open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Idrettsforeningen Pors

**Idrettsforeningen Pors** er eit idrettslag i Porsgrunn, stifta 25. mai 1905. Laget  har grupper som driv med boksing, fotball, handball, innebandy, ski og turn. Pors har knapt 1000 medlemer og har base i vestre Porsgrunn.

Pors har har grupper for boksing, cheerleading, fotball, handball, innebandy, ski og turn. Tidlegare stod også bandy på programmet. Pors spelar i lyseblå drakter.

Pors deltok i Hovudserien i fotball 1947-49 og 1. divisjon i fotball 1970. Laget enda på tiande- og sisteplass med 7 poeng. Pors-spelarane Karl Skifjeld og Arnold Johannessen deltok i nokre få landskampar i tida 1949-59. I 1994 gjekk Pors saman med Odd om eit samarbeid som skulle syrgje for eit norsk topplag i Grenland. Pors fekk lite att for samarbeidet og trekte seg ut i 2009.

Boksegruppa i Pors har fostra 13 noregsmeistrar. Ein av dei, Jørn Johnson, deltok i Sommar-OL 1996 i Atlanta.

Pors arrangerte Ski-NM 1952, berre ei veke før Vinter-OL 1952 byrja i Oslo. Dei komande olympiameistrane Hallgeir Brenden og Arnfinn Bergmann vart norske meistrar, det vart også kombinertrennaren Per Gjelten.

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:nb:Idrettsforeningen Pors|Idrettsforeningen Pors]]» frå ,  den 12. mai 2016.*  


## Bakgrunnsstoff
*
Kopervik Idrettslag

**Kopervik Idrettslag** er eit idrettslag i Karmøy kommune i Rogaland, stifta 1924. Laget er aktivt med i fotball, friidrett, handball, innebandy, orientering og turn. Lagsfargane er kvitt (overdel) og grønt (underdel).

Fotballgruppa i Kopervik IL spelar heimekampane på Åsebøen stadion, eit anlegg som også består av ei kunststoffbane og ei mindre grasbane.

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:nb:Kopervik IL|Kopervik IL]]» frå ,  den 12. mai 2016.*
Ørsta Idrettslag

**Ørsta Idrettslag** er eit idrettslag i Ørsta kommune i Møre og Romsdal, skipa i 1928. Laget er aktivt med i fotball, friidrett, handball og i skidrett, både i alpine og nordiske greiner.

Fotballaget spelte frå 1969 til 1986, 18 samanhengande sesongar, i 3. divisjon Møre. Kjell Arne Sætre, Olav Rebbestad, Stein Aam, Erik Brautaset, John Kåre Storås, Paul Arne Håskjold og Einar Arne Roth var alle spelarar som utmerka seg i denne perioden. Sidan siste halvpart av 1980-åra har Ørsta IL mest alle år spelt på nivå fire og fem i seriesystemet.

Friidrettsutøvaren Grete Bjørdalsbakke er den mest meritterte medlemen i Ørsta IL, med sine i alt 12 norske meisterskapstitlar i høgdehopp og i såkalla stille høgde og stille lengde.

## Kjelder
*kulturminneatlas
IF Skarp

**Idrettsforeningen Skarp** er eit idrettslag i Tromsø, stifta 30. juni 1919. Laget er aktivt med i fotball og futsal. Skarp har dei seinare år delteke på nivå tre og fire i seriesystemet. Alfheim stadion er heimebana til Skarp sitt A-lag. Laget spelar i svarte trøyer og strømpar, og kvite bukser.

Den fyrste fotballhallen i Noreg, Skarphallen, vart planlagd og bygt på 1980-talet av IF Skarp. Høge rentekostnader i åra kring 1989/90 førte til at laget måtte selje hallen. I 2009 tok Skarp i bruk ei kunststoffbane på vestsida av Tromsøya, der det seinare vart bygt klubbhus.

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:nb:Idrettsforeningen Skarp|Idrettsforeningen Skarp]]» frå ,  den 12. mai 2016.*
Arnanipa tunnel

**Arnanipa tunnel** er ein einspora tunnel for jarnbanelina Bergensbanen (Vossabanen) gjennom fjellet Arnanipa, som eigenleg har namnet Ådnanipa, i Arna i Bergen kommune.  Tunnelen er 2190 meter lang, og vart opna i 1964 som lekk i den omlegginga av Bergensbanen til ein stuttare trasé som bygginga av Ulrikstunnelen òg var ein del av. Før desse to tunnelane var bygde, gjekk toget om Garnes og Nesttun på den siste strekninga inn til Bergen stasjon. På delar av denne strekninga, som no er lagd ned, er det museumsjarnbane, Museet Gamle Vossebanen, med køyring av veterantog i sommarsesongen.

Jarnbanetunnelen er den eine av to tunnelar gjennom Arnanipa. Den andre, som vanlegvis vert kalla Arnanipatunnelen (i eitt ord), er ein 2133 meter lang vegtunnel for Europaveg 16, opna i 1980.

## Kjelder

## Bakgrunnsstoff
Barbara Dex Award

**Barbara Dex Award**, eller **Barbara Dex-prisen**, var ein årlig fanpris som vart tildelt den verst kledde artisten i Eurovision Song Contest. Prisen er kalla opp etter Barbara Dex, som representerte Belgia i Eurovision Song Contest i 1993 og kom på sisteplass i ein sjølvdesigna kjole. Prisvinnarane vart røysta fram av fans og besøkjande på den belgiske nettsida songfestival.be. Prisen vart fyrste gong delt ut i 1997, og fram til 2016 var det fansida *House of Eurovision* som delte ut prisen. I 2017 vart kriteria endra frå «verste kostyme» til «det mest slåande antrekket». I 2022 kunngjorde songfestival.be at dei la prisen på is på grunn av aukande kritikk og påstandar om at prisen kunne oppfattast som mobbing. I staden skal prisen erstattast av ein ny pris som er under arbeid.

## Vinnarar

## Galleri

File:Ukraineeurovision2007.jpg|Verka Serduchka – vinnar av Barbara Dex Award i 2007
File:Flickr - proteusbcn - "CASANOVA" - Gisela - Andorra 2008 (10).jpg|Gisela – vinnar av Barbara Dex Award i 2008
File:ESC2013 - Serbia 10 (crop 2).jpg|Moje 3 – vinnar av Barbara Dex Award i 2013
File:ESC2014 - Lithuania 01.jpg|Vilija Matačiūnaitė – vinnar av Barbara Dex Award i 2014
File:20150518 ESC 2015 Trijntje Oosterhuis 1793.jpg|Trijntje Oosterhuis – vinnar av Barbara Dex Award i 2015
File:ESC2016 - Croatia 17.jpg|Nina Kraljić – vinnar av Barbara Dex Award i 2016
File:Slavko Kalezić Rehearsal Kyiv 2017.jpg|Slavko Kalezić – vinnar av Barbara Dex Award i 2017
File:ESC2018 - Macedonia 06.jpg|Eye Cue – vinnar av Barbara Dex Award i 2018
File:ESC2019-Portugal.jpg|Conan Osíris – vinnar av Barbara Dex Award i 2019


## Referansar

**Denne artikkelen bygger på «[[:nb:Barbara Dex Award|Barbara Dex Award]]» frå ,  den 14. mars 2022.*  

## Bakgrunnsstoff
*Den offisielle nettsida til Eurovision Song Contest
*House of Eurovision
*Barbara Dex Award 
*Songfestival.be
St. Hallvard-medaljen

**St. Hallvard-medaljen** er ein heider frå Oslo by til «personer som har gjort en særlig verdifull innsats for Oslo kommune eller på annen måte har gjort seg fortjent til byens påskjønnelse.» Medaljen har namn etter vernehelgenen for Oslo, martyren Den heilage Hallvard (om lag 1020–1043), og er den høgste utmerkinga som Oslo kan gje. 

Medaljen ble innført ved avgjerd i Oslo formannskap 13. april 1950 og fikk statuttar med tre paragrafer ved vedtak i bystyret 24. mai 1951. Fyrste utdelinga gjekk føre seg i 1956.

## Fotnotar
What You Get Is What You See

«**What You Get Is What You See**» er ein song av Tina Turner frå albumet hennar *[[Break Every Rule]]* (1986). Songen vart skriven av Terry Britten og Graham Lyle og var ganske annleis dei tre tidlegare singlane dei hadde skrive for Turner, «What's Love Got to Do with It», «We Don't Need Another Hero» og «Two People», sidan han var ein raskare country-aktig rockelåt med Eric Clapton på gitar.

12"-singelen inneheld tre versjonar av songen, ein Extended Dance Mix, Extended Rock Mix og eit konsertopptak frå London i november 1986. Eit anna konsertopptak av songen vart seinare nytta som opningssporet på konsertalbumet *[[Tina Live in Europe]]* i 1988. «What You Get Is What You See» vart populær i Australia, der han i 1989 vart nytta i ein reklamekampanje for New South Wales Rugby League. Dei brukte seinare Tina Turner-songen «The Best» i ein annan kampanje. Tina Turner har sagt i eit intervju at «What You Get is What You See» er favorittsongen hennar frå albumet.

## Versjonar og miksar
* 7" edit – 3:48
* Albumversjonen – 4:31
* Extended Dance Mix – 6:28
* Extended Rock Mix – 5:56

## Lister
### Vekeslister

### Årslister

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:What You Get Is What You See|What You Get Is What You See]]» frå ,  den 13. mai 2016.*  
 

## Bakgrunnsstoff
*
Two People av Tina Turner

«**Two People**» er ein song av Tina Turner. Han vart skriven av Terry Britten og Graham Lyle, og produsert av Britten. Han vart gjeven ut som den tredje singelen frå det sjette soloalbumet hennar, *[[Break Every Rule]]* (1986). Songen nådde topp 10 på salslistene i Tyskland og Sveits og topp 20 i Australia, Nederland og den amerikanske *Billboard* Hot R&B/Hip-Hop Songs-lista. Det vart laga to musikkvideoar til «Two People», mellom anna ein der Turner er kledd som forskjellige roller, som Askepott.

## Versjonar og miksar
* Albumversjonen – 4:09
* Dance mix – 8:24
* Dub Mix – 7:00
* Tender Mix – 7:15

## Lister
### Vekeslister

### Årslister

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Two People (song)|Two People (song)]]» frå ,  den 13. mai 2016.*  
 

## Bakgrunnsstoff
*
Afterglow av Tina Turner

«**Afterglow**» er ein song av Tina Turner, skriven og produsert av Terry Britten og Graham Lyle. Han kom ut i 1986 på albumet *[[Break Every Rule]]* med Steve Winwood på klaverinstrument. Songen var den åttande og siste songen på albumet som vart gjeven ut som singel, men berre i USA. Han nådde ikkje den amerikanske Hot 100-lista, men nådde femteplassen på den amerikanske danselista og 20. plassen på Maxi Single Sales-lista. Ein musikkvideo for songen vart filma som ein del av TV-programmet *Break Every Rule* i 1986, der han var opningsnummeret. Han syner Turner som framfører songen i garderoben ved klubben Le Zero i Paris, medan ho gjer seg klar til å gå på scenen. 

## Versjonar og miksar
* Albumversjonen – 4:39
* Vocal Dance Mix – 7:10
* Glowing Dub – 6:14
* Tina's House Mix – 8:37
* Tinapella – 4:41

## Lister

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Afterglow (Tina Turner song)|Afterglow (Tina Turner song)]]» frå ,  den 13. mai 2016.* 
*** oppgav desse kjeldene:*


## Bakgrunnsstoff
*
Typical Male

«**Typical Male**» er ein song spelt inn av den amerikanske songaren Tina Turner. Han vart skriven av Terry Britten og Graham Lyle og produsert av førstnemnde for studioalbumet *[[Break Every Rule]]* (1986). Songen nådde andreplassen på den amerikanske ''Billboard'' Hot 100-lista og tredjeplassen på R&B-lista. B-sida til singelen var «Don't Turn Around», som sidan vart spelt inn av Bonnie Tyler, Aswad og Ace of Base. Phil Collins spelte trommer på denne songen. «Typical Male» er uvanleg for å vere ein popsong, fordi refrenget inneheld ein enkel takt i 2/4-takt.

## Musikkvideo
I musikkvideoen kan ein sjå Turner i ein raud minikjole som flørtar med ein advokat. Ho spelar spel med han, som sjakk og Scrabble, for å få merksemda hans. Gjennom videoen kan ein sjå Turner som klemmar og lener seg mot ein statue av foten til advokaten. På eit tidspunkt sit ho og advokaten saman og ser på ein gigantisk telefonhovud, og ho hoppar opp og ned på eine enden av telefonen, slik at advokaten sprett opp i lufta. Mot slutten av videoen kan ein sjå Turner og advokaten leie kvarandre.

## Versjonar og remiksar
* Album version – 4:18
* 12" Dance Mix – 7:06
* 12" Dub Mix – 6:18

## Lister

### Vekeslister

### Årslister

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Typical Male|Typical Male]]» frå ,  den 13. mai 2016.*  
 

## Bakgrunnsstoff
*
Arnanipatunnelen

**Arnanipa tunnel** eller **Arnanipatunnelen** eller to tunnelar gjennom fjellet Arnanipa, som eigenleg har namnet Ådnanipa, i Arna i Bergen kommune.  Den eine er ein 2190 meter lang tunnel for Bergensbanen (Vossabanen), gjerne kalla Arnanipa tunnel, og opna i 1964. Den andre er ein 2133 meter lang tunnel for Europaveg 16, gjerne kalla Arnanipatunnelen, opna i 1980.

Jarnbanetunnelen stod ferdig i 1964, og inngjekk i den omlegginga av Bergensbanen til ein stuttare trasé som bygginga av Ulrikstunnelen var ein del av. Før desse to tunnelane var bygde, gjekk toget om Garnes og Nesttun på den siste strekninga inn til Bergen stasjon. På delar av denne strekninga, som no er lagd ned, er det no museumsjarnbane, Museet Gamle Vossebanen, med køyring av veterantog i sommarsesongen.
Girls av David Bowie

«**Girls**» er ein song skriven av David Bowie og opphavleg spelt inn av Tina Turner i 1986 på albumet hennar *[[Break Every Rule]]*.  Han vart skriven av Bowie og Erdal Kizilcay og produsert av Terry Britten. Phil Collins spelar trommer på innspelinga. Då singelen kom ut nådde han topp 20 i Nederland. 

Bowie spelte seinare inn to versjonar av songen sjølv under innspelinga av *[[Never Let Me Down]]*, ein med vokal på engelsk og ein annan med vokal på japansk. Begge versjonane kom ut som B-sider til forskjellige versjonar av singelen «Time Will Crawl» i 1987.

## Andre utgåver
* Ein konsertversjon av Tina Turner vart gjeven ut på albumet *[[Tina Live in Europe]]* i 1988.
* Ein «extended edit» av Bowie sin engelskspråklege versjon kom ut som bonusspor i 1995 på Virgin Records-utgåva av *Never Let Me Down*.

;Andre sine versjonar
* Kill the Audience – *The Dark Side of David Bowie: A Tribute to David Bowie* (1997)

## Lister

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Girls (Tina Turner song)|Girls (Tina Turner song)]]» frå ,  den 13. mai 2016.* 
*** oppgav desse kjeldene:*


## Bakgrunnsstoff
*
Tina Live in Europe

***Tina Live in Europe*** er det første konsertalbumet til Tina Turner. Det vart gjeve ut i 1988.

## Oversyn
Albumet er sett saman av konsertopptak mellom 1985 og 1987, dei fleste frå *Break Every Rule-turneen*, men òg somme frå *Private Dancer-turneen* i 1985 og fjernsynssendinga *Tina Turner: Break Every Rule* på HBO frå ved Camden Palace (no Koko) i London, maskert som Le Club Zero i Paris, som òg vart gjeve ut på video. Dobbeltalbumet nådde åttandeplassen på UK Albums Chart. I 1989 vann albumet Grammyprisen for beste kvinnelege rockevokal.

Den doble CD-versjonen av *Tina: Live in Europa* inneheld fire bonussongar som ikkje er med på den originale doble, vinylutgåva. Somme avgrensa utgåver av den doble LP-plata inneheldt ein 7" bonussingel eller CD-singel med ein eksklusiv «Tender Remix» av «Two People», miksa av Ben Liebrand.

## Singlar
Det vart gjeve ut fem singlar frå *Tina: Live In Europa*. «Nutbush City Limits», ein versjon av Robert Palmer sin «Addicted to Love, «Tonight» med David Bowie, «A Change Is Gonna Come» og «634-5789» med Robert Cray. Den mest suksessrike av desse var «Addicted to Love» som sidan har vore fast på konsertane til Turner og sidan var med på den europeiske utgåva av hitsamlinga *[[albumet Simply the Best|Simply the Best]]* frå 1991.

## Innhald
**Plate 1**

**Plate 2**

## B-sider

## Medverkande
*Tina Turner - vokal

*The Tina Turner Band;*
*Jamie Ralston - gitar, vokal
*Laurie Wisefield - gitar
*Bob Feit - bassgitar, vokal
*Jack Bruno - trommer
*Stevie Scales - perkusjon
*John Miles - klaverinstrument, vokal
*Ollie Marland - klaverinstrument, vokal
*Deric Dyer - saksofon, klaverinstrument

*Musikarar;*
*Jamie West-Oram - gitar, korvokal
*Don Snow - klaverinstrument, vokal
*Tim Cappello - klaverinstrument, saksofon
*Alan Clark - klaverinstrument
*Kenny Moore - klaverinstrument
*Gary Barnacle - saksofon

## Lister

### Vekeslister

### Årslister

## Salstrofé

## Produksjon
*Produsert og miksa av John Hudson (spor: 1.01, 1.02, 1.04-1.07, 1.09, 1.11, 1.12, 2.01-2.04, 2.06, 2.07, 2.11, 2.13, 2.14)
*Assistert av Mike Ging
*Produsert av Terry Britten (spor: 1.03, 1.08, 1.10, 1.13, 1.14, 2.05, 2.08-2.10, 2.12)
*Leiande produsent: Roger Davies
*Innspelt i NEC Birmingham, Wembley Arena London, Camden Palace London, Westfallenhalle i Dortmund i Vest-Tyskland, Isstadion i Stockholm i Sverige.
*Miksa i Mayfair Studios - London

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Tina Live in Europe|Tina Live in Europe]]» frå ,  den 13. mai 2016.* 
*** oppgav desse kjeldene:*
Vegar Hoel

**Vegar Hoel** () var ein norsk skodespelar.

Hoel spelte i ei rekke kortfilmar, men var kanskje mest kjend for filmen *[[Mongoland]]*. Hoel hadde også mange roller på TV. Han spelte på Rogaland Teater og Haugesund Teater, og utgjorde Skamteateret saman med Jørgen Tjemsland. 

I 2005 blei han utnemnd til årets stavangerkunstnar av Stavanger kommune.

## TV-seriar
* Lykkeland (2018)
* Okkupert (2015)

## Filmar
* *[[Børning 2]]* (2016)
* *[[Død snø 2]]* (2014)
* *[[Kill Buljo 2]]* (2013)
* *[[filmen Blåtur|Blåtur]]* (2013)
* *[[Hansel & Gretel: Witch Hunters]]* (2013)
* *[[Tomme Tønner]]* (2010)
* *[[Død snø]]* (2009)
* *[[Filmen Mannen som elsket Yngve|Mannen som elsket Yngve]]* (2008)
* *[[Der nede sørger de ikke]]* (2006)
* *[[Monstertorsdag]]* (2004) 
* *[[Alt for Egil]]* (2004) 
* *[[United]]* (2003) 
* *[[Mongoland]]* (2001)

## Kortfilmar
* *[[Benny]]* 
* *[[Før solen står opp]]*

## Diverse
* *[[Evig Pint]]* (2003) – musikkvideo av Kaizers Orchestra
* *Barnas store julerevy* (2015) – Årleg barnerevy i Sola kulturhus
* Garborgløypa (2016) - digital formidlingsløype i Garborgheimen, Knudaheio og Time kyrkje

## Bakgrunnsstoff
* Vegar Hoel hos Filmweb
Olaf Watnebryn

**Olaf Fredrik Watnebryn** () var ein norsk arbeidar, politikar og byråkrat frå Drammen. Han representerte Arbeidarpartiet på Stortinget i tida 1945-65

Watnebryn var son til ein industriarbeidar. Frå 1927 til -36 var han trådtrekkar ved A/S Norsk Kabelfabrikk. Han fekk så arbeid som skatteinnkrevjar ved kemnerkontoret i heimbyen, ei stilling han formelt hadde til 1963. Under verdskrigen var han aktiv i motstandsrørsla og sat 1944-45 i fangenskap.

Watnebryn var medlem i bystyret i Drammen frå 1934 til -40 og på ny 1945–47. Hausten 1945 vart han vald til stortingsrepresentant frå kjøpstadene i Buskerud fylke, attvald i 1949. Frå 1954 til 1965 representerte han Buskerud fylke, ettersom ordninga med eigne valkrinsar for byane var avvikla. I alle år var han vald på Arbeidarpartiet sitt program. På Stortinget var han 1945-49 medlem og 1950-57 nestformann i Militærkomiteen. Dei to siste valperiodane, 1958-61 og 1961-65, var han formann i Skog-, vassdrags- og industrikomiteen, og samstundes nestleiar i Arbeidarpartiet sitt gruppestyre på Stortinget.

I 1963 vart Watnebryn utnemnd til fylkesmann i Buskerud, ein posisjon han hadde til han døydde i 1977. 

## Kjelder
*Stortingsbiografi
Trond H. Wirstad

**Trond Halvorsen Wirstad** () var ein norsk gardbrukar og politikar frå Lunner i Oppland. Han representerte  Bondepartiet/Senterpartiet på Stortinget frå 1950 til 1969.

Wirstad gjekk jordbruksskule i 1922/23 og tok over farsgarden i Lunner i 1935, eit bruk han dreiv til 1973. Ved sidan av var han klokkar i Lunner kyrkje i 34 år, 1947-81. Han var medlem i heradsstyret frå 1945 til 1963, ordførar 1948-51.

Wirstad vart hausten 1949 vald inn på Stortinget frå Oppland og for Bondepartiet, og vart attvald fire gongar etter einannan. I perioden 1950-53 var han medlem i Protokollkomiteen, deretter 1954-55 i Sosialkomiteen. Sidan 1956 var han heile tida med i Samferdslekomiteen, formann 1956-57 og 1961-65, nestformann 1965-69.

Heime i Lunner var Wirstad ein sentral figur i kristenlivet, mellom anna som mangeårig formann i lokalforeininga i Det Norske Misjonsselskap og i soknerådet, samt for Lunner aldershjem. Frå 1969 til -73 var han styreformann i Postverket.

## Kjelder
*Stortingsbiografi
634-5789 (Soulsville, U.S.A.)

«**634-5789 (Soulsville, U.S.A.)**» er ein soulsong skriven av Eddie Floyd og Steve Cropper. Han vart først spelt inn av Wilson Pickett i 1966 på Atlantic Records-albumet hans *[[The Exciting Wilson Pickett]]*. Singelen nådde toppen av «Black Singles»-lista og 13. plassen på «Pop Singles»-lista. Songen har blitt spelt av andre artistar som Otis Redding, Ry Cooder, Johnny Van Zant, Tower of Power og countrysongaren Trace Adkins. Bruce Springsteen har spelt songen mange gonger på konsertane sine. 

Eddie Floyd, Wilson Pickett og Jonny Lang var med i filmen *[[Blues Brothers 2000]]* i 1998 og framførte «634-5789». Floyd og Pickett spelte eigarane av «Ed's Love Exchange», som ein i følgje historia i filmen kan nå på 1-900-634-5789 (ein referanse til telefonsex-linjer).

## Tina Turner-versjonen

Tina Turner spelte songen i TV-programmet *[[Break Every Rule]]*, der ho tolka klassiske soulsongar med gitaristen og songaren Robert Cray, inkludert «634-5789» Sam Cooke sin «A Change Is Gonna Come» og Wilson Pickett sine «Land of a Thousand Dances» og «In the Midnight Hour». Desse fire spora vart seinare gjevne ut på konsertalbumet hennar *[[Tina Live in Europe]]* i 1988 og «634-5789», sungen som ein duett med Cray, vart òg gjeven ut på singel i somme område. Han nådde 14. plassen på den nederlanske singellista. B-sidene var «Private Dancer» og «Help!», begge henta frå albumet *[[Tina Live in Europe]]*.

### Lister

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:634-5789 (Soulsville, U.S.A.)|634-5789 (Soulsville, U.S.A.)]]» frå ,  den 13. mai 2016.* 
*** oppgav desse kjeldene:*
Tearing Us Apart

**«Tearing Us Apart»** er ein song spelt inn av Eric Clapton i 1986 på albumet *[[August av Eric Clapton|August]]*, produsert av Phil Collins. Songen handlar om «komiteen», venene til Pattie Boyd som Clapton meinte kom mellom han og Boyd. «Tearing Us Apart» vart spelt inn som ein duett med Tina Turner og gjeven ut som den andre singelen frå albumet i midten av 1987, etter «Behind the Mask». Songen gjekk ikkje inn på listene i USA, men vart ein mindre hitt i Storbritannia. Songen vart spelt på konsertar av Clapton seint i 1980-åra og i 1990-åra, framført i lag med andre kvinnlege vokalistar som  Katie Kissoon, Tessa Niles, Shaun Murphy, Tracy Ackerman, Sheryl Crow, Sharon White og Michelle John. Clapton spelte igjen songen på konsertar i 2011. 

Turner og Clapton framførte songen i 1986 under Prince's Trust All-Star Rock Concert på Wembley Arena i 1986 for å feire 10-årsjubileet til Prince's Trust, då med eit band som bestod av Phil Collins, Elton John, Mark Knopfler, Bryan Adams, Rod Stewart og Paul McCartney. Konsertversjonen vart gjeven ut på *Royal Concert*-albumet i 1987, gjeven ut av The Prince's Trust.

Eit anna opptak av songen frå *Break Every Rule-turneen* til Tina Turner med Clapton på gjestegitar og vokal, vart sidan gjeven ut på konsertalbumet *[[Tina Live in Europe]]* i 1988.

## Versjonar og miksar
* 7" Edit - 3:38
* Albumversjonen, òg kalla Full Length Mix (12") - 4:14

## Lister

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Tearing Us Apart|Tearing Us Apart]]» frå ,  den 13. mai 2016.* 
*** oppgav desse kjeldene:*


## Bakgrunnsstoff
*
It's Only Love av Bryan Adams

«**It's Only Love**» er ein song av den kanadiske songaren og låtskrivaren Bryan Adams, spelt inn i lag med Tina Turner. Songen var den sjette og siste singelen frå Adams-albumet *[[Reckless av Bryan Adams|Reckless]]*. Eit konsertopptak vart sidan gjeve ut på *[[Tina Live in Europe]]* i 1988, i tillegg til samleplater av begge artistane, som Adams sitt *[[Anthology av Bryan Adams|Anthology]]* og Turner sitt *[[All the Best av Tina Turner|All the Best]]*. Singelen nådde 15. plassen i januar 1986 på ''Billboard'' Hot 100 i USA og 29. plass på singellista i Storbritannia. 12"-singelen inneheldt eit konsertopptak frå 1985 som seinare kom ut på *[[Tina Live in Europe]]* i 1988.

Adams sa til Songfacts at duetten var den mest minneverdige av alle samarbeida han hadde gjort. Han sa: «Å arbeide med Tina Turner var fantastisk. Eg brukte å sjå ho på klubbar då eg var ung, før ho slo stort gjennom. Det var utruleg å sjå ho.» Han la til: «Det er eit så stort privilegium å ha sunge med ho, særleg sidan eg berre var 24 år på den tida.»

## Musikkvideo
Videoen er eit konsertopptak frå Tina Turner-turneen *Private Dancer* i 1985. Han byrjar med Turner i den kjende svarte, korte lêrkjolen sin og dongerijakke, som introduserer den unge Bryan Adams. Han kjem så inn på scenen og dei framfører songen i lag. Den populære videoen vann prisen for beste sceneframføring i ein video under MTV Awards i 1986.

## Lister

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:It&#39;s Only Love av Bryan Adams|It&#39;s Only Love av Bryan Adams]]» frå ,  den 13. mai 2016.* 
*** oppgav desse kjeldene:*
John Miles

**John Miles** ()) er ein britisk rockemusikar, låtskrivar, gitarist og klaverspelar, mest kjend for hitsingelen «Music» frå 1976.

## Karriere
### Bakgrunn
Då han gjekk på Jarrow Grammar School var Miles medlem av eit lokalt band kalla The Influence, der òg Paul Thompson, som seinare spelte trommer i Roxy Music, og Vic Malcolm, seinare sologitarist i Geordie. Dette bandet gav ut singelen «I Want to Live» (Orange Records, 1969). Etter dette skipa han The John Miles Set, før han lanserte ein solokarriere i 1971.

### Suksess
I 1970-åra gav han ut fire album, inkludert *[[Rebel av John Miles|Rebel]]* (1976), *[[Stranger in the City]]* (1977), og *Zaragon* (1978). John Miles fekk mest suksess med singlane sine og gav i alt ut atten av dei på denne tida. I tilelgg til «Music», fekk han hittar i Storbritannia med «Highfly» (1975), «Remember Yesterday» (1976) og «Slow Down» (1977). Dei fleste av songane hans vart skrivne i lag med bassisten i gruppa hans, John Bland.

På toppen av suksessen i 1976 og 1977, spelte Miles ofte på det britiske popshowet *[[fjersynsprogrammet Supersonic|Supersonic]]*. Debutalbumet fekk noko merksemd i USA. To singlar frå debutalbumet nådde den amerikanske ''Billboard'' Hot 100-lista. «Highfly» nådde 68. plassen medan «Music» nådde 88. plassen. «Slow Down» vart den største hitten hans i USA med ein andreplass på disco-lista, og ein 34. plass på Billboard Hot 100 i juni 1977. Han vart seinare nytta i filmen *Players* i 1979 med Ali MacGraw og Dean Paul Martin.

I 1980-åra fortsette Miles å spele inn musikk og turnere. 

### Seinare karriere
Sidan 1985 har Miles delteke nesten kvart år på Night of the Proms, ei rekkje konsertar halde kvart år i Belgia, Nederland, Tyskland, Luxembourg, Polen, Danmark og USA. Konsertane består av ei blanding av popmusikk og populær klassisk musikk, og forskjellige velkjende musikarar og grupper. Mile framfører alltid «Music», og syng òg andre songar. 

Miles har òg turnert med Tina Turner sidan 1987, og ofte fylt rolla til Bryan Adams på duetten deira. Miles har òg ofte vore gjestevokalist på album av The Alan Parsons Project. Han spelte på Jimmy Page-albumet *[[Outrider av Jimmy Page|Outrider]]* i 1988.

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:John Miles (musician)|John Miles (musician)]]» frå ,  den 13. mai 2016.* 
*** oppgav desse kjeldene:*


## Bakgrunnsstoff
*Uoffisiell nettstad
Ljan stasjon

**Ljan stasjon** er ein stasjon på Østfoldbanen på Ljan i Oslo kommune, 7,15 kilometer frå Oslo S og 50,8 meter over havet. Stasjonen, som no er ein haldeplass for lokaltog, vart opna i 1879 som «stasjon av 3die klasse» med stasjonsbygning, godshus og privetbygning (do for ferdafolket), teikna av arkitekt Peter Andreas Blix (1831-1901). Han var arkitekt for dei fleste av dei opphavlege bygningane langs Østfoldbanens (Smaalensbanenes) vestre line på heile strekninga frå Oslo til Kornsjø stasjon attmed riksgrensa mot Sverige.

I samband med at det på byrjinga av 1920-talet vart bygd dobbeltspor på strekninga mellom  Bækkelaget (Bekkelaget) nærare sentrum av Oslo og ut til Ljan, vart den opphavlege stasjonsbygningen på Ljan rive og ny bygningar reist etter teikningar av arkitekt Gerhard Fischer. Den nye stasjonsbygningen på Ljan vart bygd i 1923 i pussa teglstein. Det gamle godshuset frå 1878, som hadde vorte flytta innanfor stasjonsområdet for å gje plass til den nye stasjonsbygningen, vart pussa opp og innlemma i den nye stasjonen.  Stilistisk er bygningane på stasjonen eit framifrå døme på murbygningar i 1920-talets klassisisme, ein arkitektur som er å sjå som einskildståande bygningar på somme jarnbanestrekningar, ofte som erstatning for eldre stasjonsbygningar, men aldri som ein stil som gjer seg gjeldande for stasjonsbygningane langsetter heile jarnbanestrekningar. 

Stasjonsbygningen, som no er freda, er i to høgder og med valma tak tekka av teglstein, flankert av to fløyer i ei høgd med eit slakt saltak tekka med plater av metall. Freda er òg bygningen med nedgang under spora og med lokale for signalsentral og stillverk. Dette er ein smal bygning i pussa tegl i to høgder og med valma tak, teikna av Fischer og oppført i 1924. Likeeins er ndergangen under sporet og plattformoppgangen på motsett side av sporområdet freda. Plattformoppgangen vart oppført på same tid som plattformnedgangen, men som ein enkel dør-laus, open overdekking i pusset tegl i ei høgd og med slakt saltak.

## Kjelder

*
Mariakyrkja i Lübeck

**Marienkirche** (Mariakyrkja) i Lübeck, offisielt *St. Marien zu Lübeck*, er ei basilika-kyrkje i den nordtyske byen Lübeck bygt i tida 1277-1351. Den lybekske borgar- og bykyrkja har sidan den gongen vore det fremste symbolet på makta og rikdomen til den gamle hansabyen. Kyrkja er innlemma i UNESCO sin verdsarv; Lübecker Altstadt. Ho er plassert på det høgste punktet i gamlebyen i Lübeck.

Kyrkja er 103 meter lang og har eit flatemål på 3&nbsp;300 kvadratemeter. Ho har to 125 meter høge tårnspir.

Mariakyrkja var førebilete for kyrkjer bygt i såkalla mursteinsgotikk, og er eit sentralt verk i kyrkjebygginga i Austersjø-området.

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:de:Marienkirche (Lübeck)|Marienkirche (Lübeck)]]» frå ,  den 14. mai 2016.*
Anders Sæterøy

**Anders Sæterøy** () var ein norsk småbrukar, bygningsmann og politikar frå Surnadal. Han representerte Arbeidarpartiet på Stortinget i tida 1954-69.

Sæterøy var son til ein småbrukar og bygningsmann. Frå han var 16 år gammal var han sjølv med i bygningsarbeid. Seinare tok han over farsgarden, samstundes som han heldt fram med å byggje hus. Han engasjerte seg i lokalpolitikken i Surnadal og var medlem i heradsstyret frå 1928 til -40, og ordførar frå 1945 til 1955.

Etter tidlegare å ha stått på varamannsplass, vart Sæterøy hausten 1953 vald til stortingsrepresentant frå Møre og Romsdal. Sidan vart han attvald tre gongar. I alle dei seksten sesjonane han var tingmann, var han medlem i Kyrkje- og undervisningskomiteen.

Sæterøy gav i 1973 ut boka *Ungdoms draum og livsens røynsle*, og i 1981 *I manns minne*. 

## Kjelder
*Stortingsbiografi
Johan Møller Warmedal

**Johan Jakob Møller Warmedal** () var ein norsk lærar og politikar. Han var stortingsrepresentant frå Vestfold og for partiet Høgre i tida 1954–69.

Warmedal, som var frå Trondenes, tok lærareksamen i Tromsø i 1936. Dei to neste åra var han lærar i Skånland, deretter underviste han i to år i Tromsø. Frå 1941 hadde han lærarjobb i Nøtterøy i Vestfold.

Warmedal var medlem av heradsstyret i Nøtterøy frå 1945, varaordførar 1947–48 og ordførar 1948–53. Han var elles formann 1947–50 i Unge Høgre, og medlem 1950-70 i landsstyret i Høgre. Hausten 1953 vart han vald til å representere Vestfold fylke og Høgre på Stortinget, sidan attvald tre gongar. På Stortinget var han nestformann i Kommunalkomiteen frå 1954 til -61, deretter medlem i Finans- og tollkomiteen 1961- 65 og formann i Protokollkomiteen 1965-69. I den siste fireårsbolken var han også nestleiar i gruppestyret til Høgre.

Perioden 1970–71 var Warmedal forlagsredaktør i Hjemmet Forlag, og 1971–72 var han engasjert av Kyrkje- og undervisningsdepartementet. Åra 1972-77 fungerte Warmedal fungerte som kontorsjef i 'Hovudkomiteen for reformer i lokalforvaltninga'.

## Kjelder
*Stortingsbiografi
Knut Ytre-Arne

**Knut Ytre-Arne** () var ein norsk lærar og politikar frå dåverande Haus herad i Hordaland som representerte Venstre på Stortinget frå 1949 til 1969. 

Ytre-Arne var son til ein gardbrukar. Han gjekk på Fana Folkehøgskule og 1916-18 på Jordbruksskulen på Stend. Etter skuleåret 1920/21 ved Statens småbrukslærerskole underviste han frå 1922 i 16 år ved ulike småbruks- og jordbruksskular, for det meste busett i Meland herad. Åra 1939-47 var han vandrelærar i jord- og husdyrbruk i Hordaland. Til sist var han 1948-66 fylkesagronom i Hordaland. 

Ytre-Arne var varaordførar i Fana kommune i tida 1945-55. Då stortingsmann Nils Tveit døydde i juli 1949, rykte Ytre-Arne frå varamannsplass inn på Stortinget. Same hausten 1949 vart Ytre-Arne vald til stortingsrepresentant frå Hordaland for partiet Venstre, og vart attvald i 1953, 1957 og 1961. Han var i alle år på Stortinget medlem i Landbrukskomiteen, frå hausten 1959 var han sekretær i komiteen.

Ytre-Arne var aktiv i fråhaldsrørsla, og vart i 1965 tildelt Klostermedaljen. Mellom anna var han 1943-50 formann i Hordaland fylke av Det norske totalavholdslag og 1946-58 i Edruskapsnemnda i Hordaland, og medlem 1949-67 i Avholdsfolkets landsnemnd. 

## Kjelder
*Stortingsbiografi
Kornsjø stasjon

**Kornsjø stasjon** er ein stasjon på jarnbanelina Østfoldbanen. Stasjonen ligg i Halden kommune, 169,20&nbsp;km frå Oslo sentralstasjon og ein kilometer frå riksgrensa mot Sverige. Passasjertoga har ikkje rutemessig stopp på stasjonen. 

## Stasjonsbygningen
Den opphavlege stasjonsbygningen, som brente i august 1898, var teikna av arkitekt Peter Andreas Blix og stod ferdig til opninga av denne jarnbanelina i 1879. Ein ny stasjonsbygning i mur, teikna av arkitekt Paul Due, vart teken i bruk i 1900. Denne stasjonsbygningen var større enn den opphavlege, ettersom den nå òg skulle ha lokale for tollkontor og husvære for tollstadsjefen. Kong Oscar II skal ha engasjert seg i utforminga av stasjonsbygningen. På mange vis var det eit prestisjebygg som var meint å skulle gjere inntrykk på ferdafolket ved innreisa til Noreg, som då var i union med Sverige. Bygningen er freda av Riksantikvaren som kulturminne.

## Kjelder
*
Bekkelaget stasjon

**Bekkelaget stasjon** (opphavleg namn: Bækkelaget) var ein jarnbanestasjon på Østfoldbanen i Oslo kommune, opna i 1879. Stasjonen låg 3,950 kilometer frå Oslo sentralstasjon. Etter at eit leirras 7. oktober 1953, det såkalla Bekkelagsraset, hadde rive med seg både hovudvegen inn til Oslo frå sør, Mosseveien, og jarnbanelina rett sør for stasjonen, måtte jarnbanelina leggjast i tunnel i fast fjell på strekninga. Arbeidet med tunnelen hadde allereie byrja då raset gjekk, men tunnelen vart likevel ikkje ferdig før i september 1958. På grunn av tunnelen måtte stasjonen erstattast av ein ny Bekkelaget haldeplass ved tunnelmunningen, 4,30 kilometer frå Oslo S, og den gamle stasjonsbygningen vart rive ned og seld som byggjematerialar. Ei hytte i Tvedestrand vart bygd i 1960 med tømmer frå stasjonsbygningen, og deler av bygningen er òg nytta i ei hytte i Gudbrandsdalen. Haldeplassen ved tunnelmunningen vart lagd ned i 1983.

## Kjelder
* Bekkelagshøgdas lokalhistoriske forening om Bekkelaget stasjon. 
*Norsk Jernbaneklubb: Bekkelaget stasjon

## Bakgrunnsstoff
Dan Hartman

**Daniel Earl «Dan» Hartman** () var ein amerikansk musikar, songar, låtskrivar og plateprodusent, mest kjend for songar som «Free Ride» med The Edgar Winter Group og solohittane «Instant Replay» «I Can Dream About You», «We Are The Young» og «Second Nature». Desse var dei mest suksessrike singlane hans i USA. 

## Karriere
I 1970-åra var Dan Hartman medlem av the Edgar Winter Group og var òg med i bandet til Johnny Winter ei tid. Hartman var òg studiomusikar som spelte for ei rekkje artistar som Ian Hunter, Stevie Wonder, Todd Rundgren og Ronnie Montrose. Etter å ha gjeve ut eit soloalbum i 1976, slo han gjennom med eit discoalbum. Oppfølgjaren, *[[Relight My Fire]]*, som sidan vart ein hit for Take That, var ikkje like suksessrikt, og Hartment trekte seg attende til studioarbeid, og produserte .38 Special, the Average White Band og James Brown. Han styrte spakane på comeback-hitten til Brown, «Living in America» i 1986. Hartman hadde ein hit til i 1985 med pop-soul-songen «I Can Dream About You». Igjen var ikkje oppfølgjaren hans like suksessrik og han gjekk attende til produksjonsarbeid. Han førebudd eit nytt album då han døydde i mars 1994 av ein AIDS-relatert hjernesvulst. 

## Diskografi

### Album
* *Who Is Dan Hartman?* (1976)
* *[[Images av Dan Hartman|Images]]* (1976)
* *[[Instant Replay av Dan Hartman|Instant Replay]]* (1978) No.&nbsp;80 U.S.
* *Relight My Fire* (1979) No.&nbsp;89 U.S.
* *[[It Hurts to Be in Love]]* (1981)
* *April Music* (1981)
* *[[albumet I Can Dream About You|I Can Dream About You]]* (1984) No.&nbsp;55 U.S.
* *[[White Boy av Dan Hartman|White Boy]]* (uutgjeve) (1986)
* *[[New Green Clear Blue]]* (1989)
* *[[Keep the Fire Burnin' av Dan Hartman|Keep The Fire Burnin']]* (1994)
* *Super Hits* (2004)

### Singlar

* 1 òg i filmen *[[Streets of Fire]]*
* 2 1985 nyutgjeving; opphavleg nr. 78

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Dan Hartman|Dan Hartman]]» frå ,  den 14. mai 2016.* 
*** oppgav desse kjeldene:*


  
## Bakgrunnsstoff
* 
* Danhartman.com
* Danhartman.net
*
Eddie Martinez

**Eddie Martinez** er ein USA-amerikansk gitarist, fødd og oppvaksen i New York City. Han har hovudsakleg arbeidd som studiomusikar og har arbeidd med David Lee Roth (på *[[Crazy from the Heat (EP)|Crazy from the Heat]]*), Run-D.M.C. (på *[[Run-D.M.C. av Run-D.M.C.|Run-D.M.C.]]* og *[[King of Rock]]*), Robert Palmer (mellom anna «Simply Irresistible»), Meat Loaf (*[[Bat Out of Hell II: Back into Hell]]*), fleire Jim Steinman-prosjekt og mange andre. Han spelte òg jazzgitar under farvellkonserten til Blondie i 1982 i Toronto og han akkompagnerte Mick Jagger under den første Live Aid-konserten i 1985. Han spelte inn eit soloalbum, *No Lies*, på Cotillion Records som vart produsert av Bernard Edwards. 

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Eddie Martinez|Eddie Martinez]]» frå ,  den 14. mai 2016.* 
*** oppgav desse kjeldene:*



## Bakgrunnsstoff
* [ AMG-profil]
Neil Taylor

**Neil Taylor** () er ein engelsk rock- og popgitarist, mest kjend for samarbeidet med Robbie Williams og som tidlegare medlem i gruppa Tears for Fears.

## Karriere
Taylor byrja å spele i lokale band i ungdomen før han vart med i Neon som studiomusikar tidleg i 1980-åra. På denne tida møtte han Curt Smith og Roland Orzabal som, etter å ha starta Tears for Fears, bad Taylor om å turnere med dei og spele gitar på det andre albumet deira, *[[Songs from the Big Chair]]* (1985), og det tredje *[[The Seeds of Love]]* (1989). Taylor turnerte med bandet fleire gonger mellom 1983 og 1990 og er med i konsertvideoane deira *[[In My Mind's Eye]]* (1984) og *[[Going to California av Tears for Fears|Going to California]]* (1990). I 1990-åra spelte han med fleire andre artistar, før han vart fast medlem i bandet til Robbie Williams i 2003.

I 2011 gav Taylor ut det første soloalbumet sitt, *No Self Control*,. I april 2012 kom det andre albumet, *Chasing Butterflies*.

## Diskografi
*Tears for Fears - *[[Songs from the Big Chair]]* (1985)
*Red Box - *[[The Circle & The Square]]* (1986)
*Climie Fisher - *[[Everything av Climie Fisher|Everything]]* (1987)
*Jane Wiedlin - *[[Fur av Jane Wiedlin|Fur]]* (1988)
*Holly Johnson - *[[Blast av Holly Johnson|Blast]]* (1989)
*Tina Turner - *[[Foreign Affair av Tina Turner|Foreign Affair]]* (1989)
*Morrissey - *[[The Last of the Famous International Playboys]]* (1989)
*Tears for Fears - *[[The Seeds of Love]]* (1989)
*Easterhouse - *Waiting for the Redbird* (1989)
*Propaganda - *[[1234 av Propaganda|1234]]* (1990)
*Tina Turner - *[[albumet Simply the Best|Simply the Best]]* (1991)
*Howard Jones - *[[In the Running]]* (1992)
*Simon Climie - *Soul Inspiration* (1992)
*The Beloved - *[[Conscience av The Beloved|Conscience]]* (1993)
*Wendy James - *[[Now Ain't the Time for Your Tears]]* (1993)
*Chris de Burgh - *[[This Way Up av Chris de Burgh|This Way Up]]* (1994)
*Heather Nova - *[[Siren av Heather Nova|Siren]]* (1998)
*Robbie Williams - *[[Sing When You're Winning]]* (2000)
*Natalie Imbruglia - *[[White Lilies Island]]* (2001)
*Naked Eyes - *Everything and More* (2001)
*Nick Carter - «Help Me» (2002)
*Robbie Williams - *[[Escapology]]* (2003)
*Brian McFadden - «Real to Me» (2004)
*Natalie Imbruglia - *[[Counting Down the Days]]* (2005)
*Robbie Williams - *[[Intensive Care av Robbie Williams|Intensive Care]]* (2005)
*James Morrison - *[[Undiscovered av James Morrison|Undiscovered]]* (2006)
*Robbie Williams - *[[Rudebox]]* (2006)
*Neil Taylor - *No Self Control* (2011)
*Neil Taylor - *Chasing Butterflies* (2012)
*Neil Taylor - *No God Like Rock 'n' Roll* (2013)
*Neil Taylor - *Silverwing* (2015)

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Neil Taylor (guitarist)|Neil Taylor (guitarist)]]» frå ,  den 14. mai 2016.* 
*** oppgav desse kjeldene:*


## Bakgrunnsstoff
*Offisiell nettstad
*Facebook-side
Edgar Winter

**Edgar Holland Winter** () er ein USA-amerikansk rock- og bluesmusikar. Han er kjend som ein multi-instrumentalist og spelar klaverinstrument, gitar, saksofon og perkusjon - i tillegg til å syngje. Han hadde suksess i 1970-åra med bandet sitt, The Edgar Winter Group, og populære songar som «Frankenstein» og «Free Ride».

## Biografi

Han voks opp i Beaumont i Texas og er den yngre broren til gitaristen Johnny Winter. Dei to brørne byrja å spele i lag i tenåra, og spelte på lokale pubar, før dei var gamle nok til å kome inn. Blant dei tidlege banda deira var Johnny and the Jammers, the Crystaliers og the Black Plague. På vidaregåande byrja Edgar òg å spele saksofon, og før han var 20 kunne han alt spele klaverinstrument, gitar, bass og trommer. 

Edgar fekk platekontrakt med Epic Records i 1970 etter å ha spelt på albumet til broren, *[[Second Winter]]*. Han spelte inn *[[Entrance av Edgar Winter|Entrance]]*, der han sjølv spelte dei fleste instrumenta. Han akkompagnerte broren på *[[Johnny Winter And]]* og danna så eit stort blåseensemble kalla White Trash, men gruppa vart oppløyst alt i 1972. Winter samla saman ei ny gruppe og spelte inn to album for Epic Records, *White Trash* og *Roadwork*. Singelen hans «Keep Playing That Rock 'n' Roll» nådde 70. plassen på den amerikanske rockelista og albumet *Roadwork* klatra til 23. plassen på albumlista. Sommaren 1972 danna han the Edgar Winter Group. I januar 1973 gav dei ut *[[They Only Come Out at Night]]*, produsert av gitaristen Rick Derringer, og albumet nådde tredjeplassen på albumlista i USA. Dette albumet inneheld den mest kjende songen til Winter, «Frankestein», som nådde tredjeplassen på singellista i USA i mai 1973. Seinare det året nådde «Free Ride» frå same albumet 14. plassen. Sjølv om han aldri oppnådde like stor suksess igjen, har Winter halde fram å turnere og spele inn plater. Han flytta frå New York City til Beverly Hills i 1989 for å lage filmmusikk, noko han hadde noko suksess med, mellom anna ein noko omarbeidd versjon av «Frankenstein» for filmen *[[Wayne's World II]]*.

Sjølv om dei tidlege 70-tals albuma hans som *Entrance*, *White Trash*, *They Only Come Out at Night* og *Shock Treatment* er meir bluesprega enn dei seinare albuma hans, er det bluessongar som «Big City Woman» på albuma hans frå 1990-åra, som *[[Not a Kid Anymore]]* (1994) og *[[Winter Blues]]* (1999).

## Diskografi

### Singlar

### Produsent
**[[Open Fire av Ronnie Montrose|Open Fire]]* av Ronnie Montrose – (1978) produsent, piano, cembalo
**[[Crazy from the Heat (EP)|Crazy from the Heat]]* (1985) (David Lee Roth)

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Edgar Winter|Edgar Winter]]» frå ,  den 14. mai 2016.* 
*** oppgav desse kjeldene:*


## Bakgrunnsstoff

*
*Edgar Winter 
*Edgar Winter på IMDb
Lance Ellington

**Lance Ellington** () er ein engelsk songar, låtskrivar og skodespelar. Ellington var den einaste sonen til bandleiaren Ray Ellington, og har spesialisert seg i swing og storbandballadar. Han har arbeidd med mange artistar som Sting, George Michael, Michael Jackson og Robbie Williams.

## Diskografi
### Album
**Pleasure and Pain* – A&M Records (1990)
**Lessons in Love* – Vocalion Records (2005)
**There Comes A Time* – Artemis Records (2007)
**Aspects of Ellington* – Upbeat Recordings (2012)

### Singlar og EPar
*«Love Scared» – A&M Records (1990) 
*«Treat Me Right» – A&M Records (1990)
*«Love Me More» – A&M Records (12") (1990)
*«Don't Ever Leave Me Again» – A&M Records (12", Promo) (1990)
*«I'm Falling Too» (12") – Club House med Lance Ellington – Media Records (1992)
*«Lonely (Have We Lost Our Love)» – RCA Records (1993) – UK No. 57
*«Gimme Love» – Media Records Ltd (1994)
*«Gimme Love» / «Change The Way» (12") – Lance Ellington / Maria Short – Pro DJ International (1994) 
*«Lonely '96» – East Side Records (1996)

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Lance Ellington|Lance Ellington]]» frå ,  den 14. mai 2016.* 
*** oppgav desse kjeldene:*
Roger Davies

**Roger Davies** () er ein artistmanager og plateprodusent med ein lang karriere i musikkbransjen. Han byrja arbeidet sitt som scenearbeidar i Australia tidleg i 1970-åra og vart sidan manager for Sherbet (1972–79), Olivia Newton-John (1981–85), Tina Turner, Dalbello, Cher, Janet Jackson, Sade og Pink.

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Roger Davies (manager)|Roger Davies (manager)]]» frå ,  den 14. mai 2016.* 
*** oppgav desse kjeldene:*
Graham Lyle

**Graham Hamilton Lyle** () er ein skotsk songar-låtskrivar, gitarist og produsent, som har vore aktiv sidan midten av 1960-åra.

Han er ein av dei mest suksessrike skotske låtskrivarane og har vore medlåtskrivar på 17 topp 40-hittar i Storbritannia, åtte hittar på ''Billboard'' Hot 100 i USA, fire songar på toppen av country-lista i USA, ein song på toppen av adult contemporary-lista i USA og tre førsteplassar i Australia mellom 1970 og 1997. Som låtskrivar har han samarbeidd med Terry Britten, Albert Hammond, Troy Seals, Jim Diamond og partneren Benny Gallagher.

Den mest kjende låten han skreiv er Tina Turner-hitten «What's Love Got to Do with It?» i 1984, som nådde toppen av listene i USA, Canada og Australia og som gav han Grammy-prisen for årets song det året.  Han er òg godt kjend i Storbritannia og Europa som medlem av Gallagher and Lyle, McGuinness Flint og Ronnie Lane-bandet Slim Chance.

Songar av Lyle er blitt framført av somme av dei største namna i musikkindustrien, som Michael Jackson og Stevie Wonder, Ray Charles, Diana Ross, Etta James, Patti Labelle, Anita Baker, Joe Cocker, Wyclef Jean, Fat Joe, Rod Stewart, Tom Jones, The Neville Brothers, Hall and Oates, Kenny Rogers, Crystal Gayle, Jim Diamond, The Judds, Wet Wet Wet, Paul Young, Bucks Fizz, Eros Ramazotti og Warren G, men det er arbeidet med Tina Turner Lyle er mest kjend for.

## Hitsinglar som låtskrivar
*[[McGuinness Flint]]*
*«When I'm Dead and Gone»: UK#2, US#47 (1970)
*«Malt and Barley Blues": UK#5 (1971)
*[[Gallagher and Lyle]]*
*«I Wanna Stay With You» av Gallagher and Lyle: UK#6, US#49 (1976)
*«Heart On My Sleeve": UK#6, US#67; Bryan Ferry sin versjon nådde US#86  (1976)
*«Breakaway»: UK#35; Art Garfunkel sin versjon nådde US#39 og US AC#1  (1976)
*«Every Little Teardrop": UK#32 (1977)
*[[Jim Diamond]]*
*«I Should Have Known Better»: UK#1, AUS#1 (1984)
*[[Tina Turner]]*
*«What's Love Got to Do with It?»: US#1, UK#3, AUS#1 (1984)
*«We Don't Need Another Hero»: UK#3, US#3, AUS#1 (1985)
*«Typical Male»: US#2, UK#33 (1986)
*«Two People»: US#30, UK#43 (1986)
*«What You Get Is What You See»: US#13, UK#30 (1987)
*«I Don't Wanna Lose You»: UK#8 (1989)
*«Way of the World»: UK#13 (1991)
*«I Want You Near Me»: UK#22 (1992)
*«Something Beautiful Remains»: UK#27 (1996)
*[[Connor Reeves]]*
*«My Father's Son»: UK#12 (1997)
*«Earthbound»: UK#14 (1997)
*Førsteplassar på [[Hot Country Songs|countrylista]] i USA*
*«Stay Young» av Don Williams: US Hot Country#1 (1983)
*«Straight to the Heart» av Crystal Gayle: US Hot Country#1  (1986)
*«Maybe Your Baby's Got the Blues» av The Judds: US Hot Country#1  (1987)
*«Joe Knows How to Live» av Eddy Raven: US Hot Country#1  (1988)

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Graham Lyle|Graham Lyle]]» frå ,  den 14. mai 2016.* 
*** oppgav desse kjeldene:*


## Bakgrunnsstoff
*
Reutte

**Reutte** er ein landsbykommune i forbundslandet Tirol i Austerrike. Kommunen, som er hovudstad distriktet Reutte, dekker eit areal på 101&nbsp;km² med om lag 6&nbsp;500 ibuarar i 2016. Kommunen  omfattar til saman sju landsbyar og grender. Kommunesenteret i Reutte ligg 853&nbsp;meter over havet. I nord har kommunen felles grense med delstaten Bayern i Tyskland.

Omframt arbeidsplassar i det offentlege, er folk sysselsett i metall- og tekstilindustri, skog- og jordbruk, og med elektrisitetsforsyning.

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:de:Reutte|Reutte]]» frå ,  den 14. mai 2016.*  

## Bakgrunnsstoff

*
Kufstein

**Kufstein** er ein bykommune i forbundslandet Tirol i Austerrike. Kommunen dekker eit areal på 39,4 km² med 18&nbsp;700 ibuarar i 2016. Byen Kufstein, som er hovudstad i distriktet Kufstein, ligg 504 meter over havet i Tiroler Unterland og Unterinntal og er den mest folkerike byen i forbundslandet etter Innsbruck. I nordvest har Kufstein kommune ei kort grense til delstaten Bayern i Tyskland.

Byen har namn etter festninga Kufstein, kjend frå 1205. Festninga, som dominerer bybiletet, ligg ved i inngangen til Inndalen og har gjennom hundreåra spelt ei viktig strategisk rolle.

Glasprodusenten Riedel, våpenfabrikken Voere og sportsutstyrprodusenten Kneissl held alle til i Kufstein.

Skirennaren Christian Pravda var frå Kufstein.

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:de:Kufstein|Kufstein]]» frå ,  den 14. mai 2016.*