open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Junior Walker

**Autry DeWalt Mixon Jr.** (), mest kjend under artistnamnet **Junior Walker**, var ein USA-amerikansk multi-instrumentalist (hovudsakleg saksofonist og vokalist) som spelte for Motown i 1960-åra. han spelte òg som studiomusikar og konsertartist med bandet Foreigner i 1980-åra.

## Diskografi

### Album
* Soul 701 – *Shotgun* (1965)
* Soul 702 – *Soul Session* (1966)
* Soul 703 – *[[Road Runner (Junior Walker album)|Road Runner]]* (1966)
* Soul 705 – *«Live»* (1967)
* Soul 710 – *Home Cookin' * (1969)
* Soul 718 – *Greatest Hits* (1969)
* Tamla Motown STML/TML11140 – *These Eyes*
* Soul 721 – *Gotta Hold on to This Feeling* (1969; reissued in 1970 as *What Does It Take to Win Your Love*)
* Soul 725 – *[[Live (Junior Walker album)|Live]]* (1970)
* Soul 726 – *A Gassssssssss!* (1970)
* Soul S732L – *Rainbow Funk* (1971)
* Soul 733 – *Moody Jr* (1971)
* Tamla Motown STML11224 – *Greatest Hits Vol 2*
* Soul 738 – * Peace and Understanding is Hard to Find* (1973)
* Soul S6-742 – *Jr Walker & The All Stars* (1973; cancelled in U.S.)
* Motown M7-786 – *Anthology* (2-LP; 1974)
* Soul S6-745 – *Hot Shot* (1976)
* Soul S6-747 – *Sax Appeal* (1976)
* Soul S6-748 – *Whopper Bopper Show Stopper* (1977)
* Soul S6-750 – *Smooth* (1978)
* Whitfield WHK 3331 – *Back Street Boogie* (1979)
* Motown 6053ML – *Blow the House Down* (1983)
* Tamla Motown STMS5054 – *Greatest Hits*

### Singlar

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Junior Walker|Junior Walker]]» frå ,  den 19. mai 2020.* 
*** oppgav desse kjeldene:*
MS «Granit» (1921)

**MS «Granit»** (kallesignal LBQG) var eit motorskip bygt i 1921 som lasteskip for Rederi A/S Harald Grenske i Skien. 

I 1923 vart skipet kjøpt av Det Bergenske Dampskibsselskab (BDS) og omdøypt **«Columba»**. Frå 1928 og fram til det grunnstøytte i 1968, høyrde skipet til Canada, der det stort sett gjekk under namnet **«Island King»**, og sidan **«Thasis Prince»**. Skipet vart til slutt nedrigga til lekter. 

## Historie
Skipet vart bygt ved Trosvik Verksted i Brevik og vart levert i mars 1921. Skipet hadde ein ny type «Star kontrapropell» som vart vist fram ved Nylands mekaniske verksted 1. april 1921. Propellen gjorde at ein sparte 14&nbsp;% maskinkraft. Skipet skulle betalast etter glideskala og reiarlaget fekk ei rekning på 1,4 millionar kroner, eller 1650 kroner per tonn, som var ein særs høg pris. Reiarlaget protesterte og nekta å betale den høge rekninga til verftet. Skipet gjekk i trampfart i Nord-Europa. I mars 1923 vart skipet leigd inn av Det Bergenske Dampskibsselskab og sett inn i ruta mellom Vestlandet og Danzig i Austersjøen. I september 1923 vart skipet kjøpt av BDS for 300&nbsp;000 kroner og vart omdøypt «Columba». 

27. januar 1924 gjekk «Columba» på grunn ved Alden, men kom seg av att ved eiga hjelp. Det kunne derimot ikkje fortsette reisa til Austersjøen og gjekk til Bergen for reparasjon for ti dagar. 24. mars 1926 segla «Columba» ut frå Stavanger på veg mot Danzig, men då det var komen til Lista sprang eit av stempla i hovudmotoren. Det greidde å kome seg inn til Farsund for eigen maskin.  tok så med seg skipet på slep til Stavanger, der dei ei veke seinare vart henta og slept til Bergen av . Først i juni kom skipet i fart att, og tok nokre turar til Nederland, England og Hamburg, før det vart sett inn i godsruta mellom Oslo og Tromsø utpå hausten. Hausten 1927 segla «Columba» til Island og segla elles dette året i trampfart. 
 
I desember 1928 hamna skipet hos kanadiske eigarar, British Columbia Cement Co.Ltd. i Victoria og det fekk namnet «Island King». I 1945 vart skipet selt til Union Steamship Ltd. i Vancouver. Skipet fekk namnet «Chilliwack» i 1954. 

Nye eigarar, Sannie Transport Co.Ltd. i Vancouver, tok over skipet i 1959 og gav det då namnet «Thasis Prince». I 1962 vart skipet kjøpt av Northwest Shipping Co.Ltd. i Vancouver. 
15. mars 1968 stranda skipet nær Estevan ved Vancouver. Skipet vart då nedrigga til lekter. 

## Skipet
Tonnasjen til skipet var ved levering 584 brt, 289 nrt og lasteevna var 840 dødvekttonn. 
Volumet i lasterommet var 1&nbsp;040&nbsp;m³. Hovudmaskinen var ein firesylindra 2-takts dieselmotor levert av Atlas Diesel i Stockholm. Oppgjeven yting var 100 iHk (indikerte hestekrefter) og 360 nominelle hestekrefter som gav ein toppfart på 8 knop.

## Sjå òg
*Flåten til Det Bergenske Dampskibsselskab

## Kjelder
Trosvik Verksted

**Trosvik Verksted A/S** var eit skipsverft i Brevik, skipa av Ola Jacobsen (fødd 1881 i Larvik). 

## Historie
Trosvik Verksted vart skipa av Ola Jacobsen i 1916 under namnet *Trosvik Slip & Verksted*. I 1918 vart verkstaden selt til eit konsortium, og gjekk så over til eit å bli eit aksjeselskap kalla *Trosvik mekaniske Verksted A/S*. I 1925 vart det overteke av eit familieselskap og kalla *Trosvik Verksted A/S*, der familien Jacobsen eigde alle aksjane og Ola Jacobsen var direktør. 

Kring 1950 hadde føretaket vokse til å bli ein moderne verkstad og dekka eit område på 16 mål. Etter andre verdskrigen fekk verftet moderne utstyr og ein verkstadhall på kring 1&nbsp;000 kvadratmeter. Verkstaden hadde ein bedding for bygging av skip på 2&nbsp;000 daudvekttonn og ein opphalingsslipp for båtar på opp til 250 daudvekttonn. 

Trosvik Verksted var det første verftet i landet som hadde elektrisk sveising i 1921. I 1941 kjøpte verkstaden eit røntgenapparat for å undersøke sveisa stålkonstruksjonar. 

Kring 1950 var det kring 250 mann tilsette i bedrifta. 

Etter 1983 hadde verkstaden store tap og våren 1986 gjekk det konkurs. Seinare etablerte Aker Brevik seg på det gamle verftsområdet.

## Skip bygde ved Trosvik Verksted A/S
*
*, 1&nbsp;250 tdw. overteke av Det Bergenske Dampskipsselskap under namnet . 
*, 830 tdw, overteke av Det Bergenske Dampskipsselskap under namnet «Columbia».
*, 2&nbsp;050 tdw, for Stavanger Støperi og Dok, seinare hos Fred Olsen & Co. 
*, tankbåt kjøpt av Norsk Brændselolje A/S.
*, 490 brt. passasjerbåt for Det Vesterålske Dampskibsselskab. 
*, 1&nbsp;100 dwt
*, for Det Bergenske Dampskibsselskab. 
*, muldringsfartøy for A.S Høyer-Ellefsen. 
* kombinert slepebåt og isbrytar for Tinfos Papirfabrik. 
* for Tinfos Papirfabrik. 
*, passasjerbåt for Finnmark Fylkesrederi.
*MS «Jan Heweliusz», passasjerbåt for Euroafrica.
*MF «Mikołaj Kopernik», ro-ro, 2350 dwt
I tillegg til disse skipa bygde verkstaden lekterar og spesialfartøy, som kranfartøy, oljeriggar og ferjene i ruta Brevik-Stathelle. I tillegg dreiv verkstaden reparasjonar av skip.

## Annan produksjon
Verftet leverte etter kvart olje- og bensintankar frå 500 liter til 10 millionar liter, gruvevogner og kjemisk apparatur i både syrefast stål, kopar og vanleg stål. 

## Arkiv
Arkivet etter Trosvik Verksted er ordna ved Telemark Museum. 

## Kjelder
*Lokalhistoriewiki om Trosvik Verksted
*Oppføring på arkivportalen. 
*Sætherskar, Johs. (red.), *Det Norske Næringsliv 4: Telemark Fylkesleksikon*, Bergen, 1949.
Lekter

**Lekter** (av nedertysk, nederlandsk lichter, *lichten* som tyder 'lette') er ein lastepram som kan reknast som ei flytande plattform eller (laste)kasse utan eige drivverk. Moderne lekterar finst derimot både med og utan motor, med og utan ror, og med og utan kjøl. Dette er ein flatbotna båttype. Lengd i tilhøve til breidd varierer med bruksområde og farvatn. Eldre lektertypar, som lørje (butt i begge ender) og pram, var gjerne korte og breie. Moderne lekterar er derimot gjerne lange (og smale i forhold til lengda).

Elvelekterar finst på alle større elver i Europa der fallshøgda ikkje er for bratt. Dei vart opphavleg trekt av menn eller hestar. Ned elvene dreiv dei gjerne av seg sjølv, medan besetninga styrte, anten med tau frå breiddene eller med ein styreinnretning. I dag vert dei dytta eller trekt av bukserbåtar. Nokre er òg utstyrte med ror og eigen motor, som er sterk nok til å transportera lekteren på kanalane og opp og ned elvene for eiga maskin. Skrogforma er typisk flatbotna, noko som gjer dei nyttige i stille sjø og på grunt vann.

Sidan store delar av Europa er knytte saman av eit kanalsystem, finst det mange lekterar, og til tider er det tett trafikk.

Flytande hotell og restaurantbåtar som ein finn ein del av i elver og kanalar, er bygd på same typen skrog.

Lørjer og prammar vert nytta i avgrensa utstrekking i Noreg i dag, men er i bruk som muddersamlarar og transport til undervassdeponi, då assistert av små slepebåtar. Flytande arbeidsplattformer vert gjerne montert på lekterar.

## Sjå òg

* Holk
* Lørje
* Pram

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:nb:Lekter|Lekter]]» frå ,  den 19. mai 2020.*  

## Bakgrunnsstoff
Lørje

Ei **lørje**, eller **lorje**, er ein større, enkel og flatbotna pram (ein type lekter) som typisk er butt i begge ender.&nbsp;Det er eit tilnærma firkanta fartøy som gjerne følgde med andre båtar (fraktebåtar, slepebåtar osv.) og vart brukt som landgangsfartøy for folk og fe og/eller som ein eller fleire ekstra frakteplattformer. Det er òg skildra slike farkostar/lørjer som var spisse i endane, men det er uklart om typen då kan kallast ei lørje.&nbsp;Ein slepebåt kunne slepa fleire lørjer samstundes. Båttypen vart nytta såvel på elver og innsjøar, som langs kysten.

Etymologien til ordet er ukjend.&nbsp;Uttrykket er likevel òg brukt om båtar som er i særs dårleg forfatning (som med nemninga holk).

## Sjå òg

* Pram
* Lodje

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:nb:Lørje|Lørje]]» frå ,  den 19. mai 2020.*
Fylkesveg 2730

**Fylkesveg 2730** er ein fylkesveg i Viken som går mellom Rosenktrantzgata og Gulskogen i Drammen.

Strekninga blei fastlagd i 2019, og består av ei delstrekning av tidlegare fylkesveg 42.
Før 1. januar 2010 hadde Fv42 nemninga fylkesveg 37.

## Kommunar og knutepunkt

* Landfalløybrua (Drammenselva, 154 m)

## Kjelder




**Denne artikkelen bygger på «[[:nb:Fylkesvei 2730|Fylkesvei 2730]]» frå ,  den 20. mai 2020.*  
 
## Bakgrunnsstoff
* Vegvesenets vegkart 
*
Linjefart

**Linjefart** er ei form for skipsfart der skip følgjer ei fast rute mellom ulike hamner.

Til den tidlege linjefarten høyrde *atlanterhavskryssarane*.  I dag er det danske reiarlagkonsernet A.P. Møller-Mærsk den største aktøren med containerskip i linjefart.  Det norske reiarlaget Wilh. Wilhelmsen er ein av dei største aktørane i verda med bilskip i linjefart.

Det motsette av linjefart er lausfart eller trampfart.

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:nb:Linjefart|Linjefart]]» frå ,  den 20. mai 2020.*
Gjersjøelva

**Gjersjøelva** er ei elv i Nordre Follo kommune i Akershus som renn frå Gjersjøen og nordover ut i Bunnefjorden. Ho har eit samla fall på 40 meter. Elveløpet vekslar mellom stilleflytende parti og dammar, små stryk og fossar. I elva finst rik vass- og vasskantvegetasjon. Det nedste stykket dannar elva grensa mot Oslo kommune.

Fiskeslag i elva er gjedde, abbor, gjørs, mora, brasme, sørv, ål og ørekyt. I nedre del av elva går det laks og sjøaure. Fiske etter laks og sjøaure er tillate frå 15. juni til 30. september unntatt 1. til 14. juli.

Ei av dei første vassagene i Noreg låg ved Gjersjøelva (like etter 1500). Som del av garden Hvitebjørn blei ho kjøpt i 1529 av Henrik Krummedike. Gjersjøelva heitte tidlegare Hvitebjørnselven.

Ved elva var det òg både salpeterverk og krutmølle, som var i drift i perioden 1750-1869.

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:nb:Gjersjøelva|Gjersjøelva]]» frå ,  den 20. mai 2020.*
Agent Provocateur av Foreigner

***Agent Provocateur*** er det femte studioalbumet til det britisk-amerikanske rockebandet Foreigner, utgjeve 7. desember 1984. Albumet var det første og einaste albumet deira som gjekk til topps på albumlista i Storbritannia, og det nådde topp 5 i USA. Sjølv om albumet selde dårlegare enn dei tidlegare albuma deira i USA, inneheldt det den største hitsingelen deira, «I Want to Know What Love Is», som var den einaste singelen deira som gjekk til topps i Storbritannia og USA. Oppfølgjaren, «That Was Yesterday», vart òg ein ganske stor hit og nådde 12. plassen i USA. Albumet selde til platinaplate i Storbritannia og 3x platina i USA.

## Mottaking
Då *Agent Provocateur* kom ut fekk Foreigner ofte hard medfart i musikkpressa. Ei melding i *[[Creem]]* sa: «På denne plata, den siste reisa deira inn i gapet av pulveriserande middelmåtigheit, held gutane våre framleis på å kjempe med ei altfor pompøs identitetskrise - klarar dei framleis ikkje bestemme seg for om å det er dummare å aspirere til å vere eit fattigmanns Led Zeppelin eller slå seg til ro med å vere ein tyngre versjon av Chicago. Litt av eit val, kva? Uansett tapar dei og denne plata er rett og slett full av keisame nederlag etter kvarandre.»

## Innhald

## Medverkande
* Lou Gramm – solovokal, perkusjon
* Mick Jones – gitar, korvokal, klaverinstrument, synthesizer, bass
* Rick Wills – bass, korvokal
* Dennis Elliott – trommer

**Andre medverkande** 
* Wally Badarou – analog og digital synthesizer
* Tom Bailey – synthesizer på «I Want to Know What Love Is»
* Brian Eddolls – synthesizer
* Larry Fast – synthesizer
* Don Harper – korvokal på «I Want to Know What Love Is»
* Jennifer Holliday – korvokal og arrangement på «I Want to Know What Love Is»
* Dave Lebolt – synthesizer
* Ian Lloyd – korvokal
* Bob Mayo – synthesizer, piano, korvokal
* New Jersey Mass Choir of the GMWA – korvokal på «I Want to Know What Love Is»
* Mark Rivera – saksofon, korvokal
* Jack Waldman – synthesizer
* Thompson Twins – korvokal

## Produksjon
* Produsentar – Mick Jones og Alex Sadkin
**Trevor Horn arbeidde opphavleg som produsent på albumet, før han forlet prosjektet
* Sjefslydteknikar – Frank Filipetti
* Ekstra lydteknikarar – Josh Abbey, Larry Alexander, Jason Corsaro, Joe Ferla og Howie Lindeman.
* Assisterande lydteknikar – Bobby Cohen, Tim Crich og Scott Mabuchi.
* Original mastering og digital ommastring –  Ted Jensen i Sterling Sound, NYC.
* Kunstnarisk leiar og design – Bob Defrin
* Management – Bud Prager, E.S.P. Management Ltd.

## Salslister og salstrofé

### Salslister
**Album**

**Singlar**

### Salstrofé
**Album**

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Agent Provocateur (album)|Agent Provocateur (album)]]» frå ,  den 20. mai 2020.* 
*** oppgav desse kjeldene:*
That Was Yesterday av Foreigner

«**That Was Yesterday**» er den andre singelen frå albumet *[[Agent Provocateur av Foreigner|Agent Provocateur]]* av bandet Foreigner. Songen kom ut i fire forskjellige versjonar, som ein om-miksa singel, ein forlenga miks, ein orkesterversjon og originalmiksen. Songen var skriven av Lou Gramm og Mick Jones, og B-sida var «Two Different Worlds». Singelen nådde 12. plassen på ''Billboard'' Hot 100-lista, fjerdeplassen på Billboard Mainstream Rock-lista og 24. plassen på Adult Contemporary-lista. Songen nådde òg topp 40 i Storbritannia (28. plassen), Nederland (19. plassen), Sveists (29. plassen) og Tyskland (31. plassen).

Den lengre miksen hadde ekstra tekst i introen. 

AllMusic-kritikaren Bret Adams kalla seinare songen «ein særs bra hitsingel med fengjande refreng og kjekk synthesizer.»

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:That Was Yesterday (Foreigner song)|That Was Yesterday (Foreigner song)]]» frå ,  den 20. mai 2020.* 
*** oppgav desse kjeldene:*

## Bakgrunnsstoff
*
NM i friidrett 1948

**Noregsmeisterskapen i friidrett 1948**, hovudmeisterskapen, fann stad i høvesvis i Trondheim, for menn, og på Lillestrøm, for kvinner. Alle øvingane vart avvikla helga 21.-22. august 1948, med unnatak for 10&nbsp;000-meteren. Friidrettskrinsane i Trondheim og i Sør-Trøndelag elles arrangerte meisterskapen på Trondheim, medan IF Minerva tok seg av arrangementet på Vigernes i Lillestrøm. Meisterskapen omfatta 19 tevlingar for menn og 10 for kvinner. 

Martin Stokken vart tildelt kongepokalen for noregsrekorden på 3&nbsp;000 meter hinder. Grete Werner vart tildelt Friidrettsforbundet sin pokal for beste resultat av kvinnene.

## Menn
### 100 m





### 200 m





### 400 m





### 800 m





### 1500 m





### 5&nbsp;000 m





### 10&nbsp;000 m





### 110 m hekk





### 400 m hekk





### 3&nbsp;000 m hinder





### 1000 meter stafett





### Høgdehopp





### Stavhopp





### Lengdehopp





### Tresteghopp





### Kulestøyt





### Diskoskast





### Sleggjekast





### Spjutkast





## Kvinner
### 60 m





### 100 m





### 200 m





### 80 m hekk





### Høgdehopp





### Lengdehopp





### Kulestøyt





### Diskoskast





### Spjutkast





## Kjelder
*Arbeiderbladet 23.8.1948
Jennifer Holliday

**Jennifer Yvette Holliday** () er ein USA-amerikansk songar og skodespelarinne. Ho starta karrieren på Broadway i musikalar som *[[musikalen Dreamgirls|Dreamgirls]]* (1981–83), *[[Your Arms Too Short to Box with God]]* (1980–81) og vart seinare ein suksessrik plateartist. Ho er mest kjend for debutsingelen sin, ein song frå *Dreamgirls* kalla «And I Am Telling You I'm Not Going», som ho vann ein Grammypris for i 1983. Ho vann òg ein Tony Award for *Dreamgirls*.

## Diskografi
### Studioalbum

### Singlar

## Teater

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Jennifer Holliday|Jennifer Holliday]]» frå ,  den 20. mai 2020.* 
*** oppgav desse kjeldene:*

## Bakgrunnsstoff
*
Aleksandr Barysjnikov

**Aleksandr Georgijevitsj Barysjnikov** () var ein sovjet-russisk kulestøytar frå Khabarovsk kraj som representerte Sovjetunionen. Han vann bronsemedaljen i øvinga både under OL 1976 i Montreal og EM 1978 i Praha, pluss sølvmedaljen i OL 1980 i Moskva.

## Aktiv
Barysjnikov melde seg på i verdstoppen i 1972-sesongen med eit bestestøyt på 20,54 meter, men mislukkast heilt ved Sommar-OL i München. Den 25. august 1974 i Moskva overraska han stort då han forbetra seg med over ein meter og sette europarekord med eit støyt på 21,70 meter, også årsbeste i verda. Prestasjonen vart ein framskuv for rotasjonsteknikken, ein teknikk nokre få kulestøytarar hadde byrja utprøve i dei fyrste 1970-åra. Under europameisterskapen i Roma like etter måtte han nøye seg med 20,13 m og fjerdeplass.

10. juli 1976 støytte han livsbeste 22,00 meter ved eit stemne i Paris, ny verdsrekord med 15 centimeter. I dei olympiske sommarleikane 1976 vart Barysjnikov tredjemann med 21,05 m som best, 2 cm bak sølvmedaljøren Jevgenij Mironov og 5 cm kortare enn gullvinnar Udo Beyer frå Aust-Tyskland. To år seinare fekk Barysjnikov ein ny bronse ved EM i Praha, også då med Beyer og Mironov som sine overmenn. Under Sommar-OL 1980 i Moskva støytte Barysnjnikov 21,08 meter og kneip sølvmedaljen framom Beyer, dei begge kunne lite gjere med Vladimir Kiseljov som støytte kula 21,35 m.

### Medaljar og plasseringar i internasjonale meisterskap
*OL 1972 i München: Utslått i kvalifiseringa (18,65 m =nr 22)
*EM 1974 i Roma: Nr 4 – 20,13 m
*OL 1976 i Montreal: Bronsemedalje – 21,05 m
*EM 1978 i Praha: Bronsemedalje – 20,68 m
*OL 1980 i Moskva: Sølvmedalje – 21,08 m, framom Udo Beyer (21,06 m)

## Kjelder

* 
----
**Denne artikkelen bygger på «[[:de:Alexander Georgijewitsch Baryschnikow|Alexander Georgijewitsch Baryschnikow]]» frå ,  den 21. mai 2020.*
Tom Bailey

**Thomas Alexander Bailey** () er ein engelsk songar, låtskrivar, komponist, musikar og plateprodusent. Bailey vart kjend tidleg i 1980-åra som songar i new wave-bandet Thompson Twins, som gav ut fem hitsinglar i Storbritannai i 1980-åra: «Love On Your Side», «We Are Detective», «Hold Me Now», «Doctor! Doctor!» og «You Take Me Up». Frå 1994 var Bailey òg medlem i ei seinare utgåve av Babble, og gav ut to studioalbum som selde dårleg.

Han har i seinare år arbeidd med filmmusikk. Han spelar og framfører dub-musikk under namnet International Observer og indisk-fusion-musikk med The Holiwater Project. 

## Diskografi
### Soloalbum
**[[Science Fiction av Tom Bailey|Science Fiction]]* (2018)

### med Thompson Twins
**[[A Product of ... (Participation)]]* (1981)
**[[Set av Thompson Twins|Set]]* (1982)
**[[Quick Step and Side Kick]]* (1983)
**[[Into the Gap]]* (1984)
**[[Here's to Future Days]]* (1985)
**[[Close to the Bone av Thompson Twins|Close to the Bone]]* (1987)
**[[Big Trash]]* (1989)
**[[Queer av Thompson Twins|Queer]]* (1991)

### med Babble
**[[The Stone av Babble|The Stone]]* (1994)
**[[Ether av Babble|Ether]]* (1996)

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Tom Bailey|Tom Bailey]]» frå ,  den 20. mai 2020.* 
*** oppgav desse kjeldene:*

## Bakgrunnsstoff

*Holiwater - offisiell nettstad
*Bailey-Salgado Project (BSP) - offisiell nettstad
Say You Will av Foreigner

**«Say You Will»** er ein song av British-amerikanske rockebandet Foreigner. Det var den første singelen som kom frå albumet *[[Inside Information av Foreigner|Inside Information]]* (1987), og var skriven av Lou Gramm og Mick Jones. Singelen nådde sjetteplassen på ''Billboard'' Hot 100 og vart den fjerde førsteplassen deira på *Billboard* Hot Mainstream Rock Tracks-lista, der han låg i fire veker.

«Say You Will» var ein av dei to siste topp 10-hittane til Foreigner i USA, etterfølgd i 1988 av «I Don't Want to Live Without You» (som nådde femteplassen på Hot 100-lista). SOngen vart òg den tredje største hitten deira i Tyskland, der han nådde 22. plassen, men gjorde det betre i Sveite, Nederland og særskild i Noreg, der han nådde fjerdeplassen. Videoen til songen var regissert av David Fincher, og nådde toppen av Topp 20-lista til MTV i februar 1988. 

## Salslister

### Årslister

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Say You Will (Foreigner song)|Say You Will (Foreigner song)]]» frå ,  den 21. mai 2020.* 
*** oppgav desse kjeldene:*

## Bakgrunnsstoff
*
Johnny Edwards

**John Douglas «Johnny» Edwards** er ein USA-amerikansk rockesongar som song for gruppene Buster Brown, Montrose, King Kobra, Wild Horses, Northrup, Royal Jelly og er kanskje mest kjend som den andre vokalisten i rockebandet Foreigner.

## Diskografi
;Med Buster Brown
**[[Loud and Clear av Buster Brown|Loud and Clear]]* (1984)
**[[Sign of Victory av Buster Brown|Sign of Victory]]* (1985)

;Med Montrose
**[[Mean av Montrose|Mean]]* (1987)

;Med King Kobra
**[[King Kobra III]]* (1988)

;Med Foreigner
**[[Unusual Heat]]* (1991)

;Med Royal Jelly
**Royal Jelly* (1994)

;Med JK Northrup
**JK Northrup* (2001)

;Med Shortino/Northrup
**Afterlife* (2004) (vokal på to songar)

;Med JK Northrup
**Wired In My Skin* (2007) (vokal på tittelsporet)

;Med Bleu Phonque
**Bleu Phonque* (2018)

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Johnny Edwards|Johnny Edwards]]» frå ,  den 21. mai 2020.* 
*** oppgav desse kjeldene:*
Mr. Moonlight av Foreigner

***Mr. Moonlight*** er det åttande studioalbumet til det britisk-amerikanske rockebandet Foreigner, gjeve ut av Arista Records i Europa 23. oktober og av BMG Entertainment i Japan den 23. november 1994. I USA og Canada kom albumet ut tidleg i 1995 på Rhythm Safari. Plata vart spelt inn i sju forskjellige studio i USA og vart produsert av Mick Jones, Lou Gramm og Mike Stone, med ekstra produksjon av Phil og Joe Nicolo. Det var det siste studioalbumet til Foreigner før *[[Can't Slow Down av Foreigner|Can't Slow Down]]* (2009).

Albumet var det første sidan *[[Inside Information av Foreigner|Inside Information]]* (1987) og det siste heile albumet med den originale songaren Lou Gramm, som hadde slutta i gruppa i 1990, men kome attende to år seinare. Før dei byrja å arbeide på *Mr. Moonlight*, hadde Gramm vore solovokalist på tre nyinnspelte songar for samlealbumet *[[The Very Best ... and Beyond]]* (1992). *Mr. Moonlight* var òg det første albumet på femten år utan bassisten Rick Wills, som kom inn i bandet i 1979 og trommeslagaren Dennis Elliott, som var med å skipe bandet.

*Mr. Moonlight* skulle vere eit comeback for Foreigner, men selde skuffande og nådde berre 136. plassen på ''Billboard'' 200-lista, og er det Foreigner-albumet som har selt dårlegast. Balladen «Until the End of Time» vart ein liten hit og nådde 42. plassen på ''Billboard'' Hot 100 og åttandeplassen på Adult Contemporary-lista.

## Innhald

## Medverkande

### Foreigner
*Mick Jones – gitar, piano, korvokal; produsent
*Lou Gramm – solovokal, korvokal, perkusjon; produsent
*Bruce Turgon – bassgitar, korvokal
*Jeff Jacobs – piano, orgel, klaverinstrument, korvokal
*Mark Schulman – trommer, korvokal

### Andre medverkande
*Duane Eddy – sologitar (på «Until the End of Time»)
*Ian Lloyd – korvokal
*Scott Gilman – saksofon, korvokal
*Luis Enriques – perkusjon (på «Real World» og «Running the Risk»)
*Billy Bremner – ekstra gitar (på «All I Need to Know»)
*Tawatha Agee – korvokal (på «I Keep Hoping»)
*Paulette McWilliams – korvokal (på «I Keep Hoping»)
*Robin Clark – korvokal (på «I Keep Hoping»)
*Randy Cantor – ekstra gitar og klaverinstrument (på «White Lie» og «Rain»)

### Teknisk
*Mike Stone – produsent, miksing (i Bearsville Studios i Bearsville i New York, og Soundtrack Studios i New York), lydteknikar
* Phil og Joe Nicolo – ekstra produksjon, miksing («White Lie» og «Rain», i Studio 4 i Philadelphia i Pennsylvania)
*David Bianco – miksing («Real World»)
*Mark Stebbeds – miksing («Big Dog», i Track Record Studios i North Hollywood i California)
*Ted Jensen – mastering (i Sterling Studios i New York)
*Danny Clinch – fotografi
*John Pitter – illustrasjonar
*Red Herring Design – design

## Salslister

### Album

### Singles

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Mr. Moonlight (album)|Mr. Moonlight (album)]]» frå ,  den 21. mai 2020.*
Velibor Vasović

**Velibor Vasović** () var ein jugoslavisk-serbisk fotballspelar og -trenar frå Požarevac. Han var med å vinne Europacupen for Ajax Amsterdam i 1971, etter å ha tapt europacupfinalane 1966 og 1969 med høvesvis Partizan Beograd og Ajax Amsterdam. Langt seinare var han sjef for Raude Stjerne Beograd-mannskapet som vart jugoslavisk seriemeister i 1988.

### Klubbspel
Vasović spelte på Partizan frå 1958 til 1996, bortsett frå eit halvår i 1963 då han gjorde teneste i Raude Stjerne. Som Partizan-spelar var han med å vinne den jugoslaviske seriemeisterskapen fire gongar. Den 11. mai 1966 gav han Partizan leiinga 1-0 då laget møtte Real Madrid i Europacupfinalen, ein kamp som enda med Partizan-tap 1-2. Frå hausten 1966 til han la opp i 1971 var Vasović midtstoppar i nederlandske Ajax. Våren 1969 skåra han på straffespark då klubben frå Amsterdam for fyrste gong spelte europacupfinale, der det vart tap 1-4 mot AC Milan. To år seinare var Vasović kaptein for eit Ajax-mannskap som vann Europacupfinalen 1971 med 2-0 over Panathinaikos. Med Ajax vann han tre nederlandske seriemeisterskap.

### Landslagsspel
Vasović deltok i tida 1961-66 i 32 landskampar for Jugoslavia og skåra 2 mål. Det siste landslagsmålet kom i landskampen mot Noreg på heimebane hausten 1965, ein kamp som enda 1-1 etter ei tidleg norsk skåring ved Ole Stavrum. Vasović var også med då det norske landslaget overraskande vann 3-0 over Jugoslavia i Oslo den 16. juni 1965.

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Velibor Vasović|Velibor Vasović]]» frå ,  den 21. mai 2020.*  
 
*eu-football
Unusual Heat

***Unusual Heat*** er det sjuande studioalbumet til det britisk-amerikanske rockebandet Foreigner, gjeve ut 14. juni 1991 på Atlantic Records. Det vart spelt inn i fleire studio i New York og Englnad og produsert av Terry Thomas og Mick Jones. Det er det einaste albumet deira med songaren Johnny Edwards. Han erstatta den originale songaren Lou Gramm etter at Gramm slutta i bandet i 1990. *Unusual Heat* var det siste albumet deira med bassisten Rick Wills, som kom inn i bandet i 1979, og trommeslagaren Dennis Elliott, som hadde vore med å skipe bandet. 

*Unusual Heat* vart kommersielt mislukka og nådde berre 117. plassen på ''Billboard'' 200-lista – ein brå nedgang i salstal samanlikna med alle tidlegare album dei gav ut, som alle nådde topp 20 og selde minst til platinaplate for ein million selde eksemplar. Ingen av dei to singlane frå albumet gjekk inn på ''Billboard'' Hot 100, men, «Lowdown and Dirty» nådde fjerdeplassen på Mainstream Rock-lista.

## Innhald

## Medverkande

### Foreigner
* Johnny Edwards – solovokal, korvokal, sologitar (på «Mountain of Love»)
* Mick Jones – sologitar, gitar, klaverinstrument, korvokal
* Rick Wills – bass, korvokal
* Dennis Elliott – trommer

### Andre medverkande
* Richard Cottle – klaverinstrument
* Tommy Mandel – klaverinstrument
* Terry Thomas – klaverinstrument, korvokal, ekstra gitar
* Tony Beard – elektronisk perkusjon
* Felix Krish – ekstra bass
* Ian Lloyd – korvokal
* Mark Rivera – korvokal
* Rachele Cappelli – korvokal
* Angela Cappelli – korvokal
* Lani Groves – korvokal
* Vaneese Thomas – korvokal

## Produksjon
* Produsentar – Mick Jones og Terry Thomas
* Lydteknikarar – Rafe McKenna (spor 1, 3, 5-8 & 10); Andrew Scarth (spor 2, 4 & 9).
* Assisterande lydteknikar – Bruce Calder, Ellen Fitton, Michael Gilbert, Lolly Grodner, John Herman, Jon Mallison og Bernhard Speyer.
* Miksing – Mick Jones and Terry Thomas (All spor); Rafe McKenna (spor 1, 3, 5-8 & 10); Andrew Scarth (spor 2, 4 & 9).
* Mastering av Ted Jensen at Sterling Sound (New York, NY).
* Kunstnarisk leiar – Reiner Design Consultants
* Fotografi – Timothy White
* Kunstnarisk leiar for band fotografi – Bob Defrin
* Management – Bud Prager for E.S.P. Management, Inc.

## Salslister

### Album

### Singlar
;«Lowdown and Dirty»

## Kjelder
Can't Slow Down av Foreigner

***Can't Slow Down*** er det niande studioalbumet til det britisk-amerikanske rockebandet Foreigner og det siste albumet deira til no. Det var det første studioalbumet deira med songaren Kelly Hansen og bassisen Jeff Pilson og det første nye studioalbumet sidan *[[Mr. Moonlight av Foreigner|Mr. Moonlight]]* i 1994. I USA vart albumet først berre til sals hos Wal-Mart, som hadde einerett på salet.

Marti Frederiksen og stesonen til gitaristen Mick Jones, Mark Ronson, var medprodusentar på albumet.

## Mottaking

*Can't Slow Down* gjekk inn på 29. plassen på ''Billboard'' 200. Dei første to singlane frå albumet «When It Comes to Love» og «In Pieces» gjekk begge inn på Billboard's Adult Contemporary-lista.

I 2010 hadde albumet selt til gullplate hos Independent Music Companies Association, som indikerte minst 100&nbsp;000 selte eksemplar i Europa. 

## Innhald
Alle songar skrivne av Mick Jones, Kelly Hansen og Marti Frederiksen, utanom der andre er nemnde.

## Medverkande
**Foreigner**

* Kelly Hansen – solovokal
* Mick Jones – sologitar, piano, korvokal
* Thom Gimbel – gitar, saksofon, korvokal
* Michael Bluestein – klaverinstrument, korvokal
* Jeff Pilson – bassgitar, korvokal
* Brian Tichy – trommer, perkusjon

**Andre musikarar**

* Marti Frederiksen – gitar, klaverinstrument, perkusjon, korvokal
* Russ Irwin – klaverinstrument på «Too Late»
* Jason Bonham – trommer på «Too Late»
* Ryan Brown – trommer på «Lonely»
* Jason Paige – korvokal
* Suzie McNeil – korvokal

## Produksjon
* Produsentar – Marti Frederiksen og Mick Jones (spor 1-12); Mark Ronson (spor 13).
* Innspelt av Marti Frederiksen
* Ekstra lydteknikar – Jason Paige
* Miksing – Anthony Focx and Marti Frederiksen
* Redigering og mastering av Anthony Focx
* Kunstnarisk leiar – Hackmart, Inc.
* Fotografi – Bill Bernstein

## Salslister

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Can't Slow Down (Foreigner album)|Can't Slow Down (Foreigner album)]]» frå ,  den 21. mai 2020.* 
*** oppgav desse kjeldene:*
Björn Otto

**Björn Otto** () er ein tysk tidlegare stavhoppar som i 2012 vann OL-sølv og EM-sølv og i 2013 VM-bronse i øvinga.

## Aktiv
Otto sigra i stavtevlinga under Universiaden 2005 i Izmir då han smaug seg over 5,80 m. To år seinare vart han femtemann ved Osaka-VM med eit hopp på 5,81. Etter nokre år med svakare prestasjonar kom Otto tilbake i verdstoppen i 2012-sesongen. Han vart såleis nummer to i innandørs-VM i Istanbul, men imponerte meir då han ved EM i Helsinki tok sølv med 5,92 meter og personbeste. I begge desse tevlingane møtte han sin overmann i franske Renaud Lavillenie, som seinare i sesongen også vart olympisk meister i London. I dei olympiske leikane vann Otto sølvmedalje nummer tre for året, gjennom færre riv på 5,91 enn landsmannen Raphael Holzdeppe. Fire veker etter sette Otto tysk rekord i Aachen med 6,01 meter, hans livs høgste stavhopp. Under verdsmeisterskapen i Moskva i 2013 kneip Otto bronsemedaljen, takk vere færre riv enn to av dei sterkaste konkurrentane.

### Medaljar og plasseringar i internasjonale meisterskap
*VM 2007 i Osaka: Nr 5 – 5,81 m
*VM 2009 i Berlin: Utslått i kvalifiseringa (5,55 m=nr 16)
*EM 2012 i Helsinki: Sølvmedalje – 5,92 m 
*OL 2012 i London: Sølvmedalje – 5,92 m 
*VM 2013 i Moskva: Bronsemedalje – 5,82 m

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:de:Björn Otto|Björn Otto]]» frå ,  den 21. mai 2020.*  
**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Björn Otto|Björn Otto]]» frå ,  den 21. mai 2020.*
I Don't Want to Live Without You

«**I Don't Want to Live Without You**» er ein song frå poprockbandet Foreigner. Det kom ut i 1987 på albumet *[[Inside Information av Foreigner|Inside Information]]*.

Songen vart gjeven ut som oppfølgjaren til songen «Say You Will», og nådde femteplassen på ''Billboard'' Hot 100-lista i mai 1988. Det var den 16. og så langt siste singelen deira på Topp 40 på Billboard-lista. På *Billboard* Hot Adult Contemporary Tracks-lista vart songen den einaste av Foreigner som gjekk til topps på lista. 

## Salslister
### Årslister

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:I Don&#39;t Want to Live Without You|I Don&#39;t Want to Live Without You]]» frå ,  den 21. mai 2020.* 
*** oppgav desse kjeldene:*
Henriette-Julie de Castelnau de Murat

**Henriette-Julie de Castelnau de Murat** () var ein fransk forfattar frå aristokratiet seint på 1600-talet og tidleg på 1700-talet. Ho skreiv romanar og eventyr.

Henriette-Julie de Castelnau var fødd i Brest som dotter av marki Michel de Castelnau, som var guvernør i byen og son av marskalken av Frankrike Jacques de Castelnau, og Louise-Marie Foucault de Daugnon, som var dotter av marskalken av Frankrike Louis de Foucault de Saint-Germain Beaupré. Faren døydde då ho var seks år gammal, og ho arva tittelen som markise av Castelnau.

Ho blei gift med oberst Nicolas de Murat, greven av Gibertès, i 1691, då ho var 21 år gammal. Eit år seinare fekk ho ein son, César de Murat. Men kort tid seinare forlét ho ektemannen, som skal ha vore forderva og vondskapsfull, og slo seg ned i Paris. Her blei ho del av det litterære livet, og vitja salongen til markisa av Lambert i rue de Richelieu. Der møtte ho litterære personlegdommar som Marie-Catherine d'Aulnoy, som ho verdsette særs mykje, Catherine Bernard og kusina hennar Charlotte-Rose de Caumont La Force. 
Inspirert av d'Aulnoy gav ho ut sine eigne eventyr, *Contes de fées* og *Les Nouveaux Contes de Fées* i 1698 og deretter *Histoires sublimes et allégoriques* og *Voyage de campagne* i 1699.

Samstundes levde ho eit skandaleombrust liv, og blei skulda for lesbisk og lausliva oppførsel av politisjefen Marc-René de Voyer de Paulmy d'Argenson. Ho blei *[[persona non grata]]* ved hoffet, og blei nøydd til å forlata Paris og selja marki-setet i Castelnau til Claude Forcadel i 1699. Året etter drog ho til Limousin, der ho truleg budde med elskaren sin Madame de Nantiat. I 1702 blei ho arrestert og fengsla i slottet i Loches. 

Etter å ha forsøkt å rømma blei ho overført til slottet i Saumur i 1706 og til slottet i Angers i 1707. Seinare blei ho ført tilbake til Loches der ho fekk tilgang til det gode selskap att under streng kontroll. I 1709 blei ho endeleg lauslaten på visse vilkår av Louis Phélypeaux, comte de Pontchartrain. Då Philippe d’Orléans blei regent blei ho fullstendig frigjeven.

Under dei sju åra i fangenskap skreiv ho ikkje. Etter å ha blitt fri byrja ho skriva att, men fekk ikkje same suksess som før. Ho gav ut *Histoire de la courtisane Rhodope* i 1708 og *Histoires galantes des habitants de Loches* i 1709. Det siste verket hennar kom ut i 1710, *Les Lutins du château de Kernosy*.

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:fr:Henriette-Julie de Castelnau de Murat|Henriette-Julie de Castelnau de Murat]]» frå ,  den 21. mai 2020.*  
 

## Bakgrunnsstoff

*Henriette-Julie de Castelnau de Murat ved Internet Archive
Alan Paterson

**Alan Sinclair Paterson** () var ein britisk friidrettsutøvar frå Glasgow som vart europameister i høgdehopp 1950.

Paterson vart andremann i høgdetevlinga då Friidretts-EM 1946 vart avvikla i Oslo. Den 3. august 1947 sette han landsrekord med 2,02 meter ved eit stemne i heimbyen Glasgow, på same høgda som vinnaren Bill Vessie frå USA. Under dei olympiske sommarleikane 1948 i London enda Paterson på sjuandeplass. To år seinare var han den einaste som hoppa over 1,96 m ved EM i Brussel og vann dermed gull framom den allsidige svenske utøvaren Arne Åhman.

### Medaljar og plasseringar i internasjonale meisterskap
*EM 1946 i Oslo: Sølvmedalje – 1,96 m, bakom Anton Bolinder (1,99 m)
*OL 1948 i London: Nr 7 – 1,90 m
*EM 1950 i Brussel: Gullmedalje – 1,96 m, framom Arne Åhman (1,93 m)
*OL 1952 i Helsinki: Nr 24 – 1,80 m

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Alan Paterson|Alan Paterson]]» frå ,  den 21. mai 2020.*  
 
*Arbeiderbladet 4.8.1947
DS «Divina»

**DS «Svane»** (kallesignal LCJK) var eit dampskip bygt i 1922 som lasteskip for Bergen Lloyd.  

Etter berre eitt år vart skipet kjøpt av Det Norsk-Russiske Dampskibsselskab A/S, som var eigd av Det Bergenske Dampskibsselskab (BDS), og omdøypt **DS «Dvina»**. I 1928 vart det kjøpt av sovjetarane, som hadde skipet fram til det vart kondemnert etter ein brann i 1959. 

## Historie
Skipet vart bygt ved Ouse Shipbuilding Co. Ltd. i Goole i Storbritannia og vart levert i januar 1922. Skipet gjekk i trampfart og den første turen tok skipet frå Hull til Rotterdam. I april 1922 segla «Svane» med 9&nbsp;000 tønner sild, 1400 tønner tran og 400 kassar hermetikk til Russland, der det på denne tida var hungersnaud. 

I desember 1923 vart skipet kjøpt av Det Norsk-Russiske Dampskibsselskab A/S, som var eigd av Det Bergenske Dampskibsselskab og fekk i januar 1924 namnet «Dvina». Det gjekk dei første månadane til Austersjøen. I mai 1924 byrja det i trelastfarta til Kvitsjøen og Russland med anløp i Murmansk og Arkhangelsk, og på vinterstid fortsette det i trampfart. Vinteren 1925 var det mellom anna i Svartehavet og Odessa, før det hadde to turar mellom Frankrike og Dakar i Senegal. 

28. november 1926 var skipet i kollisjon med den danske damparen «Alexandra» i Kielkanalen. «Dvina» fekk noko skade men vart mellombels reparert og kunne halde fram reisa si. 18. mars 1927 var skipet i ein ny kollisjon, denne gongen med bolverket ved Eastham Locks i Manchester. Skipet fekk skade på styrbord side der to naglar var avrive og to plater og tre dekksbjelkar vart bøygd. Skipet var lasta med bomull og ull. 
 
Sommaren 1927 var «Dvina» med på ein handelsekspedisjon til Karahavet, mellom andre med systerskipet . Ekspedisjonen samla seg i Tromsø og segla derifrå til Matotsjkinsundet på Novaja Zemlja der dei låg og venta i seks dagar på meldingar om istilhøva. 19. august kunne dei gå inn Karahavet og fekk hjelp av isbrytaren «Malygin» då dei møtte iskanten. Dei brukte ni timar fram til øya Belyj. Her skilde ekspedisjonen lag og «Dvina» og tre andre skip segla opp elva Ob eit par døgns seglas. Her lossa dei lasta si og «Dvina» tok imot trelast for London. 

I mars 1928 vart Det Norsk-Russiske Dampskibsselskab oppløyst og dei russiske medinteressene brukte seg av opsjonen sin til å overta nokre av skipa. «Dvina» var eitt av dei og det vart overført til russisk flagg og den sovjetiske handelsflåten Sovtorgflot i Leningrad. I 1932 vart heimehamna flytta til Vladivostok. 

I oktober 1959 var det brann i maskinrommet på skipet og det vart kondemnert. 

## Skipet
Tonnasjen til skipet var ved levering 1&nbsp;772 brt, 1&nbsp;026 nrt og lasteevna var 2&nbsp;450 dødvekttonn. Volumet i lasterommet var 3&nbsp;659&nbsp;m³. Hovudmaskinen var ein kolfyrt tresylindra ekspansjon dampmaskin, levert av Earle's SB & Eng Co. Ltd. i Hull.  Oppgjeven yting var 220 nominelle hestekrefter som gav ein toppfart på 12 knop.

## Sjå òg
*Flåten til Det Bergenske Dampskibsselskab

## Kjelder
MS «Alert» (1919)

**MS «Alert»** var ein taubåt bygt i 1919 for ein privateigar i Stavern. 

I 1924 vart båten kjøpt av Det Bergenske Dampskibsselskab (BDS) som hadde det fram til 1957. Den vidare lagnaden er ukjend. 

## Historie
Skipet vart bygt i tre i Kragerø i 1919 for ein ukjend eigar.

I november 1923 vart båten lagt ut for sal i eit dødsbo. 

I 1924 vart slepebåten kjøpt av Det Bergenske Dampskibsselskab for 20&nbsp;000 kroner, i tillegg til ein reparasjon på 14&nbsp;545 kroner.

20. april 1944 under eksplosjonen på Vågen låg «Alert» ved Søndre Tolbodkai. Kapteinen og maskinisten stod i døra då dei såg at det kom flammar opp frå Festningskaien. Maskinisten meinte det såg alvorleg ut og at dei burde kom seg i dekning. Dei var ikkje kome meir enn ti meter då eksplosjonen oppstod. Det vart heilt mørkt og det hagla med gjenstandar gjennom lufta. Dei høyrde så rop frå sjøen og fann dekksmannen som låg i sjøen og heldt seg til ein båt medan han blødde sterkt frå hovudet. Kapteinen fekk han seinare opp i ein motorbåt. Familien til kapteinen budde i nærleiken, så han ville gå og sjå etter dei. Då han seinare kom attende for å sjå etter «Alert», kom han ikkje fram på grunn av sperringane. Då han endeleg kom fram var «Alert» søkkt. 
 
Båten vart selt i 1957, men den vidare lagnaden er ukjend.

## Sjå òg
*Flåten til Det Bergenske Dampskibsselskab

## Kjelder
Byfjorden ved Tønsberg

**Byfjorden** er ein fjord i Tønsberg kommune i Vestfold. Han utgjer den inste delen av Tønsbergfjorden, som igjen er ein sidefjord i Oslofjorden, og går mellom Kanalen i Tønsberg, Tønsberghus og Jarlsberg travbane. Inst i fjorden ligg Iljane våtmarksområde og naturreservat, skipa i 1985. Ved kanalen ligg Kanalbrua, ei vippebru for biltrafikk opna i 1957, og i Ollebukta er det ei småbåthamn. Mellom restaurantane, mediehuset og gjestehamna på brygga i byen og Kaldnes på Nøtterøy-sida går Kaldnes bru, ei gangbru som opna i 2005. På området etter Kaldnes Mekaniske Verkstad, eit skipsverft i drift frå 1899 til 1984, er det reist høge bygg med leilegheiter.

## Galleri

Fil:Tønsberg og Kaldnes (14424525250).jpg|Byfjorden ca. 1947, med Tønsberg by til venstre, Kaldnes Mekaniske Verkstad på Kaldnes til høgre og Oslofjorden i bakgrunnen.
Fil:Reperbanen_(14603275442).jpg|Byfjorden 1958, med Kanalbrua over kanalen mellom øya Nøtterøy og Tønsberg framfor. Klaffebrua opna året før. Fylkesveg 308 går over brua. Småbåthamna i Ollebukta til høgre. På Nøtterøysida ligg Teie hovedgård med Tønsberg Reperbane og anlegget etter Teie ubåtstasjon nedanfor.
Fil:Teie og Tønsberg (14610687132).jpg|Byfjorden 1967, med Teie og Nøtterøy til venstre, byen til høgre og Sem og Indre Vestfold i bakgrunnen. 
Fil:Utsikt fra Frodeåsen.jpg|Utsikt frå Frodeåsen mot Byfjorden. Trehusbusetnaden nord for Slottsfjellet er midt på biletet og den siste resten av industri kan ein sjå yttst på Kaldneset i øvre venstre biletkant.
Fil:GrenlandGroup02.jpg|Agility Group-verftet på Kaldnes i Tønsberg med delvis islagd byfjord 2009.
Fil:TønsbergKanalbro20080120-2.jpg|Kanalbrua over kanalen mellom Tønsberg og Nøtterøy, ein del av Byfjorden, 2008.
Fil:Brygga i Tønsberg.JPG|Brygga i Tønsberg 2008 med gjestehamna i bakgrunnen.
Fil:Kaldnes brygge.jpg|Kaldnes Mekaniske Verksted er blitt erstatta av leilegheiter med utsikt mot byen på andre sida av Byfjorden og kanalen.
Fil:Bridging the Sky.jpg|Kaldnes bru er ei gangbru frå Kaldnes over Byfjorden til brygga. Ho opna i 2005.
Fil:Oseberg Kulturhus.jpg|Oseberg kulturhus i Tønsberg ligg ved brygga i Ollebukta. Bygget opna i 2002.


## Kjelder


**Denne artikkelen bygger på «[[:nb:Byfjorden (Tønsberg)|Byfjorden (Tønsberg)]]» frå ,  den 22. mai 2020.*
Madame de Sévigné

**Marie de Rabutin-Chantal, marquise de Sévigné** (), kjend som **Madame de Sévigné**, var ein kjend fransk brevskrivar. Dei fleste av breva hennar var stila til dottera, som ho brevveksla med i nesten 30 år.

## Liv og virke

Marie de Rabutin-Chantal var dotter av Celse Bénigne de Rabutin, baron de Chantal, og Marie de Coulanges. Ho var den einaste av dei tre barna til paret som voks opp.
Far hennar var ein offiser frå ei gammal, men ikkje særleg velståande burgundisk adelsslekt. Han døydde i strid under omleiringa av La Rochelle i 1627. Mora kom frå ein nyadeleg bankierfamilie; ho døydde i 1633. Marie fekk deretter ei høg utdanning under vernet til først mora sine foreldre og deretter av morbroren Christophe de Coulanges, abbé de Livry.

I 1644 blei ho gift med marki Henri de Sévigné frå Bretagne. Henri var stadig utru og sløsa med pengar, men morbroren til Marie hadde ordna ekteskapskontrakten slik at det meste av hennar formue blei halden fråskild frå den til mannen. 4. februar 1651 blei Henri de Sévigné dødeleg såra i ein duell med *chevalier* d'Albret, og døydde to dagar etter. Madame de Sévigné blei enkje 24 år gammal, og giftet seg aldri opp att.

Ho delte tida si mellom godset til ektemaken i Bretagne og Paris, der hun ofte vitja Nicolas Fouquet sin salong. Ho var også nær ven av La Rochefoucauld og Madame de La Fayette.

Dottera hennar Françoise gifta seg i 1669 med François Adhémar de Monteil, greven av Grignan. Etter at svigersonen var blitt guvernør i Provence og drog dit med kona si, byrja Madame de Sévigné den kjende brevvekslinga si med dottera, som varte frå 1671 fram til de Sévigné døydde. Frå 1673 blei breva hennar sirkulerte i kopiar.

Då sonen gifta seg i 1684 delte ho opp eigedommane sine mellom barna og heldt berre på ei privat inntekt for seg sjølv. Ho døydde i 1696 med ein feber, kanskje influensa eller lungebetennelse.

Ei samling av breva hennar blei gjeven ut i 1725 av dotterdotter hennar Pauline de Simiane, som gav ut fleire utgåver i 1734-1737 og 1754.

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:nb:Marie de Rabutin-Chantal, marquise de Sévigné|Marie de Rabutin-Chantal, marquise de Sévigné]]» frå ,  den 22. mai 2020.*

## Bakgrunnsstoff
Luis Miguel Martín

**Luis Miguel Martín Berlanas** () er ein spansk tidlegare friidrettsutøvar frå Madrid som tilhøyrde europatoppen i hinderløping i tida 1998-2004.

Martín var opphavleg mellomdistanseløpar. Frå 1998 satsa han på 3&nbsp;000 meter hinder. I sin fyrste sesong som hinderløper vart han iberoamerikansk meister i øvinga og nummer fire då europameisterskapen vart avvikla i Budapest, halvtanna sekund bak bronsevinnar Jim Svenøy. Året etter sette Martín landsrekord med 8.11,1, den fyrste av fire forbetringar av den spanske rekorden. Men i Friidretts-VM 1999 i Sevilla rauk han ut i forsøket.

År 2000 vart Martín spansk meister og femtemann i Sydney-OL. Deretter sprang han inn til fjerdeplass under verdsmeisterskapen i Edmonton i 2001, før han i 2002 vann bronsemedaljen ved europameisterskapen i München. Den 30. august 2002 flytta Martín den spanske rekorden til 8.07,4 ved eit stemne i Brussel, hans livs beste prestasjon i hinderløpinga. Sidan vart han nummer seks ved verdsmeisterskapen 2003 i Saint-Denis og nummer fem under Sommar-OL 2004 i Aten. Han tevla i friidrett til 2011.

### Medaljar og plasseringar i internasjonale meisterskap
*EM 1998 i Budapest: Nr 4 – 8.20,5
*VM 1999 i Sevilla:  Utslått i forsøket (8.17,7=nr 13)
*OL 2000 i Sydney: Nr 5 – 8.22,7
*VM 2001 i Edmonton: Nr 4 – 8.18,8
*EM 2002 i München: Bronsemedalje – 8.24,7
*VM 2003 i Paris: Nr 6 – 8.13,5
*OL 2004 i Aten: Nr 5 – 8.11,6
*VM 2005 i Helsinki: Nr 11 – 8.22,1

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:de:Luis Miguel Martín|Luis Miguel Martín]]» frå ,  den 22. mai 2020.*  
**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Luis Miguel Martín|Luis Miguel Martín]]» frå ,  den 22. mai 2020.*  
 
*