open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Kåre Stokkeland

**Kåre Stokkeland** () var ein politimann og politikar frå Molde som representerte Arbeidarpartiet på Stortinget i tolv år.

Stokkeland var son til ein bakar. Frå 1938 arbeidde han som kontorist på politikontoret i heimbyen. Etter å han teke eksamen ved Statens politiskule i 1951, var han tilsett som politi ved politistasjonen i Molde, sist som politioverbetjent.

Frå 1947 til -51 var Stokkeland medlem i Bolsøy heradstyre. Deretter var han med i bystyret i Molde frå 1962 til -67, perioden 1956-59 var han ordførar i Molde.

Stokkeland vart vald til stortingsrepresentant frå Møre og Romsdal i 1965 og attvald i både 1969 og 1973. På Storstinget var han medlem i Militærkomiteen/Forsvarskomiteen fram til 1973, dei siste fire sesjonane, 1973-77, hadde han sete i Utanriks- og konstistusjonskomiteen. Frå 1972 til 1984 var Stokkeland styreformann i Norges Postsparebank.

## Kjelder
Stortinsgbiografi
200. motoriserte infanteribrigade

**200. motoriserte infanteribrigade** er ei militær avdeling hjå Nordflåten og OSK Nord i det russiske forsvaret, forlagt i Petsjenga 10 km frå norskegrensa i Murmansk oblast.
Brigaden vart sett opp på basis av 131. motoriserte infanteridivisjon i 1997 og har venskaps-samband med 6. divisjon i Noreg og det svenske Norrbottens Regiment.

I november 2011 vart brigaden kalla «arktisk brigade», og eitt år seinare vart han del av kystforsvaret til Nordflåten.

## Samansetjing

**[[Militær kommando og kontroll|K-3]]**

brigadestabskompani 
**[[Manøverelement]]**
1. (583.) motoriserte infanteribataljon 
2. (658.) motoriserte infanteribataljon
3. (664.) motoriserte infanteribataljon
60. stridsvognbataljon 

**[[Militær eldstøtte|Eldstøtte]]** 

1. (416.) haubits artilleribataljon 
2. (471.) haubits artilleribataljon 
382. rakettkastarbataljon 
871. panservernbataljon 
226. luftvern-rakettbataljon 
246. luftvernartilleribataljon

## Materiell
I kjelda er dette materiellet oppgjeve:
200. motoriserte infanteribrigade har våpen og kjøyretøy som dette:
* 41 x T-72B3 stridsvogner
* 300 x MT-LB panservogner - mellom anna MTLB-VMK
* 36 x 2S3 Akatsija sjølvdrivne haubitsar
* 18 x BM-21 rakettkastarar

## Kjelder

----
**Denne artikkelen bygger på «[[:nb:200. motoriserte infanteribrigade|200. motoriserte infanteribrigade]]» frå ,  den 27. januar 2017.*
Otto Lyng

**Otto Lyng** () var ein norsk jurist og politikar. Han representerte partiet Høgre og Sør-Trøndelag fylke på Stortinget i 20 år; 1958-77.

Lyng voks opp i Trondheim, der far hans var lektor. Familien deltok aktivt i motstandsarbeid under andre verdskrigen. 16 år gammal reiste til London via Stockholm for å motta informasjon og opplæring til vidare motstandsverksemd. Etter krigen vart han tildelt den norske Deltakarmedaljen og den britiske King's Medal for Courage in the Cause of Freedom.

I 1950 tok Lyng juridisk embetseksamen og gjekk straks etter inn i drifta av Trondhjems Jernindustri AS på Bakklandet i Trondheim. Han var avdelingssjef ved fabrikken 1950-57 og sidan juridisk rådgjevar til 1993. Frå 1963 til -93 var han medlem av styret i selskapet, siste fem åra som styreformann. Han var med på å gjere Trondhjems Nagle- & Spigerfabrik i Ila om til den høgteknologiske verkstaden Teeness AS på Ranheim i Trondheim. Elles var Lyng 1968-91 medlem av hovudstyret i Folketrygdfondet og 1981-85 styreformann i Noregs Bank.

Lyng var medlem av Trondheim bystyre 1952-63, og formann i Unge Høgre frå 1955 til -57. Hausten 1957 vart han vald inn på Stortinget frå Sør-Trøndelag, der han vart sitjande til 1977. Til liks med fleire andre unge Høgre-representantar hadde han vanskar med å innordne seg under leiaren av stortingsgruppa, veteranen C.J. Hambro. Etter fire år i Administrasjonskomitéen og fem i Militærkomitéen, var han sekretær i Utanriks- og konstitusjonskomitéen frå hausten 1966 til han slutta å vere stortingsrepresentant i 1977.

Etter militærkuppet Hellas i 1967 tok Lyng sterk avstand frå militærjunaten. I eit møte med oberst Stylianos Pattakos tok han kuppmakaren i brystet og skreik: «Ditt diktatorsvin! Du representerer den brutaliserte politiske stupiditet!». Under Borten-regjeringa fungerte Lyng som innpiskar for representantane i alle dei fire regjeringspartia. Om leiinga av stortingsgruppa sa Lyng at «Under Kåre Willoch ble partigruppen styrt etter den militære straffelov, under Svenn Stray ble den styrt etter Løsgjengerloven.» Lyng var medlem i Høgre sitt landsstyre 1968-70 og sentralstyre 1971-73.

Etter tida på Stortinget kom Lyng tilbake til politikken som medlem av Sør-Trøndelag fylkesting 1980-83, eit organ han kalla «politikkens 7. divisjon» og stilte ikkje til attval. Tidleg i 1990-åra gjorde Lyng seg til talsmann for småaksjonærane i Fokus Bank, aksjonærar som under den dåverande bankkrisa tapte innskota sine.

I 1994 melde han seg ut av Høgre i protest mot helsepolitikken til partiet. Lokalpolitisk kom han tilbake som medlem av Trondheim bystyre 1995-99.

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:nb:Otto Lyng|Otto Lyng]]» frå ,  den 28. januar 2017.*  
*Stortingsbiografi
Kapp Kanin

**Kapp Kanin** (russisk Ка́нин Нос, *Kanin Nos*) er det nordlegaste punktet på Kaninhalvøya i Russland. Det ligg ytst på eit langt nes som stikk ut mot nordvest, mellom Barentshavet i nord og Kvitsjøen i sør. Grensa mellom dei to hava vert vanlegvis rekna å gå mellom Kapp Kanin i aust og Svjatoj Nos på Kolahalvøya i vest.

Klimaet er arktisk og vegetasjonen består i regelen av tundra. På Kapp Kanin ligg eit fyrtårn, ein vêrstasjon og eit radiofyr for sjø- og luftfart. Det vert drive noko reindrift i området. Kysten ved Kapp Kanin er bratte skrentar på 15-27 meters høgde, og det går sterke havstraumar rundt neset. 

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:nb:Kapp Kanin|Kapp Kanin]]» frå ,  den 28. januar 2017.*
Silkepetrell

**Silkepetrell** (*Pterodroma mollis*) er ein sterkt pelagisk sjøfugl og ein medlem av slekta *[[Pterodroma]]*-petrellar. Han lever i Sør-Atlanteren og i Indiahavet, så langt aust som til farvatna rundt New Zealand. Han held seg mest mellom latitude 25 og 60 grader sør.  Hekkinga går føre seg på øyar i utbreiingsområdet, frå Tristan da Cunha og Gough Island i vest, austover til Antipodesøyane søraust for New Zealand. Dei mest nærskylde artane til silkepetrell er madeirapetrell og kappverdepetrell.
__NOTOC__
## Skildring

Dette er ein mellomstor petrell, rundt 34&nbsp;cm i storleik, med 83–95&nbsp;cm i vengespenn, og han veg ca. 300 gram.

Undersida av denne fuglen er kvit frå strupe til hale med unntak av eit smalt grått band tvers over fremre bryst. Undersida av vengene er jamt grå. Oversida er skifergrå med eit breitt mørkt band over vengedekkarane. Panna er litt spraglete grå og kvit, elles er oversida av hovudet og ein flekk over og litt bak auget gråbrune. Han har kvitt augebryn, og kvit strupe og hals. Nebbet er kort traust og svart, føtene og beina er rosa.

Denne arten er svært pelagisk, nærmar seg sjeldan land, bortsett frå å hekke og å bringe fram føde til ungen. Silkepetrellar et mest blekksprut, med tar òg noko krepsdyr og litt fisk. Det meste av føda tar dei når dei ligg på sjøen.

Silkepetrellen hekkar i hòler i bakken. Generelt legg dei egget i desember, men dei kan returnere til hekkeplassen i august og september for å gjere klar rugehòla. Rugetida er ca. 50 dagar og ungen treng vidare ca. 3 månader til han forlèt hekkeplassen.

Trekkmønstre er lite kjent, eit streifande individ blei funne i Varangerfjorden i juni 2009.

Populasjonen er sårbar av predasjon av introduserte pattedyr. Storleiken på den totale populasjonen er estimert til å vere stabil,  ved Antipodesøyane har han vore aukande.  Eit estimat for totalpopulasjonen er opptil 5 millionar individ.

## Kjelder
*Barrie Heather og Hugh Robertson, *The Field Guide to the Birds of New Zealand* (revised edition), Penguin, 2005 ISBN 978-0-14-302040-0
;Referansar 

## Bakgrunnsstoff
Kapp Shmidt

**Kapp Shmidt** (russisk Мыс Отто Шмидта) er eit nes i Tsjuktsjarhavet.

## Historie
Restar og ruinar av jakthytter og spor etter ei gamal fortifisering tyder på lang tids bruk av dette neset.

Det lokale namnet på neset er *Il-Kappeya*, som tyder «Kvalross» på tsjuktsjisk. James Cook kalte neset for «Cape North» i 1778 då han segla gjennom Beringstredet og inn i Tsjuktsjarhavet
Dermed kunne han vise at Russland og Alaska var åtskilde landområde. Neset vart seinare oppkalla etter den sovjetisk vitskapsmannen og utforskaren Otto Schmidt.

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:nb:Kapp Shmidt|Kapp Shmidt]]» frå ,  den 28. januar 2017.*
La Dorada

__NOTOC__
**La Dorada** er ein by og ein kommune i lengst aust i Caldas-departementet i Colombia. Byen ligg mot Magdalenaelva. Kommunen har 77&nbsp;355 innbyggjarar, kor 69&nbsp;504 i sjølve byen. (2016). La Dorada er sete for bispedømmet La Dorada-Guaduas.

## Historie
Historia om La Dorada er nært knytt til bygginga av jernbanen mellom Honda og Yeguas. Utbygging av området som gav grunnlag for byen byrja i 1888 då jernbanen vart ført inn i området. La Dorada fekk kommunestatus i 1923.

## Geografi
La Dorada ligg ved vestbreidda av Magdalenaelva og elva dannar departementsgrense i vest mot Cundinamarca-departementet. Byen ligg 168 km vest for hovudstaden i departementet, Manizales. Den årlege gjennomsnittstemperaturen er 28 °C.

## Økonomi
Den viktigaste næringa i La Dorada er storfedrift. I tillegg kjem anna landbruk, gullgraving, handel og fiskeri. Næringslivet er avgrensa til små og mellomstore føretak.

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:de:La Dorada|La Dorada]]» frå ,  den 28. januar 2017.*  
 
:*Byen si offisielle nettside

## Bakgrunnsstoff
Providenija

**Providenija** (russisk Провиде́ния) er ein bymessig busetjing i Providenijabukta i den nordaustlege delen av den autonome regionen Tsjukotka i Russland. Den ligg direkte over Beringstredet frå Alaska, og svært nær den internasjonale datolinja. Like ved byen ligg Providenijabukta lufthamn, som er den russiske lufthamna som ligg nærast USA. Innbyggjartalet var 2 723 ved folketeljinga i 2002, og 5 432 ved folketeljinga i 1989.

Busetjinga var ei tidlegare sovjetisk militærhamn, som låg i ein fjord verna frå Beringhavet. Mesteparten av innbyggjarane i byen i dag er Sibirsk yupik, ei eskimostamme.

Providenija har eit arktisk klima, men vinterene er ikkje så strenge, på grunn av plasseringa i byen ved kysten.

Byen vert av og til kalla *Porten til Arktis*, og etter Sovjetunionens fall har turisme frå det nærliggande Alaska gjeve lokaløkonomien eit løft. Bering Air, eit flyselskap frå Alaska, tilbyr charterturar til Providenijabukta lufthamn frå både Nome og Anchorage. Alaska Airlines hadde tidlegare regelmessige ruteflyvninger til Providenijabukta lufthamn på 1990-talet, og var kjent for «Vennskapsflyvningen» i 1988, då det var det første amerikanske flyselskapet med rute til ein sovjetisk by.

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:nb:Providenija|Providenija]]» frå ,  den 28. januar 2017.*  

## Bakgrunnsstoff

*
OSK Nord i Russland

**OSK Nord** var ein russisk operasjonell strategisk kommando som òg er kjent som OSK Nordflåten og OSK Arktisk.

I fredstid vil kommandoen etter kvart få status som eit militærdistrikt, men denne nemninga vert sjeldan brukt. Kommandoen har likevel eit militært ansvarsområde austover frå Murmansk oblast og Arkhangelsk oblast til Anadyr med tilhøyrande øyar, mellom andre Novaja Semlja og Frans Josefs land. Vidare har kommandoen ansvar for Komi og Nenetsk.
I tillegg skal OSK Nord ha militær infrastruktur på Nysibirøyene, Nadym, Dudinka, Tiksi, Pevek, Providenija, Anadyr, Vrangeløya og Kapp Shmidt.

## Operasjonelle formasjonar
*Nordflåten
*14. armékorps

## Kystforsvar og landstrid

**[[Militær kommando og kontroll]]**

* 516. sambandssentral i Severomorsk, Murmansk oblast
* 420. etterretningssenter for NFL SPETSNAZ i Kola i Murmansk oblast

**[[Manøverelement]]**

* 61. marineinfanteribrigade forlagt til Sputnik i Murmansk

**[[Militær eldstøtte]]**
* 536. kystforsvar-missilbrigade i Snezjnogorsk i Murmansk oblast

**[[Militær anna støtte]]**
* 186. senter for elektronisk krigføring i Severomorsk i Murmansk oblast
* 180. marineingeniør-veibyggebataljon i i Severomorsk i Murmansk oblast

**Sikring av hamnar**
* 58. sikringskompani, forlagt i Gadzjijevo i Murmansk oblast 
* 160. OB PDSS for kamp mot undervass-sabotasje styrkar og utstyr i Nordflåten sitt område forlagt i Zaoziorsk i Murmansk oblast 
* 140. OB PDSS for kamp mot undervass-sabotasje styrkar og utstyr i Nordflåten sitt område forlagt i Vidjajevo i Murmansk oblast 
* 269. OB PDSS for kamp mot undervass-sabotasje styrkar og utstyr i Nordflåten sitt område forlagt i Gadzjijevo i Murmansk oblast
* 152. OB PDSS for kamp mot undervass-sabotasje styrkar og utstyr i Nordflåten sitt område forlagt i Poljarnyj i Murmansk oblast

Militær logistikk

* 3805. materielltekniske forsyningsbase (MTO) i Murmansk. 

## Referansar


## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:nb:OSK Nord|OSK Nord]]» frå ,  den 28. januar 2017.*
80. motoriserte infanteribrigade

**80. motoriserte infanteribrigade**, òg kalla «arktisk brigade», er ein del av kystforsvaret til Nordflåten i det russiske forsvaret, men òg eit manøverelement til OSK Nord. Brigaden vart formelt sett opp 31. desember 2014, og er fredstidslokalisert til landsbyen Alakurtti i Murmansk oblast nær Kandalaksja og grensa til Finland.
Fram til 1997 var 54. motoriserte infanteridivisjon forlagt til området, men vart då omdøypt til 62. motoriserte infanteribrigade.  I 1998 vart denne brigaden redusert til 35. Våpen- og materiellbase, som i sin tur vart nedlagd i 2007.
## Oppgåve
Oppgåva til brigaden er å halda kontroll på russisk territorium frå Murmansk til Nysibirøyene i samarbeid med luftlandestyrkene og marineinfanteriet.. Brigaden øver stadig på og ved øyane langs nordaustpassasjen og på Tajmyr.

## Organisasjonsstruktur

**[[Militær kommando og kontroll]]**

* stabskompani
* etterretningbataljon
* sambandbataljon
* dronekompani

**[[Manøverelement]]**
* 3 motoriserte infanteribataljonar

**[[Militær eldstøtte]]**
* snikskytterkompani
* sjølvdreve haubitsbataljon
* luftvern-missilbataljon

**[[Militær anna støtte]]**  
* ingeniørbataljon
* ABC-vernkompani
* elektroniske mottiltak-kompani

**[[Militær logistikk]]**
* verkstadbataljon
* forsyningsbataljon
* sanitetskompani

## Våpen og materiell
Basismateriell for transport av infanteri er transportpanservogna MT-LBV, beltevognane DT-10 og DT-30, terrengkøyretøya TM-140A og Trekol-39294, og dessutan snøskuterar.,

## Referansar

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:nb:80. motoriserte infanteribrigade|80. motoriserte infanteribrigade]]» frå ,  den 28. januar 2017.*
Hermund Eian

**Hermund Eian** () var ein gardbrukar, fiskar og politikar frå Roan i Sør-Trøndelag. Han representerte Sør-Trøndelag og partiet Høgre på Stortinget frå 1969 til han døydde.

Far hans var gardbrukar og fiskar, og han tok sjølv over farsgarden Eian i Roan i 1959. Før den tid var han gardsarbeidar til han gjekk landbruksskule i 1944/45. Deretter var han sjømann til han gjekk Hærens sambandsskule i 1948/49 og Skjetlein jordbruksskole. Han tok også kurs i navigasjon og handelsfag og var fiskar 1951-53, og sidan skipper og handelsreisande i åra fram til 1958.

Eian var formann 1952-54 i Roan Ungdomslag og 1960-63 og 1966-67 i Roan Bondelag, samt formann 1970-81 i representantskapet i Bjørnør Sparebank.

Eian var stortingsrepresentant frå Sør-Trøndelag frå hausten 1969 til han døydde. Dei fire fyrste åra på Stortinget var han medlem i Landbrukskomiteen. Hausten 1973 tok han plass i Sjøfarts- og fiskerikomitéen, der han var nestformann til 1981, og sidan formann til døden melde seg vinteren 1983. Jamsides var Eian medlem 1970-76 av Høgre sitt kommunalutval og 1970-74 i det distriktspolitiske utvalet til partiet. Frå 1981 var han så medlem av sentralstyret i Høgre.

Etter Eian døydde i 1983, rykka Harald Ellefsen opp til fast representant. 

## Kjelder
*
Tiksi

**Tiksi** (russisk skrift Тикси, jakutisk Тиксии/Tiksii) er ein kommune og ei bymessig busetjing i republikken Sakha i Russland med hamn og stor flyplass. Hamna ligg til Laptevhavet nær ei av elveosane i Lenadeltaet. Innbyggjartalet var 4&nbsp;557 (2015). 

## Historie
I august 1901 leitte den russiske polarskipet «Zarya» i Laptevhavet etter det legendariske Sannikov Land (Zemlja Sannikova), men vart snart blokkert av drivisen omkring Nysibirøyane. Polarforskaren baron Eduard Toll forlét skipet saman med tre andre og forsvann. Skipet enda opp på øya Brusneva i Tiksibukta, og vart liggjande der.

Byen vart grunnlagd i 1933 med hamn som ein viktig stoppestad på den nordlege sjøruta, den russiske maritime transportlinja i Arktis halden open av isbrytarar. Ho hadde samband til ei handelsrute langs elva sørover til resten av Sakha og så langt sør som Ust-Kut ved Irkutsk.  
Sidan 1939 har staden hatt status som bymessig busetjing.

Flyplassen vart bygd 1 km lenger mot nord på 1950-talet med ein rullebane på 3000 m. Samstundes vart det laga to andre flystriper av same storleik lenger frå byen. Desse er seinare nedlagde. Plassane var framskotne basar for bombefly som skulle nå USA.

Ved samanbrotet av Sovjetunionen i 1989 og den økonomiske nedgangen som følgde, forsvann det meste av transportverksemda, og ein stor del av folka flytta.

Flyplassen er enno ein viktig base for det russiske luftforsvaret. På plassen er det mest stasjonert Tupolev Tu 95-MS-bombefly. Persontransport går med Antonov An-24.
I 2018 la Nordflåten fram planar om å bygge ein lite base i området med 11 bygningar som vil vere samanbundne med passasjer med tak over.

## Folkesetnadsutvikling

Tala er frå folketeljingar.

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:nb:Tiksi|Tiksi]]» frå ,  den 28. januar 2017.*
Eilif Dahl

**Eilif Dahl** () var ein norsk botanikar og politikar for Arbeidarpartiet.

Dahl tok examen artium i 1935. Allereie i 1936 var han med på ein ekspedisjon til Svalbard, og i 1937 drog han på ein ekspedisjon til Sørvest-Grønland. Temaet for hovudfagsoppgåva hans frå 1942 var lav frå Sørvest-Grønland.

Dahl kom tidlig med i motstandsarbeidet under andre verdskrigen og var med i etterretningsorganisasjonen XU. Han flykta til Sverige, og seinare til Storbritannia.

Etter krigen var han stipendiat ved Universitetet i Oslo og hadde forskingsopphald ved Cambridge, Yale og University of Michigan. Han blei stipendiat ved Noregs landbrukshøgskule i 1953, der han etterkvart blei dosent (1959) og professor i botanikk (1965).

Sjølv om Dahl starta med å studera lav, var det som økolog og plantegeograf han blei mest kjend. Han tok dr.philos.-graden i 1957 med ei avhandling om vegetasjonen i Rondane. Han var opptatt av innvandringshistoria til dei norske fjellplantane, og var ein av dei ivrigaste tilhengjarane av overvintringsteorien.

Dahl blei tidleg opptatt av miljøvern og engasjerte seg gjennom massemedia og føredragsverksemd. Undervisinga ved Landbrukshøgskulen var også viktig i dette arbeidet. Saman med vennen og kollegaen Olav Gjærevoll fekk han stor tyding for samfunnsutviklinga på dette feltet.

Han sat i landsstyret for Arbeidarpartiet 1965&ndash;77 og var medlem i Ås kommunestyre i tre periodar. Han var formann i styret for Norsk utenrikspolitisk institutt 1978&ndash;86. Dahl var medlem av Det Norske Videnskaps-Akademi frå 1959.

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:nb:Eilif Dahl|Eilif Dahl]]» frå ,  den 28. januar 2017.* 
*** oppgav desse kjeldene:*
*** 
***
31. strategiske rakettarmé

**31. strategiske rakettarmé** er eit operasjonelt nivå av Russland sine strategiske rakettstyrkar. Den vart etablerte i 1970 med 18. sjølvstendige rakettkorps som basis. Rakettarméen er ein av tre attståande rakettarméane som er Dei strategiske rakettstyrkane i Russland i 2017. Hovudkvarter og militærstab er forlagt til Orenburg i Orenburg oblast på grensa til Kasakhstan. 31. strategiske rakettarmé kontrollerer tre strategiske rakettdivisjonar med interkontinentale ballistiske missil (ICBM).

## Divisjonar

*8. strategiske missildivisjon i Pervomajskij i Kirov oblast
*13. strategiske missildivisjon i Dombarovskij i Orenburg  oblast
*42. strategiske missildivisjon i Svobodnyj i Sverdlovsk oblast

## Referansar
33. strategiske rakettarmé

**33. strategiske rakettarmé** er eit av dei operasjonelle elementa av Russland sine strategiske rakettstyrkar. Arméen vart etablert i 1970 med 7. sjølvstendige rakettkorps som basis. Rakettarméen er ein av tre attståande rakettarméane som famnar Dei strategiske rakettstyrkane i Russland i 2017. Hovudkvarteret og militærstaben er forlagt til Omsk i Omsk oblast i sørvestre Sibir. Den 33. strategiske rakettarmeen kontrollerer fire strategiske rakettdivisjonar med interkontinentale ballistiske missil (ICBM).

## Divisjonar
* 29. strategiske missildivisjon i Irkutsk i Irkutsk oblast.
* 35. strategiske missildivisjon i Barnaul i Altaj kraj.
* 39. strategiske missildivisjon i Novosibirsk i Novosibirsk oblast.
* 62. strategiske missildivisjon i Solnetsjnyj i Krasnojarsk kraj.

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:nb:33. strategiske rakettarmé|33. strategiske rakettarmé]]» frå ,  den 28. januar 2017.*  
----
*Сайт х8рекордс
Deoksysukker

**Deoksysukker** er sukker der ei av hydroksylgruppene er bytt ut med eit hydrogenatom.

Nokre døme er:
* Deoksyribose, 2-deoksy--ribose, delemne i DNA
* Fukose, 6-deoksy--galaktose, hovudemne i fukoidan hjå brunalgar og delemne i N-bundne glykan
* Rhamnose, 6-deoksy--mannose, delemne i planteglykosid


Fil:Fucose2.png|Fukose
Fil:Alpha-L-Rhamnopyranose.svg|Rhamnose


## Kjelder


**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Deoxy sugar|Deoxy sugar]]» frå ,  den 28. januar 2017.*  
 

## Bakgrunnsstoff
SS-11

**SS-11** var eit interkontinental ballistisk missil (ICBM), òg kalla UR-100, som vart utvikla og utplassert av Sovjetunionen frå 1966 til 1996. *UR* står for «Универсальная Ракета» (Universell Rakett). Under den kalde krigen var det kjent som **SS-11**  NATO-kallenamn **Sego** og hadde GRAU-indeks **8K84**.

## Skildring
SS-11 var eit to-trinns lettvekts ballistisk missil med flytande brennstoff. Missilet hadde berre eitt stridshovud med ei standard sprengkraft på 0,5 megatonn. Seinare versjonar kunne ta opptil seks stridshovud.

## Referansar

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:nb:SS-11|SS-11]]» frå ,  den 28. januar 2017.*
SS-13

**SS-13** var eit tre-trinns interkontinentalt ballistisk missil (ICBM) med 45 tonns løftevekt med fast drivstoff. Missilet hadde ei rekkevidde på 8000 km frå silo og hadde berre eitt stridshovud på eit halvt megatonn. Navigasjonssystemet var berre tregleiksstyring og trefftryggleiken var om lag 2 km i målområdet.

Missilet var operativt frå 1968 til 1972.

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:nb:SS-13|SS-13]]» frå ,  den 28. januar 2017.*
Bjarne H. Henriksen

**Bjarne Henry Henriksen** () var ein norsk arbeidar og politikar frå Arendal. Han representerte Aust-Agder og Arbeidarpartiet på Stortinget frå 1954 til 1969.

Henriksen var son til ein snikkar. Sjølv var han industriarbeidar frå 1918 til 1948, bortsett frå åra 1921-27, då han arbeidde på kontor. Frå 1948 til -53 var han disponent for avisa Tiden i Arendal.

Henriksen var medlem av landsstyret i Arbeidernes Ungdomsfylking frå 1933 til -35. Han var medlem i bystyret i Arendal 1934-37 og frå 1945 til 1965. Åra 1950-53 var han varaordførar.

Hausten 1953 vart Henriksen vald inn på Stortinget frå Aust-Agder, og med attval i 1957, 1961 og 1965 vart han sitjande på Tinget til 1969. Dei fire fyrste sesjonane var han medlem i Sjøfarts- og fiskerikomiteen. Sidan hadde han plass i Finanskomiteen, sekretær i denne i tida 1963-65.

## Kjelder
* Stortingsbiografi
27. strategiske rakettarmé

**27. strategiske rakettarmé** er eit operasjonelt nivå av Russland sine strategiske rakettstyrkar. Arméen vart etablert i 1970 med 3. sjølvstendige rakettkorps som basis. Rakettarméen er ein av tre attståande rakettarméar som er Dei strategiske rakettstyrkane i Russland i 2017. Hovudkvarter og militærstab er forlagt til Vladimir i Vladimir oblast aust for Moskva. 27. strategiske rakettarmé kontrollerer fem strategiske rakettdivisjonar med interkontinentale ballistiske missil (ICBM). 

## Divisjonar
* 7. strategiske missildivisjon i Oziornyj i Tver oblast
* 14. strategiske missildivisjon i Josjkar-Ola i republikken Mari El
* 28. strategiske missildivisjon i Kozelski  Kaluga oblast
* 54. strategiske missildivisjon i Tejkovo i Ivanovo oblast
* 60. strategiske missildivisjon i Svetlyj, Saratov Oblast

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:nb:27. strategiske rakettarmé|27. strategiske rakettarmé]]» frå ,  den 28. januar 2017.*
SS-17

**MR-UR-100 Sotka** (NATO-kallenamn  SS-17 SPANKER) eller **SS-17** var eit interkontinentalt ballistisk missil med fleire stridshovud (MIRV) utvikla og utplassert i Sovjetunionen frå 1978 til 1993. Missilet hadde ei maksimal rekkevidde på 11000 km og kunne bera fire stridshovud med ei sprengkraft på 550 kilotonn TNT kvar. Navigasjonen var tre system med tregleiksnavigasjon, og trefftryggleiken vart oppgjeven til 450 meter frå målet. Missilet skulle skytast ut frå  fast silo, og drivstoffet var flytande.

## Science fiction
I science fiction-boka *The Third World War*, av general sir John Hackett, eksploderer eit stridshovud frå ein SS-13 3500m over Birmingham i England. I boka vert 300 tusen menneske drepne på få minutt, og 250 tusen til, døyr i etterverknadene.
## Referansar


## Kjelder


**Denne artikkelen bygger på «[[:nb:SS-17|SS-17]]» frå ,  den 28. januar 2017.*
SS-24

**SS-24** (NATO-kallenamn *Scalpel*, russisk РТ-23 УТТХ «Мо́лодец») var eit interkontinentalt ballistisk missil (ICBM) som vart utvikla og produsert i Dnjepropetrovsk i Ukraina fram til 1991. Missilet var i utgangspunktet basert på utskyting frå ei jernbanevogn, og hadde ein bererakett med tre-trinn. Nyttelasta var 10 MIRV-stridshovud, kvart med 550 kilotonn sprengverknad. Det vart òg utvikla ein versjon som kunne skytast frå silo, SS-24V.

Ein vidareutvikla versjon, RT-25, vart påbyrja, men ikkje fullført på grunn av START-avtala.

## Galleri

File:Боевой железнодорожный ракетный комплекс БЖРК 15П961 Молодец (1).jpg|
File:Боевой железнодорожный ракетный комплекс БЖРК 15П961 Молодец (3).jpg|
File:Боевой железнодорожный ракетный комплекс БЖРК 15П961 Молодец (4).jpg|
File:Боевой железнодорожный ракетный комплекс БЖРК 15П961 Молодец (6).jpg|
File:Боевой железнодорожный ракетный комплекс БЖРК 15П961 Молодец (7).jpg|
File:Боевой железнодорожный ракетный комплекс БЖРК 15П961 Молодец (8).jpg|
File:Боевой железнодорожный ракетный комплекс БЖРК 15П961 Молодец (10).jpg|
File:Боевой железнодорожный ракетный комплекс БЖРК 15П961 Молодец (11).jpg|
File:Боевой железнодорожный ракетный комплекс БЖРК 15П961 Молодец (12).jpg|


## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:nb:SS-24|SS-24]]» frå ,  den 28. januar 2017.*  
 

; Referansar 


## Bakgrunnsstoff
* Russian nuclear forces 2005 (Gated)
* Global Security information
SS-25

**SS-25** (NATO-kallenamn SS-25 Sickle; GRAU **15Ж58** («15Zh58»), òg kalla **RS-12M Topol**) er eit mobilt interkontinentalt ballistisk missil utvikla i Sovjetunionen og vert brukt i  dei strategiske rakettstyrkane til Russland.

## Utvikling
SS-25 er eit tre-missilet til trinn ICBM, ei vidareutvikling av tidlegare missil.
Missilet vart godkjent som type 19. juli 1977 og masseprodusert av Moscow Institute of Thermal Technology med A.D. Nadiradze som sjef. Testskytinger vart gjennomført frå Plesetsk testsenter fram til desember 1985.

## Referansar


## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:nb:SS-25|SS-25]]» frå ,  den 28. januar 2017.*
SS-18

**SS-18** eller **R36** (russisk P-36) er ei gruppe interkontinentale ballistiske missil (ICBM) og rakettar for utplassering av satellittar som vart utvikla av Sovjetunionen under Den kalde krigen. Den første utgåva av R-36 fekk NATO-kallenamn SS-9 medan den siste utgåva, R-36M, vert kalla SS-18 Satan av NATO. Denne versjonen gav Sovjet såkalla førsteslagskapasitet i høve til USA sine landbaserte ICBM-ar grunna dens store nyttelast (Throw-weight).

Utviklinga av R-36 byrja i Ukraina i 1962. Dei bygde på R-16, og den første utgåva av missilet var operativt i 1966. R-36M vart utplassert frå 1975 og har gjennomgått seks oppgraderingar. R-36M har vore utstyrt med MIRV for 10 stridshovud. Den maksimale mengda R-36M utplassert var 308 missil, ved oppløysinga av Sovjetunionen var 104 av desse lokaliserte i Kasakhstan og dei vart etterkvart destruerte. Russland har planlagt å ha missilet operativt fram til 2020 og underteikna i 2006 ei avtale med Ukraina om vedlikehald. 

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:no:R-36|R-36]]» frå ,  den 28. januar 2017.*
SS-19

**SS-19 UR-100N**  (NATO-kallenamn SS-19) er eit interkontinentalt ballistisk missil (ICBM) utplassert av det russiske forsvaret. Utviklinga av missilet starta i 1970 og det vart utplassert frå 1974. Totalt 360 missil vart produsert, av desse er 30 framleis operative i siloar, men utan atomstridshovud.

## Bestykning
UR-100N er som SS-18 bestykka med fleire stridshovud (MIRV) - til vanleg 6, kvat med 550 kilotonn sprengverknad. 

## Tekniske fakta
Missilet har ei rekkevidde på 10.000 kilometer, og startvekta er 100 tonn. 

## Bakgrunnsstoff
* UR-100N / SS-19 STILLETO Globalsecurity
* Russian strategic nuclear forces
SS-27

SS-27 - **RT-2UTTKh «Topol-M»** (russisk: РТ-2УТТХ «Тополь-М») er eit av dei nyaste russiske interkontinentale ballistiske missila, og det første som er utvikla etter oppløysinga av Sovjetunionen. Missilet har av NATO fått  NATO-kallenamn  **STALIN.** «Topol» (тополь) er russisk for poppel. Våpenet er utvikla av Moskvas Termoteknologiske institutt, og kjem i både silo-versjon (SS-27 silo) og for mobil avfyringsrampe (SS-27 M1).

## Spesifikasjonar og nytte
Topol M-missila er 22,7 meter lange, og har ein diameter på 1,95 meter. Utskytningsmassen er på 47 200 kg, inklusive nyttelasta på 1000–1200 kg. I standardutgåva har missilet eit stridhovud på 550 kilotonn, men det kan modifiserast til å ta seks stridhovud. Rakettmissilet har ei estimert rekkjevidde på opptil 11 000 km.

Utviklinga av våpenet starta på slutten av 1980-talet, og missilet vart ferdig i 1992. Første utskytningstest vart utført 20. desember 1994, og dei første eksemplara vart utplassert i modifiserte SS-19-siloar i desember 1997. Det første silobaserte regimentet vart erklært stridsklare i 1998, og vart følgt av tre andre i 1999, 2000 og 2003.

Topol M er konstruert for anten å avfyrast frå ein forsterka rakettsilo eller frå ein sjølvdreven mobil rakettrampe med terrengkapasitet og høve for avfyring frå kvart og eit punkt på ruta sin.

Dei tre første mobile missileiningane vart sett i teneste nær byen Tejkovo i desember 2000.

## Utvikling
Topol M har fått fleire nye system som skal gjera det i stand til å unngå rakettforsvarssystem. Raketten kan gjera unnamanøvrer for å unngå å treff av konvensjonelle våpen, og ber med seg ulike hjelpemiddel for å unngå varmesøkande våpen. Missilet er skjerma mot EMP, stråling og kjernefysiske detonasjonar utanfor ein radius på 500 meter, og er designa for å tola treff frå alle kjende laservåpen.

Ein versjon av missilet berekna på avfyring frå ubåtar.

## Brukarar
Russland kjem til å vera det einaste landet som brukar missilet.

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:no:RT-2UTTH Topol M|RT-2UTTH Topol M]]» frå ,  den 28. januar 2017.*  
 

## Referansar
SS-29

**SS-29**, òg kjend som **RT-24 Yars** eller **Topol'-MR** «Ярс», NATO: **SS-29**
er eit russisk missil med fleire stridshovud (MIRV), kjernefysisk våpen interkontinental ballistisk missil som vart testa for første gong 29. mai 2007.

SS-29 er tyngre enn SS-27 og det er hevda at den kan ta ei nyttelast på opptil 10 stridshovud.
Testskytinga i 2007 vart publisert som ein reaksjon på rakettskjoldet som USA planla utplassert i Europa.
SS-29 har vore utplassert i avdelingar sidan 2010.

Missilet har ei rekkevidde på 11 000 kilometer og fleire stridshovud, kvar med uavhengig målsøk - kalla MIRV (Multiple Independently targetable Reentry Vehicle) - i ei mengd av tre til fire i kvart missil, pluss at missilet òg utløyser fire narrestridshovud for å gjera det vanskeleg for eventuelt missilforsvar eller rakettskjold i målområdet.

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:nb:SS-29|SS-29]]» frå ,  den 28. januar 2017.*  
 
## Referansar
MIRV

**MIRV** (Mult***i***ple Independently targetable Reentry Vehicle, - eller «fleire stridshovud med sjølvstendige målsøk i sluttfasen») er ei samling stridshovud som vert tekne fram til nærleiken av målet i ein ballistisk bererakett (ICBM).

## Sjå òg
* SS-27

## Referansar


**Denne artikkelen bygger på «[[:nb:MIRV|MIRV]]» frå ,  den 28. januar 2017.*
Vestre militærdistrikt i Russland

**Vestre militærdistrikt** (russisk Западный военный округ) er eit militærdistrikt i Russland. Det set opp ein av fem operasjonelle-strategiske kommandoar for forsvaret i Russland. Militærdistriktet vart danna ved presidentdekret nummer 1144 underskrive 20. september 2010 med tidlegare Leningrad militærdistrikt som base. Distriktet omfattar Austersjøflåten og støttar Nordflåten i den russiske marinen. Nordflåten vart i desember 2014 teken ut av Vestre militærdistrikt for å danna den operasjonell-strategiske kommandoen OSK Nord.

Vestre militærdistrikt vil setje opp OSK Vest i krig.

Luftlandestyrkar som er forlagt innan Vestre militærdistrikt er ikkje kommandomessig underlagde militærdistriktet eller OSK-en, men kontrollert av forsvarsdepartementet direkte - som ein snøgg strategisk infanterireserve (manøverelement).

Dei strategiske rakettstyrkane har òg ein armé innafor militærdistriktet sine grenser, men heller ikkje her har OSK-en mynde - korkje i fred eller krig.

Hovudkvarteret er i den gamle generalstabsygningen i St. Petersburg på den nordlege enden av slottsplassen til Vinterpalasset.

I samband med utviklinga av situasjonen i Ukraina i løpet av 2016, er første stridsvognarmé sett opp på nytt i Vestre militærdistrikt. Vidare er 144. motoriserte infanteridivisjon sat opp med hovudkvarter i Jelna, og 10. stridsvogndivisjon er ekspandert frå brigade med hovudkvarter i Bogutjar. Like så er tredje motoriserte infanteridivisjon sett opp med hovudkvarter i Valujki.
## Samansetjing

Militærdistriktet eller OSK-en har ei rekkje direkte underlagde einingar:

*1. infanteriregiment forlagt til Moskva
*154. vaktregiment (tilsvarande den norske HMK Garde) forlagt til garnisonen Lefortovo i Moskva
*79. rakettkastarbrigade forlagt til Tver som strategisk artillerireserve
*202. luftvern-missilbrigade forlagt til Naro-Fominsk
*45. ingeniørbrigade forlagt til Nakhabino
*90. spesial leite- og søkebataljon forlagt til Mgaelva

#### [[Militær kommando og kontroll]]

*1. kommando- og kontrollbrigade i Sertolovo i Leningrad oblast
*132. kommando- og kontrollbrigade i Agalatovo i Leningrad oblast
*2. SPETSNAZ-brigade i Pskov
*16. SPETSNAZ-brigade i Tambov
*146. OSNAZ-brigade i Bugry i Leningrad oblast
*82. OSNAZ-brigade i Vjazma i Smolensk oblast

OSK Vest vil ha desse **landkomponentane** på operasjonelt nivå:
* 1. stridsvognarmé med HK I Odintsovo i Moskva-området
* 20. kombinerte armé med HK i Voronezj
* 6. kombinerte armé med HK i Agalatovo
* 11. armékorps med HK i Kaliningrad oblast
Operativ gruppe med russiske styrkar i Transnistria med HK i Tiraspol.

**Luftkomponent**
* 6. fly- og luftforsvarsarmé

**Marinekomponentar**
* Austersjøflåten

## Liste over sjefar frå 2010
* 2010: Generaloberst Valerij Gerasimov
* 2010–2012: Generaloberst Arkadij Bakhin
* 2012-10. november 2015: Generaloberst Anatolij Sidorov
* 10. november 2015-dags dato: Generaloberst Andrej Kartapolov

## Kjelder


**Denne artikkelen bygger på «[[:nb:Vestre militærdistrikt|Vestre militærdistrikt]]» frå ,  den 28. januar 2017.*
Austre militærdistrikt i Russland

**Austre militærdistrikt** (russisk Восточный военный округ) er eit militærdistrikt i Russland. Det set opp ein av fem operasjonelle-strategiske kommandoar for forsvaret i Russland. Distriktet vart danna ved presidentdekret nummer 1144 underskrive 20. september 2010. Distriktet kontrollerer dei 29., 36., 35., og femte kombinerte arméane, 68. armékorps og kystforsvarseiningane til Stillehavsflåten med flåte-HK i Vladivostok, og dessutan 11. luft- og luftforsvarskommando i det russiske flyvåpenet. 
Hovudkvarteret er i Khabarovsk.
Russiske luftlandestyrker som er forlagt innan Søre militærdistrikt er ikkje underlagt militærdistriktet eller OSK-en, men direkte kontrollert av sjefen for VDV i Forsvarsdepartementet i Russland  - som ein snøgg strategisk infanterireserve (manøverelement)

## Samansetjing

### [[Militær kommando og kontroll]]
104. kommando- og kontrollbrigade i Khabarovsk.
* 14. SPETSNAZ-brigade

OSK Aust vil ha desse **landkomponentane** på operasjonelt nivå:

*29. kombinerte armé
*36. kombinerte armé
*35. kombinerte armé
*5. kombinerte armé
*68. armékorps

**Luftkomponent**
* 11. fly- og luftforsvarsarmé
**Marinekomponentar**
* Den russiske stillehavsflåten

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:nb:Østre militærdistrikt|Østre militærdistrikt]]» frå ,  den 28. januar 2017.*  

## Bakgrunnsstoff
* http://structure.mil.ru/structure/okruga/east/news.htm
1. garde-stridsvognarmé frå Russland

**1. garde-stridsvognarmé** (transkribert russisk *1. gvardejskaja tankovaja armija*) er ei avdeling i den russiske hæren.

**1. stridsvognarmé** var namnet frå 1942 til 1944.

## Første oppsetting
1. stridsvognarmé frå Sovjetunionen vart sett opp i Stalingrad i juli 1942, men vart snart omringa og delvis øydelagt.  Han var då leia av generalmajor K.S. Moskalenko.

1. stridsvognarmé var ein sovjetisk formasjon som kjempa som ein del av Den raude armeen på austfronten under andre verdskrigen. Arméen vart leidd gjennom det meste av krigen av Mikhael Katukov. Han kjempa under slaget om Stalingrad og Operasjon Uranus, og deltok i slaget ved Kursk.

## Andre oppsetting
1. stridsvognarmé vart igjen sett opp den 30. januar 1943 under kommando av Mikhael Katukov, som var personleg oppnemnd av Stalin, og overført til Nordvestre front.

Namnet vart endra til ''1. garde-stridsvognarmé'' (frå Sovjetunionen), den 25. april 1944.

## Tredje oppsetting
Etter krigen vart 1. stridsvognarmé tildelt Ordenen til Raude Fane og vart ein del av den sovjetiske okkupasjonsmakta i Tyskland, kjent som Gruppa av sovjetiske styrkar i Tyskland med hovudkvarter i Dresden. På slutten av 1980-talet vart hovudkvarteret trekt tilbake til Smolensk i Moskva militærdistrikt og oppløyst i 1998.

## Reaktivering
Etter ein 16-års pause, vart **1. garde-stridsvognarmé (frå Russland)** sett opp att i Moskva-området, Vestre militærdistrikt i november 2014 . I denne oppsettinga har arméen to manøverdivisjonar (4. stridsvogndivisjon og 2. motoriserte infanteridivisjon).

**1. garde-stridsvognarmé** har hovudkvarter i Odintsovo i Moskva-området, med følgjande manøvereiningar på taktisk nivå:

;Militær kommando og kontroll
* 69. kommando- og kontrollbrigade i Bakovka.
* 96. etterretningsbrigade i Sormovo, Nizjnij Novgorod

;Manøverelement
* 2. motoriserte infanteridivisjon med hovudkvarter i Kalininets i Moskva-området.
* 4. stridsvogndivisjon med hovudkvarter i Naro-Fominsk i Moskva-området.
* 27. motoriserte infanteribrigade med hovudkvarter i Mosrentgen i Moskva-området.
* 6. stridsvognbrigade med hovudkvarter i Mulino i Nizjnij Novgorod-området.

Militær eldstøtte på operasjonelt nivå.
* 112. bakke-til-bakke missilbrigade, forlagt til Sjuja 
* 288. artilleribrigade med hovudkvarter i Mulino i Nizjegorod oblast
* 49. luftvernbrigade med hovudkvarter i Krasnyj Bor, Smolensk oblast

;Anna stridsstøtte
* 20. ABC-vernregiment er forlagt til Nizjnij Novgorod 

;Militær logistikk
*69. forsyningsbrigade forlagt til Dzerzjinsk

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:nb:1. stridsvognarmé|1. stridsvognarmé]]» frå ,  den 28. januar 2017.*  

## Referansar
Militærdistrikt i Russland

Eit **militærdistrikt** i Russland er ei territoriell, militæradministrativ oppdeling for landstyrkar, marine og luftstyrkar i fredstid. Oppgåva er styrkeproduksjon, utvikling av taktikk og operasjonell dugleik i krig, i tillegg til utvikling av garnisonar og annan infrastruktur for dei ståande styrkane i fredstid. I krig, forhøgd beredskap og i krise blir det skipa ein fellesoperasjonell strategisk kommando (Objedinjonnije Strategitsjeskije Komandovanii — OSK).

Militærdistrikt som vart skipa i 2010:
* Vestre militærdistrikt med hovudkvarter i Sankt Petersburg
* Søre militærdistrikt med hovudkvarter i Rostov-na-Donu
* Sentrale militærdistrikt med hovudkvarter i Jekaterinburg
* Austre militærdistrikt med hovudkvarter i Khabarovsk

OSK Nord vart skipa i 2014 som eit framtidig eige militærdistrikt med utgangspunkt i Nordflåten.

## Litteratur
* *Военный энциклопедический словарь.* — Moskva, Военное издательство, 1984, 863 sider. с иллюстрациями (ил.), 30 листов (ил.)
* *Статистический ежегодник России.* 1913. Издание ЦСК МВД. - СПб., 1914. — Отдел I. — С. 28.
* //*Военный округ*  *Энциклопедический словарь Брокгауза и Ефрона* : в 86 т. (82 т. и 4 доп.). — СПб., 1890—1907.
* *Советские Вооруженные Силы*, Moskva, 1978, 516 sider.
## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:nb:Militærdistrikt (Russland)|Militærdistrikt (Russland)]]» frå ,  den 28. januar 2017.*
OSK

**OSK** (russisk объединенных стратегических командований, obedinennykh strategitsjeskikh komandovanij) er ein operasjonell strategisk kommando (forkorta til **OSK** på norsk òg) som vert sett i eit militærdistrikt i krig, forhøgd beredskap og i krise. Til engelsk vert omsett OSK til *Joint Strategic Command* (JSK).

OSK er underlagt Generalstaben, og det finst fem av desse i Russland etter 1. desember 2014, då OSK Nord vart etablert i Severomorsk for å få einskapleg kontroll over nordområda eller Arktis i Russland. Frå før (2010) fanst eit OSK for kvar av dei fire militærdistrikta: Vestre militærdistrikt etablerer OSK Vest. Søre militærdistrikt etablerer OSK Sør. Sentrale militærdistrikt etablerer OSK Senter. Austre militærdistrikt etablerer OSK Aust.

## Referansar


## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:nb:OSK|OSK]]» frå ,  den 28. januar 2017.*
Søre militærdistrikt i Russland

**Søre militærdistrikt** (russisk Южный военный округ) er eit av fem militærdistrikt som set opp ein av fem operasjonelle-strategiske kommandoar for forsvaret i Russland. Distriktet vart danna ved presidentdekret nummer 1144 underskrive 20. september 2010, med tidlegare Nord-Kaukasus militærdistrikt som base. Distriktet kontrollerer 8., 49. og 58. kombinerte arméer, og dessutan 4. luft- og luftforsvarskommando i det russiske flyvåpenet. Distriktet omfattar òg Svartehavsflåten og Den kaspiske flotiljen i den russiske marinen. I april 2014 vart òg Krimhalvøya med Sevastopol tilført Søre militærdistrikt.

Luftlandestyrker som er forlagt innan Søre militærdistrikt er ikkje underlagt militærdistriktet eller OSK-en, men direkte kontrollert av sjefen for Dei flyborne styrkane (eller *VDV*) - som ein snøgg strategisk infanterireserve (manøverelement)

## Samansetjing
### [[Militær kommando og kontroll]]
* 175. kommando- og kontrollbrigade i Aksaj i Rostov oblast
* 10. SPETSNAZ-brigade  i Molkino i Rjazan oblast
* 22. SPETSNAZ-brigade  i Stepnoj i Aksaisk rajon
* 346. SPETSNAZ-brigade  i Prokhladnyj
* 25. SPETSNAZ-regiment i Stavropol

OSK Sør vil ha desse **landkomponentane** på operasjonelt nivå:
* 58. kombinerte armé med hovudkvarter i Vladikavkaz 
* 49. kombinerte armé med hovudkvarter i Stavropol
* 8. kombinerte armé med hovudkvarter i Novotsjerkassk
* 22. armékorps med hovudkvarter i Sevastopol.
**Luftkomponent**
* 4. fly- og luftforsvarsarmé
**Marinekomponentar**
* Svartehavsflåten
* Den kaspiske flotiljen

## Referansar

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:nb:Søndre militærdistrikt|Søndre militærdistrikt]]» frå ,  den 28. januar 2017.*  
 

## Bakgrunnsstoff
* Южный военный округ (russisk)
*Southern District (engelsk)
Sentrale militærdistrikt i Russland

**Sentrale militærdistrikt** (russisk Центральный военный округ) ein ein av delane som set opp ein av fem operasjonelle-strategiske kommandoar for forsvaret i Russland. Distriktet vart danna ved presidentdekret nummer 1144, underskrive 20. september 2010. Det har det tidlegare Volga-Ural militærdistrikt som base.

Distriktet kontrollerer andre og 41. kombinerte arméer, og dessutan 2. luft- og luftforsvarskommando i det russiske flyvåpenet.

Luftlandestyrker og strategiske rakettstyrkar som er forlagt innan Sentrale militærdistrikt er ikkje underlagt militærdistriktet, men kontrollert av generalstaben direkte.

Hovudkvarteret er i Jekaterinburg.

Russiske luftlandestyrker som er forlagt innan Søre militærdistrikt er ikkje underlagt militærdistriktet eller OSK, men direkte kontrollert av sjefen for VDV i Forsvarsdepartementet i Russland  som ein snøgg strategisk infanterireserve (manøverelement).

## Samansetjing
**[[Militær kommando og kontroll]]**
* 59. kommando- og kontrollbrigade i Verkhnajaja Pysjma (Jekaterinburg).
* 3. SPETSNAZ-brigade
* 24. SPETSNAZ-brigade

OSK Senter vil ha desse **landkomponentane** på operasjonelt nivå:
* 2. kombinerte armé med HK i Samara 
* 41. kombinerte armé med HK i Novosibirsk
- og ein divisjon på taktisk nivå:
90. stridsvogndivisjon

**Luftkomponent** på operasjonelt nivå:
* 14. fly- og luftforsvarsarmé

## Referansar


## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:nb:Sentrale militærdistrikt|Sentrale militærdistrikt]]» frå ,  den 28. januar 2017.*
M-21OF

**M-21OF** er ein prefabrikkert rakett som er eigna til bruk i BM-21 rakettkaster med høgeksplosiv fragmenteringsgranat (HE-FRAG). Ladningen er eigna til å øydeleggja bombekasterstillingar, artilleristillingar, spreiingsområde for infanteri og støttepunkt.
Raketten er rekna som standard for BM-21, og har ei rekkjevidde på opptil 20 km. Det finst rakettar med større drivladning og med ei rekkjevidde på opptil 35 km, men med mindre verknad i målet.

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:nb:M-21OF|M-21OF]]» frå ,  den 28. januar 2017.*
Generalstaben i Russland

**Generalstaben** i Russland (russisk Генеральный штаб Вооружённых сил Российской Федерации; Generalnyj sjtab Vooruzjonnykh sil Rossijskoj Federatsii) er Forsvarsdepartementet i Russland sitt sentrale og viktigaste organ for leiing av dei russiske væpna styrkane, og fører kommando over alle forsvarsgreiner.

Generalstaben forvaltar leiing av dei væpna styrkane, organiserer planlegging av forsvar av Russland, førebur mobilisering og koordinerer verksemda i alle forsvarsgreiner. Generalstaben er inndelt i ei rekkje hovuddirektorat (glavnoje upravlenije), direktorat (upravlenije) og kommandoar. 

## Struktur

***Direktorat:***
* Operativt hovuddirektorat
* Andre hovuddirektorat (Tidlegare GRU - frå 2017 berre kalla Hovuddirektoratet) 
* Hovuddirektorat for organisering og mobilisering
* Hovuddirektorat for samband 
* Direktorat for elektronisk krigføring
* Direktorat for militær topografi 
* Åttande direktorat
* Direktorat for utvikling av droner
* Direktorat for operativ førebuing

***Kommando:***

Det finst eigne kommandoar for hær- sjø- og luft/luftforsvar og dessutan for Russlands strategiske rakettstyrkar og Russlands luftlandestyrker.

## Referansar


## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:nb:Generalstaben (Russland)|Generalstaben (Russland)]]» frå ,  den 28. januar 2017.*
Amygdalin

**Amygdalin** (CHNO) er eit giftig og cyanogent glykosid som finst i fleire plantar, særleg i frøkjernar i aprikos, bittermandel, fersken, eple og plommer.

Både amygdalin og den modifiserte varianten **laetril** (CHNO) har sidan 1950-åra blitt fremja i alternativ kreftbehandling, ofte under den misvisande nemninga **vitamin B**. Korkje amygdalin eller laetril er eigentleg vitamin. Forsking har vist at stoffa ikkje er effektive i behandling kreft, og at dei dessutan er potensielt giftige eller dødelege fordi dei kan føra til cyanidforgifting.

Fremjinga av laetril til kreftbehandling har blitt skildra i medisinsk litteratur som eit mønstergodt døme på kvakksalveri, og som den «sleipaste, mest sofistikerte og desidert mest inntektsgjevande kvakksalvarkampanjen i medisinsk historie.»

## Kjelder


**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Amygdalin|Amygdalin]]» frå ,  den 28. januar 2017.*  
 

## Bakgrunnsstoff