open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Andy Scott

**Andrew David Scott** () er ein walisisk musikar og låtskrivar. Han er mest kjend for å ha vore sologitarist og korvokalist i bandet Sweet. Etter at bassisten Steve Priest døydde i 2020 er Scott den einaste som er att frå den klassiske besetninga i bandet. 

Scott kom inn i The Sweet sommaren i 1970 då han erstatta Mick Stewart etter ei prøvespeling. Han var medlem av bandet fram til det vart oppløyst i 1982. I 1985 skipa han sin eigen variant av The Sweet, som sidan fekk namnet Andy Scott's Sweet. 

## Diskografi

### Med Sweet

### Som Andy Scott

#### Album
* *30 Years* (1993; Repertoire Records) (samleplate med solosinglar og demoar)

#### Singlar
* «Lady Starlight» / «Where D'Ya Go» (1975; RCA)
* «Where D'Ya Go» / «Lady Starlight» (1975; RCA)
* «Krugerrands» / «Face» (1984; Statik)
* «Let Her Dance» / «Suck It And See» (1984; Statik)
* «Invisible» / «Never Too Young» (1984; Statik)

#### 12"-singlar
*«Gotta See Jane» / «Gotta See Jane» (Radio Mix) (3:10) / «Krugerrands» (4:00)
*«Krugerrands» (Club Mix) (4:04) / «Face» (4:48) / «Krugerrands» (Single Edit) (3:40) / «Krugermental» (4:08)
*«Let Her Dance» (8:06) / «Let Her Dance» (Instrumental) (4:24) / «Suck It and See» (4:19)
*«Invisible» (7« Version) (3:54) / »Invisible« (Instrumental) (5:53) / »Invisible« (5:20) / »Never Too Young" (3:08)

### Med Ladders

#### Singlar
* «Gotta See Jane» / «Krugerrands» (1983; Statik/Virgin)

### Med Andy Scott's Sweet
Etter år 2000 berre kalla «Sweet» igjen

#### Singlar
* «X-Ray Specs» (1991; SPV)
* «Stand Up» (1992; SPV)
* «Am I Ever Gonna See Your Face Again» (1992; SPV) 
* «Do It All Over Again» (2002; Delicious Records)
* «Join Together» (2011; digital) (ein cover av The Who-songen skriven av Pete Townshend)
* «Let It Snow» (2011; digital release) 

#### Album
;Studio
* *"A"* (1992; SPV)
* *The Answer* (1995; SPV) (nyutgjeven annan versjon av 'A' med ekstra spor)
* *Hannover Sessions* (1996; Pseudonym) 
* *Dangerous Game* (1997; Chinebridge) (nyutgjeving av 'The Answer')
* *Chronology* (2002; Delicious) (studio album med nyinnspelingar av Sweet-songar)
* *Sweetlife* (2002; Delicious) 
* *New York Connection* (2012) (studioalbum med coversongar)
* *The Hits* (2012) (studioalbum med nyinnspelingar av Sweet-songar og «Let It Snow» som løynd bonusspor. 

;Konsert
* *Live at the Marquee* (1989; SPV/Maze) 
* *Alive and Giggin'!* (1995; Pseudonym)
* *Glitz, Blitz & Hitz* (1996; CNR) 
* *Sweet Fanny Adams Revisited* (2012) 
* *Desolation Boulevard Revisited* (2012)

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Andy Scott (guitarist)|Andy Scott (guitarist)]]» frå ,  den 1. oktober 2021.* 
*** oppgav desse kjeldene:*

## Bakgrunnsstoff

* Andy Scott si personlege side
* Andy Scott's Sweet
HEC Paris

**HEC Paris** (*HEC School of Management*) er den største handelshøgskulen i Europa. 

HEC Paris held til i Jouy-en-Josas og Paris, men har òg regionale studiestader i Doha og Abidjan.

## Kjelder

## Bakgrunnsstoff
*
Mick Tucker

**Michael Thomas Tucker** () var ein engelsk musikar, mest kjend som trommeslagar og korvokalist i glamrock- og hardrockbandet Sweet.

Han var med å skipe bandet Sweetshop i januar 1968 i lag med Steve Priest, Brian Connolly og Frank Torpey, som seinare vart erstatta av Mick Stewart, som så til slutt vart etterfølgd av Andy Scott. «Sweetshop» forkorta namnet sitt til «The Sweet» i 1968. Han var medlem av bandet fram til det vart oppløyst i 1982. 

Tucker døydde 14. februar 2002 i Welwyn Garden City i Hertfordshire frå leukemi, 54 år gammal. 

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Mick Tucker|Mick Tucker]]» frå ,  den 2. oktober 2021.* 
*** oppgav desse kjeldene:*
Phil Wainman

**Philip Neil Wainman** () er ein engelsk plateprodusent og låtskrivar, som hovudsakleg var aktiv i 1970-åra. Han er kjend for arbeidet sitt med Sweet, XTC, Dollar, Mud og Bay City Rollers. Den største suksessen hans var derimot som produsent på innspelinga av «I Don't Like Mondays» av The Boomtown Rats, skriven av Bob Geldof og arrangert av Fiachra Trench.

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Phil Wainman|Phil Wainman]]» frå ,  den 2. oktober 2021.* 
*** oppgav desse kjeldene:*
Pip Williams

**Philip Malcolm «Pip» Williams** () er ein engelsk plateprodusent, arrangør og gitarist, mest kjend som produsent av album for Status Quo og The Moody Blues og for oversyn av orkesterdelane og orkesterarrangementa for det finske metal-bandet Nightwish.

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Pip Williams|Pip Williams]]» frå ,  den 2. oktober 2021.* 
*** oppgav desse kjeldene:*
Co-Co av Sweet

**«Co-Co»** er ein song frå 1971 av det britiske glamrockbandet The Sweet. Det var den andre singelen til The Sweet som gjekk inn på singellista i Storbritannia (etter «Funny Funny»), og nådde andreplassen på UK Singles Chart. Utafor Storbritannia gjekk «Co-Co» til topps i Flandern-regionen i Belgia, Sør-Afrika, Sveits og Vest-Tyskland. Singelen kom ut på debutalbumet deira, *[[Funny How Sweet Co-Co Can Be]]*, i november 1971.

## Bakgrunn
Co-Co vart skriven av Nicky Chinn og Mike Chapman i 1971. Songen vart òg gjeven til Jackie Lee som songen på albumet hennar *Jackie's Junior Choice* same året.

## Salslister

### Vekeslister

### Årslister

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Co-Co (Sweet song)|Co-Co (Sweet song)]]» frå ,  den 1. oktober 2021.*
Brian Connolly

**Brian Francis Connolly** () var ein skotsk songar-låtskrivar, musikar og skodespelar, mest kjend som frontmann og songar i glamrockbandet The Sweet mellom 1968 og 1979.

Connolly song i Sweet frå bandet vart skipa. I 1974 vart han hardt skadd i ein slosskamp på ein nattklubb i Staines og skadde halsen så pass at han ikkje kunne syngje på ei stund og permanent mista noko av rekkjevidda i røysta si. Connolly sleit òg med alkoholisme i midten av 1970-åra, og i 1979 vart han kasta ut av bandet. 

I 1980-åra starta Connolly opp sin eigen variant av The Sweet, som han hadde fram til han døydde i 1997. Han gav òg ut soloalbum. 

## Diskografi
### Med Sweet

### Som Brian Connolly
#### Singlar
*«Take Away the Music» med «Alabama Man» (1980) – Polydor Records
*«Don't You Know a Lady» med «Phone You»(1980) – Polydor Records
*«Hypnotized» med «Fade Away» (1982) – Carrere Records, RCA Records

#### Album
**Brian Connolly and The Sweet – Greatest Hits* (1986) – nyinnspelingar av Sweet-singlar – Success Records
**Let's Go* (1995) – nyinnspelingar av Sweet-songar og tre nye songar – Bam Records
**Take Away the Music* (2004) – samleplate med solosinglar og demoar – Malibu Records

#### Deltek på
* Closed (belgisk psykedelisk band) – vokal på «My Little Girl From Kentucky» og «Spider»
* «Remember December» av Paper Dolls – korvokal (1970)

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Brian Connolly|Brian Connolly]]» frå ,  den 1. oktober 2021.* 
*** oppgav desse kjeldene:*
Fiachra Trench

**Fiachra Terence Wilbrah Trench** () er ein irsk musikar og komponist frå Drogheda i County Louth i Irland.

I 1972 produserte han og spelte klaverinstrument på If-albumet *[[Waterfall av If|Waterfall]]*, i tillegg til debutalbumet til Solid Gold Cadillac. I 1973 spelte han piano på If-albumet *[[Double Diamond av If|Double Diamond]]*.

Han og låtskrivarpartnaren hans i 1980-åra, Ian Levine, skreiv og produserte somme populære Hi-NRG-hittar for Miquel Brown, Barbara Pennington og Evelyn Thomas.  Han laga strykearrangement på Boomtown Rats-hitten «I Don't Like Mondays» og «Fairytale of New York» av The Pogues. Andre artistar han har arbeidd med Van Morrison, Elvis Costello, Art Garfunkel, Sinéad O'Connor, The Corrs, Phil Lynott, Sweet, Joan Armatrading og Paul McCartney. Han lærte den avdøde kona til McCartney, Linda, å spele piano. I 1996 var han dirigent på det franske bidraget i Eurovision Song Contest, «Diwanit bugale», komponert og framført av Dan Ar Braz.

Han har komponert musikk for filmar som *[[filmen Pearl Harbor|Pearl Harbor]]*, *[[filmen The Boxer (1997)|The Boxer]]*, *[[The Tailor of Panama]]* og *[[filmen The Ring (2002)|The Ring]]*. 

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Fiachra Trench|Fiachra Trench]]» frå ,  den 2. oktober 2021.* 
*** oppgav desse kjeldene:*

## Bakgrunnsstoff
*
*
The Sweet's Biggest Hits

***The Sweet's Biggest Hits*** er eit samlealbum av det engelske rockebandet Sweet.

Albumet kom ut trass i at Sweet berre hadde gjeve ut eitt og eit halvt studioalbum til då og bestod hovudsakleg av singlar dei hadde gjeve ut dei føregåande åra. 

## Innhald

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:The Sweet&#39;s Biggest Hits|The Sweet&#39;s Biggest Hits]]» frå ,  den 2. oktober 2021.* 
*** oppgav desse kjeldene:*
The Sweet av The Sweet

***The Sweet*** er eit samlealbum gjeve ut som debutalbumet til Sweet i USA og Canada, i staden for det britiske albumet *[[Funny How Sweet Co-Co Can Be]]* frå 1971. Det andre studioalbumet deira, *[[Sweet Fanny Adams]]*, kom heller ikkje ut i USA, men songar frå dette og det tredje albumet deira, *[[Desolation Boulevard]]*, vart kombinert til ein amerikansk versjon av albumet. 

Dette albumet bestod hovudsakleg av singlar og B-sider gjevne ut i Storbritannia og Europa i 1972 og 1973. Ein av singlane, «Little Willy», var den første og største hitten til Sweet i USA. Singlane «Wig-Wam Bam», «Hell Raiser» og «Block Buster» var òg på albumet. Albumet selde ikkje godt og nådde berre 191. plassen på Billboard 200.

## Innhald
Alle songane skrivne og komponerte av Brian Connolly, Steve Priest, Andy Scott og Mick Tucker utanom der andre er nemnde.

Den amerikanske CD-utgåva av dette albumet inneheld konsertopptak av songen «Need a Lot of Lovin'» i staden for studioutgåva, visstnok som ein feil. Studioutgåva var berre tilgjengeleg som B-side av singelen «Block Buster» og kom ut i 2005 på *[[Sweet Fanny Adams]]*. 

## Medverkande
*Brian Connolly - solovokal
*Steve Priest - bass, vokal
*Andy Scott - gitar, vokal, synthesizer
*Mick Tucker - trommer, vokal

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:The Sweet (album)|The Sweet (album)]]» frå ,  den 2. oktober 2021.* 
*** oppgav desse kjeldene:*

## Bakgrunnsstoff
*
Little Willy

«**Little Willy**» er ein song skriven av låtskrivarane Nicky Chinn og Mike Chapman og framført av det britiske glamrockbandet The Sweet, gjeve ut i 1972 som ein singel utan album i Storbritannia, der han nådde fjerdeplassen på singellista. Han kom ut i USA i september 1972 og var med på debutalbumet deira i USA, *[[The Sweet av The Sweet|The Sweet]]*. Han vart den største hitten deira i USA og nådde tredjeplassen på ''Billboard'' Hot 100. *Billboard* rangerte songen på 18. plassen for heile 1973.

I ei seinare melding av glitterrock skreiv *[[Bomp!]]* at sjølv om rockeskribentane nesten alle «hata songen», vart han ein salssuksess og «var med å lansere  glitterrock-formelen».

«Little Willy» vart mykje nytta i pilotepisoden av fjernsynsserien *[[TV-serien Life on Mars|Life on Mars]]*.

## Salslister

### Vekeslister

### Årslister

## Medverkande
### «Little Willy»
*Brian Connolly - solovokal
*Andy Scott - korvokal
*Steve Priest - korvokal
*Mick Tucker - korvokal
*Pip Williams - gitar
*John Roberts - bassgitar
*Phil Wainman - trommer, timbales

### «Man from Mecca»
*Brian Connolly - solovokal
*Andy Scott - korvokal, gitar
*Steve Priest - korvokal, bassgitar
*Mick Tucker - korvokal, trommer

## Coverversjonar
*Den finske songaren Kirka song ein finsk versjon kalla «Pikku veli».
*Poison spelte inn ein versjon av «Little Willy» som opningssporet på coveralbumet deira *[[Poison'd!]]* i 2007.
*Bob Rivers spelte inn ein parodi av songen kalla «Little Billy's Willy», om president Bill Clinton og Lewinsky-skandalen.

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Little Willy|Little Willy]]» frå ,  den 2. oktober 2021.* 
*** oppgav desse kjeldene:*

## Bakgrunnsstoff
* 
*
Block Buster!

«**Block Buster!**» (stundom oppført som «Blockbuster!») er ein song frå 1973 av Sweet. Songen er skriven av Nicky Chinn og Mike Chapman, og produsert av Phil Wainman, og var den einaste singelen deira som gjekk til topps på den britiske singellista. Songen kom ut i januar 1973 og låg fem veker på toppen av UK Singles Chart, og gjekk òg til topps i Nederland, Tyskland, Austerrike og Irland, og nådde tredjeplassen i Finland, Sveits, Danmark og Noreg. Utafor Europa gjekk songen til topps i New Zealand, nådde 29. plassen i Australia og 73. plassen på amerikanske ''Billboard'' Hot 100.

Songen består av eit Muddy Waters-inspirert bluesriff som minner om ein song av ein annan artist som var på RCA på denne tida, David Bowie sin «The Jean Genie», som kom ut kort tid før. Alle partar meinte det var tilfeldig.

Det vart kontroversar då bandet framførte songen på det britiske fjernsynsprogrammet *[[Top of the Pops]]* den 25. desember 1973 då bassisten Steve Priest gjekk kledd med Hitler-bart, uniform og hakekross på eit armband på armen.

I 2007 vart songen nytta i filmen *Hot Fuzz*.

## Salslister

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Block Buster!|Block Buster!]]» frå ,  den 2. oktober 2021.* 
*** oppgav desse kjeldene:*
Wig-Wam Bam

**«Wig-Wam Bam»** er ein song av det britiske glamrockbandet The Sweet, skriven av låtskrivarane Nicky Chinn og Mike Chapman, og gjeven ut på singel i september 1972. Det var den første Sweet-singelen der bandmedlemmane faktisk spelte instrument, sidan produsenten Phil Wainman på trommer, og studiomusikarane John Roberts og Pip Williams (seinare produsent for Status Quo) på bass og gitar, spelte på dei tidlegare singlane deira. 

Teksten på songen var inspirert av Henry Longfellow-diktet *[[The Song of Hiawatha|Hiawatha]]* frå 1855. Diktet fortel soga om den amerikanske indianaren Hiawatha og kjærasten Minnehaha. Teksten refererer òg til Running Bear og kjærasten Little White Dove, to karakterar frå songen «Running Bear» frå 1959 av av Jiles Perry Richardson.

Songen var ein ny stil for bandet, og vert ofte rekna som den første glamrocksingelen deira. Det var òg den første Sweet-singelen der bassisten Steve Priest song somme partar på solovokal: «try a little touch, try a little too much» i refrenget. Dette vart sidan ein viktig del av stilen til Sweet og på dei fleste av dei seinare singlane sine brukte dei denne teknikken. Etter at songen vart ein hit, byrja Sweet å bruke glam-imaget og byrja å gå med glitter, indianske klede og sminke. 

## Medverkande
*Brian Connolly - solovokal
*Steve Priest - bassgitar, korvokal, solovokal
*Andy Scott - gitar, korvokal
*Mick Tucker - trommer, korvokal

## Salslister
Songen nådde fjerdeplassen på den britiske singellista i september September 1972.

## Andre versjonar
*I 1986 vart ein versjon av det engelske popbandet Black Lace gjeven ut på singel og nådde 63. plassen på den britiske singellista. 
*I 1989 vart ein versjon av den engelske popartisten Damian gjeven ut på singel og nådde 49. plassen på den britiske singellista. 
*I 2000 spelte det kvinnelege rockebandet The Donnas inn ein versjon (med annan tekst og ingen referansar til *Hiwawatha*) for samleplatene * Runnin' on Fumes!/The Gearhead Magazine Singles Compilation* og *Blockbuster: A 70's Glitter Glam Rock Experience*.  Han kom ut på singel i 2002. 
*I 2010 spelte det kvinnelege finske hardrockbandet Barbe-Q Barbies ut songen på albumet *All over You*.

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Wig-Wam Bam|Wig-Wam Bam]]» frå ,  den 2. oktober 2021.* 
*** oppgav desse kjeldene:*
Hookhalvøya

**Hookhalvøya** er ei halvøy i County Wexford i Republikken Irland. Det har vore inngangsport til Søraus-Irland for fleire bølgjer av innflyttarar, som vikingar, anglo-normannarar og engelskmenn.

## Sjå òg
* Hook Head
* Hook Lighthouse
* Fethard-on-Sea
* Duncannon
* Loftus Hall

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Hook Peninsula|Hook Peninsula]]» frå ,  den 2. oktober 2021.*  
 
## Bakgrunnsstoff

* Nettstad for Hook Peninsula
* Turisme på Søraust-Irland
Eugen Onegin

***Eugen Onegin*** eller ***Jevgenij Onegin*** (Евгений Онегин) er ein verseroman i åtte kapittel skriven av Aleksandr Pusjkin og gjeven ut i perioden 1823–1831. Handlinga føregår i Russland i 1820-åra.

Verseromanen er rekna som eit meisterverk innan russisk litteratur. Med denne innvarsla Pusjkin tida for den store realistisk-poetiske romanen. For fyrste gong dukka det opp ein type menneske som det fanst tusenvis av også i det verkelege samfunnet – framfor alt er dandyskikkelsen Eugen Onegin prototype for det overflødige mennesket (Лишний человек, *lisjnij tsjelovek*), eit motiv som blei ein gjengangar i russisk litteratur. Realismen speglar seg også i dei meir enn eit hundre bifigurane.

*Eugen Onegin* består nesten heilt og haldent av 389 strofer som alle føljger strikt jambisk tetrameter, iblant omtalt som Onegin-strofen. Som sonetter har kvar strofe 14 jambiske rader, medan rimmønsteret alltid er det same: *AbAbCCddEffEgg*, der versalane viser til eit kvinneleg rim og gemenane til eit mannleg. Betoningane ligg alltid på dei jamne stavingane – andre, fjerde, sjette, åttande. Radene med kvinnelege rim har ni stavingar, dei med mannlege har åtte.

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:nb:Eugen Onegin|Eugen Onegin]]» frå ,  den 3. oktober 2021.*  

## Bakgrunnsstoff

;Litteratur
* Aleksandr Pushkin, London 1964, Princeton 1975, *Eugene Onegin a novel in verse. Translated from Russian with a commentary by [[Vladimir Nabokov]]*  ISBN 0-691-01905-3
* Alexander Pushkin, Penguin 1979 *Eugene Onegin a novel in verse.  Translated by Charles Johnston, Introduction and notes by Michael Basker, with a preface by John Bayley (Revised Edition)* ISBN 0-14-044803-9
* Alexandr Pushkin, Basic Books; New Ed edition, *Eugene Onegin: A Novel in Verse* Oversatt av Douglas Hofstadter ISBN 0-465-02094-1
* Jurij Lotman: Пушкин. Биография писателя. Статьи и заметки. Online: http://www.gumer.info/bibliotek_Buks/Literat/Lotm_Pusch/index.php. 
* A.A. Beliy, «Génie ou neige», "Voprosy literaturi", n. 1, Moskva 2008, s.&nbsp;115.
Sweet Fanny Adams

***Sweet Fanny Adams*** er det andre studioalbumet til det engelske rockebandet Sweet, først gjeve ut i 1974. Det var òg det første albumet dei gav ut der dei kalla seg berre **Sweet**. Albumet var eit vendepunkt i musikkstilen deira. Han har ein meir hardrockprega stil enn dei tidlegare popplatene. 

Albumtittelen er eit engelsk slangord (opphavleg frå Royal Navy) som kom frå mordet på den åtte år gamle Fanny Adams i 1867 og tyder «ingenting i det heile tatt» i tillegg til ein liknande eufemisme «F.A.» = «fuck all».

*Sweet Fanny Adams* nådde 27. plassen på UK Albums Chart då det kom ut på RCA Records i 1974 og andreplassen på albumlista i Vest-Tyskland. Albumet kom ikkje ut i USA, men fem av songane kom ut på den amerikanske versjonen av albumet *[[Desolation Boulevard]]* i juli 1975. 

I 1996 gav den engelske rockegruppa Love and Rockets ut albumet *[[Sweet F.A. av Love and Rockets|Sweet F.A.]]* og eit glam metal-band frå Indiana i USA kalla seg Sweet F.A. i slutten av 1980-åra. 

Allmusic skreiv om albumet: «Sjølv om dei ofte vart avviste som ein luftig singelgruppe i si tid, laga Sweet ei handfull sterke album på midten av 70-talet som hadde overraskande muskuløs hardrock. Eit godt døme på denne trenden er *Sweet Fanny Adams*. Tonen vert sett på opningssporet, «Set Me Free», ein brennande rockar som blandar ultrahøge vokalharmoniar til ei rasande rekkje gitarriff som driv songen opp eit vanvittig nivå liknande speed metal. Andre hardrockende høgdepunkt er «No You Don't», ein Queen-aktig song om ein uvennleg kjæraste som seinare vart spelt av Pat Benatar, og «Into the Night», eit kompleks spor som set eit vers i middels tempo mot lynraske refreng over ein overraskande funky rytme som seinare vart sampla av Beastie Boys. Likevel er heavy metal-meisterverket på albumet tittelsporet, eit medteke portrett av ungdomskriminalitet som med ein brutal tekst føreser dei dystre bileta i punkrocken.»  

## Innhald
Alle songane skrivne og komponerte av Brian Connolly, Steve Priest, Andy Scott og Mick Tucker utanom der andre er nemnde.

## Medverkande
*Brian Connolly – solovokal (utanom as noted)
*Steve Priest – bassgitar, solovokal (spor 3, 7), korvokal
*Andy Scott – gitar, solovokal (spor 8), korvokal
*Mick Tucker – trommer, korvokal

## Salslister

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Sweet Fanny Adams|Sweet Fanny Adams]]» frå ,  den 2. oktober 2021.* 
*** oppgav desse kjeldene:*

## Bakgrunnsstoff
*
Andrea Chénier

***Andrea Chénier*** er ein verismo-opera på fire akter skriven av den italienske komponisten Umberto Giordano, med libretto av Luigi Illica.

Handlinga går føre seg i og rundt Paris under den franske revolusjonen og det tilhøyrande skrekkveldet. Hovudtemaet er livet til den franske diktaren André Chénier som blei giljotinert i 1794, berre 31 år gammal. Handlinga er mest fiksjon og rører i liten grad kjende faktum om diktaren.

Operaen kom til i åra 1894–1895. Illica skreiv opphavleg librettoen for komponisten Alberto Franchetti, men han valde å seia han frå seg til fordel for Giordano.

*Andrea Chénier* blei uroppført 28. mars 1896 på Teatro alla Scala i Milano. Same året følgde oppføringar i New York. Librettoen blei raskt omsett til tysk, og denne versjonen blei oppført 28. januar 1897 i Wrocław og 5. februar 1897 i Hamburg under leiing av Gustav Mahler. Fram til 1909 blei *Andrea Chénier* omsett til ei rekkje språk, som fransk, tsjekkisk, ungarsk, svensk og engelsk.

; Ariar

* *Un dì all'azzurro spazio* (Chénier, 1. akt)
* *Vivere in fretta* (Bersi, 2. akt)
* *Eravate possente* (Maddalena, 2. akt)
* *Son la vecchia Madelon* (Madelon, 3. akt)
* *La mamma morta* (Maddalena, 3. akt)
* *Nemico della patria* (Gérard, 3. akt)
* *Come un bel dì di Maggio* (Chénier, 4. akt)

## Galleri

Boilly_André_Chénier.jpg|Den franske diktaren André Chénier, som inspirert operaen.
Frithiof Strömberg in André Chénier at Kungliga Operan 1909 - SMV - GS104.tif|Frithiof Strömberg i *André Chénier* ved Kungliga Operan i 1909.

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:nb:Andrea Chénier|Andrea Chénier]]» frå ,  den 2. oktober 2021.*  

## Litteratur

* Rudolf Kloiber, Wulf Konold, Robert Maschka: *Handbuch der Oper*, 9. Auflage. Bärenreiter, Kassel 2002, ISBN 3-7618-1605-7.

## Bakgrunnsstoff

* Stephen L. Parker: ''Synopsis'', Stanford University 1996
Galina Visjnevskaja

**Galina Pavlovna Visjnevskaja** () var ein russisk sopran.

## Liv og karriere
Visjnevskaja scenedebuterte i Leningrad i 1944, men gjennombrotet kom på Bolsjojteateret i 1952 med rolla som Leonore i *[[Fidelio]]*. Året etter fekk ho fast engasjement på Bolsjoj. I 1961 debuterte ho ved Metropolitan Opera i New York med tittelrolla i *[[Aïdå|Aïda]]* av Giuseppe Verdi, og året etter song ho same rolle ved Royal Opera House. Ho debuterte ved La Scala i 1964.

I 1960- og 1970-åra opptredde ho i både lyriske (Liù i *[[Turandot]]*) og dramatiske (Tosca i *[[Tosca]]*) roller.

Visjnevskaja var gift med cellisten Mstislav Rostropovitsj til han døydde i 2007. Dei opptredde ofte saman på scena, der han akkompagnerte henne på piano. Dei støtta Aleksandr Solzjenitsyn, og fekk etter søknad løyve til å forlata Sovjetunionen i 1974. Dei sovjetiske styresmaktene tok frå dei statsborgarskapet i 1978, men den russiske regjeringa omgjorde avgjerda i 1990 og dei vende attende til Russland same år.

Den siste sceneopptredenen til Visjnevskaja var på  Parisaroperaen i 1982 som Tatjana i *[[Operaen Eugen Onegin|Eugen Onegin]]*. To år seinare gav ho ut ein sjølvbiografi, *Galina: En russisk fortelling*, der ho blant anna fortalde korleis KGB og dei sovjetiske styresmaktene forfølgde dei i 1970-åra. I 2002 opna ho operaskulen Galina Visjnevskaja Operasenter i Moskva.

Visjnevskaja døydde 11. desember 2012, 86 år gammal.

## Innspelingar
Ho gjorde ei rekkje innspelingar, blant anna som Marina i   *Boris Godunov* av Musorgskij (1970 og 1987),  *Dødens sanger og danser* (1961 og 1976), *War Requiem* av Britten (med sir Peter Pears og Dietrich Fischer-Dieskau, dirigert av komponisten; 1963) og *The Poet's Echo* (1968), *Tosca* av Puccini  (1976), *[[Operaen Eugen Onegin|Eugen Onegin]]* (1956 og 1970), *Spardame* (med Regina Resnik, 1976) og *Iolanta* (med Nicolai Gedda, 1984) av Tsjajkovskij, *Krig og fred* av Prokofiev (1986) og *Lady Macbeth fra Mtsenskdistriktet* av Sjostakovitsj (1978).

## Ry
Visjnevskaja blei – saman med Irina Arkhipova – rekna som den største sovjetiske operasongarinna i sin generasjon. Dmitrij Sjostakovitsj skreiv sopranstemma i sin 14. symfoni med tanke på Visjnevskaja, det same gjorde Benjamin Britten  med sopranstemma i *War Requiem*.

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:nb:Galina Pavlovna Visjnevskaja|Galina Pavlovna Visjnevskaja]]» frå ,  den 2. oktober 2021.*  
 
## Litteratur

* Galina Wischnewskaja: *Galina*. *Erinnerungen einer Primadonna*, Pip, München 1993, ISBN 978-3-492-28243-7 (sjølvbiografi i tysk omsetjing)
* Karl Josef Kutsch; Leo Riemens: *Großes Sängerlexikon*. Dritne Auflage, Berlin 2000, S. 26055ff
The Ballroom Blitz

«**The Ballroom Blitz**» er ein song av det britiske glamrockbandet The Sweet, skriven av Nicky Chinn og Mike Chapman. Songen gjekk til topps i Canada og nådde andreplassen på UK Singles Chart og den australske singellista, og femteplassen på den amerikanske ''Billboard'' Hot 100.

## Bakgrunn

«The Ballroom Blitz» var inspirert av ei hending 27. januar 1973 då bandet spelte i Grand Hall i Kilmarnock i Skottland, og vart driven av scenen av folk som kasta flasker på dei.

## Historie og skildring
Songen vart spelt inn i Audio International Studio, 18 Rodmarton Street i London, og kom ut på singel i september 1973.

Songen kom ut på den amerikanske og kanadiske versjonen av *[[Desolation Boulevard]]*, men kom aldri ut på eit Sweet-album i Storbritannia, anna enn samlealbum.

Gitar- og trommeriffet i starten av songen har likskapar til songen «Let's Stomp» frå 1963 av Bobby Comstock.

## Andre versjonar
Den første coverversjonen av «The Ballroom Blitz» vart spelt inn av Les Humphries Singers i 1974, og vart den første tyske singelen som gjekk til topps på singellista i New Zealand. I 1979 vart songen spelt av The Damned, med Lemmy frå Motörhead på bassgitar. Han kom ut som B-sida til «I Just Can't Be Happy Today» og som bonusspor på C-utgåva av  *[[Machine Gun Etiquette]]*. Andre coverversjonar er gjort av Krokus i 1984, Surf Punks i 1988 på albumet deira *Oh No! Not Them Again*, det japanske glamrockbandet Scanch i 1991 på albumet deira *Ultra Romantic Bombers for Unlimited Lovers* under tittelen«R&R Dynamite Kyoujidai», thrash metal-band Nuclear Assault i 1991 på albumet deira *[[Out of Order av Nuclear Assault|Out of Order]]*, Tia Carrere for musikken til *[[filmen Wayne's World|Wayne's World]]* i 1992, og kristenrock-bandet Calibretto 13 på albumet deira *[[Enter the Danger Brigade]]* i 2000. I 2016 spelte The Struts inn songen for filmen *[[The Edge of Seventeen]]*. 

Teksten «she thinks she's the passionate one» frå songen er nytta i Beastie Boys-songen «Hey Ladies».

## Medverkande
*Brian Connolly – solovokal
*Steve Priest – bassgitar, korvokal, talt vokal
*Andy Scott – gitar, korvokal
*Mick Tucker – trommer, korvokal

## Salslister

### Vekeslister

### Årslister

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:The Ballroom Blitz|The Ballroom Blitz]]» frå ,  den 2. oktober 2021.* 
*** oppgav desse kjeldene:*

## Bakgrunnsstoff
* 
*
Desolation Boulevard

***Desolation Boulevard*** er det tredje studioalbumet av det britiske glamrockbandet Sweet, opphavleg utgjeve i Storbritannia i november 1974. To merkbart ulike versjonar av albumet vart gjevne ut: ein av RCA Records i Europa, og ein annan av Capitol Records i USA, Canada og Japan.

RCA-versjonen inneheld singelen «Turn It Down» og den originale innspelinga av «Fox on the Run». Capitol-versjonen, utgjeven i USA i juli 1975, inkluderer singelen «The Ballroom Blitz» frå 1973 og singelversjonen av «Fox on the Run». I USA nådde albumet 25. plassen den 25. oktober 1975.

*[[Desolation Boulevard]]* blir av mange rekna som det beste albumet til bandet. Andy Scott, gitarist i Sweet, sa om albumet: «Eit slikt mangfald beviser berre at bandet aldri kom til å vere berre føreseieleg, noko som gav dette albumet ein definitiv plass i Sweet-historia».

## Plateomslag
Plateomslaget vart laga av designgruppa Hipgnosis, som var kjend for plateomslaga til Pink Floyd og Led Zeppelin. Bakgrunnsbiletet vart teken nær inngangen til rockeklubben The Central, i 8852 Sunset Boulevard i West Hollywood i California. I dag ligg The Viper Room her, der skodespelaren River Phoenix døydde av ein overdose på halloween-morgonen i 1993.

## Innhald
Alle songane skrivne og komponerte av Brian Connolly, Steve Priest, Andy Scott og Mick Tucker utanom der andre er nemnde.

### RCA-utgåva

### Capitol-utgåva

Capitol-versjonen av *Desolation Boulevard* kom ut i USA og Canada i juli 1975. Han skilde seg frå den britiske versjonen og inkluderte fleire songar frå det førre albumet *[[Sweet Fanny Adams]]* i tillegg til singlane «Ballroom Blitz» og «Fox on the Run».
;Side ein

## Medverkande
*Brian Connolly – solovokal (utanom der andre er nemnd)
*Steve Priest – bass, solovokal (britiske spor 9, 18; amerikansk spor 3), korvokal
*Andy Scott – gitar, synthesizer, solovokal (britiske spor 5, 6; amerikansk spor 9), korvokal
*Mick Tucker – trommer, perkusjon, korvokal

## Salslister
### Album

## Salstrofé

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Desolation Boulevard|Desolation Boulevard]]» frå ,  den 2. oktober 2021.* 
*** oppgav desse kjeldene:*
The Six Teens

«**The Six Teens**» (ofte skrive «**The Sixteens**») er ein song frå 1974 av det britiske glamrockbandet Sweet, skriven av Nicky Chinn og Mike Chapman, som kom ut på Sweet-albumet *[[Desolation Boulevard]]*. Songen var den første singelen dei gav ut under namnet «Sweet» (tidlegare heitte dei *The* Sweet). B-sida er ein bandkomposisjon kalla «Burn on the Flame».

## Bakgrunn
Songen refererer til seks tenåringar som veks opp i den revolusjonære retorikken frå 1960-åra. Songen var den nest siste singelen skriven av Chinn og Chapman for bandet og den siste som den mangeårige produsenten Phil Wainman hjelpte til med.

Songen inneheld mjukare akustisk vers i kontrast til tyngre, elektriske gitarbaserte refreng og vart sett på som noko av eit vesentleg avvik frå glamrockstilen til bandet, som ein fann på tidlegare singlar. Gitaristen Andy Scott har fortalt når han introduserte songen på konsertar med det noverande bandet sitt at han ofte at han meinte songen var den beste Chinn og Chapman skreiv.

Singelen nådde topp 10 i fleire land i Europa og vart den tiande førsteplassen deira i Danmark. *The Vinyl District* omtalte songen som ein «ein ekte, tapt glamrock-klassikar».

## Salslister

## Medverkande
*Brian Connolly - solovokal
*Steve Priest - bassgitar, korvokal, additional solovokal,
*Andy Scott - gitar, korvokal
*Mick Tucker - trommer, korvokal

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:The Six Teens|The Six Teens]]» frå ,  den 2. oktober 2021.* 
*** oppgav desse kjeldene:*
Turn It Down av Sweet

«**Turn It Down**» er ein song av det britiske glamrockbandet The Sweet, utgjeve på studioalbumet *[[Desolation Boulevard]]* i 1974. Songen vart fjerna frå den amerikanske versjonen av *Desolation Boulevard*, i lag med to andre songar. «Turn It Down» var den andre singelen frå albumet. I Storbritannia nådde singelen 41. plassen på singellista, men han gjorde det betre i Europa og nådde topp 5 i Noreg og Tyskland. 

I 2018 meinte Simon Philio at «Turn It Down» var «proto-glam metal».

«Turn It Down» vart bannlyst av BBC fordi teksten inneheldt orda «for God's sake».

## Medverkande
*Brian Connolly – solovokal 
*Steve Priest – bass, korvokal
*Andy Scott – gitar, korvokal
*Mick Tucker – trommer, perkusjon, korvokal

## Salslister

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Turn It Down av Sweet|Turn It Down av Sweet]]» frå ,  den 2. oktober 2021.* 
*** oppgav desse kjeldene:*
Francis James Child

**Francis James Child** () var ein amerikansk akademikar og folkeminneforskar som er kjend for å ha samla og klassifisert folkesongar frå England og Skottland og dei amerikanske variantane deira, og klassifisert dei etter systemet som blir kalla *[[Child Ballads]]*.

Child var fødd i Boston i Massachusetts. Der gjekk han på Boston Latin School, og gjekk ut av Harvard i 1846 som den beste i klassen i alle fag. Han underviste i matematikk frå 1846 til 1848, då han fekk ei stilling som lærar i historie, politisk økonomi og engelsk litteratur. Etter to års studia i Europa overtok han stillinga som professor i retorikk og talekunst etter Edward T. Channing, eit professorat han hadde til 1876.

Child fekk permisjon frå 1849 til 1853, då han studerte engelsk teater  og seinare tysk filologi ved Humboldt-universitetet i Berlin og universitetet i Göttingen. Han var redaktør for ei omfattande samling av britiske poetar. Han var òg redaktør for dei samla verka av Edmund Spenser (1855) og planla ei utgjeving av Geoffrey Chaucer, men nøgde seg med ein artikkel i *The Memoirs of the American Academy of Arts and Sciences* for 1863 under tittelen «Observations on the Language of Chaucer's Canterbury Tales». Artikkelen fekk stor tyding for forståinga av Chaucer sin grammatikk, uttale og skandering slik ein forstår det i dag.

Det største av arbeida hans var utgjevinga av eit åttebandsverk av engelske og skotske folkeballadar. Etter at han i 1876 fekk ei stilling som professor i engelsk, vigde han seg til komparative studium av tradisjonelle engelske balladar. Han samla ei stor mengd manuskript og andre folkeminnekjelder, og gjorde undersøkingar på andre språk enn engelsk. George Lyman Kittredge var blant elevane til Child, og følte eit særleg ansvar for å vidareføra arbeidet hans.

Det siste arbeidet til var *English and Scottish Popular Ballads*, som først var i ti og sidan i fem bind. Verket stod lenge som det autoritative verket på området. Då Child døyde hadde han ikkje hatt tid til å skriva ei innleiing eller ein bibliografi. Derimot blei utgjevinga forsynt med ein kort biografi over Child skriven av Kittredge.

## Bibliografi

* *Four Old Plays (1848)*
* *English and Scottish Popular Ballads* (1882–1898)

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:nb:Francis James Child|Francis James Child]]» frå ,  den 2. oktober 2021.*  

## Bakgrunnsstoff
Peppermint Twist

«**Peppermint Twist**» er ein song skriven av Joey Dee og Henry Glover, og spelt inn og gjeven ut av Joey Dee and the Starliters i 1961. Dee utnytta populariteten til twist-dansebølgja og songen gjekk til topps på den amerikanske ''Billboard'' Hot 100 tidleg i 1962. Den originale innspelinga av songen vart rekna som for lang for ein singel og vart delt i to  delar. Det var den første delen «Peppermint Twist (Part 1)», med ei lengd på 2:03, som gjekk til topps på listene. Den nesten instrumentale andre delen vart gjeven ut på B-sida til singelen .

«Peppermint Twist» erstatta Chubby Checker sin «The Twist» songen som sparka i gang twist-bølgja, på førsteplassen. Ein versjon av Bill Haley & His Comets vart spelt inn for Armed Forces Radio i 1962, men kom ikkje ut før i 2000. 

Songanre på The Starliters-versjonen er David Brigati, bror av Eddie Brigati som var songar i popgruppa The (Young) Rascals. Andre som spelte på innspelinga var Carlton Lattimore på orgel, Billy Butler på gitar, Jerome Richardson på saksofon og Don Martin på trommer.

Songen vart spelt av glamrockbandet Sweet i 1970-åra. Versjonen deira toppa den australske singellista i 1974, og kom ut på albumet deira *[[Sweet Fanny Adams]]*. Catarina Valente nådde åttandeplassen i Tyskland med sin versjon i 1962. 

## I popkulturen
* Meteors spelte inn songen i Italia i 1964.
* Joey Dee and the Starliters-innspelinga vart nytta i filmen *[[American Graffiti]]* (1973).
* Chubby Checker spelte ein variant, «The Super Bowl Twist», i ein medley med sin eigen hit «Let's Twist Again» i pauseshowet på Super Bowl 31. januar 1988.
* Kidsongs spelte inn songen i 1994 for *I Can Bop With The Biggles.*
* Songen inspirerte eit TV-show på New Zealand med same namn i 1960-åra. 

## Salslister
### Gjennom alle tider

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Peppermint Twist|Peppermint Twist]]» frå ,  den 2. oktober 2021.* 
*** oppgav desse kjeldene:*
Strung Up av Sweet

***Strung Up*** er eit dobbeltalbum frå 1975 av det engelske glamrockbandet Sweet gjeve ut av RCA Records i 1975. Den første plata inneheld sju konsertopptak frå ein konsert i Rainbow Theatre i London den 21. desember 1973. Den andre plata inneheld ti utvalde songar spelte inn sidan 1973, inkludert tre songar som ikkje var komen ut på noko album tidlegare («Burn On the Flame» og «Miss Demeanour»), men berre ein av dei («I Wanna Be Committed») var heilt ny. Albumet inneheld òg ein unik miks av «Action» som avsluttar brått og ikkje har det siste ekkoet ein kan høyre på den kortare singelutgåva og den lengre utgåva på albumet *[[Give Us a Wink]]*.

*Strung Up* vart ikkje opphavleg gjeve ut i USA. I Japan kom det ut på Capitol Records med tittelen *Anthology*. I Italia vart det gjeve ut som to separate album, der studiosamlinga vart kalla *Strung Up* (utgjeve 1975) og konsertalbumet vart kalla *Live In England* (1976).

Fram til Sony/RCA gav ut albumet 2016, var albumet berre komen på CD i USA i 1997 på Chinebridge Records og i Japan (som *Anthology*). Desse utgjevingane inkluderte den vanlege albumversjonen av «Action». I 1999 gav RCA ut ein CD kalla *[[Live at the Rainbow 1973]]* som inneheld heile konserten frå originalalbumet. Denne utgåva er derimot i mono, medan den forkorta utgåva på *Strung Up* er i stereo.

I 2016 kom albumet ut med alle dei originale songane i tillegg til «Ballroom Blitz», «Teenage Rampage» og «Blockbuster» på konsertdelen og «The Lies in Your Eyes», «Fever of Love», «Teenage Rampage», «Hell Raiser» og ein forlenga versjon av «I Wanna Be Committed» på studioplata. Konsertspora på denne utgåva er henta frå monoinnspelinga, og ingen av stereomiksane vart nytta. 

## Innhald

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Strung Up (Sweet album)|Strung Up (Sweet album)]]» frå ,  den 2. oktober 2021.* 
*** oppgav desse kjeldene:*
Action av Sweet

«**Action**» er ein eigenskriven og produsert song frå 1975 av det britiske glamrockbandet Sweet.

## Bakgrunn
Songen gjekk gjennom fleire iterasjonar: ein 7"-singelversjon vart spelt inn i Ian Gillan sitt Kingsway Studios i London og litt forskjellige versjonar kom ut på albuma *[[Strung Up av Sweet|Strung Up]]* og *[[Give Us a Wink]]*. Tekstane refererer til den negative handsaminga Sweet fekk som popstjerner, særskild av musikkpressa, og til krava i musikkindustrien. Sporet har ein maskert «baklengs vokal» med orda «You kiss my ass».

Det første verset har ein slåande likskap med hardrock-delen av Queen-songen «Bohemian Rhapsody», som kom ut fire månader seinare. Forsanger Brian Connolly kalla det eit «openbert tjuveri».

## Salslister
Singelen nådde 15. plassen i Storbritannia i juli 1975 og nådde Topp 40 i USA året etter.

## Def Leppard-versjonen

I 1993 gav det engelske heavy metal-bandet Def Leppard songen på albumet deira *[[Retro Active]]*. «Andy *[Scott]* sa at vår versjon av 'Action' var den beste coverversjonen av ein Sweet-song han hadde høyrd», sa songaren Joe Elliott. Den originale innspelinga frå 1992, spelt inn før gitaristen Vivian Campbell kom med i bandet, kom ut som B-sida til «Make Love Like a Man». Versjonen kom ut på *Retro Active* og som ein singel med nyinnspelt skarptromme av trommeslagaren Rick Allen og ekstra korvokal frå Campbell og P.J. Smith.

Musikkvideoen vart regissert av Phil Tuckett frå NFL entertainment. Han vart filma ein gong mellom juni og desember 1993 i Sheffield i Ottawa og i heimlandet til Joe Elliott i Irland. Bandet 'oppdaga' den maskerte baklengsvokalen på originalsporet og refererte til dette i CD-omslaget til singelen.

Leppard-versjonen kom ut på spesialutgåva av albumet *[[Yeah! av Def Leppard|Yeah!]]* frå 2006.

### Innhald

#### CD: Bludgeon Riffola/LEPCD 13 (Storbritannia)/858 093-2 (INT)
# «Action»
# «She's Too Tough» (Joe's demo)
# «Miss You in a Heartbeat» (Phil's demo)

## Andre coverversjonar
*Songen vart òg spelt av Raven (i 1981 på albumet deira *[[Rock Until You Drop]]*)
*Black 'n Blue (i 1984 på albumet deira *[[Black 'n Blue av Black 'n Blue|Black 'n Blue]]*)
*Power metal-bandet Vengeance Incorporated i 1992 på albumet deira *Bad Crazy* 
*Steve Stevens (i 1989 på albumet hans *[[Atomic Playboys]]*). 
*Scorpions gav ut ein tyskspråkleg versjon av songen kalla «Wenn es richtig losgeht» på B-sida av singelen «Fuchs geh' voran» (ein versjon av «Fox on the Run», òg av Sweet). 
*Kroppsbyggaren og hardrocksongaren Jon Mikl Thor framførte ein gong songen på *[[The Mike Douglas Show]]*.

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Action (Sweet song)|Action (Sweet song)]]» frå ,  den 2. oktober 2021.* 
*** oppgav desse kjeldene:*
NM i badminton 1973

**Noregsmeisterskapen i badminton 1973** vart avvikla i Nidarøhallen i Trondheim. Finalane gjekk føre seg sundag 8. og måndag 9. april. 

## Karar
### Single
*Knut Engebretsen – Petter Thoresen 2 – 0
### Dobbel
*Harald Nettli/Hans Sperre – Knut Engebretsen/Pål Øian 2 – 1 (17-14 i siste sett)

## Kvinner
### Single
*Kari Histøl – Kine Engebretsen w.o - (skadd)
### Dobbel
*Kari Histøl/Wenche Tønnessen – Marit Helgerud/Elisabeth Sommerfeldt 2 – 0

## Mix dobbel
*Inger Mette Olsen/Petter Thoresen – Kari Histøl/Terje Østhassel 2 – 1 (15-10 i siste sett)
 
## Kjelder
*Sandefjords Blad 10. april 1973
Pavlovo Posad-sjal

**Pavlovo Posad-sjal** (),  **Pavlovsky-sjal** eller **Povlovo Posad-skjerf** er eit tradisjonelt russisk klede og handarbeid. Det blir ofte brukt saman med andre tradisjonelle russiske klede.

Ullsjal kom på mote i Russland på byrjinga av 1800-talet. Dei fyrste sjala hadde vovne mønster, men frå midten av hundreåret byrja ein laga billigare sjal med trykka mønster. Ein fabrikk i småbyen Pavlovsky Posad i Moskva oblast fekk ei leiande rolle, og er i dag den einaste gjenverande sjalfabrikken i Russland.

Bakgrunnsfargen på desse sjala er ofte svart. Deretter er det pynta med store og små blomemotiv i fleire fargar. Den viktigaste dekorasjonsfargen er raudt, ettersom fargen har tydinga 'vakker' i russisk kultur. Orientalske og tyrkiske ornament har også vore populære.

## Galleri

Shawl Fragment (Russia), early 19th century (CH 18432777).jpg|Fragment av eit sjal frå tidleg 1800-tal
Victorydayshawl3.jpg|Kvinne med sjalet 'Sigersdag' frå  2018, utforma av Jekaterina Regunova.
Shop of Pavlovo-Posad shawl manufacture 4.jpg|Fabrikkutsalet i Pavlovsky Posad 
В. Стулов и В. Зайцев.jpg|Forretningsmannen Vladimir Stulov og motedesigneren Slava Zaitsev ved Pavlovo Posad sjalfabrikk i 2010
"Полонез".jpg|Nærbilde av eit lyst sjal 

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Pavlovo Posad shawl|Pavlovo Posad shawl]]» frå ,  den 3. oktober 2021.*
NM i bordtennis 1973

**Noregsmeisterskapen i bordtennis 1973** vart avvikla i Linderudhallen i Oslo helga 24. og 25. mars. 

## Karar
### Single
*Pål Guttormsen – Roy Heggelund 3 – 1
### Dobbel
*Roy Heggelund/ John Grahl-Madsen – Pål Guttormsen/Tommy Schierning 3 – 2 (24-22 i siste sett)

## Kvinner
### Single
*Anne Schierning – Kristine Steen 3 – 0

### Dobbel
*Bente Paulsen/Anne Schierning – Åslaug Hauge/Reidun Bysheim 3 – 0

## Mix dobbel
*Anne Schierning/Pål Guttormsen – Bente Paulsen/Steinar Paulsen 3 – ?

## Kjelder
*Bergens Arbeiderblad 26. mars 1973
Fox on the Run av Sweet

«**Fox on the Run**» er ein song av det britiske bandet Sweet, først spelt inn i 1974. Det var den første Sweet-singelen dei hadde skrive sjølg, i staden for produsentane Nicky Chinn og Mike Chapman, og den 14. singelen deira totalt. «Fox» er eit slangord for ei attraktiv kvinne på engelsk og teksten handlar om ein av groupie-ane til bandet. *[[Bomp!]]* kalla songen «ei  definitiv hardrock tyggegummi-singel» og «ein av dei siste glitter-klassikarane».

Det vart spelt inn to versjonar av Sweet. Den originale versjonen vart produsert av Mike Chapman i lag med Nicky Chinn for den europeiske utgåva av albumet *[[Desolation Boulevard]]*. Sweet spelte òg inn ein meir pop-orientert versjon som 7"-singel i 1975, som er den meir kjende versjonen av songen. Singelversjonen frå 1975 kom ut på Capitol Records-utgåva av *Desolation Boulevard*.

Songen gjorde det særs godt i Australia og låg seks veker på toppen av lista der, mellom august og september 1975. Det vart den bestseljande singelen i Australia det året.

Songen er med i fleire filmar, inkludert *[[filmen Dazed and Confused|Dazed and Confused]]*, *[[filmen Detroit Rock City|Detroit Rock City]]*,  *[[filmen When in Rome (2010)|When in Rome]]*, *[[Catch .44]]*, *[[Lords of Dogtown]]* og *[[The Goods: Live Hard, Sell Hard]]*. Han er òg nytta i traileren for *[[Guardians of the Galaxy Vol. 2]]* som førte til at songen gjekk til topps på iTunes Rock Chart seint i 2016.

## Salslister

### Vekeslister

### Årslister

## Medverkande

* Brian Connolly – solovokal
* Steve Priest – bass, solovokal, korvokal
* Andy Scott – gitar, synthesizer, korvokal
* Mick Tucker – trommer, perkusjon, korvokal

## Scorpions-versjonen

«**Fuchs geh' voran**» er ein tyskspråkleg versjon av songen med ein tekst om ein rev som vert jaga av pelsjegerar. Han kom ut på singel i 1975 av det tyske rockebandet Scorpions som The Hunters. B-sida var ein tyskspråkleg versjon av ein annan Sweet-song, «Action», som «Wenn es richtig losgeht».

## Andre versjonar
Mange artistar og grupper har spelt denne songen, som The Regrettes (for AV Undercover-serien) Eric Singer, Girlschool, Red Hot Chili Peppers, You Am I, Mad Max, Deadsy, Frankenstein Drag Queens from Planet 13, Ace Frehley, Make-Up, The Academy Is..., Sweet Savage, og Nip Drivers for *[[Desperate Teenage Lovedolls]]*. Ei innspeling frå 1986 av The Replacements kom ut i 2017 på konsertalbumet *[[For Sale: Live at Maxwell's 1986]]*.

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Fox on the Run (Sweet song)|Fox on the Run (Sweet song)]]» frå ,  den 2. oktober 2021.* 
*** oppgav desse kjeldene:*

## Bakgrunnsstoff
*
The Sweet Singles Album

***The Sweet Singles Album*** er eit samlealbum frå 1975 av Sweet, gjeve ut på RCA Records for marknaden i Australia og New Zealand. Det kom ut på RCA Australia, hovudsakleg for å utnytta The Sweet sine forskjellige tyngre singlar frå perioden 1973-74, før bandet vitja regionen og turnerte. *The Sweet Singles Album* erstatta ikkje nokre av dei originale Europeiske Sweet-albuma, men utfylte dei. Innhaldet består av ein hardare rockestil og eit steg unna dei mjukare tyggegummi-spora frå den tidlegare perioden 1968-72.

The Sweet turnerte Australia og New Zealand seinare i 1975, til stor suksess. I slutten av 1975 hadde The Sweet ei rekke album på hitlistene pluss to store hitsinglar, «Peppermint Twist» og «Fox on the Run». «Peppermint Twist» var òg ein singel som berre kom ut i Australia, tekekn som singel frå albumet *[[Sweet Fanny Adams]]*.

Sjølve *The Sweet Singles Album* var tilgjengeleg heilt ut 1970-talet, før det vart sletta av RCA Australia, rundt 1979. Til dags dato er det eit av dei siste få Sweet-albuma som ikkje har kome på CD.

## Innhald

### LP-utgåve

### Kassettutgåve

## Salslister
### Vekeslister

### Årslister

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:The Sweet Singles Album|The Sweet Singles Album]]» frå ,  den 2. oktober 2021.* 
*** oppgav desse kjeldene:*