open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Harvey Mandel

**Harvey Mandel** () er ein USA-amerikansk gitarist kjend for den nyskapande spelestilen på elektrisk gitar. Han har spelt med artistar som Charlie Musselwhite, Canned Heat, The Rolling Stones og John Mayall, før han starta ein solokarriere. Mandel ar ein av dei første rockegitaristane som brukte tapping med to hender på gripebrettet.

## Solodiskografi
*1968 *Cristo Redentor* (LP, Philips PHS 600-281)
*1969 *Righteous* (LP, Philips PHS 600-306)
*1970 *Games Guitars Play* (LP, Philips PHS 600-325)
*1971 *Baby Batter* (LP, Janus JLS-3017)
*1972 *The Snake* (LP, Janus JLS-3037), med Don «Sugarcane» Harris
*1972 *Get Off in Chicago* (LP, Ovation OV/1415)
*1973 *Shangrenade* (LP, Janus JLS-3047), med Don «Sugarcane» Harris
*1974 *Feel the Sound of Harvey Mandel* (LP, Janus JLS-3067)
*1993 *Twist City* (CD, Western Front WFE 10022)
*1995 *Snakes & Stripes* (CD, Clarity Recordings CCD-1013)
*1997 *Planetary Warrior* (CD, ESP/Lightyear/WEA, 54215-2)
*1997 *Emerald Triangle* (CD, Electric Snake Productions ESP-9701)
*1999 *Snake Live* (CD, MP3.com)
*2000 *West Coast Killers* (inneheld spor frå 'West Coast Killaz') (CD, MP3.com)
*2000 *Lick This* (CD, Electric Snake Productions)
*2003 *West Coast Killaz* (CD, Electric Snake Productions)
*2003 *NightFire med Harvey Mandel/Freddie Roulette* (CD, Electric Snake Productions NF1470)
*2006 *Harvey Mandel and the Snake Crew* (CD, Electric Snake Productions)
*2009 *Live at Biscuits & Blues* (CD, Electric Snake Productions)
*2014 *Dragons at Play * (CD, Electric Snake Productions)
*2015 *Snake Box * (Includes first 5 solo albums plus 'Live at the Matrix' from 1968)(CD, Cleopatra CLP-CD-2100)
*2016 *Snake Pit *  (CD, Tompkins Square TSQ 5296)
*2017 *Snake Attack* (CD, RockBeat Records ROC-3357)
*2018 *Live at Broadway Studios San Francisco* (CD, RockBeat Records)

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Harvey Mandel|Harvey Mandel]]» frå ,  den 13. juni 2018.* 
*** oppgav desse kjeldene:*


## Bakgrunnsstoff
*Offisiell nettstad
Sitronerle

**Sitronerle** (*Motacilla citreola*) er ei fargerik lita erle som hekkar i austlegaste Europa og i Asia nord for Himalaya. Ho er ein trekkfugl som lever på det indiske subkontinentet og i Søraust-Asia vinterstid.

## Skildring
Dette er ei lita og slank erle, ca. 15,5 til 17 centimeter. Ho har relativt kortare stjert enn vintererle, men noko lengre enn gulerle som ho elles har mykje likskap med i fjørdrakta. Ho skil seg elles frå andre gule erler med tydelege kvite vengband. Hannfuglar i hekkedrakt har gult bryst og underside, samt heilt sitrongult hovud noko som ingen andre erler syner. Men nakken og nakkeband er svart og ryggen grå som hos linerla. Hoa er litt mindre kraftig gul i hekkedrakta enn hannen. I vinterdrakt får begge grått på kinn og i panne og gulfarga blir bleikare. Hannfuglar av underarten som hekkar i Iran og Afghanistan har meir kontrastrik hekkedrakt med svart rygg og større kvitt felt på vengene i staden for to kvite band.

Dei føretrekk våte habitat ved myrer, innsjøar og elvebredder med buskar av vierslekta, eller grassletter på tundraen. Dei kan hekke frå havnivå og heilt opp til 4600 moh.

Utbreiingsområdet for hekking er frå Finland, Polen og Ukraina i vest over Russland, austover til omtrent Khatangabukta i nordaust, over heile Mongolia og til Hulun Buir-provinsen i nordaustlegaste Kina. I nord hekkar ho på tundraen mot Karahavet. Hekkeområdet strekker seg i sør meir fragmentert i sentrale og austlege Tyrkia og nordlege Iran. Dessutan i delar av Afghanistan og vide område i sentrale og vestlege Kina. Arten har fråvære frå mykje av nordvestlege Russland, til dømes Leningrad oblast, Karelia og Vologda oblast. Vinterkvarteret til sitronerla er meir avgrensa, hovudsakleg det indiske subkontinentet, sørlege Iran, nordlegaste Søraust-Asia og langs sørkysten av Kina.

Mellom 1970 og juni 2018 var det over 230 registreringar av sitronerle på streif i Noreg. Kommunar med flest registreringar er øykommunane Røst og Utsira, dessutan ved Lista, ved Reve i Klepp kommune og i Kragerø kommune. Dei fleste fuglane som kjem til Noreg er ungfuglar om hausten.

Føda vil inkludere vassdyr og larvene deira som dei plukkar frå vassoverflata. Dei kan vade på grunt vatn. På land plukkar dei edderkoppar, tovenger og andre insekt. Dei kan òg hoppe opp og snappe insekt i lufta.

Sitronerler har ofte to kull i året, kvart på 3 til 6 egg. Begge foreldra rugar i 11 og opptil 15 dagar, ungane held seg i reiret til dei er mellom 10 og 13 dagar gamle.

Populasjonen er estimert til mellom 2 og 5 millionar individ og er trudd å vere aukande. Arten er klassifisert som globalt livskraftig.


Fil:Citrine wagtail I IMG 8326.jpg|Hofugl i hekkedrakt, Narenderpur nær Kolkata, Vest-Bengal, India
Fil:Citrine Wagtail I IMG 8316.jpg|Juvenil i Kolkata
Fil:Citrine wagtail I IMG 5467.jpg|Ungfugl i sin første vinterdrakt, Joka, Kolkata
fil:Citrine Wagtail (Moticilla citreola) 12-10-2006 1-29-57 PM.JPG|Sitronerle i vinterdrakt, Ras al Khor våtmarksområde, Dubai
Fil:Citrine Wagtail (Motacilla citreola)- Breeding Male of calcarata race at Bharatpur I IMG 5752.jpg|Hannfugl i hekkedrakt, Bharatpur, Rajasthan, India

## Kjelder
;Referansar 

## Bakgrunnsstoff
Liste over transkjønna og transseksuelle rollefigurar

Lista over transkjønna og transseksuelle rollefigurar, er i alfabetisk orden etter fornamn.

## Film og video

### Transkvinner

*Agrado, i *[[Alt om min mor]]*; *[[Todo sobre mi madre]]*, orig. Spansk film fra 1999 regissert av Pedro Almodóvar. Rollefiguren jobber som prostituert.

*Charlotte Beaumont, i *[[Adam est...Eve]]*. Fransk film fra 1954: Ein boksar vert slått ut, og når han vaknar har han allereie bestemt seg at han er ei kvinne. Filmen har ein glad slutt.

*Mikaela, i *[[Kle av meg]]*; *[[Undress me]]*; *[[Ta av mig]]*. Denne svenske kortfilm fra 2012, vann *Teddy Award* ved Berlin internasjonale filmfestival i 2013 for beste kortfilm,  og den ble nominert til *Golden Berlin Bear* i 2013 .

*Muldoon, i *[[Garps verden]]* (1982): Rollefiguren Muldoon (spelt av John Lithgow i ei Oscar-nominert rolle) er ein transkjønna tidlegare utøvar av amerikansk fotboll.

*Tanya Peters, i *[[Mannen med den nakne pistol 33 1/3]]* (1994): Rollefiguren til Anna Nicole Smith, er Tanya Peters, som visar seg mot slutten av filmen å vera ei transkvinne.

### Transmenn
*Brandon, i *[[Boys Don't Cry]]* (1999): Ein dramafilm om Brandon Teena, ein transmann som vart valdteken og drepen. Hilary Swank, som spelte rollefiguren Brandon, vann Oscar-prisen for beste kvinnelege skodespelar.

## Fjernsyn
*Crystal Clark, i *[[Våre verste år]]*(Episode 10.16 "Calendar Girl"). Fotomodellen (eller *calendar girl*) Crystal Clark kommer ut av skapet som transkvinne, på ein nasjonal fjernsynssending.

*Tony Sawicki, i *[[Orphan Black]]*.

## Dataspel
*Cremisius "Krem" Aclassi, i Dragon Age: Inquisition

## Teikneseriar og manga
*Alysia Yeoh, i Batgirl
Troy Kemp

**Troy Kemp** () er ein tidlegare friidrettsutøvar frå Nassau i Bahamas som vart verdsmeister i høgdehopp 1995 i Göteborg med eit hopp på 2,37 m.

## Aktiv
Kemp vart med eit hopp på 2,28 m andremann i dei panamerikanske leikane 1987 i Indianapolis, vinnaren Javier Sotomayor frå Cuba tok seg over 2,32 m. Fire år seinare auka Kemp til 2,32 då dei neste panamerikanske leikane fann stad i Habana, men også her hoppa Sotomayor høgre og med sine 2,35 m tok han sigeren framfor Kemp på andreplass. Tre veker etter, under VM 1991 i Tokyo, kom Kemp på delt femteplass med eit hopp på 2,34 m. I den neste verdsmeisterskapen, i Stuttgart 1993, hoppa han nøyaktig like høgt og vart på ny nummer fem.

Den 12. juli 1995 svinga Kemp seg over 2,38 m under eit stemne i Nice, framleis gjeldande (2018) bahamansk rekord i høgdehopp. Fire veker seinare var han ein av fem utøvarar som smaug seg over 2,35 m i finalen under friidretts-VM i Göteborg. På 2,37 m gjekk Kemp som den einaste over lista i andre forsøk. Regjerande verdsmeister og verdsrekordhaldar Javier Sotomayor klarte same høgda i tredje og siste forsøk, men då både Kemp og Sotomayor reiv alle forsøk på 2,39 m kunne Kemp gjere seg klar til å take imot gullmedaljen.

### Medaljar og plasseringar i internasjonale meisterskap
*VM 1987 i Roma: Utslått i kvalifiseringa (2,24 m =nr 17-21)
*OL 1988 i Seoul: Utslått i kvalifiseringa (2,19 m =nr 17-21)
*VM 1991 i Tokyo: Nr 5 – 2,34 m
*OL 1992 i Barcelona: Nr 7 – 2,31 m
*VM 1993 i Stuttgart: Nr 5 – 2,34 m
*VM 1995 i Göteborg: Gullmedalje – 2,37 m, framom Javier Sotomayor (2,37 m)
*OL 1996 i Atlanta: Nr 13 – 2,25 m

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Troy Kemp|Troy Kemp]]» frå ,  den 13. juni 2018.*  


## Bakgrunnsstoff
*
Julija Nesjtsjarenka

**Julija Viktorovna Nesjtsjarenka**, fødd Bartsevitsj () er ein kviterussisk tidlegare friidrettsutøvar frå Brest som vart olympisk meister på 100 meter i 2004.

## Aktiv

Nesjtsjarenka hadde lite å vise til før ho kom til dei olympiske sommarleikane 2004 i Aten. Her imponerte ho frå fyrste stund ved å vinne sine heat i både forsøket, kvartfinalen og semifinalen på tider under 11 sekundar. I semifinalen gjorde ho sitt livs løp og sette kviterussisk rekord med sine 10,92 sekundar. Også i finalen gjekk det unna, med tida 10,93 vann ho gullmedaljen, høvesvis tre og fire hundredels sekund framom Lauryn Williams frå USA og Veronica Campbell frå Jamaica, dei to andre medaljevinnarane.

Under VM 2005 i Helsinki enda Nesjtsjarenka med tida 11,13 på sisteplassen i 100-meterfinalen. Derimot vann ho ein bronsemedalje i 4 × 100 meter stafett, saman med Natallja Solohub, Alena Neumiarzjitskaja og Aksana Drahun. Året etter vann Nesjtsjarenka og Kviterussland nok ein bronsemedalje på stafetten i EM, då med Natallja Safronnikova på den andre etappen i staden for Solohub.

Etter 2006 lukkast ikkje Nesjtsjarenka å kvalifisere seg til finaleløp i dei store meisterskapane og ho la opp i 2012.

### Medaljar og plasseringar i internasjonale meisterskap
*EM 2002 i München: Utslått i semifinalane på 100 m (11,44 =nr 9)
*OL 2004 i Aten: Gullmedaljepå 100 m – 10,93, framom Lauryn Williams (10,96). Nr 5 i 4 x 100 m stafett
*VM 2005 i Helsinki: Bronse i 4 x 100 m stafett. Nr 8 på 100 m – 11,13
*EM 2006 i Göteborg: Bronse i 4 x 100 m stafett. Nr 6 på 100 m – 11,34
*OL 2008 i Beijing: Utslått i semifinalane på 100 m (11,26 =nr 10)
*VM 2009 i Berlin: Utslått i 4 x 100 m stafett (44,12 =nr 13)
*EM 2010 i Barcelona: Utslått i forsøka på 100 m (11,58 =nr 18). Nr 5 i stafett
*EM 2012 i Helsinki: Utslått i semifinalane på 100 m (=nr 16)

## Kjelder

## Bakgrunnsstoff
*
Alfred Yego

**Alfred Kirwa Yego** () er ein kenyansk tidlegare friidrettsutøvar frå Eldoret som i 2007 vart verdsmeister på 800 meter og vann OL-bronse 2008 og VM-sølv 2009 på same distansen.

## Aktiv
Yego vart nummer tre på 800 m i afrikameisterskapen 2006 på Mauritius. Året etter vann han distansen under verdsmeisterskapen i Osaka, der han etter eit regelrett «lureløp» sikra seg gullmedaljen 0,01 sekund framom Gary Reed frå Storbritannia, med alle dei andre finalistane innafor eit halvt sekund bak. I dei olympiske sommarleikane 2008 tok Yego bronsemedaljen på 800 m, 0,12 og 0,17 sekund bak gull- og sølvvinnarane. Nokre veker etter OL spurta han inn til siger i IAAF-finalen på svake 1.49,05.

Nett som i forrige VM vart 800-meteren i Berlin 2009 avslutta med ein forrykande spurt der det stod om hundredelar, ja tusendelar i medaljestriden. Sørafrikanaren Mbulaeni Mulaudzi sikra seg gullmedaljen med 1.45,29, medan Yego og Yusuf Saad Kamel, kenyanar som representerte Bahrain, fekk same tid 1.45,35, men der Yego vart tildelt sølvmedaljen og Kamel bronsen. To veker etter Berlin-VM, den 6. september i Rieti i Italia, sette Yegos landsmann David Rudisha afrikansk rekord på 800 m med 1.42,01, Yego på andreplassen gjorde sjølv sitt livs beste 800-meterløp då han fekk notert 1.42,67.  

Ved afrikameisterskapen 2010 i Nairobi kom Yego på andreplass, heile to sekundar bak suverene David Rudisha.

### Medaljar og plasseringar i internasjonale meisterskap
*VM 2005 i Helsinki: Utslått i forsøka (1.48,72 =nr 30)
*VM 2007 i Osaka: Gullmedalje – 1.47,09, framom Gary Reed (1.47,10)
*OL 2008 i Beijing: Bronsemedalje – 1.44,82
*VM 2009 i Berlin: Sølvmedalje – 1.45,35, bakom Mbulaeni Mulaudzi (1.45,29)
*VM 2011 i Daegu: Nr 7 – 1.45,83

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Alfred Kirwa Yego|Alfred Kirwa Yego]]» frå ,  den 13. juni 2018.*
Torsten Voss

**Torsten Voss** () er ein tysk tidlegare friidrettsutøvar og bobkøyrar frå Güstrow i Mecklenburg-Frampommern. Han vart verdsmeister i tikamp i 1987 og tok OL-sølv i same øvinga i 1988. I bobsleigh vart han europameister i firarbob 1998 og 2001 og han vann tre VM-medaljar i øvinga perioden 1995-97. Voss tevla for Aust-Tyskland i friidrett og for det samla Tyskland i bobsleigh.

## Friidrett
Voss tok sølv i tikamp i junior-VM 1981. Året etter sette han med 8&nbsp;387 poeng ny juniorverdsrekord, ein rekord som stod i i 34 år. I 1985 vann han europacupen i tikamp i Krefeld. Etter å ha vorte nummer fire i friidretts-EM 1986, langt unna tettaste medaljestriden, presterte han under verdsmeisterskapen 1987 i Roma sitt livs beste tikamp, med 8&nbsp;680 poeng slo han nestemann, vesttyskaren Siegfried Wentz med over 200 poeng. I Sommar-OL 1988 tok Voss sølvmedaljen etter å ha oppnådd 8&nbsp;399 poeng, landsmannen Christian Schenk vann med ein margin på 89 poeng.

Voss var austtysk meister i tikamp 1982, 1983, 1987 og 1990.

### Medaljar og plasseringar i internasjonale meisterskap
*EM 1982 i Aten: Braut etter seks øvingar
*VM 1983 i Helsinki: Nr 7 – 8&nbsp;167 poeng
*EM 1986 i Stuttgart: Nr 4 – 8&nbsp;450 poeng
*VM 1987 i Roma: Gullmedalje – 8&nbsp;680 poeng, framom Siegfried Wentz (8&nbsp;461)
*OL 1988 i Seoul: Sølvmedalje – 8&nbsp;399 poeng, bakom Christian Schenk (8&nbsp;480)

## Bobslede
Frå 1994 tevla Voss i bobsleigh. Både i 1995 og 1996 var han med å vinne VM-bronse i firarbob, høvesvis i Winterberg og i Calgary. I 1996 vann han EM-sølv i øvinga i St. Moritz. Vinteren 1997 tok han og lagkameratane Dirk Wiese, Christoph Bartsch og Michael Liekmeier sølvmedaljen i firarbob ved VM i St. Moritz og på bronsen i EM i Königssee. I 1998 vart Voss og lagkameratane Harald Czudaj, Steffen Görmer og Alexander Szelig europameistrar, medan laget hans enda på åttandeplassen under Vinter-OL i Nagano. Der etter vann Voss i firarbob bronse i EM 1999 i St. Moritz, gull i EM 2001 i Königssee saman med Matthias Benesch, Udo Lehmann og Alexander Szelig. Voss la opp etter han og laget tok bronsen i EM 2002 i Cortina d'Ampezzo.

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:de:Torsten Voss|Torsten Voss]]» frå ,  den 14. juni 2018.*  
 
*
Dieter Eilts

**Dieter Eilts** () er ein tysk tidlegare fortballspelar frå Uptgang-Schott, som frå debuten med Werder Bremen i 1985 til han la opp i 2002, oftast opererte frå ei defensiv midtbanerolle i den nordtyske toppklubben. Han vart europameister 1996 med det tyske landslaget og feira i tida 1991-99 triumfar med Werder både i cupvinnarcupen, bundesligaen og den nasjonale fotballcupen.

### Klubbspel
Med det sterke Werder-laget vart Eilts i 1991 tysk cupmeister, etter ein finalekamp der han gav Werder leiinga 1-0 før FC Köln utlikna til 1-1- og det måtte straffeskyting til for å avgjere kven som skulle få DFB-pokalen. Werder vann pokalen med fire fulltreffarar mot tre og var dermed klar for neste sesongs cupvinnarcup. Den 6. mai 1992 vann Werder og Eilts 2-0 over AS Monaco i cupvinnarcupfinalen i Lisboa. I den etterfylgjande 1992/93-sesongen gjekk Werder heilt til topps i den tyske seriemeisterskapen, eitt poeng framfor Bayern München. Både våren 1994 og fem år seinare var Eilts med å vinne den tyske cupfinalen i fotball, i 1994 med 3-1 over Rot-Weiss Essen og i 1999 etter straffeskyting mot Bayern München. I finalen mot Bayern utlikna han som lagkaptein og niande ordinære straffeskytar til 4-4, lagkameraten, målvakta Frank Rost syrgde deretter for Werder-siger etter fyrst å ha skåra mot Bayern-målvakt Oliver Kahn og så stoppa Lothar Matthäus sitt påfylgjande forsøk for Bayern.

Eilts spelte 390 seriekampar for Werder og skåra einast sju seriemål.

### Landslagsspel
Eilts landslagsdebuterte mot USA i Palo Alto i desember 1993 og spelte sin 31. og siste landskamp i Kiev mot Ukraina i juni 1997, utan nokon gong å kome på skåringslista. Han fekk ikkje plass i VM-troppa 1994. Derimot var han i 1996 med på det tyske laget som vann europameisterskapen i England på såkalla «golden goal» mot Tsjekkia.

### Merittar
*Europameister: 1996 med Tyskland
*Vinnar av cupvinnarcupen: 1992 med Werder Bremen
*Bundesligameister: 1993 med Werder Bremen
*Tysk cupmeister: 1991, 1994 og 1999 med Werder Bremen

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Dieter Eilts|Dieter Eilts]]» frå ,  den 14. juni 2018.*
Marshall-hjelpa

**Marshall-hjelpa** eller **Marshallplanen**, offisielt **European Recovery Program** (**ERP**),  var eit amerikansk hjelpeprogram for  Europa etter andre verdskrigen. Planen blei vedteken av Kongressen i USA i 1948. Han har namn etter den amerikanske politikaren George C. Marshall, som tok initiativ til planen.

## Kjelder


**Denne artikkelen bygger på «[[:nb:Marshallplanen|Marshallplanen]]» frå ,  den 14. juni 2018.*
Marco Bode

**Marco Bode** () er ein tysk tidlegare fotballspelar, fødd i Osterode am Harz. Gjennom 14 år frå 1988 til 2002 spelte han i ein offensiv midtbaneposisjon i Bundesliga-laget Werder Bremen, ein fotballklubb der han vann både cupvinnarcupen, bundesligaen og tre gongar den nasjonale cupmeisterskapen. Med det tyske landslaget vart han europameister i 1996 og vann han VM-sølv i 2002.

### Klubbspel
Med det sterke Werder-laget vart Bode i 1991 tysk cupmeister, etter ein finalekamp der det måtte straffeskyting til før Werder sikra seg DFB-pokalen på FC Köln sin kostnad. Dermed var Werder klar for Cupvinnarcupen, ei turnering som laget vann etter finalesiger 2-0 over AS Monaco i Lisboa. Den etterfylgjande 1992/93-sesongen gjekk Werder heilt til topps i den tyske seriemeisterskapen, eitt poeng framom Bayern München. Både våren 1994 og fem år seinare var Bode med å vinne den tyske cupfinalen i fotball, i 1994 med 3-1 over Rot-Weiss Essen og i 1999 etter straffeskyting mot Bayern München.

Bode spelte 379 seriekampar og skåra 101 seriemål for Werder i bundesligaen, fleire mål enn det nokon annan Werder-spelar har prestert.

### Landslagsspel
Bode deltok i 40 kampar og skåra ni mål for Tyskland landslag mellom debuten i 1995 og avskjeden i Fotball-VM 2002. I 1996 var han innbytar då Tyskland i London vann EM-finalen mot Tsjekkia på «golden goal». Også i Fotball-EM 2000 var han med i den tyske troppa, sameleis i VM i fotball 2002. I VM-finalen 2002 i Yokohama var Bode mellom dei elleve utvalde som møtte Brasil til dyst. Kampen enda med 2-0 til Brasil og landets fjerde VM-triumf, Tyskland (medrekna Vest-Tyskland) gjekk på sitt tredje finaletap i ein verdsmeisterskap.

### Merittar
*Europameister: 1996 med Tyskland
*Vinnar av cupvinnarcupen: 1992 med Werder Bremen
*Tysk cupmeister: 1991, 1994 og 1999 med Werder Bremen
*Bundesligameister: 1993 med Werder Bremen

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:de:Marco Bode|Marco Bode]]» frå ,  den 14. juni 2018.*
Slava Metreveli

**Slava Kalistratovitsj Metreveli** () var ein sovjetisk-georgisk fotballspelar fødd i Sotsji, ein av dei sentrale spelarane på Sovjetunionen sitt landslag som i 1960 vann den fyrste europameisterskapen i fotball.

### Klubbspel
Metreveli spelte i 1955-56 på Torpedo Gorkij. Frå hausten 1956 gjorde han teneste i topplaget Torpedo Moskva ut året 1962. Med laget frå Moskva var han med å ta dobbeltsiger i 1960 då det vart triumf både i serien og i cupen. Perioden 1963-71 spelte på Dinamo Tbilisi, med dette laget vart han sovjetisk seriemeister i 1964.

### Landslagsspel
Høgrevengen Metreveli debuterte på landslaget til Sovjetunionen den 28. september 1958. Framfor 100&nbsp;572 tilskodarar på Lenin stadion i Moskva skåra han det andre målet då heimelaget slo Ungarn 3-1 i ein EM-kvalifiseringskamp. 10. juli 1960 utlikna han under EM-finalen mot Jugoslavia i Paris til 1-1, eit oppgjer som etter ekstraomgangar enda med 2-1 til Sovjetunionen og landets største stund i fotballsoga. Sommaren 1961 skåra han eitt mål i begge EM-kvalifiseringskampane mot Noreg, etter tap 2-5 i Moskva måtte det norske mannskapet tole 0-3 på Ullevaal stadion. Sidan deltok Metreveli i Fotball-VM 1962 i Chile, men fekk ikkje plass på laget som spelte EM-finale i 1964. Derimot var han med i VM-troppa 1966 i England, og fekk spele i bronsekampen mot Portugal i London som enda med tap 1-2. Metreveli spelte sin 48. og siste landskamp våren 1970 borte mot Bulgaria. Han skåra i alt 11 landslagsmål.

### Merittar
*Europameister: 1960 med Sovjetunionen
*Verdsmeisterskap: Nr 4 med Sovjetunionen i 1966
*Sovjetisk seriemeister: 1960 med Torpedo Moskva og 1964 med Dinamo Tbilisi
*Sovjetisk cupmeister: 1960 med Torpedo Moskva

Metreveli døydde i Tbilisi.

## Kjelder
eu-football
Luzjniki stadion

**Luzjniki stadion**, frå 1956 til 1992 Lenin stadion, er ein nasjonal idrettsarena i Moskva i Russland med plass til 81&nbsp;000 tilskodarar.
Elvesongar

**Elvesongar** (*Locustella fluviatilis*) er ein songar i sumpsongarfamilien som hekkar i Eurasia.  Han er ein sterk trekkfugl og overvintrar i eit avgrensa område i sørlege Afrika. Elvesongar er berre ein sjeldan og tilfeldig gjest i Noreg. 

## Skildring
Dette er ein songar som synest stor og mørk, ca 14,4 til 16 centimeter i kroppslengd med olivenbrungrå overside gradvis lysare mot undersida. Strupen og brystet har svake, mørke striper, undersida av halen har meir tydelegare grove, lyse tverrstriper. Augebrynstripa er utydeleg. Kjønna er like og ungfuglar krevjande å skilje frå vaksne. Elvesongarar skjuler seg oftast i tett vegetasjon og er vanskelege å observere, men songen vekker merksemd, han er skildra som eit kraftig symaskinaktig læte, på kort avstand med metallisk overtone. 

Hekkeområdet er Sentral-Europa, Aust-Europa, og vestlege Asia. I Europa frå sentrale Tyskland og austover inkludert vestlege Russland. Nordgrensa i Sør-Sverige og Sør-Finland, sørgrensa er Alpane, nordkysten av Svartehavet og Kaspihavet, litt inn i nordvestre Kasakhstan. I Russland forbi Uralfjella omtrent til elva Irtysj. Vinterkvarteret dekker heile Zimbabwe og litt inn i alle tilgrensande land og inkluderer søraustlegaste Namibia. Hekking skjer i habitat med tett og låg vegetasjon, gjerne fuktig område som myrar eller ved elvebreidder.

Mellom 1968 og juni 2018 var det over 250 registreringar av elvesongarar på vitjing i Noreg. Akershus fylke har eit dominerande tal av desse observasjonane, deretter Hedmark og Østfold fylke, elles er det fåtalige observasjonar over heile landet nord til Nordland. Hekking i Noreg er ikkje kjent.

Elvesongarar rører seg nede i vegetasjonen og tar føda frå bakken eller låge plantar. Føda er hovudsakleg insekt, men dei kan òg inkludere små tusenbein og blautdyr.

Populasjonen er estimert til mellom 5 og 14 millionar individ og er trudd å vere minkande. Arten er klassifisert som globalt livskraftig.

## Kjelder
;Referansar 

## Bakgrunnsstoff
Bettine Jahn

**Bettine Jahn**, fødd **Gärtz**, () er ein tysk tidlegare friidrettsutøvar frå Magdeburg som representerte Aust-Tyskland. Ho vart i 1983 verdsmeister på 100 meter hekk.

## Aktiv
Som Bettine Gärtz deltok ho i dei olympiske sommarleikane 1980 i Moskva der ho vart nummer sju på korthekken. To år seinare kom ho på fjerdeplassen i europameisterskapen i Aten, eitt hundredels sekund bak landskvinna Kerstin Knabe på bronseplass.

Den 8. juni 1983 sette Jahn i Berlin austtysk rekord på 100 m hekk med eit løp på 12,42 sekundar, ei tid som 35 år seinare er gjeldande tysk rekord i øvinga. To månader seinare vann ho gullmedaljen på 100 meter hekk, i 2,4 sekundmeter medvind fekk ho notert ei vinnartid på 12,35 sekundar.

Etter som Aust-Tyskland boikotta Sommar-OL 1984, deltok ikkje Jahn i Los Angeles. Etter å ha vorte mor i 1985 prøvde ho fåfengt å nå sitt tidlegare nivå og ho la opp i 1988.

### Medaljar og plasseringar i internasjonale meisterskap
*OL 1980 i Moskva: Nr 7 på 100 m hekk – 12,93
*EM 1982 i Aten: Nr 4 på 100 m hekk – 12,55
*VM 1983 i Helsinki: Gullmedalje på 100 m hekk – 12,35, framom Kerstin Knabe (12,42)

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:de:Bettine Jahn|Bettine Jahn]]» frå ,  den 14. juni 2018.*
Transkjønn

**Transkjønna** personar har ein kjønnsidentitet eller eit kjønnsuttrykk som skil med kjønnet dei vart tillagt ved fødsel. *Transkjønn* har dels overlappande tyding med transseksuell og kjønnsinkongruens. Omgrepet femner i tillegg til personar med kjønnsidentitet motsett den tildelt ved fødsel (transmenn og transkvinner) også personar som overskrid eller rører seg mellom feminin og maskulin og lever parallelt med, og ikkje innanfor, tokjønnsmodellen. Andre definisjonar av *transkjønn* har med personar som tilhøyrer eit tredje kjønn, eller ser transkjønna som det tredje kjønnet. 

Å definere seg som transkjønna seier ingenting om seksuell legning: transkjønna har same legningsspekteret som hine og kan definere seg som heteroseksuelle, homoseksuelle, biseksuelle, panseksuelle, aseksuelle, eller avstå frå å setje noko merkelapp på den seksuelle legninga si. Omgrepet *transkjønn* femner ikkje *[[intersex]]*, ein term som vert brukt om personar som er fødd med fysiske kjønnskarateristika som ikkje passar med den typiske tokjønnsmodellen av kvinnelege og mannlege kroppar. Ein annan term som vert brukt om kjønnsidentitet er cis-kjønn, eit omgrep som vert brukt om personar med kjønnsidentitet eller kjønnsuttrykk som svarer til kjønnet dei var tillagt ved fødsel.

Mange transkjønna opplever kjønnsdysfori, altså sterk kvide på grunn av mangel på samsvar mellom kroppslege eigenskapar og identitet, og somme vender seg til lækjarar og helsetenester for å få medisinsk hjelp i form av hormonterapi, kjønnsstadfestande kirurgi eller psykoterapi. Det er ikkje alle transkjønna personar som ønskjer slik behandling, medan andre ikkje kan få det av helsemessige grunnar eller fordi dei ikkje har råd.

Det er utbreidd diskriminering av transkjønna i arbeidslivet og når det gjeld tilgang til offentlege tilbod og helsetenester. Mange stader har ikkje transkjønna lovvern mot diskriminering.

## Lovgjeving

I somme land legg lovverket til rette for at folk kan endre juridisk kjønn og namn slik at det speglar kjønnsidentiteten deira. Kva som kravst for at ein skal få gjere det ymsar frå klår, formell diagnose av transseksualisme til ein diagnose av kjønnsidentitetsforstyrring, til at ein lækjar går god for at personen treng å skifte juridisk kjønn eller har annan kjønnsrolle. I Noreg er det frå 1. juli 2016 opp til ein sjølv å avgjere om ein skal skifte juridisk kjønn. Før 2016 måtte ein diagnostiserast, gjennomgå  medisinsk behandling og late seg sterilisere/kastrere for å få byte juridisk kjønn. 

## Kjelder


**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Transgender|Transgender]]» frå ,  den 6. oktober 2018.*  


## Bakgrunnsstoff
*

## Vidare lesnad
* Kristin Fridtun: *Kjønn og ukjønn : ordhistoriske essay*, Samlaget 2015, ISBN 9788252188196
* Elsa Almås og Esben Ester Pirelli Benestad: *Kjønn i bevegelse*, Universitetsforlaget 2007, ISBN 9788215000763
Back to the Roots av John Mayall

***Back to the Roots*** er eit dobbeltalbum av John Mayall frå 1971 på Polydor. Innspelinga fann stad i både California og London, der Mayall inviterte somme av dei gamle bandmedlemmane sine, mellom andre Eric Clapton og Mick Taylor. Mot slutten av 1980-åra miksa Mayall somme av songane og gav dei ut med anna eldre materiale som *Archives to Eighties*. Ein utgvida CD-versjon av *Back to the Roots* inneheld både dei originale og seinare miksane av songane. 

Utanom Mayall, som song og spelte piano og gitar, var musikarane på innspelinga::
* Eric Clapton, Mick Taylor, Harvey Mandel og Jerry McGee på gitar;
* Larry Taylor og Steven Thompson på bass;
* Keef Hartley og Paul Lagos på trommer;
* Johnny Almond på saksofon og fløyte.
For *Archives to Eighties* spelte Mayall inn ny bass og trommer med Bobby Haynes og Joe Yuele.

## Innhald

## Medverkande
* John Almond – bassfløyte, saksofon, tenorsaksofon
* Eric Clapton – gitar (på A1, A3, B1, B4, C4, D1)
* Keef Hartley – trommer
* Paul Lagos – trommer
* Harvey Mandel – gitar (på A2, A3, A4, B2, C1, C4, D1, D2)
* John Mayall – gitar (på A3, B2, B4, C1, D1, D4), munnspel, piano, klaverinstrument, vokal
* Jerry McGee – gitar (på A5, D3)
* Larry Taylor – bass
* Mick Taylor – gitar (på A3, B3, C2, C3, C4, D3)
* Steve Thompson – bass (på C2)
* Don «Sugarcane» Harris – fiolin
* Joe Yuele – trommer (på *Archives to Eighties*)
* Bobby Haynes – bass (på *Archives to Eighties*)

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Back to the Roots (John Mayall album)|Back to the Roots (John Mayall album)]]» frå ,  den 14. juni 2018.* 
*** oppgav desse kjeldene:*
Militært skinnangrep

Føremålet med eit **Militært skinnangrep (Finte)** er å få fienden til å konsentrere forsvaret sitt til den staden som angrepet er retta mot. Til vanleg er eit skinnangrep oppfølgd av eit verkeleg angrep mot ein annan stad i fienden si forsvarslinje som skal ha vorte svekka som fylgje av skinnangrepet. Eit skinnangrep krev direkte kontakt med fienden og utløysing av små stridshandlingar før tilbaketrekking av heile styrken.

Villeiingsoperasjoner nyttast for å få fienden til å:
*bruka sine reserver feil
*omprioritere eldstøtte
*avsløre defensive eldplaner

## Referansar


## Kjelder
*Dictionary of Military and Associated Terms (September 2007)
Memories av John Mayall

***Memories*** er eit studioalbum av John Mayall, gjeve ut i november 1971 på Polydor. 

Albumet vart spelt inn med Larry Taylor på bass, og Jerry McGhee frå The Ventures på gitar, som erstatta Harvey Mandel. Han hadde ikkje med seg trommer og heller ikkje Sugarcane Harris på fiolin, etter han hadde spelt på fleire av dei førre albuma. Dermed var det berre ein trio att. Tekstane på albumet er sjølvbiografiske og handlar om oppveksten hans. 

## Innhald

## Medverkande
* John Mayall - vokal, munnspel, rytmegitar, 12-strengsgitar, piano
* Larry Taylor - bassgitar
* Jerry McGee - sologitar, dobro, sitar

;Teknisk
*John Mayall - produsent, design og kunstnarisk leiar
* Jim Hobson - lydteknikar

## Kjelder
Maktdemonstrasjon

Ein **militær maktdemonstrasjon** er ein militær operasjon med føremål å åtvare ein potensiell fiende (som eit varselskot) eller å vise kapabilitet på slagfeltet dersom provokasjonar skjer.
Militær styrkedemonstrasjon vert som regel utført gjennom eit tilsynelatande angrep mot eit fientleg område som ikkje er viktig. Føremålet kan òg vere villeiing av fienden, men demonstrasjonen skal ikkje søkje kontakt med fienden eller utløysa stridshandlingar.

## Referansar


## Kjelder
*Dictionary of Military and Associated Terms (September 2007)
Babo

**Eduardo Davalos de Luna**, (), betre kjend under artistnamnet **Babo**, er ein meksikansk hiphop-artist og er grunnleggjaren av gruppa Cartel de Santa. Han har gjeve ut album som *Cartel de Santa Vol. I* og *Vol. II*.

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:es:Babo|Babo]]» frå ,  den 15. juni 2018.*  
 

## Bakgrunnsstoff
*Offisiell nettstad
Juan Alberto Schiaffino

**Juan Alberto Schiaffino** Villano () var ein uruguayansk-italiensk fotballspelar frå Montevideo som vart verdsmeister i 1950 med Uruguay. Han var elles ein særs kreativ spelstyrar frå sin posisjon som indreløpar i Penarol og seinare på AC Milan. Schiaffino vert rekna som tidenes beste uruguaynske fotballspelar.

### Uruguay
Schiaffino debuterte på Penarol i 1943. Perioden 1949-54 var han med å vinne fire seriemeisterskap med laget frå heimbyen. Han fekk sin landslagsdebut i 1946 og spelte alle Uruguays fire kampar under Fotball-VM 1950 i Brasil. I den siste og avgjerande kampen mot vertslandet Brasil skåra han det fyrste av Uruguays to mål i ein kamp som enda med siger 2-1 og Urugyas andre VM-tittel. I 1954 deltok han under verdsmeisterskapen i Sveits der han spelte sin 21. og siste landskamp og skåra sitt 8. og siste landslagsmål i kvartfinalen mot England. Meisterskapen enda med at Uruguay tapte bronsekampen mot Austerrike 1-3.

### Italia
Frå hausten 1954 til 1960 spelte Schiaffino på det italienske storlaget AC Milan, eit lag han vann tre ligameisterskap med. Perioden 1954-58 spelte han fire landskampar for Italia, grunngjeve med at farfaren var ein utvandrar frå Liguria. I 1960 gjekk han over til AS Roma. Han la opp i 1962.

Sidan flytta han heim til Montevideo.

### Merittar
*Verdsmeister: 1950 med Uruguay
*Uruguaynsk seriemeister: 1949, 1951, 1953 og 1954 med Penarol
*Italiensk seriemeister: 1955, 1957 og 1959 med AC Milan

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Juan Alberto Schiaffino|Juan Alberto Schiaffino]]» frå ,  den 15. juni 2018.*
Tønne Huitfeldt (1925–2007)

**Tønne Huitfeldt** () var ein norsk offiser (generalløytnant) i Hæren. Han hadde ei rekkje sentrale leiarposisjonar i Forsvaret og i NATO.

## Andre verdskrigen
Under andre verdskrigen kom Huitfeldt seg over til Storbritannia via Sveits. Han tenestegjorde i den norske brigaden i Skottland og vart i 1942, berre 17 år gammal, oppteken ved den norske Krigsskolen i London. I 1944 vart han beordra til teneste i 2. bergkompani, der han var troppssjef, og deltok med dette i frigjeringa av Finnmark.

## Militær karriere i Noreg og NATO
Etter krigen heldt Huitfeldt fram i Forsvaret og fekk etter kvart sentrale leiaroppgåver.

Huitfeldt var i Tysklandsbrigaden frå 1948 til 1949. 1954–1955 tok han vidare militær utdanning ved U.S. Army Command and General Staff College. Etter Suezkrisa i 1956 var han sjef for det norske geværkompaniet i SN-styrken i Gaza. Huitfeldt vart i 1960 utnemnd til sjef for Garnisonen i Sør-Varanger. Han var deretter i generalstaben før han i 1964 vart sjef for Krigsskolen. I 1970 studerte han ved Royal College of Defence Studies i Storbritannia.

Huitfeldt vart utnemnd til generalløytnant i 1977. Frå 1977 til 1981 øvstkommanderande i Nord-Noreg. Deretter fekk han ei sentral stilling i Brussel som direktør for NATOs internasjonale militære stab. Huitfeldt sat i denne stillinga frå 1981 til 1985.

Frå 1984 til 1996 var Huitfeldt redaktør for Norsk Militært Tidsskrift. Han var ein aktiv deltakar i den offentlege debatten om forvarsspørsmål.

## Utmerkingar
Huitfeldt var tildelt ei rekkje utmerkingar. For innsatsen under andre verdskrigen mottok han Deltagermedaljen og Haakon VIIs 70-årsmedalje, og dessutan dei britiske utmerkingane France and Germany Star og Defence Medal. For tenesta i UNEF I mottok han SNs ekspedisjonskorpsmedalje. Huitfeldt var Kommandør av St. Olavs Orden, kommandør av den belgiske Leopold IIs orden, av Republikken Italias fortenstorden og av Jugoslavias stjerneorden.

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:nb:Tønne Huitfeldt (1925–2007)|Tønne Huitfeldt (1925–2007)]]» frå ,  den 15. juni 2018.* 
*** oppgav desse kjeldene:*
*
Tassen-statuen

**Tassen** er ein skulptur laga av Solveyg Schafferer (f. 1928) og avduka i 2008. Det finst 12 eksemplar av statuen som står plassert utanfor ulike avdelingar av Helgeland Sparebank.

Skulpturen førestiller ein gut i sydvest og regntøy. Det opphavlege namnet på verket var «Ut i naturen».

Det var opprinnelig lagd 13 skulpturer, 12 «småtasser», mens den 13. skulpturen skil seg ut frå dei andre. Den heter «To barn sittende på en stein». Nå i ettertid er det usikkert hvor mange skulpturer det står rundt på Helgeland, men blei seinast vist at det er 16 stykk plassert utanfor kvar sin Helgeland Sparebank.

## Sjå òg

Liste over offentleg utsmykking i Alstahaug kommune

## Kjelder
VM i fotball 1950

**Verdsmeisterskapen i fotball 1950** vart avvikla i seks byar i Brasil i tida frå 24. juni til 16. juli 1950. Uruguay vart verdsmeister for andre gong etter å ha sanka flest poeng i finalerunda mellom dei fire landa som vann kvar sitt gruppespel. Meisterskapen, den fyrste sidan 1938, er den einaste som ikkje har vorte avvikla med finale.

13 land deltok i meisterskapen, fordelt på fire innleiingsgrupper med høvesvis fire, fire, tre og to lag. Brasil og Spania vann dei to gruppene med fire lag, Sverige den eine med tre lag, medan Uruguay gjekk vidare til finalerunda etter å ha slått Bolivia 8-0. I finalerunda stod Brasil med fire poeng og Uruguay før den avgjerande kampen, deira innbyrdes oppgjer på Maracanã stadion i Rio de Janeiro den 16. juli. Framfor 199&nbsp;854 tilskodarar, det høgste registrerte tilskodartalet på ein fotballkamp, sende høgrevengen Albino Friaça vertslandet i føringa to minuttar ut i den andre omgangen. Juan Alberto Schiaffino utlikna for Uruguay i det 66. minutt. 13 minuttar seinare syrgde Uruguays Alcides Ghiggia med eit lågt skot i det høgre hjørnet for at det vart stille på tribunane. Då dommaren George Reader frå England bles i fløyta for full tid, forlet nær 200&nbsp;000 sorgtyngde brasilianarar Maracanã. Samstundes kunne Sveriges lag på Pacaembu stadion i Sao Paulo juble for bronse etter siger 3-1 over Spania.

### Medaljevinnarane
Verdsmeisterlaget **Uruguay** bestod av Roque Máspoli, Matías González, Obdulio Varela (kaptein), Eusebio Tejera, Schubert Gambetta, Víctor Rodríguez Andrade, Alcides Ghiggia, Julio Pérez, Omar Óscar Míguez, Juan Alberto Schiaffino og Rubén Morán.

**Brasil** mønstra 	Moacir Barbosa, Augusto da Costa (kaptein), Danilo Alvim, Juvenal Amarijo, José Carlos Bauer, Bigode Ferreira, Albino Friaça, Zizinho Soares, Ademir Menezes, Jair Pinto og Chico Aramburu.

**Sverige**s bronselag: Karl-Oskar Svensson, Lennart Samuelsson, Erik Nilsson (kaptein), Sune Andersson, Gunnar Johansson, Ingvar Gärd, Egon Jönsson, Bror Mellberg, Ingvar Rydell, Carl-Erik Palmér og Stig Sundqvist.

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:1950 FIFA World Cup|1950 FIFA World Cup]]» frå ,  den 15. juni 2018.*  
 
*eu-football
TD på kaia, Brønnøysund

**TD på kaia** er ein kiosk ved hurtigrutekaia i Havnegata i Brønnøysund. Han blei etablert i 1971 av Trygve Dybos, og har vore ei viktig servicebedrift i fleire tiår. Bedrifta starta opp som kiosk og venterom, og har utvikla seg til å bli  ein kombinasjon mellom kiosk og restaurant. Bedrifta vert overteke av sønene til Dybos, Jan Reidar- og Bertil Dybos, i 1994 og dei stifta TD til eit aksjeselskap. Den noverande eigaren er Torghatten ASA.

TD sel blant anna kioskvarer, lesestoff, is og grillmat.  I tillegg er dei anerkjente for «kystens beste softis», som er ein attraksjon for dei mange hurtigruteturistane som kjem innom.

## Kjelder
Ignacio Zoco

**Ignacio Zoco Esparza** () var ein spansk fotballspelar frå landsbyen Garde i Navarra som vart europameister med Spania i 1964 og vann europacupen i 1966 med Real Madrid. Gjennom tolv sesongar i Real Madrid var han også med å vinne det spanske seriemeisterskapet sju gongar.

### Klubbspel
Zoco spelte tredjedivisjonsfotball 1957-59 med amatørlaget Oberena. Etter han vart overført til Osasuna fekk han sin debut i La Liga i januar 1960. Då klubben rykte ned ved sesongslutt vart det andredivisjonsfotball i to sesongar. Sommaren 1962 vart Zoco overført til Real Madrid der han var aktiv til han la opp i 1974. Med Real Madrid vart han seriemeister sju gongar i tida 1963-72. Våren 1966 var han med å vinne europacupfinalen med 2-1 over Partizan Beograd. Fem år seinare tapte Real Madrid og Zoco for London-laget Chelsea FC omkampen i finalen i Cupvinnarcupen 1971. Både i 1970 og 1974 vann Real Madrid den spanske cupfinalen, i den siste finalen kom Zoco inn på bana i sluttminuttane i det som var hans aller siste fotballkamp. I alt spelte Zoco 318 ligakampar for laget frå den spanske hovudstaden.

### Landslagsspel
Zoco spelte fem landskampar i 1961, men kom ikkje med i VM-troppa 1962. I juni 1964 var han med på det spanske landslaget som vann EM i fotball 1964, etter 2-1-sigrar mot Ungarn i semfinalen og Sovjetunionen i finalen. Han spelte alle tre kampane då Spania rauk ut or Fotball-VM 1966 i England, i den siste kampen var han for fyrste gong kaptein. Sidan spelte han to landskampar i 1968 og den 25. og siste i februar 1969, atter som kaptein. Zoco skåra sitt einaste landslagsmål då Spania den 1. desember 1963 i Valencia tapte 1-2 mot Belgia i ein vennskapskamp.

### Merittar
*Europameister: 1964 for Spania
*Europacupvinnar: 1966 med Real Madrid
*Spansk seriemeister: 1963, 1964, 1965, 1967, 1968, 1969 og 1972 med Real Madrid
*Spansk cupmeister: 1970 og 1974 med Real Madrid
*Finaletap i cupvinnarcupen: 1971 med Real Madrid

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Ignacio Zoco|Ignacio Zoco]]» frå ,  den 15. juni 2018.*  
 
*eu-football
Erwin Koeman

**Erwin Koeman** () er ein nederlandsk tidlegare fotballspelar frå Zaandam i Nederland. Midtbanespelaren vart i 1988 europameister med Nederland og sanka i perioden 1987-89 som KV Mechelen-spelar pokalar både i den belgiske cupen og serien og den europeiske cupvinnarcupen. I 1991 og vart han seriemeister i heimlandet med PSV Eindhoven. Ronald Koeman er hans yngre bror.

## Karriere
### Klubbspel
Far til Erwin Koeman spelte i si tid på FC Groningen og han sjølv debuterte med Groningen vinteren 1979. Han fekk 6 seriekampar før han vart overført til PSV Eindhoven der han hadde tre lite lukkelege år. I 1982 var Koeman tilbake i FC Groningen og gjorde tre gode sesongar til han i 1985 fekk kontrakt med KV Mechelen. Med det belgiske laget var han med å vinne den belgiske cupfinalen 1987 med 1-0 over RFC Liège. Våren 1988 var Koeman delaktig i at  KV Mechelen vann cupvinnarcupen 1988 etter finalesiger 1-0 mot Ajax frå Amsterdam. Sesongen 1988/89 vann KV Mechelen den belgiske seriemeisterskapen med fire poengs margin til RSC Anderlecht på andreplass. Sommaren 1990 byrja Koeman på si andre periode i PSV og med klubben frå Eindhoven vart han både i 1991 og 1992 nederlandsk seriemeister. Perioden 1994-98 spelte han ein tredje periode på FC Groningen. 
  
### Landslagsspel

Erwin Koeman debuterte på Nederlands landslag i april 1983 og spelte sin 31. og siste landskamp i januar 1994. På landslaget hadde han ei defensiv midtbanerolle i eit mannskap med blendande dyktige medspelarar som til dømes Ruud Gullit, Marco van Basten og Frank Rijkaard. Saman med desse og mellom andre broren Ronald Koeman vart han europameister 1988 etter finalesiger 2-0 over Sovjetunionen. Sine to landslagsmål skåra Erwin Koeman i VM-kvalifiseringskampar mot Kypros i 1985 og Finland i 1989.

### Merittar
*Europameister: 1988 med Nederland
*Vinnar av cupvinnarcupen: 1988 med KV Mechelen
*Belgisk seriemeister: 1989 med KV Mechelen
*Belgisk cupmeister: 1987 med KV Mechelen
*Nederlandsk seriemeister: 1991 og 1992 med PSV Eindhoven

Erwin Koeman var 2008-10 landslagssjef for Ungarn.

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:de:Erwin Koeman|Erwin Koeman]]» frå ,  den 15. juni 2018.*  
 
*eu-football
(There'll Be Bluebirds Over) The White Cliffs of Dover

**«(There'll Be Bluebirds Over) The White Cliffs of Dover»** er ein populær engelskspråkleg song frå andre verdskrigen. Han blei skriven i 1941 av dei to amerikanarane Walter Kent, som skreiv teksten, og Nat Burton som komponerte melodien. Songen er særleg kjend gjennom den britiske songaren Vera Lynn sin versjon frå 1942. 

Songen viser til Dei kvite klippene ved Dover, eit engelsk nasjonalsymbol, og «bluebirds», eit amerikansk symbol på glede og lukke.
Desse fuglane er ein type [trastar frå slekta ''[Sialia*, som ikkje finst i Storbritannia. Han ser også fram til ei framtid med fred og fridom.

Songen blei skriven av Walter Kent i 1941, omlag eit år etter [[Slaget om Storbritannia]], der britiske og tyske fly kjempa om herredøme over luftrommet rundt Storbritannia. Han bad [[Nat Burton]] om å skriva melodi til songen.

«The White Cliffs of Dover» blei først gjeven ut i [[USA]] i november 1942 i ei innspeling med bandleiaren [[Kay Kyser]]. Fire andre artistar nådde også Topp 20 med sangen same året: [[Glenn Miller]], [[Sammy Kaye]], [[Jimmy Dorsey]] og [[Kate Smith]].

[[Vera Lynn]] spelte inn songen for [[Decca]] i [[London]] den 20. mars 1942. Dette er ei av hennar best kjende innspelingar.

Andre artistar som har spelt inn songen på plate er mellom anna [[Bing Crosby]], [[Connie Francis]], [[Jim Reeves]] og [[The Righteous Brothers]]. I juni 1995 nådde versjonen til [[Robson and Jerome]] førsteplassen på den britiske singellista i ein medley med «[[Unchained Melody]]».

== Norsk versjon ==
[[Bjørn Tore André]] har skrive ein norsk tekst til songen med tittelen «De hvite fjell ved Dover». [[Helge Borglund]] har spelt inn songen. Han blei gjeven ut på [[CD]]-plata *Frem fra glemselen. Kap. 19* (A2 Records ACD2002). [[Produsent]]ar var A. Rønningsveen og [[Arve Sigvaldsen]].

== Kjelder ==
<references/>
<div class="references-small">
**Denne artikkelen bygger på «(There&#39;ll Be Bluebirds Over) The White Cliffs of Dover» frå , og «(There&#39;ll Be Bluebirds Over) The White Cliffs of Dover» frå  den 15. juni 2018.''
Vera Lynn

**Vera Margaret Lynn** () var ein britisk songar, låtskrivar og skodespelar. 
Ho var særskild populær på 1930- og 1940-talet. Under andre verdsrkigen turnerte ho blant militære i Egypt, India og Burma, og fekk kallenamnet «the Forces' Sweetheart». 

Ho er kjend for framføringa av songar som «We'll Meet Again», «The White Cliffs of Dover», «A Nightingale Sang in Berkeley Square» og «There'll Always Be an England». Ho blei verande populær også etter krigen, med mange opptredenar på radio og fjernsyn i Storbritannia og USA. Ho spelte inn hittar som «Auf Wiederseh'n Sweetheart» og «My Son, My Son». Den siste singelen hennar, «I Love This Land», blei gjeven ut for å markera slutten av Falklandskrigen. I 2009, då ho var 92, blei Lynn den eldste levande artisten til å nå toppen av albumlista i Storbritannia, med *We'll Meet Again: The Very Best of Vera Lynn*. I 2017, året då ho fylte hundre år, gav ho ut albumet *Vera Lynn 100*. Det nådde tredjeplassen på albumlista, og gjorde henne til den første hundreåringen til å ha eit album på topplista.

Lynn brukte også mykje tid og energi på veldedig arbeid knytt til tidlegare soldatar, barn med funksjonshemmingar og brystkreft. 
Ho blei utnemnd til Dame Vera Lynn (DBE) i 1976. I 2000 blei ho kåra til den briten som var det beste dømet på ånda frå 1900-talet i ei britisk meiningsmåling.

## Diskografi
### Studioalbum
*1949 - *Sincerely Yours* 	
*1956 - *If I Am Dreaming*
*1958 - *The Wonderful World of Nursery Rhymes*
*1959 - *Vera Lynn Sings...Songs of the Tuneful Twenties* 	
*1960 - *Sing With Vera* 	                
*1960 - *Yours* 	
*1961 - *As Time Goes By* 	
*1962 - *Hits of the Blitz* 	
*1963 - *The Wonderful Vera Lynn* 	
*1964 - *Among My Souvenirs* 	
*1966 - *More Hits of the Blitz* 	
*1970 - *Hits of the 60's-My Way* 	
*1972 - *Unforgettable Songs by Vera Lynn* 	
*1972 - *Favourite Sacred Songs* 	
*1974 - *Vera Lynn Remembers – The World at War* 	
*1976 - *Christmas with Vera Lynn* 	
*1977 -	*Vera Lynn in Nashville* 	
*1979 -	*Thank You For the Music (I Sing The Songs)* 	
*1981 -	*Singing To the World* 	
*1984 -	*Vera Lynn Remembers*

### Samlingsalbum i urval
*1981 - *20 Family Favourites* 
*2009 - *[[We'll Meet Again: The Very Best of Vera Lynn]]* 
*2014 -	*National Treasure – Ultimate Collection* 
*2017 - *Vera Lynn 100*

## Filmografi
*1943 - *[[Filmen We'll Meet Again|We'll Meet Again]]* 
*1943 - *[[Rhythm Serenade (1943)|Rhythm Serenade]]* 
*1944 - *[[One Exciting Night (1944)|One Exciting Night]]* 
*1962 - *[[Venus fra Vestø]]* 
*2014 - *[[Filmen Meet Again|Meet Again]]*

## Priser og utmerkingar
* Den britiske imperieordenen 

## Kjelder


**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Vera Lynn|Vera Lynn]]» frå , og «[[:sv:|Vera Lynn]]» frå  den 15. juni 2018.*  
 
## Bakgrunnsstoff
*Diskografi ved Discogs.com
Gøymsle

**Gøymsle, gøymsleleik** eller **gøymeleik** er ein gamal barneleik som ein kan leika både ute og inne heile året.

I gøymsle må det vera minst to folk, og ein person vert vald til å stå, medan dei andre spring og gøymer seg. Når den som står har talt til eit avtalt tal, t.d. 30, kan han/ho opna augo og leita etter dei andre. 

Som eit avbrigde kan ein velja at ein må finna dei som har gøymt seg innan ei viss tid, eller ein kan seia «gje eit lite pip!», og dei som har gøymt seg må då gje eit lite «pip».

## Kjelder
NK 325

**NK 325** er eit norsk frimerke gjeve ut i 1944 til minne om Tryggve Gran si første flyging over Nordsjøen 30 år tidlegare.

Ved frigjeringa i 1945 vart frimerke som vart rekna som typiske nazifrimerke ugyldige til frankering frå 15. mai 1945. Sidan Tryggve Gran var medlem av Nasjonal Samling og han hadde late seg bruke i den naziztiske propagandaen, kom også NK 325 i denne kategorien. Frå 1. september 1981 vart dette og nokre andre frimerke i same kategori, alle med mindre tydeleg nazistisk bodskap, atter gyldige til frankering.

## Kjelder