open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Takanobu Okabe

**Takanobu Okabe** () er ein japansk skihoppar frå Shimokawa på Hokkaido. Han vart verdmeister i normalbakken i 1995 og vart olympisk meister med Japans firemannslag i laghopping under vinter-OL 1998.

### Aktiv
Okabe debuterte i verdscupen i Sapporo 16. desember 1989, men fekk ikkje verdscuppoeng før i 1993. Han deltok i 1993 i VM i Falun, der han vart best i storbakken med ein tolvteplass. På tampen av 1993-sesongen kunne han for fyrste gong klive opp på verdscup-pallen då han vart nummer to i storbakken på Lillehammer, berre Espen Bredesen var betre.

I OL-året 1994 var Okabe tilbake på Lillehammer, der han var han med på det japanske laget som tok sølv i laghoppinga. Under VM 1995 i Thunder Bay vart Okabe verdsmeister i normalbakken, med nesten ti poengs margin til landsmannen Hiroya Saitō som tok sølv. Seinare i verdsmeisterskapen fekk både Okabe og Saitō kvar sin bronsemedalje i lagtevlinga.

Okabe vann i 1997 ein ny sølvmedalje i laghopping med det japanske laget under VM i Trondheim. Omframt Okabe bestod laget av Hiroya Saitō, Masahiko Harada og Kazuyoshi Funaki. Året etter, under OL 1998 i Nagano tok dei same fire hopparane OL-gull for Japan i lagtevlinga. Okabe vart nummer seks i storbakkerennet under olympiaden.

Okabe gjekk til topps i fem individuelle renn i verdscupen. Den fyrste verdscupsigeren oppnådde han 7. desember 1996 i finske Kuusamo. Dei fleste sigrane kom i skiflygingsrenn; i 1997 vann han i Vikersund og Planica, og året deretter i Bad Mitterndorf (Kulm). Samanlagt i verdscupen vart han som best nummer fire i sesongen 1996/97. 10. mars 2009 vart Okabe historisk då han som 38-åring vann eit verdenscuprenn i Kuopio i Finland. Han vart då den eldste vinnaren av eit verdscuprenn. Sigeren kom elleve år etter hans førre verdscupsiger.

### Verdscupsigrar

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:nb:Takanobu Okabe|Takanobu Okabe]]» frå ,  den 23. november 2012.*  
**Denne artikkelen bygger på «[[:de:Takanobu Okabe|Takanobu Okabe]]» frå ,  den 23. november 2012.*  
 

## Bakgrunnsstoff
* 
*
Zaliv Ozjidanija

**Zaliv Ozjidanija** er ei vik 1&nbsp;km aust for Tjulenijodden på nordsida av Vassfjellet i Dronning Maud Land. Nadeždyhalvøya ligg like utanfor vika. Ho vart kartlagd av Den sovjetiske antarktisekspedisjonen i 1961 og namngjeven (Forventingsvika) av dei. 

## Kjelder
Torinosu Wan

**Torinosu-wan** er ei smal vik i den austlege delen av Lützow-Holmbukta. Ho ligg på vestsida av Skarvsnes 1,5 nautiske mil (2,8&nbsp;km) vest for Suribachi Yama, på kysten av Dronning Maud Land. Ho vart kartlagd frå landmålingar og flyfoto teken under Den japanske antarktisekspedisjonen (JARE), 1957-62. Namnet (Fuglereirvika) vart gjeven av JARE i 1973.
Ardley Cove

**Ardley Cove** er ei vik som ligg nord for Ardley Island i Maxwell Bay på King George Island. Ho vart kalla **Caleta Ardley** av ein argentinsk ekspedisjon (kring 1957) fordi ho ligg nær Ardley Island.

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Ardley Cove|Ardley Cove]]» frå ,  den 23. november 2012.* 
*** oppgav desse kjeldene: 
* *
Arnold Cove

**Arnold Cove** er ei vik langs vestenden av McMurdo Sound mellom Gneiss Point og Marble Point i Victoria Land. Ho vart namngjeven av Advisory Committee on Antarctic Names etter Charles L. Arnold, som leia eit lag ingeniørar frå US Antarctic Research Program som gjorde testar ved Marble Point, McMurdo Station og Williams Field sommaren 1971&ndash;72.

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Arnold Cove|Arnold Cove]]» frå ,  den 23. november 2012.* 
*** oppgav desse kjeldene: 
* *
Atlas Cove

**Atlas Cove** er ei vik på nordkysten av Heardøya sør i Indiahavet, og ligg mellom Laurens Peninsula og Rogers Head. Ho vart namngjeven av amerikanske selfangarar etter ein av skonnertane som gjekk i land på Heardøya i 1855. Namnet finst på eit kart av den britiske ekspedisjonen under Nares, som vitja øya med HMS «Challenger» i 1874 og skreiv då ned dette namnet som var i bruk av selfangarane.

Frå 1947 til 1955 låg det ein forskingsleir ved Atlas Cove. I 1969 var amerikanske forskarar igjen ved vika. Busetnaden vart i 1971 utvida av franske forskarar. 

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Atlas Cove|Atlas Cove]]» frå ,  den 23. november 2012.* 
*** oppgav desse kjeldene:*



## Bakgrunnsstoff
* Kart over Atlas Cove og nordvestkysten av Heardøya
* Kart over Heard- og McDonaldøyane, inkludert vika
Bainmedart Cove

**Bainmedart Cove** er ei vik aust i Radok Lake i Prince Charles Mountains. Vika fører inn til det smale Pagodroma Gorge som går mellom Radok Lake og Beaver Lake. Namnet er sett saman av namna til C. Bain, A. Medvecky og J. Dart, som var ein månad ved vika for å studere geologien i innsjøane under Australian National Antarctic Research Expeditions i Prince Charles Mountains i januar&ndash;februar 1969.

## Kjelder
Bednarz Cove

**Bednarz Cove** er ei vik på sørsida av Mitchell Peninsula på Budd Coast. Ho vart først kartlagd frå flyfoto tekne av U.S. Navy Operasjon Highjump og Operasjon Windmill i 1947 og 1948, og vart namngjeven av Advisory Committee on Antarctic Names etter sjefselektrikaren Donald F. Bednarz i U.S. Navy som var ved Wilkes Station i 1958.

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Bednarz Cove|Bednarz Cove]]» frå ,  den 23. november 2012.* 
*** oppgav desse kjeldene:*
*
Bleue Cove

**Bleue Cove** er ei vik som ligg like aust for Cape Margerie. Ho vart kartlagd og namngjeven i 1950 av Den franske antarktisekspedisjonen, namnet, Blåvika, skildrar fargen på vatnet i vika.

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Bleue Cove|Bleue Cove]]» frå ,  den 23. november 2012.* 
*** oppgav desse kjeldene:*
*
Blunt Cove

**Blunt Cove** er ei vik heilt sørvest i Vincennes Bay. Ho vart først kartlagd i 1955 av G.D. Blodgett frå flyfoto teken under U.S. Navy Operasjon Highjump (1947), Ho vart namngjeven av Advisory Committee on Antarctic Names etter Simon F. Blunt, ein sjøkadett på sluppen «Vincennes» under US Exploring Expedition (1838–42) under løytnant Charles Wilkes.

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Blunt Cove|Blunt Cove]]» frå ,  den 23. november 2012.* 
*** oppgav desse kjeldene: 
* *
Caliper Cove

**Caliper Cove** er ei rund, isdekt vik i Lady Newnes Bay, mellom endane av Wyldebreen og Suterbreen langs kysten av Victoria Land. Forma til vika og nesa ser frå lufta ut som eit klavemål (*caliper* på engelsk) og fekk dette namnet av New Zealand Antarctic Place-Names Committee i 1966.

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Caliper Cove|Caliper Cove]]» frå ,  den 23. november 2012.* 
*** oppgav desse kjeldene: 
* *
Caloplaca Cove

**Caloplaca Cove** er ei vik mellom Rethval Point og Pantomime Point på austkysten av Signy Island. Ho vart namngjeven av UK Antarctic Place-Names Committee fordi det var mykje lav av arten oransjelav (*Caloplaca*) på berga kring vika. 

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Caloplaca Cove|Caloplaca Cove]]» frå ,  den 23. november 2012.* 
*** oppgav desse kjeldene: 
* *
Cave Bay

**Cave Bay** er ei vik som har oppstått frå eit erodert, utdøydd vulkankrater på vestsida av Heardøya mellom West Bay og South West Bay. På nordsida ligg Mount Andree. Vika vart grovt kartlagd av amerikanske selfangarar i perioden 1860–70. Ho vart meir nøyaktig kartlagd og først namngjeven på eit geologisk skissekart i 1929 under British Australian New Zealand Antarctic Research Expedition under Douglas Mawson.

## Kjelder
Dokk

**Dokk** (frå nederlandsk *dok*) er eit anlegg eller ei innretning der ein kan føre skip og liknande heilt opp av vatnet for å gjere reparasjonar, ettersyn, botnskraping og maling av dei delane av skipet som elles er under vatn. Det er to hovudtypar av dokkar, tørrdokk og flytedokk. Ein tørrdokk er eit utgreve basseng på land med botn djupare enn sjøoverflata utanfor, slik at skipet kan segle gjennom ein port inn i den vatnfylte dokka. Deretter vert porten lukka attom skipet, vatnet pumpa ut, så skipet vert ståande på botn og støtta opp, og arbeidet på skipet kan taka til. Ein flytedokk er ei plattform utstyrt med vasstankar i botn og veggar og plassert flytande i sjøen. Tankane vert fylt med så mykje vatn at dokken søkk langt nok ned i sjøen til at skipet kan segle inn på plattforma. Deretter vert plattforma heva ved at tankane tømmast for vatn, slik at heile skipet står høgare enn vassflata utanfor, og arbeidet kan gjerast.

I tillegg vert nemninga dokk òg nytta om hamner som kan stengjast av mot sjøen utanfor med ein vasstett port for å halde vasstanden i hamnebassenget på eit etter måten konstant nivå i område med stor tidvasskilnad. Såleis kan skipa verte fortøyd, lossa og lasta utan å verte påverka av vekslingane mellom flo og fjøre, som på sine stader kan vere på fleire meter. I slik hamner vil det vanlegvis berre vere mogleg å segle inn og ut på dei tidene av døgeret då det er flo sjø.

## Bakgrunnsstoff

## Kjelder
* dokk – anlegg for tørrsetting av skip i *[[Store norske leksikon]]*.
Hiroya Saitō

**Hiroya Saitō** () er ein japansk, tidlegare skihoppar frå Yoichi på Hokkaido. Han vart olympiameister med Japans firemannslag under vinter-OL 1998 på heimebane i Nagano. I 1995 vann han VM-sølv i normalbakken i Thunder Bay i Canada.

### Aktiv
Saitō debuterte i verdscupen i Sapporo den 14. desember 1991. Fyrst vinteren 1995 hevda han seg mellom dei beste i verda. I januar 1995 kom han på sjetteplass i normalbakken i eit verdscuprenn Sapporo. Dette sikra han plass i den japanske troppen til VM 1995. Der tok Saitō svært overraskande sølvmedaljen i normalbakken, berre slått av lagkameraten Takanobu Okabe. Seinare i meisterskapen var Saitō var med på å ta bronsemedaljen for Japan i laghoppinga.

Dei tre vintrane 1996, 1997 og 1998 høyrde Saitō med i verdseliten i skihopping. Han vart nummer åtte i den totale verdscupen for 1995/96, dei to neste sesongane kom han begge gongane på femteplass. Saitō vann sin fyrste siger i eit verdscuprenn i Chamonix i desember 1995, den andre og siste vann han sesongen etter, i tyske Willingen.

Under VM 1997 i Trondheim tok Saitō si tredje VM-medalje, igjen i laghopp. Saman med Takanobu Okabe, Masahiko Harada og Kazuyoshi Funaki vart det sølv i storbakken i Granåsen. Dei same fire hopparane sikra året etter japansk OL-gull i lagtevlinga under OL 1998 i Nagano, der Japan vann med vel 35 poeng over sølvlaget Tyskland. 

### Verdcupsigrar

Saitō la opp i 2003.

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:nb:Hiroya Saitō|Hiroya Saitō]]» frå ,  den 23. november 2012.*  
 

**Denne artikkelen bygger på «[[:de:Hiroya Saitō|Hiroya Saitō]]» frå ,  den 23. november 2012.*  
 

## Bakgrunnsstoff
* 
*
HMS «Challenger» (1858)

**HMS «Challenger»** var ein dampdriven korvett i Pearl-klassen i Royal Navy (den britiske marinen). Det vart sjøsett 13. februar 1858 ved Woolwich Dockyard. «Challenger» var flaggskipet til Australia Station mellom 1866 og 1870.

Skipet vart bestilt som eit skuleskip for den britiske kystvakta og Royal Naval Reserve ved Harwich i juli 1876.

Som ein del av North America and West Indies Station tok «Challenger» i 1862 del i operasjonane mot Mexico, inkludert okkupasjonen av Vera Cruz. Det vart flaggskipet til Australia Station i 1866 og i 1868 vart det gjort straffeoperasjonar mot somme folk på Fiji for å hemne mordet på ein misjonær og somme av hjelparane hans. Skipet drog ut frå Australian Station seint i 1870.

«Challenger» vart vald ut til å utføre den første globale marine forskingsekspedisjonen, Challenger-ekspedisjonen. For å kunne gjere sondemålignar i djupna måtte alle utanom to av kanonane på skipet fjernast og rundholtane måtte gjerast kortare for å gje meir plass. Laboratorium, ekstra lugarar og ein spesialbygd dreggdekk vart bygt. Skipet vart lasta med glaskolbar, alkohol for bevaring av prøvane, mikroskop og kjemiske apparat, trål og dregg, termometer og vassprøveflasker, sondelodd og utstyr for å hente opp sediment frå havbotnen, og store mengder tau for å heise utstyret ned i havdjupna. I alt hadde skipet med 291 km med italiensk hamp. 

«Challenger» hadde eit mannskap på 243 offiserar, vitskapsfolk og mannskap på reisa som var på . 

Trass i suksessen med Challenger-ekspedisjonen, leid «Challenger» ein skamleg lagnad. Skipet vart seld til Chatham Dockyards i 1878 og vart verande i reserve fram til 1883, då det vart ombygd til losjiskip i River Medway. Her vart det verande til det vart seld til J. B. Garnham den 6. januar 1921 og hogd opp for koparbotnen i 1921. 

Berre gallionsfiguren er att frå skipet. Dette står på utstilling i foajeen til National Oceanography Centre i Southampton. Den amerikanske romferja «Challenger» vart kalla opp etter dette skipet.

## Bilete

Fil:Challenger.jpg
Fil:HMS Challenger (1858).jpg


## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:HMS Challenger (1858)|HMS Challenger (1858)]]» frå ,  den 23. november 2012.* 
*** oppgav desse kjeldene:*
*Bastock, John (1988), *Ships on the Au Station*, Child & Associates Publishing Pty Ltd; Frenchs Forest, Australia. ISBN 0-86777-348-0
*


## Bakgrunnsstoff
United States Exploring Expedition

**United States Exploring Expedition** var ein oppdagings- og kartleggingsekspedisjon i Stillehavet og landområda kring utført av USA frå 1838 til 1842. Opphavleg vart kommandør Thomas ap Catesby Jones utpeikt som øvstkommanderande. Reisa vart autorisert av Kongressen i 1836. Ekspedisjonen vert stundom kalla «*U.S. Ex.&nbsp;Ex.*» eller «*Wilkes-ekspedisjonen*» til ære for den neste utpeikte øvstkommenderande, løytnant Charles Wilkes. Ekspedisjonen var særs viktig i det aukande vitskapsmiljøet i USA, særleg innan det nye feltet oseanografi. I løpet av ekspedisjonen vart det væpna konfliktar med dei fastbuande på stillehavsøyane og både amerikanarar og dei innfødde mista menn i desse hendingane. 

## Skip
* USS «Vincennes», 780 tonn, 18 kanonar, korvett, flaggskip
* USS «Peacock», 650 tonn, 22 kanonar, korvett
* USS «Relief», 468 tonn, 7 kanonar, fullrigga skip
* USS «Porpoise», 230 tonn, 10 kanonar, brigg
* USS «Sea Gull», 110 tonn, 2 kanonar, skonnert
* USS «Flying Fish», 96 tonn, 2 kanonar, skonnert

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:United States Exploring Expedition|United States Exploring Expedition]]» frå ,  den 23. november 2012.* 
*** oppgav desse kjeldene:*



## Bakgrunnsstoff
*The United States Exploring Expedition, 1838–1842 — from the Smithsonian Institution Libraries Digital Collections
USS «Vincennes» (1826)

**USS «Vincennes»** var ein korvett i United States Navy frå 1826 til 1865. I tenesta si patruljerte «Vincennes» Stillehavet, utforska Antarktis og deltok i ein blokade av Golfkysten under den amerikanske borgarkrigen. Skipet er kalla opp etter byen i slaget ved Vincennes under den amerikanske sjølvstendekrigen og var det første amerikanske krigsskipet som utførte ei jordomsegling under United States Exploring Expedition.

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:USS Vincennes (1826)|USS Vincennes (1826)]]» frå ,  den 23. november 2012.* 
*** oppgav desse kjeldene:*
Charles Wilkes

**Charles Wilkes** () var ein amerikansk sjøoffiser og oppdagar.

Wilkes vart i 1830 sjef for kart- og instrumentsamlinga i Washington, D.C., som han vidareutvikla til eit astronomisk institutt. I 1838 la han ut på ein ekspedisjon for å undersøkja Stillehavet og Sørishavet, og dessutan nordvestkysten av USA. Han kartla Samoa, undersøkte Fiji og segla 70 lengdegrader langs det antarktiske kontinentet, der han oppdaga det som seinare vart namngjeve Wilkes Land.

Etter heimkomsten i 1842 utarbeidde han skildringa *A Narrative of the United States Exploring Expedition* (seks bind, 1845; nytt opplag i fem bind, 1850). Han vart kaptein 1845 og tok til fange to av kommissærane til Sørstatane i 1861 til sjøs ved Bahamas, som akta å ta seg til Europa med eit britisk postskip. Han mottok takk frå Kongressen i USA for dette, trass i begge fanga vart frigjeve etter krav frå Storbritannia. Under den amerikanske borgarkrigen vart han forfremma til flaggkommandør (1862) og inntok blant anna City Point ved James River 28. august 1862. Han vart utnemnd til kontreamiral i 1866, same år som han tok avskjed.

## Kjelder


**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Charles Wilkes|Charles Wilkes]]» frå ,  den 23. november 2012.* 
*** oppgav desse kjeldene:*
Crane Cove

**Crane Cove** er ei grunn vik mellom nordsida av Bailey Peninsula og ei øy utan namn lenger nord på Budd Coast. Vika har opning mot vest. Fleire låge skjer gjer at ein nesten kan gå tørrskodd frå Bailey Peninsula til øya. Desse skjera skil ho frå ei liknande vik litt lenger aust. Ho vart først kartlagd i februar 1957 av eit lag frå USS «Glacier». Namnet vart foreslått av løytnant Robert C. Newcomb, som var navigatør på «Glacier», etter elektrikaren Robert I. Crane i US Navy, som deltok under landmålinga.

## Kjelder
Drew Cove

**Drew Cove** er ei vik på vestsida av Mitchell Peninsula på Budd Coast. Ho vart først kartlagd frå flyfoto teken av U.S. Navy Operasjon Highjump og Operasjon Windmill i 1947 og 1948, og vart namngjeven av Advisory Committee on Antarctic Names etter skipselektrikaren John W. Drew i U.S. Navy som var ved Wilkes Station i 1958.

## Kjelder
Evans Cove

**Evans Cove** er ei vik i Terra Nova Bay i Victoria Land, mellom Inexpressible Island og Cape Russell. Ho vart først kartlagd av Nimrod-ekspedisjonen i 1907–09, and vart truleg namngjeven av Ernest Shackleton etter kaptein Frederick Pryce Evans, kaptein på skipet «Koonya», som taua «Nimrod» sørover i 1907, og seinare kaptein på «Nimrod» det siste året av ekspedisjonen.

## Kjelder
Explorers Cove

**Explorers Cove** er ei vik nordvest i New Harbour i Victoria Land, på vestsida av McMurdo Sound, der Taylor Valley møter kysten. Namnet vart gjeven av Advisory Committee on Antarctic Names i 1976 til ære for dei mange utforskarane som hadde arbeidd i nærleiken av denne vika.

## Kjelder
Filer Haven

**Filer Haven** er ei lita vik mellom Pantomime Point og Pageant Point på austsida av Gourlay Peninsula på Signy Island. Ho vart namngjeven av UK Antarctic Place-Names Committee etter John Filer, ein biolog frå British Antarctic Survey som fall utfor klippene her og omkom i 1961.

## Kjelder
Foca Cove

**Foca Cove** er ei vik like sør for Foca Point på vestsida av Signy Island i Sør-Orknøyane. Ho vart namngjeven av UK Antarctic Place-Names Committee i samband med Foca Point.

## Kjelder
Charcot Cove

**Charcot Cove** er ei vik på kysten av Victoria Land mellom Bruce Point og Cape Hickey. Ho vart oppdaga av Discovery-ekspedisjonen, som kalla ho opp etter dr. Jean-Baptiste Charcot, ein kjend polfarar både i Arktis og Antarktis.

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Charcot Cove|Charcot Cove]]» frå ,  den 23. november 2012.* 
*** oppgav desse kjeldene: 
* *
Geographers Cove

**Geographers Cove** er ei vik mellom Flat Top Peninsula og Exotic Point på sørvestsida av Fildes Peninsula på King George Island i Sør-Shetlandsøyane. Namnet er ei omsetjing av det russiske «Bukhta Geografov» (Geografbukta), som vart nytta i 1968 av Den sovjetiske antarktisekspedisjonen som kartla området frå nærliggande Bellingshausen Station.

## Kjelder
Gruev Cove

**Gruev Cove** (Gruev Zaliv) is the 300 m brei vik som trengjer 650 m austkysten av Greenwich Island i Sør-Shetlandsøyane sør for Santa Cruz Point og nord for Parchevich Ridge. Ho grensar til Bogdan Ridge i nord og Benkovski Nunatak i vest.  

Vika er kalla opp etter Dame Grujev (1871-1906), leiaren for den bulgarske frigjeringsrørsla i Makedonia.

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Gruev Cove|Gruev Cove]]» frå ,  den 23. november 2012.* 
*** oppgav desse kjeldene:*
Hovdevika

**Hovdevika** er ei lita vik i Prydzbukta i Antarktis som ligg mellom Hovden og Flatnes, like aust for Flatnes istunge. Ho vart kartlagd og namngjeven av norske kartografar frå flyfoto tekne under Lars Christensen-ekspedisjonen, 1936–37.

## Kjelder
Edda Dell'Orso

**Edda Dell'Orso** () er ein italiensk songar. Ho er særleg kjend for samarbeidet sitt med komponisten Ennio Morricone og ho song ordlaus vokal på mykje av filmmusikken hans. Dell'Orso song òg i filmmusikken til andre italienske komponistar som Bruno Nicolai, Piero Piccioni, Luis Bacalov og Roberto Pregadio.

Namnet hennar er synonymt med Morricone, og særleg filmmusikken til dei originale spaghetti western-filmane til Sergio Leone, som *[[For en neve dollar]]*, *[[Den gode, den onde og den grusomme]]* og *[[Ondt blod i vesten]]*, der den dramatiske stemma hennar vart nytta som eit instrument for første gonge med revolusjonerande effekt.

## Filmografi




## Kjelder

## Bakgrunnsstoff

*Soundtracks with Dell'Orso
Johannsen Loch

**Johannsen Loch** er ei vik som ligg 1&nbsp;nautisk mil nord for Ocean Harbour langs nordkysten av Sør-Georgia. Namnet finst på eit kart basert på landmålingar av eit lag frå Discovery Investigations i perioden 1926–30, men namnet kan ha vore i bruk tidlegare.

## Kjelder
Koppervik

**Koppervik**  er ei vik som ligg 1,7 nautiske mil (3.1&nbsp;km) sørvest for Cape Buller på nordvestsida av Bay of Isles i Sør-Georgia. Namnet var i bruk før 1930, truleg gjeven av norske kvalfangarar som opererte kring Sør-Georgia.
McGrady Cove

**McGrady Cove** er ei vik inst i Newcomb Bay på Windmill Islands. Ho vart først kartlagd frå flyfoto teken av U.S. Navy Operasjon Highjump og Operasjon Windmill i 1947 og 1948. Ho vart namngjeven av Advisory Committee on Antarctic Names (US-ACAN) etter sjefsfotograf E.D. McGrady i U.S. Navy, som deltok på flygingane under U.S. Navy Operasjon Highjump over Windmill Islands i 1947.
Nilsehullet

**Nilsehullet** er ei vik på sørkysten av Sør-Georgia. Ho ligg 1,5 nautiske mil (2,8&nbsp;km) sørvest for Cheapman Bay og 1 nautisk mil (1,9&nbsp;km) aust-nordaust for Samuel Islands. Vika vart kartlagd av South Georgia Survey i perioden 1951-57. Namnet hadde då lenge vore i bruk. 

## Kjelder
Noonan Cove

**Noonan Cove** er ei vik på vestsida av Clark Peninsula, sør for Stonehocker Point og Wilkes Station. Ho vart først kartlagd frå flyfoto teken av U.S. Navy Operasjon Highjump (1946–47) og landmålt i 1957 av C.R. Eklund. Ho vart namngjeven av han etter Paul F. Noonan i U.S. Navy som var fotograf ved Wilkes Station i 1957.
Carl R. Eklund

**Carl R. Eklund** () var ein amerikansk spesialist i ornitologi og geografisk utforsking av både nordlege og sørlege polarområde. 

Frå 1939-1941 tente han som ornitolog ved East Base i U.S. Antarctic Service. Dette var den første moderne amerikanske statsstøtta ekspedisjonen til Antarktis, og den tredje ekspedisjonen som kontreadmiral Richard E. Byrd kommanderte i Antarktis. I tillegg til å samle inn dyr for staten gjennomførte Eklund ei av dei lengste hundesledeturane i Antarktis nokon gong, i lag med norskamerikanaren Finn Rønne. Øyane som vart oppdaga ved vendepunktet for denne reisa vart kalla Eklund Islands.

Han vart utpeikt som den første vitskaplege leiaren ved Wilkes Station i Antarktis. 

Han tok doktorgraden i zoologi og geografi ved University of Maryland, og hadde batchelorgrad frå Carlton College.

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Carl R. Eklund|Carl R. Eklund]]» frå ,  den 24. november 2012.* 
*** oppgav desse kjeldene:*
*
Norma Cove

**Norma Cove** er ei vik mellom Suffield Point og Jasper Point i Maxwell Bay på King George Island. Vika vart kalla «Bukhta Norma» eller Normavika av L.S. Govorukha og I.M. Simonov i 1973 under Den sovjetiske antarktisekspedisjonen frå nærliggande Bellingshausen Station.
Hydrographers Cove

**Hydrographs Cove** er ei vik mellom sørvestsida av Ardley Island og Fildes Peninsula på King George Island i Sør-Shetlandsøyane. Det godkjende namnet er ei omsetjing av det russiske «Bukhta Gidrografov» (Hydrografbukta), nytta i 1968 etter målingar av Den sovjetiske antarktisekspedisjonen frå Bellingshausen Station.

## Kjelder
O'Dowd Cove

**O'Dowd Cove** er ei isdekt vik i Abbot isbrem mellom Williamson Peninsula og Von der Wall Point på sørsida av Thurston Island. Ho vart namngjeven av Advisory Committee on Antarctic Names (US-ACAN) etter kommandør William O'Dowd, som var flyoffiser på eit sjøfly frå USS «Pine Island» i den austlege arbeidsgruppa under U.S. Navy Operasjon Highjump i 1946-47.

## Kjelder
Payne Creek

**Payne Creek** er ei smal vik like sør for Goldcrest Point langs vestsida av Birdøya i Sør-Georgia. Ho vart namngjeven av United Kingdom Antarctic Place-Names Committee (UK-APC) etter Michael R. Payne i British Antarctic Survey (BAS) som undersøkte pelsselar på Bird Island, 1971-74.
Paz Cove

**Paz Cove** er ei vik ei 1 nautisk mil (1,9&nbsp;km) brei og 4 nautiske mil (7&nbsp;km) lang vik på nordsida av Bunger Hills 2,5 nautiske mil (4,6&nbsp;km) søraust for Cape Henderson. Ho vart kartlagd frå flyfoto teken under U.S. Navy Operasjon Highjump, 1946–47, og vart namngjeven av Advisory Committee on Antarctic Names (US-ACAN) etter H.J. Paz, flymannskap under flyturane til U.S. Navy Operasjon Highjump over området. 

## Kjelder
Protection Cove

**Protection Cove** er ei vik som ligg ved austsida av Cape Klovstad, inst i Robertson Bay nord i Victoria Land. Ho vart først kartlagd av den britiske antarktiskekspedisjonen, 1898–1900, under C. E. Borchgrevink, og fekk dette namnet fordi ekspedisjonsskipet «Southern Cross» fann ly her under eit uver. 

## Kjelder
Ranvik

**Ranvik** er namnet på fleire stader: 

*Ranvik i Sør-Georgia, ei vik på øya Sør-Georgia
*Ranvik på Peter I Øy, ei vik på øya Peter I Øy i Antarktis. 
*Ranvik i Princess Elizabeth Land eller *Ranvik Bay*, ei vik i Antarktis. 

## Sjå òg
* Ranvikøya
Ranvik på Peter I Øy

**Ranvik** er ei vik på austkysten av Peter I Øy nær nordausthjørnet av øya. Ho vart oppdaga i 1927 av ein norsk ekspedisjon under Eyvind Tofte. Dei namngav truleg vika etter eigedomen til Lars Christensen, som finansierte ekspedisjonen, inst i Ranvik i Noreg.

## Kjelder
Rocky Cove

**Rocky Cove** er ei vik mellom Lapidary Point og Suffield Point i Maxwell Bay på King George Island. Etter landmålingar under Den sovjetiske antarktisekspedisjonen frå 1968 vart vika kalla «Bukhta Kamenistaya» (Skjervika). Det godkjende namnet er ei omsetjing av det russiske namnet etter tilråding frå United Kingdom Antarctic Place-Names Committee (UK-APC) i 1978.
Ranvik i Sør-Georgia

**Ranvik** er ei vik 3.5 nautiske mil (6&nbsp;km) søraust for Diaz Cove langs sørkysten av Sør-Georgia. Ho vart kartlagd av South Georgia Survey i perioden 1951-57. Namnet vart truleg gjeve av norske kvalfangarar og har lenge vore i lokal bruk. 

## Kjelder
Rodman Cove

**Rodman Cove** er ei vik sør for Cape Lindsey på vestkysten av Elefantøya i Sør-Shetlandsøyane. Ho er kalla opp etter Benjamin Rodman frå New Bedford i Massachusetts, som eigde kvalbåtane som opererte frå denne hamna i 1820- og 1830-åra. Namnet vart foreslått av den amerikanske geografen Lawrence Martin og har vore med på kart over Elefantøya sidan kring 1943.
 
## Kjelder
Sandebugten

**Sandebugten** er ei vik i Cumberland East Bay i vestenden av Ri Souther Valley i Sør-Georgia. Namnet finst på eit kart av Det britiske marinedepartementet frå 1929 men vart truleg nytta tidlegare av norske kvalfangarar som opererte frå Sør-Georgia.
Sandefjordbukta

**Sandefjordbukta** er ei vik mellom Kapp Ingrid og enden av Toftebreen på vestsida av Peter I Øy. Ein norsk ekspedisjon under Eyvind Tofte segla kring Peter I Øy i «Odd I» i 1927. I februar 1929 gjorde «Norvegia» under Nils Larsen ei rekkje undersøkingar kring øya, og gjekk i land 2. februar for å heise det norske flagget. Ho er kalla opp etter Sandefjord i Noreg, som var senteret for den norske kvalfangstindustrien. 

## Kjelder
Schwartz Cove

**Schwartz Cove** er ei isdekt vik i Abbot isbrem vest for Williamson Peninsula på sørsida av Thurston Island. Trice Islands ligg i innløpet til vika. Ho vart namngjeven av Advisory Committee on Antarctic Names (US-ACAN) etter kommandør Isidor J. Schwartz, som var nestkommanderande på sjøflyet frå USS «Pine Island» i den austlege arbeidsgruppa under U.S. Navy Operasjon Highjump, 1946-47.

## Kjelder
Chinstrap Cove

**Chinstrap Cove** er ei vik 3&nbsp;nautiske mil nordaust for Escarpada Point på nordvestkysten av Clarence Island i Sør-Shetlandsøyane. Namnet syner til den store kolonien med ringpingvinar (*Pygosceler eintarcticus*) som vart observert i vika av U.K. Joint Services Expedition i 1970–71.

## Kjelder
Sentry Cove

**Sentry Cove** er ei vik på sørvestsida av Demay Point i Admiralty Bay på King George Island. Ho fekk dette namnet etter det geologiske arbeidet utført av British Antarctic Survey (BAS), 1975-76. Namnet kjem frå dei mange kvalhovuda langs stranda inst i vika. Etter 1979 kalla den polske antarktisekspedisjonen denne vika «Rajska Zatoka» (Paradisvika).
Sheila Cove

**Sheila Cove** er ei vik sørvest i Jessie Bay på nordkysten av Laurie Island i Sør-Orknøyane. Ho vart kartlagd og namngjeven av Den skotske nasjonale antarktisekspedisjonen, 1902–04, etter Sheila Bruce, dottera til William S. Bruce som leia ekspedisjonen.
Shingle Cove

**Shingle Cove** er ei lita, verna vik nordvest i Iceberg Bay på sørkysten av Coronation Island i Sør-Orknøyane. Ho vart først kartlagd av mannskap på Discovery Investigations i 1933. Namnet vart gjeven av Falkland Islands Dependencies Survey (FIDS) etter kartlegginga deira i 1948-49 og kom frå den fine grusen (shingle på engelsk) på stranda sør i vika. 

## Kjelder
*
Shirreff Cove

**Shirreff Cove** er ei lita vik eller ankringsplass, like sørvest for Cape Shirreff mellom San Telmo Island og nordvestsida av Ioannes Paulus II Peninsula på Livingston Island i Sør-Shetlandsøyane i Antarktis.

Edward Bransfield, kaptein i Royal Navy, kalla ei vik i nærleiken opp etter kaptein William H. Shirreff, ein britisk kommandør i Stillehavet i 1820. Dette namnet vert i dag brukt basert på plasseringa på kartet til kaptein George Powell, som vart publisert av Laurie i 1822.

## Kjelder
* SCAR Composite Antarctic Gazetteer.
Spiller Cove

**Spiller Cove** er ei lita vik som ligg like vest for Black Point langs nordkysten av Livingston Island i Sør-Shetlandsøyane. Namnet Spillers Cove vart nemnt av Robert Fildes i 1821. Namnet kjem frå kaptein Spiller, ein indar frå Liverpool, som vitja Sør-Shetlandsøyane i 1820-21 og som henta attende noko av mannskapet på det forliste «Cora» (kaptein Fildes) frå Desolation Island.
Stancomb Cove

**Stancomb Cove** er ei vik nordaust for Laguna Hill nordvest i Port Foster på Deceptionøya i Sør-Shetlandsøyane. Vika vart danna som følgje av vulkanutbrot på øya mellom desember 1967 og august 1970. Ho vart kartlagd frå HMS «Endurance» i januar 1988 og kalla opp etter båten Stancomb-Wills som vart nytta under oppmålinga. 

## Kjelder
Stevenson Cove

**Stevenson Cove** er ei vik på nordsida av Clark Peninsula, kring 2&nbsp;nautiske mil (3.7&nbsp;km) aust-nordaust for Wilkes Station. Denne region vart fotografert frå lufta av U.S. Navy Operasjon Highjump (1946–47), ANARE (Australian National Antarctic Research Expeditions) (1956) og den sovjetiske ekspedisjonen (1956). Vika vart landmålt i 1957 av C.R. Eklund. Han namngav ho etter Andrew Stevenson, som var økonomisk rådgjevar for U.S. House of Representatives Committee on Interstate and Foreign Commerce og som skreiv ein rapport for komiteen om Det internasjonale geofysiske året i Arktis og Antarktis.
The Abbey Road Sessions av Kylie Minogue

***The Abbey Road Sessions*** er eit samlealbum av den australske songaren Kylie Minogue med orkester. Det kom ut 24. oktober 2012 på Parlophone. Albumet inneheld seksten spor, inkludert ein ny song med tittelen «Flower» som vart utgjeven som singel. Albumet vart innspelt i Abbey Road Studios i London med Minogue sitt band og eit fullt orkester i november 2011. Albumet fekk positive kritikarmeldingar.

## Listeplasseringar og sal
*The Abbey Road Sessions* nådde andreplass på UK Albums Chart og selte over 37 500 eksemplar den første veka etter at det kom ut. I Australia nådde albumet nummer sju på ARIA Charts og nummer tre på ARIA Artist Albums Chart. Albumet nådde nummer 39 i New Zealand men gjekk av hitlistene den neste veka.

## Singlar
«Flower» vart utgjeven som den første singelen frå albumet den 25. september 2012. Songen var opphavleg laga for det tiande studioalbumet hennar, *[[X av Kylie Minogue|X]]* (2007), men kom ikkje med. Songen nådde Top 40 i Belgia. Songen var ikkje kvalifisert til å vera på hitlistene i Storbritannia før utgjevinga av *The Abbey Road Sessions*.

## Sporliste

## Topplisteplasseringar

## Kjelder
**Denne artikkelen bygger på «[[:en:The Abbey Road Sessions (Kylie Minogue album)|The Abbey Road Sessions (Kylie Minogue album)]]» frå , den 24. november 2012.*
** oppgav desse kjeldene:*

## Bakgrunnsstoff
*''The Abbey Road Sessions av Kylie Minogue'' på Allmusic
Taniwha Cove

**Taniwha Cove** er ei U-forma vik i Couzens Bay, ved nordaustenden av Churchill Mountains i Antarktis. Ho ligg mellom Senia Point i aust og Mount Tadpole i vest. Taniwha er eit maori-ord for eit mytologisk havmonster. 

## Kjelder
Willett Cove

**Willett Cove** er ei lita vik på sørsida av Seabee Hook, som er ei boga landtunge 1&nbsp;nautisk mil (1,9&nbsp;km) vest for Cape Hallett ved innløpet til Edisto Inlet i Victoria Land. Ho vart kartlagd i januar 1956 av medlemmar av U.S. Navy Operasjon Deepfreeze I frå isbrytaren «Edisto». Ho vart namngjeven av Advisory Committee on Antarctic Names (US-ACAN) etter James H. Willett frå Navy Hydrographic Office, som styrte opprettinga av astronomiske kontrollstasjonar på Ross Island og Seabee Hook i 1955-56.
Simon Slåttvik

**Simon Kaurin Slåttvik** () var ein kombinertrennar og skihoppar frå Valnesfjord i Fauske kommune. Han vart olympisk meister i øvinga i 1952 i Oslo, to år tidlegare vann han bronsemedaljen under VM i Lake Placid. Slåttvik vart noregsmeister i kombinert fire gongar og vann kombinert i Holmenkollrenna tre gongar. Han var den fyrste norske kombinertrennaren som hoppa over 100 meter. Slåttvik, som representerte Stålkameratene, døydde på Lillehammer.

## Aktiv
Slåttvik var nesten tretti år gammal då han vart noregsmeister i kombinert i 1947. Året etter gjekk han til topps i øvinga i Holmenkollen, men han var ikkje med til olympiaden i St. Moritz same sesongen. Han vart på ny noregsmeister i 1949.

I 1950-sesongen fekk Slåttvik to bronsemedaljar under noregsmeisterskapen, både i kombinert og i spesielt hopprenn. Han var ein av seks norske kombinertrennarar som tok den lange turen til verdsmeisterskapen i Lake Placid i delstaten New York i USA. Der fekk Slåttvik ein ny bronsemedalje, ein VM-bronse, 0,2 poeng bak landsmannen Ottar Gjermundshaug som fekk sølv, og vel tre poeng bak verdsmeisteren Heikki Hasu frå Finland.

Slåttvik vart både noregsmeister og vann i Holmenkollen i 1951-sesongen. Året etter var det olympisk meisterskap i Holmenkollbakken og i Kollen-løypene. Slåttvik leia den olympiske tevlinga etter hopprennet, tett føre landsmannen Sverre Stenersen. På femte plass låg den sterke finske langrennaren Heikki Hasu. Før 18-kilometeren den 18. februar 1952 hadde Slåttvik 4 minutt og 32 sekundar til gode på Hasu, ein kar som kunne verte dobbelt olympiameister, ettersom det kombinerte langrennet også var ein del av det spesielle langrennet. Slåttvik gjekk i mål på tida 1.05.40, etter han i løypa kom Hasu som fekk notert 1.02.24 i sluttid. Dermed vart det norsk langrennsgull, ved Hallgeir Brenden, og norsk kombinert-gull i eitt og same renn. Hasu fekk kombinert-sølvet og vart nummer fire på 18 km.

I 1953 sigra Slåttvik i sin fjerde og siste noregsmeisterskap, medan han i 1954 vart nummer fem i verdsmeisterskapen i Falun. Her hadde han berre landsmenn føre seg på resultatlista, den nye kombinertkongen Sverre Stenersen sigra føre Gunder Gundersen.

### Besteplasseringar i internasjonale meisterskap og renn
*1948: Vinnar i Holmenkollen
*1949: Nr 8 i Holmenkollen
*1950: Vinnar i Holmenkollen
*1951: Vinnar i Holmenkollen, nr 2 i Lahti i både kombinert og i hopp
*1952: Olympiameister i Oslo
*1953: Nr 2 i Lahti og nr 3 i Holmenkollen
*1954: Nr 5 under ski-VM i Falun
*1955: Nr 6 i hopprennet i Holmenkollen

### Medaljar og besteplasseringar i noregsmeisterskap
*1947: Gullmedalje i kombinert
*1949: Gullmedalje i kombinert og nr 5 på 18 km
*1950: Bronsemedalje både i kombinert og i hopprenn
*1951: Gullmedalje i kombinert
*1952: Bronsemedalje i kombinert
*1953: Gullmedalje i kombinert
*1954: Nr 7 i kombinert

I 1951 vart Slåttvik tildelt Holmenkollmedaljen.

## Kjelder
*P.Chr. Andersen:*Den nye olympiaboken*, 1957

**Denne artikkelen bygger på «[[:nb:Simon Slåttvik|Simon Slåttvik]]» frå ,  den 24. november 2012.*  
 

## Bakgrunnsstoff
*
Olaf Dufseth

**Olaf Dufseth** () var ein norsk kombinertrennar, langrennsløpar og gardbrukar. I 1947 og -48 vann han til saman tre NM-medaljar. Han var fødd i Vang i Hedmark og representerte Vang Skiløperforening.

Dufseth dreiv eit småbruk på Rena og døydde der i 2009.

## Aktiv
Dufseth fekk to sølvmedaljar under noregsmeisterskapen på ski for 1947. I kombinert vart han berre overgått av Simon Slåttvik, medan han på 18-kilmeteren kom i mål på ei tid 18 sekundar svakare enn noregsmeisteren Erling Evensen, og på same tid som Leif Slagtern. Året etter vart Dufsethn i NM slått av to mann i kombinert, noregsmeisteren Per Sannerud og Ottar Gjermundshaug.

Dufseth fekk så delta for Noreg under OL 1948 i St. Moritz. Der fekk han med seg ein åttandeplass i kombinert og vart nummer 18 i 18 kilometer langrenn.

### Besteplasseringar i internasjonale meisterskap og renn
*1947: Nr 3 i Holmenkollen i kombinert
*1948: Nr 8 i vinter-OL i St. Moritz og nr 5 i Holmenkollen, begge i kombinert
*1952: Nr 9 på femmila i Holmenkollen

### Medaljar og besteplasseringar i noregsmeisterskap
*Ski-NM 1946: Nr 6 i kombinert
*Ski-NM 1947: Sølvmedalje i kombinert og på 18&nbsp;km 
*Ski-NM 1948: Bronsemedalje i kombinet og nr 6 på 18&nbsp;km
*Ski-NM 1949: Nr 5 i kombinert
*Ski-NM 1953: Nr 7 på femmila

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:nb:Olaf Dufseth|Olaf Dufseth]]» frå ,  den 24. november 2012.*  
 

## Bakgrunnsstoff
*
Pål Schjetne

**Pål Schjetne** () er ein norsk, tidlegare kombinertløpar frå Trondheim. Han vart noregsmeister i øvinga i 1974 og tok elles to NM-sølv. Schjetne representerte Redalen Idrettslag.

## Karriere
Atten år gamle Schjetne imponerte då han vinteren 1972 tok NM-sølvet, bakom Kåre Olav Berg. I 1973 vann han junior-VM i kombinert i Toksovo ved Leningrad i Sovjetunionen. Under NM på ski i 1974 tok han sin einaste NM-tittel, då han i Selbu slo Arne Bystøl med knappe to poeng. Same sesongen kom Schjetne på 9. plass under verdsmeisterskapen i Falun. To år seinare kopierte han denne prestasjonen med ein ny niandeplass under vinter-OL i Innsbruck. Hans beste internasjonale resultat var tredjeplassen i Lahti i 1975, eit renn som vart vunne av verds- og olympiameisteren i kombinert, Ulrich Wehling.

### Besteplasseringar i internasjonale meisterskap og renn
*1974: Nr 9 i ski-VM 1974 i Falun og nr 6 i Holmenkollen
*1975: Nr 3 i Lahti, nr 6 i Holmenkollen
*1976: Nr 4 i Falun, nr 9 i vinter-OL i Innsbruck 
*1978: Nr 10 i Holmenkollen

### Medaljar og besteplasseringar i noregsmeisterskap
*Ski-NM 1972: Sølvmedalje i Trondheim
*Ski-NM 1973: Nr 5 på Lillehammer
*Ski-NM 1974: Gullmedalje i Selbu
*Ski-NM 1975: Sølvmedalje i Rælingen
*Ski-NM 1977: Nr 4 på Vang

## Kjelder
**Sportsboken*, aktuelle årgangar

**Denne artikkelen bygger på «[[:nb:Pål Schjetne|Pål Schjetne]]» frå ,  den 24. november 2012.*  
 

## Bakgrunnsstoff
*Pål Schjetne i fis-ski.com
*Pål Schjetne i olympedia.org
Kåre Olav Berg

**Kåre Olav Berg** () var ein kombinertrennar som både var fødd og døydde i Dalsbygda i Os kommune i Hedmark. Han tok NM-gull i kombinert i 1969, 1970, 1971 og 1972, og fekk bronsemedaljen i 1968. Berg vann kombinertrennet i Svenska skidspelen i 1969 og i Lahtispelen i 1970. Han deltok både i OL i Grenoble i 1968 og i Sapporo i 1972, og vart høvesvis nummer 28 og nummer 8.

Berg fekk Kongepokalen i skiidrett i 1970.

### Besteplasseringar i internasjonale meisterskap og renn
*1968: Nr 4 i Svenska Skidspelen i Falun, nr 5 i Holmenkollen og nr 11 i Lahti
*1969: Vinnar av Svenska Skidspelen i Falun
*1970: Vinnar i Lahti og nr 5 i Holmenkollen
*1971: Nr 4 i Lahti
*1972: Nr 8 i vinter-OL i Sapporo, nr 7 i Lahti
*1973: Nr 10 i Holmenkollen

### Medaljar og besteplasseringar i noregsmeisterskap
*Ski-NM 1967: Nr 8 i Mo i Rana
*Ski-NM 1968: Bronsemedalje i Ørskog
*Ski-NM 1969: Gullmedalje på Raufoss
*Ski-NM 1970: Gullmedalje i Trondheim
*Ski-NM 1971: Gullmedalje på Fåberg
*Ski-NM 1972: Gullmedalje i Trondheim
*Ski-NM 1973: Nr 4 på Lillehammer
*Ski-NM 1974: Nr 5 i Selbu
*Ski-NM 1975: Nr 8 i Rælingen

I tillegg til å vere kombinertrennar, var han i si tid også aktiv som målvakt på IL Nansen sitt fotballag.

## Kjelder
**Sportsboken*, aktuelle årgangar

**Denne artikkelen bygger på «[[:nb:Kåre Olav Berg|Kåre Olav Berg]]» frå ,  den 24. november 2012.*  
 

## Bakgrunnsstoff
*
Ionosphere Bay

**Ionosphere Bay** er ei lita bukt på austsida av Cape Découverte i Antarktis. Ho vart kartlagd i 1951 av Den franske antarktisekspedisjonen og vart namngjeven av dei.

## Kjelder
Parasite Bay

**Parasite Bay** er ei lita bukt mellom Île du Péage og vestsida av Cape Decouverte. Ho vart kartlagd av Den franske antarktisekspedisjonen i 1951 og vart namngjeven av dei etter studiet av atmosfæriske parasittar som vart utført her.

## Kjelder
Piner Bay

**Piner Bay** er ei open bukt mellom Cape Bienvenue og austsida av Astrolabe bretunge. Ho er 8 nautiske mil (15&nbsp;km) lang og 2 nautiske mil (3.7&nbsp;km) brei. Ho vart oppdaga 30. januar 1840 av US Exploring Expedition under Wilkes, som namngav ho etter Thomas Piner, kvartermeister på flaggskipet «Vincennes». Bukta liknar ein god del på skissa av Piners Bay, som er synt på kartet til Wilkes frå 1840.
Ole Henrik Fagerås

**Ole Henrik Fagerås** () er ein tidlegare norsk kombinertrennar frå Veme i Buskerud. Han vann bronsemedaljen i øvinga under ski-VM 1962 i Zakopane, same året vann han kombinertrennet i både Lahti og Holmenkollen.

### Besteplasseringar i internasjonale meisterskap og renn
*1960: Nr 3 i Lahti
*1961: Nr 2 i Holmenkollen, nr 3 i Lahti og nr 4 i Svenska skidspelen i Falun
*1962: Vinnar i Holmenkollen og i Lahti, nr 3 i Svenska skidspelen i Falun

### Medaljar og besteplasseringar i noregsmeisterskap
*Ski-NM 1960: Nr 5 i Nedre Eiker
*Ski-NM 1961: Bronsemedalje
*Ski-NM 1962: Sølvmedalje i Skien

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:nb:Ole Henrik Fagerås|Ole Henrik Fagerås]]» frå ,  den 24. november 2012.*  
 
**Sportsboken*, aktuelle årgangar
Amundsen Bay

**Amundsen Bay**, òg kjend som **Ice Bay**, er ei 26,5&nbsp;km brei bukt like vest for Tula Mountains i Enderby Land i Antarktis. Bukta vart sett som ei isfylt senking i kystlinja av sir Douglas Mawson den 14. januar 1930. Ho vart observert igjen av kaptein Hjalmar Riiser-Larsen, som leia ein norsk ekspedisjon under ein flytur den 15. januar, og kartlagd nærare den rette posisjonen av nordmennene. Bukta vart kartlagd i detalj under Australian National Antarctic Research Expeditions i 1956 og igjen frå «Thala Dan» i februar 1958. Ho vart namngjeven av Mawson etter Roald Amundsen, som var første mann til Sørpolen.

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Amundsen Bay|Amundsen Bay]]» frå ,  den 24. november 2012.* 
*** oppgav desse kjeldene:*
*
Casey Bay

**Casey Bay** er ei stor bukt i Antarktis langs kysten av Enderby Land mellom Tange Promontory og Dingle Dome. Vika vart observert under Australian National Antarctic Research Expeditions i 1956. Ho vart namngjeven av Australian Antarctic Names and Medals Committee etter Richard G. Casey (seinare Lord Casey) i Det australske utanriksdepartementet i 1951–60.

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Casey Bay|Casey Bay]]» frå ,  den 24. november 2012.* 
*** oppgav desse kjeldene: 
* *
Khmara Bay

**Khmara Bay** er ei lita bukt som ligg like sør for Zubchatyy isbrem og Sakellari Peninsula i Enderby Land. Ho vart fotorgrafert under ANARE (Australian National Antarctic Research Expeditions) i 1956 og utforska av Den sovjetiske antarktisekspedisjonen i 1957. Ho vart namngjeven av Den sovjetiske antarktisekspedisjonen etter traktorsjåør Ivan F. Khamara, som mista livet då traktoren hans gjekk gjennom isen ved Mirnyy Station i januar 1956.
Magnet Bay

**Magnet Bay** er ei grunn bukt, 11 km brei og 3 km lang, som ligg 15 km vest for Cape Davis på nordvestsida av Edward VIII Plateau i Antarktis. Kjerringa er ein isolatert fjelltopp med ei høgd på 1220 meter over havet og som ligg kring 13&nbsp;km nord for Aker Peaks, 42&nbsp;km vest for Magnet Bay, og 57&nbsp;km nordaust for Mount Elkins i Napier Mountains i Enderby Land.

British Australian New Zealand Antarctic Research Expedition (BANZARE), 1929–31, under Mawson, kartla Magnet Bay som ei større bukt som strekjte seg frå Cape Davis til Cape Borley, og namngav ho etter fartøyet «Magnet», som Peter Kemp nytta då han først oppdaga land i nærleiken i 1833. Seinare utforsking, særleg under Lars Christensen-ekspedisjonen, 1936–37, har vist at bukta ikkje var så stor som ein først trudde.
Victor Bay

**Victor Bay** er ei bukt kring 16 nautiske mil (30&nbsp;km) brei og 7 nautiske mil (13&nbsp;km) lang, på kysten mellom Pourquoi Pas Point og Mathieu Rock i Antarktis. Bukta er prega av ei lang rekkje isfjell som kalvar frå Commandant Charcotbreen. Ho vart kartlagd frå flyfoto teken av U.S. Navy Operasjon Highjump, 1946–47, og vart namngjeven av Advisory Committee on Antarctic Names (US-ACAN) etter Paul-Emile Victor, som var direktør i Expeditions Polaires Francaises, som organiserte dei franske ekspedisjonane til Grønland i 1948-51 og Antarktis i 1948-53 og 1955-56.

## Kjelder
Ravin Bay

**Ravin Bay** er ei lita bukt mellom Cape Pepin og staden der Francaisbreen munnar ut i sjøen. Ho vart oppdaga i 1840 av ein fransk ekspedisjon under kaptein Jules Dumont d'Urville og vart namngjeven av han etter korleis kysten såg ut her. «Ravin» er fransk for ravine.

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Ravin Bay|Ravin Bay]]» frå ,  den 24. november 2012.* 
*** oppgav desse kjeldene:*
Wheeler Bay

**Wheeler Bay** er ei bukt nordvest for Magnet Bay. Ho vart kartlagd av norske kartografar frå flyfoto teken av Lars Christensen-ekspedisjonen, 1936-37. Dei kalla denne bukta Brorvika og skjera ytst i bukta fekk namnet Brødrene. Området vart kartlagd på ny i 1956-57 av ANARE (Australian National Antarctic Research Expeditions) som gav bukta og skjera nytt namn etter G.T. Wheeler, som var verobservator ved Mawson Station i 1957. Namnet Wheeler vert i dag nytta om bukta, medan Brødrene vert nytta om skjera.
Commonwealth Bay

**Commonwealth Bay** er ei open bukt kring 48&nbsp;km brei mellom Point Alden og Cape Gray i Antarktis. Ho vart oppdaga i 1912 av Den australasiatiske antarktisekspedisjonen under Douglas Mawson, som oppretta hovudbasen til ekspedisjon ved Cape Denison inst i bukta. Ho vart namngjeven av Den australasiatiske antarktisekspedisjonen etter Det australske samveldet (*commonwealth* på engelsk).

## Katabatiske vindar
Bukta er oppført i *[[Guinness Rekordbok]]* og den åttande utgåva av *[[National Geographic]] [[Atlas]]* som den mest vindfulle staden på jorda med vindar ofte over 240 kilometer i timen (66 m/s) og ein årleg middelvind på 80 km/t (22 m/s).

Dei kraftige vindane kjem av katabatisk vind, som er kaldluft som strøymer ned bratte, isdekte overflater mot sjøen. Luftstraumen her vert akselerert av den aukande hellinga til isoverflata og klippa ved Cape Denison. Om sommaren er det periodar med relativt rolege vindar, men vinterstormane kan vere særleg lange og kraftige, og kan både starte og slutte brått og uventa. Ein brå start og slutt på stormane kan kome i lag med kraftige virvelstraumar og skyer som flyttar seg raskt langs kysten.

Trass i det ekstreme veret er kysten av Commonwealth Bay eit viktig hekkeområde for antarktispetrellar, keisarpingvinar og adeliepingvinar.

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Commonwealth Bay|Commonwealth Bay]]» frå ,  den 24. november 2012.* 
*** oppgav desse kjeldene:*


## Bakgrunnsstoff
*''Life On Commonwealth Bay''  by Reuters journalist Pauline Askin
*Commonwealth Bay photographs on Flickr
Deakin Bay

**Deakin Bay** er ei brei, open bukt på kysten mellom Horn Bluff og Cape Freshfield. Bukta vart grovt skissert av den austlegaste arbeidsgruppa under Den australasiatiske antarktisekspedisjonen (1911–14) under sir Douglas Mawson, som namngav ho etter sir Alfred Deakin, statsminister i Australia i 1910. I somme historiske skildringar og kart har denne bukta vorte kalla «Peacocks Bay» av U.S. Exploring Expedition (1838–42) under løytnant Charles Wilkes i U.S. Navy.

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Deakin Bay|Deakin Bay]]» frå ,  den 24. november 2012.* 
*** oppgav desse kjeldene: 
* *