John Barleycorn Must Die

***John Barleycorn Must Die*** er det fjerde studioalbumet til det engelske rockebandet Traffic, gjeve ut i 1970 som Island ILPS 9116 i Storbritannia, United Artists UAS 5504 i USA, og Polydor 2334 013 i Canada. Det markerte eit comeback for bandet etter at dei for ein kort periode var oppløyst, og nådde femteplassen på ''Billboard'' 200, den høgaste plasseringa dei oppnådde i USA. Albumet selde til gullplate i USA. I tillegg låg singelen «Empty Pages» åtte veker på ''Billboard'' Hot 100, og nådde 74. plassen. Albumet vart òg ein ganske stor suksess i Storbritannia, der det nådde 11. plassen på UK Albums Chart.

## Bakgrunn og innhald
Seint i 1968 vart Traffic oppløyst og gitaristen Dave Mason slutta i gruppa for andre gongen før innspelinga av albumet *[[Traffic av Traffic|Traffic]]* var ferdig. I 1969 vart Steve Winwood med i supergruppa Blind Faith, medan trommeslagaren og tekstforfattaren Jim Capaldi og blåsaren Chris Wood byrja som studiomusikarar. Wood og Winwood vart òg med i bandet til Blind Faith-trommeslagaren Ginger Baker si gruppe etter Blind Faith, Ginger Baker's Air Force for det første albumet, *[[Ginger Baker's Air Force av Ginger Baker's Air Force|Ginger Baker's Air Force]]* (1970).

I byrjinga av 1970, etter at Blind Faith vart oppløyst, drog Winwood i studio for å spele inn det første soloalbumet sitt, som opphavleg skulle ha tittelen *Mad Shadows*. Han spelte inn to songar med produsenten Guy Stevens, «Stranger to Himself» og «Every Mother's Son», men lengta etter likesinna musikarar til å akkompagnere seg. Han inviterte Wood og Capaldi inn i studio og soloalbumet til Winwood utvikla seg til å bli eit nytt album for eit sameint Traffic (utan Dave Mason). *Mad Shadows* vart tittelen på det andre albumet til Mott the Hoople, som òg var produsert av Guy Stevens.

Dette albumet har påverknad av både jazz og blues, men versjonen av den tradisjonelle, engelske folkevisa «John Barleycorn» synte at dei òg kunne gjere moderne tolkinga av tradisjonell folkemusikk, på liknande vis som dei britiske banda Pentangle og Fairport Convention.

Albumet kom ut på CD i Storbritannia den 1. november 1999, med fem bonusspor, inkludert tre konsertopptak frå Fillmore East i New York City. I USA kom ei ommastra utgåve ut den 27. februar 2001 med to studioopptak som bonusspor. 

Steve Winwood hadde oppsyn med utgjevinga av luksusutgåva av albumet den 15. mars 2011, med det originale studioalbumet i ommastra form på eine plata og ei andre plate med bonusmateriale, inkludert fleire opptak frå konserten på Fillmore East og alternative miksar og versjonar av albumspora. 

## Plateomslag
Den originale plata kom ut med eit design der bakgrunnen på framsida var eit fotografi av sekkestoff. Seinare LP-utgåver hadde berre ein grå bakgrunn. Plateomslaget var tydeleg synleg i ein film av Dario Argento frå 1971, *[[Four Flies on Grey Velvet]]*.

## Mottaking

Meldingane for albumet har vore blanda. AllMusic kritiserte vokalen som «påskot for Winwood til å poengtere den uttrykksfulle røysta si i dei lange instrumentale delane», men noterte òg korleis albumet tok jazzrockretninga til bandet forbi rein jamming. *[[Village Voice]]*-kritikaren Robert Christgau sa at utan Mason leid låtskrivinga til Traffic på albumet, og bandet vart avhengig av Windwood sin «energilause, improviserte rock, eller er det visesongbasert jazz?»

## Innhald og medverkande

*Spor 4-10 spelte inn 18–19. november 1970 på [[Fillmore East]].*

### Teknisk

* Andy Johns, Brian Humphries – lydteknikar
* Mike Sida – design
* Richard Polak – fotografi

## Kjelder


**Denne artikkelen bygger på «[[:en:John Barleycorn Must Die|John Barleycorn Must Die]]» frå ,  den 21. juli 2019.* 
*** oppgav desse kjeldene:*