open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Don't Forget to Dance

«**Don't Forget to Dance**» er ein song frå 1983 av den engelske rockegruppa The Kinks, gjeven ut som singel det året og på albumet *[[State of Confusion]]*.

## Produksjon
«Don't Forget to Dance» vart først spelt inn i Grand Slam Studios i New Jersey og Konk Studios i London i september og oktober 1982. Miksinga og redigeringa forsette ut året og inn i tidleg 1983. Sjølv om songen etter kvart vart gjeven ut som oppfølgjaren til «Come Dancing», som òg kom frå *State of Confusion*, ønskte selskapet til The Kinks, Arista Records, at denne songen skulle vere den første singelen frå albumet. Ray Davies overtydde Arista om å gje ut «Come Dancing» først, og denne vart ein stor hit. «Don't Forget to Dance» kom ut på singel i august 1983 i USA og månaden etter i Storbritannia.

## Mottaking
Songen nådde 58. plassen i Storbritannia og vart den siste singelen deira som nådde Topp 40 på ''Billboard'' Hot 100 i USA, der han nådde 29. plassen. I USA nådde han òg 16. plassen på Billboard Mainstream Rock-lista og 23. plassen på Billboard Adult Contemporary-lista. Songen nådde òg 20. plassen i Canada og 38. plassen i New Zealand.

## Teksten
Teksten er bittersøt og observerer ei einsam, vaksen kvinne. Venen hennar har alle anten «gifta seg, forsvunne, eller forlate ho» og ho sit att med eit «knust hjarte».  Kritikaren Don McLeese i *[[Chicago Sun Times]]* skreiv at «'Don't Forget to Dance' har ein grasiøs melodi i same stemning som 'Waterloo Sunset'.»

## Video
Musikkvideoen til «Don't Forget to Dance» var produsert av Michael Hamlyn og regissert av Julien Temple, som òg hadde laga videoen til «Come Dancing». Videoen vart filma i juli 1983 og først send i Tyskland 1. august. I USA vart han vist første gongen den 3. september på MTV og i Storbritannia først i november. Videoen repeterer somme element frå videoen til «Come Dancing», inkludert at Kinks spelar sjølv i ein ballsal, og Ray Davies prøver å få ei jente. Videoen inneheld òg ein draumesekvens basert på den tidlege perioden til bandet og inkluderer eit kostymeball i eit herskapshus.

## Andre versjonar
I 1985 spelte den austerrikske musikaren Sigi Maron «Don't Forget to Dance» med wienertysk tekst som «Geh no net furt» på albumet sitt *Unterm Regenbogen*.

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Don&#39;t Forget to Dance|Don&#39;t Forget to Dance]]» frå ,  den 27. april 2018.* 
*** oppgav desse kjeldene:*

## Bakgrunnsstoff
*
Det armenske folkemordet

**Det armenske folkemordet** var ei etnisk reinsking av armenarar frå Det osmanske riket under det ungtyrkiske styret i 1915–1920. Eit stort tal armenarar blei tvangsdeporterte eller drepne. Anslaga for kor mange menneske som døydde varierer mellom minst 300&nbsp;000 til litt over 1,5 millionar. 

Omtalen og nemninga på folkemordet er omstridd. Tyrkiske styresmakter nektar for at hendingane var eit folkemord, eller at drapa var planlagde. Å hevda det motsette kan straffast under tyrkisk lov.

Den offisielle minnedagen for det armenske folkemordet er 24. april.

## Kjelder
Gvarv Idrettslag

**Gvarv Idrettslag** er eit idrettslag frå Gvarv i Telemark, skipa 6. mai 1919. Laget er aktivt med i fotball og volleyball.

Gvarv IL har all tid spelt på nivå 4-6 i seriesystemet i fotball. Fotballaget spelar i kvite trøyer og strømper og svarte bukser på Gvarv stadion.

## Kjelder
* heimeside
Lost and Found av The Kinks

«**Lost and Found**» er ein song av The Kinks på albumet *[[Think Visual]]* frå 1986. Han var skriven av Ray Davies.

## Tekst

Teksten på «Lost and Found» skildrar eit par i New York City som mistar kvarandre då ein orkan råkar området. Midt under uvêret finn dei kvarandre att.

## Utgjeving

«Lost and Found» kom først ut på albumet *[[Think Visual]]* i november 1986. Songen vart gjeven ut på singel i både Storbritannia (som den andre singelen) og Amerika (som den tredje singelen). Sjølv om han ikkje nådde ''Billboard'' Hot 100 eller UK Singles Chart, nådde han 37. plassen på Mainstream Rock-lista i USA, like hgt som «Rock 'n' Roll Cities», den første singelen frå albumet. 

### Musikkvideo

Det vart laga ein video (med The Kinks) for å marknadsføre «Lost and Found». I videoen spelar eit orkester songen med medlemmar av The Kinks, medan ein ser ein film i bakgrunnen. Ray Davies har på seg gammaldagse klede. 

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Lost and Found (The Kinks song)|Lost and Found (The Kinks song)]]» frå ,  den 28. april 2018.* 
*** oppgav desse kjeldene:*
Brevik Idrettslag

**Brevik Idrettslag** er eit norsk idrettslag frå Brevik i Telemark, skipa 17. oktober 1893. Laget er aktivt med i fotball, symjing og troppsturn.

Fotballaget spelar i raude trøyer, kvite bukser og grøne strømper. Brevik har med få unnatak spelt fotball på lokalt nivå, 4.-6. nivå i seriesystemet.

Brevik IL hadde bandylag i mange år til inn på 1990-talet. I 1968 deltok bandylaget i den norske toppserien.

## Kjelder


* heimeside
**Denne artikkelen bygger på «[[:nb:Brevik Idrettslag|Brevik Idrettslag]]» frå , den 28. april 2018.*  


## Bakgrunnsstoff

*
Down All the Days (Till 1992)

«**Down All the Days (Till 1992)**» er ein song og singel av den engelske rockegruppa The Kinks. Han vart gjeven ut på albumet *[[UK Jive]]* i 1989 og var skriven av Ray Davies.

## Utgjeving

«Down All the Days (Till 1992)» var den første singelen frå albumet i Storbritannia (men ikkje i Amerika) og kom ut 25. september 1989. B-sida var ein konsertversjon av hitten «You Really Got Me» frå 1964. Som den førre singelen, «The Road», selde han dårleg og gjekk ikkje inn på nokre salslister. I 1990 vart songen nytta som B-side til oppfølgjarsingelen, «How Do I Get Close», i Storbritannia.

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Down All the Days (Till 1992)|Down All the Days (Till 1992)]]» frå ,  den 28. april 2018.* 
*** oppgav desse kjeldene:*
How Do I Get Close

«**How Do I Get Close**» er ein song av den engelske rockegruppa The Kinks på albumet *[[UK Jive]]* frå 1989. Songen er skriven av Ray Davies.

## Utgjeving

«How Do I Get Close» kom først ut på albumet *[[UK Jive]]*. «How Do I Get Close» vart gjeven ut som den andre britiske singelen frå albumet, trass i at både den første singelen og albumet hadde selt dårleg. B-sida var «Down All the Days (Till 1992)», som òg hadde blitt gjeve ut som den første singelen frå albumet. I USA vart singelen gjeven ut md B-sida «War is Over», og nådde 21. plassen på Mainstream Rock Tracks-lista, den høgaste plasseringa på denne lista for bandet sidan «Working at the Factory» i 1986. 

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:How Do I Get Close|How Do I Get Close]]» frå ,  den 28. april 2018.* 
*** oppgav desse kjeldene:*
The Road av The Kinks

«**The Road**» er ein song av The Kinks, gjeven ut på konsertalbumet ** i 1988, men spelt inn i studio. Songen var skriven av Ray Davies.

Songen vart gjeven ut på singel i Storbritannia (men ikkje i Amerika) med B-sida «Art Lover», som òg kom ut på konsertalbumet. Singelen selde dårleg og gjekk ikkje inn på singellista. 

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:The Road (The Kinks song)|The Road (The Kinks song)]]» frå ,  den 28. april 2018.*
Rock 'n' Roll Cities

«**Rock 'n' Roll Cities**» er ein song av den engelske rockegruppa The Kinks. Songen kom ut i 1986 på albumet *[[Think Visual]]* og var skriven av Dave Davies.

Den tidlegare Kinks-trommeslagaren Mick Avory spelar på songen, trass i at han slutta i bandet i 1984 under innspelinga av *[[Word of Mouth av The Kinks|Word of Mouth]]* på grunn av krangling med Dave Davies. Dette var den siste Kinks-songen Avory spelte på. Dave Davies har sidan rost spelinga til Avory på songen og sa «Eg likte verkeleg tromminga til Mick på Rock 'n' Roll Cities.»

## Utgjeving
«Rock 'n' Roll Cities» kom ut i november 1986 på albumet *[[Think Visual]]*. Same dagen som albumet kom ut, vart songen gjeven ut på singel i Amerika, med B-sida «Welcome to Sleazy Town».

## Musikkvideo
For å marknadsføre songen vart det laga ein musikkvideo. I videoen forsvinn Ray Davies og resten av bandet (inkludert Dave Davies, om er travel med kone og barn) prøver å finne anten Ray eller ein erstattar. Til slutt finn ein Ray. Blant dei mange som prøveselte som erstattar for Ray kan ein sjå folk kledde som Freddie Mercury og Rick Astley. I tillegg spelte Mick Avory i videoen. Marina Sirtis, som spelte Deanna Troi i fjernsynsserien *[[Star Trek: The Next Generation]]*, spelte kona til Dave Davies i videoen.

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Rock &#39;n&#39; Roll Cities|Rock &#39;n&#39; Roll Cities]]» frå ,  den 28. april 2018.* 
*** oppgav desse kjeldene:*
How Are You

«**How Are You**» er ein song av The Kinks på albumet *[[Think Visual]]* frå 1986. Songen var skriven av Ray Davies.

## Innspeling
Den første demoinnspelinga av «How Are You» vart gjort i januar 1986 i Konk Studios. Ray Davies likte vokalen på demoen så godt at han brukte dette på den endelege innspelinga.

## Utgjeving

«How Are You» vart først gjeven ut i november 1986 på *[[Think Visual]]*. Ein månad seinare kom han ut som den første britiske singelen frå albumet, med B-sida «Killing Time». Singelen vart ein moderat suksess og nådde 86. plassen på den britiske singellista. Dette var den siste Kinks-singelen som gjekk inn på lista i Storbritannia. I USA vart Dave Davies-songen «Rock 'n' Roll Cities» vald ut som den første singelen frå albumet. «How Are You» vart sidan gjeven ut som oppfølgjaren, denne gongen med B-sida «Working at the Factory». I USA snudde radiopratarane plata og spelte «Working at the Factory» i staden. Denne nådde 16. plassen på Billboard si Album Rock Tracks-lista.

### Musikkvideo

Det vart laga musikkvideo til songen med Ray Davies. Videoen vart ikkje regissert av Julien Temple, som hadde regissert alle musikkvideoane deira sidan «Predictable».

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:How Are You|How Are You]]» frå ,  den 28. april 2018.* 
*** oppgav desse kjeldene:*
IL Jotun

**Idrottslaget Jotun** er eit idrettslag heimehøyrande i Øvre Årdal i Sogn og Fjordane, skipa i 1923. Laget er aktivt med i fotball, friidrett, handball, motorsport, skiidrett, styrkeløft, sykling, turn og volleyball.

Jotun spelar i heilkvitt i Årdalshallen og på Jotun stadion. Frå 1970-åra til 2000 spelte Jotun sitt fotballag veksla mellom nivå tre og fire i det seriesystemet.

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Idrettslaget Jotun|Idrettslaget Jotun]]» frå ,  den 28. april 2018.*
Nymark Idrettslag

**Nymark Idrettslag** er eit idrettslag heimehøyrande i bydelen Årstad i Bergen kommune, skipa 20. april 1921. Idrettslaget er aktivt med i fotball, friidrett og sykling. Laget spelar i svartkvite stripete trøyer og svarte bukser og strømper.

## Soge
Nymark IL var med i Arbeidernes Idrettsforbund og hevda seg godt i AIF-meisterskap og -turneringar. Etter 2. verdskrigen spelte  Nymark høgt oppe i seriesystemet til 1950-åra. Frå 1960-talet deltok laget på nivå 4 til 6 i lokalfotballen. I 1980-åra var kvinnelaget eit dei beste i Noreg, med mellom andre landslagsmålvakta Reidun Seth i stallen. Hausten 1985 vann laget seriefinalen.

Einar Nymark vann bronsemedaljen på 10&nbsp;000-meteren under NM i friidrett 1948.

## Kjelder

*heimeside
----
**Denne artikkelen bygger på «[[:nb:Nymark Idrettslag|Nymark Idrettslag]]» frå ,  den 28. april 2018.*  


## Bakgrunnsstoff
*
Did Ya

«**Did Ya**» er ein song av det engelske rockebandet The Kinks. Han kom ut på ein EP med same namn, og på somme utgåver av *[[Phobia]]*.

## Utgjeving

«Did Ya» kom først ut i 1991 i forskjellige format. I Amerika kom songen ut på ei EP-plate med fem songar. I Nederland vart songen gjeven ut på singel med ei nyinnspeling av Kinks-songen «Days» frå 1968. Singelen selde dårleg. I 1993 kom han ut på den japanske, britiske og europeiske versjonen av *Phobia*.

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Did Ya|Did Ya]]» frå ,  den 28. april 2018.*
Only a Dream

«**Only a Dream**» er ein song gjeven ut og framført av det engelske rockebandet The Kinks, skriven av Ray Davies. Songen kom ut i 1993 på albumet deira *[[Phobia]]*, det siste albumet dei gav ut.

## Bakgrunn
Ray Davies sa om songen i 1993: «Eg trur eg på ein måte fann røysta mi att på 'Only a Dream,' som eg skreiv på eit fly til England etter eg bestemte meg for å skrive eit album med litt meir humanitet. Det er merkeleg korleis ein artist som har halde på ei stund, framleis vert skremd av visse ting, men det vert eg, og eg måtte verkeleg førebu meg for å syngje den songen. Kvelden før drog eg ut og vart dritfull på vin. Eg var framleis skjelven då eg gjekk i studio morgonen etter, og eg song songen på eitt forsøk. Det er berre ein popsong, men det er mykje kjensler der og mykje av meg i han.»

### Teksten
I teksten til «Only a Dream» vert songaren forelska i det han skildrar som ein «ung sjef». Han ventar ikkje at ho skal leggje merke til han, men ho smilar til han og seier 'Hi-ya handsome, have a good day.' Han byrjar å undre seg over om det faktisk skjedde eller berre var ein draum. Ein annan dag ventar songaren på kjærasten då han ser ho snakke til ein annan mann og totalt ignorerer han. Han er knust og igjen undrar seg over om det berre var ein draum. 

## Utgjeving
«Only a Dream» kom ut på albumet *[[Phobia]]*. Albumet selde dårleg, men trass i dette vart songen gjeven ut på singel, med B-sida «Somebody Stole My Car» (ein annan song frå albumet). Singelen selde dårleg, men nådde 79. plassen i Storbritannia. Ein annan singel frå *Phobia*, «Scattered», vart marknadsført som oppfølgjaren til «Only a Dream», men vart trekt attende etter berre eit par eksemplar var seld til samlarar. 

### Musikkvideo
Det vart filma ein musikkvideo for «Only a Dream.» Både Ray Davies og Dave Davies er med i videoen der Davies mimar til songen. 

## Andre versjonar
Den amerikanske popgruppa E.Y.C. spelte inn ein versjon av «Only a Dream.»

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Only a Dream|Only a Dream]]» frå ,  den 28. april 2018.* 
*** oppgav desse kjeldene:*
Scattered av The Kinks

«**Scattered**» er ein song av det britiske rockebandet The Kinks. Songen er skriven av Ray Davies og kom ut som det avsluttande sporet på albumet *[[Phobia]]*, det siste albumet bandet gav ut. Det var òg den siste originale singelen bandet gav ut. 

## Utgjeving

«Scattered» vart gjeven ut på singel i Europa som singel i 1993, 21 dagar før sjølve albumet. Songen kom så ut på *Phobia*. Etter songen «Only a Dream» vart gjeven ut som den første singelen frå albumet i Storbritannia, var «Scattered» planlagt som ein oppfølgjar til. Men då «Only a Dream» selde for dårleg, vart singelen «Scattered» kansellert, trass i at han var blitt marknadsført. Likevel hamna enkelte av singlane ut på den britiske marknaden og vart eit samlarobjekt. Eit år seinare droppa Columbia Records The Kinks.

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Scattered (The Kinks song)|Scattered (The Kinks song)]]» frå ,  den 28. april 2018.* 
*** oppgav desse kjeldene:*
Mike Smith i Dave Clark Five

**Michael George Smith** () var ein engelsk songar, låtskrivar og musikkprodusent.

I 1960-åra var Smith solovokalist og klaverspelar i The Dave Clark Five. Bandet var leiande i den britiske bølgja i USA og var ei kort stund dei viktigaste rivalane til The Beatles før The Rolling Stones kom på banen.

## Biografi

Smith møtte først Dave Clark då dei begge var medlemmar på same fotballag for St. George Boys Club. 17 år gammal vart han invitert i bandet til Clark.

Med Smith på vokal, piano eller orgel (og stundom gitar i seinare år), debuterte bandet med singelen «I Knew It All the Time» i juni 1962 som var tilskriven det då ukjende bandet *The Dave Clark Five featuring Mike Smith.* Som songar i bandet vart Smith ofte rekna som den andre stjerna i bandet i lag med Clark. 

Smith fortsette å arbeidde med Clark i 1970-åra, etter bandet var oppløyst, som «Dave Clark & Friends.» I 1976 spelte Smith inn eit album med den tidlegare Manfred Mann-songaren, Michael d'Abo. Elles i 1970-åra og i 1980-åra arbeidde Smith hovudsakleg som produsent og låtskrivar og skreiv musikk for reklamar.

Smith byrja å spele att i 1990-åra som Mike Smith's Rock Engine.

Sonen til Smith, James, omkom i juni 2003 i ei dykkeulukke i Raudehavet. Tre månader seinare vart Smith hardt skadd i heimen sin i Spania då han hadde låst seg sjølv ute og prøvde å klatre ein tre meter høg port og fall ned og landa på hovudet. Han braut ryggsøyla tre stader og vart permanent lam frå livet og ned og i høgre armen, medan han hadde lite rørsle att i venstrearmen. Smith døydde 28. februar 2008, 64 år gammal, av lungebetennelse. Han døydde berre 11 dagar før han vart innlemma i Rock and Roll Hall of Fame som medlem av The Dave Clark Five.

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Mike Smith (The Dave Clark Five)|Mike Smith (The Dave Clark Five)]]» frå ,  den 29. april 2018.* 
*** oppgav desse kjeldene:*


	
## Bakgrunnsstoff

*: Video av Mike Smith som syng med The Dave Clark Five.
Lenny Davidson

**Leonard Arthur 'Lenny' Davidson** () er ein engelsk musikar, mest kjend som gitarist i The Dave Clark Five.

I følgje Mike Smith (songar og klaverspelar i DC5), såg Dave Clark seg om etter ein sologitarist og spurte Smith om han kjende nokon. Smith tilrådde Davidson og sa at det ikkje fanst nokon betre. Smith og Davidson hadde spelt i lag i eit tidlegare band. 

Han var ein av tre medlemmar i gruppa som skreiv songar. Han skreiv hitten deira «Catch Us If You Can» i 1965 og medverka på fem andre songar på filmmusikkalbumet *Having A Wild Weekend*. Han skreiv òg på «Crying Over You» og «When» for albumet deira *Coast to Coast* i 1965. Han song solovokal på «Everybody Knows» i 1967, som nådde andreplassen på den britiske singellista. 

Davidson vart innlemma i Rock and Roll Hall of Fame i mars 2008 i lag med dei andre medlemmane i bandet. 

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Lenny Davidson|Lenny Davidson]]» frå ,  den 29. april 2018.* 
*** oppgav desse kjeldene:*


## Bakgrunnsstoff
Denis Payton

**Denis Archibald West Payton** () var ein engelsk musikar som spelte tenorsaksofon, barytonsaksofon, gitar og  munnspel i The Dave Clark Five.

## Biografi
Som tenåring spelte Payton i eit jazzband med han studerte for å bli elektrikar. Gjennom bandet sitt vart han kjend med andre band og vart ofte invitert til å spele med desse banda, og han flytta frå eit band til det neste. Slik vart han kjend med Dave Clark, leiaren for Dave Clark Five with Stan Saxon. Då Saxon, som spelte saksofon og stundom song, slutta i 1962 i lag med den andre saksofonisten Jim Spencer, vart gruppa kalla Dave Clark Five og Denis Payton tok over som saksofonist i bandet.

I dei tidlege åra spelte gruppa til Dave Clark mykje instrumentalmusikk. Gradvis endra gruppa repertoaret sitt frå jazz og dansemusikk til pop. Bandet fekk fleire hitsinglar som Payton spelte på. Payton var òg medlåtskrivar i lag med Dave Clark på mange av songane til bandet. Gruppa vart oppløyst i 1970 og Payton vart eigedomsmeklar i Bournemouth, men fortsette å spele på fritida. 

Payton døydde i desember 2006, 63 år gammal, etter å ha hatt kreft nokre år. 

The Dave Clark Five vart innlemma i Rock and Roll Hall of Fame den 10. mars 2008. 

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Denis Payton|Denis Payton]]» frå ,  den 29. april 2018.* 
*** oppgav desse kjeldene:*



## Bakgrunnsstoff

*
*
*
*
Rick Huxley

**Rick Huxley** () var ei engelsk musikar som spelte bass i The Dave Clark Five, ei gruppe som var ein del av den britiske bølgja.

Huxley vart med i gruppa i 1958 og spelte på alle hittane deira, som «Glad All Over» og «Bits and Pieces». Han var det einaste bandmedlemmet som ikkje var låtskrivar. Etter gruppa vart oppløyst i 1970 byrja Huxley som eigedomsutviklar, men hadde framleis ein fot i musikkindustrien. I mars 2008 vart han innlemma i Rock and Roll Hall of Fame som medlem av bandet.

Huxley døydde 11. februar 2013, 72 år gammal, etter å ha vore sjuk med emfysem i nokre år. Kona hans, Anne, hadde døydd året før. 

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Rick Huxley|Rick Huxley]]» frå ,  den 29. april 2018.* 
*** oppgav desse kjeldene:*


## Bakgrunnsstoff

*
Glad All Over

«**Glad All Over**» er ein song skriven av Dave Clark og Mike Smith og spelt inn av The Dave Clark Five. I januar 1964 vart han den første store hitten deira i Storbritannia og nådde toppen av UK Singles Chart. I april 1964 nådde han sjetteplassen på den amerikanske US ''Billboard'' Hot 100-lista, og vart den første gruppa i den britiske bølgja etter The Beatles som fekk ein hit i USA. Songen gjekk òg til topps i Irland, nr. 3 i Australia og nr. 2 i Canada. Han nådde fjerdeplassen i Nederland og 16. plassen i Tyskland. «Glad All Over» var den nest mestseljande singelen i Storbritannia i 1964 etter «Can't Buy Me Love» av The Beatles, og selde nok i november og desember 1963 til å bli den 58. mestseljande singelen i 1963. Totalt sett hadde «Glad All Over» seld over ein million eksemplar berre i Storbritannia. 

I 1993 vart «Glad All Over» gjeven ut på ny som singel i Storbritannia og nådde då 37. plassen på UK Singles Chart.

## I fotball og rugby
Crystal Palace Football Club starta å bruke songen som hymne i 1960-åra. Han vert spelt i starten av alle heimekampane deira og etter kampen er over (om Palace har vunne). Refrenget vert ofte spelt etter heimelaget har scora mål. Den 10. februar 1968 spelte The Dave Clark Five «Glad All Over» live på Selhurst Park, heimebanen til Crystal Palace. Ein versjon sungen av laget på den tida vart gjeven ut i 1990.

Blackpool har òg nytta «Glad All Over» på liknande vis. Andre engelske fotballaget som brukar songen er Rotherham United, Port Vale, Swindon Town og Yeovil Town. Songen er òg blitt brukt av dei skotske laga Partick Thistle og Dunfermline Athletic F.C. når dei scorar mål.

Den walisiske rugbyklubben Pontypridd byrja å bruke songen i 2004 når laget tok poeng. Andre rugbylag gjer det same. 

## Andre versjonar
Songen vart gjeven ut på singel av det australske bandet Hush i 1975 og denne nådde åttandeplassen på den australske singellista. Songen kom òg ut på albumet *Rough Tough 'N' Ready*.

Songen vart spelt av The Rezillos på debutalbumet deira *[[Can't Stand the Rezillos]]*.

Quiet Riot spelte inn songen på debutalbumet deira i 1978.

Suzi Quatro spelte inn ein versjon på *[[Rock Hard av Suzi Quatro|Rock Hard]]* i 1980. 

Donnie Iris and the Cruisers spelte «Glad All Over» i 1982 på albumet *[[The High and the Mighty]]*.

Pet Shop Boys spelte inn songen som B-side til singelen «Together» i 2010.

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Glad All Over|Glad All Over]]» frå ,  den 29. april 2018.* 
*** oppgav desse kjeldene:* 

## Bakgrunnsstoff
* Teksten til songen
Bits and Pieces

«**Bits and Pieces**» er ein song av 60-talsbandet The Dave Clark Five. 

Singelen nådde andreplassen på singellista i Storbritannia og fjerdeplassen i USA. Songen vart ein suksess i fleire andre land òg, og nådde andreplassen i Australia og gjekk heilt til topps i Canada og Irland. I Nederland nådde han fjerdeplassen. I Tyskland nådde han berre 20. plassen.

Songen vart sungen av  Mike Smith som òg var låtskrivar på songen i lag med Dave Clark.  

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Bits and Pieces (song)|Bits and Pieces (song)]]» frå ,  den 29. april 2018.* 
*** oppgav desse kjeldene:*
The Dave Clark Five Return!

***The Dave Clark Five Return!*** er det andre amerikanske studioalbumet til det engelske rockebandet The Dave Clark Five. Det inneheld singelen «Can't You See That She's Mine» og versjonar av «Rumble» av Link Wray & His Wray Men, «On Broadway» av The Drifters og Disney-songen «Zip-a-Dee-Do-Dah». 

Ti av dei tolv songane er henta frå debutalbumet til bandet i Storbritannia, *[[A_Session_with_the_Dave_Clark_Five|A Session With The Dave Clark Five]]*.

## Mottaking

I meldinga si for AllMusic skreiv Bruce Eder: «Utanom hitten «Can't You See That She's Mine», er alt anna fyllmateriale, om det er coverlåtane «Rumble», «Zip-a-Dee-Doo-Dah» eller «On Broadway», eller banale, vaklande originale, som den nesten muzakaktige «Theme Without a Name».» 

## Innhald

## Medverkande
**The Dave Clark Five**
*Dave Clark: trommer, korvokal
*Mike Smith: klaverinstrument, solovokal
*Lenny Davidson: gitar, korvokal
*Rick Huxley: bassgitar, korvokal
*Denis Payton: saksofon

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:The Dave Clark Five Return!|The Dave Clark Five Return!]]» frå ,  den 29. april 2018.* 
*** oppgav desse kjeldene:*
Can't You See That She's Mine

«**Can't You See That She's Mine**» er ein song av The Dave Clark Five og den fjerde singelen dei gav ut i USA. Songen var skriven av Dave Clark og Mike Smith og nådde fjerdeplassen på ''Billboard'' Hot 100 i veka 18. juli 1964.Det var òg den fjere singelen til The Dave Clark Five som selde til gullplate.

Mellomspelet byrjar med teksten «People talk and try to break us up. Well we know they don't understand», som er henta direkte frå Ray Charles-songen «Sticks And Stones» frå 1960.

B-sida til singelen, «No Time To Lose», var henta frå det førre albumet deira, *[[Glad All Over av The Dave Clark Five|Glad All Over]]*.

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Can&#39;t You See That She&#39;s Mine|Can&#39;t You See That She&#39;s Mine]]» frå ,  den 29. april 2018.* 
*** oppgav desse kjeldene:*


## Bakgrunnsstoff
*
American Tour

***American Tour*** er det tredje amerikanske studioalbumet til det engelske rockebandet The Dave Clark Five. Albumet inneheld hitsongen «Because» og «Whenever You're Around», som ikkje var ein singel i USA, men vart gjeven ut som B-sida av «I'm Thinking of You Baby» i Storbritannia og var med i filmen *Get Yourself a College Girl*. I Canada vart albumet gjeve ut som *On Stage with The Dave Clark Five* på Capitol Records.

## Innhald

## Medverkande

### Dave Clark Five
*Dave Clark: trommer, korvokal
*Mike Smith: klaverinstrument, solovokal
*Lenny Davidson: gitar, korvokal
*Rick Huxley: bassgitar, korvokal
*Denis Payton: saksofon

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:American Tour|American Tour]]» frå ,  den 29. april 2018.* 
*** oppgav desse kjeldene:*
*http://www.discogs.com/Dave-Clark-Five-American-Tour/release/2905884
Glad All Over av The Dave Clark Five

***Glad All Over*** er debutalbumet til den engelske rockegruppa The Dave Clark Five. Epic Records gav ut albumet i mars 1964 i USA for å utnytte suksessen til tittelsporet. Trass i at plateomslaget seier «Featuring Bits and Pieces», vart ikkje singelen ein hit før to månader seinare. Albumet inneheld somme av hittane deira, som «Glad All Over», «Bits and Pieces» og «Do You Love Me». I Canada vart albumet gjeve ut som *Bits and Pieces* på Capitol Records.

## Mottaking

I meldinga si for AllMusic skreiv Richie Unterberger «Det første albumet til The Dave Clark Five kan verke litt tynt når ein ser bort frå at det var blant det aller første som kom i den britiske bølgja. På den tida var det ein ganske så frodig vinyl som rocka ganske hardt og sette tre singlar inn på Topp 10. Det inneheld eit par bra, men ikkje veldig bra songar som ikkje kom med på samleplater: «I Know You», «Twist and Shout»-etterlikninga «No Time to Lose» og den overraskande rå instrumentalen «Chaquita», ein inversjon av «Tequila». Det er definitivt blant dei beste albuma deira, men det tyder ikkje at det er så veldig bra av den grunn.»

## Innhald

## Medverkande
**The Dave Clark Five**
*Dave Clark: trommer, korvokal
*Mike Smith: klaverinstrument, solovokal
*Lenny Davidson: gitar, korvokal
*Rick Huxley: bassgitar, korvokal
*Denis Payton: saksofon, korvokal

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Glad All Over (Dave Clark Five album)|Glad All Over (Dave Clark Five album)]]» frå ,  den 29. april 2018.* 
*** oppgav desse kjeldene:*
A Session with The Dave Clark Five

***A Session with The Dave Clark Five*** er det debutalbumet til The Dave Clark Five i Storbritannia, gjeve ut i 1964.

Albumet nådde tredjeplassen i Storbritannia. Det inneheld singelen «Can't You See That She's Mine» og versjonar av «Rumble» av Link Wray & His Wray Men, «On Broadway» av The Drifters og Disney-songen «Zip-a-Dee-Doo-Dah».

Ti av tolv songar på albumet vart gjevne ut på det andre DC5-albumet i USA, *[[The Dave Clark Five Return!]]*. Dei to siste songane («She's All Mine» og «Time») var alt gjevne ut på debutalbumet deira i USA, *Glad All Over*.

## Innhald

## Medverkande
**The Dave Clark Five**
*Dave Clark – trommer, korvokal
*Mike Smith – klaverinstrument, solovokal
*Lenny Davidson – gitar, korvokal
*Rick Huxley – bassgitar, korvokal
*Denis Payton – saksofon

**Andre medverkande**
*Adrian Clark – produsent
*Les Reed – musikalsk leiar på «Theme Without a Name»
*Bruce Fleming – fotografi

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:A Session with The Dave Clark Five|A Session with The Dave Clark Five]]» frå ,  den 29. april 2018.* 
*** oppgav desse kjeldene:*
Because av The Dave Clark Five

«**Because**» er ein song av The Dave Clark Five spelt inn i 1964 frå albumet *[[American Tour]]*. Songen vart opphavleg gjeven ut som B-side til «Can't You See That She's Mine» i Storbritannia, «Because» vart gjeven ut på singel i USA og nådde tredjeplassen på ''Billboard'' Hot 100-lista. Julian Lennon gav ut ein versjon av songen som nådde 40. plassen på UK Singles Chart i 1985.

Singelen var den femte singlen deira i USA som selde meir enn éin million eksemplar. I Canada nådde songen tredjeplassen på ''RPM''-lista.

## Andre versjonar
The Supremes spelte inn ein versjon av «Because» på albumet *[[A Bit of Liverpool]]* (1964), eit album med musikk frå den britiske bølgja. 
Julian Lennon spelte inn songen for musikken til Dave Clark-musikalen *[[musikalen Time|Time]]*. Han kom ut på singel i 1985 og nådde då 40. plassen på UK Singles Chart, og 8. plaslsen på den belgiske singellista.

## Salslister

### Vekeslister

### Årslister

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Because (The Dave Clark Five song)|Because (The Dave Clark Five song)]]» frå ,  den 29. april 2018.* 
*** oppgav desse kjeldene:*
Coast to Coast av The Dave Clark Five

***Coast to Coast*** er det fjerde amerikanske studioalbumet til den engelske rockegruppa The Dave Clark Five. Det inneheld dei to hitsingane «Any Way You Want It» og «Everybody Knows (I Still Love You)». Andre songar frå dette albumet vart nytta i The Dave Clark Five-filmen *[[Having a Wild Weekend]]* som «I Can't Stand It» og «When». I Canada kom albumet ut som *Across Canada with The Dave Clark Five* på Capitol Records.

## Innhald

## Medverkande

### Dave Clark Five
*Dave Clark: trommer, korvokal
*Mike Smith: klaverinstrument, solovokal
*Lenny Davidson: gitar, korvokal
*Rick Huxley: bassgitar, korvokal
*Denis Payton: saksofon

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Coast to Coast (Dave Clark Five album)|Coast to Coast (Dave Clark Five album)]]» frå ,  den 29. april 2018.* 
*** oppgav desse kjeldene:*
*http://www.discogs.com/Dave-Clark-Five-Coast-To-Coast/release/6483784
I Knew It All the Time

«**I Knew It All the Time**» er ein song skriven av Mitch Murray og spelt inn i 1962 av The Dave Clark Five. Songen kom ut i 1964 og nådde då 54. plassen på Billboard Pop Singles-lista.

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:I Knew It All the Time|I Knew It All the Time]]» frå ,  den 29. april 2018.* 
*** oppgav desse kjeldene:*
I Like It Like That av Chris Kenner

**«I Like It Like That»** er ein song av Chris Kenner og Allen Toussaint, først spelt inn av Kenner, som nådde andreplassen med songen på ''Billboard'' Hot 100 i 1961.Denne versjonen nådde òg andreplassen på R&B-lista.

Songen vart spelt inn av Dave Clark Five i 1965. Versjonen deira nådde sjuandeplassen på Billboard Hot 100. The Nashville Teens spelte inn songen som B-sida til hitsingelen «Tobacco Road» (1964). Songen er òg blitt spelt av Kingsmen i 1965 på albumet deira *[[The Kingsmen On Campus|The Kingmen on Campus]]*, Brinsley Schwarz i 1972 på albumet deira *[[Nervous on the Road]]* og Loggins and Messina i 1975 på albumet deira *[[So Fine av Loggins and Messina|So Fine]]*.

Songen vart nytta i Stanley Kubrick-filmen *[[Full Metal Jacket]]* i 1987.

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:I Like It Like That (Chris Kenner song)|I Like It Like That (Chris Kenner song)]]» frå ,  den 29. april 2018.* 
*** oppgav desse kjeldene:*
Catch Us If You Can

«**Catch Us If You Can**» er ein song frå 1965 av The Dave Clark Five (DC5), skriven av Dave Clark og Lenny Davidson. Songen vart ein hit for gruppa og nådde femteplassen på UK Singles Chart på seinsommaren 1965 og fjerdeplassen på den amerikanske Billboard Hot 100, seinare den hausten.

Songen har sidan blitt spelt før kvar heimekamp av Shrewsbury Town F.C.. 

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Catch Us If You Can|Catch Us If You Can]]» frå ,  den 29. april 2018.* 
*** oppgav desse kjeldene:*
Any Way You Want It av The Dave Clark Five

**«Any Way You Want It»** er ein song av The Dave Clark Five frå det amerikanske albumet *[[Coast To Coast av The Dave Clark Five|Coast to Coast]]* (1964). Singelen nådde 25. plassen på singellista i Storbritannia og 14. plassen i USA. Songen er skriven av Dave Clark. 

Det vert nytta ekko og klang på songen med hjelp av ein Echoplex. Songen vart framført på fleir fjernsynsshow *[[The Ed Sullivan Show]]* og *[[Shindig!]]*. Sidan dei brukte så mange effektar på songen måtte dei mime til framføringa. I Storbritannia var B-sida «Because».

## Andre utgåver
Songen vart spelt inn av Kiss på studiosida av konsertalbumet *[[Alive II]]* (1977).

Songen vart òg spelt av Ramones med Eddie Vedder frå Pearl Jam som gjestevokalist på den siste konserten deira den 6. august 1996 i The Palace i Los Angeles. Denne versjonen kom ut på albumet *[[We're Outta Here!]]* (1997).

Ein studioversjon med C.J. Ramone som duettpartnaren til Joey Ramone kom ut som bonusspor på *[[Greatest Hits Live av Ramones|Greatest Hits Live]]* (1996).

Tom Petty and the Heartbreakers inkluderte sin versjon av songen i plateboksen *[[The Live Anthology]]* (2009).

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Any Way You Want It (The Dave Clark Five song)|Any Way You Want It (The Dave Clark Five song)]]» frå ,  den 29. april 2018.*
Weekend in London

***Weekend in London*** er det femte studioalbumet til den engelske rockegruppa The Dave Clark Five. Det inneheld singelen «Come Home» og versjonar av «Blue Suede Shoes» av Carl Perkins og «Little Bitty Pretty One» av The Teenagers. Albumet inneheld òg «Hurting Inside» og «'Till the Right One Comes Along», som begge seinare kom ut på samlealbumet *The Dave Clark Five* (1971). I Canada kom albumet ut som *Encores* på Capitol Records.

## Mottaking

I meldinga si for AllMusic skreiv Greg Adams om *Weekend in London* at songane «svinga mellom den vakre Beatles-aktige 'Your Turn to Cry' og stemningsfulle rockelåtar som minna om tidleg Zombies».

## Innhald

## Medverkande
**The Dave Clark Five**
*Dave Clark: trommer, korvokal
*Mike Smith: klaverinstrument, solovokal
*Lenny Davidson: gitar, korvokal
*Rick Huxley: bassgitar, korvokal 
*Denis Payton: saksofon, munnspel, korvokal

## Salslister

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Weekend in London|Weekend in London]]» frå ,  den 29. april 2018.* 
*** oppgav desse kjeldene:*
Over and Over av Bobby Day

«**Over and Over**» er ein song skriven av Robert James Byrd og spelt inn av han under scenenamnet Bobby Day. Versjonen hans gjekk inn på ''Billboard'' Hot 100 i 1958 og nådde 41. plassen. B-sida til songen var «Rockin' Robin». Thurston Harris sin versjon nådde 96. plassen på same lista. 

## Dave Clark Five-versjonen
I 1965 vart den mest sukessrike versjonen av songen spelt inn av The Dave Clark Five, eit av dei tidlege banda i den britiske bølgja midt på 60-talet. Denne versjonen vart sungen av Mike Smith. I USA gjekk «Over and Over» heilt til topps på den amerianske Billboard-lista, som den einaste singelen deira.  Det var òg den siste hitten i 1965. Trass i suksessen i USA, nådde singelen berre 45. plassen i heimlandet Storbritannia.  

## Andre versjonar
I 1981 spelte Mike Love frå The Beach Boys inn songen på soloalbumet *[[Looking Back With Love]]*.

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Over and Over (Bobby Day song)|Over and Over (Bobby Day song)]]» frå ,  den 29. april 2018.* 
*** oppgav desse kjeldene:*
Travers i fjellsport

**Travers** viser til sidevegs rørsler innan klatring og skisport.

 

Innan fjellklatring og nærskylde aktivitetar kan omgrepet visa til
* Ei horisonal rørsle i ein fjellvegg.
* Eit smalt, horisontalt parti mellom to fjelltoppar. Om det er smalt nok blir det kalla eggtravers.
* Ei rekkje fjelltoppar med smale partie i mellom; også kalla ryggtravers. Kjende døme er Torfinnstraversen, Skagastølstraversen og Styggedalstraversen, alle i Jotunheimen.

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:nb:Travers (fjellsport)|Travers (fjellsport)]]» frå ,  den 29. april 2018.*
P.L. Travers

**Helen Lyndon Goff** (), kjend som **Pamela Lyndon Travers** eller **P.L. Travers**, var ein australsk-britisk forfattar og skodespelar som særleg er kjend for barnebøkene om Mary Poppins.

## Liv
P.L. Travers var fødd  i Maryborough i Queensland i Australia. Faren Travers Robert Goff var irsk-engelsk. Han var banskjef i Australia, men blei seinare degradert til bankkasserar. Moren var syster av ein britisk koloniadministrator. Travers gjekk på kostskule i Sydney, og verka seinare som skodespelarar i eit turnekompani. Samstundes gav ho ut dei første dikta og forteljingane sine i ulike blad. Ho flytta til London i 1924, der ho etablerte seg som forfattar. Gjennom venskap med forleggjarane  (stesonen til J.M. Barrie, ofte rekna som modellen til Peter Pan) og George William Russell fekk ho innpass i eit litterært miljø.

Travers engasjerte seg i new age-inspirerte og okkulte miljø, og møtte Georgij Ivanovitsj Gurdjieff, som ho seinare skreiv om i *Man, Myth and Magic: Encyclopedia of the Supernatural* (1971). På 1960-talet studerte ho zen i Japan, og på 1970-talet budde ho med hopifolk i USA.

Ho gifta seg aldri, men skal ha hatt forhold til både kvinner og menn. I 1939 adopterte ho den irskfødte Camillus Travers Hone (1937-2011).

Ho blei utnemnd til offiser av Order of the British Empire i 1977.

## Virke
Travers er i ettertid nesten berre kjend for barnebøkene sine om Mary Poppins, men mislikte sjølv rolla som barnebokforfattar, og var sterkt kritisk til Disney sin filmversjon av bøkene. Livet til Travers, og forholdet hennar til Disney, er tema for spelefilmen *[[Saving Mr. Banks]]* (2013).

Andre bøker ho skreiv er barneboka *I Go By Sea, I Go By Land* (1941), som fortel om to barn som blir evakuerte frå Storbritannia til USA under andre verdskrigen.

Sjølv nemnde Traver boka *Friend Monkey* (1971) som si eiga favorittbok «because the Hindu myth on which it is based is my favorite — the myth of the Monkey Lord who loved so much that he created chaos wherever he went».

## Utgjevingar

;Bøker om Mary Poppins
* *Mary Poppins* (1934) 
* *Mary Poppins Comes Back* (1935) 
* *Mary Poppins in the Park* (1935) 
* *Mary Poppins Opens the Door* (1943) 
* *Mary Poppins From A-Z* (1962) 
* *Mary Poppins in the Kitchen* (1975) 
* *Mary Poppins in Cherry Tree Lane* (1982) 
* *Mary Poppins and the House Next Door* (1988)
         
;Andre bøker 
* *I Go By Sea, I Go By Land* (1941) 
* *Gingerbread Shop* (1952) 
* *Mr. Wigg's Birthday Party* (1952) 
* *The Magic Compass* (1953)
* *Fox at the Manger* (1962) 
* *Friend Monkey* (1971)  
* *Two Pairs of Shoes* (1980)

## Kjelder


**Denne artikkelen bygger på «[[:nb:P.L. Travers|P.L. Travers]]» frå ,  den 29. april 2018.*  
 
## Bakgrunnsstoff
Fynbossolfugl

**Fynbossolfugl** (*Anthobaphes violacea*) er den einaste medlemmen av fugleslekta *Anthobaphes*. Denne solfuglen er endemisk for fynboshabitatet i sørlege Sør-Afrika.

## Skildring

Som med andre solfuglar syner fynbossolfuglar sterk kjønnsdimorfisme. Hannar har lengre nebb, mykje lengre hale enn hoer, og har sterkt iriserande og fargerik fjørdrakt. Hannar har grønt hovud, nakke, strupe og øvre bryst. Eit fiolett brystband skil den raudoransje til gule undersida frå det grøne brystet, oversida er jamt over gulbrun. Hoene manglar iriserande parti, har mørk gulgrøn overside med olivengrønt på hovudet og noko lysare underside. Begge kjønn har svarte føter og nebb. Auga er mørk brune. Juvenilen liknar hofuglar. Kroppslengda varierer mellom 14,5-16,5 centimeter for hannar, medan hoene kan nå opp til 13,5&nbsp;cm. Kroppsvekta er marginalt ulik, høvesvis rundt 10 og rundt 9 gram.

På grunn av den avgrensa utbreiinga for arten innanfor fynbosbiomet i Western Cape i Sør-Afrika, er denne solfuglen forbunde med blomar i klokkelyngslekta og slekta *[[Protea]]*. Hekketida er synkronisert med bloming av desse plantane, vanlegvis i mai. Hannar forsvarar territoriet sitt aggressivt, åtakar og jagar inntrengarar.

Denne tillitsfulle arten er ein vanleg hekkefugl over det avgrensa området sitt. Han gjer vertikale trekk, og flyttar seg til høgare nivå under den sørlege sommaren på jakt etter blomar. Dei er selskapelege når dei ikkje hekkar, og kan danne flokkar på opptil 100 fuglar. I tillegg til blomenektar, vil dei òg ta små insekt og edderkoppar, ofte i flukt, men òg på bakken.

Populasjonen er ikkje estimert og er trudd å vere minkande, men vanleg i utbreiingsområdet. Arten er klassifisert som globalt livskraftig. Trugsmål er påverknad frå urbanisering og innførte planteartar.

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Orange-breasted sunbird|Orange-breasted sunbird]]» frå ,  den 29. april 2018.*  
 
;Notar

;Referansar 

## Bakgrunnsstoff
Ubåtklassen Sierra

**Sierra** er NATO-nemninga for ein serie angrepsubåtar konstruerte for Den russiske marinen.

## Versjonar

* **Sierra I-klassen**. På russisk kallar ein denne klassen for  **Prosjekt 945** (*Barrakuda*)
* **Sierra II-klassen**. På russisk kallar ein denne klassen for  **Prosjekt 945A** (*Kondor*)
* **Sierra III-klassen**. På russisk kallar ein denne klassen for  **Prosjekt 945AB** (*Mars*)

## Sjå òg
*Liste over atomubåtar i teneste
*Liste over ubåtklassar i teneste
*Russiske marinefartøy i aktiv teneste
*Liste over atomubåtar
*Tapte russiske eller sovjetiske ubåtar

## Referansar
Ubåtklassen Oscar

**Oscar-klassen** av ubåtar, sovjetisk nemningar **Projekt 949 Granit** og **Projekt 949A Antey** (med NATO-kallenamn høvesvis **Oscar I** og **Oscar II**) er ubåtar med kryssarmissil utforma i Sovjetunionen for den sovjetiske marinen frå midten av 1970-talet. Dei blei seinare tekne i bruk av den russiske marinen.

Alle ubåtane i Oscar I-klassen vart opphogde i 2004, så det er berre att båtar frå Oscar II-klassen.

Oscar II-klassen har større halefinne og propell med sju blad i staden for fire på Oscar I.
 
 Totalt er det planer om å bygge 8 ubåtar av typen Oscar II. Moderniseringa vil erstatta dei 24 P-700 Granit missila med P-800 Oniks eller Kalibr-missil anti-skip missil.

### Prosjekt 09852
I desember 2012 byrja konstruksjonen av ei ny type Oscar II-klasse som skulle kunne berga andre ubåtar. Namnet på utviklingsversjonen er «Belgorod».

«Belgorod» kan òg etter offisielle utsagn ha det strategiske våpenet Posejdon med sprengkraft på 400 megatonn.

## Sjå òg
*Liste over atomubåtar i teneste
*Liste over atomubåtar
*Russiske marinefartøy i aktiv teneste
*Tapte russiske eller sovjetiske ubåtar

## Referansar
Olai Hillersøy

**Olai Hillersøy** () var ein norsk fiskar og motstandsmann under 2. verdskrigen. 

Hillersøy var frå Bulandet. Han rømde til Shetland, og kom med i den vidgjetne Shetlandsgjengen som frakta våpen og agentar til norskekysten. Han gjorde elleve turar med småskøyter, fem av dei som skipper, før han vart nestkommanderande på ubåtjagaren «Hessa». På «Hessa» stod Hillersøy til krigsslutt, og var med på operasjonar heilt nord til Helgelandskysten.

Hillersøy vart høgt dekorert av norske og britiske styresmakter for krigsinnsatsen.
Travers

**Travers** kan visa til:

* Geotravers, geologisk undersøking av eit breitt område
* Den liggjande stonga isolatorar i høgspent- eller lågspentstolpar er feste til.
* Namnet Travers, eit engelsk slektsnamn
* Travers i jernbane, ei skuvebru
* Travers i fjellsport, ei horisontal rørsle
* Travers i dressur, ei sideførande rørsle i klassisk dressurriding
* Traverskran, ein løftekran
* Ein tverrbjelke eller annan liggjande støttekonstruksjon.
You Must Have Been a Beautiful Baby

«**You Must Have Been a Beautiful Baby**» er ein popsong med musikk av Harry Warren og tekst av Johnny Mercer, publisert i 1938 av Remick Music Corporation. Han vart nytta i Warner Brothers-filmen *[[filmen Hard to Get (1938)|Hard to Get]],* som kom i november 1938. Der vart han sungen av Dick Powell.

Opphavleg vart songen spelt inn av Bing Crosby som fekk den mestseljande hitversjonen, medan andre versjonar på den tida vart spelt inn av mellom andre Tommy Dorsey (med vokal av Edythe Wright) og Russ Morgan. Han vart henta fram att av Bobby Darin i 1961, og songen gjekk igjen inn på lista.  Songen har sidan blitt spelt av mange andre artistar.

## Innspelingar
*Russ Morgan and his orchestra (innspelt 26. august 1938, utgjeve på Decca Records, med B-sida «This Is Madness»)
*Tommy Dorsey and his Clambake 7 med vokal av Edythe Wright (innspelt 29. september 1938, utgjeve på Victor Records med katalognummer 26066, med B-sida «Sailing at Midnight»)
*Blue Barron and his orchestra (innspelt 1. oktober 1938, utgjeve på Bluebird Records med katalognummer 7886  og på Montgomery Ward Records med katalognummer 7537, begge med B-sida «It's Time to Say Aloha»)
*Bing Crosby (innspelt 14. oktober 1938,  utgjeve på Decca Records med katalognummer 2147A, med B-sida «Summertime»)
*Chick Bullock (innspelt 20. oktober 1938, utgjeve på Conqueror Records med katalognummer 9149, med B-sida «I Won't Tell a Soul»)
* Dorothy Carless og Sam Costa («to røyster og eit piano») i februar 1939 utgjeve på Regal Zonophone (MR 2984).
*Robert Clary (utgjeve på Capitol Records med katalognummer 891, med B-sida «Alouette»)
*Perry Como (innspelt 21. mars 1946, utgjeve på RCA Victor Records med katalognummer 20-1916, med B-sida «A Garden in the Rain»)
*Bobby Darin (innspelt 19. juni 1961 utgjeve på Atco 6206, med B-sida «Sorrow Tomorrow»; den største hitversjonen, som nådde femteplassen i USA og 10. plassen i Storbritannia)
* Joe Loss & his Band med vokal av Chick Henderson (innspelt 21. januar 1939 utgjeve på Regal Zonophone MR-2992)
*The Dave Clark Five (utgjeve i 1967 som ein amerikansk singel på Epic Records med B-sida «Man in the Pin-Stripe Suit»). Versjonen deira nådde 35. plassen og var den 17. og siste Topp 40-hitten deira
*Johnny Mercer (innspelt januar, 1974, på albumet *[[My Huckleberry Friend]]*.)
*Red Norvo and his orchestra (vokal Mildred Bailey; utgjeve på Brunswick Records med katalognummer 8240, med B-sida «Just You, Just Me»)
*Bob Smith and the Herman Chittison Trio (utgjeve på RCA Victor Records med katalognummer 20-2266, med B-sida «Where's Sam?»)

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:You Must Have Been a Beautiful Baby|You Must Have Been a Beautiful Baby]]» frå ,  den 29. april 2018.* 
*** oppgav desse kjeldene:*
You Got What It Takes

«**You Got What It Takes**» er ein song frå 1958 av Bobby Parker. Parker hevda han skreiv songen og namnet hans er på utgjevinga frå 1958. Seinare versjonar er derimot tilskriven Berry Gordy, Gwen Gordy, Billy Davis og stundom Marv Johnson. 

I 1959 gav Marv Johnson ut songen og i USA nådde songen andreplassen på Black Singles-llista og 10. plassen på ''Billboard'' Hot 100 tidleg i 1960.  Songen nådde sjuandeplassen på UK Singles Chart. 

## Andre versjonar
Songen vart gjeven ut som «You've Got What It Takes» av The Lana Sisters (med ein ung Dusty Springfield) som ei B-side i 1960. Ein versjon frå 1967 av The Dave Clark Five nådde sjuandeplassen i USA og 28. plassen i Storbritannia. Ein rock and roll-versjon av Showaddywaddy nådde andreplassen i Storbritannia i 1977. I 1967 spelte Marvin Gaye og Tammi Terrell songen i på albumet *[[United av Marvin Gaye og Tammi Terrell|United]]*.

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:You Got What It Takes|You Got What It Takes]]» frå ,  den 29. april 2018.* 
*** oppgav desse kjeldene:*