Godbluff

***Godbluff*** er det femte albumet gjeve ut av det engelske progressive rockebandet Van der Graaf Generator. Det var det første albumet etter bandet kom saman att i 1975 og vart spelt inn etter ein europeisk turné.

Som det første sjølvproduserte albumet deira, har det ein strammare og meir avdempa stil enn dei tidlegare innspelingane deira med produsenten John Anthony. Hammill sa «me ønskte ikkje å lage 'sonen til *[[Pawn Hearts]]*' med ei lang side to og mange studioeksperiment». Van der Graaf Generator arbeidde aldri igjen med ein produsent utafor bandet. Hammill brukte mykje eit Hohner Clavinet D6, som han først hadde byrja å bruke på det førre soloalbumet hans, *[[Nadir's Big Chance]]* (1975).

I USA kom albumet først ut på Mercury Records. Den ommastra utgåva frå 2005 hadde konsertopptak av bandet som bonusspor, to songar frå Peter Hammill-albumet *[[The Silent Corner and the Empty Stage]]* (1974), spelt inn på ein konsert i L'Altro Mondo i Rimini i Italia.

## Plateomslag
Plateomslaget på *Godbluff* var minimalt, og bestod berre av bandlogoen og eit stempel med albumtittelen i raudt, på eit elles svart omslag. Bandlogoen vart nytta for første gongen her, og var designa av John Pasche. Logoen vart òg nytta på dei neste to albuma, *[[Still Life av Van der Graaf Generator|Still Life]]* (april 1976) og *[[World Record av Van der Graaf Generator|World Record]]* (oktober 1976). Omslaget på *Godbluff* vart seinare parodiert på albumet *[[Fall Heads Roll]]* av The Fall.

## Mottaking

*[[Melody Maker]]* skreiv at «i ein særs reell forstand høyrest plata ut som midten av 70-åra: ukomfortabelt, samanhengande, iherdig, modig.» Geoff Barton i *[[Sounds]]* rekna *Godbluff* som «rett og slett eit essensielt kjøp.» Ei negativ melding stod i *[[Lancashire Evening Post]]* i november 1975 der Bob Papworth skreiv at «*Godbluff* er ei lang utstilling av den typen avansert avantgarde rock som så mange andre grupper speler så uendeleg mykje betre.» Papworth la til at «Guy Evans kunne ikkje ha tromma seg ut av ein papirpose og saksofonen og fløytene til David Jackson er litt for enkle til å vere truverdige.»

I ei melding i 2011 for AllMusic skreiv Steve McDonald: «.. albumet opnar med vågal stillheit, med fløyta til David Jackson som går som eit ekko over stereorommet, med røysta til Hammill som kviskrar opningslinjene. Det var sturm und drang som skulle kome, men musikken har blitt opna opp og tekstane har fått meir fokus, ofte utan metaforar til fordel for meldingar. *Godbluff* var eit comeback med bravur- berre fir spor, men alle klassikarar.»

I mai 2002 skreiv Julian Cope i *[[magasinet Mojo|Mojo]]* om albumet: «Det var den beste gjenforeininga nokon gong. Kvar tomme av *Godbluff* er ein klassikar. Det trylla fram enorme område med lyngheier, brennande gjetarhytter, hordar av stridsvogner som herjar grender, hovud med spyd gjennom. Og Hamill står midt i alt dette, på Zoroaster-liknande og mystisk vis, og leitar desperat og veltalande etter noko som liknar moral der det ikkje var noko.»

## Innhald
Alle spor skrivne av Peter Hammill, utanom der andre er nemnde.

## Medverkande
;Van der Graaf Generator
* Peter Hammill – vokal, piano, clavinet, elektrisk gitar
* David Jackson – saksofon og fløyte
* Hugh Banton – Hammondorgel (inkludert basspedalar), bassgitar
* Guy Evans – trommer og perkusjon
;Teknisk
* Produsert av Van der Graaf Generator
* Lydteknikar: Pat Moran
* Redigert av George Peckham i The Master Room

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Godbluff|Godbluff]]» frå ,  den 28. juli 2020.* 
*** oppgav desse kjeldene:*

## Bakgrunnsstoff
* Van der Graaf Generator ''Godbluff'' (1975) - på Discogs.com
* Van der Graaf Generator ''Godbluff'' (1975) - på ProgArchives.com