babydoll-kjolar er korte kjolar inspirerte av nattkjolen, som Cristóbal Balenciaga sine design frå 1957 og 1958.

Babydoll var ein del av såkalla *[[kinderwhore]]*-stil tidleg på 1990-talet gjennom populære riot Grrrl- og  grunge-musikarar som Courtney Love og Kat Bjelland.

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Babydoll|Babydoll]]» frå ,  den 31. oktober 2020.*
Verdscupen i langrenn 1982/Menn

**Verdscupen i langrenn for menn i 1982-sesongen** omfatta 10 individuelle tevlingar og ein stafett. Tevlingane tok til 9. januar og vart avslutta 27. mars 1982. Dei ti renna bestod av fem tevlingar over 15 kilometer, tre over 30 km og to 50-kilometerar. Renna fann stad i Reit im Winkl i Vest-Tyskland, Le Brassus i Sveits, Brusson og Kastelruth i Italia, Oslo (4) i Noreg, Lahti i Finland, Falun i Sverige og Štrbské Pleso i dåverande Tsjekkoslovakia.

Bill Koch frå USA sigra i fire tevlingar og vann FIS-pokalen. Oddvar Brå vann to enkeltrenn, medan Thomas Wassberg, Thomas Eriksson, Pål Gunnar Mikkelsplass og Harri Kirvesniemi vann kvar sitt verdscuprenn.
 
## Individuelt

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:de:Skilanglauf-Weltcup 1981/82|Skilanglauf-Weltcup 1981/82]]» frå ,  den 1. november 2020.*  
 
**Sportsboken 82-83*. Sportsboken As/Hjemmets bokforlag As. 1982.
Reit im Winkl

**Reit im Winkl** er ein kommune i landkrinsen Traunstein i den tyske delstaten Bayern. I kommunen bur i kring 2&nbsp;000 menneske. Kommunen grensar i aust mot Ruhpolding og i sør mot den austerrikske kommunen Kössen i forbundslandet Tirol. 

Hovudnæring i Reit im Winkl er turisme. Landsbyen Reit har i fleire tiår arrangert tevlingar i [verdscupen i langren]9 og verdscupen i nordisk kombinert.

Skirennaren [Rosi Mittermaier er frå Reit im Winkl.

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:de:Reit im Winkl|Reit im Winkl]]» frå ,  den 1. november 2020.*
Maliq

**Maliq** er ein by og ein kommune i regionen Korçë i Albania. Kommunen ligg søraust i landet og grensar i nordvest til Elbasan, i vest til Berat.

Kommunen vart oppretta gjennom ei admininistrasjonsreform i 2014, ved at den tidlegare bykommunen Maliq vart slått saman med landkommunane Libonik, Gorë, Moglicë, Vreshtas, Pirg og Pojan. Dei tidlegare kommunane inngår no som kommunaleiningar i den nye storkommunen. Kommunen har hovudsete i Maliq.

## Tidlegare administrativ inndeling
Fram til år 2000 var dei tidlegare by- og landkommunane ein del av distriktet Korçë. Den dåverande bykommunen omfatta sjølve byen Maliq og busetnadene:
*Kolanec
*Goce
*Gjyras
*Bickë
*Fshat Maliq
*Plovisht

## Folketal

## Referansar
Libonik

**Libonik** er ein tidlegare landkommune i regionen Korçë i Albania. Etter ei admininistrasjonsreform i 2014 inngår han som ei kommunaleining i kommunen Maliq.

## Tidlegare administrativ inndeling
Fram til år 2000 var Libonik ein del av distriktet Korçë. Den dåverande landkommunen omfatta busetnadene:
*Libonik
*Drithas
*Vloçisht
*Vashtëmi
*Pocestë
*Symiz
*Klocë
*Shkozë
*Kembëthekër
*Beras
*Zboq
*Memël
*Manastirec

## Folketal

## Referansar
Tom Johnston

**Charles Thomas Johnston** () er ein USA-amerikansk musikar. Han er gitarist og vokalist og hovudsakleg kjend for å skipe og vere gitarist, songar og låtskrivar i rockegruppa The Doobie Brothers, i tillegg til sin eigen solokarriere. Han har spelt av og på med The Doobie Brothers i 50 år, innan fleire stilartar. 

## Diskografi

### Med the Doobie Brothers (ufullstendig)
**[[The Doobie Brothers av The Doobie Brothers|The Doobie Brothers]]* (1971)
**[[Toulouse Street]]* (1972) (USA nr. 21)
**[[The Captain and Me]]* (1973) (USA nr. 7)
**[[What Were Once Vices Are Now Habits]]* (1974) (USA nr. 4)
**[[Stampede av The Doobie Brothers|Stampede]]* (1975) (USA nr. 4)
**[[Takin' It to the Streets av The Doobie Brothers|Takin' It to the Streets]]* (1976) (USA nr. 8) (er ikkje med på mykje av albumet)
**[[Livin' on the Fault Line]]* (1977) (USA nr. 10) (bandet spelte inn fem av songane hans, men ingen vart nytta på dette albumet)
**[[Farewell Tour av The Doobie Brothers|Farewell Tour]]* [Live] (1983) (USA nr. 79) (gjesteartist på to songar)
**[[Cycles av The Doobie Brothers|Cycles]]* (1989) (USA nr. 17)
**[[Brotherhood av The Doobie Brothers|Brotherhood]]* (1991) (USA nr. 82)
**[[Rockin' Down the Highway: The Wildlife Concert]]* [Live] (1996)
**[[Best of the Doobie Brothers Live]]* [Live] (1999) 
**[[Sibling Rivalry av The Doobie Brothers|Sibling Rivalry]]* (2000)
**[[On Our Way Up]]* (2001)
**[[Divided Highway]]* (2003) (songar frå Cycles og Brotherhood)
**[[Live at Wolf Trap]]* [Live] (2004)
**[[World Gone Crazy av The Doobie Brothers|World Gone Crazy]]* (2010) (USA nr. 39)
**[[Live at the Greek Theater 1982]]* [Live] (2011) (guest appearance on two songs)

### Solo
**Everything You've Heard Is True* (1979) (AUS #97
**Still Feels Good* (1981)
*«Where Are You Tonight» (1987) - Soundtrack to the Motion Picture «Dirty Dancing»

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Tom Johnston (musician)|Tom Johnston (musician)]]» frå ,  den 1. november 2020.* 
*** oppgav desse kjeldene:*

## Bakgrunnsstoff
*