open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Kristin Midthun

**Kristin Midthun Ihle** () er ein norsk tidlegare handballspelar frå Oslo. Kantspelaren vann OL-sølv i 1988 og VM-bronse i 1986.

Midthun spelte i mange år på Oslo-laget IL Vestar og vart i 1989 seriemeister med laget. På Noregs handballandslag var ho i fleire sesongar det soleklare fyrstevalet på venstrekanten i angrepet. Frå debuten i 1982 deltok ho i 142 landskampar og skåra 302 mål. Ho var sterkt delaktig både då Noreg vann bronse i Handball-VM 1986 og sølv under Sommar-OL 1988 i Seoul. I  november 1988, to månader etter sommarleikane, opptredde ho i landsdrakta for siste gong.

### Merittar
*VM 1986: Bronsemedalje etter 23–19 mot Aust-Tyskland
*OL 1988: Sølvmedalje etter 20–23 mot Sør-Korea
*Seriemeister: 1989 med Vestar

## Kjelder
*handball.no
Lahore festning

**Lahore festning** (panjabi og urdu  (*Shahi Qila*), 'Kongefestningen', engelsk Lahore Fort) er ein festning i Lahore i Panjab i Pakistan som saman med Shalimar-hagen er rekna som verdsarv av UNESCO. Mesteparten av den noverande festningen blei bygd på 1600-talet, då Mogulriket var på høgda si.

Festningen ligg nord i gamlebyen innanfor bymuren i Lahore, og omfattar eit område på over 20 hektar. Han omfattar i dag 21 bygningar. Bygginga av den moderne festningen byrja i 1566 under Akbar den store, som gav festnigen ein synkretisk arkitektur som blanda både muslimske og hindumotiv.  Under Shah Jahan blei det brukt luksuriøs marmor med inkrusteringar i persisk stil. Den kjende Alamgiri-porten blei bygd under den siste mektige stormogulen, Aurangzeb, og vender mot Badsjahi-moskeen.

Staden der festningen no står har vore busett i tusenår, men den eldste dokumentasjonen av eit forsvarsverk her viser til ein teglverksbygning frå 1000-talet. 

Etter at Mogulriket fall blei Lahore festning først brukt av sikh-herskaren Ranjit Singh som bustad. Det blei teke over av Britisk India i 1849 og fall til Pakistan i 1947. 

I 1980 nominerte dei pakistanske styresmaktene festningen og Shalimar-hagen i Lahore til UNESCO si verdsarvliste. Dei to stadene blei sett inn som ei felles oppføring på lista i oktober 1981.


Lahore Fort Aunzee 36.jpg
Deewan e Aam, Lahore Fort.jpg|Deewan e Aam
Elephant-shaped column brackets at Lahore Fort.jpg|Elefantsøyler
Lahore Fort-2.JPG

## Kjelder


**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Lahore Fort|Lahore Fort]]» frå ,  den 16. november 2017.*  
 
## Bakgrunnsstoff

* Unescos världsarvslista: Fort and Shalamar Gardens in Lahore
Dueslag

**Dueslag** er ei bu, eit lite hus eller ein større bygning eller tårn nytta til å ale opp og hysa ein større eller mindre mengd duer som husdyr, anten til bruk som brevduer til å sende meldingar med, eller som kappflygingsduer i konkurransar (brevduesport), eller for å nytte duer og dueungar som mat for menneske.
## Duer som mat og som gjødselprodusentar
På kontinentet i mellomalderen var kjøt av duer mykje verdsett, og vart servert under kongelege festmåltid. Òg i seinare tider var duekjøt nytta til mat. Det ligg føre overslag frå Frankrike om at det i Paris på slutten av 1800-talet gjekk med nesten to millionar duer årleg til menneskeføde. Men ein vel så viktig faktor ved dueavl var den gjødsla som duene produserte, og som var særs ettertrakta for krevjande planter, som til dømes vindruer og vekstane i kjøkenhagane. Det økonomiske verdet av denne gjødselproduksjon var så stor at det i sine høve vart teke med ein passus om dette i avtaler om giftarmål .

## Galleri

Palomares 7.jpg|Interiør i ruinane av eit dueslag i Palazuelo de Vedija (Tierra de Campos, Valladolid) i Spania. Duene bygde reira sine i holromma i veggen.
Dove-Cote in Mzkeret Batya 1.jpg|Eit dueslag  i Mazkeret Batya i Israel.
Kärsö gård 2008z.jpg|Eit eldre svensk dueslag.


## Fotnotar

## Bakgrunnsstoff
Knut A. Taraldset

**Knut Andersson Taraldset** () var ein norsk gardbrukar og stortingsmann frå Innvik i Nordfjord. Han representerte Moderate Venstre på Stortinget i tre valperiodar og var ordførar i Innvik i 21 år.

Taraldset var son til ein gardbrukar og tok i 1891 over farsgarden. Tingbolkane 1895-97, 1898-1900 og 1903-06 vart han vald til tingmann for Nordre Bergenhus amt. Han var 1895-1900 medlem i Vegkomiteen og 1903-05 sekretær i Lagtinget og på ny medlem i Vegkomiteen. Våren 1905 var han med i den 19 mann store Specialkomiteen som greidde ut kva Noreg skulle gjere etter landet braut ut or unionskongedømmet med Sverige. Den 21. august 1905 vart han permittert grunna sjukdom og kom ikkje tilbake på Tinget. Taraldset var ordførar 1911-31 i Innvik og i fleire tiår styreformann i den lokale sparebanken, forlikskommissær og medlem i amtsskulestyret mm.

## Kjelder
*Lindstøl, Tallak: *Stortinget og Statsraadet 1814-1914*. Kristiania, 1914
*allkunne.no
Christian Gottfried Reinhardt

**Christian Gottfried Reinhardt** () var ein dansk-norsk hærmann som representerte Nordre Bergenhus på stortinga 1854 og 1857-58.

Reinhardt var son til ein oberstløytnant og fødd og oppvaksen i Danmark. Han vart offiser i 1818 og forfremja til premierløytnant i 1829. Frå 1839 til 1864 var han kaptein i Bergenske brigade, busett i Lavik i Sogn. Han var stortingsmann for Nordre Bergenhus amt i 1854, medlem i Militærkomiteen. Valkrinsen syrgde for at han vart attvald og møtte på Stortinget 1857 og omframtstortinget 1858. Han var då medlem av Lagtinget både i 1857 og 1858, og elles Militærkomiteen i 1857 og Valkomiteen i 1858.

Reinhardt døydde på «Sven» i Sunnfjord.

## Kjelder
* Lindstøl, Tallak: *Stortinget og Statsraadet 1814-1914*. Kristiania, 1914
*
Rue du Vieux-Colombier

La **rue du Vieux-Colombier** er ein 220 meter lang gatestubb i 6. arrondissement i Paris i Frankrike, i kvarteret (området) Odéon – Notre-Dame-des-Champs. Gata er av interesse av di teateret *le [[théâtre du Vieux-Colombier]]* ligg i nummer 21. Dette teateret er ein av spelestadene for nasjonalteateret *la [[Comédie-Française]]*. Næraste metro-stasjon er Saint-Sulpice.  

Opphavleg hadde gata namnet *rue du Colombier* («gata med dueslaget») etter dueslaget som høyrde til munkeklosteret  Saint-Germain-des-Prés, og fekk namnet *rue de Vieux-Colombier* («gata med det gamle dueslaget») på 1600-talet. Gata har òg hatt andre namn, som *rue du Puys* (1360), *chemin de Cassel* eller *rue Cassel*, som vart omtalt som * rue du Colombier* (1411-1453), *rue de la Maladerie* (1414), *rue du Puys Mauconseil* (1506-1514), *grant rue Saint-Sulpice* (1509-1524), *rue Saint-Sulpice* (1521) og *rue des Champs* (1509-1520-1524), og på eit kart over Paris frå 1615: *rue de la Pelleterie*.

## Bakgrunnsstoff
Albert Christiansen

**Kristian Albert Christiansen** () var ein norsk arbeidar frå Larvik som var stortingsrepresentant for Arbeidarpartiet 1928-30 og 1934-45.

Far til Christiansen arbeidde på sagbruk, og sjølv byrja han 14 år gammal å arbeide på sagbruk tilhøyrande Treschow-Fritzøe. Seinare fekk han tilsvarande jobb på Norsk Impregneringskompani, også det sagbruket i heimbyen Larvik, der han frå 1942 var arbeidsformann.

Christiansen var medlem av bystyret i Larvik 1920-40, 1945-59. Mellom 1923 og 1953 var han fleire gongar varaordførar, før han 1954-55 var ordførar i Larvik. Elles var han styreformann i  Gassverket i Larvik og medlem i fattigstyret, folkebibliotekstyret og Den norsk-danske ferjekomiteen. Frå 1923 til -29 var han styreformann i bladet *Nybrot*.

I 1927 vart Christiansen vald til stortingsmann for dei fem kjøpstadene i Vestfold for Arbeidarpartiet. Då Arbeidarpartiet gjekk noko tilbake ved neste stortingsval, mista han tingsetet. Derimot lukkast verte vald på ny i 1933 og attvald i 1936. Han var i alle år på Stortinget medlem i Militærkomiteen.

## Kjelder
*
Flyktninghjelpen

**Flyktninghjelpen** (**NRC**: *Norwegian Refugee Council*) er ein humanitær organisasjon basert i Noreg som har som mål å hjelpa og støtta rettane til menneske på flukt.
Flyktninghjelpen er religiøst og partipolitisk uavhengig og tilbyr hjelp, vern og ei røyst til flyktningar og internt fordrivne

Dei fleste medarbeidarane i organisasjonen er lokalt tilsette i om lag 30 konfliktområde (2017) i Afrika, Asia og Sør-Amerika. Hovudkontoret ligg i Oslo og har rundt 200 tilsette. I tillegg er organisasjonen representert i Brussel, Genève, Addis Abeba, Dubai og Washington.

Organisasjonen er ei vidareføring av Europahjelpen, som blei oppretta i 1946. Han heitte Det Norske Flyktningeråd fram til 1992 og  Flyktningerådet fram til 2005, då han fekk namnet Flyktninghjelpen.
På engelsk er han kjend som Norwegian Refugee Council, NRC.
Han har eit tett samarbeid med SN sin høgkommissær for flyktningar og fleire andre SN- og internasjonale bistandsorganisasjonar.

## Verkeområde
Flyktninghjelpen har seks område som spesialfelt for å hjelpa folk som flyktar:

*Mattryggleik
*Tilgang på reint vatn   
*Husly   
*Leirdrift
*Rettshjelp   
*Utdanning

I tillegg ser organisasjonen seg som ein talsmann for flyktningar som kan gje informasjon og påverka politikken til støtte for flyktande sine rettar.

Organisasjonen driv eit dokumentasjonssenter om internt fordrivne, Internal Displacement Monitoring Centre (IDMC). Senteret blei skipa i 1998 og har base i Genève. Det kartlegg og rapporterte om situasjonen til menneske som er på flukt i eige land. 

Flyktninghjelpen driv også ein beredskapsstyrke, NORCAP, som bistår SN, andre internasjonale organisasjonar, regionale institusjonar og nasjonale styresmakter i samband med humanitære krisesituasjonar. Styrken omfattar rundt 1000 kvinner og menn som raskt kan reisa kvar som helst i verda. NORCAP er finansiert av det norske Utanriksdepartementet (UD).

## Utdeling av prisar
Kvart år deler Flyktninghjelpen ut Perspektivprisen til personar eller media som har utmerka seg ved å formidla internasjonale nyhende og kasta lys over internasjonale spørsmål. I 2011 vann Sidsel Wold, Midtausten-korrespondent i NRK, prisen. I 2012 gjekk han til VG-fotograf Espen Rasmussen og i 2013 til *Aftenposten Junior*.

Flyktninghjelpen bidreg også til å organisera seremonien rundt utdelinga av Nansenprisen (engelsk *The Nansen Refugee Award*), som blir delt ut årleg av SN sin høgkommissær for flyktningar for framifrå innsats for flyktningar. 

## Generalsekretærar

* 1953–1956: Knut Okkehaug
* 1956–1960: Arne Fjellbu
* 1960–1980: Wilhelm S. Bøe
* 1980: Ruth Ryste
* 1981–1990: Eva Dunlop
* 1990–1994: Trygve G. Nordby
* 1994-1995: Gunnar F. Andersen
* 1995–1997: Trygve G. Nordby
* 1997–1999: Ola Metliaas
* 2000–2002: Steinar Sørlie
* 2002–2005: Raymond Johansen
* 2006–2008: Thomas Colin Archer
* 2008–2013: Elisabeth Rasmusson
* 2013– : Jan Egeland

## Kjelder


**Delar av denne artikkelen bygger på «[[:nb:Flyktninghjelpen|Flyktninghjelpen]]» frå ,  den 17. november 2017.*  


## Bakgrunnsstoff

* 
* NORCAP
* Internal Displacement Monitoring Centre (IDMC)
* The Nansen Refugee Award 
* UNHCR
* OCHA
Kowloon

**Kowloon** (; , kantonesisk *Gáulùhng*) er eit byområde i Hong Kong som omfattar Kowloon-halvøya og Ny-Kowloon. Det har kyst mot Lei Yue Mun-sundet i aust og grensar til bustadfeltet Mei Foo Sun Chuen og den tidlegare øya Stonecutter's Island i vest. I nord ligg ei fjellkjede som omfattar Tate's Cairn og Lion Rock, og i sør ligg Victoria Harbour med overfart til Hong Kong-øya. Kowloon har ein folkesetnad på rundt 2 millionar og ein folketettleik på 43&nbsp;033/km (2006), og er det folkerikaste byområdet i Hong Kong. Halvøya har ein flatevidd på rundt 47&nbsp;km².

## Ordsoge
Namnet «Kowloon» kjem frå omgrepet 'Ni drakar' som viser til åtte fjell og ein kinesisk keisar: Kowloon Peak, Tung Shan, Tate's Cairn, Temple Hill, Unicorn Ridge, Lion Rock, Beacon Hill, Crow's Nest og keisar Bing av Song.

## Historie

Den delen av Kowloon som ligg sør for Boundary Street blei saman med Stonecutters Island overgjeve av Qing-dynastiet til Storbritannia under Pekingkonvensjonen av 1860. I ei årrekkje var området stort sett uutbygd, og blei hovudsakleg brukt av britane til tigerjakt.

## Bygningar
*Chungking Mansions

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Kowloon|Kowloon]]» frå ,  den 17. november 2017.* 
*** oppgav desse kjeldene:*
Sabotasje

**Sabotasje** er ei handling som har til føremål å svekkje eller øydeleggje ei verksemd eller struktur - til dømes militær infrastruktur. Dei som driv med slikt, er sabotørar. Somme tider vil sabotøren dølja handlinga på grunn av konsekvensane dersom handlinga vert oppdaga.

## Etymologi

Det finst fleire hypotesar som freista forklåra kvar ordet kjem frå: 
At arbeidarar nytta treskorne for å sinke arbeidet (det franske ordet *sabot * tyder 'tresko'). Ein version av historia fortel at misnøgde vevarar i Frankrike protesterte gjennom å kaste treskorne sine inn i mekanikken på automatiske vevstolar under den industrielle revolusjonen. (ein annan variant av historia fortel at det var vevarar i Nederland på 1500-talet).
Dei fleste treskorne var laga av selje eller poppel, dei same treslaga som vart brukte i vindmøllar, automatiske vevstolar og slikt.  I slike høve var det vanskeleg å påvisa sabotasjen, for det vart ofte uråd å skilja treskorestane frå resten av mekanikken når ein skulle finna årsaka til at systemet vart øydelagd.

Når ein gjer sabotasje på arbeidsplassen, er dette oftast ein medviten freistnad på å oppnå forandring i arbeidsforholda. Døme på dette kan vera å utføre arbeidet heilt etter arbeidsinstruksen sin bokstav, slik at arbeidet tek lang tid, eller lage «uhell».

## Som stridshandling

I krig er sabotasje eit vanleg kampmiddel. Tungtvassaksjonen, Operasjon Company i Eydehavn, sabotasjen mot DS «Donau» og sabotasjeaksjonane mot Thamshavnbanen er kjende sabotasjeaksjonar i Noreg under andre verdskrigen.
 
## Kjelder


**Denne artikkelen bygger på «[[:sv:Sabotage|Sabotage]]» frå ,  den 17. november 2017.*
Rue de la Grande-Chaumière

La **rue de la Grande-Chaumière** er ein 137 meter lang gatestubb på Montparnasse i området le quartier Notre-Dame-des-Champs i 6. arrondissement i Paris i Frankrike, ei sidegate til boulevard du Montparnasse. Gata vart opparbeidd i 1830, og hadde då namnet  *rue Chamon*. Det noverande namnet har gata fått etter ein utandørs danserestaurant som vart kalla *bal de la Grande-Chaumière*, opna i 1788, nedlagd i 1853, som låg litt lenger sør, langsetter sørsida av eit parti av den dåverande gata *les  Boulevards du Midi* som i dag er gata *boulevard du Montparnasse*.

Grande-Chaumière-gata har fått sin plass i kunstsoga ved at det i nummer 14 vart skipa ei privat kunstskule i 1904 av den sveitsiske Martha Stettler (1870-1945) som ho gav namnet *l'[[Académie de la Grande Chaumière]]*, og som vart vidgjeten på byrjinga av 1900-talet. Her vart det undervist i både målarkunst og skulptur av kjende kunstnarar som gjorde at skulen drog til seg elevar frå fleire land. Mange av dei vart med tida mellom dei mest framståande i eige land, og somme av dei jamvel internasjonalt. I 1957 vart undervisninga teke opp att i to atelier i regi av  l'Académie Charpentier, skipa av familien Charpentier, men huset og undervisninga går framleis under namnet l'Académie de la Grande Chaumière.

## Bakgrunnsstoff
*Internettsidene til dagens «Académie de la Grande Chaumière»
Boulevard du Montparnasse

Le **boulevard du Montparnasse** er ein 1&nbsp;632 meter lang boulevard (særs brei gate, gjerne med ein allé mellom fortaua og køyrebana) som går så å seie i rett line nordvest-søraust langsetter grensene for 6., 14. og 15. arrondissement i Paris i Frankrike. På 1950-talet vart bolulevarden mykje endra ved at køyrebana vart utvida i breidda frå 13,5 til 21 meter på kostnad av fortaua langsetter gata. Den totale breidda på boulevarden er 39 meter.

Boulevarden går etter ein trasé som opphavleg var planlagt i 1704 av kong Louis (Ludvig) XIV som ein av fleire såkalla *boulevards du Midi*. Traseen vart stukke i 1714, men arbeidet i terrenget kom ikkje i gang før i 1761.

Namnet på boulevarden (og området Montparnasse) skriv seg frå ein kunstig haug av leivningar frå rivne bygningar som på 1600-talet vart kalla Mont de Parnasse. Dette var eit ironisk namn som refererte seg til dei studentane i grannelaget som nytta haugen som ein stad der dei deklamerte dikt. Mont de Parnasse, «Parnass-fjellet», låg ikkje  langt unna universitetet. Ettersom Parnasset ifylgje gresk mytologi var bustaden til dei kvinnelege skapnadene, musene, som  hadde med kunst og vitskap å gjere, høvde det bra å omtale haugen av rivingsmasser på dette viset. Boulevarden gjekk gjennom haugen, som vart jamna heilt ut på midten av 1700-talet.

## Fotnotar

## Bakgrunnsstoff
Vinterjunko

**Vinterjunko** (*Junco hyemalis*) er ein amerikansk sporv som lever i Nord-Amerika, hekkar i nord og trekker til sørlegaste delar av utbreiingsområdet vinterstid. Arten syner fargevariasjonar, varierande storleik  og i varierande levevis blant populasjonane gjennom utbreiingsområdet.  Ca. 14-15 underartar er aksepterte. Vinterjunko er ein av fem artar i slekta *[[Junco]]*.

## Skildring
Vaksne vinterjunkoar har generelt grått hovud, hals og bryst, grå eller brun rygg og venger og ein kvit buk, men viser ei forvirrande mengd variasjonar i fargedetalj. Dei kvite ytre halefjørene blinkar tydeleg i flukta og medan dei hoppar på bakken. Nebbet er vanlegvis bleikrosa.

Hannane har ein tendens til å ha mørkare, meir iaugefallande markeringar enn hofuglane. Vinterjunko er 13 til 17,5 cm i kroppslengd og har eit vengespenn på 18 til 25 cm. Kroppsmassen kan variera frå 14 til 25 gram, Juvenilar har ofte bleike striper og kan til og med forvekslast med vespersporvar til dei får den ferdige fjørdrakta etter 2 til 3 månader. 

Desse fuglane beitar på bakken. Om vinteren samlast dei ofte i flokkar som kan innehalde fleire underartar. Dei et både animalsk og vegetabilsk føde, hovudsakleg er dette insekt og frø.

Vinterjunkoar hekkar frå kysten av Beauforthavet i det ekstreme nordlege Canada og i mykje av Alaska, sørover gjennom Canada til mykje av vestlege og nordaustlege USA. Overvintringa skjer i sørlegaste Canada, mest heile USA og nordlege Mexico. Dei har fråvære frå sørlegaste Florida og sørvestlegaste Texas.

Hekkemiljøet er nåletreskog eller blanda skogsområde over heile Nord-Amerika. Under elles optimale tilhøve utnyttar dei òg andre hekkehabitat, dei kan treffast i hagar og urbane parkområde. Om vinteren er vinterjunkoar kjende i og rundt byar, og mange stader er dei vanlegaste fuglane på foringsplassar. 

Reiret ligg i ei koppforma nedsenking i bakken, godt skjult av vegetasjon eller anna dekke, sjølv om reir nokon gonger finst i nedre greiner av ein busk eller eit tre. Reiret har ein ytre diameter på ca. 10 cm og er fôra med fint gras og hår. Normalt har paret to kull i hekkesesongen, kvart på vanlegvis fire egg. Dei lettglansa egga er grå eller bleikblåkvite og tydeleg flekte med ulike nyansar av brunt, lilla eller grått. Flekkene er konsentrert ved den store enden av egget. Hoa rugar egga i 12 til 13 dagar. Ungane forlèt reiret etter 9 til 14 dagar etter klekking. 

Vinterjunko er ein sjeldan streiffugl til Vest-Europa, fleirtalet av desse fuglane kjem til Storbritannia. Vinteren 2009 - 2010 heldt eit individ seg på ein foringsplass i Grimstad over ein periode på meir enn to månader.

Populasjonen er estimert til ca. 260 millionar og er trudd å vere stabil. Arten er klassifisert som globalt livskraftig.

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Dark-eyed Junco|Dark-eyed Junco]]» frå ,  den 18. november 2017.*  
 
;Referansar 

## Bakgrunnsstoff
Académie de la Grande Chaumière

L**'Académie de la Grande Chaumière** var ein privat kunstskule i nummer 14 i rue de la Grande-Chaumière, rett i nærleiken av Montparnasse i Paris i Frankrike. Skulen vart skipa i 1904 av den sveitsiske  kunstmålaren Martha Stettler. Ho vart fødd 25. september 1870 i Bern som nummer to i raden av dei sju borna til arkitekten Eugen Stettler, som hadde utdanna seg hjå den franske arkitekten Charles Garnier på den tida då han stod for bygginga av l'Opéra Garnier i Paris. Martha Stettler døydde 16. desember 1945 i Châtillon sørvest for Paris.

l'Académie de la Grande Chaumière hadde opplæring i både kunstmåling og skulptur, og vart særs namngjeten på byrjinga av 1900-talet som fylgje av at viktige kunstnarar var lærarar. Mange elevar frå ulike land søkte seg difor til skulen, mellom dei fleire som vart nasjonalt eller internasjonalt kjende i ettertida. Det hadde nok òg sitt å seie at området *le quartier du Montparnasse* utvikla seg til eit kunstnarsentrum i Paris utover på denne tida. Sjølv om skulen ikkje låg i det geografiske sentrum for den aktiviteten, vart han likevel assosiert med den kunstnarlege verksemda og det kunstnarlivet som utfalde seg på Montmartre.

Undervisninga vart i 1957 teke opp att av familien Charpentier i to atelier i det same huset ved å skipe l'Académie Charpentier, men nyttar det gamle namnet  l'Académie de la Grande Chaumière på både huset og på skulen.

## Académie Colarossi
Kunstskulen Académie Colarossi, som låg i nummer 10 i rue de la Grande-Chaumière, vart òg kalla «Académie de la Grande Chaumière». Denne skulen var skipa i 1870 av den italienske skulptøren Filippo Colarossi, og opphøyrde i 1930-åra. Kunstskulen som Martha Stettler opna i 1904 i nummer 14 vart såleis eit nytt (*nouvelle*) Académie de la Grande Chaumière.

## Bakgrunnsstoff
*Internettsidene til dagens «Académie de la Grande Chaumière»
Dartmouth

**Dartmouth** kan visa til:

* Dartmouth i Devon, ein by i England
* Dartmouth i Massachusetts, ein kommune (town) i Bristol County i Massachusetts i USA
* Dartmouth i Nova Scotia, ein tettstad i provinsen Nova Scotia i Canada
* Dartmouth College, eit privat universitet i Hanover i New Hampshire i USA
Europahjelpen

**Europahjelpen** var ein humanitær organisasjon som blei danna i Noreg i mai 1946. Organisasjonen blei aldri formelt oppheva, men blei avvikla av Det Norske Flyktningeråd i 1953 (1992–2005 Flyktningerådet, frå 2005 Flyktninghjelpen).

Europahjelpen blei stifta som eit samarbeidsorgan mellom Raudekrossen og Norsk folkehjelp, men fungerte i prinsippet som ein paraplyorganisasjon for frivillige organisasjonar som var engasjert i flyktningsituasjonen i Europa etter andre verdskrigen. Europahjelpen hadde kontor i Hamburg og Wien, og var i direkte samarbeid med International Refugee Organisation (IRO) frå 1947 då denne avløste UNRRA.

## Kjelder
*
Frederik Baltazar Fraas

**Frederik Baltazar Fraas** () var ein norsk gardbrukar og stortingsmann, fødd i Hafslo i Sogn. Han representerte Nordre Bergenhus amt på Stortinget 1892-1900.

Fraas var son til brukaren av garden Bjørnetun i Hafslo. Han var i nokre år handelsmann før han tok over farsgarden, eit bruk han få år seinare makeskifta mot garden Hillestad, som også ligg i Hafslo. I 1898 fekk han stilling som underkontrollør ved brennevins- og malttilverkinga på Hamar. Han selde Hillestad-garden i 1900 og årewt etter kjøpte han og dreiv storgarden Onsrud i Ullensaker. Ti år seinare kjøpte han ein annan storgard, Hovin i dåverande Østre Aker, der han døydde allereie i 1913.

Fraas representerte Nordre Bergenhus amt på Stortinget i tre etterfylgjande valperiodar, 1892-94, 1895-97 og 1898-1900, heile tida med sete i Tollkomiteen. Han sokna visstnok til Moderate Venstre.

## Kjelder
*Lindstøl, Tallak: *Stortinget og Statsraadet 1814-1914*. Kristiania, 1914
Frederik Fraas

**Frederik Baltazar Fraas** () var ein norsk gardbrukar og stortingsmann frå Hafslo i Sogn. Han representerte Nordre Bergenhus amt og Moderate Venstre på Stortinget 1903-05.

Fraas tok over farsgarden Sjøtun i Solvorn. «Garden hadde i mange år vore ringt styrt, og det var eit tungt tak for unge Fraas å få skikk på gardsdrifta. Det varde (..) ikkje så lenge før han hadde rudt opp garden, flytta og bygd nye tidhøvelege hus og planta og fått til ein gild frukthage, (..) eit mønsterbruk.»

Frå 1884 til 1913 var Fraas medlem i heradsstyret i Hafslo. Han var med i styret for Hafslo Sparebank frå 1887 til 1924, dei siste tolv åra som formann. Dessutan var han med i landbruksskulestyret i fylket, og ein av leiarane i lekmannsrørsla i Sogn. Valperioden 1903-06 møtte han på Stortinget, der han var medlem i Landbrukskomiteen. «Fraas var ein uvanleg dugande styresmann... Han tenkte før han gjekk i veg.»

## Kjelder
*Fylkesarkivet i Sogn og Fjordane
Jacob Pedersson Lindgaard

**Jacob Pedersson Lindgaard** () var ein norsk målar frå Sandefjord, aktiv i og i kring Vestfold.

Lindgaard var sjølvlærd i målarfaget. Han laga altartavler og utsmykka tolv kyrkjer, mellom dei i Stavern, Tjøme, Tjølling og Mariakyrkja i Tønsberg. Dei religiøse bileta *Krossfesting* og *Himmelfarten* i Stavernkyrkja, måla kring 1755, og *Kristus i Getsemane* frå 1772 i Mariakyrkja er mellom hans beste arbeid. Elles måla han minnebilete av døde personar til å henge opp i kyrkjene. Han portretterte òg mange frå den lokale borgarskapen i litt stive biletformer.

## Kjelder
*Norsk kunstnerleksikon

## Bakgrunnsstoff
*Norsk kunstnerleksikon
Johannes Müller

**Johannes Marius Hartmann Müller** () var ein norsk målar frå Ullensaker.

Müller var fødd i Ullensaker som son av soknepresten Jahn Collett M. (1826—1916) og Johanne Marie Edvardine Hartmann.

Han utdanna seg som målar på Krohg og Werenskiold sin målarskule i 1886, og studerte i Paris frå 1893 til 1895.

Müller vart frå slutten av 1880-åra lagt merke til gjennom sine vemodige kvelds- og nattstemningar, til dømes *Kveld i august* (1889), *De siste solstråler* (1892), *Sommeraften i Eidsvåg* (1894), *Sommernatt på fjellet* (1896) og *Måneoppgang* (1896), det siste kjøpt av kong Oscar II.

Müller fann mange motiv i Gudbrandsdalen. Måleriet *Fra Vågå* (1897) er i Nasjonalgalleriet i Oslo, medan *Fjellbekk*, eit høgfjellsmotiv frå same området og måla i 1907, høyrer til Bergen Billedgalleri. Seinare henta han også motiv frå kystnaturen på Aust- og Sørlandet.

## Kjelder

*Johannes Müller i Norsk kunstnerleksikon
Antonio Bertali

**Antonio Bertali** () var ein italiensk komponist og fiolinist under barokken.

## Leben

Antonio Bertali var fødd i Verona og fekk si tidlege musikalske utdanning der av Stefano Bernardi. Truleg frå 1624 var han tilsett som hoffmusikar i Wien av keisar Ferdinand II. I 1649 etterfølhde Bertali Giovanni Valentini som *[[Kapellmeister]]* ved hoffet. Han døydde i Wien i 1669 og blei etterfølgd i stillinga av Giovanni Felice Sances.

## Verk (utval)
Bertali komponerte opera, oratorium og instrumentalmusikk. 

**Vokal**
* Weltliche und kirchliche Kantaten, Motetten, unter anderem *Donna real* (1631) für die Hochzeitsfeier 1631 des künftigen Kaisers mit der Infantin von Spanien, die seine erste nachweisbare Komposition ist.
* *Le strage de gl'innocenti* 
* *Missa Ratisbonensis* (1636)
* *Lamento della regina d'Inghilterra*
* *Requiem pro Ferdinando II* (1637)

**Opera**
**L’Inganno d’amore*; 1653, Regensburg
**Theti favola dramatica*; 13. Juli 1656, Wien
**Il re Gilidoro favola*; 19. februar 1659, Wien
**La magia delusa*; 4. juni 1660
**Gli amori d'Apollo con Clizia*; 1. mars 1661, Wien
**Il Ciro crescente 3 Intermezzi zu Il pastor fido*; 14. juni 1661, Park des Schlosses Laxenburg
**La Zenobia di Radamisto*; 18. november 1662
**L'Alcindo*; 20. april 1665 Wien
**La contesa dell'aria e dell'acqua festa a cavallo*; 24. januar 1667 Wien

**Instrumentalmusikk**
**Sonata Leopoldus I.*
**Tausend-Gulden-Sonate*
**Ciaccona* i C-Dur for fiolin og bass continuo

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Antonio Bertali|Antonio Bertali]]» frå , og «[[:de:|Antonio Bertali]]» frå  den 18. november 2017.*  
 

## Bakgrunnsstoff
* 
* 
* Lebenslauf und Werke auf Musicologie.org
Emil Lie

**Emil Carl Jonas Lie** () var ein norsk skulptør, fødd i Berchtesgaden i Bayern. Forfattaren Bernt Lie var far hans.

Emil Lie utdanna seg ved École des Beaux-Arts i Paris. Han budde mange år i den franske hovudstaden, men flytta til Oslo i 1932. Ei «sers ven kvinneakt» står utstilt i Freiaparken i Oslo, og på Rådhusplassen i same byen er ein stor aktfigur i stein og bronse. Lie, som i den beste perioden var sterkt påverka av fransk kunst, er også representert i Nasjonalgalleriet.

Av hans best kjende verk er:
* «Bernt», bronsehovud 1926, Nasjonalgalleriet
* «Sittende gutt» (Erik), 1932; vann Prix de Viking
* «Stående kvinne» («Ba»), Modum rådhus og Nasjonalgalleriet
* «Ung kvinne», Freiaparken i Oslo
* Rådhusplassen i Oslo; konkurransevinnar (med Per Hurum) 1939, ny utforming (basseng med kvinne- og barneskulpturar) i 1950, ferdig 1960 
* Niels Henrik Abel-monument, Oslo katedralskole 1953
* Minnesmerke over britiske falne på Vestre gravlund i Oslo 1960
* «I ungdommen», monument over Morten Wilhelm Wilhelmsen i Tønsberg 1961

Han laga også gallionsfigurar til fleire av Fred. Olsen sin skip.

Tidleg i karrieren var mange av arbeida til Lie abstrakte og kubistiske. Dei fleste av desse øydela han sjølv seinare, og berre få er bevart. Han gjekk så over til meir klassiske former, og mange av dei viktigaste arbeida hans er naturalistiske aktfigurar.

Lie hadde tallike verv i kunstnarorganisasjonane. Han var formann i Norsk Billedhuggerforening 1954–57 og satt i direksjonen for Kunstnernes Hus 1936–41 og 1964–65.

## Kjelder
*Norsk Allkunnebok. VIII. bandet. 1957

**Denne artikkelen bygger på «[[:nb:Emil Lie|Emil Lie]]» frå ,  den 4. desember 2017.*
Elghammar

**Elghammar** (også skrive *Älghammar*) er ein slottsliknande herregard på eit nes i innsjøen Lockvattnet i Björnlunda socken i Gnesta kommun i Södermanland. Hovudbygget vart reist i byrjinga av 1800-talet for feltmarskalk Curt von Stedingk. Anlegget er eit monument i tidig empirestil. 

## Historie

Elghammar vart omtala i 1344 som *Elyamar*, men var då ein landsby. Landsbyen har aner tilbake til jarnalderen.

## Kjelder


**Denne artikkelen bygger på «[[:sv:Elghammar|Elghammar]]» frå ,  den 18. november 2017.*
Malin Persson Giolito

**Anna Malin Ulrika Persson Giolito** () er ein svensk forfattar og jurist. 

## Biografi
Malin Persson Giolito debuterte i 2008 med romanen *Dubbla slag*. Deretter gav ho ut spenningsromanen *Bara ett barn* i 2010. Rettsaksthrilleren *Störst av allt* kom ut 2016. Netflix planlegg å spela denne inn som TV-serie. Ved prisutdelinga av Årets bok på Bokmessa i Gøteborg den 29. september 2017 kom Giolito på andre plass med boka *Störst av allt*.

Persson Giolito er dotter til kriminologen og forfattaren Leif G.W. Persson og Birgitta Liedstrand. Ho voks opp i Stockholm og Djursholm, studerte ved College of Europe og flytta i vaksen alder til Brussel i Belgia.

## Bibliografi
*    
*    
*
*

## Kjelder




----
**Denne artikkelen bygger på «[[:sv:Malin Persson Giolito|Malin Persson Giolito]]» frå ,  den 18. november 2017.*  

## Bakgrunnsstoff
*Författarens blogg
*
*Malin Persson Giolito og pappa GW Persson: – Vi ble sinte og skrev en bok om saken. VG.no
Cardinalis

__NOTOC__
***Cardinalis*** er ei lita biologisk slekt av tre fargerike fugleartar som er medlemmer av kardinalfamilien, Cardinalidae. To artar, raudkardinal og ørkenkardinal, lever i sørlege Nord-Amerika, sinoberkardinal lever i nordlegaste Venezuela inkludert øya Margarita, og litt inn i Colombia.

Det karakteristiske for *Cardinalis*-artane er svært oppreiste fjørtoppar, kraftige, koniske nebb og lange halar. Dei syner kjønnsdimorfisme i fjørdrakt og storleik, ved at hannar har friske, raudlege  farger, hoer er noko meir avdempa i brunleg, gråleg og bleik gulbrunt. Storleiken er frå 19 til 23,5 centimeter i kroppslengd, hoer er litt mindre enn hannar. 

Tørre og opne til halvopne habitat er føretrekte. Dei to nordlegaste artane kan leve i opptil 2000 moh. og har hovudsakleg vegetabilsk føde på menyen, medan sinoberkardinal kan ete virvellause dyr i tillegg til frukt og frø.

Dette er standfuglar. Dei er klassifiserte som livskraftige artar av IUCN.

## Artslista
***Cardinalis*** i rekkjefølgje etter EBird/Clements Checklist v2017 med norske namn etter *Norske navn på verdens fugler*:     
* Sinoberkardinal, *Cardinalis phoeniceus*, Vermilion Cardinal, Bonaparte, 1838, (LC)

* Raudkardinal, *Cardinalis cardinalis*, Northern Cardinal, Linné, 1758, (LC)

* Ørkenkardinal, *Cardinalis sinuatus*, Pyrrhuloxia, Bonaparte, 1838, (LC)

## Kjelder
* BirdLife International (2017) *[http://datazone.birdlife.org/quicksearch?qs=Cardinalis IUCN Red List for birds]* Henta frå http://www.birdlife.org 19. november 2017
* (2017). Søk på artar i slekta Cardinalis i: del Hoyo, J., Elliott, A., Sargatal, J., Christie, D.A. & de Juana, E. (red.). Handbook of the Birds of the World Alive. Lynx Edicions, Barcelona. Hypertekst 'Species table', henta 19. november 2017 
;Referansar

## Bakgrunnsstoff
Ruijin

**Ruijin**  (kinesisk 瑞金; pinyin *Ruìjīn*) er eit kinesisk byfylke i provinsen Jiangxi i sentrale Kina. Folkesetnaden i heile byfylket var i 1999 .

## Historie
Byen er kjend for å ha vore hovudstad for Den kinesiske sovjetrepublikken frå 1931 til 1934.

Kommunistene etablerte seg der etter at dei blei tvinga ut av fjellpartiet Jinggangshan av Guomindang i 1920-åra. I 1934 la kommunistane derfor ut på «den lange marsjen». 

Det er ei mengd minnesmerke og attraksjonar i byen som er knytt til denne perioden under den kinesiske borgarkrigen og til Mao Zedong sitt nærvere der, og byen nyt godt av den «raude turismen» i Kina.  Det heile har sidan 1961 vore oppført på Folkerepublikken Kina si liste over verneverdige minnesmerke som *Ruijin geming yizhi* (瑞金革命遗址).

## Samferdsle
Riksveg 206 i Kina, som passerer dette området, går frå kystbyen Yantai til kystbyen Shantou i provinsen Guangdong. Han går gjennom provinsane Shandong, Jiangsu, Anhui, Jiangxi og til slutt Guangdong.

Riksveg 319 i Kina går gjennom fylket. Riksvegen byrje i Xiamen i Fujian og går nordvestover gjennom provinsane Jiangxi, Hunan og Chongqing, til han ender opp i Chengdu, hovudstaden i provinsen Sichuan.

Riksveg 323 i Kina byrjar i Ruijin og går sørvestover gjennom Guangdong og Guangxi. Han endar opp i Lincang i Yunnan, på grensa mot Burma.

## Kjelder


**Denne artikkelen bygger på «[[:nb:Ruijin|Ruijin]]» frå ,  den 19. november 2017.*
Leif G.W. Persson

**Leif Gustav Willy Persson** () er ein svensk kriminolog og forfattar. Han bruker **Leif GW Persson** som forfattarnamn.

## Karriere
Persson har undervist ved Stockholms universitet. I 1991 vart han professor i kriminologi. Han er dessutan sakkynding for det svenske justisdepartementet. Han har skrive doktorgradsavhandling og vitskaplege arbeid som særleg gjeld  smugling. Han er òg mykje nytta som ekspertkommentator om kriminalitet, lovbrytarar og politiarbeid i svenske media.

I 1978 debuterte han med kriminalromanen *Grisfesten*, seinare filmatisert som *Mannen från Mallorca* (1984). Òg romanen *Samhällsbärarna* er filmatisert, som *I namnet til lagen* (1986). Han har òg utgjeve ei kokebok, i tillegg til vitskaplege arbeid.

Persson har saman med Jan Guillou skrive manus til tv-seriane *Den vita riddaren* (1994) og *Anna Holt* (1996).
Frå 2010 til 2018 var han med i SVT-programmet *Veckans brott* saman med SVT-ankeret Camilla Kvartoft. Det siste programmet vart sendt 13. mars 2018.

## Familie og privatliv
Leif G.W. Persson var 1968–1980 gift med Birgitta Liedstrand (fødd 1944), 1987–2002 med Margareta Jönsson (fødd 1947) og 2003 med siviløkonom Kim Olsson (fødd 1957). Han var i 2017 bosett i Solna kommun og leigde ein gard med jaktmark av hertuginne d'Otrante på Elghammars slott utanfor Gnesta i Södermanland.  

Persson fekk sitt fyrste barn, ein son, då han var 20 år. Han fekk seinare to døtrer i første ekteskap, ei av desse forfattaren Malin Persson Giolito, og ei dotter i andre ekteskapet.

Under lang tid var Leif periodedrankar slik at han stort sett var drukken om sumaren og edru om vinteren.

## Bibliografi
### Romanar
* *Grisfesten* (1978)
* *Profitörerna* (1979)
* *Samhällsbärarna* (1982)
* *Mellan sommarens längtan och vinterns köld* (2002)
* *En annan tid, eitt annat liv* (2003)
* *Linda – som i Lindamordet* (2005)
* *Faller fritt som i ein dröm* (2007)
* *Den som dödar draken*  (2008)
* *Den döende detektiven* (2010)
* *Den sanna historia om Pinocchios näsa* (2013)
* *Kan man dö två gånger?* (2016)
Dei tre bøkane *Mellan sommarens längtan och vinterns köld*, *En annan tid, eitt annat liv* og *Faller fritt som i en dröm* inngår i ein trilogi om mordet på ein svensk statsminister.

### Sjølvbiografi
* *Gustavs grabb* (2011)

### Jakt- og kokebøker
* *Grabbarnas kokbok* (m. Jan Guillou)
* *Stora Machoboken* (m. Jan Guillou og Per Lorenzon)
* *Grabbarnas Presentbok* (m. Jan Guillou og Per Lorenzon)
* *Om jakt och Jägare- från Fagerhult till Sibirien* (m. Jan Guillou)

### Omsetjingar til norsk

## Prisar og utmerkingar
* Svenska Deckarakademins pris för bästa svenska kriminalroman 1982, for *Samhällsbärarna*
* Glasnøkkelen 2011, for *Den döende detektiven*
* Palle Rosenkrantz-prisen 2011, for *Den döende detektiven*

## Referansar


## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:nb:Leif G.W. Persson|Leif G.W. Persson]]» frå , og «[[:sv:|Leif G.W. Persson]]» frå  den 26. november 2017.*
Katharina Andresen

**Katharina Gamlemshaug Andresen** () er ein norsk arving som i mars 2016 vart verdas nest yngste dollamilliardær (1,15 milliardar US-dollar) som rapportert av *[[Tidsskriftet Forbes|Forbes]]*.

Ho er dotter av Johan H. Andresen jr., eigaren av Ferd AS, som i 2007 overførte 42,2&nbsp;% eigarskap kvar til Katharina og systera Alexandra. Ho er oldebarn av Johan H. Andresen, tipp-tipp-oldebarn av Johan Henrik Andresen og Anton Klaveness, og tipp-tipp-oldebarn av Nicolai Andresen. Johan Henrik var bror av Nicolay August Andresen, og onkel til Nils August Andresen Butenschøn.

I 2018 blei ho praktikant i Innovasjon Norge.

## Privatliv
I 2017 vart Andresen registrert  med 0,6 promille alkohol i blodet under ein rutinekontroll ved Hafjell. Klagaren meinte i retten at bota måtte 
vere på minst ein million kroner fordi ho hadde formue på 7,7 milliarder kroner. Domen lydde likevel på 250&nbsp;000 kroner i bot og fengsel i 18 dagar pluss inndraging av førarkortet i 18 månader.

## Referansar


**Denne artikkelen bygger på «[[:nb:Katharina Andresen|Katharina Andresen]]» frå ,  den 18. november 2017.*  
 
## Bakgrunnsstoff
*Milliardærarvingen flyttet hjem etter at stalkingen tok overhånd i Dagbladet.no
Tryggingsrådet i SN

**Tryggingsrådet i SN** (bokmål *FNs sikkerhetsråd*) er eitt av seks hovudorgan i Dei sameinte nasjonane (SN). 
Det har som oppgåve å oppretthalda internasjonal fred og tryggleik og godkjenna nye medlemmer av SN og godkjenna endringar av SN-pakta. Det har mellom anna fullmakt til å skipa fredsbevarande operasjonar, internasjonale sanksjonar og militære handlingar gjennom resolusjonar. Det er det einaste SN-organet som kan gje bindande resolusjonar til medlemsstatar. Tryggingsrådet heldt sitt første møte 17. januar 1946. 

## Medlemmar

Tryggingsrådet har femten medlemmar. Stormaktene som var allierte i andre verdskrigen, USA, Frankrike, Folkerepublikken Kina, Russland og Storbritannia er faste medlemmar av rådet og har vetorett, slik at dei kan hindra føreslåtte vedtak. I tillegg til dei fem faste medlemmane har rådet ti andre medlemmar frå ulike regionar i verda som sit i rådet i toårsperiodar. Presidentskapen går på omgang blant medlemmane.

Noreg har vore medlem av Tryggingsrådet fem gonger: 
* 1949–1950
* 1963–1964
* 1979–1980
* 2001–2002 (leia av FN-ambassadør Ole Peter Kolby)
* 2021–2022 (leia av FN-ambassadør Mona Juul)

## Forløpar

Folkeforbundet hadde eit tilsvarande råd, som tok dei fleste avgjerdene . Dette rådet hadde fem permanente medlemmer (Storbritannia, Frankrike, Italia, Japan og Tyskland) og eit varierande tal valde medlemmer (først fire, sidan seks og ni).

## Vetoretten
Når det gjeld reine prosedyrespørsmål, som gjeld korleis rådet skal arbeida, trengst det ni stemmers fleirtal. I alle andre saker trengst det også at ingen av dei faste medlemmane stemmer imot. Det er dette som er kjend som vetoretten. Kina, Russland, Frankrike, Storbritannia og USA må dermed anten stemma for, eller avstå frå å stemme, dersom ein resolusjon skal gå gjennom.

## Utviding

Det har lenge vore diskusjonar om å utvide talet på permanente medlemmar. Landa som har markert seg med dei sterkaste krava om fast sete, Japan og Tyskland, er dei andre og tredje største netto bidragsytarane til SN. Tyskland er også den nest største bidragsytaren av troppar til SN-operasjonar etter USA. 

Tidlegare generalsekretær Kofi Annan ba sine rådgjevarar om å fremja forslag til korleis SN-struktur kunne reformerast. Ei føreslått løysing er å utvide talet på faste medlemmar av rådet med fem, som inkluderer Japan, Tyskland, India, Brasil og eit afrikansk land. I september 2004 underteikna desse fire landa ei felles uttaling der dei gjensidig støtte kvarandre sine krav om fast plass. Storbritannia og Frankrike erklærte at dei støtta kravet.

Nokre land, som Italia og Nederland, har lagt fram ønske om eit felles europeisk sete. 

## Kjelder


**Denne artikkelen bygger på «[[:en:United Nations Security Council|United Nations Security Council]]» frå , og «[[:nb:FNs sikkerhetsråd|FNs sikkerhetsråd]]» frå  den 19. november 2017.*  
 
## Bakgrunnsstoff
* 
* Sikkerhetsrådet  - (FN-sambandet)
Alfons Johansen

**Alfons Johan Johansen** () var ein pressemann frå Nes i Lødingen som representerte Arbeidarpartiet på Stortinget 1928-30 og 1934-41.

Johansen var son til ein fiskar. Sjølv utdanna han seg til maskinist og var i to år skipsmaskinist, arbeidde så på Harstad mek. Verksted til 1923. Frå 1923 var han redaktør og forretningsførar i avisa Folkeviljen som kom ut i Harstad.

Johansen var medlem i Trondenes heradsstyre 1922-26, deretter varaordførar frå 1926 i det nyoppretta heradet Sandtorg. Ordførar i Sandtorg 1934-37. Hausten 1927 vart han vald til stortingsrepresentant frå Troms fylke for Arbeidarpartiet. Han lukkast ikkje verte attvald i 1930, men kom innatt på Tinget etter stortingsvalet 1933, attvald i 1936. Periodane 1928-30 og 1934-36 var han medlem i Militærkomiteen, frå 1937 sat han i Skog- og vassdragskomiteen.

Johan hadde ei rad tillitsverv. Mellom anna var styremedlem i Harstad hamnestyre, i Harstad og Troms fylkessjukehus, styreformann i Trondenes Kraftverk frå 1935, så vel som for avdelingskontoret til Hypotekbanken og Småbruk- og Boligbanken i Tromsø frå 1938, begge desse verva hadde han til døydde 50 år gammal. 

## Kjelder
*
Fateh Ali Khan (1901–1964)

**Fateh Ali Khan** () var ein hindustani- og qawwalimusikar frå Britisk India og seinare Pakistan. Han var ein kjend qawwalisongar som var verksam på 1940- og 1950-talet, og var far til dei kjende artistane Nusrat Fateh Ali Khan og Farrukh Fateh Ali Khan.

## Bakgrunn
Fateh Ali Khan var fødd 1901, i Jalandhar i Panjab i Britisk India. Han kom frå ein gammal qawwalifamilie, og fekk opplæring av far sin, Maula Baksh Khan. Fateh Ali Khan lærte å spela sitar, sarod og vitsjitra-vina (*vichitra veena*), i tillegg til vestlege instrument som fiolin.
Han lærte også vers på panjabi, urdu, arabisk og persisk.

## Karriere
Fateh Ali Khan var leiar for familiegruppa «Fateh Ali Khan, Mubarak Ali Khan & Party». Broren Mubarak Ali Khan song og spelte harmonium i gruppa. Begge var rekna som nokre av dei fremste qawwali-artistane i samtida si. Dei er gjevne mykje av æra for å gjera dikta til Muhammad Iqbal kjend for eit større publikum.. Iqbal si dikting var omtykt i akademiske og intellektuelle krinsar, men var rekna som vanskeleg å tonesetja og synga. Fateh Ali Khan og Mubarak Ali Khan brukte den nye massemediateknologien under utvikling i Britisk India til å gjera han meir populær blant allmogen.

## Etterkomarar
I 1948 blei sonen hans Nusrat fødd i Faisalabad i Pakistan. Fateh Ali Khan ville at Nusrat skulle bli lege eller ingeniør ettersom han følte at qawwali-utøvarar hadde låg sosial status. Då Nusrat likevel viste store interesse og evner for qawwali, gav faren etter, og byrja å læra han opp. Fateh Ali Khan døydde i 1964 då han var 63 år gammal, og Nusrat berre 16. Nusrat si opplæring blei fullført av brørne til Fateh Ali Khan, Mubarak Ali Khan og Salamat Ali Khan.
Fateh Ali Khan-familien er sidan blitt verdskjende for sin qawwalimusikk.

## Prisar og utmerkingar
*Pride of Performance-prisen i 1990 av presidenten av Pakistan

## Kjelder


**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Fateh Ali Khan (Qawwali singer)|Fateh Ali Khan (Qawwali singer)]]» frå ,  den 19. november 2017.*
Jalandhar

**Jalandhar** (tidlegare skrive **Jullunder**) er ein by i den nordlege delstaten Panjab i India. Byen ligg 80 km søraust for Amritsar. Innbyggejatallet var i 2001 rekna å vera ca. 709&nbsp;250. Jalandhar er eit samferdsleknutepunkt i Panjab, og byen er eit handelssenter for jordbruksprodukt frå omegnen. Han har også varierande industri, og er særleg kjend for produksjon av tekstilvarer (silke), tobakksvarer og sportsutstyr. Elles finst det eit stort utval av kunsthandverk. Jalandhar er sete for en del av Panjab-universitetet.

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:nb:Jalandhar|Jalandhar]]» frå ,  den 19. november 2017.*  
 
## Bakgrunnsstoff
*
Eero Nelimarkka

**Eero Alexander Nelimarkka** () var ein finsk kunstmålar, fødd i Vasa, død i Helsingfors.

Eero Alexander Nelimarkka hadde utdanning frå kveldskurs på Centralskolan för konstflit 1909–11, og frå studium på Helsingfors universitets ritsal  (1912–14) under Eero Järnefelt, og i 1912 og 1920 ved kunstskulane Académie de la Grande Chaumière, Académie Julian og hjå målaren André Lhote i Paris. Den  fyrste utstillinga hadde han i 1913.

Han var mykje produktiv innanfor ulike stilartar i løpet av karrieren. I ungdomstida høyrde han til mellom dei meir moderate i den finske samanslutninga av ekspresjonistiske målarar, Novembergruppen (finsk: *Marraskuun ryhmä*), saman med mellom andre Alvar Cawén og Ragnar Ekelund. Denne gruppa hadde fem utstillingar mellom 1916 og 1924. Han har mellom anna måla portrett, inkludert eit sekstitals sjølvportrett, og altartavler mellom anna i Ijo kyrka og i bedehus i Vasa og i Laihela, og i kyrkjene i Skibotn og Lyngenfjorden i Noreg.

Nelimarkka var med på å skipe Österbottniska konstnärsförbundet. I 1966 fekk han den finske honnørtittelen *professors namn*, og på 1960-talet vart òg Nelimarkkamuseet i Alajärvi skipa.

## Kjelder
*Om Eero Nelimarkka i Uppslagsverket Finland
Mikhail Suslov

**Michail Andrejevitj Suslov** (, død 25. januar 1982) var ein sovjetisk kommunistisk politikar. 

## Biografi
Suslov var fødd i nærleiken av Simbirsk, noverande Uljanovsk. 
Suslov vart medlem i Sovjetunionen sitt kommunistiske parti i 1921. I 1941 vart han medlem av partiet sin sentralkomite. Han var 1944-46 ein av leiarane i Litauen sitt kommunistparti.
Frå 1947 til han døydde var Suslov sekretær i sentralkomiteen. Etter to år som redaktør for avisa Pravda var han åra 1952-53 og 1955-82 medlem av partiet sitt viktigaste organ, politbyrået. Frå cirka 1959 vart han rekna mellom partiet sine mest innflytelsesrike personar.

Han er gravlagd ved Kremlmuren, og er ein av berre tolv personar som har fått æra av å ha eit personleg gravmonument der.

## Kjelder

* *Denne artikkelen bygger på «[[:sv:Mikhail Suslov|Mikhail Suslov]]» frå , den 1. februar 2016*