open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Byglandsbleke

**Byglandsbleke** eller berre **bleke** er ein reliktlaks som opphavleg var vanleg i Byglandsfjorden og vassdraget Otra. Han lever heile livet i ferskvatn og blir normalt ikkje større enn 30 cm lang. Bleka lever hovudsakleg av plankton.

Etter den første vassdragsreguleringa i 1905 forsvann viktige gyteområde for laksen. Rundt 1970 var stammen nesten borte grunna generell forsuring og tilslamming frå Brokkereguleringa i 1964. Ein liten bestand blei berga i 1972 og stamfisk blei sikra på fem ulike setjefiskanlegg i Sør-Noreg, mellom dei eit lokalt anlegg på Bygland. Ei rekkje uhell medførfe at det i 1973 berre var totalt 202 einsomrig bleike igjen, på Reinvoll klekkeri i Oppland. 

Otteraaens Brugseierforening (OB), som har konsesjon for regulering av mellom anna Byglandsfjorden, er gjennom konsesjonsvilkår pålagt å setja ut bleike i Byglandsfjorden. II 1992 bygde OB eit moderne setjefiskanlegg, Syrtveit Fiskeanlegg, for å oppfylla konsesjonsvilkåra. Det blir årleg sett ut 100 000 yngel av bleike, hovudsakleg i sjølve Byglandsfjorden. I tillegg blir det lagt ut rognkassar med ca. 100 000 rogn for å freista å få bleika til å reprodusera naturleg. Utlegging av rognkassar er eit ledd i arbeidet som pågår i «Blekeprosjektet» som starta i 1999. Prosjektet har som mål å gjenetablera ein sjølvreproduserande blekebestand i Otra. 

Det blir satsa på å auka naturleg reproduksjon i innsjøen, blekerogn på potensielle gyteområde, i tilleg til grus som er eigna til gyting.  Otteraaens Brugsierforening har òg innført reguleringsrestriksjonar i tida då rogna ligg i grusen, for å minimera tørrlegging av gytegroper. 

Ørekyt har spreidd seg nedover Otra-vassdraget, blei  det rapportert i 2008, og ein frykta då at ørekyten vil fortrenga bleka i Byglandsfjorden.

## Kjelder

* *[http://www2.artsdatabanken.no/faktaark/Faktaark175.pdf Bleka i Byglandsfjorden, bestandsstatus og tiltak for økt rekruttering].* Direktoratet for Naturforvaltning, utredning 2005-3.
* *[https://www.ae.no/var-virksomhet/produksjon/vannkraft/natur-og-miljo/bleka-i-byglandsfjorden/ Bleka i Byglandsfjorden] .* Agder Energi, 4. november 2019

**Denne artikkelen bygger på «[[:nb:Bleke|Bleke]]» frå ,  den 22. juni 2020.*  
 
## Bakgrunnsstoff

* Artsdatabanken
* visitsorlandet.com Historien om Bleka og laksefiske i Byglandsfjorden
* Film om bleka i Byglandsfjorden
* NRK om ørekyte og bleka
Reliktlaks

**Reliktlaks** er lakseartar som held til heile livet i ferskvatn. Desse stammar frå vanleg laks som blei verande i avstengte innsjøar og tilpassa seg livet der, og blir difor kalla relikt.

I Noreg er namsblank (eller småblank) og byglandsbleke reliktlaks. Den svenske innsjøen Vänern har òg ein bestand (der han blir kalla *klarälv*). Det blir òg sett ut vänerlax i Vättern men der er han ikkje naturleg og formeirer seg ikkje.

I Finland finst enkelte mindre bestandar. Det finst òg artar i Nord-Amerika på Newfoundland og i Dei store sjøane. Bestandane i dei karelske sjøane Ladoga og Onega er truleg forsvunne.

## Kjelder


**Denne artikkelen bygger på «[[:nb:Reliktlaks|Reliktlaks]]» frå ,  den 22. juni 2020.*  
 
## Litteratur

* NOU 1999:9 *Til laks åt alle kan ingen gjera?* Kap. 7, *Forvaltning av atlantisk laks og stillehavslaks i andre land*.
DS «Dølen»

**DS «Dølen»** var eit norsk dampskip bygt ved Akers mek. verksted i Kristiania i 1866. Det var bestilt av Dampskibsaktieselskapet Bjoren og Dølen. Initiativtakar var Oscar Wergeland frå Christianssand. Skipet gjekk i rutefart på Byglandsfjorden i Setesdal og var systerskip av DS «Bjoren». 

## Historikk
«Dølen» blei sjøsatt i 1867. Det hadde endestasjon ved Næsset ved Bygland. Frå 1869 gjekk det til Ose. 
I 1897 fekk «Dølen» selskap av systerskipet «Bjoren» på Byglandsfjorden. «Bjoren» hadde i åra 1867-1897 trafikkert Kilefjorden. Men etter at Setesdalsbanen blei opna i 1896, blei det behov for meir trafikk på Byglandsfjorden. «Dølen» fekk ny salong i 1897 og blei forlenga med 8 fot i 1899.

Med legging av bilvegar frå 1920-talet byrja også trafikkgrunnlaget for dampskip i Byglandsfjorden å forsvinna. I 1931 blei Dampskibsaktieselskapet Bjoren og Dølen oppløyst og dampbåttrafikken lagt ned. Olav Fransson Syrtveit kjøpte båtane og starta opp med fart mellom Bygland og Byglandsfjord. På 1950-talet var det heilt slutt. 

DS «Dølen» blei hogd opp, medan DS «Bjoren» gjekk i opplag og forfall. Bjoren låg lenge som nedsokke vrak, før det på 1970-talet blei sett i gang ein aksjon for å berga det som var att av båten og få han restaurert. 

## Kjelder


**Denne artikkelen bygger på «[[:nb:DS «Dølen»|DS «Dølen»]]» frå ,  den 22. juni 2020.*
Ose Countryfestival

**Ose Countryfestival** er ein musikkfestival på Ose i Bygland kommune i Setesdal. Han blei halden for første gong i 1983.

## Historie
Festivalen byrja i 1983 på Reiårsfossen Camp på Osefita i Setesdal med ca. 11&nbsp;000 vitjande, noko som var mykje meir enn arrangøren hadde hatt forhåpingar om. Festivalen blei flytta litt rundt og blei mellom anna halden i Dalen og i Seljord, men kom så tilbake til Ose der han blei verande i fleire år. 

Hovudartist i 2004 var, som i 1983, Wendel Adkins. I 2005 var det The Pirates Of The Mississippi, 2006 var det countrystjernene Dwight Yoakam og Bobby Bare, i 2007 Pam Tillis og i 2008 opptredde norskætta Lynn Anderson på festivalen.

I 2008 gjorde Anita Hegerland eit comeback på Ose Countryfestival. Lynn Anderson opptredde saman med mannen Mentor Williams og Arne Benoni, eit norsk svar på Jim Reeves.

I 2009 var Steinar Albrigtsen hovudattraksjonen. Det var i tillegg stor fokus på lokale band frå Setesdalsregionen.

2010 såg ei gjenforeining av Big Hand Saloon med Ottar «Big Hand» Johansen og Claudia Scott, Casino Steel og Tore Andersen. 

I 2019 opptredde mellom anna Steinar Albrigtsen og Monika Nordli.

Festivalsjefen gjennom mange år har vore Signe Røinås.

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:nb:Ose Countryfestival|Ose Countryfestival]]» frå ,  den 22. juni 2020.*  
 
## Bakgrunnsstoff
*
Longerak

**Longerak** er ei bygd på austsida av Byglandsfjorden, sør i Bygland kommune. Ho ligg ved riksveg 9 mellom bygdene Grendi og Lauvdal. Longerak (g.nr. 54) er ein eigen grunnkrins i kommunen, og i 2012 var 42 personar busette her. Longerak har eit areal på 23,61 km² (5,55km² ferskvatn og 18,06km² landareal).

Den gamle grendeskolen ligg ved garden Innistog, og vidare ligg tre overnattingsstader i Bygland her (Longerak Hyttesenter og Camping, Søbø Camping og Longerakhyttene). På austsida av riksveg 9 ligg Langerak kraftverk som blei bygd av Staten for å forsyna Landeskogen tuberkulosesanatorium med elektrisitet, dette blei sett i drift i 1916. Bygda har eige grendehus som blir drive på dugnad.

Frå 1. juli 1898 til 31. oktober 1967 var det postopneri på Innistog, og seinare blei telefonsentralen lagt dit. 1. juli 1925 skifta poststaden namn frå Langerak til Longerak. Torgeir Olavson Langerak var den første postopnaren, medan Ingebjørg Langerak var telefonbestyrar frå 1. oktober 1921. Medan dampskip var ein del av den offentlege transporten mellom Byglandsfjord og Ose, var Innistog ein av ferjestadene. I 2012 var postnummeret 4741 Byglandsfjord. 

På garden Monen låg Setesdals Landbruks- og Husmorskule.

## Historikk
Longerak («Longerack») er første gong nemnd i eit diplom frå 1563, men garden Longerak er eldre. I diplomet stadfestar Roer Rolleuson og Biørn Aadson, lagrettemenn frå Evje sokn i Råbyggelaget, at Theu (Thof?) Østenssøn selde ein del av garden Longerack i Ordall (Årdal) til Jørund Svenungssøn under eit ting på «Ardals kiercky gar» (kyrkjegarden ved Årdal kyrkje). Garden hadde kna til Østenssøn arva etter foreldra sina, og salsprisen var «1 Mark Guld».

Ifølgje Reidar Bolling er truleg Innistog det eldste bruket på Longerak, og det er usikkert akkurat kva tid det blei delt i mindre einingar.

## Kjelder


**Denne artikkelen bygger på «[[:nb:Longerak|Longerak]]» frå ,  den 22. juni 2020.*
Helge Rykkja

**Helge Rykkja** () var ein norsk forfattar og lærar. Han debuterte i 1966 med diktsamlinga *Bok* på eit forlag han starta saman med Jan Erik Vold. Både debuten og andreboka *Poesi* (1968) er eksperimentelle samlingar. Den neste diktboka hans, *Kommune* (1979), har ein klår maoistisk tendens.

Mellom 1966 og 1969 var Rykkja med i redaksjonen til tidsskriftet Profil og var på eit tidspunkt sjølv redaktør. På syttitalet slo han seg ned i Kragerø, der han vart buande og arbeidde som lærar. I byrjinga av forfattarskapen skreiv Rykkja på bokmål, men etter kvart gjekk han over til å skriva på nynorsk. 

I 1968 vart eit av dikta frå samlinga *Poesi* lese opp frå Stortingets talarstol som ei åtvaring mot moderne poesi. Denne hendinga førte paradoksalt nok til at heile opplaget på 3000 eksemplar vart utselt. Merksemda kring poesien hans fekk endå eit lyft då Rykkja i 1971 vart teken med i diktantologien *Poesi 14 x 14* saman med kjende diktarar som Olav H. Hauge, Stein Mehren og Rolf Jacobsen.

I 2018 vart *Dikt i samling* gjeven ut på Aschehoug.

## Verk
* 2018 *Dikt i samling* (dikt) – Aschehoug forlag
* 2007 *Kor blei klassen av?* (sakprosa) – Fagbokforlaget
* 2006 *Bjørka til Dahl og 52 kameratslege oppmodingar* (dikt) – Aschehoug forlag
* 2004 *Slutningar til knes* (dikt) – Aschehoug forlag
* 2003 *Eit hus mellom andre* (dikt) – Aschehoug forlag
* 1998 *Eit kjærleikstema* (dikt) – Aschehoug forlag
* 1994 *Filosofi, sa du. Ein syklus* (dikt) – Aschehoug forlag
* 1984 *Formalisten* (prosa) – Arbeidern forlag
* 1983 *Blokka ungeberget* (barnebok) – Oktober forlag
* 1982 *Draken i solbærbuskane* (dikt) – Oktober forlag
* 1979 *Kommune* (dikt) – Oktober forlag
* 1968 *Poesi* (dikt) – Pax forlag
* 1966 *Bok* (dikt) – Kommet Forlag (nyutgjeve på Aschehoug i 1997)

## Kjelder
*Torvund, H. (2020, 19. juni). Helge Rykkja (1943-2020). *Dag og Tid*, 23.

## Fotnotar

## Bakgrunnsstoff
*Nettstaden til Helge Rykkja
Grendi

**Grendi** er ei bygd i Bygland kommune i Agder, om lag 18 kilometer sør for Bygland sentrum. Bygda ligg på austsida av Byglandsfjorden og Årdal kyrkje er sentral.

Landeskogen tuberkulosesanatorium blei skipa i bygda tidleg på 1900-talet, og i 2010 blei Landeskogen Peace Center skipa her. Staden hadde eige postkontor med 4742 Grendi.

Garden Øvre Lande, som eidsvollsmannen Eivind Torkjelson Lande eigde, ligg her.

## Historie
Frå ca. 1300 var garden Bakke i Grendi den faste tingstaden i Råbyggelaget, fram til Christian Vs Norske Lov gav andre tingstader.

## Kjelder


**Denne artikkelen bygger på «[[:nb:Grendi|Grendi]]» frå ,  den 22. juni 2020.*
Åraksbø

**Åraksbø** er ei bygd som ligg på austsida av Åraksfjorden i Sandnes sokn, 6 km sør for Ose og 15 km nord for tettstaden Bygland i Bygland kommune i Agder fylke. Åraksbø fell naturleg i tre delar: Bygda, Gardan og Kleivegrend. Gardan er nordbygda og følgjer Hovassåne frå Nordenåbrua til Haugetveit, som ligg fire kilometer langs vegen opp frå bygda. Kleivegrend høyrer til sørbygda og ligg på sørsida av juvet som Hovassåne har grave ut. Frå bygda til Rosevall og Fossli, som er endepunkt for postvegen, er det om lag 3 km. Folk frå Åraksbø vert kalla ein «årakke» med lokal uttale. Altså ein «årakk». I 2011 budde det totalt 82 menneske i Åraksbø og på Sandnes.

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:nb:Åraksbø|Åraksbø]]» frå ,  den 22. juni 2020.*
Haugeburet

**Haugeburet**  er eit mellomalderloft i bygda Åraksbø i Bygland kommune i Setesdal. Ifølgje årringsdatering er bygningen oppført i år 1218. Han blir omtalt som den nest eldste profane (ikkje-kyrkjelege) bygningen i Noreg, etter Vindlausloftet i Tokke i Telemark. Bygningen blir òg omtalt som **Haugenloftet**, og er den eldste ståande trebygningen i Aust-Agder.

Haugeburet blei freda gjennom kulturminneloven i 1924, og er no eit automatisk freda kulturminne. Haugeburet er eit av dei minst ombygde og meste autentiske loftsbygningane i landet og har difor særskilt høg verneverdi.

Bygningen er i to etasjar, med eit rom i kvar etasje. Rommet i første etasje blir lokalt kalla «bur» medan andre etasje blir kalla «burloftet». Det er svalgang rundt heile loftsetasjen, og utvendig trapp opp til denne etasjen. Loftet er eit av dei største i landet. Storleiken er om lag 6 x 6 m.

Loftet er oppført med findalslaft, ein alderdommelig lafteteknikk som blei brukt i mellomalderen, vanlegvis før svartedauden. Bygningen ligg på jamstore novsteinar. Haugeburet er lafta med ovale stokkar og sylstokken er høg og prismeforma. Laftehovuda er fint profilerte i andre etasje, medan dei er avslitne i første etasje. Det er solide plankegolv i begge etasjane. I loftsrommet er det ein hjell tvers over døra.

Fleire detaljar på bygningen viser korleis han har vore brukt. Restar av tjørekrossar over døra til bura viser at ein ville verna forrådet mot vonde vetter, og i dørstokkane finst det spor etter hogging av kjøt. Himlingen har spretteljing. 
I området rundt Haugeburet ligg ei rekkje gravhaugar frå jernalderen.

## Kjelder


**Denne artikkelen bygger på «[[:nb:Haugeburet|Haugeburet]]» frå ,  den 23. juni 2020.*  
 
## Litteratur

* Berg, Arne: 1995 *Norske tømmerhus fra mellomalderen* bind V

## Bakgrunnsstoff
*
* Haugeburet i Aust-Agder Museum og Arkiv sitt årsmelding for 2017 (side 13-14) 
* Aust-Agder fylkeskommune kulturminnet til månaden mars 2010 
* ''Norske tømmerhus frå mellomalderen'' bind V på bokylla.no
Fånefjelltunnelen

**Fånefjelltunnelen** er ein 611 meter lang vegtunnel på riksveg 9 i Bygland kommune i Agder fylke. Han går gjennom Fånefjellet sør for Lauvdal. Tunnelen blei opna i 1962.

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:nb:Fånefjelltunnelen|Fånefjelltunnelen]]» frå ,  den 23. juni 2020.*
Fånefjell

**Fånefjell** er eit 745 m høgt fjell i Bygland kommune i Agder. Det går ut som eit nes i innsjøen Byglandsfjorden som ligg 202 moh, med ei stupbratt fjellside på sørsida.  Vegen forbi Fånefjell var rekna som eit av dei to vanskelegaste partia på landevegen gjennom Setesdal. Byklestigen var den vanskelegaste, deretter kom Fånekleivene.

## Fånefjell vegmiljø
Ved Fånefjell er det fire generasjonar veg, langs fire heilt ulike trasear. Dei eldste vegane forbi Fånefjell er ridevegar og var kjende som Fånekleivene. Den eldste ridevegen går rundt fjellet på austsida og er datert til 1500-talet. Den første køyrevegen kom i 1842, også den har trasé over fjellet. Den tredje vegen er eit spesielt interessant veghistorisk kulturminne frå 1923. Denne vegtraseen går rundt fjellet på yttersida mot fjorden, og på eit spektakulært parti der fjellet går stupbratt i fjorden er vegen sprengt inn i den loddrette fjellsida som ein halvtunnel. Den fjerde og nyaste trasen går gjennom fjellet: Fånefjelltunnelen.

Havltunnelen på yttersida av Fånefjell gjorde det mogleg å køyra buss langs Byglandsfjorden. Setesdal Bilruter starta bussrute frå Ose til Bykle i 1920, og nokre år seinare blei ruta forlenga ned til Byglandsfjord. Halvtunnelen er no stengt for all ferdsel på grunn av rasfare.

I Nasjonal verneplan for veg, bruer og vegrelaterte kulturminne blir kulturminna omtalt ved Fånefjell som Fånefjell vegmiljø. I 2009 blei vegmiljøet ved Fånefjell freda etter lov om kulturminne.

## Sjå òg

* Fånefjelltunnelen

## Kjelder

* Vegen og vi. 2005:14.
* Nettsidene til Setesdal Bilruters om historia til selskapet.

**Denne artikkelen bygger på «[[:nb:Fånefjell|Fånefjell]]» frå ,  den 23. juni 2020.*  
 

## Bakgrunnsstoff

* Riksantikvaren: Disse 40 vegstrekningene er fredet (21. desember 2009)
* Om Fånefjell i Nasjonal verneplan for veger, bruer og vegrelaterte kulturminner 
*
Anita Hegerland

**Anita Hegerland** () er ein norsk songar. Som plateartist hadde ho i 1970 ein song på førsteplass på Svensktoppan.

## Sjå også
*La golondrina
Indrefilet

**Indrefilet** er eit kjøtstykke som kjem frå under dei korte ribbeina i bakre del av kroppen til slaktedyr. Han er gjerne den møraste delen av kjøtet. Ein kan få indrefilet frå storfe, lam og svin, og visse typar vilt, som hjort, elg og reinsdyr.

Indrefileten er danna av den store lendemuskelen (psoas major) som bind saman ryggsøyla og lårbeinet. Frå kvart dyr får ein dermed to filetar. Ein hel, reinskoren indrefilet frå kjøtfe kan vega rundt 1,5 kg, noko høgare eller lågare avhengig av typen. Den særskilde mørheiten kjem av at at muskelen ikkje ber vekt, er lite brukt og dermed blir utsett for lite rørsle og belasting. 

Førsteklasses indrefilet kjem frå kjøtfe. Ein slaktar gjerne slikt fe ved ein alder på 18 månader. Aberdeen angus er rekna som ein særs god kjøtferase med høg grad av intramuskulært feitt. Berre det japanske wagyu-kjøtet har betre marmorering. 

## Sjå òg
*Ytrefilet

## Kjelder


**Denne artikkelen bygger på «[[:nb:Indrefilet|Indrefilet]]» frå ,  den 23. juni 2020.*
Filet

**Filet** (frå fransk *filet*, «nettverk», av *fil*, «tråd») er lange, smale kjøttstykke som blir skorne ut langs ryggrada på slakt av storfe, vilt og svin. Fileten er i hovudsak henta frå den lange ryggmuskelen (longissimus dorsi), indrefileten frå store lendemuskel (psoas major). Filet blir òg brukt om reinskorne, beinfrie stykke av fugl, fisk og sild. Både ryggstykke og heile sider av fisk blir omtalt som filet, som kan vera med og utan skinn.

**Filet** blir også brukt innan bokbindarfaget om forgylte linjer og finmønstra dekor på ein bokrygg og om handarbeid laga på ein nettbotn.

## Referansar


**Denne artikkelen bygger på «[[:nb:Filet|Filet]]» frå ,  den 23. juni 2020.*
Jordalsbø

**Jordalsbø** er ei grend i Bygland kommune, omlag tre kilometer nord-aust for Bygland sentrum, mellom Lidi i sør og Skreland i nord. Forbi Jordalsbø i sør renn Søråni. På norsida renn Nordåni. Mellom dei to elvane ligg Jordalsbø. Grenda har namn etter den gamle garden Jordal. Han må ha femna om heile det noverande Jordalsbø.

Fylkesveg 3802 går frå Bygland kyrkjebygd til Jordalsbø. Lokalt er denne vegen kalla Jordalsvegen.

Søråni kraftverk og småkraftverket Nordåni kraftverk ligg i grenda.

## Kjelder
*Denne artikkelen bygger på «Jordalsbø » frå Setesdalswiki , den 23. juni 2020. Innhaldet er tilgjengeleg under GNU Free Documentation License 1.3.
**Setesdalswiki oppgav desse kjeldene:
***Reidar Bolling, *[[Gards- og ættesoge for Bygland]]*, utgjeve av Bygland bygdesogenemnd, 1952, side 254
***Reidar Vollen, *Bygland gard og ætt*, bind VII, utgjeve av Bygland kommune, 2012, side 519-564

## Bakgrunnsstoff
*Jordalsbø  i Setesdalswiki
False Prophet

«**False Prophet**» er ein song av den amerikanske visesongaren Bob Dylan, gjeve ut på singel 8. mai 2020. Songen kom ut same dagen som det 39. studioalbumet til Dylan vart annonsert, *[[Rough and Rowdy Ways]]*. Musikken er basert på Billy «The Kid» Emerson-singelen «If Lovin' Is Believin'» frå 1954 på Sun Records.

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:False Prophet (song)|False Prophet (song)]]» frå ,  den 21. juni 2020.* 
*** oppgav desse kjeldene:*

## Bakgrunnsstoff
*
Alone in the Universe

***Alone in the Universe*** er det 13. studioalbumet til det britiske rockebandet Electric Light Orchestra (ELO), først gjeven ut som Jeff Lynne's ELO. Namnet kom av at Lynne ikkje ønskte å bli forveksla med mange hyllestbanda og imitasjonsbanda som brukte ELO til å marknadsføre turenane sine. Albumet kom ut 13. november 2015 og var det 
første albumet med nye originale songar sidan *[[Zoom av Electric Light Orchestra|Zoom]]* i 2001, og det andre sidan det originale bandet vart oppløyst i 1986. Albumet fekk generelt gode meldingar og nådde andreplassen på *[[Billboard-lista|Billboard]]* Top Rock Albums og fjerdeplassen på UK Albums Chart, der det selte til platinaplate. 

## Innhald

## Medverkande
* Jeff Lynne – solo- og korvokal, gitar, bass, piano, trommer, klaverinstrument, vibrafon, produksjon, miksing
* Steve Jay – shaker, tamburin, lydteknikar, miksing
* Laura Lynne – korvokal på «Love and Rain» og «One Step at a Time»

**Andre medverkande**
*Craig Fruin – management
*Bob Ludwig – mastering
*Ryan Corey – design, illustrasjon
*Rob Shanahan – fotografi

## Salslister og salstrofé

### Salslister

### Salstrofé

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Alone in the Universe|Alone in the Universe]]» frå ,  den 23. juni 2020.*
From Out of Nowhere av Jeff Lynne's ELO

***From Out of Nowhere*** er det fjortande studioalbumet til det britiske rockebandet Electric Light Orchestra (ELO), og det andre tilskrive Jeff Lynne's ELO. Det var det første studioalbumet til bandet på fire år og kom ut 1. november 2019 på Big Trilby og Columbia Records. Tittelsporet vart gjeven ut som den første singelen den 26. september 2019. Lynne spelte dei fleste instrumenta på albumet sjølv.

## Bakgrunn
Lynne har fortalt at det første sporet han skreiv for albumet var tittelsporet, og at det han fekk denne tittelen fordi «det var akkurat der han kom i frå». Tema på albumet er «håp og frelse» og optimisme.

## Innhald

## Medverkande
* Jeff Lynne – vokal, gitar, bassgitar, piano, trommer, klaverinstrument, cello på «Losing You», vibrafon
* Richard Tandy – pianosolo («One More Time»)
* Steve Jay – lydteknikar, perkusjon

## Salslister

### Vekeslister

### Årslister

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:From Out of Nowhere (Jeff Lynne's ELO album)|From Out of Nowhere (Jeff Lynne's ELO album)]]» frå ,  den 23. juni 2020.*
Profan

**Profan** (av latin *profanus*, uinnvigd, uheilag) er ein motsats til heilag, *sakral*, det vil seia noko verdsleg, utan religiøs eller kyrkjeleg tilknyting. Profan var opphavleg land som låg utanfor eit tempelområde (*pro*, 'utanfor' og *fanus*, 'heilagdom'). Å **profanera** er å vanheilaga.  

*Profan musikk* (engelsk *[[sekulær|secular]] music*) er det motsette av kyrkjeleg eller sakral musikk.

Innan arkitektur er ein profan bygning ein bygning som ikkje er sakral, som kyrkje, tempel eller moské.

## Sjå òg
*Sakral

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:sv:Profan|Profan]]» frå ,  den 24. juni 2020.* 
*** oppgav desse kjeldene:* 
*** Bonniers lexikon (1997), band 15, s. 220
*** Norstedts uppslagsbok 1948
Halvtunnel

**Halvtunnel** er ein tunnel som er hogd inn i ei stupbratt fjellside, slik at køyrebanen er overdekt men tunnelen er open på den eine sida.

I Noreg er eit kjend døme på ein slik halvtunnel den gamle vegen forbi Fånefjell i Bygland kommune i Agder. Der var konstruksjonen av ein farbar veg forbi fjellet ei utfordring for vegingeniørane på 1920-talet. I dag går det tunnel gjennom fjellet, og halvtunnelen er rekna som kulturminne.

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:nb:Halvtunnel|Halvtunnel]]» frå ,  den 24. juni 2020.*
Biff

**Biff** (av engelsk *beef*, 'storfekjøt') er ei tjukk, mør kjøtskive frå storfe. Denne kan grillast eller steikast og serverast som ein middagsrett med tilbehøyr. Kjøt som kan brukast til biff kallar ein **biffkjøt**. Mat som på noko vis kan minna om biff kan også ha dette namnet, som finnbiff, seibiff eller biff à la Lindstrøm.
## Typar
* Indrefilet – den møraste, kan også delast inn i «filet mignon», «tournedos», «chateaubriand» og «biffstykket»
* Ytrefilet – den magraste og mest brukte
* Entrecôte – mørt og med ein del fett
* Mørbrad – magert, mørt og finfibra
* Flatbiff – mest brukt til roastbiff, biff stroganoff og andre gryterettar

## Sjå òg
* Biff tartar
* Biffsnadder
* Roastbiff

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:nb:Biff|Biff]]» frå ,  den 24. juni 2020.*
Quiche

**Quiche** er ein pai laga av egg og fløyte i ei butterdeigform. Andre ingrediensar som hakka kjøtt eller grønnsaker kan ofte tilsetjast før ein steiker quichen. I quiche lorraine tilset ein fløyte og steikt bacon og ost.

## Kjelder


**Denne artikkelen bygger på «[[:nb:Quiche|Quiche]]» frå ,  den 24. juni 2020.*
Karl-Friedrich Haas

**Karl-Friedrich Haas** () var ein tysk friidrettsutøvar fødd i Berlin, oppvaksen i Nürnberg. Han vann sølv på 400 meter i OL 1956 og bronse i EM 1958. Elles var han med å vinne tre OL/EM-medaljar i stafett i tida 1952-58.

## Aktiv
Haas vart i 1952 fjerdemann på 400 meter under dei olympiske sommarleikane i Helsinki. To dagar seinare sprang han Tyskland inn til OL-bronse i 4 x 400 meter stafett, dei ande på laget var Günther Steines, Hans Geister og Heinz Ulzheimer. Også i europameisterskapen 1954 vart Haas nummer 4 på 400 m. På den lange stafetten var han nær ved å ta att Frankrike sin ankermann, men måtte nøye seg med EM-sølv i lag med Geister, Uhlmann og Helmut Drehen.  

Under Sommar-OL 1956 i Melbourne deltok Haas både på 200 m, 400 m og i 4 x 400 m stafett. På den kortaste distansen rauk han ut i semifinalane, deretter vann han sølvmedaljen på 400-meteren, før han avslutta leikane med fjerdeplass i stafetten. I EM 1958 kneip Haas bronsemedaljen på 400 meter framfor landsmannen Carl Kaufmann, sidan var dei i lag om å vinne sølv for Vest-Tyskland i 4 x 400 m stafett.

Haas var vesttysk meister 1952-56 på 400 meter og 1952 på 200 meter. Hans personleg rekordar på dei to distansane er 21,0 og 46,29 sekund, begge oppnådd i 1956. 400-meterrekorden sette han i OL-semifinalen i Melbourne.

### Medaljar og plasseringar i internasjonale meisterskap
*OL 1952 i Helsinki: Nr 4 på 400 m – 47,22. Bronse i 4 x 400 m stafett (3.06,6)
*EM 1954 i Bern: Sølv i 4 x 400 (3.08,8). Nr 4 på 400 m – 47,6
*OL 1956 i Melbourne: Sølv på 400 m – 47,12. Nr 4 i x 400 m stafett
*EM 1958 i Stockholm: Bronse på 400 m – 47,0. Sølv i 4 x 400 m (3.08,2)

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:de:Karl-Friedrich Haas|Karl-Friedrich Haas]]» frå ,  den 24. juni 2020.*
Urialsau

**Urialsau** (*Ovis vignei*) eller **steppesau** er ein villsau i dyreslekta *[[Ovis]]*.

Det har vore usemje i om dette er ein eigen art (*Ovis vignei*) eller ein underart av muflon (*Ovis orientalis*) eller vanleg sau (*[[Ovis aries]]*). Ein studie frå 2010 viste at urialen kan klassifiserast som ein eigen art. Dette forklarer òg kvifor urialsay har fleire kromosom (2n=58) enn arten *Ovis aries* som ein tidlegare gjekk ut frå at han tilhøyrde (2n=54).

Urialsauen er langlemma og slank og har godt utvikla horn. Han er utbreidd i Vesle-Asia og deler av Vest-Asia til Himalaya. Sauen trivst i bratt, graskledd terreng med fjellgrunn, i høgder opp mot 6000 moh.

## Kjelder


**Denne artikkelen bygger på «[[:nb:Urial|Urial]]» frå ,  den 24. juni 2020.*  

## Bakgrunnsstoff
Galloanserae

**Galloanserae** er ein biologisk overorden av fuglar som samlar to ordenar, hønsefuglar, Galliformes, og andefuglar, Anseriformes. Dei er handsama som ei gruppe fordi anatomiske og molekylære likskapar antydar at desse to gruppene er nære evolusjonære slektningar. Gruppa blir òg stødd av morfologiske data og DNA-sekvensdata, og dessutan data om retrotransposon (genetiske komponentar) tilstadesvære/fråvære. Per 2019 er det åtte familiar med ca. 460 artar i gruppa.

Kjøt og egg av artar som ofte inngår i kosthaldet til menneske er frå denne fuglegruppa, til dømes fjørfe som tamhøns, kalkun, vaktlar og ville skogshøns, ender og gjæser. Fasan og stokkand frå oppdrett er brukte i sportsjakt.

## Kjenneteikn
Jamvel om det er stor diversitet innanfor gruppa etter tilpassing til levesett for ulike økologiske system, også ulikskapar morfologisk og etologisk, så er det framleis nokre funksjonar som sameinar artane i denne gruppa av vass- og landlevande fuglar og skil dei frå andre kladar.

* Galloanserae er særs produktive; dei produserer jamleg kull på meir enn fem eller til og med meir enn 10 egg, noko som er mykje for slike store fuglar. Til samanlikning legg haukefuglar og duer sjeldan meir enn to egg.
* Medan dei fleste nolevande fugleartar er monogame, i det minste i ein hekkesesong, er mange Galloanserae notorisk polygynøse eller polygame. For ornitologar er dette spesielt godt kjent blant grasender. Sannsynlegvis er dei polygyniske vanane til tamhøns meir kjente, der vanlegvis ein eller to hanar blir haldne saman med ein heil flokk høner.
* Hybridisering er ekstremt hyppig i Galloanserae, og i slekter som vanlegvis ikkje er kjente for å produsere levedyktige hybridar hos fuglar, kan relativt enkelt avlast til krysning. I Noreg kjenner ein rakkelfugl som krysning mellom storfugl og orrfugl. Rakkelfuglar er i regelen ikkje fruktbare. Blant ender ser ein tilsynelatande oftast hybridar blant dukkender i slekta *[[Aythya]]*. Til dømes bergand&nbsp;x&nbsp;toppand og toppand&nbsp;x&nbsp;taffeland.
* Ungar av Galloanserae-artar er oppsiktsvekkande langt utvikla ved klekking. Andefuglar er i stand til å symje og dukke nokre timar etter klekking, og nyklekte ungar av omnhøns er heilt fjørkledde og til og med i stand til å flyge i lengre avstandar så snart dei dukkar opp frå reirhaugen.

## Systematikk og evolusjon

Frå dei avgrensa fossila som hittil er funne, er konklusjonen at Galloanserae allereie var utbreidd, og den dominerande gruppa av moderne fuglar mot slutten av krittida. Medan dei dominerande fugleliknande artane, *enantiornittane*, alle døydde ut i mesozoikum saman med dinosaurane, overlevde galloanserae og vart den første suksessrike gruppa av moderne fuglar etter at dinosaurane døydde ut.

Saman med ordenane i Neoaves utgjer Galloanserae infraklassen Neognathae.

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Galloanserae|Galloanserae]]» frå ,  den 24. juni 2020.*  
 
;Referansar
Pantanal

**Pantanal** er det største våtmarkssystemet i verda og ligg delvis i Brasil, Paraguay og Bolivia. Det har eit areal på over 200 000 km² i regntida. Området består av grasletter og savanne som blir fylt av vatn. Den viktigaste vasskjelda til området er elva Paraguay. Namnet «Pantanal» kjem frå det portugisiske ordet *pântano* som tyder 'sump' eller 'våtmark'.

Samanlikna med regnskogen i Amazonas har Pantanal fått lite merksemd. Området er likevel ei viktig fersk- og grunnvasskjelde for områda rundt, og har stor biodiversitet. Denne inkluderer 650 ulike fugleslag og 250 ulike fiskeslag. Delar av Pantanal er verna, slik som nasjonalparken Pantanal Matogrossense i Brasil. Til trass for dette er området truga av utbygging og av uttørking.

## Sjå òg

* Esteros del Iberá, den nest største våtmarkssystemet i verda

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:nb:Pantanal|Pantanal]]» frå ,  den 25. juni 2020.*  

## Bakgrunnsstoff
Diskografien til Mike Oldfield

Dette er ei liste over **diskografien** til musikaren Mike Oldfield.

## Studioalbum

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Diskografien til Mike Oldfield|Diskografien til Mike Oldfield]]» frå ,  den 24. juni 2020.*
Igor Trandenkov

**Igor Leonidovitsj Trandenkov** () er ein russisk tidlegare stavhoppar frå Leningrad som vann sølvmedaljen i øvinga ved Sommar-OL 1992, EM 1994 og OL 1996, samt bronse i VM 1993.

## Aktiv
Trandenkov fekk sølvmedaljen i stavtevlinga under Sommar-OL 1992 i Barcelona, der han og landsmannen Maksim Tarasov begge gjekk over 5,80 m, Tarasov i fyrste og Trandenkov i tredje forsøk. Året etter fekk dei same to kvar si bronsemedalje i Friidretts-VM i Stuttgart. Dei stoppa på ny på 5,80 m, deira to tidlegare landslagskameratar Serhij Bubka og Grigorij Jegorov vann gull og sølv.

Ved europameisterskapen 1994 tok Trandenkov seg over 5,90 m og vann sølv, landsmannen Rodion Gataullin vart europameister med 6,00 m. Under dei olympiske leikane 1996 i Atlanta var Trandenkov ein av tre utøvarar som tok seg over 5,92 m. Franske Jean Galfione og Trandenkov klarte høgda i fyrste forsøk, Galfione tok gullet gjennom eitt riv på tidlegare høgder, Trandenkov hadde to riv på 5,86 m og  fekk sølv, medan Andrej Tivontsjik kom på bronseplassen. 

Trandenkov hevda seg nasjonalt og internasjonalt frå 1987 til 1999. Han vart russisk meister i stavhopp 1994 og 1995. Den 3. juli 1996 sikra han seg sin tredje strake russiske meistertittel. I heimbyen St. Petersburg svinga han seg over 6,01 meter og vart den fjerde stavhopparen som hoppa 6 meter.

Trandenkov er gift med sprintaren Marina Trandenkova.

### Medaljar og plasseringar i internasjonale meisterskap
*OL 1992 i Barcelona: Sølvmedalje – 5,80 m, bakom Maksim Tarasov (5,80 m) 
*VM 1993 i Stuttgart: Bronsemedalje – 5,80 m
*EM 1994 i Helsinki: Sølvmedalje – 5,90 m, bak Rodion Gataullin (6,00 m)
*VM 1995 i Göteborg: Nr 7 – 5,70 m
*OL 1996 i Atlanta: Sølvmedalje – 5,92 m

## Kjelder

* 
**Denne artikkelen bygger på «[[:de:Igor Leonidowitsch Trandenkow|Igor Leonidowitsch Trandenkow]]» frå ,  den 25. juni 2020.*
Snøsau

**Snøsau** (*Ovis nivicola*) er ein villsauart i slekta *[[Ovis]]*. Han kjem frå fjellområde i Sibir. Arten finst i Nordaust-Sibir frå Lena-elva til Tsjukotka og Kamtsjatka.
Ein underart, *Ovis nivicola borealis*, lever isolert frå dei andre typane i Putoranfjella sentralt i Sibir.

Snøsau blir 160–180 cm og 90–100 cm høg i mankehøgd. Hoer veg 60–65 kg og hannar 90–120 kg. Han har mørkebrun pels. Dei er nært i slekt med dei nordamerikanske artane tynnhornsau og tjukkhornsau, men har mindre horn enn tjukkhornsau.

## Kjelder

## Bakgrunnsstoff
* ''Ovis nivicola'', Snow Sheep, on ultimateungulate.com
The Roop

**The Roop** er eit litauisk poprock-band frå Vilnius. Gruppa vart skipa i 2014 og består av songaren og keyboardspelaren Vaidotas Valiukevičius, trommeslagaren Robertas Baranauskas og gitaristen Mantas Banišauskas. Gruppa skulle ha representert Litauen i Eurovision Song Contest 2020 i Rotterdam i Nederland med låten «On Fire», men tevlinga vart avlyst på grunn av koronaviruspandemien i Europa vinteren 2020.

## Bakgrunn
The Roop vart skipa i november 2014 i Vilnius. Dei tre medlemmane hadde alle erfaring frå musikkbransjen tidlegare, og vokalisten Vaidotas Valiukevičius hadde òg erfaring som skodespelar og programleiar. Debutplata *To Whom It May Concern* vart produsert av plateselskapet DK Records og gjeve ut i 2015.

I 2018 deltok The Roop i musikktevlinga *Eurovizijos* med låten «Yes, I Do». Vinnaren av tevlinga fekk representera Litauen i Eurovision Song Contest, og gruppa enda på tredjeplass.

I 2020 deltok gruppa på nytt i tevlinga, denne gongen med låten «On Fire». I finalen 15. februar 2020 vann gruppa både jury- og telefonrøystinga og vann dermed konkurransen samanlagt. Dei skulle dermed ha representert Litauen i Eurovision Song Contest 2020 i Rotterdam. Litauen var trekt til å deltake i semifinale 1 tysdag 14. mai. På grunn av koronavirusutbrotet i Europa vinteren 2020 såg EBU seg nøydd til å avlysa tevlinga for å hindra spreiing av koronaviruset SARS-CoV-2 og den medfølgjande sjukdomen COVID-19.

## Medlemmar

* Vaidotas Valiukevičius – vokal og keyboard
* Robertas Baranauskas – trommar
* Mantas Banišauskas – gitar

## Diskografi

### Album

* 2015: *To Whom It May Concern*
* 2017: *Ghosts*

### Singlar

* 2016: «Hello»
* 2017: «Dream On»
* 2017: «Keista draugystė»
* 2018: «Yes, I Do»
* 2019: «Silly Me»
* 2019: «Dance with Your Hands»
* 2020: «On Fire»

## Referansar


**Denne artikkelen bygger på «[[:nb:The Roop|The Roop]]» frå ,  den 26. juni 2020.*  
 
## Bakgrunnsstoff

*
Austra Skujytė

**Austra Skujytė** () er ein litauisk tidlegare friidrettsutøvar frå Biržai. Ho vann sølvmedaljen i sjukampen under Sommar-OL 2004 i Aten, ho tevla òg i kulestøyt.

## Aktiv
Skujytė vart nummer seks i sjukampen i VM 2001 og nummer fire i EM 2002. Høgdepunktet kom då ho kneip sølvmedaljen i sjukamp-tevlinga då dei olympiske leikane 2004 fann stad i Aten. Med 6&nbsp;435 poeng hamna ho over 500 poeng bak den suverene vinnaren, Carolina Klüft, men 11 poeng føre Kelly Sotherton. Åra etter kom Skujytė på fjerdeplassen i VM 2005, 15 poeng unna bronsemedalje, og på sjetteplassen i VM 2007.

I Friidretts-VM 2009 deltok Skujytė i kulestøyt og sette personbeste med 17,86 meter i kvalifiseringa, utan det gav henne finaleplass. Under Sommar-OL 2012 i London presterte Skujytė sitt livs beste sjukamp. Med 6&nbsp;599 poeng enda ho på femteplass i tevlinga. I kuleøvinga støytte ho heile 17,31 meter, det aller beste resultat i øvinga nokon gong oppnådd i ein sjukamp. IOK annullerte i ettertid prestasjonane til nummer tre og fire i OL-tevlinga, utan at Skujytė har vorte tilgodesett med ein bronsemedalje.

Skujytė la opp i 2017.

### Medaljar og plasseringar i internasjonale meisterskap
*OL 2000 i Sydney: Nr 12 i sjukamp – 6&nbsp;034 poeng
*VM 2001 i Edmonton: Nr 6 i sjukamp – 6&nbsp;112 poeng
*EM 2002 i München: Nr 4 i sjukamp – 6&nbsp;275 poeng
*VM 2003 i Paris: Nr 10 i sjukamp – 6&nbsp;077 poeng
*OL 2004 i Aten: Sølvmedalje i sjukamp– 6&nbsp;435 poeng, bakom Carolina Klüft (6&nbsp;952 poeng)
*VM 2005 i Helsinki: Nr 4 i sjukamp – 6&nbsp;360 poeng
*VM 2007 i Osaka: Nr 6 i sjukamp – 6&nbsp;380 poeng
*OL 2008 i Beijing: Braut sjukampen
*VM 2009 i Berlin: Utslått i kvalifiseringa i kulestøyt (17,86 m=nr 17)
*VM 2011 i Daegu: Nr 9 i sjukamp – 6&nbsp;297 poeng
*OL 2012 i London: Nr 5 i sjukamp – 6&nbsp;599 poeng
*EM 2016 i Amsterdam: Nr 14 i sjukamp – 5&nbsp;245 poeng

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:de:Austra Skujytė|Austra Skujytė]]» frå ,  den 26. juni 2020.*
Wexford Harbour

**Wexford Harbour** (engelsk) eller **Loch Garman** (irsk) er ein fjord som går frå munningen av elva Slaney søraust på Irland ut mot Irskesjøen. Området kan òg omtalast som eit estuar for Slaney. Wexford Harbour dannar ei naturleg hamn som har gjeve området det engelske namnet. Fjorden ligg i County Wexford i Irland, byen Wexford ligg inst i fjorden ved elvemunningen.

Fjorden var opphavleg omtrent halvanna mil brei, med store mudderflater på begge sidene. På 1800-talet bleo det bygd dike og eit pumpesystem for å drenera mudderflatene, og dette gav gode jordbruksområde under havnivå, liknande det ein finn i Nederland. 

Storleiken på den naturlege hamna vart ved dette kraftig redusert. Problemet med oppsamling av silt frå elva i nye og ustabile sandbankar auka, og Wexford Harbour er ikkje lenger eigna som hamn for større skip.

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:nb:Wexford Harbour|Wexford Harbour]]» frå ,  den 26. juni 2020.*
Jår'galæd'dji

**Jår'galæd'dji** var eit samisk forlag i Båteng i Tana, grunnlagt i 1974 av Odd Ivar og Aage Solbakk. Det starta opp med musikkutgjevingar i 1974 og bøker frå og med 1976.

Ein av dei mest kjende utgjevingane til forlaget var Vulle Vuojaš, eller Donald Duck & Co, i 1978-88.

Forlaget gjekk konkurs i 1988. Grunnleggjarane av forlaget starta opp eit nytt forlag, ČálliidLágádus, i 2002.
Forlaget DAT

**DAT** er eit samisk forlag som gjev ut bøker og musikk. Forlaget vart grunnlagt i 1985 og ligg i Kautokeino.

## Bakgrunnsstoff

* Offisiell nettstad
Mona Solbakk

**Mona Solbakk** () er ein norsk samisk journalist og redaktør, og divisjonsdirektør for NRK Sápmi  sidan 1. september 2015. 

## Biografi
Solbakk er fødd og oppvakse i Båteng i Tana kommune i Finnmark. Ho er gift med samepolitikaren Geir Tommy Pedersen.

Solbakk har arbeidd som journalist og redaksjonell leier store delar av yrkeslivet sitt. Ho vart første gong tilsett som journalistpraktikant i NRK 1992, og etter  journalistutdanninga si i 1996 vart ho tilsett som journalist ved NRK Sápmis lokalkontor i Kåfjord. I 2003 fekk ho stilling som magasinredaktør i NRK. I 2005 vart ho tilsett som programredaktør og stadfortredande sameradiosjef. Ho har i perioden 2007 til 2015 vore kommunikasjonssjef ved Universitetet i Tromsø  og leiar for Davvi álbogiid guovddáš/ Senter for nordlege folk i Kåfjord .

## Verv

* 2000-2003 Leiar og nestleiar for Samisk journalistforening
* 2002-2003 Styremedlem i NRKs journalistlag
* 2010-2012 Styremedlem i Kommunikasjonsforeningen Nord-Norge
* 2011-2015 Styremedlem i Sámi áviisa Ávvir
* 2013-2014 Styremedlem i studentavisa Utropia

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:nb:Mona Solbakk|Mona Solbakk]]» frå ,  den 27. juni 2020.*
Lindsay L. Cooper

**Lindsay L. Cooper** () var ein skotsk kontrabassist, elektrisk bassist og cellist. Han arbeidde fire år som skipsmusikar og har spelt med ei rekkje musikarar og band, som Michael Jackson, Boy George, Derek Bailey og Mike Oldfield.

## Utvald diskografi
*Mike Oldfield, *[[Tubular Bells]]* (1973)
*Ken Hyder’s Talisker, *Dreaming of Glenisla* (1975)
*Amalgam, *Innovation* (1975)
*Spontaneous Music Orchestra, *SME+=SMO* (1975)
*Day & Taxi, *All* (1992)
*Christoph Gallio, *Cars & Variations / High Desert Songs* (1994)
*Andy Shanks/Jim Russell, *Diamonds In The Night* (1997)
*Pearlfishers, *Across The Milky Way* (2001)
*Bill Wells Octet/Lol Coxhill, *Bill Wells Octet meets Lol Coxhill* (2002)
*Strawbs, *Strawbs Live in Tokyo DVD, plus Grave New World, the movie* (2003)

Kjelder

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Lindsay L. Cooper|Lindsay L. Cooper]]» frå ,  den 26. juni 2020.*
Sally Oldfield

**Sally Patricia Oldfield** () er ein irskfødd britisk visesongar, og syster til musikarane Mike og Terry Oldfield.

Oldfield starta musikkarrieren sin tidleg i 1968, då ho spelte inn ein demo i lag med den yngre broren Mike Oldfield. Desse innspelingane vart føreslått og overvaka av Mick Jagger. Det er ikkje kjend kva som skjedde med desse innspelingane. Kort tid etter skip ho ein viseduo, The Sallyangie, i lag med broren Mike. Duoen fekk kontrakt med Transatlantic Records og spelte inn eit enkelt album, etter tilråding frå Pentangle-gitaristen John Renbourn, som Oldfield møtte på Troubadour Folk Club i Bristol. Albumet *[[Children of the Sun av The Sallyangie|Children of the Sun]]* vart spelt inn i august 1968. 

Oldfield var sidan gjesteartist på korvokal på fleire av albuma til broren Mike, inkludert *[[Tubular Bells]]*. Oldfield sjølv gav ut det første soloalbumet sitt, *[[Water Bearer]]*, i 1978. Songen hennar «Mirrors» frå dette albumet vart gjeven ut på singel og nådde 12. plassen på UK Singles Chart. Sidan den gongen har ho gjeve ut femten soloalbum. 

I tillegg til broren har ho sunge i lag med Steve Hackett og Justin Hayward frå The Moody Blues.

## Diskografi
**Solo**
*1978 – *[[Water Bearer]]* 
*1979 – *Easy* 
*1980 – *Celebration* 
*1981 – *Playing in the Flame* 
*1982 – *In Concert* 
*1983 – *Strange Day in Berlin* 
*1987 – *Femme* 
*1988 – *Instincts* 
*1990 – *Natasha* 
*1992 – *The Flame* as 'Natasha Oldfield'
*1994 – *Three Rings* 
*1996 – *Secret Songs* 
*2001 – *Flaming Star* 
*2009 – *Cantadora* 
*2012 – *Arrows of Desire*
*2018 – *The Enchanted Way*
*2019 – *Mystique*

**Med Steve Hackett**
*1975 – *[[Voyage of the Acolyte]]*

**Med Mike Oldfield**
*1973 – *[[Tubular Bells]]* 
*1974 – *[[Hergest Ridge av Mike Oldfield|Hergest Ridge]]* 
*1975 – *[[Ommadawn]]* 
*1978 – *[[Incantations]]* 
*2002 – *[[Tres Lunas]]* 
*2003 – *[[Tubular Bells 2003]]*

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Sally Oldfield|Sally Oldfield]]» frå ,  den 26. juni 2020.* 
*** oppgav desse kjeldene:*
Slagside

**Slagside** er eit omgrep som viser til at eit skip heller, krenger eller ligg over til ei av sidene, utan at ytre krefter verker på skipet. Ofte kjem slagside av at lasta er uheldig fordelt eller trimma feil, at lasta har forskyvd seg under sjøgang, eller lekkasje i skipet der vatn har trengd inn.

I motsetnad er rulling den dynamiske rørsla frå side til side skapt av bølgjer. Om eit skip får stor nok slagside vil det til slutt kollsegle og potensielt søkkje.

Omgrepet vert òg nytta i vanleg språkbruk med tydinga å ha tendens til eller ha helling i mot noko, i ei eller anna retning. Til dømes kan nokon ha «politisk slagside». 

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Angle of list|Angle of list]]» frå ,  den 27. juni 2020.* 
*** oppgav desse kjeldene:*
Båtopplag

**Båtopplag** er ei nemning på å parkera ein båt eller fartøy over ein lengre periode. 

Fritidsbåtar vert ofte sett i opplag i vintermånadane, då båtane ikkje er i bruk på vatnet. Dette fordi anten det er is på vatnet der båten høyrer heime, eller at båtane ikkje vert brukt i denne tida av året.

Større fartøy vert teke i opplag ved større reparasjonar under vasslinja.

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:nb:Båtopplag|Båtopplag]]» frå ,  den 27. juni 2020.*
Vivian Stanshall

**Vivian Stanshall** () var ein engelsk songar-låtskrivar, musikar, skodespelar, diktar og komikar, mest kjend for arbeidet sitt i Bonzo Dog Doo-Dah Band, for utforskinga hans av britisk overklasse i *Sir Henry at Rawlinson End* (ein radioserie for John Peel og sidan ein film), og som seremonimeister på Mike Oldfield-albumet *[[Tubular Bells]]*.

## Solodiskografi

### Singlar
* «Labio Dental Fricative» med «Paper Round» – Vivian Stanshall and the Sean Head Showband (Liberty: LBF 15309, 1970)
* «Suspicion» – Vivian Stanshall & Gargantuan Chums med «Blind Date» – Vivian Stanshall & biG GRunt (Fly Records: BUG4, 1970)
* «Lakonga» med «Baba Tunde» (Warner Bros. Records: K 16424, 1974)
* «The Young Ones» med «Are You Having Any Fun?»/«The Question» (Harvest Records: HAR 5114, 1976)
* «Terry Keeps His Clips On» med «King Cripple» (Charisma Records; CB 373, 1980)
* «Calypso To Colapso» med «Smoke Signals At Night» (Charisma Records; CB 382, 1981)
* «Blind Date», «11 Moustachioed Daughters» med «The Strain», «Cyborg Signal» (Mega Dodo; MEP4, 2016)

### Album
* *[[Men Opening Umbrellas Ahead]]* (1974)
* *[[Sir Henry at Rawlinson End]]* (1978)
* *[[Teddy Boys Don't Knit]]* (1981)
* *[[Sir Henry at N'didi’s Kraal]]* (1984)

### Andre framføringar
* *[[filmen That'll Be the Day#Filmmusikk|That'll Be The Day]]* (1973, filmmusikk: to spor)
* *The Roughler Presents The Warwick Sessions Volume 1* (1987, samleplate: eitt spor «Holiday Home»)
* «The Last Temptation Of Elvis»  (1989, samleplate: eitt spor «( There's ) No Room To Rhumba In A Sports Car»  )
* *The Famous Charisma Box* (1993, samleplate: nispor)
* *The Charisma Poser* (1993, samleplate: eitt spor «Eulogy»)

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Vivian Stanshall|Vivian Stanshall]]» frå ,  den 26. juni 2020.* 
*** oppgav desse kjeldene:*
Everglades nasjonalpark

**Everglades nasjonalpark** er ein 6&nbsp;104 km² vid nasjonalpark, lengst sør i delstaten Florida i USA. Nasjonalparken vart oppretta 6. desember 1947. I 1979 vart nasjonalparken teken med på UNESCO si verdsarvliste.

Nasjonalparken er eit vidsveimt våtmarksområde med mykje mangroveskog. Her finst mellom anna alligatorar og sjeldne dyreartar som manatar og florida-panteren, ein variant av den nordamerikanske pumaen.

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:de:Everglades nasjonalpark|Everglades nasjonalpark]]» frå ,  den 27. juni 2020.*
ENI-nummer

Eit **ENI-nummer** (forkorting for **European Number of Identification**, eller på norsk «identifikasjon for europeiske fartøy», er eit registreringsnummer for skip som kan navigera på innsjøar og elver i Europa og består av eit åtte-sifra nummer som er unikt for kvart skip.

## Sjå òg

* IMO-nummer
* Maritime Mobile Service Identity (MMSI)

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:nb:ENI-nummer|ENI-nummer]]» frå ,  den 27. juni 2020.*
IMO-nummer

Eit **IMO-nummer** er ein del av Den internasjonale sjøfartsorganisasjonen (*IMO*) sitt identifikasjonssystem for skip og består av dei tre bokstavane IMO etterfølgd av sju tal som er unikt for skipet. IMO-nummera vert tildelt av Lloyd's Register Fairplay.

Innføringa av IMO-nummer vart gjennomført i 1987. Målet var at kvart enkelt skip skulle tildelast eit identifikasjonsnummer, innført i sertifikatet, som skulle følgja skipet gjennom heile levetida til skipet, òg ved ombygging og skifta av namn, reiarlag eller flaggstat. Same IMO-nummer kan ikkje utskrivast til to ulike skip.

I SOLAS-regulativet XI/3 av 1994 vart det angjeve at kriteria for IMO-nummereringa skulle gjelda for propelldrifta passasjerskip over 100 tonn og lasteskip over 300 tonn. Ordninga vart gjord obligatorisk den 1. januaren 1996.

I desember 2002, under ein konferanse for maritim tryggleik, vart det vedteken å innføra ein regel om at identifikasjonsnummeret skal vera permanent markert eit godt synleg stad på skroget på skipet eller overbygg, og passasjerskip skal ha det horisontalt plassert, slik at det er synleg frå lufta.

## Unntak frå avgjerdene
SOLAS-reguleringa gjev følgjande unntak for skipstypar som ikkje skal ha eit IMO-identifiseringsnummer:

* Fartøy utan eige framdriftssystem.
* Skip bygd av treverk.
* Fritidsbåtar
* Fartøy som berre driv med fiske.
* Skip i spesiell teneste, til dømes fyrskip og SAR-skip (Search and Rescue).
* Umotoriserte lekterar.
* Hydrofoil- og luftputebåtar.
* Krigs- og troppeskip.
* Flytedokker og andre liknande innretningar.

## Sjå òg
* ENI-nummer (European Number of Identification)
* Maritime Mobile Service Identity (MMSI)

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:nb:IMO-nummer|IMO-nummer]]» frå ,  den 27. juni 2020.*  
 

## Bakgrunnsstoff
* Skipsregistera i Noreg 
* Heimesida equasis.org for gratis søk på IMO-nummer (engelsk)
* IMO.org - IMO ship identification number scheme (engelsk)