open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Valentin Gavrilov

**Valentin Aleksandrovitsj Gavrilov** () var ein sovjet-russisk friidrettsutøvar frå Moskva. Han vart europameister i høgdehopp i 1969, året i førevegen fekk han bronsemedaljen i øvinga under OL i Mexico-byen.

## Aktiv
Gavrilov debuterte internasjonalt ved europameisterskapen 1966 i Budapest. Med 2,06 m i sluttrotokollen enda han på sjuande plass i høgdetvelinga. I 1967 vart han sjovjetisk meister med 2,12 m. 

Våren 1968 sette han personleg rekord med 2,20 m. Om hausten same året var han med i den historiske høgdehopp-tevlinga under dei olympiske sommarleikane i Mexico-byen. Framfor eit måpande publikum hoppa USA-amerikanaren Dick Fosbury seg over høgde etter høgde med ein stil (Fosbury-flopp) ingen hadde sett maken til. Til sist var han den einaste som klarte 2,24 m og dermed var gullmedaljen hans. Hans landsmann Ed Caruthers fekk sølv med 2,22 m, medan Gavrilov tangerte sitt personbeste på 2,20 og tok bronsemedaljen.

Våren 1969 vann Gavrilov høgdehopp i innandørs-EM i Beograd. Om sommaren sigra han i øvinga i den sovjetiske meisterskapen med 2,15. Han forbetra så den personlege rekorden til 2,21 meter. Under europameisterskapen 1969 i Aten vann Gavrilov gullmedaljen med 2,17 meter, same høgda klarte både Reijo Vähälä frå Finland og italienaren Erminio Azzaro, høvesvis sølv- og bronsevinnar. 

Med eit hopp på 2,20 m vann Gavrilov innandørs-EM også i 1970. Sommaren 1970 vann han høgdetevlinga i universiaden etter å ha gått over 2,18 m, hans årsbeste for sesongen var på 2,20 m. I 1971-sesongen hadde han 2,18 m som best, men fekk likevel delta ved europameisterskapen 1971 i Helsingfors der han vart nummer ti med 2,11 m. Både i 1972 og 1974 tangerte han den personlege rekorden på 2,21 m, det var ikkje lenger godt nok til å representere Sovjetunionen internasjonalt.

### Medaljar og plasseringar i internasjonale meisterskap
*EM 1966 i Budapest: Nr 7 – 2,06 m
*OL 1968 i Mexico by: Bronsemedalje – 2,20 m, bakom Ed Caruthers 2,22 m
*EM 1969 i Aten: Gullmedalje – 2,17 m, framom Reijo Vähälä (2,17 m)
*EM 1971 i Helsingfors: Nr 10 – 2,11 m

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:de:Walentin Alexandrowitsch Gawrilow|Walentin Alexandrowitsch Gawrilow]]» frå ,  den 13. september 2014.*
Kęstutis Šapka

**Kęstutis Šapka** () var ein litauisk høgdehoppar frå Vilnius som tevla for Sovjetunionen. Han vart europameister i øvinga i 1971 og tok sølvmedaljen i EM 1974.

## Aktiv
Sommaren 1971 vann Šapka høgdehopp under europameisterskapen i Helsingfors ved å gå over 2,20 m i sitt fyrste forsøk. Også ungararen Csaba Dosa og Šapkas landslagskollega Rustam Akhmetov klarde 2,20 m, men fyrst i høvesvis andre og tredje forsøk. Dermed var medaljane fordelt, med Šapkas siger hadde ein utøvar som nytta Fosburyflopp for fyrste gong vorte europameister.

I september 1972 vann Jüri Tarmak gullmedaljen under dei olympiske leikane i München med 2,23 m i sluttprotokollen. Šapka, som hadde vorte sovjetmeister det året, presterte ikkje betre enn 2,15 m i finalen og vart nummer tolv. 

Våren 1974 sigra Šapka i høgde ved innandørs-EM i Göteborg med 2,22 m. I sommarsesongen vart han sovjetisk meister for andre gong.

Under friidretts-EM 1974 i Roma rauk tsjekkoslovakiske Vladimír Malý, ungarske Istvan Major og polske Jacek Wszoła ut av høgdetevlinga på 2,21 m og vart ståande med 2,19 m på resultatlista, som høvesvis brinsevinnar, fjerde- og femtemann. Dansken Jesper Tørring og Šapka gjekk ikkje berre over 2,21 m, men også 2,23 m i sine fyrste forsøk. Begge to trong to forsøk på 2,25 m, personleg rekord for både Tørring og Šapka. Ingen av dei klarde 2,27 m. Avgjerande for gullstriden vart det at Šapka hadde rive ein gong på både 2,17 m og 2,19 m. Tørring var feilfri også på dei høgdene, og fekk dermed gullmedaljen, Sapka sølvet.

### Medaljar og plasseringar i internasjonale meisterskap
*EM 1971 i Helsingfors: Gullmedalje – 2,20 m, framom Csaba Dosa (2,20 m) og Rustam Akhmetov (2,20 m)
*OL 1972 i München: Nr 12 – 2,15 m
*EM 1974 i Roma: Sølvmedalje – 2,25 m, bakom Jesper Tørring (2,25 m)

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:de:Kęstutis Šapka|Kęstutis Šapka]]» frå ,  den 13. september 2014.*
Gerd Wessig

**Gerd Wessig** () er ein tysk tidlegare friidrettsutøvar frå Lübz i Mecklenburg-Vorpommern som tevla for Aust-Tyskland. Han sette verdsrekord i høgdehopp med 2,36 m og vart olympisk meister den 1. august 1980, under sommarleikane i Moskva. Wessig var 201 cm høg då han var aktiv.

## Aktiv
Wessig overraska då han kort før OL 1980 vart austtysk meister i høgdehopp med ny personleg rekord 2,30 m. Han vart då teken ut i Aust-Tysklands tropp, men vart knapt nok rekna som medaljekandidat i olympiaden. I Moskva stod han likevel for ein sensasjon, ikkje berre vann han OL-gullet, men han sette liksåvel verdsrekord då han svinga seg over 2,36 m i finalen. Det var den fyrste gongen det vart sett ein verdsrekord i høgdehopp i olympiske leikar. Sølvmedaljen gjekk til den førre verdsrekordhaldaren, Jacek Wszoła frå Polen. Verdsrekorden stod fram til 11. juni 1983 då Zhu Jianhua frå Kina hoppa ein centimeter høgre.

Etter Moskva-leikane dreiv Wessig på som tikjempar. Sin beste tikamp gjorde han i Neubrandenburg i mai 1983, der han oppnåde 8015 poeng, etter dagens poengtabellar 7974 poeng. Grunna hyppige skadar gjekk han tilbake til å tevle i høgdehopp. I 1985 vart han nummer to i høgde i Europacupen for landslag, året etter kom han på sjuandeplass under europameisterskapen i Stuttgart.

Wessig vart austtysk meister i høgdehopp seks gongar; 1980, 1984-86 og 1988-89.

### Medaljar og plasseringar i internasjonale meisterskap
OL 1980 i Moskva: Gullmedalje – 2,36 m, framom Jacek Wzola (2,31 m)
EM 1986 i Stuttgart: Nr 7 – 2,25 m

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:de:Gerd Wessig|Gerd Wessig]]» frå ,  den 13. september 2014.*
Aleksandr Sjustov

**Aleksandr Andrejevitsj Sjustov** (russisk: Александр Андреевич Шустов) () er ein russisk friidrettsutøvar frå Karaganda. Han vart europameister i høgdehopp i 2010.

### Aktiv
Sjustov vann høgdehopp-tevlinga under Sommaruniversiaden 2007 i Bangkok.

Tre år seinare, i juni månad 2010, vann han høgdetevlinga i Europmeisterskapen for lag, avvikla på Fana stadion i Bergen. Vinnarresultatet var såpass ordinært som 2,28 m. To månader seinare sikra han seg gullmedaljen i høgdehopp under friidretts-EM i Barcelona. Han tangerte då sin personlege rekord på 2,33 m.

Vinteren 2011 gjorde Sjustov sitt beste høgdehopp nokon gong, 2,34 m, då han vart nummer tre i øvinga i innandørs-EM i Paris.

### Medaljar og plasseringar i internasjonale meisterskap
*EM 2010 i Barcelona: Gullmedalje – 2,33 m, framom Ivan Ukhov (2,31 m)
*VM 2011 i Daegu: Nr 8 – 2,29 m
*OL 2012 i London: Utslått i kvalifiseringa (2,26 m -nr 15)
*VM 2013 i Moskva: Nr 7 – 2,32 m

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:de:Alexander Andrejewitsch Schustow|Alexander Andrejewitsch Schustow]]» frå ,  den 13. september 2014.*
Robert Grabarz

**Robert Karl Grabarz** () er ein britisk friidrettsutøvar frå Enfield som tevlar i høgdehopp. Han vart europameister i øvinga i 2012, same sesongen vann han bronsemedaljen under OL i London. 

## Aktiv
Grabarz mislukkast i å kvalifisere seg til friidretts-VM 2011. Dette fekk han til å skjerpe treninga. Allereie i januar 2012 fekk han sitt internasjonale gjennombrott då han gjekk over 2,34 meter under eit innandørsstemne i Wuppertal. Hans gamle personlege rekord var på 2,28 m.

I juni 2012 vann Grabarz gullmedaljen i høgdehopp i friidretts-EM i Helsingfors ved å ta seg over 2,31 m. Han fylgde opp prestasjonen under dei olympiske leikane i London i byrjinga av august ved å vinne ein bronsemedalje, etter å ha klart 2,29 m i fyrste forsøk i finalen. Også Mutaz Barshim frå Qatar og Derek Drouin frå Canada fekk kvar sin bronsemedalje. Ivan Ukhov frå Russland vann OL-gullet med 2,38 m.
 
Etter sigrar i DL-stemna i Roma og Birmingham vann Grabarz høgdehopp-trofeet i Diamond League 2012. Den 23. august 2012 sette han personleg rekord med 2,37 meter under eit DL-stemne i Lausanne, ei tangering av den britiske rekorden som Steve Smith sette i 1992.

### Medaljar og plasseringar i internasjonale meisterskap
*EM 2012 i Helsingfors: Gullmedalje – 2,31 m, framom Raivydas Stanys (2,31 m)
*OL 2012 i London: Sølvmedalje – 2,29 m, jamsides Derek Droiun og Mutaz Essa Barshim
*VM 2013 i Moskva: Nr 8 – 2,29 m
*VM 2015 i Beijing: Utslått i kvalifiseringa (2,26 m=nr 18)
*EM 2016 i Amsterdam: Sølvmedalje – 2,29 m, bakom Gianmarco Tamberi (2,32 m)
*OL 2016 i Rio de Janeiro:  Nr 4 – 2,33 m
*VM 2017 i London:  Nr 6 – 2,25 m

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Robert Grabarz|Robert Grabarz]]» frå ,  den 13. september 2014.*
Andrej Silnov

**Andrej Aleksandrovitsj Silnov** () er ein russisk høgdehoppar frå Sjakhty, europameister i øvinga i 2006 og olympisk meister i 2008.

## Aktiv
Silnov vann gullmedaljen under friidretts-EM 2006 med eit hopp på 2,36 m. Dermed forbetra han den gamle 12 år meisterskapsrekorden til Steinar Hoen på 2,35 m. Ei veke etter friidretts-EM svinga Silnov seg over 2,37 m i Monaco, det beste høgdehoppet i verda det året.

Etter å ha tangert den personlege rekorden under i eit stemne i London den 25. juli 2008 vart han i siste stund teken med i den russiske troppen til Sommar-OL 2008 i Beijing. I den olympiske høgdetevlinga var han åleine om å ta seg over 2,36 m og fekk såleis gullmedaljen i øvinga.

### Medaljar og plasseringar i internasjonale meisterskap
*EM 2006 i Göteborg: Gullmedalje – 2,36 m, framom Tomáš Janků (2,34 m)
*VM 2007 i Osaka: Nr 11 – 2,21 m
*OL 2008 i Beijing: Gullmedalje – 2,36 m, framom Germaine Mason (2,34 m)
*OL 2012 i London: Nr 12 – 2,25 m

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:de:Andrei Alexandrowitsch Silnow|Andrei Alexandrowitsch Silnow]]» frå ,  den 13. september 2014.*
Denis Kapustin

**Denis Viktorovitsj Kapustin** () er ein russisk tidlegare friidrettsutøvar frå Kazan. Han deltok internasjonalt i tresteghopp. Kapustin vart europameister i øvinga i 1994, tok EM-sølv i 1998 og OL-bronse i 2000. Hans personlege rekord er 17,65 m.

## Aktiv
Kapustin deltok ved VM i Stuttgart 1993, der han enda på ein sjetteplass. Året etter fekk hans sitt store gjemnombrot då han vann gullmedaljen i europameisterskapen 1994 i Helsingfors med eit tresteghopp som målte 17,62 m, sju cm lengre enn det franskmannen Serge Hélan oppnådde i sitt lengste hopp for dagen.

Under verdsmeisterskapen i 1995 vart Kapustin slått ut i kvalifiseringa, medan han ved VM 1997 enda på fjerdeplassen, trass eit bestehopp på heile 17,59 m. Ved EM 1998 hoppa han 17,45 m, noko som heldt til ein sølvmedalje bakom suverene Jonathan Edwards frå Storbritannia. Kort før europameisterskapen gjorde han elles sitt livs lengste tresteghopp med 17,65 m. 

Etter å ha vorte nummer ni i VM 1999 vart Kapustin bronsmedaljør under dei olympiske sommarleikane 2000 etter eitt hopp på 17,46 m.

### Medaljar og plasseringar i internasjonale meisterskap
*VM 1993 i Stuttgart: Nr 6 – 17,19 m
*EM 1994 i Helsingfors: Gullmedalje – 17,62 m, framom Serge Hélan *(17,55 m)
*VM 1995 i Göteborg: Utslått i kvalfiseringa (16,32 m)
*VM 1997 i Aten: Nr 4 – 17,59 m
*EM 1998 i Budapest: Sølvmedalje – 17,45 m, bakom Jonathan Edwards (17,99 m)
*VM 1999 i Sevilla: Nr 9 - 16,89 m
*OL 2000 i Sydney: Bronsemedalje – 17,46 m, bakom Yoel Garcia (17,47 m)

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:de:Denis Wiktorowitsch Kapustin|Denis Wiktorowitsch Kapustin]]» frå ,  den 12. september 2014.*
Thanjavur

**Thanjāvūr** (tamil , *tañcāvūr*), også kjend under det tidlegare engelske namnet **Tanjore**, er ein by i Thanjavur-distriktet i den indiske delstaten Tamil Nadu. I 2011 hadde byen  innbyggjarar, mens det større byområdet hadde  innbyggjarar. Byen er eit viktig valfarts- og turistmål, med fleire hindutempel som særleg stammar frå då han var hovudstad i Tsjolariket. Brihadisvara-tempelet frå 1000-talet står på UNESCO si liste over verdsarv. Byen er også eit viktig jordbrukssenter i Kaverideltaet, kjend som «Indias risbolle». Byen er også kjend for Thanjavur-måleri, ein klassisk sørinidisk måleritradisjon med måling og relieff.

Thanjavur blei først ein viktig by i mellomtsjolatida, då han var hovudstad for Tsjolariket. Etter at Tsjoladynastiet fall var byen underlagd fleire ulike rike, som Pandya, Vidjayanagara, Madurai-nayak, Thanjavur-nayak, Thanjavur-maratha - dei to sistnemnde med Thanjavur som hovudstad - og Britisk India. Sidan 1947 har byen vore del av India. 

Byen har gode veg- og jernbanesamband med andre delar av India og Tamil Nadu. Den næraste flyplassen er Tiruchirappalli internasjonale flyplass, 56 km unna, og den næraste hamna er Nagapattinam som ligg 84 km unna Thanjavur.

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:nb:Thanjavur|Thanjavur]]» frå ,  den 13. september 2014.*  
 

## Bakgrunnsstoff
Rudolf II av Det tysk-romerske riket

**Rudolf II av Habsburg** () var ein tysk-romersk keisar (1576-1612), samt konge over Ungarn (1572-1608) og Böhmen (1575-1611).

Rudolf var ein viktig fremjar av kunst og vitskap, men samstundes ein veik herskar. I det minste i sine siste år var han regjerigsudyktig. Den lange tyrkarkrigen, 1591-1606, føregjekk under hans styringstid. Mangel på handlekraft forsterka ei pågåande krise i riksstyringa. Erkehertug Matthias og andre medlemer av Habsburg-dynastiet vende seg etter kvart mot han og strippa han suksessivt frå alle maktposisjonar.

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:de:Rudolf II. (HRR)|Rudolf II. (HRR)]]» frå ,  den 14. september 2014.*
Forliksråd

**Forliksrådet** er fyrste instans i det norske rettssystemet. Eit forliksråd er eit kommunalt oppnemnt meklingsorgan som består av tre lekdommarar som vert vald av kommunestyret for ein periode på fire år. Alle kommunar skal ha forliksråd.

Forliksrådet handsamar sivile saker, aldri straffesaker, og dømer ikkje i saker som det finn for vanskelege eller omfattande; slike saker vert sende vidare til ein høgre rettsinstans, i fyrste omgang tingretten. Ei sak vert bringa inn for rådet gjennom ei forliksklage. Partane må som hovudregel møte personleg og utan sakførarar. Meklinga går føre seg bak stengde dører, og dersom partane kjem fram til semje, altså eit formelt forlik, har dette forliket same verknad som ein dom når det gjeld å få det gjennomført ved tvang. Med visse avgrensingar har forliksrådet høve til å døme i saker som ein finn tilstrekkeleg opplyst, eller når den innklaga parten ikkje møter til meklinga.

Politi- og lensmannsetaten overtok sekretariata for forliksråda frå kommunane 1. januar 2006, men medlemene i forliksråda skal veljast av kommunestyret og oppnemnast av fylkesmannen.

## Tidlegare nemning
Forliksrådet heitte tidlegare **forlikskommisjonen** og fekk namnet forliksråd i 1927. Eit medlem i forlikskommisjonen vart kalla **forlikskommissær**.

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:nb:Forliksråd|Forliksråd]]» frå ,  den 14. september 2014.*  
 
*
Tsjalukya

**Tsjalukya** var eit rike som herska over Dekkan, sørlege og sentrale India frå 543 til 757. Riket blei seinare  delt i Austre Tsjalukya, som herska i Vengi (austre Andhra Pradesh) ca. 624 til  1070, og Vestre Tsjalukya, som herska i vestlege Dekkan frå rundt 975 til 1189. Tsjalukyariket markerte ein gullalder for kannadakultur i området til den noverande delstaten Karnataka.

## Opphav
Riket kan førast tilbake til høvdingen Pulakesjin I frå Bijapur-distiriktet (herska 543-566), som gjorde opprør mot føydalherrane sine i Kadambariket og vann kontroll over områda mellom Tungabhadra- og Krisjnaelva og Dei vestlege Ghatfjella. Han grunnla ein festningsby i fjella som hovudstad. Byen heitte Vatapi, men blei seinare kjend som Badami. Dynastiet som herska herfrå er også kjend som Badami-Tsjalukya.

Sonen til Pulakesjin, Kirtivarman I, erobra Konkankysten i nord, som var eit rikt handelsområde. Deretter utvida Tsjalukya-dynastiet riket mot aust og nordvest. Austre Tsjalukya blei skipa i om lag 624, då Pulakesjin II erobra kongedømet Vengi og gjorde bror sin til herskar der.

Riket tapte terreng for Pallavadynastiet på 640-talet. Vatapi blei erobra, men vunnen tilbake i 655. Etter dette utvida Tsjalukyariket seg til noverande Gujarat i nord og til Kanchipuram, hovudstaden til Pallavadynastiet, i sør. Riket blei så slått tilbake av Rasjtrakutariket i 757. Då dette riket fall rundt 975 blei Vestre Tsjalukya gjenetablert med Kalyani som hovudstad.

Den neste store utfordraren for Tsjalukyaherskarane var Tsjolariket. Dei to dynastia blei til slutt sameinte gjennom at Tsjola-herskarane adopterte Tsjaluky-familien. Dei to rika blei sameinte gjennim Kulottunga I, eller Radjendra Tsjola II, i 1170.

## Kjelder

*«Chalukya dynasty» (2011). *Encyclopædia Britannica*. Encyclopædia Britannica Ultimate Reference Suite.  Chicago: Encyclopædia Britannica.
**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Chalukya dynasty|Chalukya dynasty]]» frå ,  den 14. september 2014.*  
 

## Bakgrunnsstoff
Joseph Banks

**Joseph Banks** () var ein engelsk naturforskar med særleg vekt på botanikk, som deltok på James Cooks fyrste store oppdagingsreise, 1768–71.

Banks gjorde ei rad oppdagingar og skildra og namgav 75 artar. Han introduserte artar som eukalyptus, akasie og mimosa i Europa. Ei heil planteslekt, *[[Banksia]]*, har namn etter Banks.

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Joseph Banks|Joseph Banks]]» frå ,  den 14. september 2014.*
Hrodna

**Hrodna** (polsk og russisk *Grodno*) er ein by i det vestlege Belarus ved elva Nemunas med i kring 364&nbsp;000 ibuarar (2025). Byen, som er hovudstad i Hrodnas voblast, er i folketal den femte største i landet.

## Soge
Grodno er ein gammal litauisk by, grunnlagd i 1127. Under den store nordiske krigen kringsette ein svensk hær byen i 1706. Den polske riksdagen skreiv i 1793 under vedtaket om Polens andre deling i byen, og Polens siste konge, Stanislaus August, la ned krona den 25. november 1795.

Under det russiske imperiet var Grodno hovudstad i guvernementet Grodno med 46&nbsp;919 ibuarar i år 1897. Byen høyrde til det jødiske busetjingsområdet i Tsar-Russland, omkring halvparten bybuarane var jødiske.

Frå 1921 til 1939 høyrde byen til den andre polske republikken. Under den polsk-sovjetiske krigen i 1939 vart Hrodna innlemma i sovjetrepublikken Belarus. Frå slutten av juni 1941 til juli 1944 var byen okkupert av tyske hærstyrkar, i desse åra vart dei aller fleste jødane sende til dei tyske konsentrasjonsleirane. Periodane 1944-46 og 1955-59 vart ein majoritet av den polske folkesetnaden anten utvist eller flykta frå Hrdona. 

## Galleri

Grodno.jpg|Hrodna
Grodna 1575.jpg|Bykart over Grodno i 1575
Hrodna. Karl Marx Street.jpg|Karl Marx-gata i Hrodna


## Kjelder


**Denne artikkelen bygger på «[[:nb:Grodno|Grodno]]» frå ,  den 14. september 2014.*  
**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Hrdona|Hrdona]]» frå ,  den 14. september 2014.*
Davy Spillane

**Davy Spillane** () er ein irsk musikar, låtskrivar, sekkepipespelar og fløytist. 12 år gammal starta Spillane å spele sekkepipe. I 1978 byrja han å skrive sin eigen musikk. Han spelte sigøynar i Joe Comerford-filmen *[[filmen Traveller (1981)|Traveller]]* i 1981.

## Biografi
Han var med på å starte Moving Hearts, i lag med Christy Moore og Donal Lunny i 1981. Sjølv om kvart medlem hadde føter langt inn i irsk folkemusikk, spelte dei originale songar stundom med politiske tekstar og ein folkrock-stil. Det siste albumet deira, *[[The Storm av Moving Hearts|The Storm]]* frå 1985 var heilt instrumentalt og bestod av fleire stykke skrivne av Spillane. Han fekk så med seg Béla Fleck, Albert Lee og mange andre på det første soloalbumet hans, *[[Atlantic Bridge]]*. Bandet vart med på turné og spelte òg inn *[[Out of the Air]]* i 1988, som i røynda var eit konsertopptak av *Atlantic Bridge*. Han fekk så med seg mellom anna Rory Gallagher og Kevin Glackin og spelte inn *Shadow Hunter*. Dette vart følgd opp av *Pipedreams* i 1991.

Davy spelte som gjesteartist i orkesterverket «The Seville Suite» i 1992, som skildrar hendingane i 1601 i irsk-spansk historie. Bill Whelan arbeidde så med Davy Spillane og Andy Irvine på albumet *EastWind* i 1994, som inspirerte Whelan sitt *[[Riverdance]]* i 1995. Spillane var spesialgjest i Riverdance. Spillane samarbeidde òg med Rory Gallagher på songen «The Road to Ballyalla», «Litton Lane» and «One For Phil» i tillegg til  Enya i 1988 på hennar «Exile» og «Na Laetha Geal M'óige».

I 1992 skreiv Spillane musikk for Peter Kosminsky-filmen *[[Emily Brontë's Wuthering Heights]]* og i 1995 for eit større publikum med filmen *[[filmen Rob Roy (1995)|Rob Roy]]*. Anna musikk han har skrive og gjesta på er Kate Bush sitt *[[Sensual World]]* (1989), Mike Oldfield sitt *[[Voyager av Mike Oldfield|Voyager]]* (1996), Bryan Adams sitt MTV Unplugged, Van Morrison og Elvis Costello. Andre filmar er *[[Eat the Peach]]* og *[[The Disappearance of Finbar]]*. 

## Diskografi

### Soloalbum
* *[[Atlantic Bridge]]* (1987)
* *Shadow Hunter* (1990)
* *Pipedreams* (1991)
* *A Place Among The Stones* (1994)
* *The Sea Of Dreams* (1998)
* *Forgotten Days* (2001)
* *Deep Blue Sea* (2004)

### Davy Spillane Band

* *[[Out of the Air]]* (1988)

### Andy Irvine and Davy Spillane

* *[[EastWind]]* (1992)

### Davy Spillane and Kevin Glackin

* *Forgotten Days* (2000)

### Paul Winter & The Earth Band

* *Journey With The Sun* (2000)

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Davy Spillane|Davy Spillane]]» frå ,  den 14. september 2014.* 
*** oppgav desse kjeldene:*


## Bakgrunnsstoff
* Offisiell nettstad
*
On a Wing and a Prayer

***On a Wing and a Prayer*** er det sjuande studioalbumet til Gerry Rafferty. Han samarbeidde på somme songar med venen Joe Egan. Dei hadde spelt i lag i Stealers Wheel, og somme av songane var frå den tida. Albumet var kraftig inspirert av skilsmissen mellom Raffertyog kona Carla Ventilla i 1990.  Dei hadde vore gift i 20 år. 

## Innhald

## Medverkande
*Gerry Rafferty - gitar, vokal
*Hugh Burns - gitar
*Arran Ahmun - perkusjon
*Bryn Haworth - gitar
*Pavel Rosak - klaverinstrument, trommeprogrammering
*Mo Foster - bass
*Joe Egan - korvokal
*Mel Collins - sopran & barytonsaksofon
*Gavyn Wright - dirigent
*Melanie Harrold - korvokal
*Andrew Jackman  - engelsk horn
*Jim Rafferty - korvokal, plateomslag
*Lianne Carroll - korvokal
*Julian Littman - korvokal
*B.J. Cole - steelgitar
*Nicky Moore - korvokal
*Jerry Donahue - gitar

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:On a Wing and a Prayer|On a Wing and a Prayer]]» frå ,  den 14. september 2014.* 
*** oppgav desse kjeldene:*
Gavyn Wright

**Gavyn Wright** er ein britisk fiolinist og orkesterleiar med London Session Orchestra og Penguin Cafe Orchestra.

Han er mest kjend for orkesterarrangementet sitt av popproduksojonar (mellom anna Elton John, Simply Red, Bush, Oasis, Gordon Haskell, Tina Turner, den italienske låtskrivaren Alice, Lucio Battisti, Van Morrison) og mykje musikk for fjernsyn og film (som  *[[Shrek]]* 1 og 2, *[[filmen The Constant Gardener|The Constant Gardener]]*, *[[Batman Begins]]*, *[[filmen The Black Dahlia|The Black Dahlia]]*, *[[Shakespeare in Love]]*, *[[12 Monkeys]]*, *[[The Last Emperor]]*, *[[We Were Soldiers]]*, *[[filmen Shall We Dance? (2004)|Shall We Dance?]]*).

## Bakgrunnsstoff
*Diskografi på Discogs
*Filmar på New York Times
Over My Head av Gerry Rafferty

***Over My Head*** er det åttande studioalbumet av Gerry Rafferty, gjeve ut i 1994. Det er oppfølgjaren til albumet *[[On a Wing and a Prayer]]* og mange av dei same musikarane speler på begge albuma. Albumet inneheld songar som er skrivne i lag med Joe Egan og ein song av John Lennon. Dette var det siste albumet Hugh Murphy produserte før han døydde i 1998. 
## Innhald

## Medverkande
*Gerry Rafferty - gitar, vokal
*Arran Ahmun - perkusjon
*Bryn Haworth - gitar, mandolin, harpolek, nasjonalgitar
*Pavel Rosak - piano, klaverinstrument, trommeprogrammering, bass, munnspel, messingblåseinstrument, marimba
*Mo Foster - bass
*Rab Noakes - gitar
*Mel Collins - sopran & barytonsaksofon
*Pete Zorn - bass
*Ian Lynn - dirigent, klaverinstrument, synthpad
*Julian Dawson - munnspel
*Lianne Carroll - korvokal
*Nicky Moore - korvokal
*Brad Dawson - shaker

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Over My Head (album)|Over My Head (album)]]» frå ,  den 14. september 2014.* 
*** oppgav desse kjeldene:*
Pick Withers

**David «Pick» Withers** () er ein engelsk trommeslagar. Han var den første trommeslagaren i rockebandet Dire Straits og spelte på dei fire første albuma deira, inkludert hittar som «Sultans of Swing,» «Romeo and Juliet» og «Private Investigations».

Withers spelte først trommer i Boys Brigade. Han vart profesjonell musikarar 17 år gammal i eit band kalla the Primitives, etterfølgd av bandet Spring, som fekk platekontrakt med hadde lite suksess. Dei spelte inn eitt album for RCA. I midten av 1970-åra var han fast trommeslagar ved Rockfield Studios i South Wales. Han spelte på plater av mellom andre Dave Edmunds og Hobo, inkludert John Dummer Band, Magna Carta og Gary Fletcher Band.

## Utstyr og teknikk
Withers sin stil med Dire Straits skil seg ut med ein tilbakehalden, enkel skarptromme og hi-hat i staden for tunge rytmar og fart. Som gitarspelinga til frontmannen Mark Knopfler, var stilen til Withers blues-basert. Pick Withers spelte òg på Prelude-albumet *How Long Is Forever* i 1972. Knopfler møtte Withers i 1973 i London då han spelte i bluesbandet Brewers Droop, der Withers alt spelte. Withers arbeidde fast med Knopfler gjennom midten av 1970-åra, samstundes som han arbeidde for Rockfield. 

Withers spelte på Dire Straits-albuma *[[Dire Straits av Dire Straits|Dire Straits]]* (1978), *[[Communiqué av Dire Straits|Communiqué]]* (1979), *[[Making Movies]]* (1980) og *[[Love Over Gold]]* (1982).

Withers slutta i bandet sommaren 1982, kort tid etter *[[Love Over Gold]]* var ferdig innspelt, for å vere meir med familien og spele jazz. Han fortalte i eit intervju at han hadde bukka under for kjensla om at det ikkje var noko att i musikken for han og at han var i fare for å verte «ein rocketrommeslagar». 
Erstattaren hans i Dire Straits var Terry Williams, som òg hadde spelt for Dave Edmunds.

## Diskografi

### Med Dire Straits

### Med andre
* *[[Slow Train Coming]]*, Bob Dylan
* *Giant From The Blue*, Gary Fletcher Band

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Pick Withers|Pick Withers]]» frå ,  den 15. september 2014.* 
*** oppgav desse kjeldene:*
Brumairekuppet

**18 brumaire-kuppet** var eit statskupp i Frankrike under den første franske republikken. Det fann stad 9. november 1799 og var førebudd av Emmanuel-Joseph Sieyès og leia av Napoléon Bonaparte. Gjennom kuppet vart det oppretta ein ny styreform for Frankrike, «Konsulatet» (Le Consulat). I løpet av ein dryg månad hadde Bonaparte utmanøvrert dei andre to i leiartrioen, og lét deretter seg sjølv utnemne til førstekonsul.

Brumairekuppt blir gjerne sett på som avslutninga av den franske revolusjonen. Det fann stad 18. brumaire år VIII etter den franske revolusjonskalenderen (9. desember 1799). Det var då dei militære styrkane under leiing av Napoleon braut seg inn i og oppløyste nasjonalforsamlinga, og styrta direktoratet. Dei deputerte som prøvde å protestere vart kasta ut av Napoleon sine soldatar. Til slutt var det berre eit fåtal mindre standhaftige deputerte igjen, og dei godkjente den nye grunnlova som hjelpte Napoleon til å nå sitt mål og bli diktator.
 
Kuppet var nær ved å spore av, noko som ville ha ført til giljotinen for Napoleon og medkonspiratorane hans, men bror til Napoleon, Lucien, fekk til slutt styrkane til å storme forsamlinga.

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:nb:Brumairekuppet|Brumairekuppet]]» frå ,  den 15. september 2014.*
Muff Winwood

**Mervyn «Muff» Winwood** () er ein engelsk låtskrivar og plateprodusent, og den eldre broren til Steve Winwood. Begge spelte tidlegare i Spencer Davis Group i 1960-åra, der Muff Winwood spelte bassgitar. Han produserte debutplata til Dire Straits, *[[Dire Straits av Dire Straits|Dire Straits]]* (1978).

## Tidleg liv
Faren, Lawrence, var ein støyperiarbeidar, og spelte òg tenorsaksofon i danseband og hadde ei samling med jazz- og bluesplater. Winwood gjekk på Cranbourne Road Primary School og Great Barr School, som var ein av dei første einingskulane. Han var korgut ved St John's Church og vart interessert i gitar, og så bass.

## The Spencer Davis Group
 
Muff var med i originalbesetninga av the Spencer Davis Group, men vart beden av foreldra om å ta litlebroren med seg på konsertane for å halde han borte frå trøbbel. Gruppa  starta å la den unge Stevie å få vere med på nokre få songar og oppdaga etterkvart at alle dei skrikande ungjentene føre scenen var der for Stevie.

## Plateprodusent
Då han slutta i Spencer Davis Group n 1967 vart Winwood A&R-mann for Island Records. Han var der fram til 1978, då han vart sjef for det britiske kontoret til CBS Records som seinare vart Sony Music fram til 1990-åra. Utanom Dire Straits, produserte Winwood hitalbumet *[[Kimono My House]]* (1974), og hitsinglane, «This Town Ain't Big Enough for Both of Us» og «Amateur Hour» for Sparks. Han produserte òg det andre alubmet deira, *[[Propaganda av Sparks|Propaganda]]* i 1974 (med singelen «Never Turn Your Back on Mother Earth»). Som ein del av jobben som A&R signerte Winwood kontrakt med mellom andre Terence Trent D'Arby, Sade, Shakin' Stevens og The Psychedelic Furs.

Han har òg vore produsent for Marianne Faithfull, Nirvana, Sutherland Brothers («Sailing»), Traffic, Mott the Hoople, Love Affair, Kevin Ayers, Patto, Unicorn, After the Fire og The Noel Redding Band.

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Muff Winwood|Muff Winwood]]» frå ,  den 15. september 2014.* 
*** oppgav desse kjeldene:*

## Bakgrunnsstoff
* 
*
Rhett Davies

**Rhett Davies** () er ein engelsk plateprodusent og lydteknikar frå London.

Far til Rhett Davies var trompetisten Ray Davies, men han er ikkje i slekt med Ray Davies frå The Kinks. Davies vart lydteknikar ved Island Records studios tidleg i 1970-åra, og den første innspelinga han deltok på var Brian Eno-albumet *[[Taking Tiger Mountain (By Strategy)]]*. Davies og Eno worked arbeidde i lag på fleire seinare prosjekt og nytta seg av nyskapande innspelingsteknikkar, særleg bruk av bandsløyfer og trommemaskinar. Han produserte mange andre artistar i 1970- og 1980-åra, men trekte seg attende frå produksjonsarbeidet i 1990-åra. 

## Arbeid
Davies har produsert og/eller vore lydteknikar på følgjande album: 
*Genesis - *[[Selling England by the Pound]]*
*Bryan Ferry - *[[Another Time, Another Place av Bryan Ferry|Another Time, Another Place]]*, *[[Boys and Girls av Bryan Ferry|Boys and Girls]]*, *[[Dylanesque]]*, *[[Olympia av Bryan Ferry|Olympia]]*, *[[The Jazz Age av Bryan Ferry|The Jazz Age]]*
*Roxy Music - *[[Viva! av Roxy Music|Viva!]]*, *[[Manifesto av Roxy Music|Manifesto]]*, *[[Flesh and Blood av Roxy Music|Flesh and Blood]]*, *[[Avalon av Roxy Music|Avalon]]*, *[[The High Road (EP)|High Road]]*
*Trapeze - *[[Hot Wire av Trapeze|Hot Wire]]*
*Robert Palmer - *[[Sneakin' Sally Through the Alley]]*, *[[Maybe It's Live]]*
*Brian Eno - *[[Taking Tiger Mountain]]*, *[[Another Green World]]*, *[[Evening Star av Brian Eno|Evening Star]]*, *[[Before and After Science]]*, *[[Ambient 1: Music for Airports]]*, *[[Music for Films]]*
*Jim Capaldi - *[[Whale Meat Again]]*
*Phil Manzanera - *[[Diamond Head av Phil Manzanera|Diamond Head]]*, *[[801 Live]]*, *[[Listen Now]]*, *Primitive Guitars*
*Camel - *[[Music Inspired by The Snow Goose|Snow Goose]]*, *[[Moonmadness]]*, *[[Rain Dances]]*, *[[A Live Record]]*
*The Hollies - *Russian Roulette*, *Crazy Steal*
*Russ Ballard - *Winning*
*Dire Straits - *[[Dire Straits av Dire Straits|Dire Straits]]*
*Talking Heads - *[[More Songs About Buildings and Food]]*
*King Crimson - *[[Discipline av King Crimson|Discipline]]*, *[[Beat av King Crimson|Beat]]*
*The B-52's - *[[Wild Planet]]*, *[[Party Mix!]]*
*Split Enz - *[[Second Thoughts]]*, *[[Enz of an Era]]*
*Orchestral Manoeuvres in the Dark - *[[Dazzle Ships]]*
*Talk Talk - *[[Talk Talk av Talk Talk|Talk Talk]]*
*Icehouse - *[[Measure for Measure]]*
*Cock Robin - *[[First Love Last Rites]]*
*Til Tuesday - *[[Welcome Home av 'Til Tuesday|Welcome Home]]*
*Wang Chung - *[[Huang Chung av Wang Chung|Huang Chung]]*

## Kjelder


**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Rhett Davies|Rhett Davies]]» frå ,  den 15. september 2014.* 
*** oppgav desse kjeldene:*
*[ Rhett Davies @ Allmusic.com]
Down to the Waterline

**«Down to the Waterline»** er ein song frå 1978 skriven av Mark Knopfler og først gjeven ut av Dire Straits som den første songen på debutalbumet *[[Dire Straits av Dire Straits|Dire Straits]]*. Han var òg med på ein demokassett som vart send til Charlie Gillett, som førte til at dei fekk den første platekontrakten sin. Songen vart sidan gjeven ut som B-sida til singelen «Water of Love».

Teksten til «Down to the Waterline» handlar om eit kort seksuelt stemnemøte. Cary Darling frå *Billboard* hyllar songen som overlegen andre kjærleikssongar på side 1 av *Dire Straits*, som «Water of Love».  I følgje bror til Mark Knopfler og medlem av Dire Straits David, var songen minna til Mark om ein tur langs elva Tyne ein kveld med kjærasten då han var tenåring. Darling hyllar teksten som «skarp» men «aldri klisjéfylt». Darling hyllar òg den stemningsskapande tåkeluren som starta songen, Knopfler si «raske fingerplukking og det stramme bandet på songen» Forfattaren Joel McNally skildrar korleis «bandet trer fram ut av tåka» for å starte songen, og skriv at effekten ikkje er «uekte». *[[magasinet High Fidelity|High Fidelity]]* skreiv òg om songen og det «vare, lidenskaplege, men likevel usentimentale» erotiske bilete.  

*[[Hi-Fi News & Record Review]]* skildrar songen som «bouncy and punchy». *[[The Rolling Stone Album Guide]]* skreiv om den «galopperande rytmen» i songen.  *[[Montreal Gazette]]*-skribenten Bubert Bauch hevda at  «Once Upon a Time in the West», som opna det andre albumet til Dire Straits, *[[Communiqué av Dire Straits|Communiqué]]*, minner mykje om «Down to the Waterline», som opna debutalbumet deira.

«Down to the Waterline» vart seinare gjeve ut på konsertalbumet *[[Live at the BBC av Dire Straits|Live at the BBC]]* og på samleplata *[[albumet Money for Nothing|Money for Nothing]]*.

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Down to the Waterline|Down to the Waterline]]» frå ,  den 15. september 2014.* 
*** oppgav desse kjeldene:*
Another World av Gerry Rafferty

***Another World*** er det niande og siste studioalbumet til Gerry Rafferty. Albumet kom ut i 2000 på Icon Music. Det kom ut på ny i 2003 på Hypertension med ei litt annleis rekkefølgje på songane, og songen «La Fenetre» erstatta av «Keep It To Yourself». Det sistnemnde sporet vart gjeve ut på singel i Europa og Storbritannia. Mark Knopfler frå Dire Straits spelar på gitar på albumet. Albumet var opphavleg berre tilgjengeleg frå nedlasting på heimesida til Rafferty. 

## Innhald
### 2000-utgåva

## 2003-utgåva

## Medverkande
*Gerry Rafferty - vokal, gitar, synthesizerbass, klaverinstrument, produksjon
*Giles Twigg - trommer, perkusjon, programmering, bass, effektgitar, lydteknikar
*Mel Collins - saksofon
*Cindy Legall - korvokal
*Bryn Haworth - elektrisk & slidegitar
*Julian Littman - gitar, trekkspel, korvokal
*Hugh Burns - gitar
*Kenny Craddock - klaverinstrument
*Dave Suttle - vokal, perkusjon
*Vic Linton - elektrisk gitar
*Mark Knopfler - elektrisk gitar
*Mo Foster - bass
*Pino Palladino - bass

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Another World (Gerry Rafferty album)|Another World (Gerry Rafferty album)]]» frå ,  den 14. september 2014.* 
*** oppgav desse kjeldene:*
Santana

**Santana** er ei musikkgruppe danna i San Francisco i 1967, kjend for sine mange utgjevingar av såkalla latinrock. Gruppa baserer sin musikk på komposisjonar og gitarspelet til grunnleggjaren, den leiande musikaren Carlos Santana.

Santana vart lagd merke til då gruppa framførte sin versjon av rockemelodien *Soul Sacrifice* ved Woodstock-festivalen i 1969. Kort etter festivalen fekk gruppa gitt ut sitt fyrste album, også kalla *Santana*, som  vart ein stor suksess. Dei neste to åra kom dei suksessrike albuma *Abraxas* og *Santana III*.

Dei neste åra var det vanleg med skifte av musikarar i Santana. Carlos Santanas aukande interesse for tankane til guruen Sri Chinmoy leia gruppa over meir esoterisk musikk, men utan å fjerne seg heilt frå ein latinamerikansk musikkstil.

Santana har vorte tildelt åtte Grammy-prisar og tre Latin Grammy-prisar. Carlos Santana vart både i 1989 og 2003 tildelt Grammy-prisar som solo-artist.

Gruppa Santana har seldt meir enn 90 million musikkalbum.

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Santana (band)|Santana (band)]]» frå ,  den 15. september 2014.*
Straffeprosesslova

**Straffeprosesslova**, eigenleg **Lov om rettergangsmåten i straffesaker (Straffeprosessloven)**, er ei lov som fastsett korleis rettargangen i straffesaker skal gå føre seg. I lova er det gjeve føresegner om kva slags saker som skal til førehaving i domstolane, korleis domstolane skal gå fram i dei sakene dei får, kven som har rettar som part i sakene og kva slag rettar og plikter dei har. I lova er det òg føresegner om bruk av sakkunnige, om arrestasjon og fengsling, ransaking, kverrsetjing, telefonkontroll, heftingar og om forbod som kan ileggjast mot å vitje eller ta kontakt med andre personar.

Straffeprosessen i Noreg skil strengt mellom domstolane og påtalemakta, Her finst ikkje forhørsdommarar av den typen ein har i til dømes fleire andre søreuropeiske land. Kvar av partane, altså både påtalemakta og den som påtalemakta held for å vere lovbrytar, har rett til å uttale seg for ei uavhengig domstol. Det er påtalemakta som skal prove at vilkåra for straff er til stades, og skjer ikkje det, skal vedkomande frikjennast. Det er såleis to partar i straffesaker: Staten ved den offentlege påtalemakta, og tiltalte med sin forsvarar. 

Rettssaka går munnleg for domstolane etter at førebuingane er ferdige, og som hovudregel kan ålmenta vere til stades. Prova i saka blir førte direkte for domstolen under møtet, og domstolen står i utgangspunktet fritt under vurderinga av dei. Det er i norsk rettsprosess soleis ikkje formelle bindingar når det gjeld kva slags prov som skal leggjast vekt på eller sjåast bort frå og nektast å førast for retten, slik det er i mange andre land. Slike protestar i open rett mot vitneprov, kjend frå mellom anna USA-amerikansk straffeprosess og TV-underhaldning, er soleis ikkje vanlege i Noreg.

## Bakgrunnsstoff
*Straffeprosesslova på Lovadata.
Setting Me Up

«**Setting Me Up**» er ein song skriven av Mark Knopfler. Han vart opphavleg spelt inn av den britiske rockegruppa Dire Straits på debutalbumet deira i 1978, men ikkje gjeven ut som singel. Ken Tucker i *[[Rolling Stone]]* skildra songen som eit «himmelsk nummer» som kombinerer humor med bitterheit, trass i at temaet er eit typisk kjærleiksforhold som har gått skeis. Tucker skreiv at innverknaden til songen vert forsterka av den knurrande tonen i stemma til Knopfler og den country-aktige gitarsoloen. Carly Darling i *[[Billboard Magazine]]* roste rockabillygitaren i songen, men kritiserte teksten.

Songen var med på det doble konsertalbumet til Eric Clapton frå 1980, *[[Just One Night av Eric Clapton|Just One Night]]*, med Albert Lee på solovokal.  Albert Lee har òg spelt inn songen på albumet *Hiding*, med korvokal av Don Everly.

«Setting Me Up» er ein av fem songar som utgjevaren til Knopfler gav ut på ein countrydemo, utan samtykke frå Knopfler. Dette førte til at fleire countryartistar spelte inn denne og andre songar av Knopfler. Den amerikanske countrygruppa Highway 101 spelte songen i 1988 på albumet *[[Highway 101, Volume 2|Highway 101²]]* og gav han ut som den tredje singelen frå albumet i januar 1989. Songen nådde 7. plassen på *[[magasinet Billboard|Billboard]]* Hot Country Singles-lista i april 1989.

## Lister

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Setting Me Up|Setting Me Up]]» frå ,  den 15. september 2014.* 
*** oppgav desse kjeldene:*


## Bakgrunnsstoff
*
Arne Wold

**Arne Wold** () var ein norsk teiknar og journalist frå Oslo.

Wold vart utdanna ved Statens håndverks- og kunstindustriskole i Oslo i tida 1914-16. Deretter gjekk han i lære ved Chra. Clicháanstalt i to år. I 1922 hadde han eit kortare opphald ved kunstakademiet i Firenze i Italia.

Under signaturen AW hadde Wold frå 1919 til 1974 politiske kommentarteikningar i avisa Nationen. I perioden frå 1922 til 1961 var han kunstkritikar i den same avisa. Han illustrerte elles fleire bøker, julehefte og tidsskrift, mellom anna teikneserien og bygdekomedien *Ola Nordigard* som vart trykt i Nynorsk Vekeblad i 1941 med tekst av Erling Moen. Arne Wold deltok også på ei rad kollektivutstillingar, også i Tokyo i Japan og i Montreal i Canada.

Wolds illustrasjoar var utført med svart tusj og pensel i ein enkel, direkte og folkeleg stil.

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:nb:Arne Wold|Arne Wold]]» frå ,  den 15. september 2014.*  
 
**Norsk Allkunnebok* X.
Water of Love

**«Water of Love»** er ein song skriven av Mark Knopfler og opphavleg gjeve ut av Dire Straits på debutalbumet deira i 1978. Han vart òg gjeven ut som singel i somme land, med «Down to the Waterline» som B-sida, som ein oppfølgjar til den første singelen frå albumet, «Sultans of Swing». Singelen nådde 28. plassen på singellista i Nederland. Han nådde òg 54. plassen i Australia. Songen var med på konsertalbumet *[[Live at the BBC av Dire Straits|Live at the BBC]]* og på samleplata *More Than Unplugged*.

Både «Water of Love» og «Down to the Waterline», i tillegg til «Sultans of Swing», var blant dei fem songane som var med på ein demo Dire Straits sendte til Charlie Gillett, som spelte lydbandet på radioshowet sitt, og førte til at bandet fekk den første platekontrakten sin. Han er ein av dei fire songane på side 1 på albumet *Dire Straits* som omhandlar ulukkelkege kjærleiksforhold, og forfattaren Michael Oldfield trur at songen handlar om skilsmissen til Mark Knopfler¨på denne tida. *[[Rolling Stone Magazine]]*-skribenten Ken Tucker nytta songen som eit døme på korleis Knopfler blandar smarte linjer med prosaiske. Tucker gjev eit døme på den smarte linja «I need a little water of love» etterfølgd av «You know it's evil when you're living alone», som Tucker reknar som ei tåpeleg linje. I *[[Billboard Magazine]]* skreiv Cary Darling om kor godt ho likte teksten, men kritiserer easy listening-arrangementet som «ikkje klarar å gripe lyttaren». *[[The Rolling Stone Album Guide]]* kommenterte det «nakne, romantiske synet» på denne songen og B-sida «Down to the Waterline», og korleis dette synet står i kontrast til bitterheita i songar som «Sultans of Swing».

«Water of Love» er ein av fem songar som utgjevaren til Knopfler laga countrydemoar av utan samtykke frå Knopfler. Dette førte til at mange countryartistar spelte inn songane til Knofpler. Ein coverversjon vart spelt inn av The Judds, som finst på deira *[[River of Time av The Judds|River of Time]]* og vart gjeven ut på singel i Tyskland. Wynonna Judd song ein «nattleg og mystisk» solovokal, og Knopfler sjølv spelte gitar på Judds-versjonen.  Allmusic-kritikaren Thom Jurek skildra songen som «den mest forførande melodien» på *River of Time* og *[[The Rolling Stone Album Guide]]* hylla den «typisk skarpe» gitarsoloen til Knopfler.  Alex Bollard og Lex Vandyke har òg spelt inn songen.

I boka si *[[My Life in Orange]]*, skriv Tim Guest om at han høyrte på Dire Straits-versjonen av songen og om linja «Water of love, deep in the ground, but there ain't no water here to be found» som eit barn som gøymer seg bak ein sofa og ønsker at «water of love» skal kome til han ein dag.  Hovudpersonen i Caprice Crane-romanen *Stupid and Contagious* refererer til «Water of Love» som ein song ho ønskjer å høyre sitetert i staden for lyden av eit toalett som spyler ned, i lag med AC/DC sin «Big Balls», ZZ Top sin «Tush», Nirvana sin «Smells Like Teen Spirit» eller Frank Sinatra sin «My Way».

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Water of Love|Water of Love]]» frå ,  den 15. september 2014.* 
*** oppgav desse kjeldene:*


## Bakgrunnsstoff
*
Straffesak

**Straffesak** er nemninga på slike saker som den offentlege påtalemakta reiser mot ein person eller ei verksemd for brot på føresegnene i ei eller fleire lover, der det i den aktuelle lova uttrykkjeleg er sagt at det kan idømmast straff for lovbrotet. I alle land med eit akseptabelt rettssystem er det påtalemakta som må prove at personen eller verksemda har forbrote seg mot lova, både når det gjeld sjølve handlinga og at dei andre vilkåra for å straffe er til stades i samsvar med lova. Som hovudregel skal saka avgjerast av ein domstol, med unnatak for enklare ordningar i mindre alvorlege saker.

I Noreg og andre land er dei fleste straffbare handlingane skildra i ei særskild straffelov. Men i tillegg er det òg i ulike andre lover ofte straffeføresegner for brot på reglane i lova, som til dømes i trafikklovgjevinga, i skattelovgjevinga, i arbeidslivslovgjevinga og lover på fleire andre område.

## Sjå òg
*Straffeloven
Lady Writer

«**Lady Writer**» er ein song av Dire Straits frå albumet *[[Communiqué]]* frå 1979. Då Mark Knopfler vart spurt om kva songen handla om, så sa han at han sat og såg på TV ein dag, og det var ein kvinneleg forfattar på TV og at det var der ideen kom frå. Fordi songen seier at forfattaren «*talking about the Virgin Mary*», har somme spekulert i om forfattaren er Marina Warner.

I alle land der «Lady Writer» kom ut på singel, hadde han forskjellig omslag. 

## Lister

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Lady Writer|Lady Writer]]» frå ,  den 15. september 2014.* 
*** oppgav desse kjeldene:*


## Bakgrunnsstoff
*
Kviterussland i Junior Eurovision Song Contest

**Belarus** debuterte i Junior Eurovision Song Contest i 2003 i København i Danmark, med songen «Tantsuj», framført på belarusisk av Volha Satsuik. Belarus er, saman med Nederland, dei einaste landa som har delteke i alle tevlingane i Junior Eurovision Song Contest. Bidraga vart valde gjennom ei nasjonal finale, arrangert av den belarusiske kringkastaren Belaruskaja Tele-Radio Campanija.

Belarus har, i likskap med Malta, vunne Junior Eurovision Song Contest to gongar. Fyrste gongen dei vann var i 2005, med songen «My vmeste», framført på russisk av Ksenija Sitnik. To år seinare, i 2007, vann dei med songen «S druzjami», framført på russisk av Aljaksej Zjyhalkovitsj.

Belarus har arrangert tevlinga to gongar, begge gongane i Minsk Arena i Minsk. Fyrste gongen var i 2010 og andre gongen var i 2018. Helena Meraai, som deltok i tevlinga i 2017, var ein av tre programleiarar i 2018. 20 land deltok i tevlinga, det høgste talet deltakande land i historia til tevlinga.

## Bidraga i Junior Eurovision Song Contest

## Røystgjeving

## Galleri

File:Ksenia Sitnik at the 2005 Junior Eurovision Song Contest (2).jpg|Ksenija Sitnik i Hasselt 2005
File:Andrej Kuniec.jpg|Andrej Kunets i București 2006
File:JESC 2013 (Belarus) Ilya Volkov at rehearsal 1.jpg|Iljja Volkaw i Kyiv 2013
File:Ruslan Aslanov at stage of JESC 2015.jpg|Ruslan Aslanav i Sofia 2015
File:JESC 2016 Alexander Minyonok (Belarus) (2).jpg|Aljaksandr Minjonak i Valletta 2016

## Vertskap

## Sjå òg
* Belarus i Eurovision Song Contest

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Belarus in the Junior Eurovision Song Contest|Belarus in the Junior Eurovision Song Contest]]» frå ,  den 15. september 2014.*
Vikram Samvat

**Vikram samvat** er ein av fleire hindukalendrar som blir brukt i India og Nepal. Den vart grunnlagt i år 58 f.Kr. av kong Vikramaditya av Ujjain. 

Kalenderen er basert på rørslene til sola og månen. Det er tolv månader i året og kvar månad blir rekna frå ein fullmåne til den neste. Kvar månad er ca. 29 dagar. Dette fører til at året blir ti eller elleve dager kortare enn solåret. For å korrigere for dette blir det lagt til ein ekstra månad.

For å konvertere eit årstal i vikram samvat til eit årstal i den gregorianske kalenderen så må ein trekke frå 57 eller 58. Ein trekk frå 57 dersom den aktuelle datoen er mellom starten på hinduåret og slutten på året i den gregorianske kalenderen, og 58 ellers.

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:nb:Vikram Samvat|Vikram Samvat]]» frå ,  den 16. september 2014.*