open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Aratinga

***Aratinga*** er ei biologisk slekt av parakittar og medlem av papegøyefamilien, Psittacidae. Leveområdet er aust for Andes i Sør-Amerika, alle dei seks artane finst innanfor grensene til Brasil.

Namnet 'Aratinga' kjem frå tupíspråk og tyder klårt farga fugl eller papegøye.

## Skildring
Dette er parakittar i kraftfulle farger, mest i gult og grønt. Heile eller ytste delar av handsvingfjørene er djupblåe. Ein markert ring av berr hud rundt auga synast ofte kvit eller lys, hos svovelparakitt er farga på ringen skildra som blågrå, og hos eldkroneparakitt er denne huda mørk. Dei har kroppslengd på om lag 30 centimeter inkludert relativt lange halar. Kjønna er like.

*Aratinga*-parakittar har utbreiing frå sørlegaste Colombia og søraustlege Venezuela til nordlege Argentina. Korkje  Uruguay eller Chile har naturlege populasjonar av nokon av desse artane. Typar av habitat som dei nyttar varierer mellom artane, alle synast å trenge tilgang på opne område sjølv om dei beitar i skog. Nendayparakitt kan plukke føde på bakken. Alle har relativt lågtliggande habitat, men eldkroneparakitt kan leve i over 2000 moh. i søraustlege Brasil.

*Aratinga* er sosiale fuglar, flyg snøggt og direkte i store flokkar. Føda er frø, nøtter, frukter og nokre er observerte i å supplere med blomar. 

## Taksonomi og artsliste
Det som ornitologien tidlegare lista opp som *Aratinga* var ei langt større gruppe på totalt ca. 24 papegøyeartar. I 2014 blei gruppa splitta i 4 slekter:
*Aratinga*, *[[Eupsittula]]*, *[[Psittacara]]* og *[[Thectocercus]]*.

Typearten i dagens *Aratinga* er rekna å vere solparakitt.

***Aratinga*** i rekkjefølgje etter EBird/Clements Checklist v2017 med norske namn etter *Norske navn på verdens fugler*:     

* Kvitøyreparakitt, *Aratinga weddellii*, Dusky-headed Parakeet, Deville, 1851, (LC)
* Nendayparakitt, *Aratinga nenday*, Nanday Parakeet, Vieillot, 1823, (LC)  
* Solparakitt, *Aratinga solstitialis*, Sun Parakeet, Linné, 1758, (EN)  
* Svovelparakitt, *Aratinga maculata*, Sulphur-breasted Parakeet, Müller, 1776, (LC)  
* Jandayaparakitt, *Aratinga jandaya*, Jandaya Parakeet, Gmelin, 1788, (LC)  
* Eldkroneparakitt, *Aratinga auricapillus*, Golden-capped Parakeet, Kuhl, 1820, (NT)  
## Kjelder
* Collar, N. (2018). Parrots (Psittacidae). In: del Hoyo, J., Elliott, A., Sargatal, J., Christie, D.A. & de Juana, E. (eds.). Handbook of the Birds of the World Alive. Lynx Edicions, Barcelona. Hypertekst 'Species table', (Henta frå https://www.hbw.com/node/52256  1. april 2018)
;Referansar

## Bakgrunnsstoff

*
Påskebrev

**Påskebrev** er brev laga og overleverte ved påsketider. Dei kan vera illustrerte, og kan i nokre høve reknast som forløparar for påskekort

## Danmark

I Danmark er tradisjonen kjend som *gækkebreve*. Gække tyder snøklokke, og ofte er ein slik blome med i brevet. Det er elles ofte skrive på fint utklipt papir, og inneheld gjerne eit anonymt dikt som ber mottakaren gissa kven som har sendt det. Underskrifta er ofte ei rad prikkar som tilsvarar bokstavane i namnet til sendaren. Om mottakaren gisser kven som har sendt brevet, skal sendaren gje dei eit påskeegg. Om dei ikkje finn ut av det, er det mottakaren som skylder eit egg til sendaren.

Nokre gækkevers er:

:*- Gæk gæk gæk - mit navn er blevet væk.*

:*- En vintergæk, en sommernar, en fugl foruden vinger, en lille ven, som har dig kær, en kærlig hilsen bringer.*

## Sverige
I Sverige pleier *påskbrev* innehalde teikningar og rim. På 1800-talet og kanskje tidlegare gav ein slike brev til naboar og kjende på 
skjærtorsdag eller påskeaftan.

Tidlegare var det særleg ungdommar og vaksne som laga påskebrev. Breva kunne innehalde fargelagde teikningar av ulike figurar som påskehekser på veg til Blåkulla (Bloksberg), fantastiske vesen eller kjærleikspar. I tillegg hadde dei gjerne ei helsing på rim, ofte med påsketilknytting. Eit vanleg vers var:

:*Sopa, raka, smörjehorn, sänder jag dig till resedon. Far fort min vän, kom snart igen. Det önskas av en trogen vän.*

Brevet blei bretta tre-fire gonger og kunne lukkast med til dømes ei fjør. Nokre stader hadde ein godteri oppi.
Ein kunne også kjøpa ferdiglaga brev.

Brevet kunne ha ein fantasifull adressat, til dømes påsketrollet.
Det blei ikkje underskrive, og tradisjonelt blei det kasta inn døra til mottakaren. Avsendaren prøvde så ofte å springa vekk før han blei gjenkjend. Ved nokre høve kledde avsendarar seg ut som påskekjerringer eller påskehekser.

I nyare tid er skikken som regel utført av barn, og er vanlegast i Vest-Sverige. 
I delar av Dalsland of Värmland kastar ein framleis breva inn til folk, elles er det vanleg at utkledde påskekjerringer overleverer dei. I andre delar av Sverige kan påskekjerringane i staden dela ut påskekort.

## Kjelder


**Delar av denne artikkelen bygger på «[[:da:Gækkebrev|Gækkebrev]]» frå , og «[[:da:Påskbrev|Påskbrev]]» frå  den 2. april 2018.*
Drapsforsøk

**Drapsforsøk**, eller **mordforsøk**, er ei handling som kunne ha medført død hjå eit menneske, men ikkje gjorde det.
Eit slikt forsøk på drap er ofte straffbart i seg sjølv, men definisjon og strafferame kan variera mellom ulike jurisdiksjonar.

For at nokon skal dømmast for drapsforsøk, må retten finna det sannsynleg at meininga med handlinga var å drepa.
I staden kan ein vedgå eller dømmast for drapstruslar eller lekamsskading.

I Noreg er drapsforsøk straffbart på linje med drap etter Straffeloven § 233, jf. § 49.
Kva slags straff ein får, kjem an på korleis freistnaden vert utført, men Høgsterett stadfesta i ein dom frå 2011 ei straff på ni år i fengsel.

## Kjelder
Ski-NM 1990

**Noregsmeisterskapen på ski 1990 i nordiske greiner** vart avvikla i tida 27. januar til 11. februar 1990. Meisterskapen omfatta tolv øvingar, åtte for menn og fire for kvinner. Langrennstevlingane og kombinertrennet fann stad på Gjøvik i Oppland og Fluberg i Buskerud, medan hopprenna gjekk av stabelen i Meldal i Sør-Trøndelag og på Fluberg.

## Langrenn menn
### 15 km fristil




### 30 km fristil




### 50 km klassisk



Dato: 11. februar
Stad: Gjøvik

## Langrenn kvinner
### 5 km klassisk




### 10 km fristil




### 30 km klassisk



Dato: 10. februar
Stad: Gjøvik

## Kombinert




## Hopprenn
### Normalbakke




### Storbakke



Dato: 27. januar
Stad: Kløvsteinbakken, Meldal

## Kjelder
**Sportsboken 90-91*. Sportsboken As/VG. 1990.
Lars Nyre

**Lars Nyre** () er ein norsk professor i medievitskap ved Institutt for informasjons- og medievitskap ved Universitetet i Bergen. Nyre er fødd i Bergen og vaks opp på Voss.

I 2003 tok han doktorgraden på ei avhandling om opplevinga av radio- og musikklyd i Vesten frå 1870 fram til i vår tid. I 2008 gav han ut boka Sound Media, som er delvis basert på doktoravhandlinga. Frå 2004 har Nyre vore forskningsleiar av europeisk format, og etablerte blant anna forskningsnettverket DRACE, som forsker på det digitale radiolandskapet. 

Eit viktig område i Nyre sitt arbeide er måten medieutvikling skaper endring i samfunnet, og korleis demokratisk deltaking kan førast vidare i digitaliseringa av samfunnet. Han studerer samspelet mellom teknologi og samfunn, og har ei brei tilnærming til dette som inkluderer teknologifilosofi, persepsjonsteori og mediedesign.

Nyre har arbeidd med vitskapsteoretiske emner, og dei senere åra har arbeidet hans dreidd seg mot praktiske og empiriske tema. Han har utforska foreininga mellom forskning og utvikling av ny medieteknologi. I 2005 utførte han det redaksjonelle eksperimentet Demostasjon ved Høgskulen i Volda. I 2008 utvikla han i samarbeid med informasjonsvitarar og studentar Lokanytt, ein GPS basert teknologi for å skapa journalistikk med mobiltelefonen. I dag (2018) leier han TekLab, eit akademisk nettverk for teknologiutvikling som er støtta av Universitetet i Bergen og lokalisert i Media City Bergen.

Nyre er lærebokforfattar og har blant andre samarbeidd med Linda Eide om radiojournalistikk. Han er ein kommentator til medieutviklinga i Noreg og har vore fast kommentator i blant anna *[[Bergens Tidende]]*.

## Bibliografi
(utval)

;Forfattar
*
*
*
;Redaktør - bidragsytar
*
*
*
*

## Referansar


## Bakgrunnsstoff
*
*Lars Nyre i BIBSYS
*larsnyre.no
The Manfred Mann Album

***The Manfred Mann Album*** er den amerikanske debutplata til den britiske R&B/popgruppa Manfred Mann. Ascot Records gav ut albumet i USA den 17. september 1964 for å utnytte den massive suksessen til singelen «Do Wah Diddy Diddy». Albumet består hovudsakleg av coverversjonar av kjende R&B-songar som «Smokestack Lightning» av Howlin' Wolf, «Hoochie Coochie Man» av Muddy Waters og «Down the Road a Piece» av Will Bradley.

I meldinga si for AllMusic skreiv Richie Unterberger at  albumet var eit av dei sterkaste dei gav ut og «heilt klart eit av dei sterkare albuma i den britiske bølgja i 1964, då det var mange album å konkurrere med.»

## Innhald

## Medverkande
Frå plateomslaget:
*Manfred Mann – orgel, piano
*Paul Jones – solovokal, munnspel
*Mike Vickers – gitar, altsaksofon, fløyte
*Tom McGuinness – bass
*Mike Hugg – trommer, vibrafon

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:The Manfred Mann Album|The Manfred Mann Album]]» frå ,  den 2. april 2018.* 
*** oppgav desse kjeldene:*
The Five Faces of Manfred Mann

***The Five Faces of Manfred Mann*** er det første studioalbumet til den britiske beat/R&B-gruppa Manfred Mann. Det vart først gjeve ut i Storbritannia den 11. september 1964 på His Master's Voice. Seint i oktober/tidleg i november kom albumet ut i Canada på Capitol Records. Den kanadiske sporlista var nesten den same som den britiske, men tok med «Do Wah Diddy Diddy» i staden for «I've Got My Mojo Working». Innspelinga har blitt kalla «eit av dei beste bluesbaserte albuma i den britiske invasjonen; det er eit hitt, rockande album med dugande musikarar».

Den amerikanske versjonen av albumet (det andre albumet deira i USA etter *[[The Manfred Mann Album]]*) kom ut i februar 1965 på Ascot Records (ein etikett under United Artists) med eit heilt anna innhald. Denne versjonen er meir pop-prega enn den britiske versjonen av *The Manfred Mann Album*, med songane «Sha-La-La», «Come Tomorrow», og «Hubble Bubble (Toil and Trouble)»; og songar srivne av frontmannen Paul Jones i tillegg til den tradisjonelle amerikanske folkevisa «John Hardy». Det inneheld òg ein mindre del av R&B- og jazzsongar.

## Innhald

På den kanadiske versjonen er «I Got My Mojo Working» byta ut med «Do Wah Diddy Diddy» (Jeff Barry, Ellie Greenwich).

### Amerikansk versjon
I følgje Sundazed-utgåva:

## Medverkande
**Musikar**
* Manfred Mann – piano, orgel
* Mike Vickers – gitar, fløyte, saksofon
* Mike Hugg – trommer, vibrafon
* Paul Jones – vokal, munnspel, maracas
* Tom McGuinness – bassgitar

**Teknisk**
* John Burgess – plateprodusent
* Norman Smith – lydteknikar

## Salslister
*The Five Faces of Manfred Mann* nådde tredjeplassen på UK Albums Chart og er den høgaste plasseringa bandet fekk på denne lista. Den amerikanske verjsonen av albumet nådde berre 141. plassen på ''Billboard'' 200 og låg fire veker på lista.

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:The Five Faces of Manfred Mann|The Five Faces of Manfred Mann]]» frå ,  den 2. april 2018.* 
*** oppgav desse kjeldene:*
Musikaren Manfred Mann

**Manfred Mann** () er ein sørafrikansk-britisk klaverspelar, gitarist og vokalist, mest kjend som opphavleg medlem av Manfred Mann, Manfred Mann Chapter Three og Manfred Mann's Earth Band.

## Karriere

Lubowitz voks opp i ein jødisk familie i Johannesburg i Sør-Afrika, som son av David Lubowitz og Alma Cohen. Han studerte musikk ved University of the Witwatersrand, og arbeidde som jazzpianist ved fleire nattklubbar i Johannesburg. Mellom 1959 og 1961 spelte han og barndomsvenen Saul Ozynski inn to album som The Vikings - det første rock and roll-bandet i Sør-Afrika.

Lubowitz var sterkt i mot apartheidsystem i heimlandet, og flytta til Storbritannia i 1961 og byrja å skrive for «Jazz News» under pseudonymet Manfred Manne (etter jazztrommeslagarenShelly Manne), men dette vart etter kort tid korta ned til Manfred Mann. Året etter møtte han trommeslagaren og klaverspelaren Mike Hugg i Clacton Butlins Holiday Camp og i lag danna dei eit stort blues-jazz-band kalla The Mann-Hugg Blues Brothers. Dette utvikla seg til eit fem mann stort mann og dei fekk platekontrakt med EMI i 1963, under etiketten HMV.

Dei endra namn til Manfred Mann etter ønske frå plateprodusenten, og frå 1964 til 1969 fekk dei ei rekkje hittar («Do Wah Diddy Diddy», «Sha La La», «Pretty Flamingo», «Mighty Quinn»). Gruppa vart oppløyst i 1969 og Mann danna like etter eit anna band med Mike Hugg, Manfred Mann Chapter Three, eit eksperimentelt jazzrockband. Dei vart oppløyst etter to album, men Mann fortsette med nok eit nytt band i 1971, Manfred Mann's Earth Band, som framleis er aktive i dag. Dei hadde fleire hittar, mellom anna med tre Bruce Springsteen-songar, «Spirits in the Night», «For You» og «Blinded by the Light», «Runner», «Davy's on the Road Again», «You Angel You», «All Through the 80's» og «Joybringer».

Manfred Mann spelte som jazzpianist i Jesús Franco-filmen *[[Venus in Furs (1969)|Venus in Furs]]* frå 1969 og framførte musikken for filmen.

Mann har òg gjeve ut musikk i soloprosjekt som «Manfred Mann's Plain Music» og «Manfred Mann '06.»

## Gjestemusikar
Manfred Mann spelte minimoogsolo på Uriah Heep-song, «July Morning». Han spelte klaverinstrument på Trevor Rabin-albumet *[[Wolf av Trevor Rabin|Wolf]]*.

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Manfred Mann (musician)|Manfred Mann (musician)]]» frå ,  den 2. april 2018.* 
*** oppgav desse kjeldene:*

## Bakgrunnsstoff

* 
* Manfred Mann's Earth si offisielle side
Mike Vickers

**Michael «Mike» Vickers** () er ein britisk musikar som vart kjend som gitarist, fløytist og saksofonist i 60-talsbandet Manfred Mann.

Han var fødd i Southampton i England og spelte opphavleg fløyte og saksofon, men etter kvart som gitaren vart meir populær, vart det avgjort at Manfred Mann burde han ein gitarist i besetninga si. Vickers melde seg frivillig for rolla, men han var alltid mest nøgd med å spele blåseinstrument. Fløytespelinga hans på harde bluessongar som «Without You» skjedde fem år før Ian Anderson i Jethro Tull vart kjend for fløytespelet sitt. Han var medlåtskrivar på fleire av dei tidlege hitsinglane deira, og medverka òg med songar til albuma deira, som «The Abominable Snowmann» og «You're for Me». Bandkollegaen Tom McGuinness skildra han som «den snillaste i gruppa...snill nesten heile tida» og la til «han samlar saksofonar - som me kjøper til han».

Etter kvart byrja Vickers å spele med sitt eige orkester og mot slutten av 1965 slutta han i Manfred Mann. Det første soloalbumet hans, *I Wish I Were a Group Again*, kom ikkje ut før i 1968. Omtrent samstundes dirigerte han orkesteret for liveinnspelinga av The Beatles sin «All You Need Is Love», som vart vist på TV verda over via satellitt.

Vickers har halde fram karriere som komponist og arrangør for innspelingar, fjernsynsshow og filmar. Han komponerte «Pegasus», kjenningsmelodien til TV-serien *[[The Adventures of Don Quick]]* i 1970, og ein av dei mest kjende TV-komposisjonane hans er «Jet Set» for gameshowet *[[TV-programmet Jackpot|Jackpot]]* i 1974-75. Han komponerte musikk for filmar som *[[filmen The Sandwich Man (1966)|The Sandwich Man]]* (1966), *[[Press for Time]]* (1966), *[[My Lover, My Son]]* (1970), filmversjonen av *[[filmen Please Sir!|Please Sir!]]* (1971), *[[Dracula A.D. 1972]]* (1972), *[[The Sex Thief]]* (1973) og fantasifilmane *[[filmen At the Earth's Core|At the Earth's Core]]* (1976) og *[[Warlords of Atlantis]]* (1978).

Instrumentalstykket «Visitation» vart spelt inn i 1971 og nytta i den polske TV-serien «Sonda» som gjekk mellom 1977 og 1989.

Frå 1992 til 1999 var han medlem av The Manfreds, ei utgåve av Manfred Mann og med både Paul Jones og etterkomarane hans Mike d'Abo på vokal. Vickers spelte då berre blåseinstrument.

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Mike Vickers|Mike Vickers]]» frå ,  den 2. april 2018.* 
*** oppgav desse kjeldene:*

## Bakgrunnsstoff
*
Mike Hugg

**Michael John «Mike» Hugg** () er ein engelsk musikar (trommer, vibrafon, vokal, klaverinstrument, låtskrivar) som vart kjend som opphavleg medlem av 60-talsbandet Manfred Mann.

## Biografi
Hugg var fødd i Gosport i Hampshire i 1942. Foreldra hans gjekk med på at han spelte jazztrommer, så lenge han fortsette å ta pianotimar. Han ønskte ein karriere innan jazz og møtte Manfred Mann medan han arbeidde som musikar i Butlin's Clacton, og dei danna eit sju mann stort band i lag. The Mann-Hugg Blues Brothers henta inn Paul Jones og seinare Tom McGuinness. Då dei fekk kontrakt med HMV Records endra produsenten deira, John Burgess, namnet deira til Manfred Mann.

Hugg er ein kompetent pianist og vibrafonspelar, men hovudrolla hans i Manfred Mann var som trommeslagar. Han spelte derimot inn fleiree vibrafonsoloar med bandet (t.d. på «I'm your Kingpin») og brukte instrumentet på hittar som «Oh No Not My Baby». Han var medlåtskrivar på fleire av dei tidlege hittane til bandet og medverka med solokomposisjonar så lenge bandet eksisterte, mellom anna jazzaktige instrumentalar («Bare Hugg») og vemodig syrepop («Funniest Gig», «Harry the One Man Band»). Han vart ein stadig meir stødig låtskrivar gjennom karrieren til gruppa, men Hugg vart stadig meir misnøgd med den kommersielle sida til bandet og skildra singelen «Ha! Ha! Said the Clown» i eit intervju med *[[Melody Maker]]* som ein av dei fem verste songane han nokon gong hadde høyrt.

Han og broren komponerte «Mister, You're a Better Man Than I» som vart spelt inn av The Yardbirds i 1965. Hugg skreiv òg dei fleste songane for Paramount-filmenn *[[filmen Up the Junction|Up the Junction]]* som bandet spelte på. På denne tida byrja Hugg å bruke stadig meir tid på filmmusikk. Etter å ha skrive for *Up The Junction*, skreiv han musikk for eit BBC-skodespel i *[[Wednesday Play]]*, og medverka med musikk til Jesús Franco-filmen *[[filmen Venus in Furs (1969)|Venus in Furs]]* i 1969, i lag med Manfred Mann. Han skreiv kjenningsmelodien til BBC-komiserien *[[Whatever Happened to the Likely Lads]]* i 1972 og det same for filmutgåva frå 1976. 

Då han og Manfred Mann skipa det meir progressive Manfred Mann Chapter Three, etter inspirasjon frå Doctor John og frijazz, flytta Hugg over til elektrisk piano og vokal. I følgje han sjølv var den einaste årsaka til at han vart vokalist fordi det ikkje var betre alternativ. Ein av melodiane til gruppa vart nytta i ein reklamefilm for sigarar. Hugg gav ut to soloalbum, og eit album med bandet Hug in the 1970s.

I seinare år har han spelt klaverinstrument i The Manfreds, ei gjenforeint utgåve av 60-talsbandet (utan Manfred Mann), og i jazztrioen PBD.

## Diskografi
;Solo
* 1972 *Somewhere*
* 1973 *Stress & Strain*

;Manfred Mann Chapter Three
* 1969 *[[Manfred Mann Chapter Three]]*
* 1970 *[[Manfred Mann Chapter Three Volume Two]]*
* 1971 *Manfred Mann Chapter Three Volume Three* (ikkje utgjeve)

;Hug
* 1975 *Neon Dream*

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Mike Hugg|Mike Hugg]]» frå ,  den 2. april 2018.* 
*** oppgav desse kjeldene:*


## Bakgrunnsstoff
* PBD Jazz Trio
*
Tom McGuinness

**Thomas John Patrick «Tom» McGuinness** () er ein britisk gitarist, låtskrivar, forfattar, musikk- og TV-produsent. Han er mest kjend som gitarist i Manfred Mann og The Blues Band. I 1986 skreiv han boka *So You Want To Be a Rock and Roll Star*. 

## Karriere
Etter ein kort periode i det kortvarige bandet Roosters med Eric Clapton, vart McGuiness med i 60-talsgruppa Manfred Mann som bassist, og spelte i ei besetning med Paul Jones. Då bandet ønskte å meir R&B enn jazz, tok han over rolla som bassist frå Dave Richmond og var medlåtskrivar på fleire av dei tidlege songane til gruppa. 

Då Mike Vickers og så Paul Jones slutta i bandet, tok McGuinness over rolla som gitarist og Jack Bruce spelte bass fram til han vart erstatta av Klaus Voormann. McGuinness sin National Steel-gitar vart ein viktig del av stilen til bandet og vart spelt på hittar som «Pretty Flamingo». Han komponerte eit par songar for gruppa, som «L.S.D» og «One Way», og Mighty Garvey! sin surrealistiske «Cubist Town».

Etter Manfred Mann vart oppløyst i 1969 skipa han McGuinness Flint med Hughie Flint. Dette vart oppløyst i 1975. Seinare vart han med Paul Jones og Gary Fletcher i The Blues Band og var framleis aktiv i dette bandet i 2016.  McGuinness har òg spelt med The Manfreds, ein avleggjar av Manfred Mann som oppstod i 1990-åra, utan Mann.

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Tom McGuinness|Tom McGuinness]]» frå ,  den 2. april 2018.* 
*** oppgav desse kjeldene:*
IGN

***IGN***, tidlegare ***Imagine Games Network***, er ein amerikansk nettstad som mellom anna gjev ut nyhende og omtalar knytte til dataspel, filmar og TV-seriar.

## Bakgrunnsstoff
* Offisiell nettstad
Eurogamer

***Eurogamer*** er ein nettstad som gjev ut nyhende og omtalar knytte til dataspel. Sida vart grunnlagd i 1999 av Rupert og Nick Loman i Brighton, England. 

## Bakgrunnsstoff
* Offisiell nettstad
Eventyrspel

**Eventyrspel** er ein generell sjanger innan dataspel som er sterkt prega av historieforteljing. I slike spel har spelaren rolle som hovudperson i ei interaktiv forteljing prega av utforsking og problemløysing. Fokuset på forteljing gjer at slike spel ofte byggjer på andre narrative sjangrar, som litteratur og film. Eventyrspel kan vera tekst- eller grafikk-baserte, eller ei blanding av desse. Ofte er dei laga for ein einskild spelar, ettersom fokuset på forteljing og figur gjer det vanskeleg å utforma eit fleirspelarspel. Det tekstbaserte *[[Colossal Cave Adventure]]* frå 1976 er ofte rekna som det første eventyrspelet, medan nokre andre kjende slike spel er *[[Zork]]*, *[[King's Quest]]*, *[[The Secret of Monkey Island]]* og *[[Myst]]*.

## Kjelder

;Bibliografi
* 
* 


**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Adventure game|Adventure game]]» frå ,  den 16. september 2019.*  
 
## Bakgrunnsstoff
Ōkamiden

***Ōkamiden*** er eit action-eventyrspel utgjeve av Capcom til Nintendo DS. Spelet vart utgjeve i Japan den 30. september 2010, i Nord-Amerika den 15. mars 2011 og i Europa den 18. mars 2011. Det er ein direkte oppfølgjar til * [[Ōkami]] *, eit spel som opphavleg vart utgjeve i 2006 til PlayStation 2, og som sidan er utgjeve på ei rekkje andre plattformer.

*Ōkamiden* handlar om Chibiterasu, ein guddommeleg liten ulv fødd av Amaterasu, hovudkarakteren i *Ōkami*. Spelet har mange felles spelmekanikkar som forgjengaren, mellom anna Celestial Brush, som lèt spelaren stanse tida i spelet og teikne figurar eller mønster ved hjelp av peikeskjermen, som fører til ulike effektar i spelverda.

## Bakgrunnsstoff
* Offisiell japansk nettstad
Mann Made

***Mann Made*** er det andre studioalbumet til den britiske beat/R&B-gruppa Manfred Mann, gjeve ut på His Master's Voice i oktober 1965. Den same tittelen vart nytta for det fjerde amerikanske albumet og det tredje kanadiske albumet deira. Den amerikanske versjonen kom ut på Ascot, 5. november 1965, og inneheld dei same songane, men i ei anna rekkjefølgje enn den britiske utgåva. Den kanadiske utgåva kom ut på Capitol den 6. juni 1966, og erstatta «I Really Do Believe» og «Hi-Lili Hi-Lo» med «She Needs Company» og hitten «Pretty Flamingo».

Det var færre R&B-songar på *Mann Made* enn på *[[The Five Faces of Manfred Mann]]* og meir pop. Mike Vickers og Paul Jones slutta i gruppa etter dette albumet. 

## Innhald
### Britisk og amerikansk versjon

### Kanadisk versjon

## Medverkande
### Musikarar
* Manfred Mann – klaverinstrument
* Paul Jones – solovokal, munnspel
* Mike Hugg – trommer, vibrafon
* Mike Vickers – gitar (alle utanom «Pretty Flamingo»), fløyte (alle utanom «Pretty Flamingo»), saksofon (alle utanom «Pretty Flamingo»)
* Tom McGuinness – bass, korvokal (alle utanom «Pretty Flamingo»), gitar («Pretty Flamingo»)
* Jack Bruce – bass, korvokal («Pretty Flamingo»)
* Lyn Dobson – fløytesolo («Pretty Flamingo»)

### Teknisk
*John Burgess – produsent
*Norman «Hurricane» Smith – lydteknikar
* Tom McGuinness – tekst i plateomslaget
* Nicholas Wright – fotografi

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Mann Made|Mann Made]]» frå ,  den 2. april 2018.* 
*** oppgav desse kjeldene:*
Pretty Flamingo

«**Pretty Flamingo**» er ein song skriven av Mark Barkan, og vart ein hit i 1966 då Manfred Mann gav songen ut på singel. Singelen nådde toppen av UK Singles Chart on 5. mai 1966. Manfred Mann si innspeling vart ein mindre hit i USA der han låg åtte veker på *[[magasinet Billboard|Billboard]]* 's Hot 100-lista med ein 29. plass som høgaste plassering veka 6. august 1966. Songen var òg ein suksess i Irland, der han låg på toppen av lista i fire veker og heldt The Rolling Stones sin «Paint It Black» på andreplassen.

Den framtidige Cream-bassisten Jack Bruce, som var med i bandet ein kort periode i 1965, spelte bass på innspelinga.  

## Salslister

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Pretty Flamingo|Pretty Flamingo]]» frå ,  den 2. april 2018.* 
*** oppgav desse kjeldene:*
Lyn Dobson

**Lyn Dobson** er ein britisk musikar, kjend som jazzrock-fløytist og saksofonist. Han spelte med Georgie Fame and the Blue Flames og Manfred Mann i midten av 1960-åra, og så med Soft Machine og Keef Hartley, i tillegg til album av Nick Drake og John Martyn. Dobson spelte fløytesoloen på Manfred Mann sin «Pretty Flamingo».

Han gav ut eitt album, *Jam Sandwich*, på Fresh Air Records i 1974.

Etter 1970-åra har han arbeidd i teater, dans, drama, multimedia, musikklærar og musikkterapi. I 1990-åra spelte Dobson inn to album med Third Ear Band.

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Lyn Dobson|Lyn Dobson]]» frå ,  den 2. april 2018.* 
*** oppgav desse kjeldene:*
Fast eigedom

**Fast eigedom** er i juridisk samanheng grunn, og dessutan eventuell busetnad som finst på denne. Utvinnbare naturressursar, som mineralførekomstar, er også rekna som del av den faste eigedomen fram til dei vert utvunne og dermed går over til å verta lausøyre. 

## Norske lovar
Etter norsk lov skal alle faste eigedomar skal matrikulerast, det vil seia tildelast eit gardsnummer og bruksnummer, slik at dei kan identifiserast.

Rettar til fast eigedom, som til dømes eigedomsrett, panterett eller eit servitutt, kan registrerast (tinglysast) på bladet til eigedomen i grunnboka. Ulike måtar ein fast eigedom kan registrerast som er mellom anna grunneigedom, festetomt eller som ein seksjon. Fast eigedom vil registrerast med ein eller fleire heimelshavarar.

## Referansar


**Denne artikkelen bygger på «[[:nb:Fast eiendom|Fast eiendom]]» frå ,  den 3. april 2018.*  
 
## Bakgrunnsstoff
* Statens kartverk, tinglysingen
* «jøp av fast eiendom – dine rettighete», frå forbrukerportalen.no
As Is

***As Is*** er eit popalbum frå 1966 av Manfred Mann. Det var det fjerde albumet deira totalt, men det første for Fontana Records og det første med dei nye medlemmane Mike d'Abo og Klaus Voormann. Albumet var produsert av Shel Talmy og kom ut i Storbritannia den 21. oktober 1966.

## Oversyn
Dei tolv songane på albumet inkluderte den første singelen til denne besetninga, ein versjon av Bob Dylan sin «Just Like a Woman» som nådde topp 10 i Storbritannia, og ein kort cool jazz-versjon av «Autumn Leaves», som minna om Modern Jazz Quartet med Mike Hugg på vibrafon og kontrabass frå den tidlegare bassisten i bandet, Dave Richmond. d'Abo og Mike Hugg skreiv tre songar kvar til albumet. 

## Innhald

## Medverkande
### Musikarar
* Manfred Mann – klaverinstrument
* Michael D'Abo – vokal, piano
* Tom McGuinness – gitar
* Klaus Voormann – bass, gitar, blokkfløyte, 
* Dave Richmond – kontrabass
* Mike Hugg – trommer, vibrafon

### Teknisk
* Shel Talmy – produsent
* Klaus Voormann – plateomslag
* Tom McGuinness – tekst i omslaget

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:As Is|As Is]]» frå ,  den 2. april 2018.* 
*** oppgav desse kjeldene:*
Les feuilles mortes

**«Les feuilles mortes»** (norsk **«Det døde løvet»**) er ein mykje spelt fransk song frå 1945 med melodi av Joseph Cosma og tekst av poeten Jacques Prévert. Yves Montand introduserte songen i 1946 i spelefilmen, *[[Les Portes de la nuit]]*.

Den amerikanske låtskrivaren Johnny Mercer skreiv ein engelsk tekst til songen i 1947. Den engelske tittelen er «Autumn Leaves».Jo Stafford var blant dei første til å framføre denne versjonen.

«Les feuilles mortes»/«Autumn Leaves» har blitt ein pop- og jazzstandard på begge språk, både som instrumental og med vokal. 

Den franske songaren Edith Piaf framførte både ein fransk- og engelskspråkleg versjon i radioprogrammet *The Big Show*, 24. desember 1950, med Tallulah Bankhead som vert.

## Andre versjonar
The Melachrino Strings med dirigenten George Melachrino spelte inn ein versjon i London 18. august 1950. Melodien vart gjeven ut av EMI på His Master's Voice-etiketten med katalognummer B&nbsp;9952. 

Karl-Lennart har skrive ein svensk tekst. Den svenske tittelen er «En stjärna föll». Nora Brockstedt og Egil Monn-Iversens orkester spelte inn denne i Oslo i november 1955. 

I spelefilmenen *[[Høstgule blade]]* (*Autumn Leaves*) (1956) framførte Nat King Cole songen i tittelsekvensen.

I 1993 spelte den britiske elektroniske hiphop-gruppen Coldcut inn ein eigen versjon på plate og la vekt på på strykarar- og trommebeatdelane.

Eva Cassidy gav ut songen på albumet *Live at Blues Alley* frå 1996.

Den franske låtskrivaren Serge Gainsbourg hylla «Les feuilles mortes» i songen sin «Le chanson de Prévert».

## Norske versjoner
Egil Hagen og Anne Lande har skrive norske tekster. Hagen sin versjon har tittelen «Høstgule blader». Lande sin versjon heiter «Savn».

## Innspelingar

## Listeplasseringer
I 1955 tok Roger Williams songen til topps på hitlista i USA, den einaste pianoinstrumentalen som har nådd førsteplassen. Songen låg fire veker på toppen. Williams tok i tillegg songen i 1965 til tiandeplass på Billboard Easy Listening-lista med tittelen «Autumn Leaves 1965».

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:no:Les feuilles mortes|Les feuilles mortes]]» frå ,  den 2. april 2018.* 
*** oppgav desse kjeldene:*


## Bakgrunnsstoff
* «Autumn Leaves» på jazzstandards.com
*
Dataspelet Celeste

***Celeste*** er eit plattformspel utvikla og utgjeve av dei canadiske spelutviklarane Maddy Thorson og Noel Berry. Spelet var opphavleg utvikla som ein prototype i løpet av fire dagar under ein game jam, og blei seinare utvida til ei komplett utgjeving. *Celeste* blei utgjeve i januar 2018 til Microsoft Windows, Nintendo Switch, PlayStation 4, Xbox One, macOS, og Linux.

I *Celeste* kontrollerer spelaren ei jente ved namnet Madeline, som er i ferd med å klatre opp eit fjell samtidig som ho må unngå ei rekkje dødelege hindringar. I tillegg til å kunne hoppe og klatre opp vegger, kan Madeline gjere ein rykk medan ho er i lufta, som gjev ho større rekkjevidde. Denne rørsla kan berre gjerast ein gong og blir lada opp når Madeline landar på jorda eller råkar visse objekt.

## Referansar

## Bakgrunnsstoff
* Offisiell nettstad
Celeste

**Celeste** kan visa til:

*Namnet Celeste, brukt som fornamn og etternamn

;Musikk
*Tangentinstrumentet celesta

*Albumet *Celeste* (2012) av My Tiger My Timing
*Daphne & Celeste, ein amerikansk popduo
*Puente Celeste, ei argentinsk jazzgruppe
*Songen «Celeste» av Donovan frå albumet *Sunshine Superman*
*Songen «Celeste» (2012) av Laura Pausini
*Voix céleste, ei orgelstemme

;Anna
*Bilmodellen Mitsubishi Celeste
*Dataspelet Celeste frå 2018 
*Filmen *[[filmen Céleste|Céleste]]* (1982), ein tysk film om livet til Marcel Proust
*«Mary Celeste», eit britisk-amerikansk seglskip som blei tømd for folk under uklare omstende
*Det uruguayanske herrelandslaget i fotball, som har «La Celeste» som kallenamn
Mike d'Abo

**Michael David d'Abo** () er ein engelsk songar og låtskrivar. Han er mest kjend som den andre songaren i Manfred Mann, og song på den store hitten deira «Mighty Quinn». I tillegg skreiv han songen «Handbags and Gladrags» som vart ein hit for Chris Farlowe.

## Early years
D'Abo vart tenåring under den tidlege rock and roll-bølgja i England, og byrja å spele gitar og syngje. Medan han gjekk på Harrow School var han med å skipe A Band of Angels i lag med gitaristen og songaren John Graydon, gitaristen John Baker, bassisten Dave Wilkinson og trommeslagaren James Rugge-Price. Gruppa klarte å gjere seg kjend og spelte inn fire singlar (den siste, «Invitation», var skriven av d'Abo) for Pye Records sin Piccadilly-etikett og for United Artists Records. Det var ei fjernsynsframføring av «Invitation» tidleg i 1966, på showet *A Whole Scene Going*, som gjorde at Manfred Mann la merke til d'Abo. Dei drog til ein konsert for å sjekke han ut og tilbaud han jobben i bandet. 

Med d'Abo i bandet fekk bandet ei rekkje britiske hittar, med «Just Like a Woman» sommaren 1966, «Semi-Detached Suburban Mr. James», «Ha Ha Said the Clown», og til slutt «The Mighty Quinn» tidleg i 1968, som gjekk heilt til topps på den britiske singellista. Manfred Mann vart oppløyst i 1969. 

D'Abo vart òg ein dugande låtskrivar og skreiv songane «Handbags and Gladrags» og «Build Me Up Buttercup», som begge vart store hittar, sistnemnde for The Foundations. Sjølv for bandet offisielt vart oppløyst sommaren 1969, hadde d'Abo gjeve ut ein singel, «(See the Little People) Gulliver's Travels,» for Andrew Oldham sitt Immediate Records. D'Abo var ein av songarane på den originale studioproduksjonen av *[[Jesus Christ Superstar]]* (1970), som vart ein stor hit i USA. Eit studioalbum kalla *D'Abo* med Albert Lee på gitar, kom ut i 1970. I 1972 gav han ut *Down at Rachel's Place*, og to år seinare - med Graham Nash, Mike Bloomfield og The Jordanaires - gav han ut *Broken Rainbows*. I 1976 skreiv d'Abo songar i lag med Mike Smith, som var tidlegare vokalist og klaverspelar i The Dave Clark Five, og resultatet vart albumet *Smith & d'Abo*. Seinare har han gjeve ut *Indestructible* (1987) og *Tomorrow's Troubadour* (1988), som selde dårleg. D'Abo hadde likevel ein viss musikalsk suksess og skreiv songar for reklamar, og hadde ein suksess med ein jingel for sjokolade frå Cadbury's. Han spelte òg i eit band kalla Beat Goes On og eit danseband kalla Mike d'Abo & His Mighty Quintet. I 1990-åra spelte d'Abo og Jones begge i The Manfreds, eit band med dei gamle medlemmane i Manfred Mann, utanom Mann sjølv. 

## Diskografi

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Michael D&#39;Abo|Michael D&#39;Abo]]» frå ,  den 2. april 2018.* 
*** oppgav desse kjeldene:*


## Bakgrunnsstoff
*
Dave Richmond

**David Henry 'Dave' Richmond** () er ein engelsk bassist, mest kjend som medlem i 60-talsgruppa Manfred Mann. Han spelte i gruppa i 1963. Etter å ha slutta i bandet vart Richmond studiomusikar og arbeidde mellom anna med Elton John, Bread, Hank Marvin og Serge Gainsbourg.

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Dave Richmond|Dave Richmond]]» frå ,  den 2. april 2018.* 
*** oppgav desse kjeldene:*



## Bakgrunnsstoff
* Jazz4now - Heimeside
VX

**VX** er eit ekstremt giftig syntetisk kjemisk samband i organofosforklassen, nærare bestemt eit tiofosfonat. Det er eit nevrotoksin som blei utvikla for militær bruk i kjemisk krigføring etter translasjonell forskning av tidlegare funn av organofosfattoksisitet i pesticidforsking. 

I rein form er VX ei oljeaktig, relativt ikkje-flyktig væske som er ravaktig i fargen. På grunn av låg volatilitet blir VX verande i miljø der stoffet er spreidd.

VX er ei forkorting for *venomous agent X*. Det er eit av dei best kjende av V-nervemidla og stammar frå utviklingsarbeid av plantevernmiddel ved Imperial Chemical Industries (ICI). Det blei vidareutvikla ved Porton Down i England på byrjinga av 1950-talet. Det bygger på forsking som fyrst blei gjort av Gerhard Schrader, ein kjemikar som arbeidde for IG Farben i Tyskland på 1930-talet. Det er no ein del av ein breiare V-serie av middel som er klassifisert som nervegifter. Per 2023 hadde ikkje VX blitt brukt i strid, sjølv om påstandar om bruk av det våpen i attentat har eit viss truverde.

## Kjelder


**Denne artikkelen bygger på «[[:nb:VX|VX]]» frå ,  den 15. juli 2024.*
Up the Junction av Manfred Mann

***Up the Junction*** er eit filmmusikkalbum av Manfred Mann som består av songar skrivne av Mann og Mike Hugg for filmen frå 1968 med same namn. Albumet kom ut 16. mars 1968 på Fontana Records (TL/STL 546023/2/68).

Matthew Greenwald i Allmusic meinte at albumet «var eit av dei beste filmmusikkalbuma i 1960-åra» og Manfred Mann hadde «kasta pop-skinnet og utvikla seg til eit veldig bra jazz-band»

## Innhald

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Up the Junction (soundtrack)|Up the Junction (soundtrack)]]» frå ,  den 3. april 2018.* 
*** oppgav desse kjeldene:*
Mighty Garvey!

***Mighty Garvey!*** er eit album gjeve ut i 1968 av Manfred Mann. Det var det andre og siste bandet spelte inn etter besetningsendringa på *[[As Is]]* (om ein ser bort frå samlealbum og eit filmmusikkalbum). Det fortsette å flytte seg bort frå jazz og blues mot sjølvkomponert kunstpop. Trass i at det inneheld to hitsinglar (Bob Dylan sin «Mighty Quinn» og Tony Hazzard sin «Ha! Ha! Said The Clown»), gjekk ikkje albumet inn på albumlistene og bandet vart oppløyst året etter. 

## Innhald

## Medverkande
### Musikarar
* Manfred Mann – klaverinstrument, korvokal
* Tom McGuinness – gitar, korvokal
* Mike d'Abo – solovokal
* Mike Hugg – trommer og perkusjon
* Klaus Voormann – bass, blåseinstrument

### Andre medverkande
* Derek Wadsworth – trombone

### Teknisk
* Manfred Mann – produsent
* Keith Altham – tekst i plateomslaget

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Mighty Garvey!|Mighty Garvey!]]» frå ,  den 3. april 2018.* 
*** oppgav desse kjeldene:*
I Know a Place

«**I Know a Place**» er ein song av Tony Hatch og spelt inn i 1965 av Petula Clark i Pye Studios i Marble Arch. 

Songen vart gjeven ut som oppfølgjaren til «Downtown», «I Know a Place» vart den andre hitten til Clark på rad som nådde Topp 10 i USA og låg på lista i 12 veker. Songen nådde tredjeplassen på lista. Ho vann Grammy-prisen fo beste kvinnelege R&B-song med songen i 1965. I Storbritannia nådde singelen 17. plassen. Songen gjekk heilt til topps i Canada og Sør-Afrika, nåde 3. plassen i Rhodesia, 7. plassen i Australia, og 10. plassen i India.

«Viens Avec Moi» var ein franskspråkleg versjon Clark spelte inn av songen. Denne gjekk inn på hitlistene i Frankrike og Belgia.

## Andre versjonar
Julian Cope sampla «I Know a Place» for songen «Five O'Clock World» i 1990.

Songen vart òg spelt inn av Dick Contino, Sarah Vaughan, Sammy Davis jr. og Ricky Nelson.

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:I Know a Place|I Know a Place]]» frå ,  den 3. april 2018.* 
*** oppgav desse kjeldene:*


## Bakgrunnsstoff
*
My Love av Petula Clark

«**My Love**» er ein song frå 1965 av Petula Clark som tidleg i 1966 vart ein internasjonal hit. Han nådde toppen av hitlista i USA. Songen var skriven og innspelinga produsert av Tony Hatch.

## Historie
Tony Hatch skreiv ferdig songen i november 1965 på ein flytur frå London til Los Angeles. «My Love» vart spelt inn i Western Studios med The Wrecking Crew som akkompagnement.
Petula Clark fortalte: «Me spelte inn tre songar den dagen...Eg likte dei to andre godt, men eg likte verkeleg ikkje 'My Love'...Eg syns han var for ordinær. Eg hadde blitt så vant til desse vedunderlege songane til Tony med desse forskjellige stemningane og eg syntest 'My Love' vart litt flat.» Clark hadde så prøvd å få Warner Bros. til å la vere å gje ut denne songen, men dei bad ho stole på dei.

«My Love» vart vald ut som singel og Clark gjekk igjen til topps på den amerikanske singellista, for første gongen sidan gjennombrotet hennar med «Downtown». «My Love» låg 13 veker på *[[Billboard Hot 100|*Billboard* Hot 100]]* og nådde toppen den 5. februar 1966, der han låg i to veker. Dette gjorde Clark til den første kvinnelege, britiske artisten som hadde to førsteplassar i USA.  Songen gjekk òg til topps i Canada på «*[[magasinet RPM|RPM]]* Play Sheet»-lista, «My Love» gjekk høgt på den britiske *[[Record Retailer]]*-lista for første gongen sidan «Downtown» gjorde det same to år tidlegare og nåddde fjerdeplassen i mars 1966. I Storbritannia selde singelen til sølvlate for 200&nbsp;000 selde eksemplar.

### Salslister

## Andre versjonar
*Ei norsk utgåve kalla «Det er så lett å leve livet» vart spelt inn i 1966 av Vigdis Mostad, og ei svensk utgåve kalla «Det är så lätt att leva livet» vart sungen av Gitte Haenning og ei finsk utgåve kalla «Rakkauteni» vart sungen av Hannele Laaksonen. «Rakkauteni» vart òg spelt inn av Laila Kinnunen.
*Mrs. Miller spelte inn songen i 1966 på debutalbumet hennar. 
*John Davidson spelte inn songen i 1966 for albumet sitt *Time of My Life!*.
*Albumet *Pet Project* av Bob Florence Big Band frå 1967 inneheld ein instrumentalversjon av «My Love».
*Sonny James spelte «My Love» i 1970. Versjonen hans nådde toppen av *Billboard* Hot Country Singles-lista. Ein annan countryversjon vart spelt inn av Barbara Fairchild same året. 
*Nancy Boyd song «My Love» i 1987 på albumet hennar *Let's Hang On*.

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:My Love (Petula Clark song)|My Love (Petula Clark song)]]» frå ,  den 3. april 2018.* 
*** oppgav desse kjeldene:*

## Bakgrunnsstoff
*
Den russiske kystvakta

**Den russiske kystvakta** (russisk , *Beregovaja okhrana Pogranitsjnoj sluzjby FSB Rossii*) er kystvakta i Russland. 
Ho er ein del av Den russiske grensevakta som ligg under den føderal tryggingstenesta FSB.

Den russiske kystvakta har bakgrunn i den maritime delen av KGB sine grensestyrkar.

## Trening og studiar
FSBs kystvaktinstitutt (Институт береговой охраны ФСБ России), som ligg i Anapa, vart etablert i 2007.

## Kjelder


**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Coast Guard (Russia)|Coast Guard (Russia)]]» frå ,  den 19. april 2018.*
Ha! Ha! Said the Clown

«**Ha! Ha! Said the Clown**» er ein song av Manfred Mann frå 1967. Singelen nådde fjerdeplassen på UK Singles Chart (i to veker), 10. plassen i Australia, og toppen av den austerrikske, tyske, nederlandske og norske singellist.

Ein versjon av Keith Relf frå The Yardbirds nådde 45. plassen på ''Billboard'' Hot 100.

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Ha! Ha! Said the Clown|Ha! Ha! Said the Clown]]» frå ,  den 3. april 2018.* 
*** oppgav desse kjeldene:*
I Couldn't Live Without Your Love

«**I Couldn't Live Without Your Love**» er ein song frå 1966 skriven av Tony Hatch og Jackie Trent og spelt inn av Petula Clark. Han var inspirert av kjærleiksforholdet låtskrivarane hadde på den tida. Clark har sagt at «I Couldn't Live Without Your Love» og «Don't Sleep in the Subway» var favoritthittane hennar. 

## Bakgrunn
Songen vart spelt inn i Pye Studios i Marble Arch med gitaristen Big Jim Sullivan og vokalgruppa The Breakaways. Singelen nådde sjetteplassen på UK Singles Chart og niandeplassen på ''Billboard'' Hot 100-lista. «I Couldn't Live Without Your Love» var den første singelen til Clark som nådde toppen av den amerikanske Easy Listening-lista.

Songen vart òg ein hit i Australia (#11), New Zealand (#18) og Rhodesia (#7). «I Couldn't Live Without Your Love» vart ein hit to gonger i Tyskland, først i den originale engelske versjonen (13. plassen) og så igjen på tysk, «So wunderbar verliebt zu sein», på 28. plassen.

## Andre versjonar
«I Couldn't Live Without Your Love» har òg blitt spelt inn av Patti Brooks, John Davidson, Freda Payne og Mari Wilson. 

## Salslister

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:I Couldn&#39;t Live Without Your Love|I Couldn&#39;t Live Without Your Love]]» frå ,  den 3. april 2018.* 
*** oppgav desse kjeldene:*


## Bakgrunnsstoff
*
Don't Sleep in the Subway

«**Don't Sleep in the Subway**» er ein song skriven av Tony Hatch og Jackie Trent og spelt inn av Petula Clark. Songen vart gjeven ut på singel i april 1967.

Songen vart nominert til Grammy-prisen i 1968 for beste moderne song, men tapte for «Up, Up and Away» av The 5th Dimension.

«Don't Sleep in the Subway» nådde femteplassen på den amerikanske singellista i juli 1967 og vart den siste singelen til CLark som nådde topp 10 i USA og den andre som nådde toppen av *[[magasinet Billboard|Billboard]]* Easy Listening-lista, etter «I Couldn't Live Without Your Love». I Storbritannia nådde singelen 12. plassen.

Songen er òg blitt spelt inn av Betty Chung, Marilyn Maye, Matt Monro, Patti Page, Frank Sinatra, Caterina Valente og Mari Wilson. Ei spansk utgåve kalla «No duermas en el metro», vart spelt inn av både Gelu og Los Stop. Siw Malmkvist spelte ei svensk utgåve kalla «Sov inte på tunnelbanan» i 1970.

## Salslister

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Don&#39;t Sleep in the Subway|Don&#39;t Sleep in the Subway]]» frå ,  den 3. april 2018.* 
*** oppgav desse kjeldene:*


## Bakgrunnsstoff
*
Colour My World av Petula Clark

«**Colour My World**» er ein song skriven av Tony Hatch og Jackie Trent spelt inn av Petula Clark i 1966.

Songen følgde den same hitformelen som Hatch hadde nytta på tidlegare songar for Clark, og var særleg lik «My Love» frå 1965, men var oppdatert med lyden av ein sitar.

Songen var spelt inn i New York City, og kom ut på singel i desember 1966 i eit forsøk på å gjere det betre enn den skuffande førre singelen, «Who Am I?», som ikkje nådde Topp 20 i USA. Det var òg den første singelen hennar i Sstorbritannia som ikkje gjekk inn på Topp 50 der sidan 1964. «Colour My World» nådde 16. plassen på den amerikanske sinellista og nådde topp 10 i Australia, men berre 52. plassen i Storbritannia. 

I 1972 vart songen ein countryhit for Barbara Fairchild som nådde 32. plassen på countrylista i USA. 

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Colour My World (Petula Clark song)|Colour My World (Petula Clark song)]]» frå ,  den 3. april 2018.* 
*** oppgav desse kjeldene:*
NM i alpine greiner 1991

**Noregsmeisterskapen i alpine greiner 1991** fann stad på Voss i Hordaland i tida frå 13. til 21. februar 1991. Det var tiande gongen heile eller delar av den alpine noregsmeisterskapen vart avvikla på Voss. Sidan den gongen har ikkje alpin-NM vorte arrangert på Vestlandet, pr 2018.

## Menn
### Slalåm





### Storslalåm





### Super-g (Vidlåm)





### Utfor





## Kvinner
### Slalåm





### Storslalåm





### Super-g (Vidlåm)





### Utfor





## Kjelder
**Sportsboken 91-92*. Sportsboken As/VG. 1991.
Wayne Fontana

**Wayne Fontana** () er ein engelsk rock- og popsongar, mest kjend for hitten «Game of Love» med The Mindbenders.

## Biografi

Fontana vart fødd i Levenshulme i Manchester som som Glyn Geoffrey Ellis. Han tok scenenamnet sitt frå trommeslagaren til Elvis Presley, D.J. Fontana. I 1963 skipa han gruppa si The Mindbenders, og fekk platekontrakt, tilfeldigvis med Fontana Records. Han vart verande på selskapet etter at han og The Mindbenders gjekk kvart til sitt. 

Fontana fortsette som soloartist og brukte studiomusikarar under namnet The Opposition, mellom anna med Frank Renshaw (sologitar), Bernie Burns (trommer), Roy «Rossi» Henshall (bass), Rod Gerrard (gitar, tidlegare i Herman's Hermits) og Phil Keane (trommer), blant fleire. Stundom vart bandet òg kalla The Mindbenders, og stundom berre The Wayne Fontana Band. Den mest suksessrike solosingelen hans var «Pamela, Pamela» (skriven av Graham Gouldman), som nådde femteplassen i Australia (Kent Music Report) og 11. plassen på UK Singles Chart tidleg i 1967.

I 2005 redda han seg sjølv frå personleg konkurs, men vart arrestert etter at ein skatteoppkrevjar drog heim til han i Glossop og Fontana helte bensin oppå bilen til oppkrevjaren og tente på, medan han framleis sat inne i bilen. Fontana vart halde i varetekt til 25. mai 2007. Han dukka seinare opp i retten i Derby kledd som fru Justitia, med sverd, brynje, krone, kappe og mørke solbriller, og hevda at «retten er blind». Han avslo advokatane sine. Den 10. november 2007 vart han dømd til 11 månader i fengsel for å ha sete bilen i brann, men vart sleppt fri fordi han hadde sete lenge i varetekt. Etter han kom ut slo han seg ned i Spania. 

## Diskografi
### Album
**Wayne Fontana and the Mindbenders* – 1964 (UK Fontana TL5230)
**The Game of Love* – 1965 (US Fontana MGF 27542 (Mono)/SRF 67542 (Stereo))
**Eric, Rick, Wayne and Bob – It's Wayne Fontana and the Mindbenders* – 1965 (UK Fontana TL5257)
**Wayne One* – 1966 (UK Fontana TL5351 (Mono)/STL5351 (Stereo))
**Wayne Fontana* – 1967 (US MGM E 4459 (Mono)/SE 4459 (Stereo))
**The Best of Wayne Fontana & The Mindbenders* – 1994 (US Fontana 314 522 666-2 )

### Singlar
#### Wayne Fontana and the Mindbenders

#### Wayne Fontana (solo)

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Wayne Fontana|Wayne Fontana]]» frå ,  den 3. april 2018.* 
*** oppgav desse kjeldene:*