open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Ooh La La av Faces

***Ooh La La*** er det fjerde og siste studioalbumet til det engelske rockebandet Faces, gjeve ut i mars 1973. Det gjekk til topps på albumlista i Storbritannia i slutten av april 1973. 

Den 25. august 2015 kom albumet ut på ny med nymastra lyd og bonusspor.

## Bakgrunn
Mot slutten av 1972 hadde Rod Stewart sine soloprosjekt oppnådd stor suksess og avstanden mellom songaren og dei andre medlemmane i bandet auka. Dei vart stadig meir frustrerte over at media i aukande grad såg på dei som bandet til Stewart. Stewart sjølv var visstnok distrahert nok av den nye stjernestatusen sin at han missa dei to første vekene av innspelinga av det siste Faces-albumet. (Five Guys Walk into a Bar...-omslaget, s.&nbsp;30). Produksjonen av albumet vart vidare hindra av at Stewart var lite engasjert i prosjektet, og Stewart var ikkje med i det heile på tre av songane på albumet. Som ei følgje av denne situasjonen vart *Ooh La La* i følgje Ian McLagan, «[Ronnie Lane] sitt album», og Lane sine bidrag sette tonen for den rolege og meir reflekterande andresida av albumet. 

Trass i den vanskelege innspelinga, heldt produsenten Glyn Johns gruppa saman. Då innspelinga var ferdig, indikerte teksten på plateomslaget at dei skulle arbeide med Johns igjen i framtida. Det stod: «Produsert av Glyn Johns (snakkast om eitt år)».

## Utgjeving
Kort tid etter *Ooh La La* kom ut i mars 1973, omtalte Stewart albumet som eit «ufyseleg, dårleg album», noko han gjentok i eit seinare intervju (Five Guys, s.&nbsp;32). Albumet nådde likevel toppen av den britiske albumlista i april, medan resten av gruppa var sjokkert over merknadane til Stewart. Ronnie Lane var særleg misnøgd med kritikken til vokalisten. Han var ikkje lenger nøgd med å bli sett til sides i gruppa han og Kenney Jones hadde starta i 1965 og slutta i Faces tidleg i juni. Rolla hans som bassist vart ei kort stund etter erstatta av den tidlegare Free-bassisten Tetsu Yamauchi.

Faces spelte inn to singlar til, og sjølv om dei turnerte mykje dei neste 2,5 åra, gjekk dei aldri i studio att for å spele inn eit heilt album. Gruppa vart til slutt oppløyst i november 1975, då Stewart verka å ha mista heilt interessa i dei, medan gitaristen Ronnie Wood fekk tilbod om å erstatte Mick Taylor i The Rolling Stones.

## Innhald

	

## Medverkande
*Ronnie Lane – bass, rytme- og akustisk gitar, perkusjon, tamburin & solovokal (spor 3 & 8)
*Ronnie Wood – elektrisk-, slide-, akustisk og rytmegitar, elektrisk bouzouki, solovokal (spor 4, 8 & 10)
*Ian McLagan – piano, orgel, harmonium, korvokal & solovokal (spor 8)
*Kenney Jones – trommer & perkusjon
*Rod Stewart – solovokal (spor 1,2,4,5,7 & 9), banjo & elektrisk gitar (spor 3) - ikkje med på spor 6, 8 & 10
*Neemoi «Speedy» Aquaye – congatrommer, shakers & perkusjon (spor 6)

;Teknisk
*Glyn Johns – produsent, lydteknikar
*Phil Chapman - lydteknikar & klaxon (spor 5)
*Ron Nevison - lydteknikar

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Oh La La (Faces album)|Oh La La (Faces album)]]» frå ,  den 31. mai 2018.* 
*** oppgav desse kjeldene:*
Pauline Davis-Thompson

**Pauline Elaine Davis-Thompson** () er ein bahamansk tidlegare friidrettsutøvar som i 2009 vart ho kåra til olympisk meister år 2000 på 200 meter, tidlegare hadde ho vunne VM-gull 1999 og OL-gull 2000 i 4 x 100 meter stafett med Bahamas.

## Aktiv
Pauline Davis deltok internasjonalt frå 1983. Fyrst i 1991 makta ho kvalifisere seg til ein stor meisterskapsfinale på ein av dei to kortaste sprintdistansane, ho enda då på sjuandeplass på 200 m i verdsmeisterskapen. Frå 1995 satsa ho òg på 400 m og lukkast vinne sølvmedaljen på distansen då VM 1995 fann stad i Göteborg. Under dei olympiske sommarleikane i Atlanta i 1996 var ho med på stafettlaget til Bahamas som vann sølvmedaljen i 4 x 100 meter stafett, dei andre på laget var Eldece Clarke, Chandra Sturrup og Sevatheda Fynes.

I verdsmeisterskapen 1999 sprang Davis-Thompson den tredje etappen då Debbie Ferguson på den fjerde sprang Bahamas inn til gull i 4 x 100 m stafett, framfor Frankrike og Jamaica. Førnemnde Fynes og Sturrup sprang dei to fyrste etappane for Bahamas.

Eitt år seinare vann den same kvartetten olympisk gull for Bahamas då dei vann den korte stafetten under Sommar-OL 2000, med Jamaica og USA på dei andre medaljeplassane. Tidlegare i sommarleikane i Sydney vart Davis-Thompson nummer to på 200 meter, einast USA-amerikanske Marion Jones sprang fortare. Fleire år seinare vedgjekk Jones bruk av dopingmidlar og 8. desember 2009 tilkjende Den internasjonale olympiske komiteen (IOK) Davis-Thompson sigeren og gullmedaljen på 200 meter for Sommar-OL 2000.

### Medaljar og plasseringar i internasjonale meisterskap
*VM 1983 i Helsinki: Utslått i kvartfinalane på 100 m og 200 m
*OL 1984 i Los Angeles: Utslått i semifinalane på 100 m (11,70 =nr 14) og 200 m (23,02 =nr 12)
*VM 1987 i Roma: Utslått i semifinalane på 200 m (22,89 =nr 9) og kvartfinalane på 100 m 
*OL 1988 i Seoul: Utslått i semifinalane på 100 m (11,12 =nr 11) og 200 m (22,67 =nr 11)
*VM 1991 i Tokyo: Nr 7 på 200 m – 22,90 og utslått i semifinalane på 100 m (11,19 =nr 9)
*OL 1992 i Barcelona: Utslått i semifinalane på 100 m (11,34 =nr 10) og 200 m (22,62 =nr 11)
*VM 1993 i Stuttgart: Utslått i semifinalane på 100 m (11,21 =nr 9) og 200 m (22,94 =nr 12)
*VM 1995 i Göteborg: Sølv på 400 m – 49,96, nr 4 i 4 x 100 m stafett
*OL 1996 i Atlanta: Nr 4 på 400 m – 49,28, sølv i 4 x 100 m stafett 
*VM 1997 i Aten: Nr 7 på 400 m – 50,68, utslått i kvartfinalane på 200 m
*VM 1999 i Sevilla: Gull i 4 x 100 m stafett
*OL 2000 i Sydney: Gull på 200 m – 22,27, og 4 x 100 m stafett

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Pauline Davis-Thompson|Pauline Davis-Thompson]]» frå ,  den 1. juni 2018.*  
 

## Bakgrunnsstoff
*
Vera Komisova

**Vera Jakovlevna Komisova** () er ein russisk tidlegare friidrettsutøvar frå Leningrad som tevla for Sovjetunionen og vart olympisk meister på 100 meter hekk i 1980.

Komisova vart sovjet-meister på 100 m hekk i 1979. Året etter vann ho den olympiske gullmedaljen i øvinga då dei olympiske sommarleikane 1980 fann stad i Moskva, framfor europameisteren Johanna Klier. Fire dagar etter gulløpet på hekken sprang Komisova den fyrste etappen for Sovjetunionen i 4 x 100 m stafett, ei tevling som enda med sølvmedalje for Komisova og lagveninnene, eit halvt sekund bak Aust-Tyskland. Den 5. august, berre åtte dagar etter OL-sigeren, sette Komisova personleg rekord på korthekken med tida 12,39 sekundar.

### Medaljar og plasseringar i internasjonale meisterskap
*OL 1980 i Moskva: Gullmedalje på 100 m hekk – 12,56, framom Johanna Klier (12,63). Sølv i 4 x 100 m stafett
*EM 1982 i Aten: Nr 6 – 12,92

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Wera Jakowlewna Komissowa|Wera Jakowlewna Komissowa]]» frå ,  den 1. juni 2018.*  
 
*
Amy Mbacké Thiam

**Amy Mbacké Thiam** () er ein senegalesisk tidlegare friidrettsutøvar som vart verdsmeister på 400 meter i 2001 og fekk bronsen på same distansen i 2003.

## Aktiv
Thiam forbetra den nasjonale rekorden på 400 m til 50,21 sekundar då ho vann semifinalen under verdsmeisterskapen 2001 i Edmonton. I finalen gjorde ho sitt livs løp og tok gullmedaljen med tida 49,86, to hundredels sekund framom Lorraine Fenton frå Jamaica og ni hundredelar framom meksikanske Ana Guevara. To år seinare presterte Thiam eit nytt toppløp ved VM i Paris og kneip med tida 49,95 bronsemedaljen, klart slått av verdsmeister Guevara og av sølvvinnar Fenton. 

Etter 2003 var Thiam ikkje i stand til å nå finalen i dei største internasjonale meisterskapane. I 2006 vart ho afrikameister på 400 meter etter eit løp på 52,22 sekundar.

### Medaljar og plasseringar i internasjonale meisterskap
*VM 1999 i Sevilla: Utslått i semifinalane (50,77 =nr 13)
*OL 2000 i Sydney: Utslått i semifinalane (51,60 =nr 12)
*VM 2001 i Edmonton: Gullmedalje på 400 m – 49,86, framom Lorraine Fenton (49,88)
*VM 2003 i Paris: Bronsemedalje på 400 m – 49,95
*OL 2004 i Aten: Utslått i forsøka (52,44 =nr 29)
*VM 2005 i Helsinki: Nr 8 – 52,22
*VM 2007 i Osaka: Utslått i forsøka (54,31 =nr 38)
*VM 2009 i Berlin: Utslått i semifinalane (51,70 =nr 14)
*OL 2012 i London: Utslått i forsøka (53,23 =nr 21)
*VM 2013 i Moskva: Utslått i semifinalane (52,37 =nr 20)

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:de:Amy Mbacké Thiam|Amy Mbacké Thiam]]» frå ,  den 1. juni 2018.*  
 
*
Farewell av Rod Stewart

«**Farewell**» er ein song skriven av Martin Quittenton og Rod Stewart. Stewart gav han ut i 1974 på albumet *[[Smiler av Rod Stewart|Smiler]]*. Musikarar som spelte på innspelinga var mellom andre Ray Jackson frå Lindisfarne på mandolin og Ric Grech på fiolin.

Då songen kom ut på singel i Storbritannia i september 1974 nådde han sjuandeplassen på lista som ein del av ei dobbel A-side i lag med medleyen «Bring It On Home to Me/You Send Me». I USA vart songen gjeven ut på singel, men det var B-sida «Mine For Me» som gjekk inn på lista der. 

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Farewell (Rod Stewart song)|Farewell (Rod Stewart song)]]» frå ,  den 1. juni 2018.* 
*** oppgav desse kjeldene:*



## Bakgrunnsstoff
*
USA-kommandoen for Indiahavet og Stillehavet

**United States Indo-Pacific Command** (USINDOPACOM) er ein *[[unified combatant command]]* i dei væpna styrkane til USA.

Det tidligere namnet, **United States Pacific Command** (USPACOM), vart endra i 2018.

Kommandoen styrer over  omlag 375&nbsp;000 personar, skreiv nettstaden til USINDOPACOM i 2018.

## Kjelder
Mine for Me

«**Mine for Me**» er ein song skriven av Paul og Linda McCartney. Han vart spelt inn av Rod Stewart som ein song for albumet *[[Smiler av Rod Stewart|Smiler]]* i 1974. Då han kom ut på singel det året, vart songen ein liten hit i USA, der han nådde 91. plassen på *Billboard* Hot 100.

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Mine for Me|Mine for Me]]» frå ,  den 1. juni 2018.* 
*** oppgav desse kjeldene:*
Nuorgam

**Nuorgam** (nordsamisk Njuorggán) er ei finsk bygd som ligg i Utsjok kommune ved Tanaelva.

Den finske grensevakta har ein stasjon i bygda.

## Næringsliv
I bygda finst det byggvareutsal, bilverkstad, klesbutikk og gåvebutikk. Flere firma leier ut overnattingsstader.

## Galleri

Utsjoki-Nuorgam Tenojoki.JPG|Tana elvedal nær Nuorgam 
Nuorgam utsikt over Tana alv 6774.jpg|Tana elv ved Nuorgam i november 2012. Busetjingane på andre sida av elva ligg i Tana kommune i Noreg.
Nuorgam skola 7230.jpg|Nuorgams lågstadieskola ved Tana elv.
Nuorgam Sami mootor 7578.jpg|Bilverkstad og servicestasjon
Nuorgam Pup Staalonpesa 6768.jpg|Restauranten Pup Staalonpesä
Nuorgam K-Rajamarket 6809.jpg|Kjøpesenter i Nuorgam
Nuorgamin Lomakeskus 6867.jpg|Campingplassen Nuorgamin Lomakeskus


## Kjelder
Siam-strøket i Bangkok

**Siam** (, romanisert *Sayam*, uttalt ) er eit område i Pathum Wan-distriktet i Bangkok. Det er ikkje eit formelt administrativt område, men kjend lokalt og rekna som hjartet av Bangkok. Namnet «Siam» har vore knytt til området sidan Siam Intercontinental Hotel blei bygd her i 1964. Siam Square følgde i 1965, Siam Theater i 1967, Siam Bowl og Siam Center i 1973, Siam Discovery i 1997 og Siam stasjon, ein hovudstasjon for BTS Skytrain, i 1999. 

Strøket ligg på land som tilhøyrer kongefamilien i Thailand. Det omfattar Sra Pathum-slottet og eit krongodsområde som er leigd ut til kjøpesenter på begge sider av Rama I-vegen.

Strøket har samband med Ratchaprasong-strøket ved hjelp av fleire gangbruer.

## Historie

Kong Mongkut, som herska frå 1851–1868, gav ordre om å bygge eit lite lystslott på staden. Dette var Pathumwan-slottet eller 'Lotus-slottet'. 
Den første flyplassen i Thailand blei laga her.
Han fekk også bygd buddhisttempelet Wat Pathum Wanaram like ved.

Då Don Mueang lufthamn opna i 1914 blei området ledig att. Det blei arva av prins Mahidol Adulyadej av Songkhla, far til kong Bhumibol Adulyadej. Han fekk bygd eit nytt slott, Sra Pathum-slottet ('Lotusdamslottet'). Bryllaupa til både Mahidol Adulyadej  og til sonen hans Bhumibol Adulyadej blei feira her i høvesvis 1920 og 1950. 
Prinsesse Srinagarindra, kona til Mahidol og mor til Bhumibol, budde i slottet i fleire tiår. Det blei seinare residensen til kongsdottera Maha Chakri Sirindhorn.

Vegg i vegg med slottsområdet låg lenge Siam Intercontinental Hotel med eit parkområde. Dette var eit av dei første internasjonale hotella i Bangkok. Grunnsteinen for hotellet blei avduka av Srinagarindra den 11. desember 1964.
Etter at Siam Intercontinental Hotel blei rive blei kjøpesenteret Siam Paragon bygd her i 2005. Siam Kempinski Hotel Bangkok opna på det tidlegare hotellområdet i 2010. 

Den eldste kinoen i Bangkok, Lido-kinoen, opna her i 1968
og vart lagt ned i 2018. Scala-kinoen som opna i 1969 stengde i 2020.

## Næringsliv
I Siam-strøket er kjøpesenter- og underhaldningsområdet Siam Square (thailandsk, สยามสแควร์) ) viktig.

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Siam area|Siam area]]» frå ,  den 1. juli 2018.*  
 

## Bakgrunnsstoff
*Kart over Siam- og Ratchaprasong-strøket. (Siam-strøket er farga gult (på kartet). innanfor Pathum Wan-distriktet. Nabostrøket Ratchaprasong, er farga grønt.)
Beatrice Faumuina

**Beatrice Raoni Liua Faumuina** () er ein newzealandsk diskoskastar frå Auckland som vart verdsmeister i øvinga i 1997.

## Aktiv
Faumuina gjorde sitt internasjonale gjennombrot i 1997. Den 4. juli vann ho diskostevlinga i Bislett Games i Oslo med sitt livslengste kast, målt til 68,52 meter. Vel ein månad seinare vann ho gullmedaljen under verdsmeisterskapen i Aten med eit lengstekast på 66,82 m.

Sidan heldt Faumuina seg i verdstoppen i diskoskasting til 2005. Dei beste beste meisterskapsplasseringane fekk ho med ein femteplass i VM 1999, sjuandeplassen i OL 2004 i Aten og ein fjerdeplass i VM 2005. Både i 1998 og 2002 vart ho samveldemeister.

Faumuina la opp i 2010.

### Medaljar og plasseringar i internasjonale meisterskap
*VM 1995 i Göteborg: Utslått i kvalifiseringa (54,32 m =nr 28)
*OL 1996 i Atlanta: Utslått i kvalifiseringa (58,40 m =nr 23)
*VM 1997 i Aten: Gullmedalje – 66,82 m, framom Ellina Zvereva (65,90 m)
*VM 1999 i Sevilla: Nr 5 – 64,62 m
*OL 2000 i Sydney: Nr 12 – 58,69 m
*VM 2003 i Paris: Nr 13 – 56,86 m
*OL 2004 i Aten: Nr 7 – 63,45 m
*VM 2005 i Helsinki: Nr 4 – 62,73 m
*VM 2007 i Osaka: Utslått i kvalifiseringa (55,75 m =nr 26)
*OL 2008 i Beijing: Utslått i kvalifiseringa (57,15 m =nr 28)

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Beatrice Faumuina|Beatrice Faumuina]]» frå ,  den 2. juni 2018.*
Volker Beck

**Volker Beck** () er ein tysk tidlegare friidrettsutøvar frå Nordhausen som vart olympisk meister på 400 meter hekk under Sommar-OL 1980 i Moskva. I dei same leikane fekk han sølv i 4 x 400 med Aust-Tyskland.

### Aktiv
Beck vann i 1977 400 m hekk ved europacupen for landslag i Helsinki, med tida 48,90 sekundar vart han den fyrste tyskaren under 49 sekundar i øvinga. Seinare i same sesongen forbetra han den austtyske rekorden til 48,83 då han vart nummer to på langhekken i verdscupen i Düsseldorf, der han også kom på andreplass på 400 med tida 45,50.

Den 4. august 1979 sprang Beck det fortaste på 400 m hekk nokon gong då han i Torino vart tredjemann i europacupen med tida 48,58 sekundar. Året etter vann han gullmedaljen på 400 m hekk under dei olympiske sommarleikane i Moskva, med tida 48,70 kom i mål 0,16 sekund framom Vassyl Arkhipenko frå Sovjetunionen. Beck sprang i same leikane den siste etappen for Aust-Tyskland i 4 x 400 meter stafett, der han på oppløpssida måtte sjå seg forbigått av Sovjetunionen sin ankermann, olympisk meister på 400 m Viktor Markin, slik at Aust-Tyskland enda opp med sølv, 0,18 sekund bak det sovjetiske laget.

I 1981 vann Beck langhekken i europacupen på tida 48,94. Han vart elles austtysk meister på 400 m hekk i 1980, 1981 og 1983.

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:de:Volker Beck|Volker Beck]]» frå ,  den 2. juni 2018.*  
 

## Bakgrunnsstoff
*
Million Wolde

**Million Wolde** () er ein etiopisk tidlegare friidrettsutøvar som vart olympisk meister på 5&nbsp;000 meter i 2000 og VM-sølv på same distansen i 2001.

## Aktiv
I 1998 vart Wolde juniorverdsmeister på 5&nbsp;000 meter i Annecy i Frankrike og i 8 km terrengløp i Cape Town i Sør-Afrika. Han sette i august sin endelege personlege rekord på 5&nbsp;000 m med tida 12.59,3 i eit stemne i Zürich. Året etter vart han åttandemann på 5&nbsp;000-meteren i Friidretts-VM 1999 i Sevilla.

Høgdepunktet i Wolde si karriere kom under sommarleikane 2000 i Sydney. 5&nbsp;000-meterløpet gjekk for ein stor del i eit moderat tempo, så då Wolde stakk i tet på 200 m før i mål greidde han lett halde unna for resten av feltet og tok gullet på tida 13.35,4, eit lite sekund framom sølvvinnar Ali Saïdi-Sief frå Algerie og Brahim Lahlafi frå Marokko på bronseplass.

Ved verdsmeisterskapen 2001 i Edmonton i Canada var Wolde ute av stand til å fylgje Richard Limo, då den unge kenyanaren avslutta med ei råsterk sisterunde på 5&nbsp;000-meteren. Wolde hadde derimot ingen vanskar med å sikre seg sølvmedaljen i tvelinga.

Sidan var Wolde skadeplaga og fekk ikkje fleire meisterskapsoppgåver for Etiopia, men var likevel aktiv i mange år.

### Medaljar og plasseringar i internasjonale meisterskap
*VM 1997 i Aten: Utslått i forsøka på 3&nbsp;000 m hinder (8.32,7 =nr 26)
*VM 1999 i Sevilla: Nr 8 på 5&nbsp;000 m – 13.20,8
*OL 2000 i Sydney: Gullmedalje på 5&nbsp;000 m – 13.35,4, framom Ali Saïdi-Sief (13.36,2)
*VM 2001 i Edmonton: Sølvmedalje på 5&nbsp;000 m – 13.03,4, bakom Richard Limo (13.00,7)

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Million Wolde|Million Wolde]]» frå ,  den 2. juni 2018.*
Rassemblement national

**Rassemblement national** (**RN**, på norsk *Nasjonal samling*) er eit fransk politisk parti som vart skipa i 1972. Partileiar er Marine Le Pen. Det var kjend som **Front national**, på norsk **Nasjonal front**, før det endra namn i 2018.

## Historie
Partiet vart skipa den 5. oktober 1972, som *Front national pour l'unité française*, eller berre *Front National*.
Jean-Marie Le Pen var leiar frå grunnlegginga til 2011, då dottera Marine Le Pen tok over som partileiar. Ho hadde erfaring som folkevald frå 1998, i *[[Conseil régional]]* for Nord-Pas-de-Calais. 

## Kjelder

* Shields, James (2007). *The Extreme Right in France: From Pétain to Le Pen. Routledge*. ISBN 978-0-415-37200-8.

;Referansar

## Bakgrunnsstoff

*
Brødrene Dal og mysteriet om Karl XIIs gamasjer

***Brødrene Dal og mysteriet om Karl XIIs gamasjer*** er ein norsk komiserie som gjekk på NRK1 i 2005. Serien er av og med Lars Mjøen, Knut Lystad og Trond Kirkvaag og er den fjerde serien om brødrene Dal. Regissør var Torunn Calmeyer Ringen. I denne serien må brørne spore opp gamasjane til Karl XII for å unngå at Noreg må tilbake i union med Sverige i samband med 100 årsjubileet for unionsoppløysinga i 2005.

Jakta bring dei til ulike tidsepokar og historiske storhendingar i dei to landa, mellom anna underskrivinga av unionsoppløysingstraktaten i Karlstad i 1905, slaget på Dynekilen i 1716 med Tordenskjold, slaget ved Fredriksten Festning i 1718 der Karl XII blir drepen og fredsforhandlingane i Kiel 1814. Premieren vart sett av 1,24 millionar.

## Referansar

## Bakgrunnsstoff
* Artikkel om serien hjå NRK
Atlantic Crossing

***Atlantic Crossing*** er det sjette albumet til Rod Stewart, gjeve ut i 1975. Det gjekk til topps på albumlista i Storbritannia og nådde niandeplassen på *[[magasinet Billboard|Billboard]]* Top Pop Albums-lista.

Tittelen indikerer den nye kommersielle og kunstnariske retninga til Stewart og refererte både til at han hadde kome over til Warner Brothers og at han rømde heimlandet for å unngå å betale 83&nbsp;% skatt og byrja eit jetset-liv i Los Angeles (der han søkte om amerikansk borgarskap på den tida). Albumet vart delt mellom ei langsam og ei rask side, visstnok etter eit forslag frå den dåverande kjærasten hans, den svenske skodespelarinna Britt Ekland. Stewart gjorde det same på dei to neste albuma sine. 

Albumet inneheld to av dei mest kjende songane til Stewart, «Sailing» og «I Don't Want To Talk About It». 

Med *Atlantic Crossing* enda Stewart det musikalske samarbeidet med Ronnie Wood, Ian McLagan og ei rekkje av musikarane han hadde spelt med på albuma sine for Mercury Records, og blanda soul og folk. I staden brukte han ei gruppe studiomusikarar, inkludert The Memphis Horns og tre-fjerdedelar av Booker T. and the MG's. Albumet vart produsert av Tom Dowd, ein kjend lydteknikar og produsent som hadde produsert mange av heltane til Stewart i tida si i hos Atlantic Records. Den einaste songen som vart framført frå dette albumet på den siste turneen til Faces i USA i 1976 var «Three Time Loser», og resten av gruppa mislikte sterkt den nye musikalske retninga til Stewart på albumet. Etter suksessen til albumet flytta Stewart til USA og annonserte at han trekte seg frå Faces på slutten av året. 

«Sailing» nådde toppen av den britiske singellista i september 1975 og gjekk igjen inn på topp tre på lista eitt år seinare då han vart nytta som kjenningsmelodien for BBC-serien *[[TV-serien Sailor|Sailor]]*. Både akustisk og elektrisk gitar vart spelt av Pete Carr. I 1977, nesten to år etter albumet kom ut, fekk Stewart ein ny song frå albumet på toppen av lista med den doble A-sida «I Don't Want to Talk About It» og «The First Cut Is the Deepest» (frå albumet *A Night on the Town* - 1976).

I 2009 gav Rhino Records ut ein versjon av albumet på to plater med bonussongar. 

## Innhald

## Medverkande
* Rod Stewart – vokal
* Pete Carr – akustisk gitar og elektrisk gitar på «Sailing» 
* Jesse Ed Davis – gitar
* Steve Cropper – gitar
* Fred Tackett, gitar
* Jimmy Johnson – gitar
* Barry Beckett – klaverinstrument
* Albhy Galuten – klaverinstrument
* Booker T. Jones – Hammondorgel
* Donald «Duck» Dunn – bass
* Lee Sklar – bass
* Bob Glaub – bass
* David Hood – bass
* David Lindley – mandolin, fiolin
* Al Jackson jr. – trommer, perkusjon
* Roger Hawkins – trommer, perkusjon
* Nigel Olsson – trommer, perkusjon
* Willie Correa – trommer, perkusjon
* The Memphis Horns – trompet, trombone, saksofon
* Cindy & Bob Singers, The Pets & The Clappers – korvokal

Strykearrangement av Arif Mardin og James Mitchell

## Salslister

### Vekeslister

### Årslister

### Salstrofé

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Atlantic Crossing|Atlantic Crossing]]» frå ,  den 2. juni 2018.* 
*** oppgav desse kjeldene:*
Giuseppe Gibilisco

**Giuseppe Gibilisco** () er ein italiensk tidlegare friidrettsutøvar frå Siracusa som vart verdsmeister i stavhopp i 2003 og OL-bronsen i øvinga i 2004.

## Aktiv
Tiårsperioden 2000-10 kvalifiserte Gibilisco seg oftast til finalen i dei store internasjonale meisterskapane. Etter tiandeplass både i OL 2000 i Sydney og EM 2002 i München melde han seg på i medaljestriden under verdsmeisterskapen i Paris i 2003. I finalen reiv Gibilisco to gongar på 5,75 m. Etter som fire mann hadde klart høgda, prøvde han seg på 5,80 m og lukkast. Sidan gjekk han og tre andre utøvarar over 5,85 m, men som den einaste i fyrste forsøk. Også på 5,90 m svinga han seg over i fyrste forsøk, ny personleg rekord. Då Okkert Brits og Dmitri Markov mislukkast i sine hopp på 5,95 m kunne Gibilisco stige til topps på sigerspallen.

Under dei olympiske leikane i Aten i 2004 tok Gibilisco leiinga i stavhopptevlinga då han tok seg over 5,85 m i fyrste forsøk. Tevlinga snudde då USA-amerikanarane Timothy Mack og Toby Stevenson begge klarte 5,90 i sine fyrste forsøk. Gibilisco prøvde seg så på 5,95 m, utan å lukkast, noko Mack lukkast med i sitt siste forsøk.

Sidan enda Gibilisco på femteplass i VM 2005 og vart sjuandemann både under EM 2006 og VM 2009. Då EM 2010 fann stad Barcelona tok han seg i sitt andre forsøk over 5,75 m, same høgda som Przemysław Czerwiński frå Polen stoppa på. Ettersom Czerwiński tok høgda i fyrste forsøk måtte Gibilisco ta til takke med fjerdeplassen.

### Medaljar og plasseringar i internasjonale meisterskap
*OL 2000 i Sydney: Nr 10 – 5,50 m
*VM 2001 i Edmonton:  Utslått i kvalifiseringa
*EM 2002 i München: Nr 10 – 5,60 m
*VM 2003 i Paris: Gullmedalje – 5,90 m, framom Okkert Brits 5,85 m
*OL 2004 i Aten: Bronsemedalje – 5,85 m
*VM 2005 i Helsinki: Nr 5 – 5,50 m
*EM 2006 i Göteborg: Nr 7 – 5,50 m
*OL 2008 i Beijing: Nr 12 (5,65 m i kvalifiseringa)
*VM 2009 i Berlin: Nr 7 – 5,65 m
*EM 2010 i Barcelona: Nr 4 – 5,75 m
*VM 2013 i Moskva: Utslått i kvalifiseringa
*EM 2014 i Zürich: Utslått i kvalifiseringa

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Giuseppe Gibilisco|Giuseppe Gibilisco]]» frå ,  den 3. juni 2018.*
This Old Heart of Mine (Is Weak for You)

«**This Old Heart of Mine (Is Weak for You)**» er ein song av The Isley Brothers frå 1966 som vart ein hit for dei då dei var på Motown-etiketten Tamla. Med Ronald Isley på solovokal nådde «This Old Heart of Mine» 12. plassen på ''Billboard'' Hot 100 og sjetteplassen på ''Billboard'' R&B Singles-lista.  

I Storbritannia nådde songen 47. plassen i april 1966, men gjekk inn att på lista i 1968 og nådde då tredjeplassen i november, den høgaste plasseringa gruppa fekk der..

Songen vart skriven av hovudlåtskrivarlaget til Motown, Holland–Dozier–Holland, i lag med Sylvia Moy. Innspelinga var produsert av Brian Holland og Lamont Dozier, og var opphavleg meint for The Supremes (som seinare spelte inn sin eigen versjon på albumet *[[The Supremes A' Go-Go]]*).  Singelen vart den einaste store hitten til gruppa medan dei var på Motown, som dei forlet i 1969 for å starte sitt eige selkap, T-Neck. Tammi Terrell spelte òg inn songen for *[[Irresistible av Tammi Terrell|Irresistible]]* i januar 1969.  

## Medverkande
*Solovokal av Ronald Isley
*Korvokal av O'Kelly Isley jr. og Rudolph Isley i tillegg til The Andantes: Jackie Hicks, Marlene Barrow og Louvain Demps
*Instrument av The Funk Brothers

## Rod Stewart-versjonen
I 1975 gav Rod Stewart ut ein versjon av songen som nådde 83. plassen i USA. I 1989 gav Stewart ut ein annan versjon av songen i ein duett med Ronald Isley sm nådde 10. plassen på amerikanske *Billboard* Hot 100-lista og fem veker på toppen av Adult Contemporary-lista. Den seinare versjonen var produsert av Bernard Edwards og Trevor Horn og kom ut på  Warner Records.

;Årslister

## Luv'-versjonen

«**This Old Heart of Mine**» var den 25. singelen til den nederlandske jentegruppa Luv', gjeve ut i 1992 på nederlandske JAM. Det var den siste innspelinga med besetninga Marga Scheide, Carina Lemoine og Diana van Berlo før den originale trioen kom saman att i 1993. 

## Andre versjonar
I 1966 vart songen spelt av The Zombies, i 1975 av Bettye Swann (ikkje gjeve ut før 2014), i1978 av Flame, i 1983 av Randy Crawford, i 1990 av The Contours, i 2010 av A Loss For Words, i 2012 av Stefanie Heinzmann og i 2014 på *[[Dublin to Detroit]]* av irske Boyzone.

Soulgruppa The Impressions gav ut sin «Can't Satisfy» i 1966. Motown meinte at songen var for lik «This Old Heart Of Mine» og saksøkte. Dei vann søksmålet og Curtis Mayfield måtte oppføringa av låtskrivarar me Motown-laget Holland-Dozier-Holland og Sylvia Moy for songen sin. Uansett vart «Can't Satisfy» ein hit på R&B-lista for gruppa og nådde 12. plassen der. 

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:This Old Heart of Mine (Is Weak for You)|This Old Heart of Mine (Is Weak for You)]]» frå ,  den 3. juni 2018.* 
*** oppgav desse kjeldene:*


## Bakgrunnsstoff
*
Brødrene Dal og legenden om Atlant-is

***Brødrene Dal og legenden om Atlant-is*** er ein TV-serie frå 1994 og den tredje av seriane om Brødrene Dal. Regissør var Kalle Fürst.

Serien byrjar i Oslo der brørne Dal nett har fått tildelt Nobels fredspris. Plutseleg mister dei tre brørne kontrollen over seg sjølve og blir sogne ut av bygningen og inn i eit tog av det som kan verke å vere ei høgare kraft. Toget bringer dei til isaudet i Sameland, der dei møter ein mystisk sjaman. Sjamanen forklarer at han har påkalla brørne til Sameland på grunn av «Irka», ei urgammal heilag krukke. Krukka, som vart redda frå den heilage byen åt samane, Atlant-is, før byen søkkte og forsvann i isen for over 4000 år sidan, har vorte stolen. Sjamanen håpar at brørne Dal kan hjelpe å bringe krukka attende og brørne tilbyr seg straks å hjelpe til. Medan brørne Dal søkjer etter kvar Irka kan ha vorte av, viklar dei seg inn i ein veksande floke av pottemakeri, snøgranskingar, skjulte identitetar, eksplosjonar, spøkjelsesaktige munkar, falskneri og stadig veksande løgner.

Serien var vist på NRK hausten 1994.

## Referansar

## Bakgrunnsstoff
*''Brødrene Dal og legenden om Atlant-is''  på NRK Nett-TV
I Don't Want to Talk About It

«**I Don't Want to Talk About It**» er ein song skriven av Danny Whitten og først spelt inn av Crazy Horse for albumet *[[Crazy Horse av Crazy Horse|Crazy Horse]]* i 1971. Det var signaturlåten til Whitten, men vart meir kjend i ei rekkje coverversjonar, særleg av Rod Stewart.

## Andre versjonar
I 1975 spelte Rod Stewart inn songen i Muscle Shoals Sound Studio i Sheffield i Alabama for albumet sitt *[[Atlantic Crossing]]*. Denne vart ein suksess då han kom ut på singel i USA nådde han 46. plassen på poplista og 44. plassen på adult contemporary-lista tidleg i 1980. I Storbritannia toppa han UK Singles Chart som ein del av den doble A-sida med «The First Cut Is the Deepest» i 1977. Ein meiner at songen nytte godt av å bli gjeven ut på billigsal for å halde Sex Pistols sin «God Save The Queen» borte frå UK Singles Chart.

I 1989 spelte Stewart inn ein ny versjon av «I Don't Want to Talk About It» for *[[Storyteller – The Complete Anthology: 1964–1990]]*. Han vart seinare gjeven ut på *[[Downtown Train – Selections from the Storyteller Anthology]]* og igjen på singel i 1990. Han vart mykje spelt på radio i USA som eit albumspor og nådde andreplassen på *Billboard* Adult Contemporary-lista. Stewart song òg songen som ein duett med Amy Belle på turneen sin i 2004 og denne finst på ein konsert-DVD frå denne turneen. 

I juni 1988 gav Everything but the Girl ut ein versjon på singel og på albumet *[[Idlewild av Everything but the Girl|Idlewild]]*. Denne vart òg ein suksess i Storbritannnia og nådde tredjeplassen på UK Singles Chart. Det var den første og einaste topp 10-hitten deira i Storbritannia fram til 1995.

Blue, Rita Coolidge, Billie Jo Spears, Ian Matthews, A-Mei, Pegi Young, D'ZRT, Nils Lofgren, Dina Carroll, Joe McElderry, David Sneddon, Geoff Muldaur, Llama Farmers, Alex Parks, Indigo Girls og Andy Williams.

## Medverkande på originalen
* Danny Whitten — gitar, solovokal
* Nils Lofgren — gitar, korvokal
* Ry Cooder — slidegitar
* Jack Nitzsche — piano, korvokal
* Billy Talbot — bass, korvokal
* Ralph Molina — trommer, korvokal

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:I Don&#39;t Want to Talk About It|I Don&#39;t Want to Talk About It]]» frå ,  den 3. juni 2018.* 
*** oppgav desse kjeldene:*


## Bakgrunnsstoff
*
Booker T. Jones

**Booker Taliaferro Jones, Jr.** () er ein USA-amerikansk multi-instrumentalist, låtskrivar plateprodusent og arrangør, mest kjend som frontmann i bandet Booker T. & the M.G.'s. Han har òg arbeidd i studio med mange kjende artistar og han har fått æresprisen til Grammyprisen.

## Album av Booker T.

* *Evergreen* (1974)
* *Try And Love Again* (1978)
* *The Best of You* (1980)
**[[I Want You av Booker T|I Want You]]* (1981)
* *Runaway* (1989)
**[[Potato Hole]]* (2009)
* *[[The Road from Memphis]]* (2011)
* *[[Sound the Alarm av Booker T. Jones|Sound the Alarm]]* (2013)

## Kjelder


**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Booker T. Jones|Booker T. Jones]]» frå ,  den 3. juni 2018.* 
*** oppgav desse kjeldene:*
* 
* 


## Bakgrunnsstoff

*
Brødrene Dal og spektralsteinene

***Brødrene Dal og spektralsteinene*** er ein TV-serie frå 1982 og den andre av seriane om Brødrene Dal. Regissørar var Eivind Aaeng og Kalle Fürst.

Serien byrjar med at brørne Dal grev etter ein meteor som inneheld Curium 82, eit stoff som kan kurere krimsjuke. Brørne finn ein skinande, diamantliknande stein. Seinare får Roms Dal besøk av eit romvesen i eit romskip, og mottek ein ring som inneheld teikningar av ein ukjend maskin. Brørne bestemmer seg for å byggje greia, i håp om å finne ut kva den kan gjere. Når Roms er klossete og aktiverer mekanismen ved å bruke steinen dei fann tidlegare, er dei i gang med eit nytt eventyr der dei reiser gjennom tid og rom.

Serien var vist på NRK våren 1982.

## Referansar

## Bakgrunnsstoff
*''Brødrene Dal og spektralsteinene''  på NRK Nett-TV
Brødrene Dal og professor Drøvels hemmelighet

***Brødrene Dal og professor Drøvels hemmelighet*** er ein TV-serie frå 1979 og den første av seriane om Brødrene Dal. Regissørar var Eivind Aaeng og Kalle Fürst.

I 1950 forsvann professoren Kurt Drøvel medan han skulle utforske den ukjende elva Overfloden i utkanten av Oslo. Alle freistnader på å berge han var mislukka. 28 år seinare drar brørne Dal på ei ferd i ein kano opp Overfloden for å finne ut kva som verkeleg skjedde med professor Drøvel.

Serien var vist på NRK våren 1979.

## Referansar

## Bakgrunnsstoff
*''Brødrene Dal og professor Drøvels hemmelighet''  på NRK Nett-TV
Pete Carr

**Jesse Willard «Pete» Carr** () er ein USA-amerikansk gitarist. Carr spelte på hitar av Joan Baez, Luther Ingram, Bob Seger, Joe Cocker, Boz Scaggs, Paul Simon, The Staple Singers, Rod Stewart, Barbra Streisand, Wilson Pickett, Hank Williams jr. og mange fleire over dei siste fire tiåra. Han har òg spelt inn og produsert fire soloalbum og var eine halvdelen i duoen LeBlanc and Carr.  Carr har spelt mykje ved FAME Recording Studio i Muscle Shoals i Alabama og Muscle Shoals Sound Studio i Sheffield i Alabama. Han var sologitarist i den kjende Muscle Shoals Rhythm Section.  Carr er kjend for å vere allsidig og bruke både elektrisk og akustisk gitar innan ei rekkje stilartar som folk, rock, pop, country, blues og soul.

I tillegg har Carr vore lydteknikar og produsent på mange album gjennom åra, og fått fleire Grammy-nominasjonar for dette. I 1974 vart han nominert til to Grammyprisar for Paul Simon-albumet *[[There Goes Rhymin' Simon]]* og i 1981 for *[[Against the Wind av Bob Seger|Against the Wind]]* av Bob Seger. I tillegg har Carr produsert Bob Seger sitt *[[Stranger in Town]]* med hitten «Old Time Rock and Roll».

## Diskografi
*Not A Word On It (1976)
*Multiple Flash (1978)

## Prisvinnande innspelignar Pete Car har spelt på
**Songar på toppen av Billboard-lista:**
*«If Loving You is Wrong» (1972) av Luther Ingram (R&B)  
*«Tonight's the Night» (1976–1977) av Rod Stewart
*«Torn Between Two Lovers» (1977) av Mary MacGregor 
*«Woman in Love» (1980) av Barbra Streisand.
*«What Kind of Fool» (1981) av Barbra Streisand.

**Album på toppen av Billboardlista:**
**[[Still Crazy After All These Years]]* (1975) av Paul Simon 
**[[Against the Wind av Bob Seger|Against the Wind]]* (1980) av Bob Seger 
**[[Guilty av Barbra Streisand|Guilty]]* (1980) av Barbra Streisand
 
**Grammy-vinnande album:**
**[[Still Crazy After All These Years]]* (1976) av Paul Simon 
**[[Against the Wind av Bob Seger|Against the Wind]]* (1980) av Bob Seger (medprodusent og gitar) 
**[[Guilty av Barbra Streisand|Guilty]]* (1981) av Barbra Streisand

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Pete Carr|Pete Carr]]» frå ,  den 3. juni 2018.* 
*** oppgav desse kjeldene:*
Bob Glaub

**Bob Glaub** () er ein USA-amerikansk bassist og studiomusikar. Han har spelt med artistar som og band som Journey, Steve Miller Band, John Fogerty, Bruce Springsteen, Bob Dylan, Neil Diamond, Jerry Lee Lewis, Ringo Starr, Dusty Springfield, Aaron Neville, Linda Ronstadt, Stevie Nicks, Jackson Browne, Warren Zevon, Donna Summer, John Lennon, Rod Stewart, Crosby, Stills & Nash Bee Gees og mange andre.

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Bob Glaub|Bob Glaub]]» frå ,  den 3. juni 2018.* 
*** oppgav desse kjeldene:*
Fred Tackett

**Fred Tackett** () er ein amerikansk låtskrivar og multiinstrumentalist. Han vart mykje nytta som studiomusikar på gitar, mandolin og trompet og er kanskje mest kjend som medlem av bandet Little Feat.

I tillegg til Little Feat, har Tackett arbeidd med mange kjende artistar, som Bob Dylan og Jimmy Webb. Han har òg hatt eit sideprosjekt med eit anna medlem i Little Feat, Paul Barrere, som Paul and Fred.

## Diskografi

### Med Little Feat
* *[[Dixie Chicken av Little Feat|Dixie Chicken]]* 1973
* *[[Time Loves a Hero]]* 1977
* *[[Down on the Farm av Little Feat|Down on the Farm]]* 1979
* *[[Let It Roll av Little Feat|Let It Roll]]* 1988
* *[[Representing the Mambo]]* 1990
* *[[Shake Me Up]]* 1991
* *[[Ain't Had Enough Fun]]* 1995
* *[[Under the Radar av Little Feat|Under the Radar]]* 1998
* *[[Chinese Work Songs]]* 2000
* *[[Kickin' It at the Barn]]* 2003
* *[[Rooster Rag]]* 2012

### Paul and Fred
* *[[Live from North Cafe]]* 2001
* *[[Sights and Sounds]]* DVD 2005
* *[[Live in the UK 2008]]* 2009

### Solo
* *[[In a Town Like This]]* 2003
* *[[Silver Strings]]* 2010

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Fred Tackett|Fred Tackett]]» frå ,  den 3. juni 2018.* 
*** oppgav desse kjeldene:*


 

## Bakgrunnsstoff
* Little Feat si offisielle nettside
Gitaristen Jimmy Johnson

**Jimmy Johnson** () er ein USA-amerikansk gitarist som var medlem av Muscle Shoals Rhythm Section, eit studioband som var knytt til FAME Studios i Muscle Shoals i Alabama i ein periode i 1960-åra. I 1969 var han med å skipe Muscle Shoals Sound Studio i lag med trommeslagaren Roger Hawkins, bassisten David Hood og klaverspelaren Barry Beckett. Studioet låg opphavleg ved 3614 Jackson Highway i Sheffield og vart seinare flytta til 1000 Alabama Avenue i Sheffield. Johnson har arbeidd både som plateprodusent og gitarist. Han har spelt med Wilson Pickett og Aretha Franklin. Han var òg lydteknikar på tre spor på Rolling Stones-albumet *[[Sticky Fingers]]*.

## Diskografi

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Jimmy Johnson|Jimmy Johnson]]» frå ,  den 3. juni 2018.* 
*** oppgav desse kjeldene:*

## Bakgrunnsstoff
*Jimmy Johnson Music (offisiell nettstad)
The Killing of Georgie (Part I and II)

«**The Killing of Georgie (Part I and II)**» er ein song skriven og spelt inn av Rod Stewart og gjeven ut i 1976 på albumet hans *[[A Night on the Town av Rod Stewart|A Night on the Town]].* Songen fortel soga om ein homofil mann som vart drepen i New York City. Songen er i to delar, der den første delen vart ein populær hit og blanda inn i den meir melankolske og dystre part 2.

Songen kom ut på singel i augsut 1976 og låg ti veker inne på UK Singles Chart, der han nådde andreplassen. Han vart òg ein mindre hit andre stader, og nådde 25. plassen i Nederland, 30. plassen i USA og 33. plassen i Canada.

Part I dekkjer liknande terreng som «Walk on the Wild Side» av Lou Reed og brukar òg sampling av melodi og korvokal.

Part II har ein avsluttande del med ein melodi lik The Beatles sin «Don't Let Me Down». I eit intervju i 1980 sa John Lennon, «advokatane la aldri merke til det».

## Salslister

### Vekeslister

### Årslister

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:The Killing of Georgie (Part I and II)|The Killing of Georgie (Part I and II)]]» frå ,  den 3. juni 2018.* 
*** oppgav desse kjeldene:*

## Bakgrunnsstoff
*
Parus

__NOTOC__
***Parus*** er ei biologisk slekt av sporvefuglar og medlem av meisefamilien, Paridae. Den totale utbreiinga for slekta er Eurasia og litt inn i nordvestlege Afrika.

## Skildring

Dette er store meiser, ca. 13 centimeter i kroppslengd, vekt varierande rundt 16 gram. Det mest iaugefallande kjenneteikn med fjørdrakta er store kvite kinn omkrinsa av svart. Hovudet og strupen er svart. Dei har gul eller bleikgul, nokre nesten kvit underside med svart midtstripe langs bryst og buk, og mørk overside med grønt og blått. Underartar av kjøttmeis i Sentral-Asia (Kasakhstan, Afghanistan), og dei to artane i Asia er bleikare i farger enn kjøttmeis i Europa. Alle har eit kvitt vengband, unnataket er orientmeis som har eit ekstra og mindre kvitt vengeband fram mot skuldra.

*Parus*-artane er skildra som standfuglar og streiffuglar utan regelmessige lange trekkruter. Kjøttmeis er ein vanleg hekkefugl over det meste av Noreg, arten hekkar i alle fylke.

Det har vore usemje om inndelinga av meisefamilien i slekter og om kva som er anerkjente artar og underartar. Per 2017 har *[[EBird/Clements Checklist]]* lista fire artar i slekta. *[[Handbook of the Birds of the World]]&nbsp;Alive* reknar gråkjøttmeis og orientkjøttmeis som underartar av kjøttmeis.

## Artslista

***Parus*** i rekkjefølgje etter *EBird/Clements Checklist v2017* med norske namn etter *Norske navn på verdens fugler*:     
* Orientmeis, *Parus monticolus*, Green-backed Tit, Vigors, 1831, (LC)
:Frå Pakistan langs sørkanten av Himalaya gjennom India, Nepal, Bhutan, Myanmar, Bangladesh til sentrale Kina. Dels i Laos, Vietnam og på Taiwan.
* Kjøttmeis, *Parus major*, Great Tit, Linné, 1758, (LC)
:Heile Europa, nordlege Marokko og Algeri, og Sentral-Asia til Mongolia, sørlege Asia til Thailand, Laos og Vietnam, Malayahalvøya, sørlege og vestlege Indonesia, sørlege og austlegaste Kina, samt Koreahalvøya og Japan.
* Gråkjøttmeis, *Parus cinereus*, Cinereous TitVieillot, 1818
:Vestlege Asia over Sør-Asia og inn i Søraust-Asia, Fra Afghanistan og Pakistan i vest og austover til Malaya og Sumatra, Java og Dei små Sundaøyane, Borneo
* Orientkjøttmeis, *Parus minor*, Japanese TitTemminck & Schlegel, 1848
:Utbreiing aust i Russland, aust om elva Amur og inkludert Kurilane, dessutan Japan med Ryukyu, Koreahalvøya, Kina, Myanmar, Laos

## Kjelder
;Referansar

## Bakgrunnsstoff
A Night on the Town av Rod Stewart

***A Night on the Town*** er det sjuande albumet til Rod Stewart, gjeve ut i 1976. Plateomslaget er basert på Pierre-Auguste Renoir-måleriet *[[Bal du moulin de la Galette]]*, med Stewart i midten i periodekostyme. 30. juni 2009 gav Rhino ut albumet på dobbel-CD med bonusspor. Stewart framførte ofte «Big Bayou» med Faces under den siste turneen deira i USA året før, men den versjonen var basert på den Ronnie Wood gav ut på soloalbumet sitt, *[[Now Look]]*. *A Night on the Town* var det siste albumet til Stewart som nådde toppen av den britiske albumlista før *[[Time av Rod Stewart|Time]]* i 2013.

## Innhald

### 2009-utgåva

## Medverkande
* Bass: Donald Dunn, Bob Glaub, David Hood, Willie Weeks, Lee Sklar
* Gitar: Steve Cropper, Billy Peek, Joe Walsh, Jesse Ed Davis, David Lindley, Fred Tackett, Rod Stewart
* Klaverinstrument: John Jarvis, David Foster, Barry Beckett, J. Smith, Booker T. Jones
* Trommer: Roger Hawkins, Andy Newmark, Al Jackson, Rick Shlosser
* Perkusjon: Tommy Vig, Joe Lala
* Strykearrangement: Jimmy Horowitz, Mel Lewis, Arif Mardin
* Horn: Blåserekkja i Tower of Power
* Tenorsaksofonsoloar: Jerry Jumonville, Plas Johnson

## Salslister
### Vekeslister

### Singlar

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:A Night on the Town av Rod Stewart|A Night on the Town av Rod Stewart]]» frå ,  den 3. juni 2018.* 
*** oppgav desse kjeldene:*
Tonight's the Night (Gonna Be Alright)

«**Tonight's the Night (Gonna Be Alright)**» er ein song av Rod Stewart spelt inn i Muscle Shoals Sound Studio i Sheffield i Alabama for albumet *[[A Night on the Town av Rod Stewart|A Night on the Town]]* i 1976. Songen vart den andre songen hans som nådde toppen av ''Billboard'' Hot 100, der han låg i åtte veker på på rad fram til 8. januar 1977. Songen nådde òg femteplassen i Storbritannia, tredjeplassen i Australia og gjekk inn på lista i mange andre land. Songen vart rangert øvst på lista til Billboard for heile 1977. 

Songen handlar om tap av jomfrudomen og har mange referansar til kjønnsleg omgang. Songen innheld eit parti med fransk tale frå den dåverande kjærasten til Stewart, Britt Ekland. 

## Salslister

### Vekeslister

### Årslister

## Andre versjonar
I 1993 spelte Stewart songen for *[[MTV Unplugged]]* og denne kom ut på albumet *[[Unplugged...and Seated]]*.

Songen er òg blitt spelt av artistar som Linda Clifford, Nicky Moore, Anthony Kavanagh, Terry Steele, som nådde 44. plassen på R&B-lista i SA, og Alison Crawford på *[[Grease is the Word]]*.

I versjonen til Janet Jackson indikerer teksten at ho og partneren skal ha ein trekant med ei anna kvinne.

Songen vart ofte spelt av Tina Turner på konsertane hennar i 1980-åra i lag med ein annan Rod Stewart-song. Dette kan ein mellom anna sjå på videoen *Nice n Rough*.

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Tonight&#39;s the Night (Gonna Be Alright)|Tonight&#39;s the Night (Gonna Be Alright)]]» frå ,  den 3. juni 2018.* 
*** oppgav desse kjeldene:*


## Bakgrunnsstoff
*
Cornelius Enge

**Cornelius Lind Benjaminsson Enge** () var ein norsk gardbrukar, handelsstyrar, postopnar og politikar frå Vik i Helgeland. Han var stortingsmann for Arbeidarpartiet i tida 1928-36. Jonas Enge var son hans, Ludvig Enge eit syskenbarn.

Cornelius Enge var son til ein gardbrukar og fiskar. Sjølv arbeidde heime på farsgarden og deltok elles årleg i lofotfisket 1885-95. Han skaffa seg jord han byrja dyrke opp som bureisar, var i tillegg skomakar og dreiv fiske. I 1901 reiste til Nord-Amerika der han slutta seg til ein fagorganisasjon for snikkarar og melde seg inn i det sosialistiske arbeidarpartiet i Minneapolis. Enge vende heim til Helgeland i 1905 og var frå 1906 styrar for Sømna Handelslag. Han var handelslagsstyrar til 1920, då han fekk jobben som postopnar i Sandvåg.

I Vik var Enge medlem av heradsstyret frå 1891. Straks han kom heim frå USA, melde han seg inn i Arbeidarpartiet og var i fleire år partiet sin krinsformann i Sør-Helgeland. Frå 1919 var han ordførar i Vik, attvald fleire gongar. Ei tid sat han då i fylkesutvalet i Nordland. Elles var han til ulike tider medlem i skulestyret, fattigstyret, likningsnemnda og forliksrådet.

Frå valet i 1927 til 1936 representerte Enge Nordland fylke og Arbeidarpartiet på Stortinget i tre samfulle valbolkar: 1928–30, 1931–33 og 1934–36. På Stortinget var han i kvar si treårsperiode medlem i høvesvis Næringskomite nr 2, Helsekomiteen og Post-, telegraf- og kystfartskomiteen.

## Kjelder
*Stortingsbiografi
Tommy Vig

**Tommy Vig** () er ein jazz vibraharpespelar, trommeslagar, perkusjonist, arrangør, storbandleiar og film- og fjernsynskomponist.

Tommy Vig vart fødd i ein musikalsk familie i Budapest og vart internasjonalt kjend som ei vedunderbarn då han var seks år gammal og spelte trommer me faren, klarinettist Gyorgy Vig.  Vig fullførte studiane sine ved Béla Bartók konservatorium i 1955 og Ferenc Erkel musikkhøgskule i 1956. Etter den ungarske revolusjonen i 1956, flykta han til Wien, der han spelte konsertar med Fatty George og Joe Zawinul. Etter han flytta til USA byrja han å komponere og dirigere sine eigne konsertar. Vig arbeidde med Red Rodney, Don Ellis, Cat Anderson, Terry Gibbs, Art Pepper, Milcho Leviev, Joe Pass, og Miles Davis-Gil Evans Big Band blant mange andre. I 1961 slo han seg ned i Las Vegas, der han spelte med Frank Sinatra, Sammy Davis jr., Tony Curtis, Woody Allen, Judy Garland og Tony Bennett. Han var perkusjonist på mange av albuma til Rod Stewart i 1970-åra. 

## Diskografi
### Album
* *The Tommy Vig Orchestra 2016*, Klasszikus Jazz Records (2017)
* Tommy Vig 2015! The Time Machine], Klasszikus Jazz Records (2014)
* Tommy Vig 75!, Klasszikus Jazz Records (2014)
* Welcome to Hungary! The Tommy Vig Orchestra 2012 Featuring David Murray, Klasszikus Jazz Records (2011)
* ÜssDob, Tom-Tom Records (2008)
* *Now and Then*, Pannon Jazz (1947–2003)
* *Tommy Vig 1978*, Dobre Records No.&nbsp;1015 (1978)
* *Tommy Vig Orchestra*  Encounter With Time Discovery Records DS-780(1977)  
* *Somebody Loves Me*, Dobre Records No.&nbsp;1005 (1976)
*  Tommy Vig in Budapest, Mortney Records No.&nbsp;71425 (1972)
* *Just for the Record*, Private Pressing (1971)
* *The Sound of the Seventies*, Milestone Records No.&nbsp;9007 (1968)
* *Encounter with Time* aka *Space Race*, Discovery Records No.&nbsp;70925 DS-780 (1967)
* *The Tommy Vig Orchestra*, Take V Records (1964)

### Musikk for film og fjernsyn
* 1970- til 1980-åra: *[[TV-serien This Is the Life|This Is the Life]]* (TV-serie)
* 1974: *[[filmen Nightmare Circus|Nightmare Circus]]* (aka *The Barn of the Naked Dead* or *Terror Circus*)
* 1975: *[[filmen Forced Entry (1975)|Forced Entry]]*
* 1975–1976: *[[Doctors' Hospital]]* (TV-serie)
* 1979: *[[Starsky and Hutch]]* (TV-serie) «Birds of a Feather»
* 1981: *[[filmen Ruckus|Ruckus]]*
* 1981: *[[filmen Texas Lightning|Texas Lightning]]*
* 1982: *[[The Kid with the Broken Halo]]* (TV-film)
* 1982: *[[They Call Me Bruce?]]*
* 1983: *[[filmen Sweet Sixteen (1983)|Sweet Sixteen]]*

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Tommy Vig|Tommy Vig]]» frå ,  den 3. juni 2018.* 
*** oppgav desse kjeldene:*


## Bakgrunnsstoff
* Offisiell nettstad
*