open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Jean-de-Dieu Soult

**Jean-de-Dieu Soult, 1. hertug av Dalmatia** () var ein fransk militærleiar og politisk figur under Napoleon og den franske restaurasjonen. 

Jean-de-Dieu Soult verva seg til hæren som sekstenåring, og var sersjant i  Strasbourg ved då den franske revolusjonen braut ut i 1789. Under krigen som følgde steig han i gradene og blei utnemnd til general av François-Joseph Lefebvre etter slaget ved Fleurus i 1794. Under slaget ved Stokach i 1799 tok han over som divisjonsgeneral for ein såra Lefebrve. 

Napoleon gav han ansvar for den sørlege delen av kongedømet Napoli i 1800. I 1804 var han ein av 18 personar som blei utnemnd til marskalk av Frankrike av keisar Napoleon. Soult utmerka seg under dei sigerfulle slaga ved Ulm, Austerlitz og Jena, og blei utnemnd til hertug av Dalmatia i 1807. I slaga ved Eylau og Heilsberg hadde han mindre hell. Frå 1808 til 1811 kommanderte Soult styrkar i Spania, der han mellom anna kjempa mot britiske styrkar under Arthur Wellesley (seinare hertugen av Wellington) og mot spanske geriljastyrkar.

Under det tyske felttoget i 1813 deltok Soult i slaget ved Bautzen i mai, men vende tilbake til Spania etter det franske nederlaget ved Vitoria. Han blei til slutt driven tilbake og nedkjempa av Wellesley ved Toulouse i april 1814, fire dagar etter at ein overvunnen Napoleon hadde abdisert. 

Under restaurasjonen støtta Soult den gjeninnsette Bourbon-kongen, men under dei hundre dagane til Napoleon i 1815 vende Soult seg til den tilbakevende keisaren og var generalstabsjef for han under slaget ved Waterloo.

Etter å ha blitt landsforvist ved den andre restaurasjonen blei Soult tilbakekalla i 1819, og var statsminister og krigsminister i fleire regjeringar. I 1847 utnemnde kong Ludvig Filip I han til generalmarskalk *(Maréchal général des camps et armées du roi)*. Då Ludvig Filip blei styrta ved februarrevolusjonen i 1848 erklærte Soult seg som republikanar.

I 1854 gav Jean-de-Dieu Soult ut sine *[[memoar|Mémoires]]* i tre band.

## Kjelder

*«Soult, Nicolas-Jean de Dieu, Duc (duke) De Dalmatie» (2011). *Encyclopædia Britannica*. Encyclopædia Britannica Ultimate Reference Suite.  Chicago: Encyclopædia Britannica.


**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Jean-de-Dieu Soult|Jean-de-Dieu Soult]]» frå , og «[[:sv:Nicolas Jean-de-Dieu Soult|Nicolas Jean-de-Dieu Soult]]» frå  den 27. april 2014.*  
 

## Bakgrunnsstoff
*Military History Encyclopedia on the Web, Soult
Novembergrunnlova

**Novembergrunnlova** var ein versjon av den norske grunnlova som vart vedtatt av den grunnlovsgjevande forsamlinga i Noreg den 4. november 1814. Stortinget valde den svenske kongen som norsk konge same dag. Denne lova var gjeldande grunnlov i Noreg fram til Stortinget vedtok ny grunnlov i samband med unionsoppløysinga i 1905.

Tabellen nedanfor viser teksten i alle paragrafane i *17. mai-grunnlova*. og *November-grunnlova*

## Referansar
Alf Harbitz

**Alf Harbitz** () var ein norsk forfattar, journalist og omsetjar, kjend som ein samfunnskritikar i samtida si. 

Alf Harbitz var fødd i Flekkefjord. Som journalist jobba han for ei rekkje aviser, mellom anna *[[VG|Verdens Gang]], [[Aftenposten]]* og *[[Morgenbladet]]*. Han var også med på å redigera tidsskriftet *Kringsjaa*, som kom ut i Kristiania mellom 1893 og 1910.
Harbitz døydde i Oslo.

Harbitz var formann for Riksmålsforbundet frå 1936 til 1937.

## Verk

**Digte*, Aschehoug (1905).
**Gjengjældelse*, Aschehoug (1906).
**Rakels hjem*, Steen (1908).
**Novelletter*, Aschehoug (1910).
**Boken om de menneskelige svakheter*, Steenske (1922).
**Vennerne*, Aschehoug (1923).
**Motgift*, Steenske (1927).
**Bundet*, Aschehoug (1930).
**Blod og blekk*, Gyldendal (1934).
**Mannen fra den annen verden*, Gyldendal (1941).
**Tre komedier om kunst, kapital og kjærlighet*, Gyldendal (1946).
**Skyggen*, Gyldendal (1949).
**Det brenner i natten*, Gyldendal (1950).

### Omsetjingar
(omsetjingsår i parentes):

**Erik Menveds barndom* av Bernhard Severin Ingemann (1929). 
**[[Boken om San Michele]]* av Axel Munthe (1931).
**Engelbrekt Engelbrektsson* av Carl Georg Starbäck (1935). 
**Gullhalsbåndet* av Carl Georg Starbäck (1935). 
**Kongekronen* av Carl Georg Starbäck (1935). 
**Testamentet* av Carl Georg Starbäck (1935). 
**[[Tre kamerater]]* av Erich Maria Remarque (1937). 
**[[Wilhelm Meisters læreår]]* av Johann Wolfgang von Goethe (1938). 
**Forsytesagaen* av John Galsworthy (1941). Saman med Esther Stang, Dorothea Schrøder, Aimée Sommerfelt og Margrethe Kjær
**[[Den afrikanske farm]]* av Karen Blixen (1948). 
**Ulvehunden* av Jack London (1952).  

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:nb:Alf Harbitz|Alf Harbitz]]» frå ,  den 30. april 2014.*
Jesuittordenen

**Jesuittordenen** (latin *Societas Jesu (S.J.)*, 'Jesu selskap') er ein katolsk orden grunnlagd i 1534. Ordenen har som målsetnad å spreia trua og verka for rettferd. Ordenen har ikkje faste kloster og munkane i han er ikkje stadbunden, men munkar som er på same stad skal bu saman. Ordenen er direkte underordna paven og er dermed teoretisk fri for ordrar frå lokale biskopar. 

Jesuittane spelte ei viktig rolle under motreformasjonen og i den katolske heidningemisjonen. Ei tid var ordenen ein av dei mektigaste organisasjonane i den katolske kyrkja. Den misjonariske, tidvis elitistiske og offensive stilen til ordenen har gjennom tidene ført til kraftige motreaksjonar og kritikk. Paven forbaud ordenen frå 1773 til 1814, og adgang til Noreg for jesuittar var forbode gjennom grunnloven frå 1814 til 1956. Den første jesuitten som blei vald til pave var pave Frans i 2013.

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:nb:Jesuittordenen|Jesuittordenen]]» frå ,  den 30. april 2014.*  
 
*Halvorsen, Per Bjørn. «Jesuittordenen» (14. februar 2009), *Store norske leksikon*. Henta 30. april 2014.
Arbeidermuseet

**Arbeidermuseet** ligg i Sagveien 28 på Sagene  i Oslo og er ei avdeling av Oslo Museum. Museet syner industri- og arbeidarsoga frå dei tidlegare industriområda langsetter Akerselva i Oslo, som var eit særs viktig område for den byrjande industrialiseringa av Noreg i 1840-åra, med vatnet frå dei mange fossane nedetter Akerselva som kraftkjelda. Museet ligg sentralt til i dette området, der mykje av det gamle bygningsmiljøet er teke vare på, mellom anna bygningane til to store tekstilfabrikkar. Men til liks med desse to tekstilfabrikkane og dei andre fabrikkane i grannelaget til museet, er dei aller fleste industriverksemdene langs Akerselva vorte nedlagde og bygningane teke i bruk til andre føremål, eller rivne og erstatta med nybygg.

Arbeidermuseet opna i juni 2013, og er innreia i lokale som ligg i den såkalla Apotekergården. Dette huset er i pussa teglstein i to og ein halv etasje, bygd i 1869-70 for apotekar Nicolai Lindgaard.

Muset har òg til framsyning for publikum eit 21 rutemeter stort husvære innreia etter skikken frå om lag 1920 i ein tømmerbygning frå 1848 i Sagveien 8, som foreininga Oslo Byes Vel eig. Dette huset vart bygd som arbeidarbustader for dåverande Graahs spinneri like i nærleiken.

## Fabrikkjentene
Dei store tekstilfabrikkane som låg i nærleiken av det som no er Arbeidermuseet, sysselsette i si tid mange kvinner og jenter, og dette er eit av dei tema som Arbeidermuseet har teke for seg. Forfattaren Oskar Alexander Braaten (1881–1939), som budde på den andre sida av Akerselva i dette området, og skildra arbeidarmiljøet i Oslo i si samtid, er vidgjeten særleg for skildringane sine av livet til dei kvinnelege tekstilarbeidarane i veveria og spinneria i denne luten av byen.

## Bakgrunnsstoff

*Internettsidene til Arbeidermuseet.
Kirkeveien i Oslo

**Kirkeveien** er ei gate i Oslo, frå Frogner plass på Frogner, over Majorstua, Marienlyst, Fagerborg, Adamstua, Lindern og til området ved Ullevål sykehus, der gata går over i Griffenfeldts gate i krysset med Geitmyrsveien og Kierschows gate. Gata er ei strekning av det samanhengande gatesystemet som på trafikkskilt og bykart har nemninga Ring 2 (ofte omtalt som Kirkeveiringen), den 9,7 kilometer lange trafikkåra  i Oslo mellom Skøyen i vest og Lodalen i aust.

På den fyrste strekninga går Kirkeveien langsetter Frognerparken, og den monumentale  hovudinngangen til Vigelandsanlegget ligg til denne gata. Den aksa som Vigelandsanleggets skulpturgrupper ligg langsetter, går rettvinkla ut frå Kirkeveien.

Kirkeveien var opphavleg ein bygdeveg mellom Skarpsno attmed Frognerkilen og Ullevål gård, som låg der Ullevål sykehus ligg no. I 1855 vart vegen  opparbeidd som gate i samband med at Vestre Aker kyrkje (i nærleiken av noverande Ullevål sykehus) vart bygd, og namnet Kirkeveien, som gata fekk same året, refererer seg til denne kyrkja.
Antonello Carozza

**Antonio Carozza** (), betre kjend som **Antonello Carozza**, er ein italiensk songar, låtskrivar, komponist, musikkprodusent, pianist og røystpedagog.

## Eurovision
### Evrovidenie-2010
Carozza deltok i Evrovidenie-2010, den russiske uttakinga til Eurovision Song Contest 2010 i Bærum i Noreg, med songen «Senza respiro». Han deltok under namnet Antonello Carozza, og songen vart framført på italiensk. Bidraget enda på åttandeplass.

### OGAE Second Chance Contest 2010
Bidraget i den russiske uttakinga til Eurovision Song Contest 2010 vart vald ut av medlemmar i OGAE Russland til å representere Russland i OGAE Second Chance Contest 2010 i Køpenhavn i Danmark. Bidraget enda på 15. plass med 11 poeng; fem frå Malta, tre frå Aserbajdsjan, to frå Armenia og eitt frå Andorra.

### Junior Eurovision Song Contest 2013
Saman med Massimiliano Messieri, Michele Perniola og Piero Romitelli skreiv han det sanmarinske bidraget i Junior Eurovision Song Contest 2013 i Kiev i Ukraina. Songen, «O-o-O Sole intorno a me», vart vald av Radiotelevisione della Repubblica di San Marino, og framført på italiensk av Perniola. Carozza deltok denne gongen under fødenamnet Antonio Carozza. San Marino enda på tiandeplass med 42 poeng; fire frå Armenia og Russland, tre frå Kviterussland og Georgia, to frå Aserbajdsjan, Malta, Moldova, Sverige og Nederland og eitt frå Ukraina. San Marino fekk i tillegg fem poeng frå barnejuryen og kvart land fekk tolv bonuspoeng for å unngå at nokon ville ende opp utan poeng. Det var fyrste gongen San Marino deltok i ein Eurovision-finale.

### Junior Eurovision Song Contest 2014
Han skreiv «Breaking My Hearts» for San Marino til Junior Eurovision Song Contest 2014 i Marsa på Malta. Songen vart skriven saman med Luca Medri, Chris Lapolla og The Peppermints. The Peppermints framførte songen i finalen, og enda på 15. plass med 21. poeng; åtte frå Italia og eitt frå Malta. I tillegg fekk alle landa tolv poeng for at ingen land skulle stå att utan poeng.

## Diskografi
### Album
* 2006: *L'amore è un'equazione*

### Singlar
* 2006: *Capirò Crescerai*
* 2006: *L'amore è un'equazione av Antonello Carozza|L'amore è un'equazione*
* 2009: *27 angeli*
* 2010: *Senza respiro*
* 2012: *Meraviglia Italiana*

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Antonello Carozza|Antonello Carozza]]» frå ,  den 30. april 2014.*  
 

; Fotnotar

## Bakgrunnsstoff
*
Ordkalotten

**Ordkalotten - Tromsø internasjonale litteraturfestival**, ofte berre kalla **Ordkalotten**, er ein årleg litteraturfestival i Tromsø. Arrangementet vart første gong halde i 2000. Mønstringa omfattar norske og internasjonale forfattarar og andre og finn stad i september eller oktober.

## Tema for festivalen
* Ordkalotten 2000: 13.-16. september: Lars Levi Læstadius
* Ordkalotten 2001: 3.-8. september: War and peace og Lars Berg-seminar
* Ordkalotten 2002: 4.-7. september: Forfattar og multikunstnar: Nils Aslak Valkeapää
* Ordkalotten 2003: 10.-14. september: Cora Sandel - Tromsø-Paris tur/retur.
* Ordkalotten 2004: 8.-11. september: *Når ordet er trua*
* Ordkalotten 2005: 7.-11. september: Polarisert
* Ordkalotten 2006: 5.-8. oktober: KOKORO [kåkårå] Fokus på Japan
* Ordkalotten 2007: 26.-30. september: Russland - Når nord blir sentrum
* Ordkalotten 2008: 1.-5. oktober: Over grenser
* Ordkalotten 2009: 30.9-4. oktober: vald
* Ordkalotten 2010: 6.-10.oktober: Karavane
* Ordkalotten 2011: 5.-9. oktober: Havet, døden og kjærleiken
* Ordkalotten 2012: 1.-7. oktober: Søppel

## Referansar


## Bakgrunnsstoff
* Nettsted for ordkalotten
Vigelandmuseet

**Vigelandmuseet** er eit museum vigd skulptøren Gustav Vigeland og kunsten hans, i tillegg til annan skulptur. Det ligg i Nobels gate 32 i Oslo, i nærleiken av Frognerparken med Vigelandsanlegget.

Museet opna for publikum i 1947, og har som hovudoppgåve å take vare på og presentere arven etter Vigeland (1869–1943). Så godt som heile hans kunstneriske verksemd er å sjå i salane i museet og i husværet i tredje høgda, der Gustav Vigeland budde. Men Vigelandmuseet skal i tillegg òg ha skiftande utstillingar av annan tredimensjonal kunst, det vil seie skulptur, installasjon og videobasert kunst, som vert presentert i størst mogleg breidd med omsyn til kunstnarskapar, nasjonalitet, periodar og teknikkar.

Med få unnatak har Vigelandmuseet alt av det som Gustav Vigeland lagde, om lag 1 600 skulpturar, 12 000 teikningar og 400 tresnitt. I samlinga finst skulpturar i gips, bronse, granitt og marmor, og dessutan teikningar, pastellar, tresnitt, smijarnsarbeid og treskjerararbeid. Her er mellom anna dei originale gipsane til Vigelands vidgjetne personmonument og bystar, og dessutan modellane i gips til dei monumentale bronse- og granittskulpturane i Vigelandsanlegget i Frognerparken.

Samlinga av Vigelands kunst er resultatet av ei avtale frå 1921 mellom Gustav Vigeland og Oslo kommune om at Oslo by skulle få alt han hadde skapt, og kom til å skape av kunst mot at kommunen reiste denne bygningen som både atelier for han, og som komande museum for kunsten hans. Avtalen hadde samanheng med at han skulle lage den skulpturparken i Frognerparken som no er kjend som Vigelandsanlegget eller Vigelandsparken, og mesteparten av modellane til skulpturane i denne skulpturparken er teken vare på og stilt ut i museet.

Bygningen er teikna av arkitekten Lorentz Harboe Ree (1888-1962), og vart reist i 1920-åra, med eit husvære for Gustav Vigeland i tredje høgda. Kring ein indre open plass med fontene, søylegangar og skulpturar  ligg til saman 13 utstillingssalar. I denne bygningen, som er rekna for å vere eit av dei finaste døma på nyklassistisk arkitektur i Noreg, budde og arbeidde Gustav Vigeland fram til han døydde i 1943.

Vigeland-museet vart freda av Riksantikvaren i 2015.

## Kjelder

* Vigeland-museets internettsider. 

## Bakgrunnsstoff
* 
*
Kulturhistoriske museum

**Kulturhistoriske museum** er museum som tek for seg gjenstandar og liknande frå eit geografisk område og/eller frå ein tidsepoke og/eller eit særskild avgrensa emneområde for å kaste ljos over dei kulturelle tilhøva. Ved hjelp av samlingar av gjenstandar, samlingar av hus, samlingar av gamle fotografi og anna materiale vert det forska på og gjort greie for til dømes korleis folk levde eller lever og skaffa eller skaffar seg sitt utkome, kva slags religion og anna form for tru som var eller er dominerande, vanleg skikk og bruk, kva slags arbeid som vart gjort og korleis det vart gjort, og så bortetter. 

Døme på kulturhistoriske museum er Norsk Skogfinsk Museum, Arkeologisk museum i Stavanger, De samiske samlinger, Oslo Museum, Nordiska museet i Stockholm, Maihaugen, Nationalmuseet i København.

## Sjå òg
*Kulturhistorie
Fíli gia pánta

**«Fíli gia pánta»** er ein song frå 2003, skriven og framført av Nikólas Ganópoulos.

«Fíli gia pánta» var eit av bidraga i Eurovision Junior 2003, den greske uttakinga til Junior Eurovision Song Contest 2003 i København i Danmark. Songen vart framført på gresk av Nikólas Ganópoulos. Bidraget vann tevlinga med 5 009 røyster.

I den fyrste utgåva av Junior Eurovision Song Contest, Junior Eurovision Song Contest 2003, debuterte Hellas med «Fíli gia pánta», framført på gresk av Nikólas Ganópoulos. Reglane var òg slik at ein måtte skrive songen sjølv. «Fíli gia pánta» av Nikólas Ganópoulos var det fyrste bidraget som vart framført i Junior Eurovision Song Contest, og det fyrste bidraget som vart framført på gresk. Hellas enda på åttandeplass med 53 poeng; tolv frå Kypros, sju frå Kroatia, Noreg og Storbritannia, fem frå Lativa og Romania, tre frå Sverige og eitt frå Kviterussland, Makedonia, Polen, Danmark og Nederland.
 
## Fotnotar

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Junior Eurovision Song Contest 2003|Junior Eurovision Song Contest 2003]]» frå ,  den 1. mai 2014.*
Capitol

**Capitol** er møtestaden til kongressen i USA og ligg på Capitol Hill i Washington, D.C. Bygningen blei oppført frå 1793 av William Thornton i nyklassisistisk stil. Han blei seinare utvida med foajé for Senatet og Representanthuset, og avslutta i 1863 med fullføringa av den store kuppelen over sentralpartiet. 

Capitol ligg i eit parkområde kalla Capitol Grounds, med National Mall i vest. Ein fontene, *Bartholdi Fountain*, og ein dam, *Reflecting Pool*, er delar av parken.

Namnet «Capitol» blei gjeve av Thomas Jefferson då utforminga av Washington som hovudstad blei planlagd. Det stammar frå Kapitol i Roma. Lovgjevande forsamlingsbygg i fleire delstatar i USA blir også kalla «Capitol».

## Kjelder

*Capitol Building, aoc.gov
*«Capitol» (7. mars 2011), *Store norske leksikon*. Fri artikkel henta 1. mai 2014.

## Bakgrunnsstoff
* http://www.capitol.gov/
* http://www.aoc.gov/us-capitol-building
Scott 2

***Scott 2*** er det andre soloalbumet til Scott Walker.

## Oversyn
*Scott 2* følgjer same formelen som debutplata til Walker med ei blanding av samtidige coverversjonar («Black Sheep Boy», «The Windows of the World») Jacques Brel-tolkingar («Jackie», «Next», «The Girls and the Dogs»), filmsongar («Wait Until Dark», «Come Next Spring») og originale songar («The Amorous Humphrey Plugg», «The Girls from the Streets», «Plastic Palace People», «The Bridge»). Hans eigne og Brel sine songar var langt meir vågale enn på *Scott*, der «Jackie», «Next» og «The Girls from the Streets» handlar om seksuelle tema og ein dekadent livsstil.

I følgje Jonathan King som skreiv teksten i omslaget til *Scott 2*, skal Walker ikkje lenge etter albumet var ferdig ha skildra det som «verket til ein lat, njotingssjuk mann». Han la til «no må visvaset stoppast og det seriøse byrje». King skriv vidare om Walker: «Eg tvilar ikkje på at om mange år frå no, over ein romaldermiddag av vitamin så vil han sei: 'Vel, dei siste femti åra var kjekke, men no må me gjere noko skikkeleg.' Og han kjem til å meine det.»

## Utgjeving og mottaking
Albumet, som kom ut på Philips Records i mai 1968, nådde førsteplassen i ei veke og låg inne på UK Albums Chart i 18 veker. Før albumet kom singelen «Jackie» seint i 1967. Singelen vart kontroversiell i Storbritannia på grunn av tekstlinjer som «authentic queers and phony virgins» og narkotikareferansar. Songen vart bannlyst av BBC og ikkje framført på BBC TV eller radiokanalar. Songen nådde etter kvart 22. plass.

## Innhald

## Lister

## Medverkande
*Wally Stott - arrangement og dirigent (spor 1, 2, 12)
*Reg Guest - arrangement og dirigent (spor 3, 4, 9)
*Peter Knight - arrangement og dirigent (spor 6, 4)
*Peter Olliff - lydteknikar

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Scott 2|Scott 2]]» frå ,  den 1. mai 2014.* 
*** oppgav desse kjeldene:*
Jacky av Jacques Brel

«**Jacky**» **(La chanson de Jacky)** er ein song skriven av den belgiske songar-låtskrivaren Jacques Brel og Gérard Jouannest. Brel spelte inn songen den 2. november 1965 og gav han ut på albumet *[[Ces Gens-Là]]* i 1966. Songen vart omsett frå fransk til engelsk og kalla «**Jackie**».

Songen har blitt spelt inn av mange andre artistar, særleg i Europa. I USA vart songen populær då han vart nytta (som «Jackie») i off-Broadway-revyen *[[Jacques Brel is Alive and Well and Living in Paris]]*, som opna den 22. januar 1968.

## Scott Walker

«Jackie» vart spelt inn og gjeven ut av den amerikanske songar-låtskrivaren Scott Walker som den første solosingelen hans i 1967. Walker spelte inn omsetjinga til Mort Shuman. Akkompagnementen vart dirigert av Wally Stott.

Singelen vart kontroversiell i Storbritannia på grunn av tekstlinjer som «authentic queers and phony virgins» og narkotikareferansar. Songen vart bannlyst av BBC og ikkje spelt på TV eller radio. Songen vart framført på andre kanalar som Frankie Howerd-programmet *Howerd's Hour*, der Walker dansa komisk under framføringa. 

«Jackie» vart ein moderat hit og låg ni veker på UK Singles Chart med 22. plass som høgste plassering i januar 1967. Året etter vart han nytta som opningsspor på Walker-albumet *[[Scott 2]]*.

Singelen inneheld den einaste B-sida til Walker som ikkje finst på noko album. Akkompagnementet for «The Plague» vart dirigert av Peter Knight i eit uvanleg arrangement med gitar og kvinnelege koristar. 

### Innhald

## Andre innspelingar

I 1977 vart Jacky (kalla «Jackie») spelt inn av Peter Straker på albumet hans *This One's On Me*, som vart samprodusert i lag med den nære venen hans Freddie Mercury. Han har sidan spelt inn songen ein gong til i 2012 og for sceneshowet *Brel*.

I mai 1986 gav Momus it ein versjon av songen, kalla «Nicky» etter fornamnet til songaren, som tittelsporet på ein EP med tre songar av Brel.

I 1991 spelte Marc Almond inn ein versjon av Brel-songen for albumet *[[Tenement Symphony]]*, og gav han ut som ein singel som nådde 17. plass i Storbritannia og 14. plass i Irland.

I 2012 samarbeidde Secret Chiefs og Mike Patton under namnet Traditionalists på ei innspeling av denne songen for etiketten Mimicry.

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Jacky (song)|Jacky (song)]]» frå ,  den 1. mai 2014.* 
*** oppgav desse kjeldene:*
Scott 3

***Scott 3*** er det tredje soloalbumet til songaren og låtskrivaren Scott Walker.

Då det kom ut i 1969 selde det tregare enn dei førre albuma hans, sidan pop-publikummet strevde med å henge med på eksperimenta til Walker. Dei fyldige strykearrangementa til Wally Stott verka å skape ein Vegas-aktig atmosfære som smørsongar på bar, men med hint av surrealistiske tonar og ein snert av dissonans. 

Sidan det kom ut har det vert rekna som favorittalbumet til mange Walker-fans. Tittelen på samleplata *[[Fire Escape in the Sky: The Godlike Genius of Scott Walker]]* er henta frå teksten i songen «Big Louise», og dokumentaren frå 2006, *[[Scott Walker: 30 Century Man]]*, er kalla opp etter etter «30 Century Man».

Ein coverversjon av «30 Century Man» av Jigsaw Seen vart nytta i animasjonsfilmen **.

Dei siste tre spora på albumet er innspelingar av songar av Jacques Brel.

## Innhald

Den originale amerikanske Smash-utgåva hadde ikkje med «30 Century Man», og erstatta denne med «Lights of Cincinnati», som ikkje var med på den britiske versjonen av albumet. Dei to utgåvene hadde òg forskjellig plateomslag. 

## Medverkande
*Scott Walker - vokal
*Wally Stott - Arrangert og dirigerte alt utanom  «30 Century Man» og «Funeral Tango»
*Peter Knight - Arrangerte og dirigerte «Funeral Tango»

## Lister

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Scott 3|Scott 3]]» frå ,  den 1. mai 2014.* 
*** oppgav desse kjeldene:*
Scott: Scott Walker Sings Songs from his T.V. Series

***Scott: Scott Walker Sings Songs from his T.V. Series*** er det fjerde studioalbumet til den amerikanske musikaren Scott Walker. Det kom ut i juli 1969 og nådde sjuandeplassen på UK Albums Chart. Det vart ikkje gjeve ut singlar frå albumet, men somme utgåver inneheld singelen «Lights of Cincinnati». Albumet inneheld ikkje originale songar av Walker og består av balladar og storband-standarar. Albumet har sidan vorte sletta frå katalogen og ikkje gjeve ut på nytt. 

Albumet er eit akkompagnement til BBC TV-serien *Scott*. Det består av nyinnspelingar i studio av eit utval av songane han spelte i programmet og inneheld ikkje dei faktiske innspelingane frå fjernsynsprogrammet. 

## Tilgjenge
*Scott: Scott Walker Sings Songs from his T.V. Series* vart sletta frå katalogen og ein trur det kom av at Walker var misnøgd med albumet og albuma sine frå tidleg i 1970-åra, som han skildrar i dokumentaren *[[Scott Walker: 30 Century Man]]* som «villmarksåra». Walker har stoppa CD-utgjevinga av fjerynsseriealbuma *[[The Moviegoer]]* (1972) og *[[Any Day Now av Scott Walker|Any Day Now]]* (1973).

Trass i at albumet vart sletta, har kring halvparten av songane blitt gjeve ut på ny i nyare år på den billige samleplata *The Collection* og *Classics & Collectibles* (2005). «I Have Dreamed», «Country Girl», «When the World Was Young», «Someone to Light Up My Life», «The Impossible Dream», «Who (Will Take My Place)» og «Lost in the Stars» finst på *Classics & Collectibles*, medan «The Look of Love» finst på *The Collection*. «Will You Still Be Mine», «If She Walked Into My Life», «The Song Is You» og «Only the Young» er ikkje blitt gjeve ut på ny. 

## Mottaking

*Scott: Scott Walker Sings Songs from his T.V. Series* fekk middels kritikk då det kom ut. 

Richie Unterberger skreiv ei positiv melding om albumet for Allmusic der han skriv at Walker syng særs orkestrerte, standardar ekstremt godt heile vegen gjennom. Han skriv likevel at albumet ikkje heilt representerer det Walker vanlegvis spelte på denne tida, og var i alle fall ikkje det beste albumet hans frå perioden. Han oppsummerer albumet som ein kuriositet som har halde seg langt dårlegare enn dei andre albuma hans frå denne perioden, og vert berre tilrådd fans som ønsker ei komplett songliste av artisten.

## Innhald

## Medverkande
*Scott Walker – vokal
*John Franz – Produsent
*Peter Knight –  Dirigent og akkompagnement 
*Peter Olliff – lydteknikar

## Lister

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Scott: Scott Walker Sings Songs from his TV Series|Scott: Scott Walker Sings Songs from his TV Series]]» frå ,  den 1. mai 2014.* 
*** oppgav desse kjeldene:*
I Have Dreamed

**«I Have Dreamed»** er ein musikalsong frå Rodgers and Hammerstein-musikalen *[[The King and I]]* frå 1951. Den originale Broadway-produkskjonen vart sungen av Doretta Morrow og Larry Douglas. Han har sidan blitt ein standard og mange artistar har gjort innspelingar av denne songen. Melodien vert skulda å vere for lik Alfred Newman-songen «The Hill of the Brilliant Green Jade» frå filmen *[[filmen The Keys of the Kingdom|The Keys of the Kingdom]]* frå 1944 med Gregory Peck,, men berre sju notar er dei same. 

I musikalen syng karakterane Lun Tha og Tuptim om korleis dei drøymer at kjærleiken deira skal bløme medan dei førebur seg til å rømme frå slottet til kongen. Dette står i kontrast til den dempa stemninga i songen «We Kiss in a Shadow», der dei fryktar at kongen kjem til å få vite om kjærleiken deira. 

«I Have Dreamed» vart lagt til musikken til *The King and I* under ei prøvespeling utanbys. Songen vart spelt inn for filmmusikken til filmversjonen av ''The King and I'', men det vart ikkje filma scener med «I Have Dreamed» og songen vert berre nytta som bakgrunnssmusikk like før scenen «We Kiss in a Shadow». «I Have Dreamed» var likevel med på filmmusikkalbumet til filmen. 

## Innspelte versjonar

*Ronnie Aldrich
*Thomas Allen
*Julie Andrews (1994) - *Broadway: The Music of Richard Rodgers*
*June Angela og Martin Vidnovic for Broadway-musikalen frå 1977 av The King and I
*Jane Ira Bloom
*Boston Pops Orchestra
*Peabo Bryson med Lea Salonga (1992) for Hollywood Bowl-versjonen av The King and I
*Chad & Jeremy (Billboard Hot 100 i 1965 
*Donna Cruz
*Bill Cunliffe
*Bobby Darin
*Sammy Davis Jr.
*Doris Day
*Trudy Desmond
*Connie Evingson
*Sergio Franchi spelte inn songen på albumet *The Exciting Voice of Sergio Franchi* frå 1964
*Connie Francis
*David Friesen
*Wilbur Harden
*Fred Hersch
*Lena Horne
*Betty Johnson
*Dick Johnson
*Tom Jones
*Andre Kostelanetz
*Nancy Lamott
*Julius LaRosa
*The Lettermen
*Keith Lockhart
*London Philharmonic Orchestra
*Mantovani
*Johnny Mathis
*Howard McGillin
*Dave McKenna
*Helen Merrill
*Glenn Miller Orchestra
*Matt Monro
*Doretta Morrow med Larry Douglas - den originale Broadway-innspelinga
*Patrice Munsel
*Kelli O'Hara
*Greg Phillinganes
*Herb Pomeroy
*Royal Philharmonic Orchestra
*"Little" Jimmy Scott
*Jeanette Scovotti
*Doc Severinsen
*Marc Shaiman - arrangert for filmen *[[The American President]]*
*Cybill Shepherd
*David Silverman
*Kaz Simmons&nbsp;– Take Me Home (2005)
*Frank Sinatra - *[[The Concert Sinatra]]* (1963)
*Barbra Streisand- spelte songen i 1985 som ein del av *[[King and I]]*-medleyen som nyttar element av «We Kiss In a Shadow” og endar med «Something Wonderful».
*Bryn Terfel (1996) - *Something Wonderful: Bryn Terfel sings [[Rodgers and Hammerstein]]*
*Scott Walker
*Gerald Wiggins
*Andy Williams

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:I Have Dreamed|I Have Dreamed]]» frå ,  den 1. mai 2014.* 
*** oppgav desse kjeldene:*
'Til the Band Comes In

***'Til the Band Comes In*** er det sjette studioalbumet til den amerikansk songaren Scott Walker. Det kom ut i desember 1970, men gjekk ikkje inn på salslistene. Tittelsporet og «Jean the Machine» vart gjeven ut i Nederland som den einaste singelen frå albumet. Albumet er eit laust konsept basert på innbyggjarane i ei bustadblokk. 

Walker skreiv songane for albumet raskt medan han var på ferie i Hellas i september 1970. Albumet vart spelt inn mellom september og november 1970 med dei vanlege studiomusikarane frå Philips som bestod av produsenten Johnny Franz, lydteknikarane Peter J. Olliff og Wally Stott og Peter Knight til å dirigere musikkarrangementa. Det fekk dårleg kritikk då det kom ut. Albumet vart sletta og var ikkje tilgjengeleg i over 25 år. Albumet vart sidan omtalt mykje varmare og vart etter kvart gjeve ut på CD i 1996. Denne nye utgåva gjekk ut av opplag før ei ny CD-utgåva kom ut i 2008 på Water Records. Albumet vart gjeve ut igjen i juni 2013 som ein del av ei samling på fem CDar kalla *Scott - The Collection 1967-1970*.

## Innspeling og musikk
Etter at det førre albumet hadde selt dårleg og fått dårleg kritikk, inngjekk Walker fleire kompromiss med manageren sin og plateselskapet sitt for å få att drivkrafta i karrieren hans. Dei mest kommersielle avgjerslene var å ta attende scenenamnet Scott Walker, etter fødenamnet Noel Scott Engel vart nytta på albumet *[[Scott 4]]*.

Albumet vart delt mellom dei første ti originale komposisjonane og fem tolkingar av standarar og popsongar. Walker delte òg låtskrivinga med den nye manageren Ady Semel. Walker oppsummerte samarbeidet med Semel: «Han fungerer som sensoren min, går kritisk gjennom alle tekstane mine og stryk ut ord som truleg vil skade gamle damer». Walker tok òg med Esther Ofarim, ein annan songar under Semel, som gjestevokalist på «Long About Now».

## Mottaking

Då det kom ut fekk *'Til the Band Comes In* dårleg kritikk av dei fleste kritikarane. Kritikarane har sidan den gong vorte mildare, særleg etter at Walker vart hylla etter The Walker Brothers-albumet  *[[albumet Nite Flights|Nite Flights]]* i 1978. Albumet vert no rekna som bra, men med ein del kompromiss. Scott Plagenhoef skreiv for Pitchfork Media i 2008 at det var «eit steg ned frå dei to førre albuma, men likevel umaken verd».

Dave Thompson skreiv mindre positivt for Allmusic og kalla «Thanks for Chicago Mr. James» og «Joe», dei einaste songane på albumet som var noko.

## Innhald

## Medverkande
* Scott Walker&nbsp;– vokal
* Esther Ofarim&nbsp;– vokal på «Long About Now»
* John Franz - produsent
* Wally Stott&nbsp;– dirigent (spor 1-10)
* Peter Knight&nbsp;– dirigent (spor 11-15)

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:&#39;Til The Band Comes In|&#39;Til The Band Comes In]]» frå ,  den 1. mai 2014.* 
*** oppgav desse kjeldene:*
The Song Is You

«**The Song Is You**» er ein popsong skriven av Jerome Kern med tekst av Oscar Hammerstein II. Han vart skriven for musikalen  *[[Music in the Air]]* (1932) og sungen i showet av Tullio Carminati. I seinare år har songen oftast vorte knytt til Frank Sinatra.

«The Song Is You» dukkar opp fleire gonger i Guy Maddin-filmen *[[The Saddest Music in the World]]* frå 2003. Ni forskjellige versjonar av songen vart arrangert for filmen av komponisten Christopher Dedrick, som fekk ein Genie Award for dette.

## Kjende innspelingar
*Dave Brubeck - *[[Jazz Goes to College]]* (1954)
*Anita O'Day - *[[Pick Yourself Up with Anita O'Day]]* (1956)
*Bing Crosby - *[[Bing Sings Whilst Bregman Swings]]* (1956)
*Doris Day - *[[Day by Day (Doris Day album)|Day by Day]]*
*Vic Damone - *That Towering Feeling!* (1956) 
*Frank Sinatra - *[[Come Dance with Me! (album)|Come Dance with Me!]]* (1958)
*Terry Gibbs - *Terry Gibbs Dream Band vol. 2* (1959)
*June Christy - *[[The Song Is June!]]* (1959)
*Margaret Whiting - *[[Margaret Whiting Sings the Jerome Kern Songbook]]* (1960)
*Shirley Bassey  - EP "In Other Words...» (1963)
*Art Blakey - *[[A Jazz Message]]* (1963)
*Jay and the Americans - *At the Cafe Wha?*
*Nancy Wilson - *Yesterday's Love Songs/Today's Blues* (1963)
*Sergio Franchi - *The Song is You* (1967)
*Scott Walker - ** (1969)
*Joe Pass - *Virtuoso* (1973)
*Supersax - *Supersax & L.A. Voices, Volume 1* (1983), *Chasin' The Bird/Dynamite* (2012)
*Keith Jarrett Trio - *Still Live* (1986)
*Marni Nixon - *Marni Nixon sings Classic Kern* (1988)
*Franck Amsallem - *Amsallem Sings* (2009)
*Barbara Cook - *Mostly Sondheim* - i ein medley med «Let's Face the Music and Dance» (Irving Berlin), som ein duett med Malcolm Gets (2001)
*The SuperJazz Big Band Birmingham, Alabama spelte inn songen på albumet *[[UAB SuperJazz, Featuring Ellis Marsalis]]*. (2001)
*Diane Tell - spelte ein franskspråkleg versjon kalla «Lui, toi et moi» av Boris Vian på albumet *Docteur Boris & Mister Vian* (2009)
*Johnny Dankworth - *Too Cool For The Blues* (2010)

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:The Song Is You|The Song Is You]]» frå ,  den 1. mai 2014.* 
*** oppgav desse kjeldene:*


## Bakgrunnsstoff
*
What Are You Doing the Rest of Your Life?

«**What Are You Doing the Rest of Your Life?**» er ein song med tekst skriven av Alan Bergman og Marilyn Bergman og musikk skriven av Michel Legrand for filmen *[[The Happy Ending]]* frå 1969, der Michael Dees syng songen. Songen vart nominert til Oscarprisen for beste originale song. 

Legrand vann i 1973 Grammyprisen for beste instrumentale arrangement med vokalist for ein versjon framført av Sarah Vaughan. Meir enn 30 år seinare vann Billy Childs, Gil Goldstein, og Heitor Pereira i 2006 ein Grammypris i same kategori for ein versjon framført av Chris Botti og Sting.

Songen er òg spelt inn av mange andre artistar. 

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:What Are You Doing the Rest of Your Life?|What Are You Doing the Rest of Your Life?]]» frå ,  den 1. mai 2014.*  
 

## Bakgrunnsstoff
* "Alan and Marilyn Bergman Keep the Music Playing", intervju (10:12) med Bergman om songen på NPR, 21. august 2007
* , frå *[[Playboy After Dark]]*, 5. mai 1970
Scott 4

***Scott 4*** er det femte soloalbumet til Scott Walker. Det vart gjeve ut seint i 1969 under fødenamnet hans, Noel Scott Engel (namnet *Walker* finst ikkje på det originale plateomslaget), og var det første Walkeralbumet som berre bestod av sjølvskrivne songar. 

Albumet nådde ikkje salslista og vart sletta kort tid etter. Det er spekulert i at albumet selde dårleg fordi det vart gjeve ut under namnet Noel Scott Engel og ikkje Scott Walker. Alle nyutgjevingar av albumet har sidan blitt gjeve ut under scenenamnet hans. I dag vert det rekna som eit av dei sterkaste albuma hans og finst mellom anna i boka *[[1001 Albums You Must Hear Before You Die]]*. Det er òg blitt hylla av kjende artistar som David Bowie og medlemmar av Radiohead.

Sitatet «a man's work is nothing but this slow trek to rediscover, through the detours of art, those two or three great and simple images in whose presence his heart first opened» (tilskriven den fransk-algeriske forfattaren Albert Camus) står på baksida av plateomslaget. 

## Songar
«The Seventh Seal» er basert på ein klassisk film av Ingmar Bergman og består av eit stemningsskapande arrangement som minnar om Ennio Morricone. «The Old Man's Back Again» har òg eit arrangement som minnar om Morricone og er, som tittelen seier, dedisert til «det ny-stalinistiske regimet». «Den gamle mannen» som det vert referert til er truleg Josef Stalin. 

## Innhald

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Scott 4|Scott 4]]» frå ,  den 1. mai 2014.* 
*** oppgav desse kjeldene:*
MF «Kinsarvik»

**MF «Kinsarvik»** er ei bilferje levert frå Brødrene Lothe i Haugesund i mai 1963 til Hardanger Sunnhordlandske Dampskipsselskap (HSD). Ho gjekk i ruta Kinsarvik-Utne-Kvanndal fram til 1968. 

## Historie
I april 1988 vart ferja selt til Simon Møkster i Stavanger og omdøypt «Vikingfjord». I november same året vart ho seld til Spania og Smeaton International Corp. som var registrert i Panama og fekk namnet «Dona Elvira». I juni 2008 vart ho overført til Carmicargo Iberica i Madrid/Panama og var framleis i fart i 2011. 

3. mai 2004 segla ferja ut frå Lagos i Nigeria med 340 liberiske flyktningar, som kvar hadde betalt 150 dollar for å kome heim att til Liberia etter at regimet til den tidlegare presidenten Charles Taylor kollapsa.. Skipet drev 210 kilometer 40 km utanfor kysten av Elfenbeinskysten havarerte båten og dreiv 210 km ut i Atlanterhavet før det vart slept til hamn i Abidjan i Elfenbeinskysten av det franske militærfartøyet «Le Henaff». Turen som skulle ta tre dagar hadde då tatt tre veker og forholda for passasjerane ombord skal ha vore særs ille. Den vidare lagnaden til skipet er ukjend..

## Kjelder
* Skipet.no
* Kinsarvik på Fjordfähren (tysk)
MF «Huglo»

**MF «Huglo»**, i dag **MS «Isla»**, er ei bilferje bygd for Hardanger Sunnhordlandske Dampskipsselskap (HSD) i juni 1962. Ferja vart bygd ved Stord Verft som det 166. fartøyet bygd der. Ferja går i dag i fart i Finland. 

## Historie
Ferja vart sett inn i ruta Løfallstrand-Gjermundshamn og Jektavik-Flatråker-Nordhuglo. Frå 1973 gjekk ho i ruta Jondal-Tørvikbygd og somrane 1975, 1976 og 1978 i ruta Hatvik-Venjaneset. 

Ferja vart i juni 1980 selt til Simon Møkster i Stavanger og same månad seld vidare til Hans Norland som omdøypte ferja «Ulla-Førre». I mai 1987 kjøpte Landsnes Fisk & Transport A/S i Helgøysund ferja og gav ho namnet «Bjørneland». 

Ferja vart selt til Finland i juni 1989 for selskapet J. Valto Oy-Ab i Sysmä. Ho fekk først namnet «Björneland» og så i august same året namnet «Linta». Ferja vart ført til Mantyluoto og så over land til innsjøen Vesuärvi. Fram til 1996 gjorde ho rundturar på sjøen. I 1996 vart ho selt vidare til Oy Päi-Ke Matkailu Ab i Kuhmoinen og gjekk i rute mellom Kuhmoinen og Sysmä. Ferja vart i februar 2002 seld til JS Ferryway Ltd. Oy i Åbo og renovert. 

Frå 2003 til juli 2011 gjekk ho i sommarute i skjergarden kring Åbo, i ruta Nagu/Nauvoo-Själö/Seilin Saari-Hanka. Ferja fekk i januar 2012 namnet «Isla» og i juli same året vart ho sett i Nystad. I 2013 vart ferja kraftig ombygd og fekk nye motorar på eit verft i Teijo/Tykö, mellom anna fekk ho nytt styrehus frå «Stella», som tidlegare var båten MF «Vengsøy». Frå 2014 går ferja i Rymättylän-ruta for Haapala i skjergarden utanfor Åbo i Bottenvika. Kontraktsperioden går frå 2014 til 2023.


O-3-9 Norge- Løfallstrand, Kvinnherad, Hardangerfjord (9354975729).jpg|«Huglo» ved den fyrste ferjekaien på Løfallstrand. 
O-3-17 Norge Gjermundshamn, Hardangerfjord (9357750494).jpg|«Huglo» ved Gjermundshamn. 
Linta.jpg|MS «Linta» i Finland


## Kjelder
* Skipet.no
* Fjordfähren (tysk) 

## Bakgrunnsstoff
* Noverande posisjon
Stortingsrepresentantar 1824–1826

**Stortingsrepresentantar 1824–1826** er ei oversikt over representantane til Stortinget 1824–1826. Lista syner alle som vart valt til Stortinget. Totalt var det 77 representantar frå 33 valkrinsar; 50 representantar frå 17 landkrinsar (amt) og 27 representantar frå 16 bykrinsar.

## Landkrinsar

### Smaalenenes Amt

### Akershus amt

### Hedemarkens Amt

### Christians Amt

### Buskerud Amt

### Jarlsberg og Laurviks amt

### Bratsberg Amt

### Nedenes og Robygdelagets amt

### Lister og Mandals amt

### Stavanger Amt

### Søndre Bergenhus Amt

### Nordre Bergenhus Amt

### Romsdals Amt

### Søndre Throndhjems Amt

### Nordre Throndhjems Amt

### Nordlands Amt

### Finmarkens Amt

## Bykrinsar

### Fredrikshald

### Fredriksstad

### Moss

### Christiania

### Drammen

### Kongsberg

### Tønsberg og Holmestrand

### Laurvik og Sandefjord

### Skien og Porsgrund

### Kragerø og Øster-Risør

### Arendal

### Christianssand

### Stavanger

### Bergen

### Christianssund og Molde

### Throndhjem

## Kjelder
*Norsk samfunnsvitenskapelig datatjeneste 

**Denne artikkelen bygger på «[[:no:Liste over stortingsrepresentanter 1824–1826|
Liste over stortingsrepresentanter 1824–1826]]» frå , den 1. mai 2014 [http://no.wikipedia.org/w/index.php?title=Liste_over_stortingsrepresentanter_1824%E2%80%931826&oldid=12743992 revisjon 12743992]*
Stortingsrepresentantar 1821-1823

**Stortingsrepresentantar 1821-1823** er ei oversikt over representantane til Stortinget 1821-1823. Lista syner alle som vart valde til Stortinget. Totalt var det 77 representantar frå 34 valkrinsar; 50 representantar frå 18 landkrinsar (amt) og 27 representantar frå 16 bykrinsar. Det seinare Jarlsberg og Larviks Amt bestod av to valkrinsar.

## Landkrinsar

### [[Smaalenenes Amt]]

### [[Akershus Amt]]

### [[Hedemarkens Amt]]

### [[Christians Amt]]

### [[Buskeruds Amt]]

### [[Jarlsberg Grevskab]]

### [[Laurvig Grevskab]]

### [[Bratsberg Amt]]

### [[Nedenæs og Raabygdelagets Amt]]

### [[Lister og Mandals Amt]]

### [[Stavanger Amt]]

### [[Søndre Bergenhus Amt]]

### [[Nordre Bergenhus Amt]]

### [[Romsdals Amt]]

### [[Søndre Trondhjems Amt]]

### [[Nordre Trondhjems Amt]]

### [[Nordlands Amt]]

### [[Finmarkens Amt]]

## Bykrinsar
### [[Frederikshald]]

### [[Frederiksstad]]

### [[Moss]]

### [[Christiania]]

### [[Drammen]]

### [[Kongsberg]]

### [[Tønsberg]] og [[Holmestrand]]

### [[Laurvig]] og [[Sandefjord]]

### [[Skien]] og [[Porsgrunn|Porsgrund]]

### [[Kragerø]] og [[Øster-Risør]]

### [[Arendal]]

### [[Kristiansand|Christianssand]]

### [[Stavanger]]

### [[Bergen]]

### [[Christianssund]] og [[Molde]]

### [[Trondhjem]]

## Fotnotar

## Kjelder

* 
*Norsk samfunnsvitenskapelig datatjeneste 
**Denne artikkelen bygger på «[[:no:Liste over stortingsrepresentanter 1821–1823|Liste over stortingsrepresentanter 1821–1823]]» frå , den 1. mai 2014 [http://no.wikipedia.org/w/index.php?title=Liste_over_stortingsrepresentanter_1821%E2%80%931823&oldid=12784698 revisjon 12784698]*
Joachim Paycken

**Joachim Paycken** () var ein norsk kjøpmann og stortingsmann, fødd i Kristiansand.

Paycken var son til ein kjøpmann i Kristiansand. Sjølv var han ei tid kateket og klokkar i Risør. I 1797 gifta han seg med kjøpmannsenka Johanne Penne og tok sjølv til som kjøpmann i Risør, ei verksemd han dreiv til han døydde.

Paycken representerte valkrinsen Kragerø og Risør på Stortinget på dei ordnære tingsamlingane i 1821 og 1827, samt på omframtstortinga 1822 og 1828. I 1821 var han medlem av seks komitear, derimellom sekretær i komiteen om svensk-norsk kyrkje i London. I 1827 var Paycken medlem av komiteen om kjøpstadskatten.

## Kjelder
*Lindstøl, Tallak: *Stortinget og Statsraadet 1814-1914*. Kristiania, 1914
Jan Roland Nilsen

**Jan Roland Nilsen** () var ein norsk embetsmann og stortingsmann frå Bergen.

Nilsen var son til ein arbeidar. Sjølv vart han fut i Senja og Tromsø fogderi til han i 1822 vart sorenskrivar i same futedømmet. Frå 1837 var han stiftsamtsskrivar i Bergen, der han døydde fire år seinare.

Nilsen representerte Finmarkens amt på Stortinget i 1821 og 1830. I 1821 var han medlem av 16 komitear, sekretær i fem av dei. Han var sekretær i komiteen om skulelærarløna, om postgangen gjennom Sverige, om vinterpost til Finmarken over Haparanda. Elles var han medlem av komiteen om tiend og russefisket i Finmarken og rettspleia under Lofot-fisket, samt nordlandske kyrkje- og skulefond. Han møtte ikkje på omframtstortinget 1822. I 1830 var han visesekretær i Odelstinget og sekretær i næringskomiteen og i komiteen om «finmarkske forhold».

## Kjelder
* Lindstøl, Tallak: *Stortinget og Statsraadet 1814-1914*. Kristiania, 1914
Sandviken

**Sandviken** er eit område i Bergen, i Bergenhus bydel, nordaust for bysentrum i Bergen. Sandviken vart ein del av Bergen kommune i 1876.

Sandviken vart bygt ut med mylner og skipsverv frå 1300-talet eller tidlegare. Lensherren Erik Rosenkrantz fekk i 1561 skilt Sandviken ut frå byen Bergen ved eit makeskifte med kongen. På 1600-talet vart Sandviken teke i bruk som stapelhamn med sjøbuder og reiparbaner.

I 1876 vart Sandviken innlemma i Bergen bykommune. Bydelen fekk betre vegsamband gjennom utbygging av vegar.

## Kjelder
Nettutgåva av Bergen Byleksikon
Bleach

***Bleach*** (japansk ブリーチ, *Burīchi*) er ein anime- og mangaserie skriven og teikna av Tite Kubo. Serien handlar om Ichigo Kurosaki etter at han får evnene til ein «sjelehaustar» (死神, shinigami), ei personifisering av døden liknande mannen med ljåen.
MF «Melderskin» (1963)

**MF «Melderskin»** er ei bilferje levert frå Ankerløkken Verft i Florø i juni 1963 til Hardanger Sunnhordlandske Dampskipsselskap (HSD). 

## Historie
«Melderskin» hadde plass til 22 personbilar. På overbyggingsdekket, bak brua, var det ein utsiktssalong med sitteplass til 38 passasjerar, og eit stort soldekk. Under bildekket var òg ein salong, med sitteplass til 56 passasjerar. Salongen nede hadde kjøkken og serveringskiosk med kjøle og smørbrøddisk. Alle offisers- og mannskapslugarane var forut, under bildekket, totalt 7 einmannslugarar, ein tomannslugar og dusj. På bildekket var det billettkontor, postkontor og tre toalett.

### Ferjeruter
* 1963-1965: Kinsarvik-Kvanndal (sommarrute) 
* 1966-?: Brimnes-Bruravik (sommarrute) 
* 1967-1970: Gjermundshamn-Varaldsøy-Løfallstrand 
* ? - ?: Fjelberg-Utbjoa-Leirvik
* 1977; 1979-1984: Flatråker-Huglo-Jektevik
* ? - ?: Bjorøy-Alvøen
* ? - 1995: Tørvikbygd-Jondal

Ho vart òg nytta mykje som reserveferje i diverse ruter.

### Seinare fart
I mars 1995 vart ho seld til Fergekroen AS (Skarpsno Driftsselskap AS, Oslo), Bergen og fekk namnet «Fergekroen». Ho vart ombygd året etter til eit restaurantskip. I september 1997 vart ferja seld til Schrøder Restaurant i Oslo. Frå 1996 til 2000 låg restaurantskipet ved Aker Brygge i Oslo. I august 2000 til Lysthuset i Moss og namnet vart endra til «Lystbåten». Ferja vart vidare seld til Kanalen Restaurantdrift i Moss i juni 2003. 26. oktober 2008 sokk ferja i hamna i Moss. Båten vart heva i februar 2009. I 2009-2010 låg ferja i opplag i Moss, men vart i mars 2009 kjøpt av Rygge Vaaler Sparebank 1 Moss. I september 2010 vart den gamle ferja slept til Horten, og vart sidan observert ved Drammen Slipp i Drammen for opphogging. Hausten 2014 sokk ferja ved kai i Drammen. Ferja hadde vore lekk og pumper vart nytta til å pumpe ut vatn, men under eit straumbrot tok ferja inn for mykje vatn.

## Kjelder
* Skipet.no
* Melderskin på Fjordfähren (tysk) 
* 

## Bakgrunnsstoff
*Video av MF «Melderskin» i rute Alvøen-Bjorøy.
Johan Thoresen

**Johan Thoresen** () var ein norsk arbeidsleiar og stortingsmann frå Enebakk. Han representerte Høgre på Stortinget i 15 år.

Thoresen var son til ein husmann som døydde då sonen var ung. I 12-årsalderen måtte han byrje å arbeide ved Lillestrøms dampsag og høvleri. 16 år gammal vart han sagmeister og frå 1899 var han arbeidsformann på saga.

På Lillestrøm fekk Thoresen ei mengd offentlege og private verv; mellom anna var han formann i Lillestrømmens ynglingeforeining i 13 år og i Skedsmo indremisjonsforeining i ni år.

Thoresen representerte Akershus amt og Høgre/Samlingspartiet på Stortinget i fem samanhengande valbolkar frå 1892. Han var medlem 1892-93 av Næringskomite nr 2, sidan av Sosialkomiteen frå 1893 heilt fram til han i 1906 forlet Stortinget. I si siste valperiode, 1903-06, var han også medlem av Valkomiteen og Arbeidsløysekomiteen.

Thoresen døydde på Lillestrøm «av lungebrune etter den spanske sjuken».

## Kjelder
*Lindstøl, Tallak: *Stortinget og Statsraadet 1814-1914*. Kristiania, 1914
Bjorøy-Alvøen

**Bjorøy-Alvøen** og **Bjorøy-Hillern-Alvøen** var eit ferjesamband over Raunefjorden mellom Alvøen i Bergen kommune og Bjorøy i Fjell kommune i Hordaland. 

Ferjesambandet starta opp i 1962 og vart nedlagt i mai 1996 då den undersjøiske Bjorøytunnelen opna. 

## Ferjer i sambandet
* MF «Leif I»: 1963 - 1976
* MF «Vatna»: 1976 - 1980
* MF «Bjorøy» (I): 1981 - 1984
* MF «Atløy» tidlegare «Lyderhorn»: 1984 - 1992
* MF «Bjorøy» (II): 1992 - 1996

## Kjelder
* Ferjestader i Bergen - Fjordfähren (tysk)