open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Back Home av Chuck Berry

***Back Home*** er eit studioalbum av Chuck Berry, utgjeve i 1970 av Chess Records. Albumtittelen syner til at Berry var komen attende til Chess etter fleire år hos Mercury Records. Berry starta karrieren sin og spelte inn dei fleste store hittane sine medan han var i Chess første gongen. 

## Innhald

## Medverkande
* Chuck Berry –  gitar, vokal
* Bob Baldori –  munnspel, piano (overdub)
* Lafayette Leake –  piano
* Phil Upchurch –  bassgitar
;Teknisk
* Malcolm Chisholm –  lydteknikar
* Peter Amft –  fotografi

## Andre versjonar
«Tulane» vart spelt av Steve Gibbons Band i 1977 og nådde då 12. plassen på UK Singles Chart og låg åtte veker inne på Topp 40. Denne vart òg spelt av Joan Jett and the Blackhearts i 1988 på albumet *[[Up Your Alley av Joan Jett|Up Your Alley]]* og av Chris Smither i 1991 på albumet *[[Another Way to Find You]]*.

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Back Home (Chuck Berry album)|Back Home (Chuck Berry album)]]» frå ,  den 8. juli 2017.* 
*** oppgav desse kjeldene:*


## Bakgrunnsstoff
*
Bob Baldori

**Bob Baldori** (), òg kjend som «Boogie Bob», er ein amerikansk rock, blues og boogie-musikar og advokat. Han spelar gitar, piano, munnspel og piano.

Baldori skipa rockebandet The Woolies i 1964 og gruppa fekk ein nasjonal hit i 1966 med Bo Diddley sin «Who Do You Love?». Han hadde òg ei lengre solokarriere og spelte i 1994 inn eit soloalbum. Han byrja å arbeide med Chuck Berry i 1966 og spelte på to album med han. Han har òg arbeidd og spelt med Muddy Waters, John Lee Hooker, Tom Rush, Luther Allison, Del Shannon, John Hammond, Hubert Sumlin og Bo Diddley og i nyare tid Bob Seeley.

## Delvis diskografi
* *Basic Rock* - The Woolies, 1971
* *Live at Lizards* - 1973
* *Who Do You Love* - 1994
* *Boogie Stomp!* - with Bob Seeley, 2006

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Bob Baldori|Bob Baldori]]» frå ,  den 8. juli 2017.* 
*** oppgav desse kjeldene:*


## Bakgrunnsstoff
* Heimeside
* Seeley/Baldori si musikkside
* Advokatside
Olaus Nicolaissen

**Olaus Martens Nicolaissen** () var ein norsk antikvar og arkeolog frå Øksnes.

Nicolaissen var son til ein gardbrukar og fiskar på Dyrøya i Øksnes. Sjølv gjekk han skulevegen og var i 1870-åra lærar på realskulen i Tromsø. Han tok over ansvaret for den antikvariske samlinga ved Tromsø museum og var samtidig lærar ved Tromsø seminar frå 1880 til han døydde 77 år gammal. 

Nicolaissen gjorde ein stor innsats i arkeologisk grunnforsking ved å registrere fornminne frå Lurøy i sør til Sør-Varanger i nord. Dessutan stod han for ei rad utgravingar, særleg av gravhaugar. Nicolaissen samla også folkeminne, og gav ut fleire bøker med segner, soger og eventyr.

### Verk
**Sagn og eventyr fra Nordland*, 1879.
**Sagn og eventyr fra Nordland : anden samling*, 1887
**Fra Nordlands fortid : sagn og historie*, 1889
**Fra Nordlands fortid : sagn og smaabilleder*, 1891
**Fra Nord-Norge : skisser og sagn*, 1919.

Nicolaissen vart i 1922 tildelt Kongens fortenstemedalje for sitt arkeologiske arbeid.

## Kjelder
*Norsk Allkunnebok. VIII. Bandet. 1958

**Denne artikkelen bygger på «[[:nb:Olaus Nicolaissen|Olaus Nicolaissen]]» frå ,  den 8. juli 2017.*
Voltaelva

**Volta** er ei elv i Vest-Afrika som renn gjennom Ghana og Burkina Faso. Ho har tre store tilløpselver - Kvite Volta (*Nakambé*), Raude Volta (*Nazinon*) og Svarte Volta (*Mouhoun*). Alle desse tre har utspring i Burkina Faso og renn mot sør inn i Ghana. Her munner først Raude Volta ut i Kvite Volta. Seinare møter Kvite og Svarte Volta kvarandre og dannar hovudelva Volta, som munnar ut i Guineabukta. 

Namnet «Volta» kjem frå portugisisk og har tydinga 'vende' eller 'snu', fordi tidlege portugisiske gullhandlarar brukte elva som markering av det fjernaste punktet for sine reiser før dei vende om. Portugisarane kjøpte mykje av gullet sitt frå innbyggjarane i regionen under renessansen. Elva gav seinare navn til kolonien Fransk Øvre Volta og deretter den sjølvstendige staten Republikken Øvre Volta, før landet endra namn til Burkina Faso i 1984.

Elva er sterkt utbygd. Voltasjøen i Ghana er verdas største menneskeskapte innsjø, og strekkjer seg frå Akosombodemningen i søraustre Ghana til byen Yapei, rundt 400&nbsp;kilometer lenger nord. Innsjøen gjev elektrisitet, transport, og høve til kunstig vatning og fiskeoppdrett. Han har også medført at elva ikkje lenger fraktar sediment til kysten, som derfor har begynt å erodera raskt.

## Kjelder


**Denne artikkelen bygger på «[[:nb:Voltaelva|Voltaelva]]» frå ,  den 8. juli 2017.*  
 

## Bakgrunnsstoff
* Volta River Authority
Theodor Madsen

**Hans Mathias Theodor Madsen** () var ein norsk lærar og forfattar frå Bergen. Sonen Sofus Madsen var bilethoggar.

Theodor Madsen var son til ein skipper frå Herøy i Møre og Romsdal. Han var fødd i Bergen, men familien var frå tidleg i 1860-åra busett på Liland i Evenes. Etter far hans kom bort på havet, arbeidde Madsen frå 1873 på eit handelskontor i Bergen. Han flytta til Kristiania i 1880 og var ei tid huslærar før han frå 1882 til -96 slo seg gjennom som  kontorist og litterat. Han gav ut dei naturalistiske romanane *I drift* (1890), *Guds finger* (1893) og *Under kundskabens træ* (1897), dessutan skodespela *Marionetter* (1894) og mange år seinare *Per Gadd* (1915). 
 
Frå 1897 var Madsen lærar på Bergens sjømannsskule til 1908, sidan underviste han på Bergens handelsgymnnas. 

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:da:Theodor Madsen|Theodor Madsen]]» frå ,  den 8. juli 2017.*  
 
*Folketeljinga 1865
San Francisco Dues

***San Francisco Dues*** er eit studioalbum av Chuck Berry, utgjeve i 1971 av Chess Records. Det var det andre albumet på Chess etter han kom attende her i 1970 og var eit seriøst forsøk på å lyde moderne.

## Innhald

## Medverkande
* Chuck Berry –  gitar, piano på «My Dream (Poem)», vokal
* Jeff Baldori –  andregitar
* Bob Baldori –  piano,  munnspel
* Jack Groendal –  bassgitar
* Johnnie Johnson –  piano
* Bill Metros –  trommer
;Teknisk
* Esmond Edwards – oversyn
* Dean Bredwell –  lydteknikar
* Michael Mendel –  plateomslag

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:San Francisco Dues|San Francisco Dues]]» frå ,  den 8. juli 2017.* 
*** oppgav desse kjeldene:*



## Bakgrunnsstoff
*
The London Chuck Berry Sessions

*** The London Chuck Berry Sessions*** er eit album med studioinnspelingar og konsertopptak av Chuck Berry, utgjeve av Chess Records i oktober 1972. Side ein av albumet består av studioinnspelingar og side to inneheld tre konsertopptak frå 3. februar 1972 ved Lanchester Arts Festival i Coventry. Mot slutten av konsertdelen kan ein høyre festivalleiinga som prøver å få publikum til å dra slik at det neste bandet, Pink Floyd, kan kome på scenen. Publikum byrjar å rope «We want Chuck!»

«My Ding-a-Ling» frå konsertsida av albumet vart korta ned til kring fire minuttar og gjeven ut på singel. Dette var den første og einaste singelen til Berry som gjekk til topps på singellista både i USA og i Storbritannia. 

## Bakgrunn
I mai 1970 reiste Howlin' Wolf til Olympic Sound Studios i London i England for å spele inn songar for *[[The London Howlin' Wolf Sessions]]*. Albumet kom ut i august 1971 og nådde 28. plassen på *[[magasinet Billboard|Billboard]]* si R&B Albums-iste og 79. plassen på ''Billboard'' 200. På grunn av suksessen til, spelte Muddy Waters inn sitt *London Sessions* i desember 1971 og Berry gjorde det same i 1972. 

## Mottaking
William Ruhlmann i Allmusic kalla albumet Chuck Berry sitt «kommersielle, om ikkje kunstnariske, høgdepunkt». Robert Christgau meinte at albumet hadde dårleg kvalitet, at stemma var rusten og at studiosongane berre var for å fylle opp albumet.

Albumet hadde ikkje vore ute ein månad ein gong då det 27. oktober 1972 hadde seld til gullplate hos Recording Industry Association of America med ein million selde eksemplar. Det er det einaste albumet til Berry som har seld til gullplate.

## Innhald

På kassettutgåva byta «I Love You» og «Johnny B. Goode» plass for å skape sider som var omlag like lange. 

Denne versjonen av «Johnny B. Goode» erstatta det første verset av originalen med første verset av «Bye Bye Johnny».

## Medverkande
I følgje plateomslaget
*Chuck Berry –  vokal,  gitar
*Derek Griffiths –  gitar på side ein
*Kenney Jones –  trommer på side ein
*Dave Kaffinetti –  piano på side to
*Robbie McIntosh –  trommer på side to
*Onnie Owen McIntyre –  gitar på side to
*Ian McLagan –  piano på side ein
*Nic Potter –  bass på side to
;Teknisk
*Esmond Edwards –  produsent
*Bob Scerbo - produksjonsoversyn
*Mia Krinsky - albumkoordinering
*David Krieger – kunstnarisk leiar
*Tim Lewis –  plateomslag

## Lister

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:The London Chuck Berry Sessions|The London Chuck Berry Sessions]]» frå ,  den 8. juli 2017.* 
*** oppgav desse kjeldene:*


## Bakgrunnsstoff
*
Mean Old World

«**Mean Old World**» er ein bluessong innspelt av den amerikanske bluesgitaristen T-Bone Walker i 1942. Han er blitt skildra - i lag med B-sida - som «den første viktige bluesinnspelinga på elektrisk gitar». Songen er blitt tolka og innspelt av mange andre blues-, jazz- og rock and roll-artistar. 

## Originalen
T-Bone Walker byrja å spele «Mean Old World» då han var med Les Hite and His Orchestra frå 1939 til 1940.  Etter han slutta i bandet til Hite, fortsette Walker å utvikle og endre stilen sin i klubbmmiljøet i Los Angeles. 20. juli 1942 spelte han inn «Mean Old World» for Capitol Records. Songen vart framført i West Coast blues-stil med ein liten combo med pianisten Freddie Slack, bassisten Jud DeNaut og trommeslagaren Dave Coleman medan Walker sjølv song og spelte gitar. «Mean Old World» «synte både den nye og den eldre stilen til T-Bones, der han svara den håse, sjelfulle vokalen med fingernæme, stikkande og jazzaktige tonar frå den elektriske gitaren».
Capitol gav ut songen i november 1945 med «I Got a Break, Baby» som den tredje plata i samlinga *The History of Jazz, Volume 3: Then Came Swing*. Capitol gav seinare ut songen på singel i 1947. På grunn av innspelingsforbod i 1942-1944, spelte ikkje T-Bone Walker inn musikk igjen før 10. oktober 1944, då for Rhumboogie i Chicago. Han spelte ein variant av «Mean Old World», først kalla «T-Bone Blues No. 2».  Då Rhumboogie gav ut denne i 1946, vart han kalla «Mean Old World Blues». Denne hadde ikkje like tydeleg Walker-gitar og akkompagnementet bestod av Marl Young's Orchestra, som hadde ei fem mann stor blåserekkje. Noko av teksten var òg byta ut. 

15. desember 1956 spelte Walker inn nok ein versjon for Atlantic Records som kom ut på albumet hans *T-Bone Blues* i 1959. 

## Little Walter-versjonen
I oktober 1952 spelte Little Walter inn sin versjon av «Mean Old World» for Checker Records, ein etikett under Chess Records. Han vart då omgjort til Chicago blues, med munnspelet til Walker sterkt framme i lydbiletet og fleire nye tekstlinjer. Songen vart ein hit og nådde sjetteplassen på Billboard R&B-lista, der han låg seks veker i 1953. Med seg på akkompagnement hadde Little Walter The Aces, med gitaristane Louis og Dave Myers og trommeslagaren Fred Below.  T-Bone Walker sin versjon på Capitol vart gjeven ut før *Billboard* eller liknande tenester byrja å registrere slike utgjevingar, så det er vanskeleg å måle kva versjon som var mest populær. Little Walter vart tilskriven som låtskrivar på innspelinga si. 

## Andre utgåver
Mange andre artistar har spelt inn «Mean Old World», som Walter Brown (1947); Snooks Eaglin, Sam Cooke, James Cotton, Canned Heat, Chicken Shack, Ike & Tina Turner, Eric Clapton & Duane Allman, Bobby Bland & B.B. King, Otis Rush, Chuck Berry, George «Mojo» Buford, Luther Tucker, Lowell Fulson, Willie Cobbs og Nina Hagen.

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Mean Old World|Mean Old World]]» frå ,  den 8. juli 2017.* 
*** oppgav desse kjeldene:*
Thorstein Lunde

**Thorstein Amundsson Lunde** () var ein norsk kjøpmann og Venstre-politikar frå Gausdal, busett på Lillehammer.

Lunde var son til ein gardbrukar i Follebu i Gausdal. Frå 1862 var han kjøpmann på Lillehammer. Han var i fleire år, 1872, 1879-80, 1890-92, ordførar i bykommunen og styremedlem i Noregs Bank si avdeling på Lillehammer. Både til Stortinget 1880-82 og 1892-94 var han varamann frå valkrinsen med dei tre mjøsbyane; Hamar, Lillehammer og Gjøvik.

## Kjelder
*Lindstøl, Tallak: *Stortinget og Statsraadet 1814-1914*. Kristiania, 1914
Robbie McIntosh

**Robert Broderick James «Robbie» McIntosh** () var ein skotsk trommeslagar frå Dundee. Han var med på å skipe Average White Band. 

Før han var med på å skipe AWB i 1971-72, hadde McIntosh vore medlem av banda The Senate med Alex Ligertwood og The Primitives seint i 1960-åra. 

McIntosh døydde av ein heroinoverdose, på ein fest etter ein konsert på Troubadour i Los Angeles. Dette skal ha vore eit uhell og han og bandmedlemmet Alan Gorrie skal ha trudd det var kokain. Gorrie vart redda av Cher som heldt han vaken lenge nok til at han fekk hjelp. Den 30 år gamle millionæren Kenneth Moss, som var vert for festen, vart dømd for mord av ein storjury.

## Diskografi

**Med [[Herbie Mann]]**
**[[London Underground av Herbie Mann|London Underground]]* - Atlantic, 1973
**Med [[Chuck Berry]]**
**[[The London Chuck Berry Sessions]]* - Chess, 1972
**Med [[Rod Stewart]]**
**[[Human av Rod Stewart|Human]]* - Atlantic, 2001

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Robbie McIntosh (drummer)|Robbie McIntosh (drummer)]]» frå ,  den 8. juli 2017.* 
*** oppgav desse kjeldene:*
*http://retrodundee.blogspot.com/2011/09/primitives-on-film-1969.html



## Bakgrunnsstoff
*The Gazetteer for Scotland
Ian McLagan

**Ian Patrick McLagan** () var ein engelsk keyboardspelar som er best kjend som medlem i dei engelske rockebanda Small Faces og Faces. Han har òg samarbeidd med The Rolling Stones, og leia sine eigne band frå seint i 1970-åra. 

## Diskografi
* *[[Troublemaker av Ian McLagan|Troublemaker]]* - Mercury, 1979
* *[[Bump in the Night av Ian McLagan|Bump in the Night]]* - Mercury, 1980
* *[[Last Chance to Dance av Ian McLagan|Last Chance to Dance]]* - EP - Barking Dog, 1985
* *[[Best of British av Ian McLagan|Best of British]]* - Maniac, 2000
* *[[Rise & Shine av Ian McLagan|Rise & Shine]]* - Maniac, 2004 - Gaff Music
* *[[Here Comes Trouble av Ian McLagan|Here Comes Trouble]]* - Maniac, 2005
* *[[Live av Ian McLagan|Live]]* - Maniac, 2006
* *[[Spiritual Boy]]* - Maniac, 2006
* *[[Never Say Never av Ian McLagan|Never Say Never]]* - Maniac, 2008 - 00:02:59 Records
* *[[White Voodoo]* (Peter Blast) *Ya Gotta Tell Me / The Devils Puppet* - 2012 B.B.E.G.
* *[[USA av Ian McLagan|USA]]* - Maniac, 2014 - Yep Roc Records

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Ian McLagan|Ian McLagan]]» frå ,  den 8. juli 2017.* 
*** oppgav desse kjeldene:*



## Bakgrunnsstoff
*Offisiell nettstad
Peter Möller

**Peter Jochumsøn Möller** () var ein norsk kjemikar og industrimann, kjend for sitt arbeid med å utvikle framstillinga av tran. Han var far til Frantz Møller.

Möller var son til ein «hyttearbeider» på Røros. Han tok farmasøyteksamen i 1822 og dreiv Svaneapoteket i Christiania frå 1829 til 1863. Möller fann opp ein rasjonell metode kva galdt framstille tran frå torskelever. Frå 1853 laga firmaet hans tran både i Ålesund, Kristiansund og fleire stader i Lofoten. Möllers tran er framleis ei velkjend butikkvare.

## Kjelder
*Norsk Allkunnebok. VIII. Bandet. 1957
*Folketeljinga 1801 Folketeljinga 1801
Frantz Møller

**Frantz Peckel Møller** () var ein norsk kjemikar og industrimann frå Kristiania. Peter Möller var far hans.

Frantz Møller tok farmasøyteksamen i 1857. Han studerte kjemi på universitetet i Kristiania og tok doktorgraden i Heidelberg. Frå 1863 til -71 eigde han Svaneapoteket i heimbyen og forbetra produksjonen av medisintran til eit høgt nivå. I tida 1868 til 1880 leia han handelen med Möllers tran på verdsmarknaden frå London. Sidan busette han seg i København og budde der til han døydde. Han var eineeigar av firma Peter Møller frå 1881.

Møller gav i 1895 ut *Cod-Liver Oil and Chemistry*.

## Kjelder
*Norsk Allkunnebok. VIII. Bandet. 1958
*Norsk biografisk leksikon
Bio av Chuck Berry

***Bio*** er det 15. studioalbumet til Chuck Berry, gjeve ut i 1973 av Chess Records. Musikarane som spelte med Berry på albumet var Elephants Memory, utanom på «Rain Eyes» og «Got It and Gone». Berry fortalte sjølvbiografien sin i tittelsporet på plata og på dei andre seks songane henta han fram att kjende tema og riff. 

## Innhald

## Medverkande
*Chuck Berry - gitar, piano, vokal
;Elephants Memory
*Wayne «Tex» Gabriel - gitar
*Gary Van Scyoc - bass
*Adam Ippolito - piano
*Rick Frank - trommer
*Stan Bronstein - saksofon
med (på «Rain Eyes» og «Got It and Gone»)
*Billy Peek - gitar
*Greg Edick - bass
*Ron Reed - trommer
;Teknisk
*Bob Scerbo - produksjonsleiar
*David Krieger - kunstnarisk leiar

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Bio (Chuck Berry album)|Bio (Chuck Berry album)]]» frå ,  den 9. juli 2017.*  
 

## Bakgrunnsstoff
*
Chuck Berry (1975)

***Chuck Berry*** er det attande albumet til Chuck Berry, gjeve ut i 1975 av Chess Records. Somme utgåver av albumet har tittelen *Chuck Berry '75*. Dottera til Berry, Ingrid, syng korvokal på albumet. 

Dette var det siste albumet Berry gav ut for Chess Records, 21 år etter debutalbumet hans for selskapet. Han flytta vidare til Atco Records, som gav ut det neste studioalbumet hans, *[[Rock It av Chuck Berry|Rock It]]*, i 1979.

## Innhald

## Medverkande
*Chuck Berry – gitar, piano, vokal
*Wilbur Bascomb –  bass
*Ingrid Berry Gibson –  vokal (spor2, 4, 9)
*Greg Edick –  bass (spor 10, 12)
*Ernie Hayes –  piano 
*Jimmy Johnson jr. –  trommer
*Billy Peek –  gitar (spor 10, 12)
*Elliot Randall –  gitar (utanom spor 9, 10, 12)
*Ron Reed –  trommer (spor 10, 12)
*Earl Williams –  trommer (spor 2, 4)
;Tekniksk
*Bob Scerbo - produksjonsoversyn
*Neil Terk - kunstnarisk leiar

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Chuck Berry (1975 album)|Chuck Berry (1975 album)]]» frå ,  den 9. juli 2017.* 
*** oppgav desse kjeldene:*


## Bakgrunnsstoff
*
Old Folks at Home

«**Old Folks at Home**» (òg kjend som «**Swanee River**», «**Swanee Ribber**» eller «**Suwannee River**») er ein minstrelsong skriven av Stephen Foster i 1851. Sidan 1935 har han vore den offisielle statssongen til Florida sjølv om den originale teksten i 2008 vart reinska for nedsetjande ord.

I følgje Joel Whitburn-boka *Pop Memories 1890-1954* (1986),  var «Old Folks at Home» det bestseljande notearket i perioden, med over tjue millionar selde eksemplar. 

## Komposisjon

«Old Folks at Home» vart på trykk tilskriven E.P. Christy på tidlege noteark. Christy hadde betalt Foster for å bli kreditert, noko Foster seinare angra på. 

Foster hadde skrive det meste av teksten, men sleit med å kome med eit fint namn på elva i første linje, og spurte broren om eit forslag. Det første forslaget var Yazoo (i Mississippi), som ville passa melodien, men vart avslått av Foster. Det andre forslaget var Pee Dee (i Sør-Carolina), men Foster avslo det òg. Broren såg då i eit atlas og sa Suwannee, noko Foster likte med ein gong. Han la det til teksten og feilstava namnet «Swanee» for at det skulle passe til melodien.

Foster sjølv såg aldri Suwannee-elva, eller vitja Florida, men populariteten til songen gjorde at turismen auka til Florida for å sjå elva.

## Kjende innspelingar
Joel Whitburn har identifisert tidlege innspelingar av Len Spencer (1892), Vess Ossman (1900), Haydn Quartet (1904), Louise Homer (1905), Alma Gluck (1915), Taylor Trio (1916) og Oscar Seagle and Columbia Stellar Quartet (1919).

Songen vart populær på ny i 1930-åra med hitversjonar av Jimmie Lunceford og Bunny Berigan. Bing Crosby song songen i 1935 i filmen *[[filmen Mississippi|Mississippi]]* og song òg songen inn på plate same året. 

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Old Folks at Home|Old Folks at Home]]» frå ,  den 9. juli 2017.* 
*** oppgav desse kjeldene:*
Bestumkilen

**Bestumkilen** er bukta nordvest for Bygdøy i Oslo, i nordaustleg lei inn frå Lysakerfjorden i Indre Oslofjord, frå øya Killingen ved Bygdøys nordvestre hjørne og inn til Skøyen. Bukta har namn etter Bestum på nordsida av bukta, som opphavleg var eit gardsnamn, no namnet på stroket. Tidlegare vart Bestumkilen og Frognerkilen kalla Ladegaardsfjordene. Inst i bukta munnar Hoffselva ut.

Det inste punktet i Bestumkilen er samtidig det nordlegaste punktet i Oslofjorden, og såleis den endelege enden på fjorden. Det låge eidet i nord mellom Frognerkilen og Bestumkilen var samanhengjande sjø fram til mellomalderen. Det blei ikkje lagt veg til Bygdøy før landhevinga hadde gjort dette til tørt land ein gong på 1600-talet. Ein har vurdert kanalsamband mellom dei to buktene både i 1928 og 1937.

På 1920-tallet blei Bestumkilen brukt som landingsplass og hamn for sjøfly.

Bestumkilen er elles i stor grad nytta til lystbåhamn. Her er også anna aktivitet knytt til sjøen, mellom dei Bestumkilen Roklubb med sitt klubbhus.

Sjølv om området ligg inst i Oslofjorden, er det frå tid til annan blitt sett ulike småkvalar her. I oktober 2006 blei det observert springerdelfin her.

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:nb:Bestumkilen|Bestumkilen]]» frå ,  den 9. juli 2017.*
Esmond Edwards

**Esmond Edwards** () var ein amerikansk fotograf, plateprodusent og lydteknikar. Han arbeidde for jazz-etiketten Prestige Records i 1950- og tidleg i 1960-åra. Han vart opphavleg hyra inn av grunnleggjaren Bob Weinstock som fotogarf for selskapet. Han var ein afroamerikanske føregangsmann, sodan særs få platesjefar på denne tida var afroamerikanarar eller andre minoritetar. Han tok over oversynet med plateinnspelingane etter kvart som Prestige voks. 

Etter Prestige arbeidde han for Verve Records for MGM i 1967. Han vart visedirektør for talentavdelinga til Chess Records i 1970. Gjennom karrieren har han vore tilknytt MGM, Columbia, Polydor og Impulse Records. 

Edwards oppnådde fleire gull- og platinaplater med artistane han arbeidde for, som Miles Davis, George Benson, John Coltrane, Chuck Berry, Etta James, Ramsey Lewis, B.B. King, Keith Jarrett og andre. Han fotograferte mange av desse artistane for plateomslaga. 

## Diskografi
### Som sidemann
**Med [[Brass Fever]]**
**[[Time Is Running Out av Brass Fever|Time Is Running Out]]* - Impulse!, 1976
**Med [[John Handy]]**
**[[Carnival av John Handy|Carnival]]* - ABC/Impulse, 1977

## Bakgrunnsstoff
*
*Ctsimages.com 
*Allaboutjazz.com
Songen South of the Border (1939)

**«South of the Border»** er ein populær amerikansk song som skildrar ein tur til Mexico, skriven av Jimmy Kennedy og Michael Carr. Songen kom ut i 1939 for filmen ''South of the Border'' med countrystjerna Gene Autry.

I teksten ser ein mann attende med anger og smerte for å ha lyge til ei kvinne han ikkje kan gløyme - «...and now as I wander, my thoughts ever stray...». Han kjem attende til ho for seint og oppdagar at ho har blitt ei nonne. Teksten er mykje meir nedtont enn musikken, som svintar av glede.

Songen vart ein hit i 1939 for Shep Fields, med vokal av Hal Derwin. Andre suksessrike innspelingar i 1939 var av Guy Lombardo, Gene Autry, Ambrose med vokal av Denny Dennis og Tony Martin.

Frank Sinatra spelte inn songen 30. april 1953 for Capitol Records og nådde 18. plassen på Billboard-lista.

Medlemmar av Western Writers of America valde songen som ein av dei 100 beste western-songane gjennom tidene.

## Andre innspelingar
*Al Bowlly innspelt 11. mai 1939
*Acker Bilk -på albumet *Clarinet Moods* - 2002
*Bing Crosby på albumet hans *[[Bing Crosby's Treasury - The Songs I Love]]* - 1965
*Chuck Berry på albumet *[[Chuck Berry (1975)|Chuck Berry]]* (1975), med nokre endringar i teksten
*Dean Martin for albumet *[[Dino Latino]]* - 1962
*Engelbert Humperdinck for albumet *The Winding Road* - 2007
*Fats Domino på albumet hans *Here He Comes Again!* - 1963
*Frankie Laine - 1953
*Gale Storm - på singel og på albumet *Gale Storm Sings* - 1957
*Herb Alpert for albumet *[[South of the Border av Herb Alpert's Tijuana Brass|South of the Border]]* - 1964
*Keely Smith for albumet *Keely Sings Sinatra* - 2001
*Malcolm Vaughan - på EP-en *Requests for Malcolm Vaughan* - 1960
*Mel Tormé - på albumet *[[¡Olé Tormé!: Mel Tormé Goes South of the Border with Billy May]]* - 1959
*Patsy Cline - på albumet *[[Showcase av Patsy Cline|Showcase]]* - 1961
*Patti Page - innspelt for albumet *Let's Get Away from It All* - 1957
*Perry Como innspelt for albumet *[[We Get Letters]]* - 1957
*Russ Conway - for albumet *Piano Requests* - 1958
*Sam Cooke - på albumet *[[Cooke's Tour]]* - 1960
*The Shadows - for albumet *[[Out of the Shadows av The Shadows|Out of the Shadows]]* - 1962
*Slim Whitman - på albumet *In Love the Whitman Way* - 1968
*Willie Nelson - for albumet *[[Let's Face the Music and Dance]]* - 2013

## Norske versjonar
Tola (Torleif Larssen) har skrive ein norsk tekst og Øystein Sunde har skrive ein meir humoristisk norsk tekst. Versjonen til Tolas heiter «Sollyse dager ved Mexicos strand», medan Sunde sin versjon heiter «Saus over bordet».

### Innspelingar

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:South of the Border (1939 song)|South of the Border (1939 song)]]» frå ,  den 9. juli 2017.*
Hi-Heel Sneakers

«**Hi-Heel Sneakers**» (ofte skrive «High Heel Sneakers») er ein bluessong skriven og spelt inn av Tommy Tucker i 1963. Songen er ein ganske kjapp 12-taktsblues. Den originale innspelinga til Tommy Tucker gjekk til topps på *[[Cash Box]]* R&B Locations-lista og nådde 11. plassen på ''Billboard'' Hot 100. Musikarane på innspelinga var mellom andre Brenda Jones på bass, Johnny Williams på trommer, Weldon Young på gitar og Tucker - òg kjend som Robert Higginbotham på piano og orgel. 

Mange artistar har spelt «Hi-Heel Sneakers». Blant desse finn ein Bill Haley & His Comets, The Beatles, The Rolling Stones, Ronnie Milsap, The Faces, Sting, Led Zeppelin, Carl Perkins - på Johnny Cash sitt 35-årsjubileumsalbu, Rahsaan Roland Kirk, Elvis Presley, Jerry Lee Lewis, The Everly Brothers, Chuck Berry, Stevie Wonder, Paul McCartney, The Searchers, The McCoys, Sammy Davis jr., Big Brother and the Holding Company, Jose Feliciano, Buddy Guy & Junior Wells, Tom Jones, John Lee Hooker, The American Breed, Cleo Laine, Pharoah Sanders, Jerry Garcia og The Grateful Dead, Phish, Ramsey Lewis, Laura Nyro og George Thorogood. 

Oasis-songen «Get Off Your High Horse Lady» frå albumet *[[Dig Out Your Soul]]*, brukte vokalmelodien og oppsettet til denne songen. 

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Hi Heel Sneakers|Hi Heel Sneakers]]» frå ,  den 9. juli 2017.* 
*** oppgav desse kjeldene:*
Wilbur Bascomb

**Wilbur «Bad» Bascomb** () var ein amerikansk bassist som har spelt på mange jazz- og funkinnspelingar. Han var son av jazztrompetisten Wilbur «Dud» Bascomb, som var medlem av Erskine Hawkins Orchestra og seinare spelte med Duke Ellington ei kort stund.
		
Han har spelt i studio med Galt McDermot, Jeff Beck, James Brown og B.B. King. Han er kjend for spelinga si på Jeff Beck-albumet *[[Wired av Jeff Beck|Wired]]* og for filmmusikken til filmversjonen av *[[filmen Hair|Hair]]* frå 1979. 
Songen hans  «Black Grass» frå albumet hans *Black Grass Music* vart inkludert på den innverknadsrike breakbeat-samlinga *[[Ultimate Breaks and Beats]]*.

## Diskografi
**Med [[Andy Bey]]**
**[[Experience and Judgement]]* - Atlantic, 1974
**Med [[Rusty Bryant]]**
**[[Until It's Time for You to Go av Rusty Bryant|Until It's Time for You to Go]]* - Prestige, 1974 
**Med [[Grace Jones]]** 
**[[Portfolio av Grace Jones|Portfolio]]* - 1977
**Med [[George Benson]]**
**[[Good King Bad]]* - CTI, 1975
**Med [[Jeff Beck]]**
**[[Wired av Jeff Beck|Wired]]* - 1976
**Med [[Chuck Berry]]**
**[[Chuck Berry (1975)|Chuck Berry]]* - 1975
**Med [[Bo Diddley]]**
**[[Big Bad Bo]]* - 1974
**Med [[Andy Bey]]**
**[[Experience and Judgment]]* - 1974
**Med [[Lou Donaldson]]**
**[[Sassy Soul Strut]]* - 1973
**[[Sweet Lou av Lou Donaldson|Sweet Lou]]* - 1974
**Med [[Jack McDuff]]**
**[[The Fourth Dimension av Jack McDuff|The Fourth Dimension]]* - Cadet, 1974
**Med [[Blue Mitchell]]**
**[[Many Shades of Blue]]* - Mainstream, 1974
**Med [[Alphonse Mouzon]]**
**[[The Essence of Mystery]]* - 1972
**Med [[Idris Muhammad]]**
**[[House of the Rising Sun av Idris Muhammad|House of the Rising Sun]]* - 1976
**[[Turn This Mutha Out]]* - 1977
**Med [[Houston Person]]**
**[[Suspicions av Houston Person|Suspicions]]* - Muse, 1980
**[[Heavy Juice]]* - Muse, 1982
**Med [[Buddy Terry]]**
**[[Lean on Him]]* - Mainstream, 1973

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Wilbur Bascomb|Wilbur Bascomb]]» frå ,  den 9. juli 2017.* 
*** oppgav desse kjeldene:*
Elliott Randall

**Elliott Randall** () er ein amerikansk gitarist, mest kjen som studiomusikar for mange populære artistar. Randall spelte kjende gitarsoloar på Steely Dan-songen «Reelin' in the Years» og Irene Cara-songen «Fame». Det er blitt sagt at Led Zeppelin-gitaristen Jimmy Page har omtalt soloen til Randall på «Reelin' in the Years» som hans favorittgitarsolo gjennom tidene. Soloen vart rangert den 40. beste gjennom tidene av lesarane til musikkmagasinet *[[Guitar World]]* og den åttande beste av Q4 Music.

Tidleg i karrieren spelte Randall noko for The Capris og The Ronnettes. Etter å ha spelt på debutalbumet til Steely Dan, byrja han å bli etterspurt som gitarist. Han avslo å bli medlem av Steely Dan og seinare musikalsk leiar i The Blues Brothers og medlem i Toto.

Som studiomusikar spelte Randall med artistar som The Doobie Brothers, Tom Rush, Elkie Brooks, Carly Simon, Carl Wilson, Peter Wolf, Peter Frampton, James Galway, Rochester Philharmonic Orchestra og The American Symphony Orchestra, blant mange andre.

## Diskografi
### Som deltakar

* *[[Can't Buy a Thrill]]* - 1972 – Steely Dan
* *[[Satan av Sonny Stitt|Satan]]* – Sonny Stitt - Cadet, 1974
* *[[Katy Lied]]* - 1975 – Steely Dan
* *[[Royal Scam]]* - 1976 – Steely Dan
* *[[Gene Simmons av Gene Simmons|Gene Simmons]]* - 1978 – Gene Simmons
* *[[Peter Criss av Peter Criss|Peter Criss]]* - 1978 – Peter Criss
* *[[Live and Sleazy]]* - 1979 – Village People
* *Connections* - 1980 – Richie Havens
* *[[It's Alright - I See Rainbows]]* - 1982 – Yoko Ono
* *[[Hello Big Man]]* - 1983 – Carly Simon
* *[[Milk and Honey av John Lennon|Milk and Honey]]* - 1984 – John Lennon
* *[[The Animals' Christmas]]* - 1986 – Art Garfunkel & Amy Grant
* *[[Electric Landlady]]* - 1991 – Kirsty MacColl
* *[[Walking on Thin Ice av Yoko Ono|Walking on Thin Ice]]* - 1992 – Yoko Ono
* *[[Walk the Dog and Light the Light]]* - 1993 – Laura Nyro
* *[[Arena av Asia|Arena]]* - 1996 – Asia
* *Spirit of Christmas* - 2009 – Northern Light Orchestra
* *[[Left av Monkey House|Left]]*, - 2016 - Monkey House

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Elliot Randall|Elliot Randall]]» frå ,  den 9. juli 2017.* 
*** oppgav desse kjeldene:*


## Bakgrunnsstoff
* Elliott Randall si nettside
Chuck Berry Live in Concert

***Chuck Berry Live in Concert*** er eit konsertalbum av Chuck Berry som kom ut i 1978, ni år etter det vart spelt inn i 1969 på Rock and Roll Revival-konserten på Varsity Stadium i Toronto i Canada.

## Innhald

## Medverkande
*Chuck Berry - gitar, vokal

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Chuck Berry Live in Concert|Chuck Berry Live in Concert]]» frå ,  den 9. juli 2017.*
Rock It av Chuck Berry

***Rockit*** er eit studioalbum av Chuck Berry, utgjeve i 1979 av Atco Records. Det var den einaste utgjevinga hans for selskapet. Atco var det tredje selskapet Berry spelte inn plater for, etter å ha vore hos Chess Records det meste av karrieren, avbroten av ein kort periode hos Mercury Records i 1960-åra. 

*Rockit* var det siste studioalbumet til Berry på 38 år, før *[[Chuck av Chuck Berry|Chuck]]* kom i 2017. Det er òg det siste studioalbumet som kom ut medan han levde. I lag med *[[St. Louis to Liverpool]]* i 1964, rekna Robert Christgau *Rockit* som eit av to album av Berry som var «verdt namnet». 

## Innhald

## Medverkande
*Chuck Berry –  gitar, vokal
*Kenny Buttrey –  trommer
*Johnnie Johnson –  piano
*Jim Marsala –  bass
*Bob Wray –  bass
;Teknisk
*Tony Gottlieb - produkskjonsassistent
*Doug Morris - leiande produsent
*Kyle Lehning –  lydteknikar, miksing
*Bob Defrin - kunstnarisk leiar
*Don Brautigam - illustrasjon

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Rock It av Chuck Berry|Rock It av Chuck Berry]]» frå ,  den 9. juli 2017.* 
*** oppgav desse kjeldene:*


## Bakgrunnsstoff
*
Kyle Lehning

**Kyle Lehning** () er ein USA-amerikansk plateprodusent som hovudsakleg har arbeidd med countryartistar. Han har produsert så godt som alle albuma til Randy Travis. 

Lehning har òg vore produsent for Dan Seals (og England Dan and John Ford Coley), George Jones, Bobby Bare, Alexis, Anne Murray, Joy Lynn White, Neal McCoy, Bryan White, Restless Heart, Kristin Garner og andre.

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Kyle Lehning|Kyle Lehning]]» frå ,  den 9. juli 2017.* 
*** oppgav desse kjeldene:*
Chuck av Chuck Berry

***Chuck*** er det siste studioalbumet til den amerikanske rock and roll-songaren og gitaristen Chuck Berry. Det var det første studioalbumet hans på 38 år og vart generelt motteke positivt. Berry døydde ei stund etter albumet vart annonsert på 90-årsdagen hans og før det kom ut i 2017. Det vart den første plasseringa hans på Topp 10 på albumlista i Storbritannia sidan 1977 og debuterte på ein niandeplass.

## Oversyn
*Chuck* var det første Berry-albumet på 38 år som hovudsakleg består av nye songar, etter *[[Rock It av Chuck Berry|Rock It]]* i 1979. Albumet vart dedisert til kona Thelmetta «Toddy» Berry. Albumet vart annonsert på 90-årsdagen hans, 18. oktober 2016, med utgjeving i 2017. Med seg på albumet hadde Berry bandet som brukte å spele med han på konsertane, i tillegg til barna sine. Før han døydde 18. mars 2017, vart det implisert at dette albumet uansett kom til å bli hans siste.

## Innspeling og utgjeving
Innspelinga var ferdig før han døydde. 21. mars 2017, tre dagar etter Berry døydde, vart det annonsert at albumet skulle kome 9. juli 2017. 21. mars vart ein song frå det nye albumet gjeven ut på singel, «Big Boys». Dette var den første singelen hans på 40 år. Melodien er ein livleg rock and roll-song om ein tenåring som ønskjer å gjere alt vaksne gjer. Albumet inneheld ti nye songar, inkludert ein oppfølgjar til songen «Johnny B. Goode» frå 1958, kalla «Lady B. Goode».

## Mottaking

*Chuck* fekk generelt positive meldingar då det kom ut. På Metacritic, som samlar saman meldingar frå mange av dei største publikasjonane og nettstadane, har albumet ein samla karakter på 72 av 100, basert på 16 meldingar. *[[Exclaim!]]* meinte songane høyrdes kjend ut, men likevel forskjellig frå tidlegare. Robert Christgau rekna *Chuck* som «ei oppsummering av Berry som han har gjeve alt han har i».

## Innhald

## Medverkande
*Chuck Berry&nbsp;– elektrisk gitar, vokal, produksjon

**The Blueberry Hill Band**
*Robert Lohr&nbsp;– piano
*Jimmy Marsala&nbsp;– bassgitar
*Keith Robinson&nbsp;– trommer

**Andre musikarar**
*Charles Berry jr.&nbsp;– gitar
*Charles Berry III&nbsp;– gitar
*Ingrid Berry&nbsp;– munnspel
*Tom Morello&nbsp;– gitar på «Big Boys»
*Nathaniel Rateliff&nbsp;– gitar på «Big Boys»
*Gary Clark jr.&nbsp;– gitar på «Wonderful Woman»

## Lister

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Chuck (album)|Chuck (album)]]» frå ,  den 9. juli 2017.*  
 

## Bakgrunnsstoff
*
The Great Twenty-Eight

***The Great Twenty-Eight*** er eit samlealbum av Chuck Berry, utgjeve i 1982 på Chess Records. I 2003 vart albumet rangert på 21. plassen på lista til *[[Rolling Stone]]* over dei 500 beste albuma gjennom tidene, den nest høgaste plasseringa til samlelalbum på lista etter *[[The Sun Sessions]]* av Elvis Presley. Det er ikkje lenger i trykk, men 28 av songane finst på *[[Anthology av Chuck Berry|Anthology]]* frå 2000.

Plata dekkjer det første tiåret til Berry for Chess Records, og inneheld 21 singlar, i lag med seks av B-side, og ein song frå albumet *[[Chuck Berry in London]]*. Av desse singlane gjekk elleve inn på topp 10 på Billboard R&B singles-lista og ti var inne på Topp 40 på Billboard Hot 100.

## Innhald
Chuck Berry.

## Medverkande
* Chuck Berry — vokal, gitarar
* Matt «Guitar» Murphy, Jimmy Rogers, Hubert Sumlin — elektrisk gitarar
* Johnnie Johnson, Lafayette Leake, Otis Spann, Paul Williams —piano
* Willie Dixon — bass
* Reggie Boyd, George Smith — bass
* Fred Below, Ebby Hardy, Odie Payne, Jasper Thomas — trommer
* Jerome Green — maracas
* Gene Barge, L.C. Davis, James Robinson — saksofon
* Martha Berry, Etta James, The Ecuadors, The Marquees, The Moonglows — korvokal

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:The Great Twenty-Eight|The Great Twenty-Eight]]» frå ,  den 9. juli 2017.* 
*** oppgav desse kjeldene:*
Gene Barge

**Gene Barge** () er ein USA-amerikansk tenor- og altsaksofonist og komponist i fleire band.

I 1960-åra var han med å starte The Church Street Five og arbeidde mykje med Chess Records. Barge har turnert og spelt med kjende artistar som Fats Domino, Bo Diddley, Big Joe Turner, LaVern Baker, Ray Charles, Chuck Willis, The Rolling Stones og Natalie Cole.

Barge var òg skodespelar og har hatt roller i store filmar med Gene Hackman, Chuck Norris, Harrison Ford og Steven Seagal. Han har òg turnert i nyare år under pseudonymet «Daddy G».

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Gene Barge|Gene Barge]]» frå ,  den 9. juli 2017.* 
*** oppgav desse kjeldene:*
*The History Makers 

## Bakgrunnsstoff
*
Nathaniel Rateliff

**Nathaniel David Rateliff** er ein USA-amerikansk songar og låtskrivar innan folk, americana og gammal rhythm & blues. Rateliff spelar i Nathaniel Rateliff & The Night Sweats, ein R&B-cobo han skipa i 2013. Han har òg gjeve ut to soloalbum og eit album under namnet Nathaniel Rateliff and the Wheel. Han spelte på det siste albumet til Chuck Berry i 2017. 

Rateliff voks opp Hermann i Missouri og Denver i Colorado.

## Diskografi

### Studioalbum
;som Nathaniel Rateliff and the Wheel 
**Nathaniel Rateliff and the Wheel: Desire and Dissolving Men* - 2007

;Solo
**In Memory of Loss* - May 2010, Rounder Records — US; March 2011, Decca — UK
*Shroud *EP* - January 2011, Decca — UK
**Falling Faster Than You Can Run* - September 2013, Mod y Vi Records — US

;som Nathaniel Rateliff & The Night Sweats
**[[Nathaniel Rateliff & the Night Sweats - album|Nathaniel Rateliff & the Night Sweats]]* - August 2015, Stax Records
**A Little Something More from Nathaniel Rateliff & the Night Sweats* - November 2016, Stax Records

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Nathaniel Rateliff|Nathaniel Rateliff]]» frå ,  den 9. juli 2017.* 
*** oppgav desse kjeldene:*


## Bakgrunnsstoff

*
Gary Clark jr.

**Gary Clark Jr.** () er ein USA-amerikansk musikar frå Austin i Texas. Han er blitt kalla «Den utvalde» og har delt scene med mange rockelegender som Eric Clapton, B.B. King og The Rolling Stones. Han er mest kjend for ei blanding av blues, rock og soul med element av hip hop.

## Diskografi

### Studioalbum

### Konsertalbum

### Som gjesteartist
* The-Dream - «Too Early» på *[[IV Play av The-Dream|IV Play]]* - 2013
* Talib Kweli - «Demonology» - med Big K.R.I.T. på *[[Gravitas av Talib Kweli|Gravitas]]* - 2013
* Tech N9ne - «No Gun Control» - med Krizz Kaliko på *[[The Storm av Tech N9ne|The Storm]]* - 2016
* ZZ Ward - «Ride» på filmmusikkalbumet *[[Cars 3]]* - 2017
* Chuck Berry - «Wonderful Woman» på albumet *[[Chuck av Chuck Berry|Chuck]]* - 2017

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Gary Clark jr.|Gary Clark jr.]]» frå ,  den 9. juli 2017.* 
*** oppgav desse kjeldene:*

## Bakgrunnsstoff

*
You Go to My Head

«**You Go to My Head**» er ein populær song frå 1938 komponert av J. Fred Coots med tekst av Haven Gillespie. Fleire versjonar av songen er spelt inn og han har sidan blitt ein pop- og jazzstandard.

Larry Clinton spelte inn songen med orkesteret sitt den 24. februar 1938 og songen vart ein hit som nådde tredjeplassen på poplista. Han inspirerte ein svarsong, «You Went To My Head», av Joseph Meyer, Bob Emmerich og Buddy Bernier. Denne vart spelt inn av Fats Waller den 11. mars 1938 og igjen av Duke Ellington, med vokal av Ivie Anderson, den 17. april 1938.

Songen vart seinare spelt inn i 1938 av Teddy Wilson med vokal av Nan Wynn, av Billie Holiday, og av Glen Gray's Casa Loma Orchestra. Desse versjonane nådde alle Topp 20 i 1938. Songen vart spelt i filmane ''Laura'' frå 1944 og ''The Big Sleep'' frå 1946.

23. april 1961 framførte Judy Garland songen i *[[Judy at Carnegie Hall]]*.

## Innspelingar

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:You Go to My Head|You Go to My Head]]» frå ,  den 9. juli 2017.* 
*** oppgav desse kjeldene:*

## Bakgrunnsstoff
*
39. strategiske missildivisjon

**39. strategiske missildivisjon** (russisk 39-я гвардейская ракетная Глуховская ордена Ленина, Краснознаменная орденов Суворова, Кутузова и Богдана Хмельницкого дивизия) er ein missildivisjon i det russiske forsvaret som er del av 33. strategiske rakettarmé. 

Fullt namn er 39. Garde Glukov Raude Fane med orden etter Lenin, Suvorov, Kutuzov og Bogdan Khmelnitskovo. Divisjonen er forlagt til Novosibirsk i Novosibirsk oblast.

## Referansar
Glykosylering

**Glykosylering** eller **glykosidering** er den kovalente festinga av karbohydrat til andre molekyl, som protein (glykoprotein), lipid (glykolipid), polynukleotid og andre organiske sambindingar. Reaksjonen vert katalysert av glykosyltransferasar. Eit einskild protein kan ha ulike glykosyleringar, og desse avbrigda vert kalla glykoformer.

Glykosylering finst både hjå eukaryotar, arkar og bakteriar. Hjå eukaryotar hender mange viktige glykosyleringar i endoplasmatisk retikulum-golgi-stigen.

Ved N-glykosylering av protein vert karbohydratet fest til ein asparaginrest i proteinet. Ved O-glykosylering er karbohydratet fest til serin- eller treoninrestar i proteinet.

Defektar i glykosylering var i 2015 rekna som opphav til 100 sjukdomar.

## Kjelder
Tord Sigvaldaskald

**Tord Sigvaldaskald** (*Þórðr Sigvaldaskáld*) var ein islandsk skald som levde på byrjinga av 1000-talet. Han var far til skalden Sigvat Tordarson (Sigvat Skald), og han må difor ha blitt fødd ein gong før 980.

Snorre skriv om Tord Sigvaldaskald i soga om Olav den heilage, der det blir sagt at han var lenge hjå Sigvalde jarl og seinare hjå bror hans, Torkjell Høge. Etter den tida vart Tord kjøpmann, og han må òg ha vore på herjing i vesterveg. Der møtte han Olav Haraldsson, vart hans mann og følgde han sidan.

Tord der nemnt i tåtten om Sigvat Skald, og han er òg nemnt i ei lausavise av Sigvat Skald der det er skrive slik: «Tord, far min, var der tidlegare, hos kongen (Olav)». Tord er òg oppført i *[[Skaldatal]]* som skald hos Sigvalde jarl (der av namnet), men noko dikt av Tord er ikkje kjent. Truleg døydde han før 1030.

Han skal ha vore bestefar til skaldane Ottar Svarte og Ravn Hrutafjording (*Hrafn Hrútfirðingr*). 
## Kjelder
### Notar


### Referansar


### Bakgrunnsstoff
* Den oldnorske og oldislandske litteraturs histore av Finnur Jónsson (1.bind, side 543)
4fjell

**4fjell** er ein årleg turkonkurranse i Aure kommune på Nordmøre som går ut på å ha vore på toppen av minst fire av fjella i kommunen i løpet av sesongen.

## Om 4fjell
Turkonkurransen 4fjell har vore ein årviss tradisjon sidan oppstarten i 1995. 4fjell vert arrangert av Aure Idrettslag, Ertvågsøya IL, Tustna IL, Aure Idrettsråd og Aure Næringsforum som i samarbeid sørger for merking av stiar, utlegging av bøker på turmåla og premiering.

## Premiering

Den som har vore på toppen av 4 fjell får tilsendt eit deltakarmerke i posten. I tillegg er det varierande grad av premiering i ymse årsklassar og etter kor mange fjell ein har vore på.

## Oversikt over fjell

Talet i årskolonnen fortel meir eller mindre kva vanskegrad turen har, der 1 er lettast og 10 er tyngst. 

## Kjelder



## Bakgrunnsstoff
Direktelenkjer til deltakarbrosjyrer. Desse vert husa av Aure Idrettslag:
*2018 
*2015
* 2014
* 2013
* 2012
Osloslørsopp

**Osloslørsopp** (*Cortinarius osloensis*) er ein truga soppart frå Noreg. Han høyrer til slekta slørsoppar (*Cortinarius*).
Han er ein av få soppartar som er endemiske for Noreg, altså at han ikkje er kjend utanfor landet.
Soppen er berre kjend frå nokre få stader i området indre Oslofjord-Ringerike.

Unge soppar har bleikgule stilk og skiver, medan kjøtet nesten er kvitt. Hatten er okergul på farge.

Soppen veks typisk i kalklindeskog. Han dannar ein sopprotsymbiose med lind og kanskje også hassel.

Det finst to førekomster av soppen på Bygdøy i Oslo, og to på Nes i Hole i Buskerud. Dei to på Bygdøy er på verneområde Dronningberget, og i Reinsdyrlia i nærleiken.
Ein reknar med at dagens førekomst er ein rest (relikt) etter eit større utbreiingsområde frå varmetida kjend som subboreal tid, då det voks mykje meir lind i Skandinavia.
Soppen var tidlegare rekna som kritisk truga i Noreg. Denne vurderinga blei endra til den noko mildare sterkt truga i 2015, ettersom habitatet kalklindeskog har fått større vern.
Ein reknar med at det finst rundt 260 individ av arten.

## Fotnotar
Murias Chaos

**Murias Chaos** (dessutan kalla *votten*) er eit kaos-liknande terreng på jupitermånen Europa. Det ser ut til å liggja noko høgre enn terrenget ikring.

Ein framlagd hypotese om danninga til Murias Chaos går ut på at ein diapir av varm is braut yta i området og slik danna terrenget.

Nordaust for Murias Chaos ligg Rathmore Chaos. I søraust ligg Arran Chaos og krateret Brigid. I sørvest ligg Drizzlecomb Linea.

## Kjelder
Bo Diddley (1958)

***Bo Diddley*** er eit samlealbum av den amerikanske rock and roll-musikaren Bo Diddley. Det er eit samlealbum av singlane hans sidan 1955 og som er dei mest innverknadsrike og kjende songane hans. Det vart gjeve ut på Chess i 1958.

## Mottaking
Allmusic tilrådde *Bo Diddley* som eit av «få» essensielle album for folk som ønskjer å «spele rock & roll, *verkeleg* rock & roll. Dette er den beste rocke-sounden du truleg vil høyre nokon gong, og her finst alt på eitt album».

## Innhald

## Medverkande
*I følgje plateomslaget*
*Bo Diddley – vokal, gitar
*Jerome Green – vokal på «Bring It to Jerome», maracas
*Frank Kirkland – trommer
*Clifton James – trommer
*Otis Spann – piano
*Lafayette Leake – piano
*Willie Dixon – bass
*Billy Boy Arnold – munnspel på «I'm a Man»
*Little Walter – munnspel på «Diddley Daddy»
*Lester Davenport – munnspel på «Pretty Thing» og «Bring It to Jerome»
*Little Willie Smith – munnspel på «Diddy Wah Diddy»
*Jody Williams – gitar
*The Moonglows – korvokal på «Diddley Daddy» og «Diddy Wah Diddy»
*Peggy Jones – korvokal på «Hey! Bo Diddley», gitar
*The Flamingos – korvokal på «Hey! Bo Diddley»
*Chuck Stewart – plateomslag

## Lister

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Bo Diddley (1958 album)|Bo Diddley (1958 album)]]» frå ,  den 10. juli 2017.* 
*** oppgav desse kjeldene:*

## Bakgrunnsstoff
*
Hey! Bo Diddley

«**Hey! Bo Diddley**» er den åttande singelen til Bo Diddley for Checker Records (må ikkje forvekslast med songen «Bo Diddley», som kom ut på singel i april 1957 på Checker Records). B-sida til singelen var «Mona» (stundom kalla «I Need You Baby»).

## Innspeling
«Hey! Bo Diddley» vart spelt inn i Chicago 8. februar 1957 - same dagen som «Mona». Songen vart produsert av Diddley med Leonard og Phil Chess, og med seg på innspelinga hadde Diddley Jerome Green (maracas) og anten Frank Kirkland eller Clifton James (trommer). Korvokal på songen var Peggy Jones og The Flamingos.

## Rytme
Som mange av songane til Bo Diddley (t.d. «Bo Diddley», «Gunslinger» og «Pretty Thing») har «Hey! Bo Diddley» ein Bo Diddley-rytme.

## Konsertopptak
Songen vart spelt inn anten 5. eller 6. juli i Myrtle Beach i Sør-Carolina og gjeven ut i 1964 på konsertalbumet *[[Bo Diddley's Beach Party]]* med The Dutchess. Songen vart framført live med Ronnie Wood på *[[Live at the Ritz]]* i 1988.

## Andre versjonar
«Hey! Bo Diddley» vart spelt inn av Bill Black, John P. Hammond, Kenny Rogers, Ronnie Hawkins, Maureen Tucker på *[[Playin' Possum]]* og *[[Life in Exile After Abdication]]*, Grateful Dead på *[[Steppin' Out with the Grateful Dead: England '72]]* og The Temptations.

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Hey! Bo Diddley|Hey! Bo Diddley]]» frå ,  den 10. juli 2017.* 
*** oppgav desse kjeldene:*