open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
XXXV

***XXXV*** er eit album frå 2001 av Fairport Convention med undertittelen «The 35th Anniversary Album». 

## Innhald

## Medverkande
* Simon Nicol – gitar, vokal
* Gerry Conway – perkusjon, trommer
* Dave Pegg – bassgitar, vokal
* Chris Leslie – mandolin, fiolin, vokal, tenor banjo, elektrisk mandolin
* Ric Sanders – fiolin, elektrisk piano, barytonfiolin

**Andre musikarar:**
* Ian Anderson – fløyte
* Cropredy Crowd – klapping
* Chris Knibbs – trombone
* Julie Matthews – vokal
* Chas McDevitt – trompet
* Anna Ryder – piano, trekkspel, valthorn, vokal, plastikkfløyte
* Mark Tucker – elektrisk gitar, e-bow
* Chris While – vokal 

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:XXXV (album)|XXXV (album)]]» frå ,  den 3. februar 2011.* 
*** oppgav desse kjeldene:*
Over the Next Hill

***Over the Next Hill*** er eit album frå 2004 av bandet Fairport Convention. Det vart skildra av Mojo som «rett og slett det beste albumet deira på 25 år».

Albumet vart spelt inn i løpet av mars og april 2004 i Dave Pegg sitt Woodworm Studio i Barford St. Michael i Oxfordshire. Albumet var det første som vart gjeven ut på det nye plateselskapet til bandet, Matty Grooves.

## Innhald

## Medverkande
*Gerry Conway – Perkusjon, trommer
*Chris Leslie – Mandolin, bouzouki, fiolin, ukulele, vokal, fløyte, elektrisk mandolin
*Simon Nicol – Gitar, vokal
*Dave Pegg – 5-strengsbass, akustisk bass, mandolin, vokal, kontrabass
*Ric Sanders – Mandolin, fiolin

med

*Anna Ryder - Trekkspel
*Chris While - vokal på «Si Tu Dois Partir»
*Simon & Hilary Mayor - vokal på «Auld Lang Syne»
Sense of Occasion

***Sense of Occasion*** er eit studioalbum frå 2007 av dei britiske folkrockveteranane Fairport Convention. Tittelen kjem av at bandet feira 40-årsjubileum i 2007, sjølv om berre eit original medlem, Simon Nicol, framleis er med i bandet.

## Innhald

## Medverkande
* Ric Sanders – Fiolin
* Simon Nicol – Vokal, akustisk gitar, elektrisk gitar, 12-strengsgitar
* Gerry Conway – Vokal, trommer, perkusjon, harmonium
* Dave Pegg – Vokal, bassgitar
* Chris Leslie – Vokal, mandolin, bouzouki, fiolin
Festival Bell

***Festival Bell*** er eit studioalbum frå 2011 av bandet Fairport Convention. Namnet på albumet er ein referanse til bjølla som ringjer i St Mary's Church i Cropredy i Oxfordshire.

## Innhald

## Medverkande
*Simon Nicol- Vokal, akustisk gitar, elektrisk gitar, ukulelebass
*Dave Pegg- Vokal, bassgitar, ukulele
*Chris Leslie- Vokal, mandolin, bouzuki, fiolin, portugisisk gitar, ukulele
*Ric Sanders- Korvokal, fiolin, ukulele
*Gerry Conway- Trommer, perkusjon
Paul Warren

**Paul Warren** () er ein amerikansk blues- og rockegitarist. Han var turnegitarist for den engelske rockeartisten Rod Stewart og den amerikanske artisten Richard Marx. 

Warren starta å spele gitar då han var tolv år gammal, og då han var 17 vart han oppdaga av Norman Whitfield i Motown Records. Kort tid etter vart han ein fast studiogitarist for det kjende studioet. Den først songen han spelte på var «Papa was a Rolling Stone» av The Temptations. Same året vann denne plata fem Grammyprisar.

Sidan har han spelt på mange album og vart ein populær studiogitarist. Då Motown flytta kontor til California i 1973, betalte dei han for å flytte med dei, slik at han framleis kunne spele for dei. Han vart kort tid etter med i gruppa Rare Earth og er tilskriven som medlåtskrivar på tre songar på albumet *Back to Earth*. Då han slutta som studiomusikar for Motown i 1975, vart han hyrt inn av Ray Manzarek frå The Doors som sologitarist i bandet Nite City. På det andre albumet vart Warren òg solovokalist og skreiv fleire av songane på albumet *[[Golden Days Diamond Night]]*.  Bandet var oppløyst innan det andre albumet kom ut. Warren danna i 1978 bandet Paul Warren and Explorer - og spelte fast på Sunset Strip, og nesten kvar helg på anten the Roxy, Whiskey a Go Go, the Starwood og Madame Wongs i China Town - og mange andre.  Han fekk kontrakt med RSO Records og gav ut det første soloalbumet sitt, *One of the Kids* i 1980.  Seinare det året vart RSO Records lagt ned og Paul Warren vart arbeidslaus. Han byrja som studiogitarist att i 1981 til 1987, og arbeidde for artistar som The Ventures, Tina Turner og Prism. Han produserte òg musikk i denne tida. 

I 1987 vart han med Richard Marx i byrjinga av karrieren hans, kort tid etter den første songen frå debutalbumet hans kom ut. Warren var musikalsk leiar for Marx dei neste sju åra, før han gav seg i 1994. Warren gjekk raskt vidare som sologitarist for Joe Cocker.  «Have a Little Faith Tour» varte i 18 månader. I 1996 spelte han for den italienske songaren Eros Ramazzotti. Han spelte i 11 år for Ramazotti, før han gav seg i 2005. I mellomtida spelte Warren for Rod Stewart, og heldt fram å spele med Stewart i 11 år. Seint i 2010 gav han ut det første soloalbumet sitt på over eit tiår, kalla *Round Trip*, med sitt eige band.

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Paul Warren|Paul Warren]]» frå ,  den 22. april 2016.*
Fairport's Cropredy Convention

**Fairport's Cropredy Convention** (tidlegare **Cropredy Festival**) er ein årleg festival for folkemusikk og rockemusikk i utkanten av landsbyen Cropredy i Oxfordshire i England. Han har funne stad sidan august 1976. 

Fairport's Cropredy Convention har eit publikum på om lag 20&nbsp;000 kvar år, og er den største årlege festivalen av sitt slag i Storbritannia. Festivalen har ein enkel scene i botn av ein slak bakke. 

Festivalen byrja som små private konsertar for dei lokale innbyggjarane av folkrockbandet Fairport Convention i juli 1976. Festivalen vart viktig i historia til bandet, då dei heldt farvellkonserten sin her i 1979 for kring 4500 folk. Bandet lovde å kome attende kvart år, og frå den tid har festivalen vorte nytta for årlege gjenforeiningskonsertar med bandet, der både nye og gamle bandmedlemmer deltar på scenen. 

I 1990-åra vart festivalen utvida til to dagar, og frå 2000 har det vore tre dagar. Festivalen finn som regel stad den andre veka i august. Det er framleis medlemmar av Fairport som orgeliserer konserten, og bandet sjølv held avslutningskonserten, som vanlegvis varer over tre timar. 

Av mange kjende artistar som har spelt på festivalen finn ein mellom andre Robert Plant (frå Led Zeppelin), Lonnie Donegan, Procol Harum, Steeleye Span, Eliza Carthy, Yusuf Islam og Oysterband.

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Fairport&#39;s Cropredy Convention|Fairport&#39;s Cropredy Convention]]» frå ,  den 3. februar 2011.* 
*** oppgav desse kjeldene:*


## Bakgrunnsstoff
* Fairport Convention si nettside
* Guide til Cropredyfestivalen 
* ''Cropredy Festival'' på eFestivals
Fotheringay

**Fotheringay** var eit kortliva britisk folkrockband, starta i 1970 av songaren Sandy Denny då ho forlét Fairport Convention. Bandet tok namn etter ein av songane hennar, «Fotheringay» om Fotheringhay Castle, der Maria Stuart sat fengsla. Songen vart opphavleg gjeven ut på Fairport Convention-albumet *[[What We Did on Our Holidays]]* i 1969, det første albumet tiL Denny med gruppa. 

To tidlegare medlemmar i Eclection, Trevor Lucas og Gerry Conway, og to tidlegare mdlemmer frå Poet and the One Man Band, Jerry Donahue og Pat Donaldson (bass), utgjorde resten av bandet. Bandet gav berre ut eitt album medan dei heldt på. Albumet inneheldt fleire songar av Denny, mellom andre «Nothing More», «The Sea» og «The Pond and The Stream», i tillegg til versjonar av Gordon Lightfoot sin «The Way I Feel» og Bob Dylan sin «Too Much of Nothing».  Albumet selde dårleg då det kom ut og Denny var under press til å starte ein solokarriere etter at ho to år på rad vart kåra til den beste songaren i Storbritannia av lesarane i *[[Melody Maker]]*.

Fotheringay vart oppløyst i januar 1971 under innspelinga av det som skulle verte det andre albumet deira. Somme av songane dukka opp på debutalbumet til Denny i 1971, *[[The North Star Grassman and the Ravens]]*. Lucas, Conway og Donahue vart medlemmar i Fairport Convention i 1972 og spelte inn *[[Rosie av Fairport Convention|Rosie]]* (der nokre av songane for Fotheringay òg vart nytta). Conway spelte berre på tre songar og byrja som studiomusikar etter dette. Både Conway og Donaldson hadde arbeidd med Richard Thompson. Lucas og Donahue vart verande i Fairport i eit par år. I 1974 kom Denny attende til Fairport og dei spelte inn to album: *[[Fairport Live Convention]]* og *[[Rising for the Moon]]*. Denny, Donahue og Lucas, forlet bandet i desember 1975. Conway kom attende til Fairport i 1997.

I 2008 annonserte Donahue at han prøvde å gjere ferdig det andre albumet til Fotheringay. Resultatet vart *[[Fotheringay 2]]*, som kom ut 29. september 2008.

## Diskografi
**[[Fotheringay av Fotheringay|Fotheringay]]* (Island/A&M, 1970)
**[[Fotheringay 2]]* (Fledg'ling Records, 2008)

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Fotheringay|Fotheringay]]» frå ,  den 3. februar 2011.* 
*** oppgav desse kjeldene:*
**Fotheringay 2
**NEW SANDY DENNY FOTHERINGAY ALBUM 
**http://www.thebeesknees.com/?p=106 Fotheringay at Fledg'ling Records


## Literatur
**No More Sad Refrains: The Life And Times Of Sandy Denny*, Clinton Heylin.

## Bakgrunnsstoff
*Offisiell nettstad
Fotheringay av Fotheringay

***Fotheringay*** er det sjølvkalla debutalbumet til Fotheringay, som vart danna av Sandy Denny då ho forlet Fairport Convention i 1969. Det var det einaste albumet til bandet før andrealbumet kom ut i 2008. Albumet vart spelt inn i 1970 med tidlegare Eclection-medlem og den framtidige ektemannen til Denny, Trevor Lucas, samt Gerry Conway, Jerry Donahue og Pat Donaldson. Albumet inneheld fem songar av Sandy Denny (ein i lag med Lucas), ein song av Lucas, samt to tradisjonelle songar og to coverversjonar: Bob Dylan sin «Too Much of Nothing» og Gordon Lightfoot sin «The Way I Feel».

## Innhald

## Medverkande
*Sandy Denny - gitar, piano, vokal
*Trevor Lucas - gitar, vokal
*Jerry Donahue - gitar, vokal
*Pat Donaldson - bass, vokal
*Gerry Conway - trommer
*Linda Thompson - vokal
*Todd Lloyd - vokal

## Produksjon
*Produsent: Joe Boyd
*Lydteknikar: Jerry Boys, Todd Lloyd
*Illustrasjonar: Marion Appleton
*Fotografi: Tony Evans

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Fotheringay (album)|Fotheringay (album)]]» frå ,  den 3. februar 2011.*  
 

## Bakgrunnsstoff
*http://www.thebeesknees.com/?p=106 Fotheringay på Fledg'ling Records
Fotheringay 2

***Fotheringay 2*** er det andre albumet til gruppa Fotheringay, som vart starta av Sandy Denny då ho forlet Fairport Convention i 1969. Bandet vart kortliva og vart oppløyst i 1971 etter å ha spelt inn, men ikkje fullført alle songane som er på dette albumet. Somme av songane dukka opp på andre plater i tida etter, men ikkje alle songane er gjevne ut før. Albumet vart sett saman av Jerry Donahue, som var gitarist i bandet og han måtte legge til nye lydspor for å fullføre innspelingane.

To av songane på dette albumet («John the Gun» og «Late November») vart spelte inn på ny for det første soloalbumet til Sandy Denny, *[[The North Star Grassman and the Ravens]]* i 1971, medan konsertopptak av andre songar tidlegare har eksistert.

## Innhald

## Medverkande
*Sandy Denny - gitar, piano, vokal
*Trevor Lucas - gitar, vokal
*Jerry Donahue - gitar, vokal
*Pat Donaldson - bass, vokal
*Gerry Conway - trommer
*Linda Thompson - vokal
*Todd Lloyd - vokal

## Produksjon
*Produsent: Jerry Donahue
*Lydteknikarar: John Wood, Jerry Boys, Scott Whitley, Henno Althoff, Justin Fox, Richard Barron, Jerry Donahue
*Mastering: Ben Wiseman
*Kunstnarisk leiar: David Suff, Phil Smee
*Notat i omslaget: Richard Williams

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Fotheringay 2|Fotheringay 2]]» frå ,  den 3. februar 2011.* 
*** oppgav desse kjeldene:*

## Bakgrunnsstoff
*http://www.thebeesknees.com/?p=106 Fotheringay på Fledg'ling Records
The North Star Grassman and the Ravens

***The North Star Grassman and the Ravens*** er eit album frå 1971 av den engelske visesongaren Sandy Denny. Denny vart soloartist fordi det tidlegare bandet hennar, Fotheringay, vart oppløyst då produsenten deira Joe Boyd fekk jobb i Warner Brothers i California. Bandet var då halvvegs gjennom innspelinga av det andre albumet sitt, som stod uferdig fram til det kom ut som *[[Fotheringay 2]]* i 2008.

Denny la så ut på ei solokarriere, som gav ho rykte som ein av dei flottast evisesongarane i Storbritannia. Albumet var bygd rund hennar eigne songar og *The North Star Grassman and the Ravens* skil seg ut med unnvikande tekstar og uventa harmoniar. To originale songar er frå innspelinga av *[[Fotheringay 2]]*, «Late November» og «John the Gun», som vart omarbeidd for albumet. I tillegg er det seks originale songar og to coverversjonar på albumet, Bob Dylan sin «Down in the Flood» og «Let's Jump the Broomstick» av Brenda Lee.

Dei første songane som vart innspelt var dei tradisjonelle «Blackwaterside» og «Let's Jump the Broomstick» i mars 1971 i Sound Techniques. Innspelinga vart følgd opp månaden etter fram til slutten av mai i Island studios, der albumet vart gjort ferdig med innspelinga av tittelsporet. Fleire songar vart innspelte og forkasta under innspelingane, som «Honky Tonk Women», «Walking the Floor Over You» og den tradisjonelle «Lord Bateman».

Innspelingane starta med Andy Johns ved spakane, men mot slutten var det Denny sjølv i lag med Richard Thompson og John Wood som hadde teke over. Det var John Wood som anbefalte filmmusikkarrangøren Harry Robinson for Denny, og han la på strykarar på «Next Time Around» og «Wretched Wilbur». Robinson laga òg strykearrangement for dei neste soloalbuma til Denny.

«Late November» var inspirert av ein draum og dødsfallet til Fairport-medlem Martin Lamble.

## Innhald

## Medverkande
*Sandy Denny - solovokal, akustisk gitar (2/3/11), piano (1)
*Jerry Donahue - elektrisk gitar (1)
*Richard Thompson - el. gitar (1-5/7-9), trekkspel (2), vokal (4), akustisk gitar (6-7/9-10), bass (7/11)
*Trevor Lucas - akustisk gitar (1/5/8)
*Buddy Emmons : pedalsteelgitar (11)
*Pat Donaldson : bass (1-3/8-10)
*Tony Reeves : bass (4/6)
*Gerry Conway : trommer (1-4/6-7/9-11)
*Roger Powell : trommer (8)
*Ian Whiteman : piano (4-8/10-11), pipeorgel (10)
*Barry Dransfield : fiolin (5)
*Royston Wood & Robin Dransfield : korvokal (5)
*Harry Robinson - strykearrangement (6/9)

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:The North Star Grassman and the Ravens|The North Star Grassman and the Ravens]]» frå ,  den 3. februar 2011.*
*** oppgav desse kjeldene:*
* Sandy Denny: The North Star Grassman and the Ravens
Sandy av Sandy Denny

***Sandy*** er det andre soloalbumet til Sandy Denny og vert generelt rekna som hennar beste. Albumet kom ut i 1972 og innspelinga starta berre få veker etter turneen etter debutalbumet hennar, *[[The North Star Grassman and the Ravens]]*, var over tidleg i november 1971. 

Den første songen som vart spelt inn for albumet var «The Quiet Joys of Brotherhood» med tekst av Richard Farina som Denny sette ein tradisjonell irsk melodi, «My Lagan Love», til. Vokalarrangementet hennar på denne songen var inspirert av Ensemble of the Bulgarian Republic. Demoninnspelingar heldt fram i det nybygde Manor Studio i Oxfordshire, det første studioet eigd av plateselskapet til Richard Branson, Virgin. Det var her Denny spelte inn albumet med The Bunch, ei samling av rock and roll-songar kalla *[[Rock On av The Bunch|Rock On]]*. Samlinga var første gongTrevor Lucas arbeidde som produsent for Island Records og han tok òg denne rolla på *Sandy*. Lydteknikar på albumet var John Wood. Manor-innspelingane enda med uferdige versjonar av «Sweet Rosemary», «The Lady», «The Music Weaver», «Listen Listen», «For Nobody to Hear» og «Bushes and Briars». To songar vart òg starta men ikkje gjort ferdig, ein coverversjon av visesongaren Anne Briggs, «Go Your Own Way My Love» og Denny sin «After Halloween», som vart omarbeidd tre år seinare for Fairport Convention sitt *[[Rising for the Moon]]*.

Alle songane på albumet vart gjort ferdige i Sound Techniques og Island studio mellom slutten av april og seint i mai, der strykearrangementa av Harry Robinson òg vart lagt til.. I tillegg vart to songar av Denny spelte inn, «It Suits Me Well» og «It'll Take A Long Time», og ein coverversjon «Tomorrow Is a Long Time» av Bob Dylan. Allen Toussaint sitt blåsearrangement på «For Nobody To Hear» vart spelt inn i Deep South Studio i Baton Rouge i Louisiana.
 
Gjestemusikarar på albumet var mellom anna Fairport Convention-kollegaene Richard Thompson og Dave Swarbrick, samt Sneaky Pete Kleinow (frå Flying Burrito Brothers) på steelgitar og venen og songaren Linda Thompson på korvokal. 

## Innhald

## Medverkande
*Sandy Denny - solovokal, akustisk gitar (2/6/8), piano (7/9/10)
*Richard Thompson - elektrisk gitar (1-4/8-9), ac. gitar (1/4), mandolin (6)
*Trevor Lucas - akustisk gitar (4/9)
*Sneaky Pete Kleinow - pedalsteelgitar (1/4)
*Dave Swarbrick - fiolin (2/5/10)
*John Bundrick -  orgel (1), piano (4)
*Pat Donaldson - bass (1-4/6/8-9)
*Timi Donald - trommer (1-4/6/8-9)
*John Kirkpatrick - concertina (9)
*Linda Thompson - vokal (4)
*Harry Robinson - strykearrangement (6/7/10)
*Allen Toussaint - blåsearrangement (3)

## Produksjon
*Produsent: Trevor Lucas
*Lydteknikarar: John Wood, Cy Frost
*Fotografi: David Bailey

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Sandy (Sandy Denny album)|Sandy (Sandy Denny album)]]» frå ,  den 3. februar 2011.* 
*** oppgav desse kjeldene:*
Like an Old Fashioned Waltz

***Like an Old Fashioned Waltz*** er det tredje soloalbumet til den engelske folkrockartisten Sandy Denny og kom ut i juni 1974. Det var det første albumet hennar utan påverknaden frå folkemusikken ein hadde sett på alle albuma hennar så langt. Dette delte tilhengjarane hennar frå dei som føretrekte det tradisjonelle elementet på dei tidlegare albuma og dei som følgde utviklinga hennar som låtskrivar og songar. Etter at det førre albumet hennar, *[[Sandy av Sandy Denny|Sandy]]* ikkje hadde vorte den store suksessen ein håpa på, bestemde ho seg for å satse på eit nytt publikum. Albumet var det mest personlege frå Denny så langt med songar om tap, einsemd, mørkeredsle, tida som går og årstidene. Albumet var i følgje kritikarane berre skjemd av to coverversjonar av jazzstandardar ho hugsa frå samlinga til faren, «Whispering Grass» og «Until The Real Thing Comes Along». Opningssporet på albumet, «Solo» vert generelt rekna som ein av dei finaste songane i karrieren hennar. Harry Robinson lagde strykearrangement til alle soloalbuma til Denny, men var meir framme i lydbiletet på *Like an Old Fashioned Waltz*.

Ho byrja å arbeide på dette albumet, medan ho framleis turnerte med det førre albumet, *[[Sandy av Sandy Denny|Sandy]]*. Denny la ut på ein månad lang turn i USA i april 1973 og stoppa i det kjende studioet til A&M Records for å spele inn fire songar.

Sandy Denny gifta seg med Trevor Lucas den 20. september 1973 på Fulham Registry Office, kort tid etter ho hadde sett i saman eit band som bestod av Pat Donaldson, Hughie Burns og Willie Murray for å turnere med albumet etter at det kom ut. Bandet heldt derimot berre fire konsertar sidan utgjevinga av albumet vart utsett frå hausten 1973 til juni 1974, då Denny igjen var attende i Fairport Convention.

## Innhald

## Medverkande
*Sandy Denny - solovokal, piano (1/2/4), akustisk gitar (5/6), el. piano (9)
*Richard Thompson - elektrisk gitar (1/10)
*Trevor Lucas - akustisk gitar (1/7)
*Diz Disley - akustisk gitar (3/8)
*Jerry Donahue - elektrisk gitar (4/7), akustisk gitar (5)
*Jean Roussel - orgel (1)
*Ian Armit - piano (3/8)
*John (Rabbit) Bundrick - piano (5/9), elektrisk piano (6), clavinet (6)
*Dave Pegg - bass (1-2/4-5/9)
*Danny Thompson - kontrabass (3/8)
*Pat Donaldson - bass (6/7)
*Dave Mattacks - trommer (1-5/8-9)
*Gerry Conway - trommer (6/7)
*Alan Skidmore - saksofon (8)
*Harry Robinson - strykearrangement (1/2/4-7/9)
*Bob Leaper - blåsearrangement (3/8)

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Like an Old Fashioned Waltz|Like an Old Fashioned Waltz]]» frå ,  den 3. februar 2011.* 
*** oppgav desse kjeldene:*
*Sandy Denny: Like an Old Fashioned Waltz Information
Rendezvous av Sandy Denny

***Rendezvous*** er eit album frå 1977 av den engelske folkrockartisten Sandy Denny og det vart det siste ho gav ut før ho døydde. 

Sandy Denny og Trevor Lucas forlet Fairport Convention mot slutten av 1975 og Denny starta på *Rendezvous* våren 1976. Trevor Lucas produserte albumet med eit samtidig rockelydbilete for å gjere Denny til ein artist for dei store massane. Albumet vert i dag generelt rekna som overprodusert med mykje strykarar, korvokal og instrumentalspor. Trass i at albumet inneheld nokre av hennar beste songar og synte at ho utvida den musikalske horisonten med den karibisk-inspirerte «Gold Dust», dei sjelfulle kjærleikssongane «Take Me Away» og «I'm A Dreamer» og den mest ambisiøse av dei alle, ein sju minuttar lang orkesteraktig symfoni kalla «All Our Days».

Den omfattande verdsturneen med Fairport Convention gjennom 1974 og 1975 i lag med det store alkohol- og sigarettinntaket til Denny, gjekk utover stemma hennar, og no hadde mykje av den klokkeklare reinheita forsvunne. Ho hadde derimot framleis kontrollen og krafta i stemma si. For første gong på fleire år spelte Denny inn delar av albumet live i studio, mellom anna ei innspeling i Basing Street den 25. april der «Full Moon», «No More Sad Refrains» og «I'm A Dreamer» vart spelte inn live med bandet og strykarar på ein enkelt dag. Eit utval av coverversjonar vart òg spelt inn for albumet, «I Wish I Was a Fool For You (For Shame of Doing Wrong)» av Richard Thompson, «Silver Threads and Golden Needles», «Losing Game» av The Flying Burrito Brothers og Lowell George sin «Easy to Slip». Sistnemnde vart ikkje med på det ferdige albumet. 

Då albumet kom ut mai 1977 var Denny gravid og kunne ikkje turnere. I juli 1977 fødde Denny ei jente, og ho la ut på ein turne hausten 1977, noko som vart hennar siste konsertar. Sandy Denny døydde i april 1978 etter å ha falle ned ei trapp. 

## Innhald

## Medverkande
*Sandy Denny - solovokal, akustisk gitar (5), piano (6/9)
*Jerry Donahue - elektrisk gitar (1/6/8-9)
*Junior Murvin - elektrisk gitar (2)
*Richard Thompson - elektrisk gitar (3)
*Bob Weston - elektrisk gitar (4)
*Trevor Lucas - akustisk gitar (6/9)
*John (Rabbit) Bundrick - orgel (1), synthesizer (1), piano (8)
*Steve Winwood - orgel (2/4/5), clavinet (2), piano (4), elektrisk piano (5)
*John Gillespie - piano (3)
*Pat Donaldson - bass (1-2/4-6/8-9)
*Dave Pegg - bass (3)
*Dave Mattacks - trommer (1-4/6/9), tamburin (1)
*Timi Donald - trommer (5/8)
*Brother James - congatrommer (2)
*Dick Cuthell - flygelhorn (2)
*Benny Gallagher & Graham Lyle - korvokal (3)
*Sue Glover & Sunny Leslie - korvokal (4/5)
*Kay Garner & Clare Torry - korvokal (6)
*The Ladybirds - korvokal (8)
*The Silver Band: John Hudson, Alan Holmes, Ray Grand, Gordon Bland, David White, Robert Richards, Peter Lockett & Philip Goodwin
*Harry Robinson - orkesterarrangement (3/6/7)
*Steve Gregory - blåsearrangement (4)
*Robert Kirby - silver band-arrangement (8)

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Rendezvous (Sandy Denny album)|Rendezvous (Sandy Denny album)]]» frå ,  den 3. februar 2011.* 
*** oppgav desse kjeldene:*
**Further information on ''Rendezvous''
The Pentangle

***The Pentangle*** var debutalbumet til Pentangle frå 1968 med Terry Cox, Bert Jansch, Jacqui McShee, John Renbourn og Danny Thompson. Det førte saman den einskilde interessa for folk, jazz, blues, tidlegmusikk og samtidig låtskriving til ein unik stil. Teksten i plateomslaget, skriven av John Peel, seier: 
:«Er det naudsynt å snakke om «blandingar av tradisjonelle folkemusikkformer», «musikalsk nyskaping», «felles utforsking» og slikt som det? Svar 'nei' på seksti ord eller mindre. Spel denne plata for dei du er glad i.»

Då albumet vart spelt inn, var medlemmane i Pentangle alt dyktige musikarar, kvar innan sitt felt, og hadde spelt saman i forskjellige kombinasjonar: Jansch og Renbourn var alt respekterte soloartistar og spelte ofte i lag, mellom anna på albumet *[[Bert And John]]*. McShee hadde sunge på vise- og bluespubar og klubbar og hadde spelt inn musikk i lag med Renbourn på *Another Monday*. Cox og Thompson var erfarne studiomusikarar og hadde spelt i lag i bandet til Alexis Korner.

Richie Unterberger sa om albumet: «Om det var meir ei folk-jazz-blues-blanding enn det var folkrock, så rocka det unekteleg med ein god rytme, og det vart framført med vokalharmoniar, vokal- og instrumentalsoloar, og ein vågal, uærbødig and som umiddelbart slo an hos rockeorienterte lyttarar. Og rockelyttarane, framfor viselyttarane, utgjorde truleg størstedelen av publikumet til Pentangle. Albumet nådde akkurat ikkje Topp 20 i Storbritannia.»

## Innhald

## Medverkande
;Pentangle
*Jacqui McShee – vokal
*Bert Jansch – akustisk gitar, vokal
*John Renbourn – akustisk gitar, vokal
*Danny Thompson – kontrabass
*Terry Cox – trommer, vokal

;Teknisk
* Produsent: Shel Talmy
* Design: Osiris (Visions) Ltd.
* Fotografi: Robert Dowling
* Notat i omslaget: John Peel

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:The Pentangle|The Pentangle]]» frå ,  den 3. februar 2011.* 
*** oppgav desse kjeldene:*
The Sprig of Thyme

**Sprig of Thyme**, **The Seeds of Love**, **Maiden’s Lament**, **Garners Gay**, **Let No Man Steal Your Thyme** eller **Rue** er ei tradisjonell britisk og irsk folkevise som nyttar botaniske og andre symbol for å åtvare unge folk om farane med falske kjærastar. Songen vart først dokumentert i 1689 og dei mange variantane har mange forskjellige titlar. 

## Oversikt

I ein versjon av «Maiden’s Lament», fortel forteljaren om å halde hagen sin ryddig og ikkje la noko stele timianen deira. Ein gong hadde ho ei timianspire (sprig of thyme), men gartnarsonen kom med ei raud rose, ein blå fiol og noko bitter rute. Han stal timianen og let berr ruten vere att og ei kryprot voks der timianen hadde stått. Foreldra hennar vart sinte på ho, men ho ville skjere av rosa og plante eit piletre så alle kan sjå. 

I ein versjon av «Let No Man Steal Your Thyme», ønskjer ho at ho var i armane til kjærasten, men bed falske menn om å ikkje gje ho årsak til å klage på graset som ho tråkkar ned, for det vil reise seg att.

I somme versjonar av «Garners Gay», plukker forteljaren opp all ruten og plantar ei eik i staden med hop at ho vil vekse seg sterk.

Andre planter vert òg nemnd i andre versjonar. 

## Kommentar

Symbolismen i songen er tolka som følgjer:

*Timian - jomfrudom og til ein viss grad tid. 
*Raud rose - romantiske kjærleik, lyst eller omsynslaus kjærleik
*Fiol - beskjedenheit
*Piletre - sorg eller fortviling
*Rute - anger
*Eik - styrke, lojalitet

## Innspelingar

*Anne Briggs spelte inn ei utgåve av «Let No Man Steal Your Thyme» (1963)
*Jim Moray spelte *Seeds Of Love* på *Sweet England* (2003)
*Pentangle spelte inn «Let No Man Steal Your Thyme» på debutplata si *[[The Pentangle]]* i 1968.
*Shelagh McDonald spelte inn «Let No Man Steal Your Thyme» i 2005 på eit album med same namn.
*Roberts and Barrand spelte «Garners Gay» på *Live at Holstein's!* frå 1983. 

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:The Sprig of Thyme|The Sprig of Thyme]]» frå ,  den 3. februar 2011.* 
*** oppgav desse kjeldene:*
Terry Cox

**Terence William Harvey «Terry» Cox** () er ein britisk trommeslagar frå High Wycombe i Buckinghamshire som er mest kjend som medlem av Pentangle, Duffy's Nucleus og Humblebums.

Han har òg spelt med ei rekkje ander artistar, mellom andre David Bowie og Elton John. Han var trommeslagar for Charles Aznavour frå 1974 til 1982.

## Samarbeid
*Alexis Korner - *Sky High* (1966)
*Alexis Korner - *[[Blues Incorporated]]* (1967)
*Alexis Korner - *Bootleg Him!* (1972)
*Alexis Korner - *The BBC Radio Sessions* (1994)
*Ashton & Lord - *First of the Big Bands* (1974)
*Bert Jansch - *Birthday Blues* (1968)
*Bert Jansch - *Rosemary Lane* (1971)
*Bread, Love & Dreams - *Amaryllis* (1971)
* Charles Aznavour - *Aznavour Live 4: Olympia* (1980)
*Cleo Laine - *Return to Carnegie* (1976)
*Damian Halloran and Maria Millward - *Great Stories and Songs* (2002)
*Dana Gillespie - *Weren't Born a Man* (1973)
*David Bowie - *[[Space Oddity]]* (1969)
*Digby Fairweather - *Songs for Sandy* (1981)
* Duffy Power - *Little Boy Blue* (1965–67)
* Duffy Power - *Sky Blues* (Rare Radio Sessions, 1968–94)
* Duffy Power - *Innovations* (1970)
*Elton John - *[[Elton John av Elton John|Elton John]]* (1970)
*Elton John - *[[Madman Across the Water]]* (1971)
*Fishbaugh Fishbaugh Zorn - *Fishbaugh Fishbaugh & Zorn* (1972)
*George Martin - *[[Live and Let Die av George Martin|Live and Let Die]]* (Soundtrack, 1973)
*Harold McNair - *Fence* (1970)
*Harvey Andrews - *Friends of Mine* (1973)
*Jade - *Fly on Strangewings* (1970)
*Jan & Lorraine - *Gypsy People* (1969)
*John Dawson - *Friend of Mine* (1975)
*John Renbourn - *Sir John Alot of Merrie Englandes Musyk Thyng & Ye Grene Knyghte* (1968)
*John Renbourn - *Lady and the Unicorn* (1970)
*John Renbourn - *[[Faro Annie]]* (1971)
*John Williams - *Changes* (1971)
*Leslie Duncan - *Sing Children Sing* (1971)
*Linda Lewis - *Say No More* (1971)
*Long John Baldry - *Good to Be Alive* (1976)
*Lynsey de Paul - *Surprise* (1973)
*Lynsey de Paul - *Taste Me...Don't Waste Me* (1974)
*Marian Segal - *Fly on Strange Wings*
*Mike Batt - *Schizophonia* (1977)
*Mike Silver - *Troubadour* (1973)
*Patrick and Matrix Yandall - *That Feels Nice!* (1993)
*Pete Atkin - *[[The Road of Silk]]* (1974)
*Philwit & Pegasus - *Philwit & Pegasus* (1970)
*Ray Warleigh - *First Album* (1969)
*Rick Springfield - *Comic Book Heroes* (1974)
*Rupert Hine - *Pick Up a Bone* (1971)
*Scott Walker - *Stretch* (1973)
*Scott Walker - *We Had It All* (1974)
*Shawn Brothers - *Follow Me* (1974)
*Shirley Collins - *Within Sound Box Set* (1970)
*Shirley & Dolly Collins - *[[Love Death and The Lady]]* (1970)
*The Sallyangie - *[[Children of the Sun (The Sallyangie album)|Children of the Sun]]* (1969)
* Therapy - Almanac (1972)
* Tudor Lodge - *Tudor Lodge* (1971)
*Wally Whyton - *It's Me Mum*

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Terry Cox|Terry Cox]]» frå ,  den 3. februar 2011.*
Eurovision Song Contest 1966

**Eurovision Song Contest 1966** (**ESC 1966**) var den ellevte gongen Eurovision Song Contest blei arrangert. Konkurransen blei halden i Villa Louvigny i Luxembourg i Luxembourg. Finalen fann stad fredag 8. april. Austerrike vann konkurransen med songen «Merci Chérie», framført av Udo Jürgens på tysk.

Italia ville trekke seg berre nokon timar før finalen på grunn av at han var misnøgd med orkesteret og dei ikkje fekk ha med to gitaristar på scena, dei blei nekta å tekke seg og var dermed med i finalen. Ein regel om at kvart land måtte synge på sitt heimspråk blei innført dette året. Norden utvikla nabostemming, noko som gjorde at dei nordiske landa stemte på kvarandre. For fyrste gong var det også dansarar med på scena.

## Bidraga
### Finale

* Finalen blei halden den 8. april 1966 i Villa Louvigny.
* Austerrike vann konkurransen for fyrste gong. 
* Noreg sitt bidrag, «Intet er nytt under solen» av Åse Kleveland, kom på tredjeplass.
* Belgia og Irland kom på ein delt 4. plass.
* Vest-Tyskland, Luxembourg og Finland kom på ein tredelt 10. plass.
* Monaco og Italia kom på ein delt 17. plass.

## Kjelder


**Denne artikkelen bygger på «[[:nb:Eurovision Song Contest 1966|ESC 1966]]» og «[[:en:Eurovision Song Contest 1966|ESC 1966]]» frå  og [http://www.vg.no/musikk/grand-prix/artikkel.php?artid=10007462 VG.no],  den 3. februar 2011.*
Underordenen Tyranni

**Tyranni** er ein underorden av sporvefuglar, òg kalla **Suboscines**. Han inneheld nær 1400 artar i om lag 325 slekter, det store fleirtalet av desse er søramerikanske. Han er kalla opp etter den biologiske slekta Tyrannus.

Desse har ein annan anatomi for syrinx-muskulaturen enn Oscines, songfuglar av den større underordenen Passeri, derav det populærnamnet suboscines. Dei tilgjengelege morfologiske data, DNA-analysar, og biogeografiske data, i tillegg til avgrensa fossile funn, peikar mot at desse to store underordenar av sporvefuglar er evolusjonært distinkte kladar.

## Systematikk

Ifølgje Sibley og Ahlquist sine arbeid med DNA-DNA hybridisering kan Tyranni delast vidare inn i tre kladar: Acanthisittides, Eurylaimides, og Tyrannides. Den første, som inneheld klatresmettar, Acanthisittidae, har ein omstridd posisjon. Gjeldande oppfatning er at dei er meir sannsynleg eit veldig tydeleg og gamle nedstamming, og utgjer ein eigen underordenen av Passeriformes.

* Eurylaimides inneheld suboscines i «den gamle verda» - hovudsakleg distribuert i tropiske område rundt Indiahavet. Ein einskild amerikansk art, sapayoa er i sin eigen familie.
** Asitiar (Philepittidae)
** Breinebb (Eurylaimidae)
** Grønbreinebbfamilien (Calyptomenidae)
** Sapayoa (Sapayoidae)
** Pittaer (Pittidae)
* Tyrannides samlar alle suboscine artar i Amerika, unntaket er amerikanske sapayoa. 
** Tyrannida 
*** Manakinar (Pipridae)
*** Kotingaer (Cotingidae)
*** Tityraer (Tityridae)
*** Tyrannar (Tyrannidae)
*** Skarpnebb (Oxyruncidae)
*** Krontyrannar (Onychorhynchidae)
** Furnariida 
*** Månesmettar (Melanopareiidae)
*** Myggetarar (Conopophagidae)
*** Maurfuglar (Thamnophilidae)
*** Maurpittaer (Grallariidae)
*** Tapakuloar (Rhinocryptidae)
*** Maurrikser (Formicariidae)
*** Omnfuglar (Furnariidae)

## Kjelder

* *Denne artikkelen byggjer på «[[:en:Tyranni|Tyranni]]» frå , den 3. februar 2011*
* Harshman, John. 2007. *Suboscines*. Version 18 September 2007. I The Tree of Life Web Project Lest 3. februar 2011

### Referansar

## Bakgrunnsstoff
*
Nikolaj Tsjernysjevskij

**Nikolaj Gavrilovitsj Tsjernysjevskij** () var ein russisk forfattar.

## Liv og gjerning
Tjernysjevskij var fødd i Saratov. Han studerte ved St. Petersburg universitet, der han i 1855 skreiv ei magisteravhandling om *Kunstens estetiske forhold til røyndomen*, eit arbeid som vart forbode av undervisningsministeren Avraam Norov. Åra 1855-57 fekk han i tidsskriftet *Sovremennik* publisert nokre skarpsindige studiar om den Pusjkin-Gogolske perioden i russisk litteratur.

Snart gjekk Tsjernysjevskij over til å  skrive om politiske og økonomiske emne, påverka av John Stuart Mill sine idear. Kort etter at liveigenskapen vart oppheva i 1861 vart *Sovremennik* forbode. Samstundes vart Tjernysjevskij innesperra i Peter-Paulfestninga, der han sat fengsla i to år (1862-64). Trass mangel på prov på at han hadde brote noko lov, vart han dømd og forvist til Sibir. Fyrst i 1883 fekk han løyve til å vende vestover att, til Astrakhan. Dei siste åra av livet var han oppteken med å omsetje Georg Weber si verdshistorie. År 1889, siste leveåret, fekk han flytte til fødebyen.

Fyrst etter Tjernysjevskijs død kunne dei trykte skriftene hans publiserast på ny, med visse unnatak. Mellom hans beste litteraturkritiske arbeid høyrer studiane om Lev Tolstojs *Barndomen* og *Ungdomen*, og krigsstubbane frå Krim og Kaukasus. Allereie under fengselstida i St. Petersburg skreiv han den utopiske samfunns- og ekteskapsromanen *Sjto djelat?* (*Kva bør gjerast?*, 1885). Romanen hadde stor innverknad på den revolusjonære studentrørsla, trass i den godlynte, tildels harmlause tonen. Verket var fram til 1900 strengt forbode. Tjernysjevskijs *Samla skrifter* kom ut 1905-06 i ti band.

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:sv:Nikolaj Tsjernysjevskij|Nikolaj Tsjernysjevskij]]» frå ,  den 3. februar 2011.*
Aleksandr Radisjtsjev

**Aleksandr Nikolajevitsj Radisjtsjev** () var ein russisk filosof, forfattar og embetsmann (direktør for tollkammeret i St. Petersburg).

## Liv
Radisjtsjev var fødd i Moskva i ein lågadeleg godseigarfamilie. På ønske frå Katarina II studerte han rettsvitskap i Leipzig – Goethe var ein av medstudentane. Radisjtsjev vart påverka av  opplysingstenkarar som Gabriel Bonnot de Mably, Jean-Jacques Rousseau, Claude Adrien Helvétius og Laurence Sterne.

I 1790 gav Radisjtsjev ut reiseskildringa *Reise frå St. Petersburg til Moskva*. Her skildra han det russiske bondelandet dels realistisk, dels sentimentalt, men boka var i røynda ein radikal kritikk av det han såg på som sosiale mistilhøve i Russland under Katarina II. Radisjtsjev kritiserte spesielt liveigenskapen, og det umenneskelege og i stor grad forfalne aristokratiet, og sette som den aller første fram eit forslag om å frisetje bøndene frå liveigenskapen. Tsarina Katarina var rysta over den franske revolusjonen og heldt Radisjtsjev for «verre enn Pugatsjov» (føraren for eit kosakkopprør i 1773–1775), så styresmaktene drog inn heile opplaget av verket og dømde han i 1790 til døden. Det enda med at han fekk nåde og i staden vart dømd til ti års forvising. 

Etter at Katharina døydde i 1796, sette tsar Paul I Radisjtsjev fri og gav han lov til å busette seg på godset sitt. Men Radisjtsjev hadde ikkje endra syn og vart trua av personar med stor påverkingskraft. I 1802, framleis under oppsikt av politiet, tok han sitt eige liv ved å drikke salpetersyre. Han var fortvila over dei dårlege utsiktene til reformrørsla og var redd for å bli deportert på ny, men ville òg sende ut eit signal.

Først i 1905 kom ei usensurert utgåve av reiseskildringa til Radisjtsjev ut, med innleiing av N.P. Silvanskij og P.E. Stjegolev.

## Kjelder


**Denne artikkelen bygger på «[[:sv:Aleksandr Radistjev|Aleksandr Radistjev]]» frå ,  den 3. februar 2011.*  
 

## Bakgrunnsstoff
*
Dølahest

**Dølahest** eller **dølehest** er ein av dei heilnorske hesterasane, saman med fjordingen og nordlandshesten/lyngshesten. Dølahesten er den største av desse tre. Han har opphav i Gudbrandsdalen. 

## Raseskildring
Ein god dølahest skal vere sterkbygd, arbeidsviljug og ha kraftig man, hale og hovskjegg. 148-155 cm i mankehøgd vert rekna som idealstorleiken, men godt rasepreg vert rekna som viktigare enn mankehøgd. Ein dølahest skal vere rektangulær i kroppen. Dette har samanheng med gode eigenskapar som arbeidshest.

## Historie
Dølahesten som rase har sitt opphav i gamle, austlandske hestetypar som har blitt kryssa med mellom anna engelsk fullblodshest. Fullblodshesten Odin, som vart innført i 1834, vart mykje brukt i avlen. I 1947 vart det for fyrste gong gjeve ut stambok for rasen.

## Førekomst
Dølahesten har status som *trua-vedlikeholdt* på FAO sine lister. 
## Bakgrunnsstoff

*Norsk Hestesenter på Starum
*Hest.no
*Landslaget for dølehest 
*Avlsplan for Dølahest vedteken 22. januar 2011 
*Om førekomst
Eurovision Song Contest 1967

**Eurovision Song Contest 1967** (**ESC 1967**) var den tolvte gongen Eurovision Song Contest vart arrangert. Tevlinga vart halden i Großer Festsaal der Wiener Hofburg i Wien i Austerrike. Finalen fann stad laurdag 8. april. Storbritannia vann tevlinga med songen «Puppet on a String», sungen av Sandie Shaw.

Programleiaren Erica Vaal som ynskje velkomen på tysk, fransk, engelsk, italiensk, spansk, russisk og polsk, var så forvirra og nervøs at ho presenterte Storbritannia som vinnar, sjølv om det mangla røyster frå tre land. Det enda med at Den europeiske kringkastingsunionen (EBU) sin talsmann måtte gripe inn og overta. For fyrste gong var det fjernsynskamera på opphaldsrommet til artistane, «green room», som viste artistane under røystgjevinga.

## Bidraga
### Finale

* Finalen vart halden 8. april 1967 i Großer Festsaal der Wiener Hofburg.
* Storbritannia vann tevlinga for fyrste gong.  
* Sverige, Vest-Tyskland og Jugoslavia kom på ein tredelt 8. plass.
* Portugal og Finland kom på ein delt 12. plass
* Nederland, Austerrike og Noreg kom på ein tredelt 14. plass.

## Kjelder


**Denne artikkelen bygger på «[[:nb:Eurovision Song Contest 1967|ESC 1967]]» og «[[:en:Eurovision Song Contest 1967|ESC 1967]]» frå  og [http://www.vg.no/musikk/grand-prix/artikkel.php?artid=10007462 VG.no],  den 3. februar 2011.*
Blakk

**Blakk** (norrønt *blakkr*, same opphav som blank) er ein farge på hest som kan vera bleikgul eller bleikt brunleg.
Han er mellom anna vanleg på fjording. Det er ein viltfarge som også villesel og villhestar som przewalskihest kan ha.

Hos fjording delar ein fargen blakk inn i raudblakk, ulsblakk, brunblakk og gulblakk, avhengig av fargenyanse og mengda av svarte hår i ål, man, hale og tverrstriper på bein.

«Blakken» er eit vanleg norsk hestenamn, då gjerne brukt om ein fjordhest. Det finst mellom anna i folkevisa om «Beiarblakken», Bjørnson-forteljinga Blakken, Nordahl Rolfsens sin song «Fola, fola Blakken», og barneverset «Sko Blakken, sko Blakken med hammar og tang».

## Kjelder
Better the Devil You Know

«**Better the Devil You Know**» er ein dansepopsong skriven av Stock Aitken Waterman for Kylie Minogues tredje album *[[Rhythm of Love]]*.

## Informasjon
Utgjevinga av «Better the Devil You Know» markerte ein milepåle i Kylies karriere. Ho tok sjølv over den kreative kontrollen over imaget sitt, og i mars 1990 var ho tilbake med nytt image og ny sound. Med ein slåande video filma i Australia, debuterte singelen som nummer fem i Storbritannia og nådde så nummer to den påfølgjande veka. 

«Better the Devil You Know» nådde førsteplass i Israel, nummer fire i Australia og Malaysia, nummer fem i Finland, nummer elleve i Spania, og nådde Topp 40 i Belgia, Danmark, Tyskland, Holland, Hong Kong, Sverige og Sveits.

## Formater og sporliste
;CD-singel
#«Better the Devil You Know» – 3:52
#«Better the Devil You Know» (Mad March Hare Mix) – 7:09
#«I'm Over Dreaming (Over You)» (7" Mix) – 3:21

;7" singel
#«Better the Devil You Know» – 3:52
#«I'm Over Dreaming (Over You)» (7" Mix) – 3:21

;12" singel
#«Better the Devil You Know» (Mad March Hare Mix) – 7:09
#«I'm Over Dreaming (Over You)» (Extended Mix) – 4:54

## Topplisteplasseringar

## Sertifisering

## Kjelder
* *Denne artikkelen bygger på «[[:nb:Better the Devil You Know|Better the Devil You Know]]» frå .


== Bakgrunnsstoff ==
* [http://www.allmusic.com/album/better-the-devil-you-know-r319424 *Better the Devil You Know''] på Allmusic
Sweet Child

***Sweet Child*** er eit dobbeltalbum frå 1968 av det britiske folkrockbandet Pentangle: Terry Cox, Bert Jansch, Jacqui McShee, John Renbourn og Danny Thompson. Den eine plata var eit konsertopptak frå Royal Festival Hall, som fann stad den 29. juni 1968: Den andre var spelt inn i studio. Materialet er det mest vidtspennande av alle albuma til Pentangle og inneheld folkeviser, jazzklassikarar, blues, tidlegmusikk og Pentangle sine eigne songar.

Av dei tradisjonelle songane finn ein spiritualen «No more my Lord» (kjend i somme versjonar som «Never turn back»). Her er songen understøtta av eit nesten melodisk trommemønster av Cox, medan McShee syng. «Watch the Stars» er ein annan tradisjonell amerikanske song, sungen som ein duett mellom McShee og Renbourn, som òg akkompagnerer med fingerspel på elektrisk gitar. «The Time Has Come» er ein song som høyrer til folkesjangeren, men er skriven av visesongaren Anne Briggs. Britisk folkemusikk er representert med «So Early in the Spring», «Sovay», den skostke «I Loved a Lass», «The Trees They do Grow High» og «Bruton Town».

Albumet inneheld to stykke av jazzmusikaren Charles Mingus. Den eine er «Goodbye Pork Pie Hat», Mingus si hyllest til Lester Young, fritt tolka som ein gitarduett av Jansch og Renbourn, som dei tidlegare hadde spelt i lag på albumet *[[Bert And John]]*. Den andre er «Haitian Fight Song», spelt som ein dramatisk solo av Thompson på kontrabass.

McShee og Renbourn syner at dei kan blues med ein livleg versjon av Furry Lewis-songen «Turn your money green», der Renbourn spelar gitar. Det andre bluesnummeret er «I've Got a Feeling», som er basert på ein standard 12-takts struktur, men som er i ein uvanleg 3/4-takt. Renbourn speler eit par stykke med tidlegmusikk, mellom anna William Byrd sin «Earl of Salisbury's Pavan», der Cox spelar klokkespel.

Av bandet sine eigne komposisjonar finn ein nokre solostykke, som Jansch sin «A Woman like You»" og Cox sin «Moon Dog». Sungen av Cox med seg sjølv på trommer, er det ei hyllest til den blinde amerikanske gatemusikanten Moondog. Her er òg nokre instrumentalar, «No Exit», «In Time», «Hole in the Coal» og «Three Part Thing».

## Innhald

## Medverkande
;Pentangle
*Terry Cox - trommer, klokkespel, vokal
*Bert Jansch - gitar, vokal
*Jacqui McShee - vokal
*John Renbourn - gitar, vokal
*Danny Thompson - kontrabass

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Sweet Child|Sweet Child]]» frå ,  den 4. februar 2011.* 
*** oppgav desse kjeldene:*
Basket of Light

***Basket of Light*** er det tredje studioalbumet til den britiske folkrockgruppa Pentangle, utgjeve i 1969. Det nådde femteplassen i Storbritannia etter at singelen «Light Flight» (som nådde 43. plass) vart nytta som kjenningsmelodi i den første fjernsynsdramaserien i fargar på BBC1, *[[Take Three Girls]]*. Ein annan singel frå albumet, «Once I Had a Sweetheart», nådde 46. plassen på lista.

I plateomslaget står det at «Springtime Promises» vart skriven «etter ein busstur på nummer 74 frå Gloucester Road til Greencroft Gardens ein tidleg vårdag».

## Ettermæle
Albumet er inkludert i boka *[[1001 Albums You Must Hear Before You Die]]*.

## Innhald

På plateomslaget vart det nytta bilete frå konserten Pentangle heldt i Royal Albert Hall. 

## Medverkande
;Pentangle
*Terry Cox – trommer, klokkespel, handtromme, solo- og korvokal
*Bert Jansch – solo- og korvokal, gitar, banjo på «House Carpenter»
*Jacqui McShee – solo- og korvokal
*John Renbourn – solo- og korvokal, gitar, sitar
*Danny Thompson – kontrabass

;Teknisk
*Shel Talmy – produsent
*Damon Lyon-Shaw – lydteknikar
*John Pantry – lydteknikar

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Basket of Light|Basket of Light]]» frå ,  den 31. mars 2019.* 
*** oppgav desse kjeldene:*
Cruel Sister

***Cruel Sister*** er eit album frå 1970 av folkrockbandet Pentangle. Det var det mest folkemusikkbaserte albumet dei spelte inn og alle songane var versjonar av tradisjonelle songar. Dei tidlegare albuma deira vart produsert av Shel Talmy med ein tungt produsert og kommersiell stil, vart *Cruel Sister* produsert av Bill Leader, som var kjend for innspelingane sine med folkemusikarar. Albumet har ein «ikkje overlessa» stil med kvart instrument tydeleg i miksen, trass i at dei nytta mange instrument, inkludert elektriske gitarar, er det klårt og enkelt og høver godt for materialet. 

Albumet opnar med songen «A Maid That's Deep in Love», ein av fleire engelske folkeviser som fortel soga om ein ung kvinne som forkler seg sjølv som ein mann for å følgje hennar kjære til sjøs. Bert Jansch spelar appalachian dulcimer på songen i eit arrangement som minnar om ei innspeling av Tim Hart og Maddy Prior på deira *Folk Songs of Old England* frå 1968.

«Lord Franklin» er ein versjon av ein tradisjonell ballade, som skildrar den uheldige ekspedisjonen til John Franklin for å finne Nordvestpassasjen. John Renbourn syng solovokal og spelar akustisk gitar. Bert Jansch spelar concertina på songen. 

«Cruel Sister», som er tittelsporet, er ein tradisjonell ballade som fortel soga om det valdelege forholdet mellom to systrer som kjempar om kjærleiken til ein riddar. Det har eit innfløkt vokalarrangement med McShee, Jansch, Renbourn og Cox.

Heile side to består av ein lang versjon av balladen «Jack Orion», som tidlegare vart gjeven ut på albumet med same namn av Jansch. 

## Innhald
Alle songane er tradisjonelle, arrangerte av Pentangle. 

## Medverkande
* Terry Cox – trommer, perkusjon, dulcitone, klokkespel, vokal
* Bert Jansch – akustisk gitar, appalachian dulcimer, blokkfløyte, concertina, vokal 
* Jacqui McShee – vokal 
* John Renbourn – akustisk gitar, elektrisk gitar, sitar, blokkfløyte, vokal 
* Danny Thompson – kontrabass

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Cruel Sister|Cruel Sister]]» frå ,  den 4. februar 2011.*