open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
José Nasazzi

**José Nasazzi Yarza** () var ein uruguayansk fotballspelar frå Montevideo. Han var forsvarsspelar og lagkaptein på Uruguay sitt landslag som i 1930 på heimebane vann den aller fyrste verdsmeisterskapen i fotball.

Foreldra til Nasazzi var innvandrarar frå Lombardia i Italia og Baskarland i Spania. Sjølv byrja han spele fotball i ein liten klubb i Montevideo, før han i elleve år, 1922-32, gjorde teneste i fyrstedivisjonklubben Bella Vista. Sidan var han aktiv 1933-37 i Nacional, ein klubb han vart seriemeister med i 1933 og 1934.

I tida 1923-37 spelte Nasazzi 41 landskampar for Uruguay. Her bidrog han til landslaget sine mange suksessar i 1920- og 1930-åra. Både i 1923, 1924, 1926 og 1935 var han med å vinne den søramerikanske meisterskapen. Han var også med då Uruguay sigra i OL-finalen 1924 og då laget i 1928 i Amsterdam forsvarte den olympiske meistertittelen med 2-1 i finaleomkampen mot Argentina. Høgdepunktet i karrieren var likevel Fotball-VM 1930 på heimebaner. Etter å ha vunne semifinalen med 6-1 over Jugoslavia, låg Uruguay under 1-2 overfor Argentina ved pause i VM-finalen på Centenario-stadion i Montevideo. Framfor over 68&nbsp;000 snudde Uruguay kampen i den andre omgangen og vann 4-2, etter kaptein Nasazzi hadde oppeldna lagkameratane i pausen. Nasazzi vart kåra til meisterskapens beste spelar og var den fyrste som kunne heve Jules Rimet-pokalen. Uruguay valde å ikkje delta i Fotball-VM 1934 i Italia. Året etter vann Nasazzi sin sjuande store triumf med Uruguay, også her under søramerikameisterskapen 1935 vart han kåra til turneringas beste spelar. Som back deltok han ikkje i angrep og skåra aldri på landslaget.

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:José Nasazzi|José Nasazzi]]» frå ,  den 1. juli 2018.*  
 
*
The Black Eyed Peas

**The Black Eyed Peas**, tidlegare berre **Black Eyed Peas**, er ei amerikansk musikkgruppe skipa i 1995. Ho består av rapparane will.i.am, apl.de.ap og Taboo og tidlegare var også songaren Fergie med. Gruppa begynte som ei alternativ hip-hop-gruppe, men endra musikkstilen sin etter kvart i retning av pop og dance-pop. Sjølv om gruppa vart gunnlagt i Los Angeles i 1995, var det ikkje før *Elephunk*, det tredje albumet deira vart sleppt at dei oppnådde høge platesal. Sidan den gongen har gruppa selt om lag 76 millionar plater (35 millionar album og 41 millionar singlar). Dette gjer dei til ei av dei mestseljande gruppene nokonsinne. 

Den første store hiten deira var singelen «Where Is the Love?» som kom ut i 2003. Singelen var med på *Elephunk*, og toppa listene i 13 land, mellom anna Storbritannia. Der blei han liggjande på førsteplass i sju veker og vart den mest selde singelen i landet i 2003. Ein annan europeisk hitsingel frå albumet var «Shut Up». Det fjerde albumet deira, *Monkey Business*  vart ein endå større suksess på verdsbasis. Det selde til fire gonger platina i USA, og det vart gitt ut fire singlar frå albumet: «Don't Phunk with My Heart», «Don't Lie», «My Humps» og «Pump It». I 2009 vart gruppa ei av berre 11 musikkartistar som har halde både første og andreplassen på Billboard 100-lista samtidig; det gjorde dei med singlane «Boom Boom Pow» og «I Gotta Feeling». Sistnemnde sette ny rekord ved å toppa lista i 26 samanhengande veker. Albumet som singlane er henta frå,*The E.N.D*, produserte seinare ein tredje singel som kom på førsteplass på lista, «Imma Be». Det er berre få grupper som har fått tre singlar frå eitt og same album på førsteplass på Billboard-lista, og i tillegg kom både «Rock That Body» og «Meet Me Halfway» blant topp ti. «I Gotta Feeling» vart den første singelen som selde meir enn ein million nedlastingar i Storbritannia.

Under den femtiandre Grammy-prisutdelinga, som fann stad i januar 2010 var gruppa nominert til seks prisar og vann tre av dei. I november 2010 sleppte dei ut albumet *The Beginning*. I februar 2011 opptredde gruppa på den prestisjetunge halvtidsunderhaldninga under Super Bowl. 

## Studioalbum

* *Behind the Front* (1998)
* *Bridging the Gap* (2000)
* *Elephunk* (2003)
* *Monkey Business* (2005)
* *The E.N.D.* (2009)
* *The Beginning* (2010)

## Kjelder


**Denne artikkelen bygger på «[[:en:The Black Eyed Peas|The Black Eyed Peas]]» frå ,  den 1. juli 2018.*  
 

## Fotnotar
Albert Sjesternjov

**Albert Aleksejevitsj Sjesternjov** () var ein russisk fotballspelar frå Moskva som spelte på CSKA Moskva og Sovjetunionen. Han vert gjerne rekna som den aller beste forsvarsspelaren i den sovjetiske fotballsoga. Sjesternjov spelte 90 landskampar for Sovjetunionen, mellom dei finalen i europameisterskapen 1964. I 1970 vart han kåra til årets spelar i sovjetisk fotball.

## Karriere
### Klubbspel
Sjesternjov spelte på CSKA Moskva frå 1959 til han la opp i 1972. Han var kaptein på laget frå han var 21 år gammal. I 1970 var han sentral då CSKA vann den sovjetiske seriemeisterskapen for fyrste gong på 20 år. CSKA Moskva og Dynamo Moskva endå då à poeng og måtte avgjere meisterskapen gjennom omkamp, då den fyrste enda 0-0 måtte ein ut ein til, den andre enda med 4-3 til CSKA etter ekstraomgangar.

### Landslagsspel
Sjesternjov landslagsdebuterte i oktober 1961, men måtte vente i to år før han fekk landskamp nummer to. Under fotball-EM 1964 var han med å slå Danmark 3-0 i semifinalen og deretter tape 0-2 mot Spania i finalen. Frå april 1966 var han kaptein på det sovjetiske landslaget til han la opp, i alt var han kaptein i 67 landskampar. Han deltok i Fotball-VM 1966, der Sovjetunionen tapte semifinalen mot Vest-Tyskland 1-2. To år seinare enda EM-semifinalen mot vertslandet Italia 0-0 etter ekstraomgangar, før Sovjetunionen tapte finaleplassen ved myntkast. I VM 1970 rauk Sovjetunionen ut or turneringa etter kvartfinaletap 0-1 mot Uruguay. Den 27. oktober 1971 spelte Sjesternjov  sin 90. og siste landskamp, ein EM-kvalifiseringskamp mellom Spania og Sovjetunionen i Sevilla som endå mållaus, nett liksom Sjesternjov i heile hans landslagstid.

### Merittar
*EM-sølv: 1964 for Sovjetunionen
*VM-firar: 1966 for Sovjetunionen
*EM-firar: 1968 for Sovjetunionen
*Sovjetisk seriemeister: 1970 med CSKA Moskva

Sjestjernjov var alkoholikar og døydde av skrumplever.

## Kjelder

*eu-football
**Denne artikkelen bygger på «[[:de:Albert Alexejewitsch Schesternjow|Albert Alexejewitsch Schesternjow]]» frå ,  den 2. juli 2018.*
Nürnberglovane

**Nürnberglovene** (tysk *die Nürnberger Gesetze*) var ei gruppe lovar frå det nasjonalsosialistiske Tyskland som blei einstemmig vedtekne den 15. september 1935 ved eit spesielt riksdagsmøte under Rikspartidagane i Nürnberg. Nürnberglovane nedfelte antisemittisme i det tyske lovverket på ein heilskapleg måte. Dei peikte ut jødar som ei gruppe utan dei same rettane som andre tyske borgarar, og forsterka det juridiske grunnlaget for dei nazistiske jødeforfølgingane som enda med Holocaust. Desse lovane innførte også hakekrossflagget som nytt tysk nasjonalflagg.

## Lovar

Nürnberglovene omfatta tre lovar:

* *[[Riksborgarloven]]* (**')

* ''[[Blodsvernloven]]'' eller ''Lov om vern av det tyske blodet og den tyske æra'' (**')
* *[[Riksflaggloven]]* (**)

Riksborgarloven og Blodsvernloven var skrivne av Wilhelm Stuckart saman med Bernhard Lösener og Franz Albrecht Medicus ved innanriksdepartementet, som var leia av riksministeren Wilhelm Frick.

I løpet av dei neste åtte åra blei det også lagt til tretten dekret til lovane.

## Kjelder


**Denne artikkelen bygger på «[[:nb:Nürnberglovene|Nürnberglovene]]» frå , og «[[:sv:Nürnberglagarna|Nürnberglagarna]]» frå  den 2. juli 2018.*
Zvonimir Boban

**Zvonimir Boban** () er ein kroatisk tidlegare fotballspelar, fødd i Imotski i dåverande Jugoslavia. Han var kaptein på Kroatia sitt landslag som i 1998 tok bronseplassen under verdsmeisterskapen i fotball. Boban var ein kreativ midtbanespelar, særleg kjend som klubbspelar for Dinamo Zagreb og italienske AC Milan, med sistnemnde lag vann han Meisterligaen 1994.
## Karriere
### Klubbspel
Boban debuterte på Dinamo Zagreb i 1986 og fekk omgåande plass i fyrsteellevaren. Sommaren 1991 vart han overført til AC Milan, men spelte 1991/92 for Bari. Frå 1992 til 2001 gjorde han teneste i den italienske toppklubben frå Milano, der han i tida 1993-99 var med å vinne Serie A fire gongar. Den 18. mai 1994 var han på plass på AC Milan si midtbane då det italienske laget i meisterligafinalen slo FC Barcelona med solide 4-0. Boban la fotballskoa på hylla i 2001.

### Landslagsspel
I 1987 var Boban kaptein på det jugoslaviske ungdomslandslaget som vann verdsmeisterskapen for U20-lag, i finalen skåra han målet som gav 1-1 mot Vest-Tyskland, der etter sette han den avgjerande straffa i straffetevlinga. Frå 1988 til-91 spelte han sju landskampar for dåverande Jugoslavia, skåra eitt mål. Allereie i desember 1990 byrja Boban spele for Kroatia, i landet sin andre landskamp. Frå oktober 1992, til han spelte han sin 58. og siste landskamp i november 1999, var han Kroatia sin lagkaptein. I denne perioden var han med å føre Kroatia til kvartfinalane i Fotball-EM 19960 i England, samt til siger i bronsefinalen mot Nederland under VM i fotball 1998. Boban skåra 12 mål for Kroatia
 
### Merittar
*VM-bronse: 1998 for Kroatia
*Vinnar av meisterligaen: 1994 med AC Milan
*Italiensk seriemeister: 1993, 1994, 1996 og 1999 med AC Milan
*Tapande finalist i meisterligaen: 1995 med AC Milan

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Zvonimir Boban|Zvonimir Boban]]» frå ,  den 2. juli 2018.*  
 
*eu-football
Rick Stanton

**Richard William «Rick» Stanton** er ein britisk grottedykkar og brannmann.

I 2010 var Stanton del av eit lag med ein ny verdsrekord etter å ha dykka 5,5 engelske mil (som kvar tilsvarer 1609 meter) innover Pozo Azul-grotta i Spania. Med på laget var mellom anna dykkepartnaren til Stanton, John Volanthen.

## Prisar og utmerkingar
Han fekk den britiske imperieordenen (*MBE*) i 2013; Kunngjeringa (i desember 2012) var del av *[[2013 New Year Honours]]*.

## Sjå òg
*Redningsaksjonen i Tham Luang-grotta i 2018

## Kjelder

## Bakgrunnsstoff
*https://www.bangkokpost.com/news/general/1502930/british-divers-not-heroes-just-relieved-after-thai-cave-rescue
*Dette er dykkerne som fant guttene i Thailand
*Why UK cave-divers top troubleshooter list 
*Dykkerne som fant fotballguttene i Thailand deltok i redningsaksjonen i Pluragrotten
*https://www.theguardian.com/world/2018/jul/03/british-divers-at-heart-of-thai-cave-rescue-among-best-in-world
*https://www.bbc.com/news/magazine-36097300
*https://www.independent.co.uk/news/world/asia/thailand-cave-search-missing-boys-divers-supplies-advance-soccer-chiang-rai-a8426601.html
*http://www.divernet.com/cave-diving/p302428-rick-stanton.html
Michel Preud'homme

**Michel Georges Jean Ghislain Preud’homme** () er ein belgisk fotballspelar og seinare -trenar frå Ougree. Han var ei framifrå målvakt som særleg utmerkte seg med sine refleksredningar. Etter VM i fotball 1994 vart han kåra til turneringas beste målvakt og same året vart han tildelt Jasjin-prisen som verdas beste fotballmålvakt.

### Klubbspel
Preud'homme var aktiv i Standard Liège frå 1977 til-86. Med Standard vann han den nasjonale cupfinalen i 1981 og den belgiske toppserien i 1982 og 1983. Sommaren 1986 gjekk han over til KV Mechelen, der han i 1987 vart nasjonal cupmeister for andre gong. I 1988 var Preud'homme med å vinne cupvinnarcupen etter å ha slått nederlandske Ajax 1-0, året etter vart han belgisk seriemeister for tredje gong. Sommaren 1994 vart han overført til SL Benfica, ein klubb han vann den portugisiske cupen 1996 med. Preud'homme la opp i 1999, 40 år gammal.

### Landslagsspel
Preud'homme fekk sin landslagsdebut i mai 1979, men fekk få kampar for Belgia ettersom Jean-Marie Pfaff var det klare fyrstevalet som landslagsmålvakt til og med Fotball-VM 1986 i Mexico. Frå 1987 og til 1994 hadde Preud'homme hevd på målvaktsplassen i landslaget og deltok både i verdsmeisterskapane 1990 og 1994. Opp til desember 1994 vakta han Belgias mål i 58 landskampar.

### Merittar
*Vinnar av UEFA-cupen: 1988 med KV Mechelen
*Belgisk seriemeister: 1982 og 1983 med Standard Liège og 1989 med KV Mechelen
*Belgisk cupmeister: 1981 med Standard Liège og 1987 med KV Mechelen

### Trenar
Tida 2007-16 hadde Preud'homme stor suksess som klubbtrenar. Han sanka pokalar både med Standard Liège, KAA Gent og Club Brugge i heimlandet, så vel som med nederlandske Twente og saudiarabiske Al-Shabab.

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Michel Michel Preud'homme|Michel Preud'homme]]» frå ,  den 3. juli 2018.*  
 
*eu-football
Linda Stuhaug

**Linda Marie Stuhaug** () er ein norsk bloggar og ernærings­ekspert. Ho vaks opp i Naustdal. Stuhaug har gått kokk- og servitørlinje, ho har personleg trenar-utdanning frå USA og ho har jobba på treningssenter. Våren 2018 fullførte ho bachelor i samfunnsernæring ved OsloMet. Stuhaug står bak bloggen ­lindastuhaug.no. 

## Bibliografi
### Bøker
*
*
*
## Kjelder
*Bloggen til Linda Stuhaug
*Frisk forlag
Edmílson Gomes Moraes

**José Edmílson Gomes de Moraes** () er ein brasiliansk tidlegare fotballspelar frå Taquaritinga i delstaten São Paulo og som i 2002 vart verdsmeister med Brasil. Han var forsvarsspelar og hadde elles suksess i fotballklubbane São Paulo FC, Olympique Lyon og FC Barcelona.

### Klubbspel
Edmílson fekk kontrakt med São Paulo FC i 1995 der han var med å vinne to delstatsmeisterskap. Sommaren 2000 vart han overført til Olympique Lyon og bidrog til at klubben vart fransk seriemeister tre år på rad, 2002-04. I 2004 gjekk turen vidare til FC Barcelona der han fekk lite speletid den fyrste sesongen. Derimot gjorde han sitt til at det spanske laget i 2006 både vann den heimlege serien og så sigra i meisterligafinalen med 2-1 mot Arsenal FC. Han forsvann ut av fyrsteellevaren i 2007 og drog året etter vidare til heller kortvarige oppdrag i spanske Villareal CF, brasilianske Palmeiras, spanske Real Zaragoza og brasilianske Ceará SC. Han la opp i 2011.

### Landslagsspel
Edmílson fekk sin debut på Brasils landslag 18. juli 2000. Tett på to år seinare tok han plass i midtforsvaret til Brasil i VM-finalen i Yokohama, ein kamp Brasil vann med 2-0 over Tyskland. Under førebuingane til Fotball-VM 2006 vart han kneskadd og uaktuell for meisterskapen. Han skåra eitt mål i sine 42 landskampar. Det siste landslagsoppdraget hans fann stad i 2007.

### Merittar
*Verdsmeister: 2002 for Brasil
*Vinnar av meisterligaen: 2006 med FC Barcelona
*Delstatsmeister i São Paulo: 1998 og 2000 med FC São Paulo
*Fransk seriemeister: 2002, 2003, 2004 med Olympique Lyon
*Spansk seriemeister: 2006 med FC Barcelona

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Edmílson|Edmílson]]» frå ,  den 3. juli 2018.*
Sene

**Sene** eller **sen** er ein type kroppsvev som bind saman musklar med bein, slik at ein kan overføra muskelkraft til beinet. Sener er små og tynne, men svært sterke ettersom dei inneholder mykje kollagenfiber.  Senene er feste til beinet ved at dei har vokse saman med beinhinna. Den tjukkaste og sterkaste sena i menneskekroppen er akillessena.

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:nb:Sene|Sene]]» frå ,  den 3. juli 2018.*  
 
*

## Sjå òg
* Skjelett
* Muskel
* Leddband
* Ledd

## Bakgrunnsstoff

*Sene i Store medisinske leksikon
Sen

**Sen** eller **SEN** kan visa til:

* Sene i kroppen

## Namn
* Namnet Sen, eit bengalsk slektsnamn
* Şen, eit tyrkisk slektsnamn

## Valuta
*Ein hundredel av følgjande valutaer (i slekt med ordet cent):
** Brunei-dollar
** Kambodsjansk riel
** Malaysisk ringgit
** Indonesisk rupiah
* Ein hundredel av japansk yen (ikkje i slekt med ordet cent)

## Personar
* Sen no Rikyū (f. 1522, også kjend som Rikyū), historisk figur med stor innverknad på utforminga av den japanske teseremonien, særleg tradisjonen *[[wabi-cha]]*
* Lin Sen (1868–1943, tiltalenamn Zichao), tidlegare president av Republikken Kina 
*Sun Yat-sen (1866–1925), kinesisk leiar, grunnleggjaren av Republikken Kina
*Surya Sen (1894–1934), indisk fridomskjempar
* Asit Sen (1917–1993), indisk filmskodespelar og komikar
* Amartya Sen (f. 1933), indisk økonom og tenkjar 
* Nabaneeta Dev Sen (f. 1938), indisk forfattar
* Aparna Sen (f. 1945), indisk filmskapar og skodespelar
* Hun Sen (f. 1952), kambodsjansk statsminister
* Moon Moon Sen (f. 1954) indisk filmskodespelar 

## Stader
* Senegal ifølgje ISO 3166-1, IOC-landkodar og NATO-landkodar
* London Southend Airport, IATA-flyplasskode
* Sen i Abadan, ein landsby i Khuzestan i Iran
* Sen i Iran, ein landsby i Khuzestan i Iran
* Sen i Yazd, ein landsby i Yazd i Iran
* Sen i Zanjan, ein landsby i Zanjan i Iran
* Sen Sen, ein landsby i Isfahan i Iran
Beck-Ola

***Beck-Ola*** er det andre studioalbumet til Jeff Beck, gjeve ut i 1969 i Storbritannia på Columbia Records og i USA på Epic Records. Albumet nådde 15. plassen på ''Billboard'' 200 og 39. plassen på den britiske albumlista. Albumet er eit ordspel på namnet til jukeboksselskapet Rock-Ola.

## Bakgrunn og innhald
Etter utgjevinga av det førre albumet, *[[Truth av Jeff Beck|Truth]]*, vart trommeslagaren Micky Waller mot slutten av 1968 erstatta av Tony Newman sidan Jeff Beck ønskte å gå i ei tyngre retning og han rekna Waller som meir ein trommis med finesse innan ein Motown-liknande til. Pianisten Nicky Hopkins, som òg hadde spelt på *Truth*, vart spurt om å bli med i bandet som fulltidsmedlem. 

Innspelinga av albumet fann stad over seks dagar i april 1969. Dei spelte inn to songar av Elvis Presley, «All Shook Up» og «Jailhouse Rock», i tillegg til «Girl from Mill Valley», ein instrumental av og med Hopkins. Dei andre fire songane var originalar, og instrumentalen «Rice Pudding» avslutta albumet og var kraftig korta ned. Plateomslaget består av ein reproduksjon av den belgiske surrealistiske kunstnaren René Magritte sitt *[[The Listening Room]]*. På baksida av det originale plateomslaget, ved sidan av «Beck-Ola», står det skrive «Cosa Nostra», italiensk for «vår greie».

Etter innspelinga av dette albumet turnerte The Jeff Beck Group i USA. Dei var meint å spele Woodstockfestivalen og stod på plakatane som marknadsførte hendinga, men på grunn av intern krangling i bandet og både Ronnie Wood og Rod Stewart ute av bandet, vart det ikkje slik. Stewart og Wood vart med i Faces i 1969, medan Hopkins spelte på Woodstock med Jefferson Airplane, og vart med i Quicksilver Messenger Service. Seinre turnerte han verda over med The Rolling Stones i 1971, 1972 og 1973. Beck var sjølv ute ei lengre tid frå desember det året på grunn av ei bilulukke. 

## Mottaking og ettermæle

I ei melding i *[[The Village Voice]]* då albumet kom ut, var kritikaren Robert Christgau lite imponert av albumet og sa spøkefullt at Stewart og Beck hadde oppfordra til den overdrivne spelinga til Hopkins. 

Den 10. oktober 2006 gav Legacy Recordings ut ei nymastra utgåve av albumet med fire bonusspor, som ingen var gjevne ut før. Dette omfattar to tidlege forsøk av dei to Presley-songane, ein frå Abbey Road Studios i januar, og ein jam på «Sweet Little Angel» av B.B. King frå november året før med Waller i bandet, og ein song meint som singel av produsenten Mickie Most som aldri kom ut.

## Innhald

### Bonusspor på 2004-utgåva

## Medverkande
* Jeff Beck – gitar, korvokal på «Throw Down a Line»
* Rod Stewart – vokal
* Nicky Hopkins – piano og orgel
* Ronnie Wood – bass
* Tony Newman – trommer

### Andre medverkande
* Micky Waller – trommer på «Sweet Little Angel»
* Mickie Most – produsent

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Beck-Ola|Beck-Ola]]» frå ,  den 4. juli 2018.* 
*** oppgav desse kjeldene:*
Lyngbø Sportsklubb

**Lyngbø Sportsklubb** eit idrettslag heimehøyrande i bydelen Laksevåg i Bergen kommune, stifta 4. mai 1932. Laget er aktivt med i idrettsgreinene fotball og handball. Lyngbø sitt A-lag i fotball spelte i 2017 på nivå fire i seriesystemet.

Lyngbø spelar i heilgrøne drakter.

## Kjelder
* Lyngbø SK sin heimesider
Rough and Ready

***Rough and Ready*** er det tredje albumet til The Jeff Beck Group og det første av to av den andre utgåva av bandet. Det kom ut i 1971 og består av meir jazz, soul og R&B enn tidlegare Beck-album. Som låtskrivar medverka Beck med fleire stykke til *Rough and Ready* enn han hadde gjort før, eller skulle kome til å gjere igjen. Beck henta inn Bobby Tench som vokalist og det var òg debuten til Max Middleton som klaverspelar. Andre medlemmar i denne besetninga var trommeslagaren Cozy Powell og bassisten Clive Chaman.

## Historie
Tidleg i april 1971 var Beck og The Jeff Beck Group framleis under kontrakt med RAK, og Beck starta opp att bandet sitt med klaverspelaren Max Middleton, trommeslagaren Cozy Powell, bassisten Clive Chaman og vokalisten Alex Ligertwood. Seinare i april byrja det nye bandet innspelingane i Island Studios i London. Dei arbeidde på songar av Beck og fokuserte på «Situation», som hadde tekst av Ligertwood. Andre songar som «Morning Dew» fekk òg merksemd med hjelp av produsenten Jimmy Miller, som hadde arbeidd med Traffic og The Rolling Stones. I mai 1971, etter ei veke med innspelingar, forlet Beck RAK og signerte ein ny plateavtale med CBS. Epic, ein etikett under CBS, fekk oppgåva med å gje ut musikken til Beck og etter å ha høyrd inspelinga frå Island var dei ikkje nøgd med vokalen. I mai byrja Beck å sjå seg om etter ein ny vokalist. Seint i mai, etter å ha høyrt Bobby Tench syngje me bandet sitt Gass, vart han tilsett som vokalist for bandet. Tench fekk berre nokre få veker på seg til å skrive nye tekstar og syngje inn vokal for albumet, før miksinga heldt fram av lydspora som tidlegare var innspelt av Beck og dei andre i bandet. Tidleg i juli 1971 gjekk bandet inn i Island Studios igjen for å fullføre albumet og Beck tok over som produsent. *Rough and Ready* kom ut i Storbritannia 25. oktober 1971 og i USA i februar 1972, etterfølgd av ein seksten dagar lang turné. Albumet nådde 46. plassen på den amerikanske albumlista. 

## Innhald

## Medverkande
*Jeff Beck: gitar, bass og produksjon
*Bobby Tench: vokal og rytmegitar
*Max Middleton: piano og klaverinstrument
*Clive Chaman: bass
*Cozy Powell: trommer

## Singlar
*«Got that Feeling/Situation» Epic(USA) 5-10814 (6. desember 1971), Epic (Storbritannia) 7720 (7. januar 1972)

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Rough and Ready|Rough and Ready]]» frå ,  den 4. juli 2018.* 
*** oppgav desse kjeldene:*
Guyuan

**Guyuan** er eit byprefektur lengst sør i den autonome regionen Ningxia i det nordvestre av Kina. Byprefekturet omfattar eit areal på 14&nbsp;413 km² med ikring 1,21 million ibuarar.

Guyuan er særleg kjend for Xumishan-grottene, eit nettverk av grotter utgravne for meir ein 1000 år tilbake.

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Guyuan|Guyuan]]» frå ,  den 4. juli 2018.*
Clive Chaman

**Clive Chaman** er ein trinidadisk-britisk bassgitarist og studiomusikar.

Chaman var medlem av den andre utgåva av The Jeff Beck Group frå 1971 til 1973, då han vart med i bandet til Cozy Powell, Hammer. I 1973 spelte han på *Now Hear This* av Junior Marvin-bandet Hanson og med Brian Auger på *Oblivion Express*. I 1974 vart han medlem av Hummingbird med klaverspelaren Max Middleton, vokalisten og gitaristen Bobby Tench og trommeslagaren Bernard Purdie. Hummingbird spelte inn tre album for A&M Records. Chaman deltok òg på innspelingar med Brian Auger's Oblivion Express, Donovan, Chris Rainbow, Murray Head, Morrissey–Mullen og Paul Kossoff. Chaman var ein kort periode medlem av Ritchie Blackmore's Rainbow då han erstatta Bob Daisley på bass

## Disskografi
**London Blues* – Ram John Holder (1969)
**Jesus Christ Superstar - A Rock Opera* - Tim Rice & Andrew Lloyd Webber (1971)
**[[Rough and Ready]]* – The Jeff Beck Group (1971)
**[[Jeff Beck Group av The Jeff Beck Group|Jeff Beck Group]]* – The Jeff Beck Group (1972)
**[[Cosmic Wheels]]* – Donovan (1973)
**Now Hear This* – Hanson (1973)
**Hummingbird* – Hummingbird (1975) 
**We Can't Go On Meeting Like This* – Hummingbird (1976)
**[[Happiness Heartaches]]* - Brian Auger's Oblivion Express (1977) 
**Diamond Nights* – Hummingbird (1977)
**[[Badness]]* – Morrissey–Mullen (1981)

## Notes

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Clive Chaman|Clive Chaman]]» frå ,  den 4. juli 2018.* 
*** oppgav desse kjeldene:*

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Clive Chaman|Clive Chaman]]» frå ,  den 4. juli 2018.* 
*** oppgav desse kjeldene:*
**Jeff Beck: Crazy Fingers* by Annette Carson - Backbeat Books (2001) .
**Jeff's book : A chronology of Jeff Beck's career 1965-1980*: from the Yardbirds to Jazz-Rock (Paperback). Chris Hjort and Doug Hinman Rock 'n' Roll Research Press.2000 .
Johannes Arnesson Øvsthus

**Johannes Arnesson Øvsthus** () var ein norsk gardbrukar og byggmeister frå Hosanger i Hordaland, kjend som kyrkjebyggar i Hordaland og vidare.

### Liv og gjerning
Far hans var husmann før han skaffa seg garden Søre Øvsthus i Hosanger prestegjeld. Sjølv var Johannes frå 1835 til -43 omgangsskulelærar i distriktet Bysheim-Heldal i Hosanger, «ualmindelig duelig». Sidan var han gardbrukar på farsgarden Søre Øvsthus og bygningsmann. Ut i 1850-åra stod han føre byggjinga av Strandvik kyrkje, ferdigbygt 1857. Det neste tiåret heldt han fram med å vere byggmeister på Fusa kyrkje, Dale kyrkje i Fjaler i Sunnfjord og Meland kyrkje i Nordhordland. Truleg gjennom arbeidet sitt lærde han seg å lage arkitektteikningar og byrja sjølve å levere bygningsteikningar, mellom anna til Mo kyrkje i Modalen og Vike kyrkje på Osterøy. Kyrkjene han bygde er «preget av en blanding av sveitserstil og nygotikk og har en forholdsvis nøktern bruk av detaljer», heiter det i Norsk kunstnerleksikon. Øvsthus budde fram til 1879-80 lange tider i Bergen og Fana, der han dreiv byggeverksemd medan kona Ingebjørg stelte garden heime i Hosanger.

## Kjelder
*Ministerialbok for Hosanger 1880-96
*Ættebok for Hosanger fram til omlag 1960
*Norsk kunstnerleksikon
Kirsti Sparboe

**Kirsti Sparboe** () er ein norsk songar og skodespelar som hadde ei framståande rolle i norsk musikk- og kulturliv frå midten av 1960-åra og fram mot 1980-åra. Ho er kjend for ei rekkje deltakinga i Melodi Grand Prix, og med fire sigerar er ho saman med Jahn Teigen den artisten som har vunne konkurransen flest gonger. Ho representerte Noreg i Eurovision Song Contest tre gonger: 1965, 1967 og 1969. Sparboe har gjeve ut ei rekkje album og singlar, og er særleg kjend for songar som «Oj, oj, oj, så glad jeg skal bli», «Nordlandsnetter», «Hjem» og «En sommer er over». Sparboe har også hatt suksess i utlandet, mellom anna i Tyskland, og har hatt ei rekkje større og mindre roller innan norsk teater, revy, film og tv.

## Melodi Grand Prix

Kirsti Sparboe hadde i perioden 1965–1977 tretten framføringar i åtte ulike finalar av Melodi Grand Prix. I tillegg deltok ho i den vesttyske finalen i 1970 og tre gonger i Eurovision Song Contest.

### Melodi Grand Prix

### Andre deltakingar

### Eurovision Song Contest

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:nb:Kirsti Sparboe|Kirsti Sparboe]]» frå ,  den 4. juli 2018.*  
 

## Litteratur
* 

## Bakgrunnsstoff
* Imdb.com om Kirsti Sparboe
* www.mic.no ''Norsk pop- og rockleksikon'' (2005) om Kirsti Sparboe
* Kirsti Sparboe synger «Nordlandsnetter»
* Kirsti Sparboes «Ein student aus Uppsala» er blitt en europeisk retrohit 43 år etter innspillingen...
* Vesttysk musikkvideo fra 1969 der Kirsti Sparboe synger sin største tyske hit «Ein student aus Uppsala»
* Kirsti Sparboe som primadonna i Einar Schanke-revyen ''Kjære Lille Norge'' - som ble kinofilm i 1973
* Kirsti Sparboe var primadonna i Dag Frøland-revyen ''Norge i våre hjerter'' på Chat Noir i 1985. Her Kirsti som Sonja Henie
* Kirsti Sparboe hylles som Melodi Grand Prix-dronning i delfinalen i Stavanger i 2008 der hun fremfører «Oj,oj,oj»  sammen med hundrevis av skoleelever fra Rogaland.
Teddy Sheringham

**Edward Paul Sheringham**, kjend som **Teddy Sheringham**, () er ein engelsk tidlegare fotballspelar som med Manchester United vann Meisterligaen 1999 og elles tre ligameisterskap og FA-cupen 1999. I tida 1993-2002 deltok Sheringham i 51 av Englands landskampar og skåra 11 mål.

### Klubbspel
Sheringham var Millwall-spelar frå 1983 til -91, bortsett frå 1985 då han spelte på det svenske andredivisjonslaget Djurgården. Etter å ha spelt på Nottingham Forest i 1991/92-sesongen, gjorde han i fem år teneste i Tottenham Hotspur. Her imponerte han med sine allsidige evner som spiss, særleg som hovudspelar og stødig avsluttar. Sommaren 1997 vart han overført til Manchester United. Våren 1999 var han med på den historiske trippeltriumfen til Manchester United. Klubben gjekk då til topps i ligaen og den 22. mai skåra Sheringham, som innbytar, det fyrste målet då Newcastle United vart slått 2-0 i FA-cupen. Fire dagar seinare krynte Manchester United verket ved å vinne meisterligafinalen mot Bayern München, der fyrst Sheringham og så Ole Gunnar Solskjær, begge som innbytarar, skåra i sluttminuttane og syrgde for 2-1-siger til det engelske storlaget. Sheringham og Manchester United forsvarte ligameistertittelen både i 2000 og 2001. Frå sommaren 2001 spelte Sheringham to sesongar i Tottenham, ein sesong i Portsmouth FC og tre sesongar i West Ham United. Han avslutta som aktiv i 2007/08 med Colchester United på nivå to, 42 år gammal.

### Landslagsspel
Sheringham fekk sin landslagsdebut 27 år gammal. Saman med storskåraren Alan Shearer danna han Englands spisspar under EM i fotball 1996 på heimebane. Dei to skåra kvar sitt mål då Nederland vart slått 4-1 i gruppespelet, men måtte tole å verte slått ut i semifinalen mot Tyskland på straffespark. Sheringham deltok i Fotball-VM 1998 i Frankrike, men kom ikkje med i troppa til EM 2000. Derimot var han med i VM i fotball 2002, der han spelte sin 51. og siste landskamp då England rauk or turneringa etter tap mot Brasil, den blivande verdsmeisteren. Sheringham skåra 11 landslagsmål for England.

### Merittar
*Vinnar av meisterligaen: 1999 med Manchester United
*Engelsk ligameister: 1999, 2000 og 2001 med Manchester United
*Vinnar av FA-cupen: 1999 med Manchester United
*Finalist i den engelske ligacupen: 1992 med Nottingham Forest
*Finalist i den engelske ligacupen: 2002 med Tottenham Hotspur

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Teddy Sheringham|Teddy Sheringham]]» frå ,  den 5. juli 2018.*  
 
*eu-football
Victoriano Huerta

**José Victoriano Huerta Márquez** () var ein meksikansk hærmann og i 1913-14 den 35. presidenten i Mexico.

Huerta steig i gradene i hæren under Porfirio Díaz sitt presidentstyre og vart utnemnd til general. I februar 1913, under den meksikanske revolusjonen, leia Huerta ein oppreist mot president Francisco I. Madero. Han syrgde for at både Madero og visepresidenten Pino Suarez vart avretta. Oppreisten har vorte kalla *La Decena Tragica* ('Dei ti tragiske dagane'). Huerta-styret møtte omgpåande motstand frå revolusjonsstyrkar, som kasta landet ut i ein borgarkrig. Huerta gjekk av 15. juli 1914 og flykta til Jamaica ombord i eit tysk kriggskip. I 1915 vart han arrestert i USA, mistenkt for samarbeid med tysk spionasje. Han døydde etter eit halvt års fangenskap.

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Victoriano Huerta|Victoriano Huerta]]» frå ,  den 4. juli 2018.*
Jeff Beck Group av The Jeff Beck Group

***Jeff Beck Group*** er det fjerde studioalbumet til The Jeff Beck Group og det andre med ei besetning som bestod av Jeff Beck, Bobby Tench, Clive Chaman, Max Middleton og Cozy Powell. Albumet vart produsert av Steve Cropper og vert stundom kalla *Orange Album*, på grunn av appelsinen (*orange* på engelsk) som er på toppen av plateomslaget.

## Historie
I januar 1972 flaug Jeff Beck Group til USA og gjekk i TMI Studios i Memphis i Tennessee. Somme av songane dei spelte inn der hadde alt vortne framførte på konsertane deira. I motsetnad til på *Rough and Ready* spelte dei òg inn fem coverlåtar for dette albumet, inkludert ein ny versjon av Ashford & Simpson sin «I Can't Give Back the Love I Feel For You» og Carl Perkins sin «Glad All Over» (1957). Cropper og Beck samarbeidde på «Sugar Cane» og var ein av fleire songar som var skrivne medan dei var i studio. På ein fest etter innspelinga vart Beck gratulert av Don Nix for versjonen hans av «Going Down», som Nix hadde skrive og opphavleg gjeve ut med bandet Moloch i 1969. Freddie King hadde spelt inn songen i 1971.

Albumet kom ut i USA 1. mai 1972, og i Storbritannia 9. juni same året og turnear både i Storbritannia og USA følgde. Det var ingen singlar frå albumet.

Sjølv om mange kritikarane sette pris på dugleiken til Beck på gitar, var det mange som var kritiske til albumet, mest fordi songane ikkje var gode nok.

## Innhald

## Medverkande
*Jeff Beck: gitar
*Bobby Tench: vokal
*Clive Chaman: bass
*Max Middleton: klaverinstrument
*Cozy Powell: trommer

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Jeff Beck Group (album)|Jeff Beck Group (album)]]» frå ,  den 5. juli 2018.* 
*** oppgav desse kjeldene:*
* 
*
Glad All Over av Carl Perkins

«**Glad All Over**» er ein song frå 1957 av rock and roll- og rockabilly-artisten Carl Perkins, so han spelte inn i Sun Records. Han vart gjeven ut på singel, Sun 287, den 6. januar 1958 med B-sida «Lend Me Your Comb»). Songen vart skriven av Aaron Schroeder, Sid Tepper, og Roy Bennett.

Songen vart framført i filmen *[[filmen Jamboree (1957)|Jamboree]]* i 1957, der Carl Perkins og bandet hans framfører songen i studio i ein scene liknande då Elvis Presley framførte «Jailhouse Rock» i lag med Scotty Moore og Bill Black. Bandet til Carl Perkins bestod av Carl Perkins på sologitar og vokal, Jay Perkins på rytmegitar, Clayton Perkins på kontrabass og W.S. «Fluke» Holland på trommer, som seinare vart trommis for Johnny Cash.

«Glad All Over» var den siste singelen Carl Perkins gav ut på Sun Records. Innspelinga vart òg gjeven ut på singel i Storbritannia med B-sida «Forever Yours» og kom ut på filmmusikkalbumet for filmen *Jamboree*.

## The Beatles-versjonen

The Beatles spelte inn «Glad All Over» ved to høve i 1963 for BBC radio, med George Harrison på solovokal. Den første av desse vart spelt inn 16. juli 1963 og kom ut i 1994 på ''Live at the BBC''.

Den 11. november 2013 kom ein annan versjon av The Beatles for BBC Saturday Club frå 30. juli 1963 ut på *[[On Air – Live at the BBC Volume 2]]*.

### Medverkande
* George Harrison – vokal, sologitar
* Paul McCartney – vokal, bass
* John Lennon – rytmegitar
* Ringo Starr – trommer

## Andre versjonar

George Harrison framførte òg songen på TV-showet Blue Suede Shoes: A Rockabilly Session med Carl Perkins i 1985. The Jeff Beck Group spelte inn songen i 1972 på albumet *[[Jeff Beck Group av The Jeff Beck Group|Jeff Beck Group]]*, produsert av Steve Cropper. Brian Setzer framførte songen på konsertar og gav han ut i 2005 på albumet *Rockabilly Riot!: Volume One*. 60-talsgruppa The Searchers spelte òg inn ein versjon av songen i april 1964 for albumet *It's The Searchers*.

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Glad All Over (Carl Perkins song)|Glad All Over (Carl Perkins song)]]» frå ,  den 5. juli 2018.* 
*** oppgav desse kjeldene:*
*Perkins, Carl, and David McGee. *Go, Cat, Go!*. Hyperion Press, 1996, pages 253-254. 
*Morrison, Craig. *Go Cat Go!: Rockabilly Music and Its Makers*. University of Illinois Press, 1998.

## Bakgrunnsstoff
*
*«Glad All Over» på The Beatles Bible.
Beck, Bogert & Appice av Beck, Bogert & Appice

***Beck, Bogert & Appice*** er debutalbumet til bandet Beck, Bogert & Appice frå 1973. Gruppa var ein powertrio som bestod av gitaristen Jeff Beck (som alt hadde vore medlem av The Yardbirds), bassisten Tim Bogert og trommeslagaren Carmine Appice (tidlegare Vanilla Fudge og Cactus). 

Albumet inneheld Beck sin versjon av songen «Superstition», skriven av Stevie Wonder. Beck hadde òg spelt på originalinnspelinga til Wonder av songen i 1972. *Beck, Bogert & Appice* vart gjeven ut i både vanleg stereo og 4-kanals kvadrofonisk lyd. Dette var det einaste studioalbumet til bandet, sidan BEck brått forlet bandet i 1974. 

## Innhald

## Medverkande
* Jeff Beck – gitar og vokal, solovokal på (1)
* Tim Bogert – bass og vokal, solovokal på (4,6,7)
* Carmine Appice – trommer og vokal, solovokal på (2,3,5,8,9)

med:
* Jimmy Greenspoon – piano
* Duane Hitchings – piano, Mellotron
* Danny Hutton – korvokal

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Beck, Bogert and Appice (album)|Beck, Bogert and Appice (album)]]» frå ,  den 5. juli 2018.* 
*** oppgav desse kjeldene:*
NM i turn 1956 for kvinner

**Noregsmeisterskapen i turn 1956** for kvinner vart avvikla i Stavanger helga 14.-15. april 1956, med Stavanger Turnforening som arrangør. Deltakarane tevla i åttekamp, dobbelt program i alle fire øvingane med både obligatoriske og sjølvvalde program i øvingane.

### Åttekamp




Marit Johnsen vann alle fire enkeltøvingane.

## Kjelder
*Arbeiderbaldet 16. april 1956
Perg

**Perg** er ein by og ein kommune i distriktet med same namn i forbundslandet Oberösterreich i Austerrike. Kommunen har ei flatevidd på 26,5 km² og i kring 8&nbsp;300 ibuarar. Byen Perg ligg 250 meter over havet, ved elva Naarn. 

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:de:Perg|Perg]]» frå ,  den 5. juli 2018.*
Schwertberg

**Schwertberg** er ein kommune (Marktgemeinde) i Distriktet Perg i forbundslandet Oberösterreich i Austerrike. Kommunen har ei flatevidd på 18,8 km² og i kring 5&nbsp;300 ibuarar. 54% av arealet vert nytta til landbruk, 32% er dekt av skog. Marknadsbyen Schwertberg ligg 268 meter over havet, seks kilometer nordvest om distriktshovudstaden Perg.

Den største kaolin-produsenten i Austerrike, Kamig, heldt til i Schwertberg.

## Kjelder


**Denne artikkelen bygger på «[[:de:Schwertberg|Schwertberg]]» frå ,  den 5. juli 2018.*  


## Bakgrunnsstoff

*
Johan Lindstrøm

**Johan Lindstrøm** () var ein norsk arkitekt. Han var frå Lærdal.

Lindstrøm fullførte studiane ved Norges tekniske høgskole i 1921. Han arbeidde deretter som arkitekt i Bergen og oppførte eit stort antall bygningar frå 1920-talet til 1950-talet. Johan Lindstrøm hadde slektsrøtene sine i den gamle hotell- og handelsfamilien på Lærdalsøyri og han var den første som tok opp arbeidet med å få verna det gamle trebygningsmiljøet der. Han var ein sentral skikkelse innanfor den såkalla Bergensskulen av arkitektar på 1930-talet. Desse arkitektane nytta ofte den lokale trebygningskulturen som inspirasjonskjelde. Lindstrøm var oppteken av å vidareføra nasjonal byggeskikk i samtidas arkitektur  I 1927 gav han ut boka *Tunbrot og nybygnad på Vestlandet* som hadde som program å «...vekkje og auke sansen for ein betre byggjemåte i bygdene våre» I 1955 vann han konkurransen om restaurering av Håkonshallen, der store delar måtte gjenreisast etter ein eksplosjonsulykke i 1944. Dette prosjektet vart fullført av sønene hans Jon Lindstrøm og Claus Lindstrøm saman med Peter Helland-Hansen.

Sonen Claus Lindstrøm førte faren sitt arbeid vidare, og han gav i 2004 ut boka *Mellom aust og vest : eldre bygninger i Lærdal, Alvheim og Eide*, som er eit stort dokumentasjonsverk med registrering og oppmåling av gamle bygningar m.a. i Lærdal.

## Bygninger
* 1926 &ndash; Gamlebanken i nyklassisistisk stil i Gamle Lærdalsøyri
* 1957 &ndash; Ombygging av Sankt Jetmund kirke
* Utviding av Fjærland kyrkje
* 1936 og 1955 &ndash; Restaurering av Leikanger kyrkje
* Ombygging av Gulen kyrkje
* 1954 &ndash; Gjenreising av eksteriør av Tollboden i Bergen

## Bibliografi
### Bøker
*
*
*
*

### I tidsskrift - eit utval
* Lokalhistoriske artiklar Sogn og Fjordane

## Referanser


## Kjelder
*Gravminner i Norge
*Om Johan Lindstrøm i Fylkesleksikon Sogn og Fjordane
*Wikipedia på bokmål

## Bakgrunnsstoff
*Om Johan Lindstrøm i Lokalhistoriske artiklar Sogn og Fjordane
*
Mel Patton

**Melvin Emery Patton** () var ein USA-amerikansk friidrettsutøvar frå Los Angeles som i 1948 vart olympisk meister på 200 meter og i 4 x 100 meter stafett.

Patton sette i 1947 verdsrekord på 100 yards med 9,4 sekundar, ein rekord han seinare i sesongen forbetra til 9,3. Han vart USA-meister på 100 yards tre år på rad, 1947-49. I 1949 vann han også 220 yards.

Under Sommar-OL 1948 i London vart Patton femtemann på 100 meter. Derimot tok han gullmedaljen på 200 meter med tida 21,1 sekundar, landsmannen Barney Ewell på andreplass fekk same, tid medan Lloyd La Beach frå Panama fekk notert 21,2. Til sist i sommarleikane 1948 sprang Patton på ankeretappen USA inn til suveren siger i 4 x 100 m stafett, saman med lagkameratane Barney Ewell, Lorenzo Wright og Harrison Dillard slo han sølvmedaljøren Storbritannia med 0,7 sekund.

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Mel Patton|Mel Patton]]» frå ,  den 5. juli 2018.*
Patrik Andersson

**Patrik Andersson** () er ein svensk tidlegare fotballspelar frå Borgeby som vann VM-bronse i 1994 med Sverige, han hadde elles suksess med dei tyske klubbane Bayern München, Borussia Mönchengladbach og svenske Malmö FF. Andersson var forsvarsspelar og vart kåra til årets svenske fotballspelar i 1995 og 2001.

### Klubbspel
Andersson var Malmö FF-spelar frå 1988 til han i desember 1992 vart overført til engelske Blackburn Rovers. Allereie i oktober 1993 gjekk han over til tyske Borussia Mönchengladbach, der han i 1995 var med å vinne den tyske cupen. I 1999 fekk han kontrakt med storklubben Bayern München. Med Bayern  vann han i 2000 både bundesligaen og den tyske cupen. Året etter forsvarte Bayern og Andersson den tyske ligameistertittelen. Straks etter, den 23. mai 2001, deltok Andersson då Valencia CF og FC Bayern spelte 1-1 i meisterligafinalen. I den etterfylgjande straffetevlinga mislukkast Andersson som Bayerns fjerde eksekutør, Bayern vann likevel meisterpokalen då dei tre neste Bayern-straffene gjekk i mål og Valencias sjuande straffeskytar missa. Same sommaren vart Andersson overført til FC Barcelona. Han slo ikkje gjennom i den spanske storklubben og ved utgangen av 2003 vart han løyst frå kontrakten og reiste heim til Malmö FF. Med Malmö FF vann han Allsvenskan 2004. Han la opp i august 2005, etter at han slo opp ein tidlegare kneskade.

### Landslagsspel
Andersson landslagsdebuterte i januar 1992 då Sverige var på tur i Australia, der heimelaget påførte gjestane to 0-1-tap. Sommaren same året deltok han i juni månad i tre av kampane då Sverige på heimebane spelte seg fram til semifinale i europameisterskapen. Seinare sommaren 1992 var han kaptein på det svenske landslaget som deltok i Sommar-OL i Barcelona. I verdsmeisterskapen 1994 spelte han alle kampane for eit svensk landslag som overraska stort og til sist sikra seg bronsepokalen etter siger 4-0 mot Bulgaria. Frå april 1998 til han spelte sin 96. og siste landskamp i mai 2002 var Andersson lagkaptein for Sverige. I den sjølvsame perioden deltok han i Fotball-EM 2000, ein meisterskap der Sverige som best fekk eit uavgjortresultat mot Tyrkia. Han skåra 3 landslagsmål.

### Merittar
*VM-bronse: 1994 for Sverige
*Vinnar av meisterligaen: 2001 med Bayern München
*Tysk cupmeister: 1995 med Borussia Mönchengladbach og 2000 med Bayern München
*Tysk seriemeister: 2000 og 2001 med Bayern München
*Svensk seriemeister: 2004 med Malmö FF

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:sv:Patrik Andersson|Patrik Andersson]]» frå ,  den 5. juli 2018.*  
 
*eu-football
Jimmy Greenspoon

**James Boyd «Jimmy» Greenspoon** () var ein USA-amerikansk klaverspelar og komponist, mest kjend som medlem av bandet Three Dog Night.

## Biografi
Greenspoon var fødd i Los Angeles i California, og voks opp i Beverly Hills. Han byrja å ta pianotimar då han var sju år gammal. Mora, Mary O'Brian, hadde vore ei stumfilmskodespelarinne, og hadde mellom anna spelt kona til Buster Keaton i filmen *[[Battling Butler]]* i 1926. Greenspoon gjekk på Beverly Hills High School i lag med Richard Dreyfuss, Bonnie Franklin og barndomsvenen og plateprodusenten Michael Lloyd. Lloyd og Greenspoon fekk suksess i lag med surfegruppa The New Dimensions i 1963. Greenspoon gjekk så på Los Angeles Conservatory of Music og studerte piaano. 

Greenspoon har spelt med Linda Ronstadt, Eric Clapton, Jimi Hendrix, America, The Beach Boys, Beck, Bogert & Appice, Nils Lofgren, Lowell George, Kim Fowley, Donovan, Buddy Miles, Stephen Stills, Jeff Beck, Chris Hillman, Steve Cropper, Duck Dunn, James Burton, Hal Blaine, Leon Russell, The Wrecking Crew, Osibisa, Shaun Cassidy, Cheech & Chong og Redbone.

Greenspoon arbeidde på Sunset Strip i 1960-åra med gruppene Sound of the Seventh Son og The East Side Kids. Bandet hans spelte fast på The Trip, Stratford on Sunset (i dag The House Of Blues) Brave New World, Bidos Litos, Ciros og The Whiskey.

Seint i 1966 flytta Greenspoon til Denver i Colorado, med medlemmar av The West Coast Pop Art Experimental Band og skipa gruppa Superband. I 1968 flytta Greenspoon attende til Los Angeles, der han møtte Danny Hutton, og dei skipa Three Dog Night.

I 2015 døydde Greenspon av kreft, 67 år gammal. 

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Jimmy Greenspoon|Jimmy Greenspoon]]» frå ,  den 5. juli 2018.* 
*** oppgav desse kjeldene:*


## Bakgrunnsstoff
*
*
Danny Hutton

**Daniel Anthony «Danny» Hutton** () er ein irsk-amerikansk songar, mest kjend som ein av tre solovokalistar i bandet Three Dog Night. Hutton var låtskrivar og songar for Hanna Barbera Records i 1965 og 1966. Hutton fekk ein liten nasjonal hit, «Roses and Rainbows», medan han var artist for Hanna-Barbera Records.

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Danny Hutton|Danny Hutton]]» frå ,  den 5. juli 2018.* 
*** oppgav desse kjeldene:*
*Three Dog Nightmare.Chuck Negron. Renaissance Books 1st edition (June 1999); 
*One Is the Loneliest Number: On the Road and Behind the Scenes With the Legendary Rock Band Three Dog Night. Greenspoon, Jimmy and Bago, Mark. Pharos Books (January 1991);
Live in Japan av Beck, Bogert & Appice

***Live in Japan*** er eit konsertalbum frå 1973 av supergruppa Beck, Bogert & Appice. Albumet heitte opphavleg *Beck, Bogert & Appice Live* og vart berre gjeve ut i Japan, og vert av den grunn rekna som sjeldant. *Live in Japan* var det siste albumet til Beck, Bogert & Appice og det einaste konsertalbumet deira. Få månader etter albumet kom ut vart bandet oppløyst, då Jeff Beck brått valde å slutte.

På albumet kan ein høyre Beck bruke ein Heil talkbox, to år før Peter Frampton gav ut albumet *[[Frampton Comes Alive!]]* (1976). Albumet inneheld songar som opphavleg vart spelt inn av Jeff Beck Group, «Plynth», «Going Down» og «Morning Dew» og ein Yardbirds-song, «Jeff's Boogie».

## Innhald

### Originalplata frå 1973

### 40-årsjubileumsutgåva

## Medverkande
* Jeff Beck – gitar, talkbox, solovokal på (8)
* Tim Bogert – bass, vokal, solovokal på (1,7,10,11,12)
* Carmine Appice – trommer, vokal, solovokal på (2,3,4,5,6,12)

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Live In Japan (Beck, Bogert and Appice album)|Live In Japan (Beck, Bogert and Appice album)]]» frå ,  den 5. juli 2018.* 
*** oppgav desse kjeldene:*