open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Dalilah Muhammad

**Dalilah Muhammad** () er ein USA-amerikansk friidrettsutøvar frå New York City som vart olympisk meister i 400 meter hekk under Sommar-OL 2016 i Rio de Janeiro og verdsmeister i same øvinga i Doha i 2019. I tillegg har ho vunne VM-gull 2019 og OL 2021 i 4 x 400 meter stafett.

## Aktiv
Muhammad sette personleg rekord med 53,83 sekundar då ho i 2013 vart USA-meister i Des Moines. Under VM i Moskva tok ho sølvmedaljen framfor landskvinna Lashinda Demus, begge fullstendig parkert av tsjekkiske Zuzana Hejnová.

Etter eit par sesongar med svakare prestasjonar, vann Muhammad i Eugene den USA-amerikanske meisterskapen på sterke 52,88 sekundar. Mindre enn to månader seinare sikra ho seg gullmedaljen i 400 meter hekk under Sommar-OL i Rio de Janeiro. 23. juni 2017 forsvarte Muhammad i Sacramento den nasjonale meistertittelen på langhekken med den glitrande tida 52,64. Ho var favoritt til å vinne VM-gull i London, men vart der klart slått av landskvinna Kori Carter.

I VM-finalen på langhekken i Doha 2. oktober 2019 sette Muhammad verdsrekord med tida 52.16, sterkt pressa av landskvinna Sydney McLaughlin. To dagar seinare sprang dei to kvar sin etappe for USA-mannskapet som vann gull i 4 x 400 m stafett. 4. august 2021 kjempa dei same to utøvarane om sigeren på 400 meter hekk under Sommar-OL i Tokyo, McLaughlin forbetra verdsrekorden til 51,46 sekundar, også Muhammad på andreplass presterte livsbeste med sine 51,58. I OL-finalen i 4 x 400 m stafett sprang McLaughlin og Muhammad på ny USA inn til gull.

### Medaljar og plasseringar i internasjonale meisterskap
*VM 2013 i Moskva: Sølv i 400 m hekk – 54,09, bakom Zuzana Hejnová (52,83)
*OL 2016 i Rio de Janeiro: Gullmedalje i 400 m hekk – 53,13, framom Sara Petersen (53,55)
*VM 2017 i London:  Sølv i 400 m hekk – 53,50, bakom Kori Carter (53,07)
*VM 2019 i Doha: Gull i 400 m hekk – 52,16, framom Sydney McLaughlin (52,23). Gull i 4 x 400 m stafett (3.18,9)
*OL i 2021 i Tokyo: Sølv i 400 m hekk – 51,58, bakom Sydney McLaughlin (51,46). Gull i 4 x 400 m stafett (3.16,8)
*VM 2022 i Eugene: Bronsemedalje i 400 m hekk – 53,13
*VM 2023 i Budapest: Utslått i semfinalen i 400 m hekk (54,09=nr 9)

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Dalilah Muhammad|Dalilah Muhammad]]» frå ,  den 13. august 2017.*
Tori Bowie

**Frentorish Bowie**, kjend som **Tori Bowie** () var ein USA-amerikansk friidrettsutøvar frå Sand Hill i delstaten Mississippi som vart verdsmeister på 100 meter i 2017. Ho vann også gullmedalje i 4 x 100 m stafett under Sommar-OL 2016 og VM i friidrett 2017.

## Karriere
Bowie tok steget opp i den nasjonale eliten i sprint og lengdehopp i 2013-sesongen, med personbeste 11,14 sekund på 100 m og 6,91 meter i lengde. I 2014 vann ho 200 meter i DL-stemnet i Eugene på ny personbeste, 22,18 sekund. Ho vann 100-meteren i tre DL-stemne og sette ein glitrande personleg rekord med 10,80 i Monaco. I 2015 vann ho bronsemedaljen på 100 m då ho debuterte i friidretts-VM 2015.

OL-sesongen 2016 betra Bowie sin personlege rekord på 100-meter til 10,78 sekund i Eugene i delstaten Oregon. I Rio de Janeiro tok ho sølv på 100 meter, bronse på 200 m og fullførte medaljehaustinga då ho sprang USA inn til OL-gull i 4 x 100 m stafett, etter at Tianna Bartoletta, Allyson Felix og English Gardner hadde lagt grunnlaget.

27. mai 2017 i Eugene gjorde Bowie sitt livs beste 200-meterløp unna på 21,77 sekund. Under verdsmeisterskapen 2017 i august i London stupte ho over målstreken og tok gullmedaljen på 100 meter, ein hundredels sekund framom Marie-Josée Ta Lou frå Elfenbeinskysten. Bowie deltok ikkje på 200 meter, men fekk gleda av å sikre eit nytt gull til USA i 4 x 100 m stafett, saman med Aaliyah Brown, Allyson Felix og Morolake Akinosun.

### Medaljar og plasseringar i internasjonale meisterskap
*VM 2015 i Beijing: Bronsemedalje på 100 m – 10,86
*OL 2016 i Rio de Janeiro: Gull i 4 x 100 m stafett (41,01), sølv på 100 m – 10,83, bronse på 200 m – 22,15
*VM 2017 i London: Gull på 100 m – 10,85, og i 4 x 100 m stafett (41,82)
*VM 2019 i Doha: Nr 4 i lengdehopp – 6,81 m. Utslått i kvalifiseringa på 100 m (10,30=nr 24)

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Tori Bowie|Tori Bowie]]» frå ,  den 13. august 2017.*  
 
*World Athletics
9A52 Smertsj

**9A52 Smertsj** (russisk Смерч, 'kvervelvind'), **9K58 Smertsj** eller 9A52-2 ***Smertsj-M*** er ein sovjetisk tung rakettkastar. Systemet er utforma for å slå ut personell, pansra kjøretøy og mjuke mål mål i konsentrasjonsområde, til dømes artilleribatteri, kommandoanlegg og ammunisjondepot. Rakettkastaren vart lansert tidleg på 1980-talet og gjekk inn i teneste i den sovjetiske hæren i 1989.

## Komponentar
Dei viktigaste komponentane i 9K58 Smertsj-systemet er følgjande:
* Rakettar **9M55** eller **9M528**;
* **BM 9A52-2** avfyringsrampe;
* **TZM 9T234-2** omladingskjøretøy med ei 850 kg kran og 12 ekstra rakettar;
* Automatisert eldkontroll med kommandoplass av typen 1K123 "Vivary";
* Vedlikehaldskøyretøy **PM-2-70 MTO-V**;
* Arsenalutstyr **9F819**;
* Øvingsutstyr 9F827 og **9F840**.
Skotvidda er 70 og 90 km med ulike stridshovud utvikla for Smerch rakettkastar.

Køyretøyet 9A52-2 med automatisert eldkontroll har desse fordelane:
* levering av artillerield frå eit stillingsområde langt frå målområdet;
* auke i overlevelsesevne på grunn av redusert tid  i stillingsområdet;
* auka komfort for operatør, spesielt i dårleg vêr og om natta;
* auka sjølvstendig drift på grunn av navigasjon og måleutstyr, noko som gjer systemet høve til å raskt endra stillingar og flytta sjølvstendig;
* reduksjon av mannskap i høve til andre rakettkastarsystem.

## Referansar


**Denne artikkelen bygger på «[[:nb:9A52 Smerch|9A52 Smerch]]» frå ,  den 13. august 2017.*
BTR-70

**BTR-70** (russisk БТР-70) er eit sovjetisk pansra personellkøyretøy.  Det har åtte hjul og eit lite, konisk tårn føre på vogna.  Mellom andre og tredje settet med hjul er det litt større mellomrom, og der sit ei dør.

BTR-70 er ei vidareutvikling av BTR-60.  Det vart først vist offentleg på ein militærparade i Moskva i 1980.  Hovudskilnadene til føregangaren er at BTR-70 har kraftigare motorar, betre utsyn innanfrå og luke på sida av kjøretøyet for infanteripersonell.

BTR-70 vart utvikla ved designbyrået Dedkov i Gorkij-Arzamaz under namnet *Obiekt* 60.  Det kom i produksjon i 1972.  Sjølv om produsenten vanlegvis vert oppgjeve til å vera bilfabrikken Gorkij, så vart produksjonen av denne og etterfølgjande BTR-80 gjort på nabofabrikken Arzamas.

## Kjelder


**Denne artikkelen bygger på «[[:nb:BTR-70|BTR-70]]» frå ,  den 13. august 2017.*  
 
## Bakgrunnsstoff
* Skildring på fas.org (engelsk)
Anis

**Anis** (*Pimpinella anisum*) er ein art i skjermplantefamilien. 
Han er ein eittårig plante som stammar frå dei austlege middelhavslanda. Anis blir dyrka som krydderplante i alle tempererte land. 
Frukta inneheld ei aromatisk olje, og blir brukt som krydder i brød og bakverk eller i anislikørar.
 
I folkemedisinen blei anis i tidligere tider brukt saman med karve i graut til omslag, og i kokt mjølk mot hoste og håsleik. Anisolje blei brukt mot sug for brystet, og var rekna som eit effektivt middel mot hoggormbit.

## Kjelder

*
Sekretogranin-1

**Sekretogranin-1** eller **kromogranin B** er eit protein i proteinfamilien granin, og det største og minst sure av proteina i familien. Det har vid utbreiing hjå nevroendokrine seller. Det vert kløyvd opp i ulike mindre peptid, som GAWK og sekretolytin, og i alt er 18 potensielle kløyvingssete kjende. Sekretolytin verkar sterkt bakteriedrepande mot gram-negative bakteriar,
og er funne med ei vid utbreiing i sentralnervesystemet i nerveseller og gliaseller.

Sekretogranin-1 er kjent frå dyr som pattedyr, fuglar og froskar. Menneskeutgåva har ei lengd på 677 aminosyrerestar, inkludert eit signalpeptid på 20 restar. Ho har strukturelle likskapar med kromogranin A.

## Kjelder
Muskatnøttre

**Muskatnøttre** (*Myristica fragrans*) er eit tre i muskatnøttfamilien, og er kjent for frukta si som blir brukt til krydder og parfyme. Ein får muskat eller muskatnøtt frå frøkjernen og muskatblome frå frøkappa.

Muskatnøtt-treet kjem frå Molukkane og blei tidlegare nesten berre dyrka på Bandaøyane. I dag blir treet dyrka i alle tropiske område, særleg i Søraust-Asia og Karibia. Slekta *Myristica* omfattar ca. 100 artar, dei fleste i tropisk Asia. Muskatnøttfamilien er i nær slekt med laurbærfamilien. 

## Skildring

Treet kan bli 6–18 meter høgt. Det er eviggrønt og har einkjønna blomar — hannblomane sit på eitt tre og hoblomane på eit anna. Frukta er stor og pæreforma med eit tjukt, kjøtfullt lag kring det valnøttstore frøet. Ved mogning sprekkjer det kjøtfulle laget i to, og frøet kjem til syne. Det er omgjeve av ei raud, flika frøkappe som blir raudgul eller raudbrun når ho tørker, og utgjer muskatblome eller macis. Frøskalet innanfor frøkappa omsluttar frøkjernen, som blir kalla muskatnøtt.

Eteriske oljer der myristisin er den viktigaste gjev muskatblome og muskatnøtt ei sterk aromatisk lukt og skarp brennande smak. 

## Bruk
### Eteriske oljer og lukt
Ein kan vinna ut eteriske oljer frå frøet, medan frøkappe, bork, blomar og blad kan brukast til å gje lukt til såper og parfyme.

### Matlaging
Innan indonesisk matlaging bruker ein muskatnøtt i ei rekkje retter, særleg i krydra supper som *[[soto]]*, *[[konro]]*, oksehalesuppe, *sup iga*, *[[bakso]]* og *[[sup kambing]]*. Det blir også brukt i sausen til kjøtretter som *[[semur]]* og europeisk-inspirerte retter som *bistik* (*beef steak*), *rolade*  og *bistik lidah*. Muskatblome har ein mildare smak enn muskatnøtt, og blir ofte brukt i dessertar.
Fruktkjøtet frå muskatfrukta blir brukt til å laga søtsaker (*manisan*) i Indonesia. Ho kan etast våt i ein søt sirupsaus, eller tørka og dekt av sukker i dessertar som *manisan pala*. Det kan også malast rått til jus eller kokast til ei brunare, søtare saft.

Innan indisk mat bruker ein muskatnøtt både i søte og salte retter, særleg i mughlaimat. Krydderet kan også inngå i små mengder i krydderblandinga *[[garam masala]]*. Malen muskatnøtt kan også røykast i India.
I Malabar-regionen i India blir fruktkjøtet brukt til jus, pickle og chutney.

I europeisk matlaging har ein tradisjonelt brukt muskatnøtt til å krydra kaker og muskatblome i salte retter. Muskatblome var gjævare enn muskatnøtt i mellomalderen.
Det er mellom anna vanleg å bruka muskatnøtt i kjøtkaker.

### Botemiddel

Hildegard av Bingen skreiv om muskatnøtt på 1100-talet og gav nøtta stor verdi som middel mot ulike sjukdommar. Å få nøtta i gåve på nyårsdagen og deretter ha henne i lomma skulle verna mot beinbrot, hemoroidar, skarlaksfeber og byllar i milten.
På 1600-talet herja pesten i Europa, og muskattnøtt blei sett på som det einaste sikre botemiddelet mot sjukdommen. Dette bidrog til at muskat blei ei særs ettertrakta importvare.

## Merknadar

## Kjelder

----
**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Nutmeg|Nutmeg]]» frå ,  den 31. august 2017.*  

## Bakgrunnsstoff
*
Valmueslekta

**Valmueslekta** (*Papaver*) er ei planteslekt i valmuefamilien.

## Artar (utval)

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:nb:Valmueslekta|Valmueslekta]]» frå ,  den 14. august 2017.*  
 
## Bakgrunnsstoff
Hammersborgtunnelen

**Hammerborgtunnelen** er ein 220 meter lang aust-vestgåande tunnel i to løp i gatesystemet Ring 1 i Oslo, mellom dei delane av Pilestredet i vest og Hammersborggata i aust som høyrer til Ring 1.

Tunnelen vart bygd i open byggjegrop, og vart opna for trafikk i januar 1990. Han går under eit område med fleire kontorblokker, og under Akersgata, og har den austre munningen liggjande under det «lokket» som utgjer Arne Garborgs plass i Regjeringskvartalet framfor Deichmanske bibliotek. Frå det austgåande løpet i tunnelen er det samband til eit stort parkeringshus i fleire høgder under gateplanet.

Tunnelen har namn etter stroket Hammersborg, som ligg nord for den austre tunnelmunningen.

## Kjelder
*Oslo byleksikon, femte utgåva, side 230. Oslo: Kunnskapsforlaget. ISBN 978-82-573-1760-7
Epstein-Barr-virus-sellekjerneantigen 1

**Epstein-Barr-virus-sellekjerneantigen 1** (**EBNA1**) er eit protein frå Epstein-Barr-viruset (EBV) med ulike roller, og eit nykelprotein under EBV-infeksjon. Det dannar stabile homodimerar og har eit DNA-bindingsdomene som òg verkar som eit dimeriseringsdomene. Det har òg eit bindingssete for vertsproteina ubikvitin-spesifikk protease 7 (USP7) og kaseinkinase 2 (CK2).

EBNA1 kan binda seg til replikasjonsstartsetet *oriP* i episomet til Epstein-Barr-Viruset og er det einaste proteinet som tarvst for replikasjon av EBV-episomet ved løynd infeksjon. Det har òg ei rolle ved fråskiljing av episoma ved selledeling. Det festar då episoma til vertskromosoma under mitose ved hjelp av vertsproteinet EBNA1-bindande protein 2 (EBP2).

EBNA1 kan binda seg til sekvensar i menneskegenomet og kan auka mengda av både avskrifter av genet til proteinet survivin og proteinet sjølv i ei selle. Det kan òg auka mengda av mikro-RNA frå let-7-familien.

EBNA1 har òg ei rolle i reguleringa av avskrivinga av gen i EBV-genomet, og kan aktivera avskriving.

## Kjelder
SPR-2 Rtut-B

**SPR-2 Rtut-B** (russisk СПР-2 «Ртуть-Б», GRAU-indeks 1L29) er ein jammar for elektronisk krigføring spesielt esla til å få nærleiksbrannrøyr i artillerigranatar til å svikte, slik at granaten eksploderar før han treff målet. Jammaren er montert på eit BTR-70-chassis.
 
## Referansar


## Kjelder

*(Индекс ГРАУ — 1Л29) — советская станция помех радиовзрывателям боеприпасов. Первоначально разрабатывалась на базе бронетранспортёра БТР-70 во ВНИИ «Градиент», однако в ходе ОКР «Ртуть-Б» станция была переведена на бронетранспортер БТР-80. В такой комплектации станция была принята на вооружение в 1985 году с присвоением индекса СПР-2 «Ртуть-Б». Производилась на ФГУП «Брянский электромеханический завод».
Etne kyrkje

**Etne kyrkje** er ei arbeidskyrkje frå 2013 i Etne kommune i Vestland fylke. Den nye kyrkja er bygd saman med Enge bedehus.

## Kjelder
* 
* NRK om Etne kyrkje
* Dagen, 30. august 2013
Elijah Manangoi

**Elijah Motonei Manangoi** () er ein kenyansk mellomdistanseløpar. Han vann sølvmedaljen på 1500 meter i verdsmeisterskapen 2015 i Beijing og gullmedaljen i verdsmeisterskapen 2017 i London. Sommaren 2017 sette han personleg rekord med 3.28,8 då han sigra på spesialdistansen i DL-stemnet i Monaco.

## Aktiv
I juli 2015 vart Manangoi kenyansk meister på 1500 m. Berre seks dagar seinare forbetra han sin personlege rekord med over fem sekund til 3.29,6 i Monaco, men vart berre nummer 6. Under verdsmeisterskapen i Beijing same året overraska han med å legge beslag på sølvmedaljen, hårfint føre marokkanaren Abdalaati Iguider. Favoritten Asbel Kiprop vart verdsmeister. 21. juli 2017 presterte Manangoi livsbeste 3.28,8 då han sigra i Herculis-stemnet i Monaco. Tre veker seinare sprang han inn til gullmedalje på 1500-meter då verdsmeisterskapen 2015 vart avvikla i London. Dei to andre medaljane vann landsmannen Timothy Cheruiyot og norske Filip Ingebrigtsen. I 2018-sesongen vann Manangoi spesialdistansen både i samveldeleikane og i afrikameisterskapen.

### Doping
Manangoi var dømt for brot på doping-reglane og 2020-22 utestengd frå friidrett.

### Medaljar og plasseringar i internasjonale meisterskap
*VM 2015 i Beijing: Sølvmedalje – 3.34,63, bakom Asbel Kiprop (3.34,40)
*OL 2016 i Rio de Janeiro: Stod over finalen
*VM 2017 i London: Gullmedalje – 3.33,61, framom Timothy Cheruiyot (3.33,99)

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Elijah Manangoi|Elijah Manangoi]]» frå ,  den 3. september 2025.*  

*World Athletics
Mutaz Essa Barshim

**Mutaz Essa Barshim** () er ein høgdehoppar frå Doha i Qatar. Han vart verdsmeister i 2017, 2019 og 2022, sommaren 2021 vart han olympisk gullmedaljevinnar i Tokyo. I tillegg har han vunne VM-sølv, OL-sølv, OL-bronse og to VM-bronsar. Hans personlege rekord på 2,43 meter er det einast verdsrekordhaldaren Javier Sotomayor med 2,45 m som overgår.

## Aktiv
Barshim var ein dei absolutt beste høgdehopparane i verda frå 2012. Under Sommar-OL 2012 var han ein av tre utøvarar som fekk kvar si bronsemedalje. Veker etter sommarleikane presterte han personbeste i Lausanne med 2,39 m. Denne landsrekorden forbetra han den 1. juni 2013 i Eugene i Oregon til 2,40 m. I verdsmeisterskapen 2013 i Moskva måtte han nøye seg med sølv, trass i at han tok seg over 2,38 m.

5. september 2014 vann Barshim høgdetevlinga i DL-stemnet i Brussel på 2,43 meter, ingen andre enn verdsrekordhaldaren hadde hoppa så høgt. Etter fjerdeplass i Beijing-VM 2015, lukkast han vinne sølvmedaljen under OL 2016 i Rio de Janeiro.

Barshim vann gullmedaljen både ved Friidretts-VM 2017 og Friidretts-VM 2019, i den siste meisterskapen var han den einaste som svinga seg over 2,37 meter, årsbeste for hans del. Også under Sommar-OL i 2021 presterte han 2,37 m, noko som gjorde at han italienaren Gianmarco Tamberi kunne dele gullet. Like høgt hoppa Barshim i verdsmeisterskapen 2022, og som sist fekk han gullmedaljen for prestasjonen. Både i VM 2023 og OL 2024 kneip han bronsemedaljen ved å ta den aktuelle høgda i fyrste forsøk, høvesvis 2,33 meter og 2,34 m.

### Medaljar og plasseringar i internasjonale meisterskap
*VM 2011 i Daegu: Nr 7 – 2,32 m
*OL 2012 i London: Bronsemedalje – 2,29 m
*VM 2013 i Moskva: Sølvmedalje – 2,38 m, bakom Bohdan Bondarenko (2,41 m)
*VM 2015 i Beijing: Nr 4 – 2,33 m
*OL 2016 i Rio de Janeiro: Sølvmedalje – 2,36 m, bakom Derek Drouin (2,38 m)
*VM 2017 i London: Gullmedalje – 2,35 m, framom Danil Lysenko (2,32 m)
*VM 2019 i Doha: Gullmedalje – 2,37 m, framom Mikhail Akimenko (2,35 m)
*OL i 2021 i Tokyo: Gullmedalje – 2,37 m, delt med Gianmarco Tamberi
*VM 2022 i Eugene: Gullmedalje – 2,37 m, framom Woo Sang-hyeok (2,35 m)
*VM 2023 i Budapest: Bronsemedalje – 2,33 m
*OL 2024 i Paris: Bronsemedalje – 2,34 m

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Mutaz Essa Barshim|Mutaz Essa Barshim]]» frå ,  den 9. juni 2022.*  

*World Athletics
Kévin Mayer

**Kévin Mayer** () er ein fransk mangekjempar frå Argenteuil, sidan 2018 verdsrekordhaldar i tikamp med 9&nbsp;126 poeng. Han vart verdsmeister i tikamp i London i 2017 og i Eugene i 2022. Elles sikra han seg sølvmedalje i tikamp-tevlinga i så vel EM i friidrett 2014 som i Sommar-OL 2016 og Sommar-OL i 2021.

## Aktiv
Mayer vart fjerdemann i tikampen ved Moskva-VM 2013, etter å ha sett personleg rekord. I Friidretts-EM 2014 forbetra han rekorden sin til 8&nbsp;521 poeng og fekk sølv. To år seinare flytta han sitt personbeste til sterke 8&nbsp;834 poeng i Rio de Janeiro, men hamna likevel 59 poeng bak Ashton Eaton i kampen om OL-gullet. Under verdsmeisterskapen 2017 i London sanka Mayer 8&nbsp;768 poeng og vart verdmeister med solid margin.

15. og 16. september 2018 hadde Mayer fullklaff i Decastar-tevlinga i Talence og sette verdsrekord i tikamp med 9&nbsp;126 poeng. Etter å ha vore hemma av skadar i eit par år, kom han tilbake og sikra seg eit nytt OL-sølv i tikamp då sommarleikane i Tokyo vart avvikla i august 2021. Sommaren 2022 gjekk han heilt til topps i tikampen ved verdsmeisterskapen i USA, trass i at han ikkje var fullstendig skadefri.  

### Medaljar og plasseringar i internasjonale meisterskap
*OL 2012 i London: Nr 15 – 7&nbsp;952 poeng
*VM 2013 i Moskva: Nr 4 – 8&nbsp;446 poeng
*EM 2014 i Zürich: Sølvmedalje – 8&nbsp;521 poeng, bakom Andrej Krautsjanka (8&nbsp;616 poeng)
*OL 2016 i Rio de Janeiro: Sølvmedalje – 8&nbsp;834 poeng, bakom Ashton Eaton (8&nbsp;893 poeng)
*VM 2017 i London: Gullmedalje – 8&nbsp;768 poeng, framom Rico Freimuth (8&nbsp;654 poeng)
*EM 2018 i Berlin: Braut etter andre øvinga
*VM 2019 i Doha: Braut etter åttande øvinga
*OL i 2021 i Tokyo: Sølvmedalje – 8&nbsp;726 poeng, bakom Damian Warner (9&nbsp;018 poeng)
*VM 2022 i Eugene: Gullmedalje – 8&nbsp;816 poeng, framom Pierce LePage (8&nbsp;701 poeng)
*EM 2022 i München: Braut etter andre øvinga
*VM 2023 i Budapest: Braut etter fyrste øvinga
*EM 2024 i Roma: Nr 5 – 8&nbsp;476 poeng

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:de:Kévin Mayer|Kévin Mayer]]» frå ,  den 7. mai 2022.*  

## Bakgrunnsstoff
*
Hellen Obiri

**Hellen Onsando Obiri** () er ein kenyansk friidrettsutøvar som deltek i mellom- og langdistanseløp. Ho vart verdsmeister på 5&nbsp;000 meter i 2017 og i 2019. Obiri har elles to OL-sølv på same distansen, VM-sølv på 10&nbsp;000 m, VM-bronse på 1500 meter og OL-bronse i maraton. Obiris personlege rekordar er høvesvis 3.57,0 på 1500 m frå 2014, medan ho kom i mål på 14.18,3 då ho vann 5&nbsp;000-meteren ved DL-stemnet i Roma i 2017.

## Aktiv
Obiri vann bronsemedaljen på 1500 m under VM i friidrett 2013. Frå 2015 satsa ho mest på 5&nbsp;000 meter, ein distanse ho tok sølvmedaljen på under Sommar-OL 2016. Ved verdsmeisterskapen sigra ho med stor margin på same distansen. To år seinare i Doha forsvarte ho VM-tittelen på halvmila, då etter eit drabeleg spurtoppgjer. På mila enda ho på femteplass. Også under dei olympiske leikane i Tokyo sommaren 2021 sprang Obiri begge langdistansane. På 5&nbsp;000 m kneip ho sølvmedaljen med 0,01 sekunds margin til tredjemann, fire dagar seinare sette ho personbeste på 10&nbsp;000 meter med 30.24,2 og vart nummer 4. 

### Medaljar og plasseringar i internasjonale meisterskap
*VM 2011 i Daegu: Nr 11 på 1500 m – 4.20,2
*OL 2012 i London: Nr 12 på 1500 m – 4.16,5
*VM 2013 i Moskva: Bronsemedalje på 1500 m – 4.03,8
*OL 2016 i Rio de Janeiro: Sølvmedalje på 5&nbsp;000 m – 14.29,7, bakom Vivian Cheruiyot (14.26,1)
*VM 2017 i London: Gullmedalje på 5&nbsp;000 m – 14,34,8, framom Almaz Ayana (14.40,3)
*VM 2019 i Doha: Gullmedalje på 5&nbsp;000 m – 14,26,7, framom Margaret Kipkemboi (14.27,4). Nr 5 på 10&nbsp;000 – 30.35,8
*OL i 2021 i Tokyo: Sølvmedalje på 5&nbsp;000 m – 14.38,3, bakom Sifan Hassan (14.36,7). Nr 4 på 10&nbsp;000 m – 30.24,2
*VM 2022 i Eugene: Sølvmedalje på 10&nbsp;000 m – 30.10,02, bakom Letesenbet Gidey (30.09,94)
*OL 2024 i Paris: Bronsemedalje i maraton – 2.23.10

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Hellen Obiri|Hellen Obiri]]» frå ,  den 6. mai 2022.*  

*World Athletics
Emma Coburn

**Emma Coburn** () er ein USA-amerikansk friidrettsutøvar frå Boulder i Colorado som spesialiserte seg i hinderløping. Ho vann gullmedaljen i 3&nbsp;000 meter hinder under VM i friidrett 2017 i London på ny nasjonal rekord og meisterskapsrekord 9.02,5. Året før tok ho bronsemedaljen i same øvinga under Sommar-OL i Rio de Janeiro, og i 2019 bronsemedaljen ved verdsmeisterskapen i Daegu på livbeste 9.02,3.

### Medaljar og plasseringar i internasjonale meisterskap
*VM 2011 i Daegu: Nr 8 – 9.51,4
*OL 2012 i London: Nr 8 – 9.23,5
*VM 2015 i Beijing: Nr 5 – 9.21,7
*OL 2016 i Rio de Janeiro: Bronsemedalje – 9.07,6
*VM 2017 i London: Gullmedalje – 9.02,5, framom Courtney Frerichs (9.03,7)
*VM 2019 i Doha: Sølvmedalje – 9.02,3, bakom Beatrice Chepkoech (8.57,8)
*OL i 2021 i Tokyo: Diskvalifisert fr 14. plass
*VM 2022 i Eugene: Nr 8 – 9.16,4
*VM 2023 i Budapest: Utslått i kvalifiseringa (9.41,5 =nr 28)

## Bakgrunnsstoff
* 
*World Atheltics
Country Songs for City Folks

***Country Songs for City Folks*** er eit studioalbum av Jerry Lee Lewis som kom ut på Smash i 1965.

## Bakgrunn
Etter at Lewis forlét Sun Records i 1963 til fordel for Smash, byrja det som ofte er blitt kalla «villmarksåra» hans, der han konstant turnerte og produserte album som selde dårleg. I 1965 valde produsentane Shelby Singleton og Jerry Kennedy å spele inn eit countryalbum med Lewis kalla *Country Songs for City Folks*. Songane var versjonar av nyare countrysongar som avveik lite frå originalversjonane. Tidleg i 1960-åra hadde countrystjerner som Marty Robbins, som gav ut *[[Gunfighter Ballads and Trail Songs]]* i 1959, og Lewis sin tidlegare Sun-kollega Johnny Cash, byrja å gje ut ei rekkje album med eit tema, frå og med *[[Ride This Train]]* i 1960. Dei danna eit slags «konseptalbum» innan country og dette skulle Lewis no prøve seg på.

## Innspeling
Joe Bonomo skreiv i boka si *Jerry Lee Lewis: Lost and Found* at årsaka til at det ikkje var originale songar på albumet kom av at ingen låtskrivarar banka på døra hans på grunn av det dårlege platesalet han hadde hatt. Albumet syner likevel framover mot countrystjerna Lewis skulle bli seinare i tiåret. *Country Songs for City Folks* er kanskje best hugsa for å ha introdusert Tom Jones for songen «Green Green Grass of Home». Etter han høyrde Lewis sin versjon, gjekk han sjølv i studio og spelte inn sin eigen versjon, som vart ein stor internasjonal hit.

Jerry Lee si yngre syster, Linda Gail Lewis, syng på «North to Alaska».

## Mottaking
*Country Songs for City Folks* gjekk ikkje inn på *Billboard*-lista, men nådde 39. plassen på countryalbumlista då det kom ut igjen under tittelen *All Country* fire år seinare. Bruce Eder frå AllMusic kallar det «eit forbløffande bra country album», og plukka ut Willie Nelson sin «Funny How Time Slips Away» og Hank Thompson sin «The Wild Side of Life» som høgdepunkta.

## Innhald
**Side A**

**Side B**

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Country Songs for City Folks|Country Songs for City Folks]]» frå ,  den 15. august 2017.* 
*** oppgav desse kjeldene:*
Ramil Quliyev

**Ramil Eldar oğlu  Quliyev**, eller **Gulijev**, () er ein aserbajdsjansk friidrettsutøvar frå Baku som sidan 2011 har tevla for Tyrkia. Han vart verdsmeister på 200 meter i 2017 og europameister på same distansen i 2018. I den sistnemnde meisterskapen sette han livsbeste 19,76 sekund på 200 meter. På 100-meteren presterte han 9,97 i 2017.

### Medaljar og plasseringar i internasjonale meisterskap
*OL 2008 i Beijing: Utslått i kvartfinalane på 200 m (20,66 =nr 24)
*VM 2009 i Berlin: Nr 7 på 200 m – 20,61
*EM 2014 i Zürich: Nr 6 på 200 m – 20,48
*VM 2015 i Beijing: Nr 6 på 200 – 20,11
*EM 2016 i Amsterdam: Sølvmedalje på 200 m – 20,51, bakom Bruno Hortelano (20,45) 
*OL 2016 i Rio de Janeiro: Nr 8 på 200 m – 20,43 
*VM 2017 i London: Gull på 200 m – 20,09, framom Wayde van Niekerk (20,11)
*EM 2018 i Berlin: Gull på 200 m – 19,76, framom Nethaneel Mitchell-Blake (20,14). Sølv i 4 x 100 m stafett
*VM 2019 i Doha: Nr 5 på 200 m – 20,07
*OL i 2021 i Tokyo: Utslått i semifinalane på 200 m (20,31=nr 14) 
*EM 2022 i München: Nr 9 i semifinalane på 200 m – 20,44
*VM 2023 i Budapest: Utslått i kvalifiseringa på 200 m (20,89=nr 38) 
*EM 2024 i Roma: Utslått i semifinalane på 200 m (20,87=nr 17)

## Bakgrunnsstoff
*World Athletics
*
City Lights

«**City Lights**» er ein USA-amerikansk countrysong skriven av Bill Anderson. Han vart ein hit to gonger - først i 1958 og igjen i 1975. 

Ray Price spelte inn originalversjonen i 1958, og hans versjon gjekk til topps på countrylista. 

## Om songen
«City Lights» var ein av dei første store suksessane til Anderson. Han skreiv songen då han var berre 19 år gammal og han vart plukka opp av Ray Price våren 1958, då Price var den dominerande honkytonk-artisten i landet. 

I følgje countryhistorikaren Bill Malone syner «City Lights» personleg isolasjon og «korleis individet vert framandgjort i den anonyme, urbane verda». Price sin «harde, einsame vokal» og Texas shuffle-rytmen (som kjennemerka innspelingane hans frå midten av 1950- til tidleg i 1960-åra) var dominerande i utgåva hans.

Singelen kom ut i juni 1958 og nådde andreplassen på *[[magasinet Billboard|Billboard]]* si Most Played C&W by Disc Jockeys-liste seinare på sommaren. Då *Billboard* introduserte ei eiga liste for country (kalla «Hot C&W Sides») den 20. oktober, vart «City Lights» den første songen som gjekk til topps på denne lista. Han låg på toppen av lista i 13 veker, den siste veka var 12. januar 1959. I alt låg songen 34 veker inne på lista. 

## Andre versjonar
Fleire andre artistar har spelt Anderson sin «City Lights» gjennom åra. Ein av dei mest suksessrike versjonane vart gjort av Mickey Gilley, som spelte ein honky-tonk og piano-versjon. Denne gjekk til topps på countrylista i februar 1975. 
*Ivory Joe Hunter spelte inn songen i 1959 då han gjekk over til country seint i karrieren sin og versjonen hans nådde 92. plassen på den amerikanske Billboard-lista. 
*Debbie Reynolds spelte inn songen i 1960 og denne nådde 55. plassen på poplista. 
*Jerry Lee Lewis spelte inn songen i 1965 på albumet *[[Country Songs for City Folks]]*.
*Ein versjon av Mel Tillis nådde 67. plassen på *Billboard* Hot Country Singles-lista i 1989.
*Bill Anderson har spelt inn sin eigen versjon av songen. 
*Andre som har spelt inn songen er Connie Smith, Rick Trevino, Conway Twitty, Johnny Bush og Dottie West.

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:City Lights|City Lights]]» frå ,  den 15. august 2017.* 
*** oppgav desse kjeldene:*


## Bakgrunnsstoff
*
Memphis Beat av Jerry Lee Lewis

***Memphis Beat*** er eit studioalbum av Jerry Lee Lewis. Det kom ut på Smash Records i 1966.

## Innspeling
Meir enn halvparten av songane på *Memphis Beat* vart spelte inn 5. og 6. januar 1966 i Phillips Studio i Memphis i Tennessee.  Dei andre songane vart henta frå ei innspeling i New York City åtte månader tidlegare og frå den første innspelinga til Lewis for Smash i 1963. Albumet inneheld ein sjeldan Lewis-original, kalla «Lincoln Limousine», som var ei forvirra hyllest til John F. Kennedy. I boka si *Jerry Lee Lewis: Lost and Found*, skriv Joe Bonomo at songen er «rett og slett rar, så fleirtydig og amatøraktig skriven at det er umogeleg å sjå nøyaktig kva som motiverte han til å skrive songen.»  Albumet inneheld òg «Too Young», ein piano-lounge-song som Bonomo rekna som «ein god latter» og «hysterisk ukomfortabel». Lewis gjer det betre på «Wine Spo-Dee-O-Dee» og George Jones-klassikaren «She Thinks I Still Care», men albumet inneheld ingen nye hittar. 

## Mottaking
Etter *Memphis Beat* kom ut i mai 1966 nådde det berre 145. plassen på *Billboard*-lista, trass i solid marknadsføring frå Smash og ganske greie meldingar. Den kommersielle nedturen til Lewis fortsette fram til 1968, då han omsider klarte å bryte gjennom på countrylistene med *[[Another Place, Another Time av Jerry Lee Lewis|Another Place, Another Time]]*. I 2014 skreiv Lewis-biografiforfattaren Rick Bragg «Gjennom midten av 1960-åra spelte han inn det eine albumet etter det andre med andre folk sin musikk. Men ikkje noko av det var eigentleg nytt.»  Bruce Eder frå AllMusic hylla albumet: «Etter ein skarp sving inn i country (og country-pop) med *[[Country Songs for City Folks]]*, kom Jerry Lee Lewis brølande attende med *Memphis Beat* i 1966, den hardaste rocken hans på mange år, og eit band så var så bra som noko anna han spelte med.»

## Innhald

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Memphis Beat (Jerry Lee Lewis album)|Memphis Beat (Jerry Lee Lewis album)]]» frå ,  den 15. august 2017.*
By Request: More of the Greatest Live Show on Earth

***By Request: More of the Greatest Live Show on Earth*** er eit konsertalbum av Jerry Lee Lewis. Det kom ut på Smash Records i 1966.

## Innspeling
Albumet er ein oppfølgjar til *[[The Greatest Live Show on Earth]]* som kom i 1964 og vart spelt inn i Panther Hall i Fort Worth i Texas den 20. august 1966. Den vesle konsertstaden var ein regional suksess og hadde blitt vitja av mange countrystjerner, som Bob Wills, George Jones, Wanda Jackson og Willie Nelson, som spelte inn sitt eige konsertalbum der to månader tidlegare. I boka si *Jerry Lee Lewis: Lost and Found* skriv Joe Bonomo at det tredje konsertalbumet til Lewis var «spelt inn med spinkel lyd og var dårleg klypt, men er eit ganske hardt countryalbum. Det er nok verken *Concert at Carnegie Hall with Buck Owens and the Buckaroos* eller *[[Johnny Cash at Folsom Prison]]*, men i ettertid syner det eit steg i retning av det kommersielle comebacket til Jerry Lee.» Albumet gjekk ikkje inn på salslistene.

## Innhald

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:By Request: More of the Greatest Live Show on Earth|By Request: More of the Greatest Live Show on Earth]]» frå ,  den 15. august 2017.* 
*** oppgav desse kjeldene:*
Erik Gustaf Boström

**Erik Gustaf Bernhard Boström** () var ein svensk godseigar og politikar som var Sveriges statsminister frå 1891 til 1900 og på ny frå 1902 til 1905.

Boström var frå Stockholm og representerte Södra Roslags domsagas valkrins i Riksdagens andrekammer i tida 1876-93. Han slutta seg der til partigruppa Centern, seinare 1883-87 Nya centern. Frå 1888 leidde han det proteksjonistiske Nya lantmannapartiet. Frå 10. juli 1891 var han statsminister i Sverige og viste seg då «som en smidig og klok realpolitiker», mellom anna fekk han i 1892 vedteke ei ny hærordning for riket. Etter det norske stortinget i 1898 vedtok flagglova for tredje gong, gjekk Boström inn for å godkjenne vedtaket og kunngjorde samstundes svenske mottiltak.

Frå 1894 til han døydde hadde Boström sete i fyrstekammeret i Riksdagen, der han var med i det høgreorienterte Protektionistiska majoritetspartiet. Han gjekk av som statsminister 12. september 1900. Allereie 5. juli 1902 danna han ny regjering og tok fleire liberale politikarar med i statsrådet. Under forhandlingane om konsulatsaka viste han lita forståing for dei norske krava. Den sterke norske motstanden mot dei såkalla lydrikepunkta førte til at Boström gjekk av som statsminister 13. april 1905.

## Kjelder
*Gyldendals store konversasjonsleksikon.
Kiruna gamle rådhus

** Kiruna gamle rådhus**, kjent som **Kiruna stadshus** eller **Igloo**, var ein bygning sentralt i Kiruna som var
sete for administrasjonen i Kiruna kommun i Norrbottens län i Sverige fram til 2018. Det vart rive i 2019, i samband med flyttinga av sentrum i Kiruna.

Rådhuset vart teikna av arkitekten Artur von Schmalensee og vart bygt i åra 1959–1962. Bygningen var 49 x 49 meter lang og brei, og 45 meter høg.
Klokketårnet på taket på 26 meter vart eit kjent landemerke for Kiruna. Det vart teikna av Bror Marklund og innvigt i 1963.

Rådhuset vart kalla «Igloo» av Artur von Schmalensee på grunn av den låge inngangen til ein stor open hall med høge lysinnsleppingar. I 1964 fekk bygningen og arkitekten Kasper Salin-prisen for «Sveriges vackraste offentliga byggnad». Rådhuset husa også ein kunsthall. 

## Flytting til nytt rådhus

Frå 2009 vart det lagt planar om å rive rådhuset, då aktiviteten til gruveselskapet LKAB hadde underminert grunntilhøva til sentrale Kiruna.
I oktober 2012 vart det lyst ut ei arkitekttevling om å teikna eit nytt rådhus. I september 2013 var vinnaren utropt som Henning Larsen Architects A/S med forslaget «Kristallen». 

I august 2017 vart klokketårnet på det gamle rådhuset teke ned og flytta til den nye bygningen. 
Bygningen vart riven våren 2019. 

## Galleri

Kiruna cityhall.jpg|Rådhuset om vinteren
Kiruna stadshus 2.JPG|Inngang
Kiruna stadshus 3.JPG|Tårnet
Axel Törneman kiruna.jpg|Måleri i rådhuset av Axel Törneman.
SameKirunastadshus.JPG|Skulptur av Christian Eriksson.


## Kjelder

*Emporis heimeside
----
**Denne artikkelen bygger på «[[:sv:Kiruna stadshus|Kiruna stadshus]]» frå ,  den 15. august 2017.*  

## Bakgrunnsstoff
Kiruna kyrkje

**Kiruna kyrka** er eit kyrkjebygg i Kiruna i Norrbottens län i Sverige, bygd i åra 1909-12 etter teikningar av arkitekten Gustaf Wickman. Kyrkja høyrer til Jukkasjärvi församling i Luleå stift. Kyrkjebygget står i ein naturpark nær Kiruna sentrum og er forma etter inntrykk frå norske stavkyrkjer og samiske lavvoar.

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:sv:Kiruna kyrka|Kiruna kyrka]]» frå ,  den 15. august 2017.*  
 

## Bakgrunnsstoff
2S19 Msta

**2S19 «Msta-S»** (russisk Мста) er ein sjølvgåande 152,4 mm haubits utforma i Sovjetunionen. Han kom i teneste i 1989 som etterfølgjaren til 2S3 Akatsija. Kjøretøyet er basert på T-80-chassis, men er drive av T-72-dieselmotor.

Namngjevinga er etter elva Msta.

## Utvikling
Msta er ein moderne haubits designa for distribusjon anten som ein upansra haubits som må flyttast med traktor eller lastebil, eller monterast i pansra kjøretøy som sjølvdrive artilleri. Dagens produksjon av taua modell er kalla Msta-B, medan sjølvgåande modell er Msta-S (òg kjend under GRAU-indeks 2S19).

Utvikling av 2S19 starta i 1980 under namnet «Ferma». Prototypen vart kjend som **Ob'jekt 316**. 

## Operativ bruk

Msta-S-haubitsar vart brukte av den russiske hæren til å levera artillerield mot tsjetsjenske separatistar i løpet av den andre Tsjetsjenia-krigen.

Msta-S har òg vorte brukt i krigen i Donbass av den ukrainske hæren og dessutan pro-russiske separatistar som overtok minst eitt slikt våpen under konflikten.

## Variantar
* **152 mm haubits 2A65** - ein slept versjon av den same haubits. 
* **1K17 Szhatie** - ei «laserstridsvogn» væpna med eit batteri av laserar meint å deaktivere optoelektroniske system; brukar Msta-S understell og tårn.
* **2S19M1** (2000) - forbetra versjon med automatisk leggesystem og GLONASS.
* 2S19M2 «Msta-SM» (2013) - Forbetra versjon utstyrt med eit nytt automatisk eldkontrollsystem som aukar stottakta. Digitale elektroniske kart er no (2012) tilgjengelege.
* **2S19M1-155** (2006) - 155mm eksport-versjonen av 2S19M1, utstyrt med eit L/52 røyr.
* 2S27 «Msta-K» - hjulvariant (K = *kolyosnij*), basert på eit 8x8 lastebilchassis. Det var fleire ulike prototypar, inkludert ein som er basert på ein KrAZ-ChR-3130 og to basert på Ural-5323 (med og utan tårn).
* 2S30 «Iste» - ein forbetra versjon, prototyp.

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:nb:2S19 Msta|2S19 Msta]]» frå ,  den 15. august 2017.*
Gallion på skip

**Gallion** er ein plattform som stikk fram i baugen på seglskip under baugsprydet. Dei fyrste seglskipa i Europa som vart utstyrte med gallion, vart bygde kring år 1500.

## Sjå òg
*Gallionsfigur
Burkitt-lymfekreft

**Burkitt-lymfekreft** eller **Burkitt-lymfom** er ein lymfekreft frå B-seller. Sjukdomen er i mange tilfelle knytt til både Epstein-Barr-viruset og malariaparasitten *[[Plasmodium falciparum]]* og er særskilt vanleg hjå born i eit belte kring ekvator i Afrika.

Burkitt-lymfekreft vert delt opp i tre grupper:

* *endemisk*, finst i hovudsak i Afrika og er sterkt knytt til EBV-viruset 
* *sporadisk*, den vanlegaste forma utanfor malariaområde; kring  av pasientane testar positivt for EBV
* *immunsvikt-knytt*, i hovudsak hjå HIV-infiserte pasientar; kring 30 til  av pasientane testar positivt for EBV

Hjå alle tre formene for Burkitt-lymfekreft er genet MYC flytta, og ei mogeleg rolle til EBV-viruset er å hindra apoptose ved ei slik genflytting.

Burkitt-lymfekreft vart fyrst skildra av den britiske kirurgen Dennis Burkitt i 1958 frå pasientar i Kampala i Uganda. Epstein-Barr-viruset vart oppdaga i 1964 i ein vevsprøve frå ein svulst frå ein ugandisk pasient med Burkitt-lymfekreft.

## Kjelder
Soul My Way

***Soul My Way*** er eit studioalbum av Jerry Lee Lewis. Det kom ut på Smash Records i 1967.

## Bakgrunn
Jerry Lee Lewis hadde signert ein avtale med Smash i 1963 og etter fire år såg det ikkje ut til at sjefane i Mercury visste kva dei skulle gjere med han. Sjølv om han hadde vore relativt populær i Europa, og ein strålande konsertartist, hadde han lite salssuksess. Mercury hadde prøvd eit album med nyinnspelignar frå Sun Records-tida (*[[Golden Hits of Jerry Lee Lewis]]* i 1964) og eit ccountryalbum (*[[Country Songs for City Folks]]* i 1965), men dei kom ikkje nærmare triumfen Lewis hadde hatt med Sam Phillips. Rock og pop hadde òg endra seg enormt i 1967, noko som gjorde det meir vanskeleg for Mercury å finne ut korleis dei skulle marknadsføre Lewis. Som Colin Escott skreiv i plateomslaget til Mercury-samlinga *[[Killer Country]]* i 1995: «Jerry sin idé om rock var nesten ti år utdatert» på slutten av 1960-åra.

## Innspeling
I 1967 forlet produsenten Shelby Singleton Mercury for å danne sitt eige selskap, og Jerry Kennedy tok all kontroll over innspelingane til Lewis. Kenny produserte etter kvart comeback-singelen til Lewis, «Another Place, Another Time» ,året etter, som gav han ei rekkje countryhittar inn i 1970-åra. Biografiforfattaren Joe Bonomo skreiv i *Jerry Lee Lewis: Lost and Found* at i 1967 «klødde Kennedy seg i hovudet og lurte på kva han skulle gjere. Det einaste albumet til Jerry Lee i 1967, det rare *Soul My Way*, var ei suppe av gamle og nye songar som Kennedy prøvde å samle saman med forskjellig showtriks.» Albumet er kjend for ein versjon av Bobby «Blue» Bland sin «Turn On Your Love Light» og versjonen av Mickey Newbury sin psykedeliske «Just Dropped In (To See What Condition My Condition Was In)», der Lewis spelar cembalo. Tre songar, «Wedding Bells», den originale songen «He Took It Like a Man» og «Betcha Gonna Like It» vart spelt inn under innspelingar datert attende til 1963 og 1964.

## Mottaking
*Soul My Way* kom ut 1. november 1967 og selde dårleg. 

## Innhald

## Kjelder


**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Soul My Way|Soul My Way]]» frå ,  den 17. august 2017.*
Treat Her Right av Roy Head

«**Treat Her Right**» er ein soulsong skriven av Roy Head og Gene Kurtz. Han vart spelt inn av Head and The Traits i 1965. Songen nådde andreplassen i USA på både pop- og R&B-lista til *[[magasinet Billboard|Billboard]]*. The Beatles-songen «Yesterday» hindra «Treat Her Right» frå å nå toppen av ''Billboard'' Hot 100. Medlemmar av The Traits som spelar på denne songen er Johnny Clark på sologitar, Frank Miller på rytmegitar, Gene Kurtz på bass, Dan Buie på klaverinstrument, Danny Gomez og Tommy May på tenorsaksofon, Johnny Gibson på trompet og Jerry Gibson på trommer.

«Treat Her Right» vart spelt inn i Gold Star Studios (seinare kjend som SugarHill Recording Studios) i Houston. 

## Andre versjonar

Songen er blitt spelt inn av mange andre artistar, som Jimmy Page, Bruce Springsteen, Jerry Lee Lewis, Bon Jovi, Chris Farlowe (som «Treat Her Good») og Mae West og Barbara Mandrell som «Treat Him Right».  

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Treat Her Right (Roy Head song)|Treat Her Right (Roy Head song)]]» frå ,  den 17. august 2017.* 
*** oppgav desse kjeldene:*


## Bakgrunnsstoff
*
Lilli Bendriss

**Lilli Bendriss** () er eit norsk spiritistisk medium, forfattar og TV-personlegdom frå Hareid. Bendriss er kjend for å ha vore med på TVNorge-programmet *[[Åndenes makt]]* som klårsynt gjennom alle tretten sesongane. Som forfattar gav ho, i 2010, ut bøkene *Bevissthetsskiftet* og *Gaven.*

I 2021 var Bendriss aktuell med serien *Spøkelsesjegerne*. Serien blir send på Discovery+ og går ut på at Bendriss og dei to youtuberene Robin Hofset og Victoria Skau reiser og besøkjer mellom anna Gamle Luster Sanatorium, Gamle Fredrikstad fengsel og Gamle Deichmanske bibliotek, for å jakta på spøkelse. Serien fekk terningkast 2 frå ''VG'' sin meldar som skildra serien som «ikke engang underholdende  tøys».

Våren 2019 deltok ho i realityprogrammet *Kjendis søker kjæreste* på TV2.

Lilli Bendriss bur i Holmenkollen i Oslo.

## Kjelder
Sam Kendricks

**Sam Kendricks** () er ein USA-amerikansk friidrettsutøvar frå Oxford i delstaten Mississippi som tevlar i stavhopp. Han vart verdsmeister i øvinga i 2017 og tok bronsemedaljen i Sommar-OL 2016. Den 24. juni 2017 sette han personleg rekord med 6,00 meter då han i Sacramento vann den nasjonale meisterskapen for tredje gong. I 2017 vart han verdsmeister i London.

Under Sommar-OL 2024 tok han sølvmedaljen. 

### Medaljar og plasseringar i internasjonale meisterskap
*VM 2015 i Beijing: Nr 9 – 5,65 m
*OL 2016 i Rio de Janeiro: Bronsemedalje – 5,85 m
*VM 2017 i London: Gullmedalje – 5,95 m, framom Piotr Lisek 5,89 m
*VM 2019 i Doha: Gullmedalje – 5,97 m, framom Armand Duplantis (5,97 m)
*OL 2024 i Paris: Sølvmedalje – 5,95 m, bakom Armand Duplantis (6,25 m)
*VM 2025 i Tokyo: Nr 4 – 5,95 m

## Kjelder


**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Sam Kendricks|Sam Kendricks]]» frå ,  den 17. august 2017.*  
 
*World Athletics
*
Tomas Walsh

**Tomas Walsh** () er ein nyzealandsk friidrettsutøvar frå Timaru som internasjonalt tevlar i kulestøyt. Han vart verdsmeister i øvinga i 2017 og har elles vunne to bronsemedaljar i olympiske leikar og bronsemedaljen i verdsmeisterskapen 2019. Walsh støytte livsbeste 22,90 meter i den legendariske VM-finalen i Doha 5. oktober 2019.

### Medaljar og plasseringar i internasjonale meisterskap
*VM 2015 i Beijing: Nr 4 – 21,58 m
*OL 2016 i Rio de Janeiro: Bronsemedalje – 21,36 m
*VM 2017 i London: Gullmedalje – 22,03 m, framom Joe Kovacs (21,66 m)
*VM 2019 i Doha: Bronsemedalje – 22,90 m
*OL i 2021 i Tokyo: Bronsemedalje – 22,47 m
*VM 2022 i Eugene: Nr 4 – 22,08 m
*VM 2023 i Budapest: Nr 4 – 22,05 m
*OL 2024 i Paris: Nr 12 (tre dødstøyt i finalen)
*VM 2025 i Tokyo: Nr 4 – 21,94 m

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Tomas Walsh|Tomas Walsh]]» frå ,  den 17. august 2017.*  
 
*World Athletics
Helena Fibingerová

**Helena Fibingerová** () er ein tsjekkisk tidlegare friidrettsutøvar som vart verdsmeister i kulestøyt i 1983 og elles sikra seg tre EM-medaljar og ein OL-bronse i øvinga i tida 1974-82. Ho representerte Tsjekkoslovakia.

## Aktiv
Fibingerová forbetra seg kolossalt i OL-sesongen 1972 og tok steget opp i verdseliten med eit støyt på 19,18 m, og ho vart nummer sju i kuletevlinga under sommarleikane i München. Både i 1973 og -74 vann ho kuletevlinga i innandørs-EM. Etter ho tok bronsemedaljen i EM 1974 i Roma, reiste ho heim til Tsjekkia og sette verdsrekord med 21,57 m i Gottwaldov den 21. september.

Også frå Sommar-OL 1976 reiste Fibingerová heim med ein bronsemedalje. Åtte veker etter OL-finalen forbetra ho verdsrekorden i kulestøyt til 21,99 m, ti centimeter lengre enn rekorden Ivanka Khristova presterte tidleg i juli. Vinteren 1977 støytte ho 22,50 m i eit innandørsstemne, tidenes lengste støyt innomhus. Både i 1977 og -78 vann Fibingerová EM innandørs. Mellom dei to innandørsmeisterskapane forbetra ho sin eigen verdsrekord i kulestøyting til 22,32 meter den 20. august 1977 i Nitra. Verdsrekorden heldt seg til austtyske Ilona Slupianek nådde 22,36 m i mai 1980.

Fibingerová heldt i 1980 fram med å sanke gull i innandørs-EM. Ho tok då sin femte siger, seinare vann ho også i 1983, -84 og -85 og stod såleis att med heile åtte triumfar i innandørs europameisterskap, meisterskap med varierande deltaking.

Både under EM 1978 i Praha og EM 1982 i Aten måtte Fibingerová nøye seg med sølvmedalje, begge klart slått av Ilona Slupianek. Fyrst ved verdsmeisterskapen 1983 i Helsinki lukkast ho vinne ein av dei aller største meisterskapane.

### Medaljar og plasseringar i internasjonale meisterskap
*OL 1972 i München: Nr 7 – 18,81 m
*EM 1974 i Roma: Bronsemedalje – 20,33 m, bakom Marianne Adam (20,43 m)
*OL 1976 i Montreal: Bronsemedalje – 20,67 m, framom Marianne Adam (20,55 m)
*EM 1978 i Praha: Sølvmedalje – 20,86 m, bakom Ilona Slupianek (21,41 m)
*EM 1982 i Aten: Sølvmedalje – 20,94 m, bakom bakom Ilona Slupianek (21,59 m)
*VM 1983 i Helsinki: Gullmedalje 21,05 m, framom Helma Knorschneidt (20,70 m)
*EM 1986 i Stuttgart: Nr 10 – 18,48 m
*VM 1987 i Roma: Nr 8 – 20,29 m

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:de:Helena Fibingerová|Helena Fibingerová]]» frå ,  den 17. august 2017.*
Per J. Husabø

**Per Johnsson Husabø** () var ein norsk sivilagronom og politikar frå Leikanger i Sogn. Han representerte Sogn og Fjordane og Kristeleg Folkeparti på Stortinget frå 1977 til -85.

Husabø var son til ein gardbrukar. Han gjekk 1950/51 Fruktdyrkingskulen på Hjeltnes i Ulvik. Der etter tok han artiumskurs på Hamar i 1952. Frå 1954 til -57 studerte han hagebruk ved Noregs landbrukshøgskule og vart sivilagronom. Perioden 1957-65 arbeidde han ved Institutt for fruktdyrking på NLH, sist som amanuensis, og dessutan eitt år ved Statens forsøgsstation Blangstedgaard i Danmark. Frå 1965 til 1992 var han tilsett på Statens forskningsstasjon Njøs i Leikanger, som forsøksleiar 1966-77 og forskar 1986-92.

Husabø var medlem i Leikanger kommunestyre 1968-75 og styreformann i Leikanger kommunale elektrisitetsverk 1975-77. Ved stortingsvalet 1977 vart han vald til stortingsrepresentant frå Sogn og Fjordane, attvald 1981. I den fyrste fireårsbolken var han medlem i Landbrukskomiteen, medan han 1981-85 var nestformann i Sjøfarts- og fiskerikomiteen.

## Kjelder
*Stortingsbiografi