open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Fool's Mate

***Fool's Mate*** er debutalbumet til Peter Hammill frå det progressive rockebandet Van der Graaf Generator som soloartist. Tittelen er både ein referanse til sjakk og tarot. Det vart spelt inn i Trident Studios med den faste produsenten der, John Anthony. Albumet vart spelt inn i 1971, midt i ein av dei mest aktive periodane til Van der Graaf Generator. Hammill brukte albumet til å spele songar han hadde til overs, som var både kortare og enklare songar enn dei han skreiv for Van der Graaf Generator, og skreiv på det originale plateomslaget: «Dette er ikkje meint å vere ei slags melding om den noverande musikalske stillinga mi, men samstundes er det eit album som involverer ein stor del av meg, hovudsakleg eit tilbakeblikk på røtene mine.»

Gjestemusikarar på albumet var medlemmar av Van der Graaf Generator, medlemmar frå Lindisfarne og gitaristen Robert Fripp.

Den britiske musikkpressa var generelt særs positive til *Fool's Mate*. Melody Maker såg det som eit av årets album.

Plateomslaget var designa av Paul Whitehead, som òg laga omslaga til Van der Graaf Generator på den tida og andre band på Charisma, som Genesis.

*Fool's Mate* inneheld ein av dei mest populære kjærleikssongane til Hammill, «Vision», som han framleis speler på konsertane sine. Både «Vision» og «The Birds» var omarbeidde for Hammill-albumet *[[The Love Songs av Peter Hammill|The Love Songs]]* i 1984.

I 2005 kom *Fool's Mate* ut på ny med ommastra lyd på EMI Virgin Records, med fleire bonusspor. 

## Innhald
Alle songane skrivne av Peter Hammill; utanom der andre er nemnde

## Medverkande
Frå plateomslaget.
*Peter Hammill – all solovokal (1-12); akustisk gitar, piano (1-4, 6-10, 12)
*Guy Evans – trommer, perkusjon (1, 3, 6, 7, 9, 11)
*Martin Pottinger – trommer (1, 2, 4, 10)
*Hugh Banton – piano, orgel (1, 3, 5-9, 11)
*Rod Clements – bass, fiolin (2, 4, 10)
*Nic Potter – bass (1, 3, 6-9, 11)
*Ray Jackson – munnspel, mandolin (2, 4, 10)
*David Jackson – alt- og tenorsaksofon, fløyte (1, 3, 6-8, 10)
*Robert Fripp – elektrisk gitar (1, 7, 8, 10-12)
*Paul Whitehead – tam tam (10)
*Fluctuating Chorale: Guy, Hugh, Dave, Ray, John, Norman, Alastair, John, Peter

### Teknisk
*John Anthony – produsent
*Robin Cable – lydteknikar (Trident Studios, London)
*Paul Whitehead – plateomslag
*Sebastian Rich – fotografi

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Fool's Mate (album)|Fool's Mate (album)]]» frå ,  den 27. juli 2020.* 
*** oppgav desse kjeldene:*
Sony α7S

**Sony α7S** er eit spegellaust systemkamera lansert 6. april 2014 av Sony. Det har ei CMOS-biletbrikke i 35 mm-format med ei oppløysing på 12,2 megapikslar.

Kameraet kan ta 5 bilete per sekund. Det kan òg ta opp video med 4K-oppløysing og ein biletfrekvens på 30 bilete per sekund med ein ekstern opptakar. På minnekortet kan det ta opp video med ei oppløysing på 1920 × 1080 pikslar og ein biletfrekvens på 60 bilete per sekund For bilete og video har det ein høgste ISO-verdi på . For bilete er den lægste ISO-verdien 50 mot 200 for video. 

## Kjelder
* 
*
Wuwei (fleirtyding)

**Wuwei** kan visa til:

*Wuwei i Gansu, ein by på prefekturnivå i Kina 
*Wuwei i  Anhui, ein by på fylkesnivå i provinsen Anhui i Kina
*Wu wei, ein ide innanfor konfusianismen
Boksopnar

**Boksopnar** er ei innretning ein kan opna hermetikk med. Sidan midten av 1800-talet er det blitt laga fleire ulike typar.

## Utvikling

Ein hadde hermetisert mat frå seinast 1772 i Nederland, og i 1800-åra blei hermetiseringsprossesen mekanisert og forbetra, med tynnare metall i boksane. I førstninga fanst det ikkje spesialutforma boksopnarar, og det blei først teke patent på ein boksopnarar i 1855 i England og i 1858 i USA. Desse tidlege opnarane var variantar av knivar, men utforminga frå 1855 har vore i produksjon til våre dagar. 

Primitive boksopnarar på 1850-talet var klo- eller spakforma. I 1855 tok Robert Yeates, ein kniv- og kirurgisk instrumentmakar i Hackney Road i Middlesex patent på den første kloforma boksopnaren som hakka seg rundt toppen av boksen.

I 1858 tok Ezra Warner frå Waterbury i Connecticut patent på ein annan, noko meir kompleks opnar. Han hadde ein skarp sigd som ein stakk inn i boksen og saga med rundt kanten. Ein stoppar heldt att sigden så han ikkje gjekk for langt inn i boksen. Opnaren var sett saman av ulike delar ein kunne bytta ut om dei blei slitne ut, særleg sigden. Denne opnaren blei teken i bruk av den amerikanske hæren under den amerikanske borgarkrigen (1861–1865); men den uskjerma knivliknande sigden var for farleg til å bruka i heimen. Ein tryggare boksopnar kalla *Bull's head opener* blei utforma i 1865 og seld saman med boksar av sylta storfekjøt kjend som *Bully beef*. Opnaren var laga av støypejern og hadde ei liknande utforming til Yeates-opnaren, men var meir kunstnarisk utforma. Denne opnaren blei laga fram til 1930-talet og fanst også i ein variant med eit fiskehovud.

J. Osterhoudt tok patent på ein nøkkelforma opnar som ein vridde loket rundt i 1866. Denne kom ferdig festa til boksen, og braut ope loket på ein tynn del. Kvar mattype hadde sin type boks, og kom med sin eigen opnar.  Hermetisert fisk og kjøt blei seld i rektangulære boksar. Desse boksane hadde ein nøkkel som drog av ein del av lokket langs utstipla linjer. Kaffi, bønner og andre typar kjøt kom i sylinderforma boksar med metallstriper ein kunne dra attende med innbygde nøklar som rulla rundt toppen av boksen. Hermetisert mjølk hadde metodar til å stikka hol på boksen. I moderne tid blir mange hermetikkboksar selde med ein ring ein kan dra i og opna boksen med. Det er også utvikla hjelpemiddel for å opna boksar med desse.

Den første boksopnaren med eit roterande skjerehjul som skjer rundt kanten av boksen og skjer ut loket blei funnen opp i 1870, men blei opphavleg rekna som svært vanskeleg å bruka av vanlege folk. 

I 1925 blei det lagt til endå eit hjul som var sagtakka og kunne halda skjerehjulet fast til kanten av kanna. Denne utforminga gjorde boksopnaren lettare å bruka, og har blitt populært over heile verda. På slutten av 1950-åra blei det laga elektriske boksopnararar, som også blei ein suksess.

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Can opener|Can opener]]» frå ,  den 27. juli 2020.*
OGAE Second Chance Contest 2005

**OGAE Second Chance Contest 2005** (**OGAE SCC 2005**) var den nittande gongen OGAE Second Chance Contest vart arrangert. Tevlinga vart halden i Bilbao i Spania, etter at Spania vann tevlinga i 2004, med songen «Mi obsesión» av Davinia.

For å kunne deltake i OGAE Second Chance Contest 2005, måtte ein ha delteke i ein av dei nasjonale finalane i Eurovision Song Contest 2005; men om eit bidrag hadde vunne ein nasjonal finale, kunne ikkje bidraget deltake i OGAE Second Chance Contest.

Tjuefire land deltok i tevlinga. Estland var eit av landa som deltok, men vart seinare diskvalifisert frå tevlinga, då dei ikkje hadde sendt inn poenga sine til avrøystinga. Frankrike, Irland og Russland returnerte til tevlinga. Polen og Portugal, som deltok i 2004, deltok ikkje i 2005-utgåva av OGAE Second Chance Contest.

Sverige vann OGAE Second Chance Contest for tiande gong, med songen «Alcastar» av Alcazar. Det var også andre gongen Alcazar vann OGAE Second Chance Contest, etter at dei vann i 2003 med songen «Not a Sinner Nor a Saint»

## Bidraga

## Sjå òg
* Eurovision Song Contest 2005
* Junior Eurovision Song Contest 2005

## Referansar

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:OGAE Second Chance Contest 2005|OGAE Second Chance Contest 2005]]» frå ,  den 27. juli 2020.*
Chameleon in the Shadow of the Night

***Chameleon in the Shadow of the Night*** er det andre soloalbumet til den britiske musikaren Peter Hammill. Det kom ut etter at bandet til Hammill, Van der Graaf Generator, vart oppløyst og (som med mange av soloalbuma hans frå denne tida) spelte dei tidlegare medlemmane i Van der Graaf Generator på albumet.

## Innspeling
Albumet vart produsert av John Anthony i Rockfield Studios i Wales, for første gongen med førehandsinnspelte partar laga av Hammill i heimestudioet sitt i Worth. For den siste miksen vart det nytta mykje betre utstyr i Trident Studios. Albumet kom ut i mai 1973 på Charisma Records.

Somme av songane («German Overalls» og «In the End») omhandlar avgjersla til Van der Graaf Generator om å gje seg etter ein slitsam og demoraliserande turné som dei tente lite pengar på. «German Overalls» nemner bandmedlemmane Hugh Banton og David Jackson.

Hammill har halde fram å spele «Easy to Slip Away» på konsertane sine fram til i dag. Songen fortel om korleis han mista kontakt med studentkompisen Mike og skodespelarinna Susan Penhaligon (som òg vart nemnt i Van der Graaf Generator-songen «Refugees»).

Den komplekse og atmosfæriske «(In the) Black Room/The Tower» var opphavleg tenkt for Van der Graaf Generator-albumet som skulle følgje *Pawn Hearts*, eit album som aldri vart noko av då bandet vart oppløyst.  Songen var alt blitt spelt av Van der Graaf Generator på scenen i 1972, og ei innspeling frå øvingar i 1972 (med dårleg lydkvalitet) kom ut på samlealbumet *[[Time Vaults]]*. Albumversjonen frå *Chameleon in the Shadow of the Night* vart spelt inn med dei tidlegare Van der Graaf Generator-medlemmane Banton, Jackson og Evans. Seinare, då bandet kom saman att i 1975 og 1976, spelte dei «(In the) Black Room» på konsertane sine, og det same gjorde dei under sameininga i 2005. 

## Plateomslag
Plateomslaget vart designa av Paul Whitehead, som òg hadde laga omslag for *[[Fool's Mate av Peter Hammill|Fool's Mate]]* og for Van der Graaf Generator (*[[The Least We Can Do is Wave to Each Other]]* og *[[Pawn Hearts]]*) i tillegg til andre Charisma-artistar som Genesis (*[[Trespass]]*, *[[Nursery Cryme]]* og *[[Foxtrot av Genesis|Foxtrot]]*). Det syner stjerneteiknet til Peter Hammill, Skorpionen to gonger, som eit måleri av ein verkeleg skorpiono og som ein del av ein personleg logo som Hammill introduserte på dette albumet, og som kom til å vere med på mange av plateomslaga hans framover. Biletet av Hammill på framsida vart teken av Bettina Hohls i Hamburg.

## Innhald

## Medverkande
* Peter Hammill – vokal, akustisk og elektrisk gitar , piano , Mellotron 
* Hugh Banton – Hammondorgel 
* Guy Evans – trommer 
* David Jackson – saksofon, fløyte 
* Nic Potter – bass 

### Teknisk
*Peter Hammill - lydteknikar (Sofa Sound i Sussex)
*Pat Moran, Ralph Down – lydteknikar (Rockfield Studios i Monmouth)
*David Hentschel – miksing (Trident Studios i London)
*Paul Whitehead – plateomslag
*Bettina Hohls – fotografi

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Chameleon in the Shadow of the Night|Chameleon in the Shadow of the Night]]» frå ,  den 28. juli 2020.* 
*** oppgav desse kjeldene:*
Randy California

**Randy Craig Wolfe** (), kjend som **Randy California**, var ein USA-amerikansk gitarist, songar og låtskrivar og ein av dei originale medlemmane i rockegruppa Spirit, som vart skipa i 1967.

California spelte i bandet til Jimi Hendrix i 1966, Jimmy James and the Blue Flames. Scenenamnet «Randy California» fekk han av Hendrix for å skilje han frå ein annan Randy i bandet, Randy Palmer, som Hendrix kalla «Randy Texas». 

California drukna i Stillehavet i 1997 då han prøvde å berge den 12 år gamle sonen sin Quinn frå ein ripstraum nær heimen deira på Hawaii. Han klarte å berge sonen.

## Soloalbum
* *[[Kapt. Kopter and the (Fabulous) Twirly Birds]]* (1972)
* *[[Euro-American]]* (1982)
* *Restless* (1985)
* *[[Shattered Dreams av Randy California|Shattered Dreams]]* (1986)
* *The Euro-American Years, 1979–1983* (2007) 4-CD set

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Randy California|Randy California]]» frå ,  den 28. juli 2020.* 
*** oppgav desse kjeldene:* 
* Gregory, Hugh. *1000 Great Guitarists. Rock, Jazz, Country, Funk ...*, Balafon Books, 1994.
* Larkin, Colin. *The Encyclopedia of Popular Music*, 3rd edition, Macmillan, 1998.
* Larkin, Colin. *The Guinness Encyclopedia of Popular Music*, Guinness Publishing, 1992.
* *The International Encyclopedia of Hard Rock & Heavy Metal*, Sidgwick & Jackson, 1984.
The Silent Corner and the Empty Stage

***The Silent Corner and the Empty Stage*** er det tredje studioalbumet til den britiske musikaren Peter Hammill. Det kom ut på Charisma Records i 1974 på ei tid då bandet hans, progrockbandet Van der Graaf Generator hadde ein lengre pause. Dei andre medlemmane i  Van der Graaf Generator spelar alle på innspelinga. 

Plateomslaget var designa av Bettina Hohls, tidlegare medlem i det tyske psykedeliske rockebandet Ash Ra Tempel. Hohls laga òg omslaget til det førre albumet til Hammill, *[[Chameleon in the Shadow of the Night]]*.

Den lange «A Louse is not a Home» er ein song om identitet. Han var opphavleg skriven for oppfølgjaralbumet til Van der Graaf Generator sitt *[[Pawn Hearts]]*, som aldri vart noko av. Denne songen, «Forsaken Gardens» (òg spelt inn live i 1975) og «Red Shift» er songar der alle medlemmane i Van der Graaf Geneeator spelar på. «The Lie (Bernini's Saint Theresa)» syner delvis til skulpturen Den hellige Teresas ekstase av Bernini. «Red Shift» vart spelt inn med Spirit-gitaristen Randy California på sologitar. Hammill har ofte framført songen «Modern» på konsertane sine.

## Innhald

## Medverkande

* Peter Hammill – vokal, elektrisk og akustisk gitar (1, 2, 5, 6), piano (2, 3, 4, 7), Mellotron (1, 2), bassgitar (1, 2, 6), harmonium (1), oscillator (6)
* Hugh Banton – Hammondorgel, basspedalar og bassgitar (3, 4, 7), Farfisa-orgel (5), korvokal
* Guy Evans – perkusjon, trommer (4, 5, 7)
* David Jackson – fløyte, alt-, tenor- og sopransaksofon (4, 5, 7)
* Randy California – sologitar (5)

### Teknisk
*Peter Hammill - lydteknikar (Sofa Sound i Sussex)
*Pat Moran – lydteknikar (Rockfield Studios i Monmouth)
*David Hentschel – miksing (Trident Studios i London)
*Bettina Hohls – plateomslag

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:The Silent Corner and the Empty Stage|The Silent Corner and the Empty Stage]]» frå ,  den 28. juli 2020.* 
*** oppgav desse kjeldene:*
In Camera av Peter Hammill

***In Camera*** er det fjerde studioalbumet til den engelske musikaren Peter Hammill, utgjeve i juli 1974. 

Mykje av materialet på albumet vart spelt inn i heimestudioet til Hammill på ein enkel firesporsopptakar. Han tok så lydbanda til Trident Studios, der ekstra lydspor, som trommene til Van der Graaf Generator-kollegaen Guy Evans, vart lagt til og fleire lag med ein ARP 2600 analog synthesizer. Albumet var hovudsakleg mørkt, gotisk og klaustrofobisk, med tekstar fylte med apokalyptiske, religiøse og eksistensielle bilete. «Gog» er ein særskild intens og demonisk song, med (sjølv til Hammill å vere) skingrande og aggressiv vokal, grandiose harmonium-akkordar og kraftfull trommespel. Dette glir inn i «Magog», som i røynda er eit musique concrète-stykke med uhyggeleg bordun, perkussiv støy og ein talt vokal gjennom ein ringmodulator. Songar som «Ferret and Featherbird» og «Again» er mildare, og Hammill har omtalt den første som «noko som kan minne om ein 'søt' song». Albumet var dedisert til broren til Hammill, Andrew. 

«Again» vart omarbeidd for Hammill-albumet *[[The Love Songs av Peter Hammill|The Love Songs]]* i 1984.

## Innhald

## Medverkande
* Peter Hammill – vokal, piano , akustisk og elektrisk gitar , bassgitar , ARP 2600 synthesizer , Mellotron , harmonium 
* Guy Evans – trommer 
* Chris Judge Smith – perkusjon, korvokal 
* Paul Whitehead – perkusjon 

### Teknisk
*Peter Hammill - lydteknikar (Sofa Sound, Sussex)
* David Hentschel – lydteknikar, ARP-programmering, miksing, «studiotrollman» (Trident Studios, London)

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:In Camera (Peter Hammill album)|In Camera (Peter Hammill album)]]» frå ,  den 28. juli 2020.* 
*** oppgav desse kjeldene:*
NM i friidrett 2006

**Noregsmeisterskapen i friidrett 2006**, hovudmeisterskapen, vart avvikla på Bislett stadion i Oslo dagane 28.–30. juli 2006. Idrettslaga BUL, Tjalve og Vidar stod som arrangørar av meisterskapen.

Hekkeløparen Christina Vukicevic og spjutkastaren Andreas Thorkildsen vart tildelt kvar sin kongepokal. 

## Menn
### 100 meter





### 200 m





### 400 m





### 800 m





### 1500 m





### 5&nbsp;000 m





### 10&nbsp;000 m





### 110 meter hekk





### 400 m hekk





### 3&nbsp;000 m hinder





### Høgdehopp





### Stavhopp





### Lengdehopp





### Tresteghopp





### Kulestøyt





### Diskoskast





### Sleggjekast





### Spjutkast





## Kvinner
### 100 m





### 200 m





### 400 m





### 800 m





### 1500 m





### 5&nbsp;000 m





### 100 meter hekk





### 400 m hekk





### 3&nbsp;000 m hinder





### Høgdehopp





### Stavhopp





### Lengdehopp





### Tresteghopp





### Kulestøyt





### Diskoskast





### Sleggjekast





### Spjutkast




## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:nb:NM i friidrett 2006|NM i friidrett 2006]]» frå ,  den 28. juli 2020.*
World Record av Van der Graaf Generator

***World Record*** er det sjuande studioalbumet til det sjuande studioalbumet til Van der Graaf Generator, opphavleg gjeve ut i 1976 på Charisma Records. I 2005 kom plate med ommastra lyd og bonusspor. 

Det var det siste albumet spelt inn med den klassiske besetninga til bandet før dei kom saman att i 2005: Hugh Banton og David Jackson slutta i høvesvis desember 1976 og januar 1977. Banton slutta på grunn av økonomiske problem og det dåverande ekteskapet hans, men vart verande i bandet til turnéplanane deira var fullført. Jackson heldt fram å øve med Peter Hammill og Guy Evans til januar 1977, då den gamle bassisten Nic Potter og den nye fiolinisten Graham Smith (frå det skotske folkrockbandet String Driven Thing) kom inn i bandet, men slutta kort tid etter bandet byrja å øve, like før den neste turneen deira.

## Innhald
Alle songar skrivne av Peter Hammill, utanom der andre er nemnde.

## Medverkande
;Van der Graaf Generator
* Peter Hammill – vokal, gitar, piano
* David Jackson – saksofon, fløyte
* Hugh Banton – Hammondorgel, basspedalar, Mellotron 
* Guy Evans – trommer, perkusjon, cymbal

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:World Record (Van der Graaf Generator album)|World Record (Van der Graaf Generator album)]]» frå ,  den 28. juli 2020.* 
*** oppgav desse kjeldene:*

## Bakgrunnsstoff
* Van der Graaf Generator - ''World Record'' (1976) - på Discogs.com
* Van der Graaf Generator - ''World Record'' (1976) - på ProgArchives.com
Diana Jorgova

**Diana Jorgova** () er ein bulgarsk tidlegare friidrettsutøvar frå Lovetsj. Ho vann sølvmedaljen i lengdehopp både under europameisterskapen 1966 og dei olympiske sommarleikane 1972. I 1973 sigra ho i øvinga ved innandørs-EM.

## Aktiv
Jorgova var ein av dei beste kvinnelege lengdehopparane i verda i tiårsperioden 1962-72. I 1966 tok ho EM-sølv i Budapest, einast Polens Irena Kirszenstein straffa henne på lengda. Under OL-finalen 1972 i München presterte Jorgova sitt livs lengste hopp då i fjerde omgangen land på 6,77 meter. Den vesttyske heimefavoritten Heide Rosendahl vart olympisk meister med sitt hopp på 6,78 m frå fyrste finaleomgang. Ved innandørs-EM 1973 i Rotterdam hoppa Jorgova 6,45 m, 15 cm lengre enn nummer 2.

### Medaljar og plasseringar i internasjonale meisterskap
*EM 1962 i Beograd: Nr 7 – 5,98 m
*OL 1964 i Tokyo: Nr 6 – 6,24 m
*EM 1966 i Budapest: Sølvmedalje – 6,45 m, bakom Irena Kirszenstein (6,55 m)
*EM 1969 i Aten: Nr 4 – 6,31 m
*EM 1971 i Helsinki: Nr 10 – 6,07 m
*OL 1972 i München: Sølvmedalje – 6,77 m, bakom Heide Rosendahl (6,78 m)

## Kjelder

* 
**Denne artikkelen bygger på «[[:de:Diana Jorgowa (Leichtathletin)|Diana Jorgowa (Leichtathletin)]]» frå ,  den 28. juli 2020.*
Over av Peter Hammill

***Over*** er det sjette studioalbumet til den engelske musikaren Peter Hammill, gjeve ut på Charisma Records i april 1977. I 2006 kom albumet ut med ommastra lyd og bonusspor. 

Albumet skildrar slutten på eit langvarig forhold til ei kvinne kalla Alice. Albumet skulle opphavleg heite *Over My Shoulder* med eit anna plateomslag, der Hammill såg over skuldra si.

Albumet vart spelt inn på ei tid då det var endringar i bandet til Hammill, Van der Graaf Generator. Frå bandet spelar trommeslagaren Guy Evans, det framtidige medlemmet Graham Smith (tidlegare frå String Driven Thing) på fiolin, og den gamle bassisten deira frå 1969 til 1970, Nic Potter.

«This Side of the Looking Glass» vart omarbeidd for Hammill-albumet *[[The Love Songs av Peter Hammill|The Love Songs]]* i 1984.

## Innhald

## Medverkande
*Peter Hammill – vokal, akustisk og elektrisk gitar , piano , synthesizer , Hammondorgel 
*Nic Potter – bass 
*Guy Evans – trommer 
*Graham Smith – fiolin 
*Michael Brand – dirigent 

### Teknisk
*Dave Anderson, Ian Gomm – lydteknikarar (Foel Studio i Llanfair Caereinion)
*Pat Moran – lydteknikar, miksing (Rockfield Studios i Monmouthshire)
*Frank Sansom – kunstnarisk leiar
*Sebastian Keep – fotografi

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Over (album)|Over (album)]]» frå ,  den 28. juli 2020.* 
*** oppgav desse kjeldene:*
Lockdown

**Lockdown** eller **Lock Down** kan visa til:

## Literære verk
* Romanen Lockdown, ein roman av Peter May (2020)
* Diktet Lockdown av Simon Armitage (2020)

## Anna
* Rollefiguren Lockdown i Transformers
* *[[Tom Clancy's Rainbow Six: Lockdown]]*, eit dataspel frå 2005
String Driven Thing

**String Driven Thing** er eit folkrockband frå Skottland, opphavleg skipa i 1960-åra og leia av ekteparet Chris Adams og Pauline Adams. Bandet hadde òg med seg Graham Smith på elektrisk fiolin.

Bandet vart skipa i Glasgow i 1967 som ei visegruppe som song tredelt harmoni. Sidan fekk dei platekontrakt hos Tony Stratton-Smith på Charisma og gav ut eit sjølvoppkalla albumet på dette selskapet, produsert av Shel Talmy. 

## Medverkande

### Medlemmar
;Noverande medlemmar
* Pauline Adams - vokal, perkusjon (1967–1974, 1991, 2001, 2004, sidan 2012)
* Graham Smith - fiolin (1972–1975, 1991, 2001, 2004, sidan 2012)
* Robin Adams - gitar (sidan 2004)
* Andy Allan - bass (sidan 2001)
* Dick Drake - trommer  (sidan 2004) 

;Tidlegare medlemmar
* Chris Adams - gitar, vokal (1967–1974, 1991–1994, 2001-2016; død 2016)
* John Mannion - gitar (1967–1972)
* Colin Wilson - bass (1970–1974; død 2013)
* Billy «The Kid» Fairley - trommer (1973–1974)
* Bill Hatje - bass (1974)
* Colin Fairley - trommer (1974–1975)
* Kim Beacon - vokal (1974–1975; død 2001)
* Andy Roberts - gitar (1974–1975)
* James Exell - bass (1974–1975)
* George Tucker - gitar  (1991,1994–2004) 
* John Bradley - trommer (1991, 1994–2001)
* Bob Cairns - fiolin  (1994–1995)

## Diskografi

### Album
* *String Driven Thing* (1970)
* *String Driven Thing* (1972)
* *The Machine That Cried* (1973)
* *Please Mind Your Head* (1974)
* *Keep Yer 'and On It* (1975)
* *Dischotomy: The Rarities 1971—1974* (1992)
* *The Early Years 1968—1972* (1993)
* *Suicide (Live in Berlin)* (1995)
* *Studio '72 Plus Live In Sveits '73 And London '95* (1998)
* *The Machine That Cried Band’s Official Version* (2006)
* *Moments of Truth* (2007)
* *Songs From Another Country* (2009)
* *Live on the Foxtrot tour 40th Anniversary* (2012)

### Singlar
* «Another Night in this Old City» / «Say What You Like»
* «Eddie» / «Hooked on the Road»
* «Are You a Rocknroller» (demo)
* «Circus» / «My Real Hero»
* «I'll Sing One For You» / «To See You»
* «It's a Game» / «Are You a Rocknroller»
* «Overdrive» / «Timpani for the Devil»
* «Mrs O'Reilly» / «Keep on Moving»
* «Stand Back in Amazement» / «But I Do»
* «Cruel to Fool» / «Josephine»

### Soloalbum
* Chris Adams - *The Damage*
* Chris Adams - *The Damage II* (Ozit)
* Graham Smith - *Med Töfraboga* (*Touch of Magic*) (Ozit, 1980)
* Graham Smith - *Arrival of Spring* (Ozit)
* Colin Wilson - *Cloudburst*
* Graham Smith - *Kalinka* (Ozit)

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:String Driven Thing|String Driven Thing]]» frå ,  den 28. juli 2020.* 
*** oppgav desse kjeldene:*

## Bakgrunnsstoff
*Offisiell nettstad
Michael Brand

**Michael Brand** (fødd 1952) er ein engelsk dirigent og komponist, kjend for arbeidet sitt med medlemmar av Van der Graaf Generator (VdGG). Han arbeidde tidlegare som radioprodusent for BBC.

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Michael Brand|Michael Brand]]» frå ,  den 28. juli 2020.* 
*** oppgav desse kjeldene:*
Still Life av Van der Graaf Generator

***Still Life*** er det sjette studioalbumet til det engelske progressive rockebandet Van der Graaf Generator, gjeve ut i 1976. Det var det andre albumet deira etter dei kom saman att i 1975, etter *[[Godbluff]]*. Ei ommastra utgåve kom ut i 2005 med eitt konsertopptak som bonusspor. 

## Plateomslag
Plateomslaget var fotografert av Paul Brierley, og syner ein Lichtenberg-figur. Biletet vart skildra av journalisten Geoff Barton i *[[Sounds]]*: «Det er faktisk eit stillbilete av den elektriske utladninga frå ein verkeleg Van de Graaff-generator, sett i akryl.»

## Respons
Geoff Barton i *[[Sounds]]* skreiv: «Der 'Still Life' er betre enn dei førre platene deira er i den presise og nøyaktige reproduksjonen av vokalen til Hammill. Han 'syng' eigentleg aldri, det er i staden mumling, rop, skrik og snakking, og denne variasjonen har tidlegare vore særs vanskeleg for lydteknikarar å fange. Her kan ein høyre kvar einaste stille nyanse i stemmebanda med stor suksess, noko som skapar større variasjon, ei mengd lys og mørke. *Still Life* er eit essensielt album. Om du syns du har problem, høyr på Hammill sine og du vil truleg aldri nokon gong uroa deg over noko uviktig igjen.» 
 
Jonathan Barnett i *[[NME|New Musical Express]]* skildra songane på albumet: «Dei startar med den typen sjukeleg overfølsemd, du veit... irriterande, eksistensialistiske replikkar, akkompagnert av fordekte, svirrande, maniske melodiar som understrekar personlegdomssorienteringa til heile greia.»

Steven McDonald i AllMusic skreiv at songane til Hammill er «..eit dødt løp på eit grandiost konsept eller to - konsekvensane av udødelegheit på tittelsporet, og den store lagnaden til menneskeheita på den episke 'Childlike Faith in Childhood's End'.» McDonald konkluderer: «Det verkelege høgdepunktet er derimot den vakre, tankefulle «My Room (Waiting for Wonderland)», med sine ekko av fantasi og tap. Hammill oppnådde ikkje noko så smertefullt vakkert igjen før «This Side of the Looking Glass» på *[[Over av Peter Hammill|Over]]*.»

I eit intervju i *[[magasinet Mojo|Mojo]]* i 2002 sa Hugh Banton: «Eg hugsar me gjorde *Still Life*, som truleg er favoritt albumet mitt av Van der Graaf, og Charisma kom og sa 'Åh, dette er berre eit mellombels album'. Mellombels album!? Me lagar ikkje mellombelse album!»

## Innhald
Alle songar skrivne av Peter Hammill, utanom der andre er nemnde.

## Medverkande
* Peter Hammill – vokal, gitar, piano
* David Jackson – tenor og sopransaksofon, fløyte
* Hugh Banton – Hammondorgel, bass, Mellotron, piano
* Guy Evans – trommer, perkusjon

### Teknisk
* Pat Moran – lydteknikar, miksing
* Arun – lakkskjering
* Mike Van der Vord – fotografi (bakside)
* Paul Brierley – fotografi (framside)

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Still Life (Van der Graaf Generator album)|Still Life (Van der Graaf Generator album)]]» frå ,  den 28. juli 2020.* 
*** oppgav desse kjeldene:*

## Bakgrunnsstoff
* Van der Graaf Generator – ''Still Life'' (1976) – på Discogs.com
* Van der Graaf Generator – ''Still Life'' (1976) – på ProgArchives.com
Nadir's Big Chance

***Nadir's Big Chance*** er det femte studioalbumet til den engelske musikaren Peter Hammill, gjeve ut på Charisma Records i 1975.

Det vart spelt inn kort tid etter avgjersla om å starte opp att bandet Van der Graaf Generator (der Hammill var songar og fremste låtskrivar) og *Nadir's Big Chance* er faktisk spelt inn av besetninga i Van der Graaf Generator.

Stilen på songane på albumet varierer mykje, som Hammill sjølv skriv i notata i plateomslaget, der han kallar dei «kjøtfulle punksongar, tårevåte balladar og spankluerande soul».

I ei radiosending i 1977 på Capital Radio spelte John Lydon frå Sex Pistols to av songane frå albumet, «The Institute Of Mental Health, Burning» og «Nobody's Business», og uttrykte ovundring for Hammill.

Albumet inneheld to av dei mest framførte balladane til Hammill, «Been Alone So Long» (skriven av Judge Smith) og «Shingle Song», ei omarbeidd utgåve av den første singelen til Van der Graaf Generator frå 1968, «People You Were Going To».

Det var første gongen Hammill brukte eit Hohner clavinet D6-piano, som han kom til å bruke mykje på dei neste Van der Graaf Generator-albuma (særskild *[[Godbluff]]*).

På songen «Pushing Thirty» (frå *[[The Future Now]]*, 1978) hevdar Hammill at han «framleis kan vere Nadir». Rikki Nadir-personen dukka opp att i oktober 1979 då Hammill gav ut singelen «The Polaroid» under dette namnet, med «The Old School Tie» frå *[[pH7 av Peter Hammill|pH7]]* som B-side. Denne kom ut på somme amerikanske utgåver av *pH7*.

«Been Alone So Long» vart omarbeidd for Hammill-albumet *[[The Love Songs av Peter Hammill|The Love Songs]]* frå 1984.

## Innhald

## Medverkande
* Peter Hammill – song, akustisk og elektrisk gitar, Hohner clavinet, piano , bass 
* David Jackson – saksofon 
* Hugh Banton – bassgitar , piano , Hammondorgel 
* Guy Evans – trommer, perkusjon 

### Technical
* Pat Moran – lydteknikar (Rockfield Studios i Monmouth)
* Mike Stone – miksing (Trident Studios i London)
* Dinu M'Brela (alias for Peter Hammill) – design

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Nadir&#39;s Big Chance|Nadir&#39;s Big Chance]]» frå ,  den 28. juli 2020.* 
*** oppgav desse kjeldene:*
The Quiet Zone/The Pleasure Dome

***The Quiet Zone/The Pleasure Dome*** er det åttande studioalbumet til det engelske progressive rockebandet Van der Graaf Generator, utgjeve i 1977. Det var det siste studioalbumet deira før dei kom saman att i 2005. Albumet har ein meir energisk, new wave-stil enn dei tre nærmaste føregangarane, og synte fram mot soloarbeidet til songaren og låtskrivaren Peter Hammill si karriere seint i 1970-åra. 

For dette albumet var bassisten Nic Potter komen attende til bandet, etter at han slutta i 1970. Dei hadde òg med seg fiolinisten Graham Smith (String Driven Thing), som kom med i besetninga, og erstatta to medlemmar som hadde slutta etter det førre albumet, *[[World Record av Van der Graaf Generator|World Record]]* (oktober 1976). Dette var organisten Hugh Banton og saksofonisten/fløytisten David Jackson. Dette hadde stor innverknad på stilen til bandet. Offisielt korta dei ned namnet sitt til «Van der Graaf» for dette albumet og konsertalbumet *[[Vital av Van der Graaf Generator|Vital]]* (juli 1978), som følgde, men under marknadsføringa til Charisma Records vart både det korte og fulle namnet nytta. 

## Mottaking

Kritikarane var positive til albumet. *[[Melody Maker]]* sa at bandet « har nettopp kome opp med eit album som endeleg utløyser potensialet dei har vist så lenge».

## Innhald
Alle songar skrivne av Peter Hammill, utanom der andre er nemnde.

## Medverkande
;Van der Graaf
* Peter Hammill – vokal, piano, gitar
* Graham Smith – fiolin
* Nic Potter – bassgitar
* Guy Evans – trommer, perkusjon
* David Jackson – saksofon 

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:The Quiet Zone/The Pleasure Dome|The Quiet Zone/The Pleasure Dome]]» frå ,  den 28. juli 2020.* 
*** oppgav desse kjeldene:*

## Bakgrunnsstoff
* Van der Graaf - ''The Quiet Zone/The Pleasure Dome'' (1977) på Discogs.com
* Van der Graaf - ''The Quiet Zone/The Pleasure Dome'' (1977) på ProgArchives.com
Puerto Rico (fleirtyding)

**Puerto Rico** kan visa til:

*Puerto Rico, karibisk øy og sjølvstyrt territorium underlagt USA
*Puerto Rico på Gran Canaria, ein by på Kanariøyane
*Puerto Rico i Misiones, by i Argentina
Re-up

**Re-Up** kan visa til:

* *[[Eminem Presents: The Re-Up]]*, eit hiphop-samlealbum
* Re-Up Gang, hiphop-gruppe
* Re-Up Records, hiphop-platemerke
A Black Box

***A Black Box*** er det niande studioalbumet til Peter Hammill, gjeve ut på S-Type Records i august 1980.

Hammill spelte nesten alle instrumenta sjølv, inkludert trommene, noko han først hadde gjort på det førre albumet sitt, *[[pH7 av Peter Hammill|pH7]]*. Den tidlegare Van der Graaf Generator-kollegaen David Jackson var gjeste artist i lag med David Ferguson frå new-wave-bandet Random Hold, som Hammill hadde produsert debutalbumet for.

Side 1 av plata inneheld ei samling av forskjellige songar, medan side to består av «Flight», som tar opp heile sida, men er delt inn i fleire seksjonar. Det var første gongen Hammill hadde gjeve ut ein lang song av den typen på eit av soloalbuma sine. 

Det kortvarige selskapet S-Type (namnet var eit ordspel på «stereo-type»), som albumet kom ut på, vart starta av Hammill og den dåverande manageren hans, Gail Colson. Colson hadde tidlegare vore direktør i det førre plateselskapet til Hammill, Charisma Records, som hadde droppa han frå stallen sin, like før han skulle spele inn *A Black Box*. S-Type verkar ikkje å ha vore eit suksessrikt føretak, og albumet vart seinare gjeve ut på lisens av Virgin Records, som sidan har kjøpt rettane til heile Charisma-katalogen til Hammill. 

## Innhald
Alle songar skrivne av Peter Hammill, utanom der andre er nemnde.

## Medverkande
*Peter Hammill – vokal, gitar, klaverinstrument, trommer, bass
*David Jackson – saksofon, fløyte på 4 og 8
*David Ferguson – synthesiser og tamburin på 4, 6 og 7
### Teknisk
*Peter Hammill - lydteknikar (Sofa Sound i Wiltshire)
*David Lord – miksing (Crescent Studios i Bath)

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:A Black Box|A Black Box]]» frå ,  den 28. juli 2020.* 
*** oppgav desse kjeldene:*
C19

**C19** eller **C-19** kan visa til:
## Teknologi
* Boeing C-19, ei militær nemning for serien med fly av typen Boeing 747-100
* Sauber C19, ein racerbil frå 2000 
* Colt Canada C19, rifle brukt av Canadian Rangers

## Samfunn
* Covid-19
* Koronavirusutbrotet i 2019–2020
* C19: The Society of Nineteenth-Century Americanists, ein organisasjon
Chandra Sturrup

**Chandra Sturrup** () er ein bahamansk friidrettsutøvar frå Nassau. Ho var frå 1996 ein verdas beste kvinne-sprintarar i meir enn ti år. Ho vann VM-gull 1999 og OL-gull 2000 med Bahamas sitt kvinnelag i 4 x 100 meter stafett. Individuelt fekk ho med seg to bronsemedaljar frå 100 meter i verdsmeisterskapa 2001 og 2003.

## Aktiv
Sturrup vart nummer fire på 100 meter under OL 1996 i Atlanta, der ho dagar seinare vann stafettsølv med Bahamas kvikke lag. I verdsmeisterskapen 1999 og i dei olympiske leikane 2000 sprang Sturrup den andre etappen for Bahamas-mannskapet som vart både verdsmeistrar og olympiske meistrar i 4 x 100 meter stafett. Savatheda Fynes, Pauline Davis og Debbie Ferguson var dei andre dobbel-vinnarane.

Individuelt sikra Sturrup seg bronsemedaljen på 100 meter i VM 2001, ein prestasjon ho gjentok i VM 2003. Under VM 2005 i Helsinki sette ho personbeste på same distansen med tida 10,84 sekund i semifinalen. I finalen måtte ho nøye seg med fjerdeplass etter eit løp på 11,09.

I sin siste store meisterskap, Berlin-VM 2009, var Sturrup med om å vinne sølv for Bahamas i 4 x 400 m stafett.

### Medaljar og plasseringar i internasjonale meisterskap
*VM 1995 i Göteborg: Utslått i forsøket på 100 m (11,59=nr 35)
*OL 1996 i Atlanta: Nr 4 på 100 m – 11,00 og nr 6 på 200 m – 22,54. Sølv i 4 x 100 m stafett (42,14)
*VM 1997 i Aten: Utslått i kvartfinalane på 200 m (23,07=nr 19)
*VM 1999 i Sevilla: Gull i 4 x 100 m stafett (41,92). Nr 7 på 100 m – 11,06. Utslått i semifinalane på 200 m (22,75=nr 14) 
*OL 2000 i Sydney: Gull i 4 x 100 m stafett (41,95). Nr 6 på 100 m – 11,21. Utslått i kvartfinalane på 200 m (23,21=nr 22)
*VM 2001 i Edmonton: Bronsemedalje på 100 m – 11,02
*VM 2003 i Paris: Bronsemedalje på 100 m – 11,02
*OL 2004 i Aten: Utslått i kvartfinalane på 100 m (11,46=nr 25). Nr 4 i 4 x 400 m stafett (42,69)
*VM 2005 i Helsinki: Nr 4 på 100 m – 11,09
*VM 2007 i Osaka:  Utslått i semifinalane på 100 m (11,22=nr 13) 
*OL 2008 i Beijing: Utslått i semifinalane på 100 m (11,22=nr 9) 
*VM 2009 i Berlin: Sølv i 4 x 100 m stafett (42,29). Nr 7 på 100 m – 11,05

## Kjelder

* 
**Denne artikkelen bygger på «[[:de:Chandra Sturrup|Chandra Sturrup]]» frå ,  den 29. juli 2020.*
NM i sykling 1980 på landeveg

**Noregsmeisterskapen i landevegssykling 1980** for menn vart avvikla i Larvik sundag 10. august 1980.

## Menn, 180 km




**Noregsmeisterskapen i landevegssykling 1980** for kvinner vart avvikla i Larvik laurdag 9. august 1980.

## Kvinner, 80 km




## Kjelder
**Sportsboken 80-81*. Dreyer Bok Stavanger. 1980.
NM i sykling 1980 i tempo

**Noregsmeisterskapen i sykling 1980 i temporitt** for menn vart avvikla i Gvarv dagane 19. - 21. september.

## Menn
### 50 km temporitt





### 100 km lagtempo





**Noregsmeisterskapen i sykling 1980 i temporitt** for kvinner vart avvikla i Sandefjord sundag 17. august.

## Kvinner





## Kjelder
**Sportsboken 80-81*. Dreyer Bok Stavanger. 1980.
Sitting Targets

***Sitting Targets*** er det tiande studioalbumet til den engelske musikaren Peter Hammill, gjeve ut på Virgin Records i juni 1981.  Det inneheld fleire songar i den ru new wave-stilen som var typisk for Hammill seint i 1970- og tidleg i 1980-åra, etter at bandet hans, Van der Graaf Generator, vart oppløyst. Det inneheld òg rolege balladar, som «Ophelia». «Stranger Still», «Sign» og «Central Hotel» har blitt mykje spelt på konsertane til Hammill i nyare år. 

«Ophelia» vart omarbeidd av Hammill i 1984 for albumet *[[The Love Songs av Peter Hammill|The Love Songs]]*.

## Plateomslag

Plateomslaget syner kræsjtestdukker i eit bilete som kom frå Ford Motor Company.

## Innhald
Alle songane er skrivne av Peter Hammill.

## Medverkande

*Peter Hammill - vokal, gitar, klaverinstrument
*Guy Evans - trommer (spor: 1,2,6,7,9)
*David Jackson - saksofon, fløyte (spor: 4,6,7,11)
*Morris Pert - perkusjon (spor: 4,7,10)
*Phil Harrison - synthesiser (spor: 3,8,9)
### Teknisk
*Peter Hammill - lydteknikar (Sofa Sound i Wiltshire)
*David Lord - miksing (Crescent Studios i Bath)
*Rocking Russian - design
*Ford Motor Company - fotografi

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Sitting Targets|Sitting Targets]]» frå ,  den 29. juli 2020.* 
*** oppgav desse kjeldene:*
The Future Now

***The Future Now*** er det sjuande studioalbumet til den engelske musikaren Peter Hammill, gjeve ut på Charisma Records i 1978. Det var det første soloalbumet til Hammill etter at bandet hans Van der Graaf Generator vart oppløyst i 1978, sjølv om han alt hadde gjeve ut fleire soloalbum medan bandet var aktivt. Albumet inneheld tolv korte songar, fleire av dei i new wave-stilen frå det siste VdGG-albumet *[[The Quiet Zone/The Pleasure Dome]]*.

Plateomslaget syner fleire fotografi av Brian Griffin som syner Peter Hammill med halve barten og skjegget barbert. 

«If I Could» vart omarbeidd og spelt inn på ny av Hammill for albumet *[[The Love Songs av Peter Hammill|The Love Songs]]* i 1984

## Innhald
Alle songar skrivne av Peter Hammill.

## Medverkande
*Peter Hammill – gitar, vokal, klaverinstrument, munnspel, elektronikk
*David Jackson – saksofon (1, 2, 12)
*Graham Smith – fiolin (5, 6, 12)

### Teknisk
*Peter Hammill - lydteknikar (Sofa Sound i Byfleet i Surrey)
*Pat Moran – miksing (Rockfield Studios i Monmouth)
*Brian Griffin – fotografi

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:The Future Now|The Future Now]]» frå ,  den 28. juli 2020.* 
*** oppgav desse kjeldene:*

## Bakgrunnsstoff
*Peter Hammill sine notat på albumet
PH7 av Peter Hammill

***pH7*** er det åttande studioalbumet til Peter Hammill, gjeve ut på Charisma Records i september 1979. Det var det siste Hammill-albumet på Charisma.

Songen «Porton Down» syner til det militære forskingsanlegget Porton Down i Wiltshire i England, medan teksten på «Imperial Walls» er ei omsetjing av dei første få linjene av det engelsk-saksiske diktet «The Ruin».

Songen «Not For Keith» er ei hyllest til Keith Ellis, eit tidlegare medlem av bandet Van der Graaf Generator, som då nettopp var død. 

«My Favourite» vart omarbeidd og nyinnspelt for Hammill-albumet *[[The Love Songs av Peter Hammill|The Love Songs]]* i 1984.

«Faculty X» er ein referanse til synskheit i bøkene til Colin Wilson.

## Innhald
Alle songar skrivne av Peter Hammill, utanom der andre er nemnde.

## Medverkande
*Peter Hammill – song, gitar, klaverinstrument, bass, trommer, trommemaskin
*Graham Smith – fiolin 
*David Jackson – saksofon, fløyte 

### Teknsik
*Peter Hammill - lydteknikar (Sofa Sound i Wiltshire)
*Pat Moran – miksing (Rockfield Studios i Monmouth)
*Rocking Russian – kunstverk
*Dan Kirk – fotografi

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:PH7 (Peter Hammill album)|PH7 (Peter Hammill album)]]» frå ,  den 28. juli 2020.* 
*** oppgav desse kjeldene:*
Time Vaults

***Time Vaults*** er eit samlealbum av Van der Graaf Generator. Det kom opphavleg berre ut på kassett i 1982, nesten fire år ette rVan der Graaf Generator vart oppløyst i 1978. Seinare vart det gjeve ut på vinyl og i 1992 kom det på CD. 

Albumet inneheld unytta opptak og øvingsopptak frå perioden 1972 til 1975, då bandet hadde ein pause. Innspelingane «har ikkje studiokvalitet», og somme av dei har ganske dårleg lyd med støy. Mellom anna inneheld albumet opptak frå dei første øvingane til Van der Graaf Generator då dei var komen saman att i 1975, som «Rift Valley». Øvingsversjonane av «Roncevaux» og «Black Room» er frå opptak i 1972, og var opphavleg meint for innspeling for det neste albumet deira i 1972. 

«Coil Night» vert framført med Peter Hammillpå bassgitar og David Jackson på piano. Tittelsporet «Time Vaults» bestod av fleire stykke som ikkje var gjevne ut før blanda med studioprat. Ein annan versjon av «Black Room» kom ut på soloalbumet til Peter Hammill, *[[Chameleon in the Shadow of the Night]]*. «Faint and Forsaken» er ein kombinasjon av instrumentalpartiet i «Forsaken Gardens» og «Faint-Heart and the Sermon», og versjonar av desse kom ut på Hammill-albuma *[[The Silent Corner and the Empty Stage]]* og *[[In Camera av Peter Hammill|In Camera]]*.

## Innhald

## Medverkande
;Van der Graaf Generator
*Peter Hammill – vokal, gitar, piano, bass
*David Jackson – saksofon, piano
*Hugh Banton – orgel, bass
*Guy Evans – trommer

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Time Vaults|Time Vaults]]» frå ,  den 29. juli 2020.* 
*** oppgav desse kjeldene:*
EM i fotball 2017 for kvinner

**Europameisterskapen i fotball 2017 for kvinner** var den 12. europameisterskapen i fotball for kvinner. For fyrste gong fann meisterskapen stad i Nederland. Vertslandet Nederland vart europameister for fyrste gong etter siger 4-2 over Danmark den 6. august 2017 i Enschede.

Meisterskapsturneringa vart arrangert i Nederland i tida 16. juli til 6. august 2017. Kampane vart avvikla på sju ulike stader; Breda, Deventer, Doetinchem, Enschede, Rotterdam, Tilburg og Utrecht. 

## Arenaar



## Gruppespelet
### Gruppe A

----

----

----

----

----

----

### Gruppe B

----

----

----

----

----

----

### Gruppe C

----

----

----

----

----

----

### Gruppe D

----

----

----

----

----

----

## Sluttspelet
### Kvartfinalar

----

----

----

---------

### Semifinalar

----

----

### EM-finalen

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:no:EM i fotball for kvinner 2017|EM i fotball for kvinner 2017]]» frå ,  den 29. juli 2020.*  
 

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:UEFA Women's Euro 2017|UEFA Women's Euro 2017]]» frå ,  den 29. juli 2020.*
Enter K

***Enter k*** er det 11. studioalbumet til den engelske musikaren Peter Hammill, gjeve ut på Naive Records i oktober 1982.  Selskapet var eigd og styrt av Gordian Troeller, tidlegare manager for bandet til Hammill, Van der Graaf Generator og som hadde hatt suksess som manager for Orchestral Manoeuvres in the Dark.). Hammill gav sidan ut albumet på sitt eige Fie! label.

Albumet var det første studioalbumet til Hammill spelt inn med The K Group, eit band han skipa i 1981 for å turnere med dei tidlegare albuma *[[A Black Box]]* og *[[Sitting Targets]]*. Kva av medlemmane i bandet fekk eit alias: Hammill var K, John Ellis var Fury, Nic Potter var Mozart og Guy Evans var Brain. The K Group akkompagnerte òg Hammill på konserten hans i 1981 på Rockpalast, og på det første konsertalbumet hans, *[[The Margin]]*.

*Enter k* nådde 21. plassen på UK Indie Chart.

«Don't Tell Me» vart omarbeidd for Hammill-albumet *[[The Love Songs av Peter Hammill|The Love Songs]]*.

## Innhald
Alle songar skrivne av Peter Hammill.

## Medverkande
*Peter Hammill – vokal, gitar, klaverinstrument
*John Ellis - sologitar
*Nic Potter - bass
*Guy Evans - trommer
*David Jackson - saksofon på «The Unconscious Life» & «Don't Tell Me»

### Teknisk
*Peter Hammill - lydteknikar (Sofa Sound i Wiltshire)
*David Lord - lydteknikar, miksing (Crescent Studios i Bath)
*Steve Byrne, Valerie Hawthorn - design
*Jo Swan - fotografi

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Enter K|Enter K]]» frå ,  den 29. juli 2020.* 
*** oppgav desse kjeldene:*
John Ellis

**John Ellis** () er ein engelsk gitarist og låtskrivar.

## Karriere
Ellis var ein av dei som skipa pubrockbandet Bazooka Joe i 1970 og sidan punkrockbandet The Vibrators. I 1978 skipa han det kortvarige Rapid Eye Movement, før han la ut på ein solokarriere i 1979, og gav ut eit par singlar, mellom andre «Babies in Jars» som nådde 34. plassen på UK Indie Chart.

I 1980 turnerte Ellis med Peter Gabriel og spelte på albumet *[[Peter Gabriel (1982)|Peter Gabriel 4]]*. Sidan 1982 spelte han på fleire album med Peter Hammill, og turnerte med Hammill av og på frå 1981 til 1989.  Frå 1981 til 1984 var han medlem av K Group i lag med Peter Hammill. 

I 1990-åra var Ellis medlem av The Stranglers, frå og med albumet *[[Stranglers in the Night]]*. I denne perioden skapte han musikk for kunstutstillingar i Europa og fleire kortfamiliar. 

## Diskografi

### Solo
**Microgroove* (ukjend år)
**In Rhodt  (Gallery Music #1)* (1989)
**Das Geheimnis Des Golem  (Gallery Music #2)* (1991)
**Destination Everywhere  (Gallery Music #3)* (1995)
**Our Internal Monologue  (Gallery Music #4)* (1995)
**Shock of Contact  (Gallery Music #5)* (1996)
**Acrylic* (1997)
**Spic 'N' Span* (1999)
**Map of Limbo* (2008) 
**Wabi Sabi 21©* (2009)
**Sly Guitar* (2013)

### Som bandmedlem
Med The Vibrators:
**[[Pure Mania]]* (1977)
**V2* (1978)
**VGuilty* (1983)
**Alaska 127* (1984)

Med The Stranglers:
**[[Stranglers In the Night]]* (1992)
**[[About Time av The Stranglers|About Time]]* (1995)
**[[Written in Red]]* (1997)
**[[Coup de Grace av The Stranglers|Coup de Grace]]* (1998)

### Samarbeid
Med Peter Gabriel:
**[[Peter Gabriel (1982)|Peter Gabriel 4]]* (1982)

Med Peter Hammill:
**[[Enter K]]* (1982)
**[[Patience av Peter Hammill|Patience]]* (1983)
**[[The Love Songs av Peter Hammill|The Love Songs]]* (1984)
**[[The Margin]]* (live, 1985)
**[[Out of Water]]* (1990) (Ellis also painted the picture on the cover)
**[[Fireships av Peter Hammill|Fireships]]* (1992)
**[[The Noise av Peter Hammill|The Noise]]* (1993)

Med Nic Potter:
**Mountain Music* (1983)
**New Europe-Rainbow Colours* (1992)

Med Judge Smith:
**[[Curly's Airships]]* (2000)
**[[The Full English (Judge Smith album)|The Full English]]* (2005)
**Live in Italy 2005* (live, DVD, 2006)
**The Light of the World* (two-song CD single, 2007, as The Tribal Elders)
**[[Orfeas (Judge Smith album)|Orfeas]]* (2011)

Med Cult With No Name
**Above as Below* (2012)
**Another Landing* (2013)

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:John Ellis (guitarist)|John Ellis (guitarist)]]» frå ,  den 29. juli 2020.* 
*** oppgav desse kjeldene:*

## Bakgrunnsstoff
*Offisiell nettside
The Love Songs av Peter Hammill

***The Love Songs*** er eit album av Peter Hammill, gjeve ut på Charisma Records i 1984.

Albumet er ei nyinnspeling av balladar frå tidlegare soloalbum av Hammill, alle omarbeidde og miksa på nytt for dette albumet. Solovokale vart erstatta på alle spor, utanom «Been Alone So Long». Alle spora var baserte på dei orignale multispora, utanom «Again» og «If I Could», som er basert på konsertopptak av K Group frå Margin-turneen. 

## Innhald

Alle songar skrivne av Peter Hammill, utanom der andre er nemnde

## Medverkande

*Peter Hammill – vokal, gitar, klaverinstrument

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:The Love Songs (Peter Hammill album)|The Love Songs (Peter Hammill album)]]» frå ,  den 29. juli 2020.* 
*** oppgav desse kjeldene:*