open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Île Claude-Bernard

**Île Claude-Bernard** er ei klipperik øy 0,25&nbsp;nautiske mil lang og 0,05&nbsp;nautiske mil aust for Buffon Islands i Archipel de Pointe Géologie. Ho vart kartlagd i 1951 av Den franske antarktisekspedisjonen og vart namngjeven av dei etter Claude Bernard, ein kjend fransk fysiolog.

## Sjå òg
* Antarktiske og subantarktiske øyar

## Kjelder
Îles Buffon

**Îles Buffon** er ei gruppe på tre nærliggande, klipperik øyar, som i lag strekkjer seg over 0,25&nbsp;nautiske mil, og ligg 0,1&nbsp;nautiske mil aust for Petrel Island i Archipel de Pointe Géologie. Dei vart kartlagde i 1951 av Den franske antarktisekspedisjonen og vart namngjeven av dei etter Georges Buffon, ein kjend fransk naturalist.

## Sjå òg
* Antarktiske og subantarktiske øyar

## Kjelder
Îlot Breton

**Îlot Breton** er ei lita klipperik øy som ligg 0,2&nbsp;nautiske mil sørvest for Empereur Island. Ho vart kartlagd i 1950 av Den franske antarktisekspedisjonen og vart namngjeven av dei etter den hovudsakleg bretonske mannskapen.

## Sjå òg
* Antarktiske og subantarktiske øyar

## Kjelder
Île Le Mauguen

**Île Le Mauguen**  er ei klipperik øy 0,25&nbsp;nautiske mil lang som ligg 0,1&nbsp;nautiske mil sør for Ile des Pétrels i Archipel de Pointe Géologie. Ho vart kartlagd i 1950 av Den franske antarktisekspedisjonen og først namngjeven av dei etter Alexis Carrel, ein kjend fransk kirurg og fysiolog .

Ho vart så gjeve det noverande namnet til ære for Pascal Le Mauguen, teknisk sjef ved det franske instituttet for polarforsking og teknologi (IFRTP), som døydde i ein helikopterstyrt 8. februar 1999.

## Sjå òg
* Antarktiske og subantarktiske øyar

## Kjelder
Île du Chameau

**Île du Chameau** er ei klipperik øy 0,1&nbsp;nautiske mil lang, som ligg 0.8&nbsp;nautiske mil aust for Cape Découverte i Curzon Islands. Ho vart kartlagd og namngjeven i 1951 av Den franske antarktisekspedisjonen. Namnet indikerer  name is suggestive of the island's form which resembles the two humps on a (bactrian) camel, «chameau» being a French word for camel.

## Sjå òg
* Antarktiske og subantarktiske øyar

## Kjelder
Stanley Patch

**Stanley Patch**  er ei grunne som ligg i Port Foster, 2 nautiske mil (3,7&nbsp;km) vest-nordvest for Fildes Point på Deception Island i Sør-Shetlandsøyane. Ho er kalla opp etter Stanley på Falklandsøyane, av kapteinløytnant D.N. Penfold i Royal Navy, etter kartlegginga hans i 1948-49.

## Kjelder
Colbeck Archipelago

**Colbeck Archipelago** er ei øygruppe med mange små holmar kring 1,5 km nordvest for Byrd Head, like aust for Taylor Glacier, utanfor Mawson Coast. Ho vart oppdaga i januar 1930 og kartlagd i februar 1931 av British Australian and New Zealand Antarctic Research Expedition (BANZARE) under Douglas Mawson. Han vart namngjeven av Mawson etter W.R. Colbeck, nestkommanderande på ekspedisjonsskipet «Discovery». Norske kvalfangarar utforska det same området i januar 1931 og gav øygruppa 6,5 km lenger nord namnet Thorfinnøyane. Namnet Colbeck har stundom vorte nytta om denne sistnemnde gruppa på somme kart

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Colbeck Archipelago|Colbeck Archipelago]]» frå ,  den 16. oktober 2012.* 
*** oppgav desse kjeldene:*
Île de Claquebue

**Île de Claquebue**  er ei klipperik øy 0,25&nbsp;nautiske mil lang, som ligg 0.05&nbsp;nautiske mil aust for Dru Rock i Îles Curzon. Ho vart kartlagd i 1951 av Den franske antarktisekspedisjonen og vart namngjeven av dei etter landsbyen i *[[La Jument Verte]]*, ein roman som var populær hos mannskapet på den franske ekspedisjonen.

## Sjå òg
* Antarktiske og subantarktiske øyar

## Kjelder
Îles Curie

**Îles Curie** er ei lita klipperik øy nær austenden av Archipel de Pointe Géologie, som ligg 1&nbsp;nautiske mil sørvest for Île du Derby, nær nordenden av Astrolabe Glacier Tongue. Ho vart fotorgrafert frå lufta av U.S. Navy Operation Highjump, 1946–47. Øya vart kartlagd av Den franske antarktisekspedisjonen, 1949–51, og vart namngjeven av dei etter ein kjend fransk familie av fysikarar og kjemikarar: Pierre Curie og Marie Curie.

## Sjå òg
* Antarktiske og subantarktiske øyar

## Kjelder
Île Descartes

**Île Descartes**  er ei klipperik øy i Adélie Land i Antarktis som er 0,1 nautiske mil (0,2&nbsp;km) lang. Ho ligg midtvegs mellom Lagrange Island og La Conchee og 1,5 km nordaust for Cape Mousse. Øya vart kartlagd i 1951 av Den franske antarktisekspedisjonen og kalla opp etter den franske matematikaren og filosofen René Descartes.

## Sjå òg
* Antarktiske og subantarktiske øyar

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Descartes Island|Descartes Island]]» frå ,  den 16. oktober 2012.* 
*** oppgav desse kjeldene:*
Curzon Islands

**Curzon Islands**  er ei lita gruppe klipperike øyar som ligg like utanfor Cape Découverte ved Adélie Coast. Dei vart truleg oppdaga i januar 1840 av ein fransk ekspedisjon under kaptein Jules Dumont d'Urville, men ikkje identifiserte som øyar på karta til d'Urville. Øyane vart grovt kartlagd i 1912 av kaptein J.K. Davis frå den Australasian Antarctic Expedition og vart namngjeven av Mawson etter Lord Curzon, leiaren for Royal Geographical Society, 1911–14. Øyane vart kartlagde i detalj av Den franske antarktisekspedisjonen, 1950–52.

## Sjå òg
* Antarktiske og subantarktiske øyar

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Curzon Islands|Curzon Islands]]» frå ,  den 16. oktober 2012.* 
*** oppgav desse kjeldene:*
Île du Derby

**Île du Derby** er ei lita klipperik øy like nord for Astrolabe Glacier Tongue, som ligg 0.5 nautiske mil (1&nbsp;km) sørvest for Pasteur Island ved sørenden av Dumoulin Islands. Ho vart fotografert frå lufta av U.S. Navy Operation Highjump, 1946–47, kartlagd av Den franske antarktisekspedisjonen, 1949–51, og fekk dette namnet fordi dei franske forskarlaga kjempa mot kvarandre om å vere først til å nå øyområdet.

## Sjå òg
* Antarktiske og subantarktiske øyar

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Derby Islands|Derby Islands]]» frå ,  den 16. oktober 2012.* 
*** oppgav desse kjeldene:*
Île Double

**Île Double** er to små klipperike øyar som ligg like aust for tuppen av Zelee Glacier Tongue og 0,4 nautiske mil (0,7&nbsp;km) nord-nordvest for Île Triple. Dei vart fotograferte frå lufta av U.S. Navy Operation Highjump, 1946–47, og vart kartlagde og namngjevne av Den franske antarktisekspedisjonen, 1949–51.

## Sjå òg
* Antarktiske og subantarktiske øyar

## Kjelder
Geographic Names Information System

**Geographic Names Information System** (**GNIS**) er eit stadnamnregister som inneheld namn og plasseringa til kring to millionar fysiske og kulturelle stader gjennom heile USA og dei USA-amerikanske territoria. Det er eit slags atlasregister. GNIS vart utvikla av United States Geological Survey i samarbeid med United States Board on Geographic Names (BGN) for å fremje standardisering av stadnamn. 

Registeret er ein del av eit system som omfattar topografiske kartnamn og bibliografiske referansar. Namn på bøker og historiske kart som stadfestar kjennemerket eller staden er nemnt. Variantar av namna, alternativ til offisielle namn er òg nemnt. Databasen fjernar aldri ei oppføring, «utanom i tilfelle med opplagt duplisering»

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Geographic Names Information System|Geographic Names Information System]]» frå ,  den 16. oktober 2012.* 
*** oppgav desse kjeldene:*



## Bakgrunnsstoff
* USGS si nettside
* Geographic Names Information System (GNIS)
United States Geological Survey

**United States Geological Survey** (**USGS**, norsk *USAs geologiske undersøkingar*) er eit statleg, vitskapleg byrå i USA. Forskarar i USGS studerer landskapet i USA, naturressursar og naturfarar som trugar landet. Byrået har fire store fagfelt som omfattar biolog, geografi, geologi og hydrologi. USGS er ein forskingsorganisasjon som søker etter informasjon og har ikkje nokre lovmessig ansvarsområde. 

Byrået er underlagt Innanriksdepartmentet i USA og er dette departmentet sitt einaste vitskaplege byrå. USGS har kring 8500 tilsette og har hovudkvarter i Reston i Virginia. USGS har òg store kontor i Lakewood i Colorado og Menlo Park i California.

Mottoet til USGS er «*Vitskap for ei verd i endring*.»

USGS er Noreg sitt svar på Noregs geologiske undersøkingar og Statens kartverk.

## Leiarar
* 1879–1881: Clarence King
* 1881–1894: John Wesley Powell
* 1894–1907: Charles Doolittle Walcott
* 1907–1930: George Otis Smith
* 1930–1943: Walter Curran Mendenhall
* 1943–1956: William Embry Wrather
* 1956–1965: Thomas Brennan Nolan
* 1965–1971: William Thomas Pecora
* 1971–1978: Vincent Ellis McKelvey
* 1978–1981: Henry William Menard
* 1981–1993: Dallas Lynn Peck
* 1994–1997: Gordon P. Eaton
* 1998–2005: Charles G. Groat
* 2006–2009: Mark Myers
* 2009–2013: Marcia McNutt
* 2014–2017: Suzette Kimball
* 2018–2021: James F. Reilly
* 2022– : David Applegate

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:United States Geological Survey|United States Geological Survey]]» frå ,  den 16. oktober 2012.* 
*** oppgav desse kjeldene:*


## Bakgrunnsstoff

*
Den franske antarktisekspedisjonen

**Den franske antarktisekspedisjonen** kan visa til fleire tidlege utforskingsreiser til Antarktis leidde av franskmenn: Kerguelen-Trémarec-ekspedisjonen i 1772, d'Urville-ekspedisjonen i 1837 Charcot-ekspedisjonane i 1903-1905 og 1908-1910, 

## Den første ekspedisjonen
Yves-Joseph de Kerguelen-Trémarec siglde til Antarktis i 1772, på leit etter det sogeomspunne kontinentet Terra Australis. Han oppdaga Kerguelen-øyane og la ulike territorium under fransk eigarskap. Naturalisten Jean Guillaume Bruguière var med på ekspedisjonen.

## Den andre ekspedisjonen
Den andre franske antarktisekspedisjonen fann stad i 1837, då Jules Dumont d'Urville leidde ein ekspedisjon til Sørishavet og siglde langs ein del av Antarktika-kysten som han kalla *Terre Adélie* (Adélie Land) etter kona si. Han utførte dei første eksperimenta for å finna nokonlunde kvar den magnetiske sørpolen låg, og tok mineral- og dyreprøvar frå Archipel de Pointe Géologie.

## Den tredje ekspedisjonen

Jean-Baptiste Charcot leidde den tredje franske antarktisekspedisjonen som utforska vestkysten av Graham Land frå 1903 til 1905. Ekspedisjonen nådde Adelaide Island i 1905 og tok bilete av Antarktiske Arkipel og Loubetkysten.

Gruppa til Charoct kartla og namngav fleire øyar, som Terre Loubet etter den franske presidenten Émile Loubet, Île Rabot etter geologen Charles Rabot og Île Nansen (no Lavoisier-øya) etter Fridtjof Nansen.

## Den fjerde ekspedisjonen

Charcot leidde ein ny ekspedisjon til Bellingshausenhavet og Amundsenhavet frå 1908 til 1910. Han utforska Loubet Land og oppdaga Marguerite Bay, som fekk namn etter Charcot si kone, og Charcotøya, som fekk namn etter han sjølv. Gruppa utforska og namngav fleire andre stader, mellom anna Mikkelsen Bay og  Mikkelsen Islands.

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:French Antarctic Expedition|French Antarctic Expedition]]» frå ,  den 16. oktober 2012.*
Île de l'Empereur

**Île de l'Empereur** er ei klipperik øy 1,5 km nord for Cape Margerie, som ligg like nord for Îlot Breton ved innløpet til Port Martin. Ho vart fotografert frå lufta av U.S. Navy Operation Highjump, 1946–47. Ho vart kartlagd av Den franske antarktisekspedisjonen under Andre-Frank Liotard, 1949–51, og namngjeven etter keisarpingvinar fordi den første keisarpingvinen som vart fanga av denne ekspedisjonen vart teken på denne øya.

## Sjå òg
* Antarktiske og subantarktiske øyar

## Kjelder
Île Florence

**Île Florence** er ei lita klipperik øy som ligg 0,4&nbsp;nautiske mil Sør for Île du Derby nær nordenden av Astrolabe Glacier Tongue i Antarktis. Ho vart kartlagd av Den franske antarktisekspedisjonen i 1951 og kalla opp etter Firenze (Florence) i Italia.

## Sjå òg
* Antarktiske og subantarktiske øyar

## Kjelder
Île Fourier

**Île Fourier** er ei lita klipperik øy 0,05&nbsp;nautiske mil utanfor kysten og 0,75&nbsp;nautiske mil aust-nordaust for Cape Mousse i Antarktis. Ho vart kartlagd i 1951 av Den franske antarktisekspedisjonen og vart namngjeven av dei etter Jean-Baptiste Fourier, den franske matematikaren.

## Sjå òg
* Antarktiske og subantarktiske øyar

## Kjelder
Rocher des Drus

**Rocher des Drus** (*Druklippa*) er ei klipperik øy 0,15 nautiske mil (0.3&nbsp;km) lang mellom Retour Island og Île de Claquebue i Curzon Islands. Ho vart kartlagd i 1951 av Den franske antarktisekspedisjonen og vart namngjeven av dei til minne om klatring av tindane kring Chamonix i Frankrike. «Dru» er eit fransk ord for sterk.

## Kjelder
Îles Fram

**Îles Fram** er ei lita gruppe klipperike øyar og skjer vest i Archipel de Pointe Géologie, 2&nbsp;nautiske mil nord-nordvest for Cape Geodesie. Dei vart fotograferte frå lufta av U.S. Navy Operation Highjump, 1946–47, kartlagde av Den franske antarktisekspedisjonen, 1949–51, og namngjevne av dei etter det norske polarskipet «Fram», nytta av Fridtjof Nansen i Arktisk og Roald Amundsen i Antarktis.

## Sjå òg
* Antarktiske og subantarktiske øyar

## Kjelder
Dumoulin Islands

**Dumoulin Islands** er ei lita gruppe klipperike øyar nordaust i Archipel de Pointe Géologie, 2,5 nautiske mil (4,6&nbsp;km) nord for Astrolabe Glacier Tongue. Den franske antarktisekspedisjonen under kaptein Jules Dumont d'Urville gjekk i land på ei av desse øyane, Rocher du Débarquement, den 22. januar 1840. Øyane vart grovt kartlagd av Australasian Antarctic Expedition, 1911–14, under Mawson, som kalla dei opp etter Clément Adrien Vincendon-Dumoulin, ein av dei franske geologane under den franske ekspedisjonen. Gruppa vart fotografert frå lufta av U.S. Navy Operation Highjump, 1946–47, og kartlagd på ny av Den franske antarktisekspedisjonen under André-Frank Liotard, 1949–51.

## Sjå òg
* Antarktiske og subantarktiske øyar

## Kjelder

* Map of Pointe Géologie archipelago, site of Service Hydrographique et Océanographique de la Marine
* IGN Map of Pointe Géologie archipelago, site of Secretariat of the Antarktistraktaten, Documents, Historic Sites and Monuments
* The Dumoulin islands and Rocher du Débarquement in the ''Pilote de Terre Adélie'', site of Secretariat of the Antarktistraktaten, Documents, Historic Sites and Monuments
* The Dumoulin islands by Dubouzet in 1840, site of Secretariat of the Antarktistraktaten, Documents, Historic Sites and Monuments
Île du Gouverneur

**Île du Gouverneur** er ei låg klipperik øy 1,2&nbsp;nautiske mil vest-sørvest for Ile des Pétrels og 2,4&nbsp;nautiske mil aust for Cape Géodésie i den sørlege delen av Géologie Archipelago i Antarktis. Ho vart fotografert frå lufta under Operation Highjump, 1946–47, og vart kartlagd og namngjeven av Den franske antarktisekspedisjonen under André F. Liotard, 1949–51. Liotard vart den første mannen som slo leir på øya, og som leiar for ekspedisjonen hadde han æra over å vere guvernør over staden.

## Sjå òg
* Antarktiske og subantarktiske øyar

## Kjelder
Île au Guano

**Île au Guano** er ei klipperik øy 0,2&nbsp;nautiske mil lang, som ligg 0,2 nautiske mil sør for Île du Chameau ved søraustenden av Curzon Islands i Antarktis. Ho vart kartlagd og namngjeven av Den franske antarktisekspedisjonen i 1951. Namnet kjem frå dei store mengdene pingvinekskrement (guano) på øya.

## Sjå òg
* Antarktiske og subantarktiske øyar

## Kjelder
Île Hélène

**Île Hélène** er ei lita klipperik øy 0,2&nbsp;nautiske mil nordvest for Île Ifo heilt vest i Géologie Archipelago i Antarktis. Ho vart fotografert frå lufta av U.S. Navy Operation Highjump, 1946–47, vart kartlagd av Den franske antarktisekspedisjonen, 1949–51, og vart namngjeven av dei etter ein av hundane som var med på ekspedisjonen.

## Sjå òg
* Antarktiske og subantarktiske øyar

## Kjelder
Île Houle

**Île Houle** er ei låg klipperik øy 1&nbsp;nautisk mil vest for Île Ressac og kring 3,5&nbsp;nautiske mil nord-nordaust for Zelee Glacier Tongue i Antarktis. Ho vart fotografert frå lufta av U.S. Navy Operation Highjump, 1946–47, vart kartlagd av Den franske antarktisekspedisjonen, 1949–51, og fekk namnet sitt av dei etter bølgjene som bryt over den låge øya. «Houle» er eit fransk ord for brytande bølgje eller dønning.

## Sjå òg
* Antarktiske og subantarktiske øyar
 
## Kjelder
Île Ifo

**Île Ifo** er ei låg klipperik øy 400 m søraust for Île Hélène vest i Géologie Archipelago i Antarktis. Ho vart fotografert frå lufta av U.S. Navy Operation Highjump, 1946–47, og vart kartlagd og namngjeven av Den franske antarktisekspedisjonen, 1949–51, under André-Frank Liotard. «Ifo» er ei tilnærma fonetisk staving av «il faut», eit uttrykk som vart mykje nytta under den franske ekspedisjonen og som tyder «ein (du) må».

## Sjå òg
* Antarktiske og subantarktiske øyar

## Kjelder
Île Lamarck

**Île Lamarck** is a klipperik øy 0,1 nautiske mil (0,2&nbsp;km) lang, som ligg 0,1 nautiske mil (0,2&nbsp;km) nordaust for Île Jean-Rostand i Archipel de Pointe Géologie, Adelie Coast. kartlagd i 1951 av Den franske antarktisekspedisjonen og vart namngjeven av dei etter Jean-Baptiste Lamarck (1744–1829), ein fransk naturalist.

## Sjå òg
* Antarktiske og subantarktiske øyar
 
## Kjelder
Île Laplace

**Île Laplace** er ei lita klipperik øy i Antarktis som ligg 0,3 nautiske mil (0.6&nbsp;km) vest-nordvest for La Conchee og 0,75 nautiske mil (1.4&nbsp;km) nord for Cape Mousse. Ho vart kartlagd i 1951 av Den franske antarktisekspedisjonen og namngjeven av dei etter Pierre de Laplace (1749–1827), ein fransk astronom og matematikar. 

## Sjå òg
* Antarktiske og subantarktiske øyar

## Kjelder
La Conchee

**La Conchee** er ei klipperik øy 0,25 nautiske mil (0,5&nbsp;km) lang som ligg mellom Île Pascal og Île Monge, 0,7 nautiske mil (1,3&nbsp;km) nordaust for Cape Mousse, Adelie Coast. Ho vart kartlagd i 1950 av Den franske antarktisekspedisjonen og kalla opp etter eit av forta som ligg ved Golfe de Saint-Malo i Frankrike.

## Kjelder
Île Lagrange

**Île Lagrange** er ei lita klipperik øy 0,4 nautiske mil (0,7&nbsp;km) nordaust for Newton Island og 1,5 nautiske mil (2,8&nbsp;km) nord for Cape Mousse ved Adelie Coast. Ho vart kartlagd i 1951 av Den franske antarktisekspedisjonen og kalla opp etter Joseph Lagrange (1736–1813), ein fransk matematikar.

## Sjå òg
* Antarktiske og subantarktiske øyar

## Kjelder
Île des Manchots

**Île des Manchots** er ei klipperik øy som ligg ved innløpet til Port Martin, 0,2 nautiske mil (0,4&nbsp;km) vest for Bizeux Rock and 0,2 nautiske mil (0,4&nbsp;km) nord for Cape Margerie. Ho vart fotografert frå lufta av U.S. Navy Operation Highjump, 1946-47, kartlagd av Den franske antarktisekspedisjonen, 1949–51, og fekk dette namnet av dei fordi det låg ein stor klekkeplass for adeliepingvinar på øya. «Manchot» er eit fransk ord for pingvin.

## Sjå òg
* Antarktiske og subantarktiske øyar

## Kjelder
Îlot du Marégraphe

**Îlot du Marégraphe** er ei lita klipperik øy 0.05 nautiske mil (0,1&nbsp;km) vest for nordenden av Île Le Mauguen i Archipel de Pointe Géologie. Ho vart kartlagd i 1951 av Den franske antarktisekspedisjonen og fekk dette namnet fordi det vart sett ut eit apparat som målte tidvatnet, ein marigraf, på øya i 1951-1952.

## Sjå òg
* Antarktiske og subantarktiske øyar

## Kjelder
Île Marguerite

**Île Marguerite** is a klipperik øy 0,7 nautiske mil (1,3&nbsp;km) nordvest for Île de l'Empereur og 1,75 nautiske mil (3,2&nbsp;km) nord-nordvest for Cape Margerie. Ho vart kartlagd i 1951 av Den franske antarktisekspedisjonen og vart namngjeven av dei etter ein karaktert i Goethe sin *[[Faust]]*.

## Sjå òg
* Antarktiske og subantarktiske øyar

## Kjelder
Île des Mirages

**Île des Mirages** er ei klipperik øy 0,25 nautiske mil (0,5&nbsp;km) lang, som ligg 0.3 nautiske mil (0.6&nbsp;km) vest for Cape Mousse. Ho vart kartlagd i 1950 av Den franske antarktisekspedisjonen og fekk dette namnet av dei fordi ein ofte såg luftspeglingar i nærleiken av øya. Det franske ordet for luftspegling er *mirage*. 

## Sjå òg
* Antarktiske og subantarktiske øyar

## Kjelder
Île Monge

**Île Monge** er ei lita klipperik øy like sør for La Conchee og 0,5 nautiske mil (0,9&nbsp;km) nordaust for Cape Mousse. Ho vart kartlagd i 1951 av Den franske antarktisekspedisjonen og kalla opp etter Gaspard Monge (1746–1818), fransk matematikar.

## Sjå òg
* Antarktiske og subantarktiske øyar

## Kjelder
Île du Péage

**Île du Péage** er ei lita klipperik øy 0,5 nautiske mil (0,9&nbsp;km) sørvest for Cape Decouverte. Ho vart kartlagd i 1951 av Den franske antarktisekspedisjonen og vart namngjeven av dei etter plasseringas si, som ser ut til å ha kommandoen over tilkomsten til Curzon Islands når ein er på veg mot Port Martin. «Peage» er fransk for toll.

## Sjå òg
* Antarktiske og subantarktiske øyar

## Kjelder
Île des Pétrels

**Île des Pétrels** er ei klipperik øy, 0,5 nautiske mil (0,9 km) lang og 45 meter høg. Ho ligg nordvest for Île Jean-Rostand og er den største øya i søraustenden av Archipel de Pointe Géologie. Ho vart fotografert frå lufta av U.S. Navy Operation Highjump, 1946-47. Ho vart kartlagd av Den franske antarktisekspedisjonen, 1949-51, og fekk dette namnet på grunn av dei mange snøpetrellane som hekkar her. I januar 1952, etter at Port Martin-basen vart øydelagd av brann, utvida Den franske antarktisekspedisjonen under Marret, 1952-53, hytta på Petreløya større og brukte ho som den nye basen sin. 

## Sjå òg
* Antarktiske og subantarktiske øyar

## Kjelder
Île Pascal

**Île Pascal** er ei lita klipperik øy i Antarktis som ligg 0,2 nautiske mil (0,4&nbsp;km) aust-søraust for Île Descartes og 1 nautisk mil (1,9&nbsp;km) nordaust for Cape Mousse. Ho vart kartlagd i 1951 av Den franske antarktisekspedisjonen og vart namngjeven av dei etter Blaise Pascal (1623–1662), fransk fysikar og filosof. 

## Sjå òg
* Antarktiske og subantarktiske øyar

## Kjelder
Île Pasteur

**Île Pasteur** er ei lita klipperik øy ved søraustenden av Dumoulin Islands, like nord for Astrolabe Glacier Tongue. Ho vart fotografert frå lufta av U.S. Navy Operation Highjump, 1946-47. Ho vart kartlagd av Den franske antarktisekspedisjonen, 1949-51 og namngjeven av Den franske antarktisekspedisjonen, 1951–52, etter Louis Pasteur, ein kjend fransk kjemikar.

## Sjå òg
* Antarktiske og subantarktiske øyar

## Kjelder
Île Piton

**Île Piton** er ei lita klipperik øy som ligg 0,1 nautiske mil (0,2&nbsp;km) sørvest for Île au Guano i Curzon Islands. Ho vart kartlagd i 1951 av Den franske antarktisekspedisjonen og fekk dette namnet fordi ho har ei særs spiss form. 

## Sjå òg
* Antarktiske og subantarktiske øyar

## Kjelder
Île Ressac

**Île Ressac** er ei lita klipperik øy 1 nautisk mil (1,9 km) aust for Île Houle og 4 nautiske mil (7 km) nordaust for Zelee Glacier Tongue. Ho vart fotografert frå lufta av U.S. Navy Operation Highjump, 1946-47. Ho vart kartlagd av Den franske antarktisekspedisjonen, 1949-51, og fekk dette namnet på grunn av bølgjene som bryt over øya. «Ressac» er eit fransk ord for brenning. 
 
## Sjå òg
* Antarktiske og subantarktiske øyar
 
## Kjelder
Île aux Phoques

**Île aux Phoques** er ei klipperik øy 0,1 nautiske mil (0,2&nbsp;km) lang og den sørlegaste øya i ei lita gruppe 0,1 nautiske mil (0,2&nbsp;km) nord for Cape Margerie. Ho vart kartlagd i 1951 av Den franske antarktisekspedisjonen og fekk namnet på grunn av dei mange selane på øya. «Phoque» er fransk for sel. 

## Sjå òg
* Antarktiske og subantarktiske øyar

## Kjelder
Île des Rescapés

**Île des Rescapés** er ei lita gruppe klipperike øyar som ligg 0,5 nautiske mil (0,9&nbsp;km) nordvest for Cape Margerie langs Adelie Coast. Dei vart kartlagde av Den franske antarktisekspedisjonen (1949–51) under Andre Liotard, og namngjevne til minne om ei hending ved den nærliggande Port Martin-basen, då ein båt blas vekk i vinden. 

## Sjå òg
* Antarktiske og subantarktiske øyar
 
## Kjelder
Île du Retour

**Île du Retour** er ei klipperik øy 0,7 nautiske mil (1,3&nbsp;km) lang, og den største øya i Curzon Islands, som ligg 0,1 nautiske mil (0,2&nbsp;km) nord for Cape Decouverte. Ho vart kartlagd i 1951 av Den franske antarktisekspedisjonen og fekk dette namnet til minne om at franske utforskarlag hadde kome attende. 

## Sjå òg
* Antarktiske og subantarktiske øyar
 
## Kjelder
Île Jean-Rostand

**Île Jean-Rostand** er ei klipperik øy 0,2 nautiske mil (0,4&nbsp;km) lang, 0,1 nautiske mil (0,2&nbsp;km) søraust for Île des Pétrels i Archipel de Pointe Géologie. Ho vart kartlagd i 1951 av Den franske antarktisekspedisjonen og vart namngjeven av dei etter Jean Rostand, ein fransk biolog. 

## Sjå òg
* Antarktiske og subantarktiske øyar
 
## Kjelder
Île Tristan

**Île Tristan** er ei lita klipperik øy 1,1 km vest for Île Yseult og 300 meter nord for Cape Jules. Ho vart fotografert frå lufta av U.S. Navy Operation Highjump, 1946-47. Ho vart kartlagd av Den franske antarktisekspedisjonen under Barre, 1951–52, og fekk dette namnet på grunn av nærleiken til Île Yseult. Tristan er den lengendariske helten i segnene om kong Arthur og sidan popularisert av Richard Wagner-operaen *[[Tristan und Isolde]]*.

## Sjå òg
* Antarktiske og subantarktiske øyar

## Kjelder
Île Verte

**Île Verte** er ei lita klipperik øy 1 nautisk mil (1,9&nbsp;km) nord for Île Double og 1,5 nautiske mil (2,8&nbsp;km) aust for tuppen av Zelee Glacier Tongue. Ho vart fotografert frå lufta av U.S. Navy Operation Highjump, 1946-47. Ho vart kartlagd av Den franske antarktisekspedisjonen, 1949–51, og fekk dette namnet på grunn av den grønaktige fargen. «Verte» er fransk for grøn. 

## Sjå òg
* Antarktiske og subantarktiske øyar

## Kjelder
Norsk Jernbanemuseum

**Norsk Jernbanemuseum** på Hamar, skipa i 1896, er det nasjonale jarnbanemuseet i Noreg, og eit av dei eldste jarnbanemusea i verda. Museet er offentleg, drive av Jernbaneverket, med både utstillingar innandørs og utandørs. Men utandørsutstillingane, med mellom anna den eldste stasjonsbygningen i Noreg, Kløften stasjon frå Kløfta på Romerike, er berre er opne for publikum om sommaren.

Innandørsutstillingane femnar om gjenstandar, modellar og illustrasjonar frå og om norsk jarnebanesoge, presentert mellom anna på moderne vis som videoframsyningar, dataspill, animasjonsfilmar, reiseplanleggjarar og jarnbanemusikk. Museet har ein stor og variert fotosamling og eit rikhaldig bibliotek. Fleire lokomotiv og vogner av ulike slag er stilte ut både i hallar og utandørs, mellom anna Noregs største damplokomotiv, *Dovregubben*, personvogner laga for dei kongelege og anna materiell frå farne tider. Utandørs finst skjenegang, signal, stasjonsbygningar, lokomotivstall, banevaktarbustad, kvilebrakke for banemannskap, ei restaurantvogn opa for publikum, og dessutan kioskkompaniet Narvesens første aviskiosk. Om sommaren vert «Tertitt-toget» køyrd på ei smalspora jarnbane på museumsområdet, og dessutan eit minitog som vert kalla «Knertitten».

## Stasjonsbygningar på museet

Fil:Ilseng Station Old.jpg|Ilseng gamle stasjon, teikna av Paul Due
Fil:Kløften stasjon Norsk jernbanemuseum.jpg|Første stasjonsbygning frå Kløfta, teikna av Schirmer og von Hanno
Fil:Tertitten Jernbanemuseet.jpg|Killingmo stasjon, teikna av Günther Schüssler
Fil:Bestum stasjon Jernbanemuseet.jpg|Bestum stasjon, teikna av Georg Andreas Bull
Fil:Smalåsen stasjon.jpg|Smalåsen stasjon frå Nordlandsbanen


## Sjå òg
Museumsjarnbane

## Bakgrunnsstoff
* Internettsidene åt Norsk Jernbanemuseum
The Bling Ring

**The Bling Ring** er ein internasjonalt samprodusert krim- og dramafilm basert på sanne hendingar. Han er regissert og skriven av Sofia Coppola, medan Emma Watson, Taissa Farmiga og Leslie Mann og nykommarane Israel Broussard og Katie Chang spelar hovudrollene. Filminga starta i mars 2012, og filmen vart lansert  på filmfestivalen i Cannes i 2013.

## Handling
Handlinga i *The Bling Ring* er inspirert av faktiske hendingar. Ei gruppe tenåringar som er svært opptekne av kjendisar, brukar internett til å spore opp husa til kjendiar og kvar kjendisane er for å gjera innbrot når dei er ute. Tenåringsgjengen, kjend som *Bling Ring*, er Nicki, Rebecca, Marc, Sam og Chloe.

Offer for tjuvane i røynda var Lindsay Lohan, Audrina Patridge, Orlando Bloom og Paris Hilton. Hilton deltok sjølv i filmen, og lånte bort huset sitt til ein del av filminga, slik at innbrotsscener blei meir autentiske.

## Roller
*Emma Watson som Nicki
*Kirsten Dunst som seg sjølv
*Taissa Farmiga som Sam
*Katie Chang som Rebecca
*Israel Broussard som Marc
*Claire Julien som Chloe
*Carlos Miranda som Rob
*Leslie Mann som Nicki's Mom
*Erin Daniels som Shannon
*Gavin Rossdale som Ricky
*Stacy Edwards som Debbie

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:The Bling Ring|The Bling Ring]]» frå ,  den 24. juli 2013.*  
 
*Wikipedia på engelsk oppgav desse kjeldene:*
Narnia

**Narnia** (ogso kalla **Krønikene om Narnia** og **Legenden om Narnia**) er ein bokserie på sju fantasy-romanar av C.S. Lewis. Serien blir rekna som ein klassikar i barnelitteraturen og er forfattarens mest kjende verk. Bøkene er selt i over 100 millionar eksemplar på 47 språk. Lewis skreiv serien mellom 1949 og 1954. Bøkene er illustrerte av Pauline Baynes. Serien vart opphavleg gjeven ut i London mellom oktober 1950 og mars 1956. 
Lewis henta inspirasjon til serien frå fleire kjelder, i tillegg til ei rekkje tradisjonelle kristne tema, karakterar og idear fritt lånt frå gresk, tyrkisk og romersk mytologi, og tradisjonelle britiske og irske eventyr. Bøkene har påverka fantasy-litteratur skrive for både barn og vaksne sidan andre verdskrig. 

## Bøkene i Narnia-serien
# *Løven, heksa og klesskapet* (*The Lion, the Witch and the Wardrobe*) (1950)
# *Prins Caspian* (*Prince Caspian*) (1951)
# *Reisen til det ytterste hav* (*The Voyage of the Dawn Treader*) (1952)
# *Sølvstolen* (*The Silver Chair*) (1953)
# *Hesten og hans gutt* (*The Horse and His Boy*) (1954)
# *Drømmen om Narnia* (*The Magician's Nephew*) (1955)
# *Den siste striden* (*The Last Battle*) (1956)

## Bøker om Narnia-serien
* Bruner, Kurt & Ware, Jim *Finding God in the Land of Narnia*, Tyndale House Publishers, 2005
* Bustard, Ned *The Chronicles of Narnia Comprehension Guide*, Veritas Press, 2004
* Duriez, Colin *A Field Guide to Narnia*. InterVarsity Press, 2004
* Downing, David *Into the Wardrobe: C. S. Lewis and the Narnia Chronicles*, Jossey-Bass, 2005
* Hein, Rolland *Christian Mythmakers: C. S. Lewis, Madeleine L'Engle, J. R. R. Tolkien, George MacDonald, G.K. Chesterton, & Others Second Edition*, Cornerstone Press Chicago, 2002, ISBN 978-0-940895-48-5
* Jacobs, Alan *The Narnian: The Life and Imagination of C. S. Lewis*, HarperSanFrancisco, 2005
* McIntosh, Kenneth *Following Aslan: A Book of Devotions for Children*, Anamchara Books, 2006
* Ward, Michael *Planet Narnia: The Seven Heavens in the Imagination of C. S. Lewis*, Oxford University Press, 2008
## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:The Chronicles of Narnia|The Chronicles of Narnia]]» frå ,  den 15. oktober 2012.*  
**Denne artikkelen bygger på «[[:no:Narnia|Narnia]]» frå ,  den 15. oktober 2012.*  

## Bakgrunnsstoff

* C.S. Lewis entry at BBC Religions
* Harper Collins-heimeside til bøkene 
* The secret of the wardrobe BBC News, 18 November 2005
* 
* Are The Chronicles of Narnia Sexist and Racist?
Spot the Pigeon

***Spot the Pigeon*** er ein EP av det britiske progressive rockebandet Genesis som kom ut i 1977. Dei tre songane var på han var songar som ikkje kom med på *[[Wind & Wuthering]]*, fordi bandet følte dei ikkje passa inn på albumet. EP-en nådde 14. plass på singellista i Storbritannia. 

Dette var den siste studioutgjevinga til Genesis med gitarist Steve Hackett, før han slutta i bandet i 1977. Han var misnøgd med at bandet ikkje nytta fleire av songane hans på *Wind & Wuthering*, mellom anna vart «Inside and Out» gjeven ut på denne EP-en og ikkje på albumet. 

*Spot the Pigeon* vart gjeven ut på CD, men har sidan vorte sletta. To av songane, «Pigeons» og «Inside And Out» finst på plateboksen *[[Genesis Archive 2: 1976-1992]]*, medan «Match Of The Day» ikkje vart gjeven ut på ny før 2007, då han kom med i plateboksen *[[Genesis 1976-1982]]* i USA. 

Det vart laga ein video for «Match of the Day» der Phil Collins syng på tribunane til Queens Park Rangers F.C.

## Innhald
Alle songar av Tony Banks/Phil Collins/Mike Rutherford, utanom der andre er nemnde. 
### Side ein
#«Match of the Day» – 3:24
#«Pigeons» – 3:12
### Side to
#«Inside and Out» (Banks/Collins/Steve Hackett/Rutherford) – 6:45

## Medverkande
*Tony Banks – klaverinstrument
*Phil Collins – trommer, perkusjon, vokal
*Steve Hackett – gitar
*Mike Rutherford – gitar, bass

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Spot the Pigeon|Spot the Pigeon]]» frå ,  den 16. oktober 2012.* 
*** oppgav desse kjeldene:*
The Perks of Being a Wallflower

***The Perks of Being a Wallflower*** er ei amerikansk filmatisering frå 2012 av romanen med same namn frå 1999. Hovudkarakterane er spelt av Logan Lerman, Emma Watson og Ezra Miller. Filmen blei regissert av forfattaren av romanen, Stephen Chbosky. 
## Roller
* Logan Lerman som Charlie
* Emma Watson som Sam
* Ezra Miller som Patrick
* Nina Dobrev som Candace, syster av Charlie
* Mae Whitman som Mary Elizabeth, ven av Sam og Patrick
* Paul Rudd som Bill (Mr. Anderson), engelsklæraren til Charlie
* Kate Walsh som Charlies mor
* Dylan McDermott som Charlies far
* Melanie Lynskey som Aunt Helen
* Johnny Simmons som Brad
* Reece Thompson som Craig, kjærasten til Sam frå høgskulen
* Nicholas Braun som Derek
* Joan Cusack som Doktor Burton
* Adam Hagenbuch som Bob, ven av Sam og Patrick

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:The Perks of Being a Wallflower (film)|The Perks of Being a Wallflower (film)]]» frå ,  den 16. oktober 2012.*  
 
*Wikipedia på engelsk oppgav desse kjeldene:*

## Bakgrunnsstoff
* Offisiell heimside
* The Perks of Being a Wallflower på Internet Movie Database
* The Perks of Being a Wallflower på AllRovi
* The Perks of Being a Wallflower på Box Office Mojo
* The Perks of Being a Wallflower på Rotten Tomatoes
* The Perks of Being a Wallflower på Metacritic!
Tupianske språk

**Tupianske språk** er ein indiansk språkfamilie som blir snakka i Sør-Amerika. Den største undergruppa av tupianske språk er tupí-guaraní-språka. Denne gruppa inkluderer relativt store språk som guaraní, som er offisielt språk i Paraguay og også blir brukt i Argentina, Bolivia og Brasil, i tillegg til klassisk tupí.

## Bakgrunnsstoff
*Tupianske språk ved ethnologue.com
Arikem

**Arikem** eller **ariken** er eit utdøydd tupiansk språk som vart snakka ved Candeias- og Jamari-elva og bielvane til øvre Madeira i delstaten Rondônia i Brasil. Det har gjeve namn til språkgruppa arikem, som også omfattar det nolevande språket karitiâna.

## Kjelder

*Arikem ved ethnologue.com
Karitiâna

**Karitiâna** (også skrive *caritiana*) er eit tupiansk språk som blir snakka i delstaten Rondônia i Brasil, langs Candeiaselva, ei elv som renn ut i Madeiraelva.

I følgje Ethnologue har språket ei ordbok, ein grammatikk, og delar av Bibelen vart omsett til karitiâna i 1981.

## Fonologi
### Vokalar

### Konsonantar

 er nasalisert  når dei står til nasale vokalar.

## Kjelder

* Landin, David J. (1988). "As orações karitiâna" (PDF). Série Lingüística 9 (2): 30–50.
* Landin, David J. (2005) [1983] (PDF). Dicionário e léxico karitiâna/português. Brasília: Summer Institute of Linguistics.
* Landin, Rachel M. (1987). "Conjunções karitiâna de nivel superior" (PDF). Série Lingüística 9 (1): 199–206.

## Bakgrunnsstoff

* Ethnologe sin artikkel om karitiâna
Borradaile Island

**Borradaile Island** er ei av Ballenyøyane. Dette var den første landmassen sør for Den antarktiske polarsirkelen som nokon sette fot på og her ligg ein «merkverdig tind» kalla **Beale Pinnacle**, nær Cape Beale på søraustkysten, og Cape Scoresby på nordvestkysten.

## Utforsking
Borradaile Island vart oppdaga i februar 1839 av John Balleny, som namngav han etter W. Borradaile, ein av handelsmennene som i lag med Charles Enderby støtta ekspedisjonen økonomisk. Kaptein Freeman på kutteren «Sabrina» var den første som gjekk i land på øya den 12. februar 1839. Han var ei kort stund i land på landtunga nordvest på øya. Dette var første gongen eit menneske sette fot på land sør for Den antarktiske polarsirkelen. Øya vart ikkje vitja igjen før 29. februar 1948 då eit lag av australiarar, inkludert Phillip Law og Stuart Campbell, gjekk i land på same staden frå HMAS «Wyatt Earp».

## Kjenneteikn
Borradaile Island er kring 2&nbsp;nautiske mil lang og 1&nbsp;nautisk mil brei og ligg 4&nbsp;nautiske mil søraust for Young Island. Cape Scoresby () er ei høg skrent som markerer nordenden av Borradaile Island. Ho vart kartlag av personell frå RSS «Discovery II», som kartla nordenden av Ballenyøyane i 1936–1938. Cape Scoresby er kalla opp etter RRS «William Scoresby», eit forskingsskip som følgde «Discovery II» i det oseanografiske arbeidet som vart utført i Antarktisk på denne tida, og som igjen er kalla opp etter den arktiske polfararen William Scoresby. Beale Pinnacle () er ei støvelforma tynn klippe som er 60 meter høg og som ligg utanfor Cape Beale, ein bratt skrent på søraustsida av øya. Begge er kalla opp etter W. Beale.

## Sjå òg
* Antarktiske og subantarktiske øyar

## Kjelder
Buckle Island

**Buckle Island** er ei av tre hovudøyar i dei folketomme Ballenyøyane i Sørishavet. Ho ligg 25&nbsp;km nordvest for Sturge Island og 8&nbsp;km søraust for Young Island, kring 110&nbsp;km nord-nordaust for Belousov Point på det antarktiske fastlandet.

Øya er omtrent trekanta med ei lang side i aust og vest og ei kort side i nord. Ho er kring 4&nbsp;km brei nord og 8&nbsp;km brei i sør. Øya har vulkansk opphav og er framleis vulkansk aktiv. Det siste utbrotet kom i 1899.

Det nordlegaste punktet på Buckle Island erCape Cornish. Fleire små holmar ligg i sundet mellom Cape Cornish og Young Island, og den største av desse er Borradaile Island. Fleire mindre holmar ligg utanfor sørkysten av øya, Cape McNab, mellom anna Sabrina Islet og den 80 meter høge stauren The Monolith. Både Buckle Island og Sabrina Islet har koloniar av adelie og ringpingvinar.

Øyane er ein del av Ross Dependency, som New Zealand gjer krav på.

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Buckle Island|Buckle Island]]» frå ,  den 17. oktober 2012.* 
*** oppgav desse kjeldene:*
* 
}}
Row Island

**Row Island** er ei lita øy som er mindre enn 1 nautisk mil (1,9&nbsp;km) i diameter, og som ligg like utanfor søraustenden av Young Island i Ballenyøyane. John Balleny gav i 1839 namn til ei øy han rapporterte låg 10 nautiske mil (18&nbsp;km) nord for Young Island, og kalla ho opp etter J. Row, ein av kjøpmennene som i lag med Charles Enderby støtta ekspedisjonen økønomisk. Sidan andre utforskarar seinare ikkje fann øya som Balleny hadde omtalt, gav dei namnet til denne øya oppdaga av det britiske skipet RSS «Discovery II» i 1936.

## Sjå òg
* Antarktiske og subantarktiske øyar
Sabrina Island

**Sabrina Island** er den største av tre små øyar som ligg 1,5&nbsp;km sør for Buckle Island i Ballenyøyane. Sabrina Island vart kalla opp etter kutteren til John Balleny, som følgde «Eliza Scott», då Ballenyøyane vart oppdaga i 1839.

## Sjå òg
* Composite Antarctic Gazetteer
* Antarktiske øyar sør for 60 °S
* SCAR
* kravområde i Antarktis

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Sabrina Island|Sabrina Island]]» frå ,  den 17. oktober 2012.*
Composite Gazetteer of Antarctica

**Composite Gazetteer of Antarctica** (CGA) er det internasjonalt anerkjente stadnamnregisteret for Antarktika. Det blir gjeve ut av Scientific Committee on Antarctic Research (SCAR) og inneheld alle antarktiske toponym publisert i nasjonale stadnamnregister, i tillegg til grunnleggande informasjon om desse namna og relevant geografisk informasjon. Registeret omfattar òg International Hydrographic Organization (IHO) General Bathymetric Chart of the Oceans (GEBCO) sitt register for undersjøiske kjennemerke sør for 60 °S.

I oktober 2012 inneheldt CGA 36&nbsp;857 geografiske namn for 18&nbsp;858 kjennemerke, inkludert 500 med to eller fleire heilt forskjellige namn som kjem frå følgjande kjelder: 



## Nasjonale instansar for antarktiske stadnamn

**Land/offisiell instans:**

**[[Argentina]]**: Instituto Geográfico Militar Sección Toponimia del Servicio de Hidrografía Naval de la Armada Argentina and Instituto Antártico Argentino;
**[[Australia]]**: Australian Antarctic Names and Medals Committee;
**[[Bulgaria]]**: Antarctic Place-names Commission;
**[[Canada]]**: Geographical Names Board of Canada;
**[[Chile]]**: Instituto Hidrografíco de la Armada de Chile and Instituto Geográfico Militar;
**[[Kina]]**: Den kinesiske stadnamnkomiteen;
**[[Frankrike]]**: Commission de Toponymie des TAAF, Institut Géographique National;
**[[Tyskland]]**: Ständiger Ausschuß für Geographische Namen;
**[[Italia]]**: Comitato per i nomi geografici antartici;
**[[Japan]]**: Den japanske antarktiske stadnamnkomiteen;
**[[New Zealand]]**: Antarctic Place-names Committee of New Zealand;
**[[Noreg]]**: namnekomiteen ved Norsk Polarinstitutt ;
**[[Polen]]**: Komiteen for polarforsking under Det polske vitskapsakademiet;
**[[Russland]]**: Russiske interadministrative kommisjon om geografiske namn;
**[[UK]]**: British Antarctic Survey UK Antarctic Place-names Committee;
**[[Uruguay]]**: Instituto Antártico Uruguayo;
**[[USA]]**: United States Board on Geographic Names;
**[[GEBCO]]**: GEBCO Sub-Committee on Undersea Feature Names.

## Kjelder


**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Composite Gazetteer of Antarctica|Composite Gazetteer of Antarctica]]» frå ,  den 17. oktober 2012.*


## Bakgrunnsstoff
* Composite Gazetteer of Antarctica (offisiell nettstad)
Den vitskapelege komiteen for antarktisforsking

**Den vitskaplege komiteen for antarktisforsking** (*Scientific Committee on Antarctic Research*, forkorta **SCAR**) er ein komité under Det internasjonale vitskapsrådet som vart oppretta i 1958 i samband med Det internasjonale geofysiske året. Arbeidsområdet til SCAR er initiering, utvikling og koordinering av vitskapleg forsking i Antarktis. Den faglege verksemda i SCAR blir handtert av faste vitskaplege grupper, og SCAR gjev råd til dei konsultative møta under Antarktistraktaten og dessutan andre organisasjonar andsynes forsking og bevaring som påverkar forvaltinga av Antarktis og Sørishavet.

Delegatmøte i SCAR vert haldne annakvart år for å handtere administrative spurnader. Eit styre valt frå delegatane er ansvarleg for den daglege administrasjonen av SCAR gjennom sekretariatet ved Scott Polar Research Institute i Cambridge, England.

I forkant av delegatmøta arrangerer SCAR ein større open konferanse for å rette merksemda mot antarktisspørsmål, og dessutan møte i dei vitskaplege gruppene for slutthandsaming av forskingsprogramma for eventuell godkjenning av delegatane.

I 2002 mottok SCAR den prestisjefylte Fyrsten av Asturias-prisen for internasjonalt samarbeid.

## Sjå òg
* Composite Gazetteer of Antarctica

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:nb:Den vitenskapelige komite for antarktisforskning|Den vitenskapelige komite for antarktisforskning]]» frå ,  den 17. oktober 2012.* 
*** oppgav desse kjeldene:*


## Bakgrunnsstoff
* Scientific Committee on Antarctic Research (SCAR)
Young Island

**Young Island** er den nordlegaste og vestlegaste av dei tre hovudøyane i dei folketomme Ballenyøyane i Sørishavet. Ho ligg 8&nbsp;km nordvest for Buckle Island, og kring 115&nbsp;km nord-nordaust for Belousov Point på det antarktiske fastlandet.

Øya har ei oval form med ein lang, rett austkyst og ein boga vestkyst som møtes ved Cape Scoresby i sør og Cape Ellsworth i nord. Avstanden mellom dei to nesa er 11&nbsp;km og på det breiaste er øya 3,5&nbsp;km. Øya er vulkansk med aktive fumaroler og toppen av øya ligg 1340 meter over havet. Heile øya er dekt av snø.

Fleire mindre øyar ligg i sundet mellom Cape Scoresby og Buckle Island, og den største av desse er Borradaile Island. Fleire staurar ligg utanfor nordenden av øya. Desse vert kalla Seal Rocks.

Øya dannar ein del av Ross Dependency, som New Zealand gjer krav på.

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Young Island|Young Island]]» frå ,  den 17. oktober 2012.* 
*** oppgav desse kjeldene:*
*
Berkner Island

**Berkner Island**, **Berkner ishaug** eller **Hubley Island** er i røynda ein ishaug, der berggrunnen faktisk er under havnivå. Om all isen her smelta, så ville øya ha vore under vatn Berkner «Island» er òg fullstendig dekt av is og er kring 320 km lang og 150 km brei med eit areal på 44 000 km². Berkner er omringa av Filchner-Ronne isbrem. Det nordlegaste punktet på Berkner ligg kring 20 km frå det opne havet. Ho ligg i ein del av Antartkisk som høyrer til kravområda Argentinsk Antarktis og Britisk Antarktis.

Øya er 869 meter på det høgaste (975 moh i følgje somme kjelder) og skil Ronne isbrem frå Filchner isbrem. Ho er kjenneteikna av to domar, *Reinwarthhöhe* i nord (698 moh) ved , og  *Thyssenhöhe* i sør (869 moh), ved . Ho har tre bukter på austsida som frå nord til sør er McCarthy Inlet, Roberts Inlet og Spilhouse Inlet. Gould Bay ligg på nordkysten. Berkner Island ligg kring 150&nbsp;km vest for Luitpold Coast i Coats Land, den næraste delen av fastlandet i Aust-Antarktis. 17&nbsp;km utanfor nordvesthjørnet av Berkner Island ligg Hemmen ishaug.

Berkner Island vart oppdaga av medlemmar av USA-Det internasjonale geofysiske året (US-IGY) ved Ellsworth Station leia av kaptein Finn Rønne, US Navy Reserve (USNR), i 1957-1958. Berkner Island vart namngjeven av USA Advisory Committee on Antarctic Names (US-ACAN) etter den amerikanske fysikaren Lloyd Berkner som var ingeniør under Byrd-ekspedisjonen (1928–1930).

Sidan 1990 har Berkner Island vore utgangspunkt for lang polekspedisjonar. Ben Saunders har planlagt ei reise frå øya til Sørpolen og attende utan støtte.

I 1994/1995 samarbeidde British Antarctic Survey, Alfred Wegener Institute og Forschungsstelle für Physikalische Glaziologie frå University of Münster med å bore iskjernar på nord- og sørdomen på Berkner Island.

## Sjå òg
* Composite Antarctic Gazetteer
* Antarktiske øyar sør for 60 °S
* SCAR
* kravområde i Antarktis

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Berkner Island|Berkner Island]]» frå ,  den 17. oktober 2012.* 
*** oppgav desse kjeldene: 
* 
*
 

## Bakgrunnsstoff
Duroch Islands

**Duroch Islands** er ei øygruppe som strekkjer seg over eit område på kring 4,5 km, 1,4 km nordvest for Cape Legoupil, utanfor nordkysten av Trinityhalvøya. Dei vart oppdaga av ein fransk ekspedisjon under kaptein Jules Dumont d'Urville, 1837–40, som gav namnet «Rocher Duroch» til ei av dei største øyane i gruppa. Falkland Islands Dependencies Survey, som kartla øyane i 1946, anbefalte at namnet Duroch vart nytta om heile øygruppa. Dei vart kalla opp etter fenrik Joseph Duroch frå ekspedisjonsskipet til d'Urville, «Astrolabe».

## Sjå òg
* Antarktiske og subantarktiske øyar

## Kjelder
Cohen Islands

**Cohen Islands** er ei gruppe småøyar mellom Ponce Island og Pebbly Mudstone Island i søraustlege delar av Duroch Islands. Gruppa ligg 0,5&nbsp;nautiske mil vest-sørvest for Halpern Point, og vart namngjeven av Advisory Committee on Antarctic Names etter Theodore J. Cohen, feltassistent med University of Wisconsin (USARP) under den geologiske kartlegginga av området i 1961–62.

## Sjå òg
* Antarktiske og subantarktiske øyar

## Kjelder
Islote Gándara

**Islote Gándara** er ei øy like sørvest for Isla Kopaitic i Duroch Islands i Antarktis. Namnet finst på eit chilensk offentleg kart frå 1959. Ho vart visstnok kalla opp etter Comodoro Jorge Gándara, leiaren for Den chilenske antarktisekspedisjonen 1954–55.

## Sjå òg
* Antarktiske og subantarktiske øyar

## Kjelder
Isla Kopaitic

**Isla Kopaitic** er ei øy som ligg 0,3 nautiske mil (0,6&nbsp;km) vest for Cape Legoupil i Duroch Islands. Ho vart namngjeven av Den chilenske antarktisekspedisjonen i 1947 etter løytnant Boris Kopaitic O'Neill, leiaren for det chilenske mannskapet ved Greenwich Island i 1947.

## Sjå òg
* Antarktiske og subantarktiske øyar

## Kjelder