open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Frantic

***Frantic*** er det ellevte studioalbumet til den engelske songaren Bryan Ferry, den tidlegare solovokalisten i Roxy Music. Albumet kom ut Virgin Records i 2002. Dei fleste songane var produserte av Rhett Davies, Colin Good og Bryan Ferry. David A. Stewart og Robin Trower var òg produsentar på eit par av songane.

## Mottaking

AllMusic-kritikaren Tim DiGravina skreiv om albumet: «Somme lyttarar kan kome til å seie at eit album som er så variert har ei identitetskrise, men med desse usedvanlege gode spora, så flotte som Dylan-songane og Eno-songen som avsluttar albumet, er *Frantic* eit fascinerande tillegg til diskografien til Bryan Ferry.» PopMatters-kritikaren David Medsker skreiv: «*Frantic* er litt som ei samleplate, med bitar som minner om *[[Boys and Girls av Bryan Ferry|Boys and Girls]]* og andre som minner om seinare Roxy, og det kan rangerast midt på treet til øvre halvdel blant alle albuma hans. Men det er det mest samanhengande albumet han har gjort på lang tid. Med tanke på kor nedslått og ute han verka å vere, er det faktum at *Frantic* er meir enn halvbra er grunn til glede.»

## Innhald

## Medverkande
*Bryan Ferryvokal, munnspel, klaverinstrument
*Mick Greengitar
*Jonny Greenwoodgitar
*Robin Trowergitar
*Pete Glenister - gitar
*David Williams - gitar
*Chris Speddinggitar, elektrisk sitar
*David A. Stewart - gitar
*Brian Enokorvokal, klaverinstrument, gitar, piano, synthesizer
*Colin Goodpiano, strykearrangement
*Paul Taylor - klaverinstrument
*Terry Disley - klaverinstrument
*Zev Katzbassgitar
*Marcus Miller - bassgitar
*Frank Ricottiperkusjon
*Paul Thompsontrommer
*Bobby Irwin - trommer
*Julia Thorntonharp
*Lucy Wilkinsstrings & vokal
*Natalia Bonnerstrings & vokal
*Lucy Theostrings & vokal
*Rosie Wettersstrings and vokal
*Keith Thompsonobo
*Robert Fowleraltsaksofon
*Mary Nelsonsoprano
*Alison Goldfrappkorvokal
*Patti Russokorvokal
*Lucy Kaplanskykorvokal
*Sarah Brownkorvokal
*Kelli Daytonkorvokal

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Frantic|Frantic]]» frå ,  den 24. juli 2021.* 
*** oppgav desse kjeldene:*
Dylanesque

***Dylanesque*** er det 12. studioalbumet til Bryan Ferry, tidlegare solovokalist for Roxy Music. Albumet består utelukkande av Bob Dylan-songar og nådde topp 10 på albumlistene i både Storbritannia og Sverige. Albumet vart i motsetnad til dei tidlegare albuma hans berre spelt inn i løpet av ei veke med turnebandet hans. 

## Mottaking
AllMusic-kritikaren Stephen Thomas Erlewine skreiv om albumet: «Ferry har aldri kjend seg så komfortabel som han gjer her, og om det ikkje er nøyaktig det alle lyttarar leitar etter når dei lyttar til musikken hans, så er dette kvaliteten som vil gjere * Dylanesque * til ei lita diskret perle for visse deler av den harde fansen hans.»

## Innhald

## Medverkande
* Bryan Ferryvokal, munnspel, Farfisa
* Brian Eno & Isaac Ferryelektronikk på «If Not for You»
* Chris Spedding, David Williams, Oliver Thompsongitar
* Mick Green - gitar på «Simple Twist of Fate» og «Knockin' on Heaven's Door»
* Robin Trowerakustisk gitar på «All Along the Watchtower»
* Guy Prattbassgitar
* Zev Katzbass on «Simple Twist of Fate» og «Knockin' on Heaven's Door»
* Warren Ellisstrykarar
* Paul Carrackorgel
* Colin Goodpiano
* Andy Newmarktrommer
* Bobby Irwintrommer på «Simple Twist of Fate» og «Knockin' on Heaven's Door»
* Frank Ricottiperkusjon
* Korvokal
:Me'sha Bryan
:Sarah Brown
:Tara McDonald
:Anna McDonald
:Sharon White
:Michelle John
:Joy Malcolm (tidlegare medlem i Incognito og samarbeid med Klaus Waldeck)
* Lucy Wilkinsfiolin på «Simple Twist of Fate»
* Anthony Pleethcello på «Positively Fourth Street»
* Strykekvartett på «Make You Feel My Love»
:Gavyn Wrightfiolin
:Jackie Shavefiolin
:Jon Thornebratsj
:Anthony Pleechcello

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Dylanesque (album)|Dylanesque (album)]]» frå ,  den 25. juli 2021.* 
*** oppgav desse kjeldene:*
Berlin-Charlottenburg

**Charlottenburg** er ein bydel (Ortsteil) som i dag er del av bydelen (Bezirk) Charlottenburg-Wilmersdorf i Berlin. 

Charlottenburg var opphavleg ein sjølvstendig by vest for Berlin, men gjekk i 1920 inn i Berlin. Charlottenburg feira i 2005 300-års jubileum. 

## Historie

I mellomalderen var her slaviske og tyske jordbruksbusetnader. 

I 1695 fekk seinare dronning Sophie Charlotte eit område i gåve av mannen sin kurfyrsten og den seinare kong Fredrik I av Preussen kor ho fekk reist sommarslottet Lützenburg. I 1705 fekk busetjinga kring slottet namnet *Charlottenburg* og samstundes bystatus. Slottet skifta med det same namn til Schloss Charlottenburg. Fleire av dei prøyssiske kongane hadde Charlottenburg som sin hovudresidens, mellom anna Fredrik Wilhelm II. (Preussen) og son hans Friedrich Wilhelm III. (Preussen). Etter nederlaga til Preussen ved slaga ved Jena og Auerstedt i 1806, var Charlottenburg tatt av franskmennene og Napoleon residerte sjølv ei tid ved Schloss Charlottenburg.

Charlottenburg blei etterkvart ei attraktiv adresse som tiltrakk seg velståande berlinarar. Viktige industriselskap, som Siemens og Schering slo seg i 1870-åra ned i Charlottenburg, og i tiåra deretter følgde ein eksplosiv folkevekst. Charlottenburg utvikla seg til ein velregulert storby, med mellom anna det verdskjente kjøpesenteret KaDeWe.

I 1884 etablerte seg her ein teknisk høgskule som seinare blei til Technische Universität. I 1893 nådde Charlottenburg 100 000 innbyggarar, og fekk dermed formelt status som storby. I 1910 var innbyggartalet kome opp i 306.000. Ved den store bysamanslåinga i 1920, blei Charlottenburg ein del av Stor-Berlin.

Etter andre verdskrigen var særleg dei østlege delane av Charlottenburg hardt råka av krigshandlingane. Kaiser-Wilhelm-Gedächtniskirche låg i ruinar, og i staden for å bli restaurert blei kyrkjeruinen ståande som eit minne om krigen. Området kring Kurfürstendamm utvikla seg raskt til det nye sentrumet for Vest-Berlin, då det historiske sentrum av Berlin blei liggande i den austlege sektoren som låg under Sovjetunionen. 

## Bakgrunnsstoff

* Offizielle Website des Bezirksamts Charlottenburg-Wilmersdorf 
* Geschichte Charlottenburgs im Bezirkslexikon
Post

**Post** kan vera:

* Brev eller pakkar sende med postvesenet.
* Ein jaktpost er ein plass i terrenget der ein jeger sit og ventar på at viltet skal koma forbi. 
* Ein orienteringspost er ein plass i terrenget som friluftsfolk, til dømes i orienteringsløp, freistar å finna.
* Ein post, eller postering, i ein database er ein variabel der ein bestemt type informasjon, som til dømes eit namn eller ein dato vert lagra.
* I rekneskap er ein *post* (eller ei postering) ei bokført inntekt, utgift, tilgodehavande eller gjeld.
* Ein påle eller stolpe, noko ein finn att i ord som vasspost.
Gods

**Gods** er genitiv av norrønt *góðr* («god») og kan syna til:

* Ein storgard
* Eigedom og varer, spesielt lausøyre og varer under transport.
Vare

**Vare** eller **handelsvare** kan vera ein fysisk gjenstand som vert selt eller kjøpt, som til dømes ei råvare eller eit industriprodukt som ein bil, eller det kan vera ein rett (ein lisens) til å nytta programvare.
Personbil

**Personbil** er ein bil for transport av personar, med totalmasse under 3500 kg og opp til 8 passasjerplassar. For å føra personbil må ein ha førarkort klasse B.

## Oppbygging
Moderne personbilar har sjølvbærande karosseri, ofte av sedan, kombi eller stasjonsvogn-typen og uavhengig hjuloppheng. SUV-ar vert òg nytta som personbilar. Dei fleste personbilar har frontmontert bensin eller dieselmotor. Nokre få er el- eller hybridbilar. Framhjulsdrift er mest utbreidd, men det finst òg personbilar med bakhjulsdrift eller firehjulsdrift. Manuell girkasse er mest utbreidd, men ulike former for automatkassar er òg vanlege.

## Utbreiing
Personbilar vert nytta både av privatpersonar og som firmabilar.  

## Sjå òg
* Sedan
* Kombibil
* Stasjonsvogn
* Varebil
* Sportsbil
* SUV
Fraktbåt

**Fraktbåt** er ein båt som vert nytta for å frakta varer av ymse slag langs kysten. Omgrepet har ingen klår definisjon og kan syna til alt frå små fraktbåtar til store frakteskip. Det finst eit utal med variantar og spesialship som kan plasserast i denne kategorien.
Posten Noreg

**Posten Noreg AS** er eit norsk heileigd statleg konsern, organisert som eit aksjeselskap som vart skipa i 2002. Selskapet har ansvar for postgangen i Noreg. Konsernet driv også godsfrakt og anna. Posten er ein av dei største selskapa i Noreg med verksemd over heile landet. Tone Wille har vore konsernsjef i Posten sidan oktober 2016, medan Anne Carine Tanum har vore styreleiar sidan 2022.

Posten driv både med levering av fysiske sendingar og tilbyr elektroniske tenester, som Digipost. Leveransane kan skje både ved eigne bod og gjennom alliansepartnarar. Posten utfører tenester både for privatpersonar og føretak. Dei fleste kundane held til i Norden, men gjennom samarbeidspartnarar kan Posten tilby tenester over heile verda.

## Soge
Posten Noreg er eit av dei eldste og største statlege selskapa i Noreg. Selskapet har sine historiske røter attende til det postverket som vart skipa av Kristian IV av Danmark-Noreg i 1647. Posten Noreg hadde eit postmonopol fram til 2016, på grunnlag av at ein ville ha tilnærma likt posttilbod i heile landet.

Saman med dotterselskapa CityMail og CityMail Danmark deler Posten Noreg ut post til 5,2 millionar husstandar i Skandinavia, og er det nordiske postselskapet som når ut til flest medlemmar. Posten har også kjøpt opp ein god del mindre transportselskap, mellom anna NorCargo og Box, som i likskap med CityMail no opererer under namnet Bring.

Konsernet omsette i 2006 for 23,7 milliardar kroner. Verksemda utfører vel 23 000 årsverk, har 10.000 postbod og sjåførar, der 2.000 er landpostbod.

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:nb:Posten Norge|Posten Norge]]» frå ,  den 22. april 2011.*  

## Bakgrunnsstoff

*
*Posten Norge AS i Store norske leksikon
Bring

**Bring** er eit norsk post- og logistikkselskap med verksemd i og utanfor Norden. Bring blei skipa som eiga merkevare i 2008, og var eit resultat av Posten Norge sin vekststrategi og satsing i den nordiske marknaden, det blei òg lettare å sjå skilnaden på den tradisjonelle postverksemda, som heldt fram under merkenamnet Posten, og godsverksemda innanfor Bring. 

## Tenester
Bring har eit nordisk distribusjonsnettverk og internasjonale samarbeidspartnarar som leverer sendingar uansett vekt eller storleik, med bil, båt, fly eller tog til mottakaren i heile verda, inklusiv bod- og ekspressleveransar. Lagerløysingar og transporttenester til oljeservicebransjen er òg ein del av verksemda.
* Bring Cargo – Nasjonal og internasjonal godstransport med bil, båt, fly eller tog
* Bring Express – Bod- og ekspressleveransar
* Bring Frigo – Temperaturregulert logistikk av matvarer
* Bring Parcels – Pakkedistribusjon
* Bring Supply Services – Fjerdeparts logistikkløysingar
* Bring Warehousing – Lagerløysingar for dei fleste typar produkt
* Bring Mail – Lokal, nasjonal eller nordisk distribusjon av brev, varer og reklame for selskap
* Bring Citymail – Industriell post for selskapskundar i Sverige
* Bring Dialog – Kundedialog og CRM

## Kjelder


**Denne artikkelen bygger på «[[:nb:Bring|Bring]]» frå ,  den 22. april 2011.*  

## Bakgrunnsstoff

*
Råvare

**Råvarer** eller **råstoff** er varer som ikkje er foredla, men kan brukast som grunnlag for vidare produksjon. Typiske døme er matvarer som korn, grønsaker, frukt og fisk, tømmer, bomull, kol, råolje, malm, metall og så vidare. 

## Sjå òg
*Primærnæringar

## Kjelder
Aleksandr Grin

**Aleksandr Grin** (eigentleg *Aleksandr Stepanovitsj Grinevskij*, ) var ein russisk forfattar. Han er særleg kjend for sine romantiske romanar og noveller, som finn stad i eit fantasiland med eit slags europeisk eller latinamerikansk miljø. Dei fleste av tekstene hans handlar gjerne om havet, eventyret eller kjærleiken. Sjølv om han er populær i Russland, er han lite kjend utanlands.

## Liv og gjerning
Grinevskij var fødd i Slobodskoj i Kirov oblast, der far hans levde i eksil. Faren hadde delteke i det polske opprøret i 1863. Sjølv fullførte han i 1896 utdanninga si i Vjatka. Deretter gjekk han til Odessa og byrja eit liv som landstrykar. Han slo seg gjennom livet med ei rekke yrke, mellom anna som gullvaskar i Ural, soldat, sjømann og fiskar. Ofte var han utan arbeid og måtte gå og betle. Lite grann økonomisk hjelp fekk han av faren.

Etter at han hadde gått inn i den russiske hæren, melde han seg inn i det dåverande forbodne sosialrevolusjonære partiet. For aktiviteten som agitator hamna han i fengsel. Det var i dei dagar han byrja skrive dei fyrste novellene sine, i 1906 vart den fyrste prenta i ei avis. Same året vart han på ny hekta i St. Petersburg, og vart han dømt til fire års forvising til Tobolsk-regionen. Då det var nokså enkelt å rømme frå forvisingar, reiste Grin etter kort tid tilbake til St. Petersburg. Der levde han i skjul. Han vart arrestert på ny i 1910 og vart forvist til Arkhangelsk regjeringsdistrikt. Der budde han i landsbyen Kegostrov, der han også gifta seg. I 1912 vende han tilbake til St. Petersburg og vart skilt frå kona si. For det meste publiserte Grin noveller i dei åra.

Viktigaste delen av dei større verka til Grin vart skrivne etter oktoberrevolusjonen. I den fyrste halvdelen av 1920-åra var han ein populær forfattar i Sovjetunionen. Han gifta seg på ny i 1921, og frå 1924 budde ekteparet i Feodosija ved Svartehavet. Grunna innhaldet i ein av romanane sine kom han i konflikt med Sovjetunionens kommunistiske parti. Manuskripta han seinare sende til forlaga vart ikkje godkjende, og han og kona levde i armod. Samstundes var livet prega av alkoholisme og tuberkulose.

Skriftene hans er populære i dagens Russland. Litteraturen er fantastisk og magisk til det absurde, det siste er særleg framherskande i novellene hans. Slåande er dei mange velklingande og assosiative, fritt påhitta person- og stadnamna.

Grin slo seg i 1930 ned i Staryj Krym, døydde der to år seinare av magekreft.

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Alexander Grin|Alexander Grin]]» frå ,  den 22. april 2011.*
Bankbuss

**Bankbuss** er ein buss som er innreidd for å fungera som bankfilial og som køyrer rundt til grissgrendte bygder, for at innbyggarane skal sleppa å reisa inn til næraste tettstad for å få utført banktenester. Tidlegare var det mange bankbussar i Noreg, men fleire vart lagt ned i 2000-åra. Den siste bankbussen driven av Luster Sparebank, vart lagt ned i mars 2008. Sparebanken Sogn og Fjordane la ned bankbusstilbodet sitt i desember 2011.

Bankbussar blei erstatta av nye tenester som betalingskort, brevgiro, nettbank og liknande.

## Kjelder
Russebuss

**Russebuss** er ein buss som russ, avgangselevar i vidaregåande skule,  nyttar til transport og «kulturelle aktivitetar» i samband med feiringa av at dei er ferdige med skulen. Slike bussar, som er privat eigd av einskilde elevar, vanlegvis fleire i lag, er ofte utstyrte med aggregat og kraftige høgtalarar for å spela høg musikk.

Bussane er som oftast utrangerte rutebussar som er ombygde og restaurerte, og kostnadene med både ombygging, utstyring og drift av dei er store.

## Sjå òg
* Russebil
* Russefeiring
Minibuss

**Minibuss** er ein liten buss, som Statens vegvesen i Noreg klassifiserer til motorvogn med ei lengd på makismalt 8 m for persontransport med 9-16 passasjerplassar i tillegg til førarplassen . For å føra minibuss krevst det førarkort klasse D1. 

## Kjelder

## Sjå òg
* Personbil
* Sjukebil
* Varebil
* Lastebil
Stasjonsvogn

**Stasjonsvogn** er ein bil som fungerer både som personbil og varebil ved at bakseta kan leggast ned slik at ein får like stort lasterom som i ein liten varebil. I motsetnad til varebilar har stasjonsvogner vindaugo rundt heile karosseriet. Stasjonsvogner er populære familiebilar, men vert òg nytta av sjølvstendige næringsdrivande og andre som har bruk for meir fleksibel bagasjeplass enn i ein sedan.  

## Sjå òg
* Personbil
* SUV
* Varebil
* Minibuss
Taking Tiger Mountain (By Strategy)

***Taking Tiger Mountain (By Strategy)*** er det andre soloalbumet til Brian Eno. Det var produsert av Eno og kom opphavleg ut på Island Records i november 1974. I motsetnad til det førre albumet, *[[Here Come the Warm Jets]]*, nytta Eno eit band med fem medlemmar og færre gjestemusikarar. I same periode produserte Eno albumet til Robert Calvert, *[[Lucky Leif and the Longships]]*. Dei flest musikarane på *Taking Tiger Mountain* var òg involvert i dette prosjektet Gitarist og medlåtskrivar Phil Manzanera, som hadde spelt med Eno i Roxy Music, medverka òg på albumet. For å hjelpe til med produksjonen av albumet utvikla Eno og Peter Schmidt instruksjonskort kalla Oblique Strategies for å hjelpe den kreative prosessen på albumet. 

Albumet nådde ikkje salslistene, men fekk mykje omtale i rockepressa. 

## Produksjon
Albumet var produsert av ei rekkje postkort av ein kinesisk revolusjonsopera kalla *[[Taking Tiger Mountain by Strategy]]*. 

For å hjelpe seg under innspelinga av albumet, utvikla Eno og venen Peter Schmidt ei rekkje instruksjonskort, Oblique Strategies. Han let korta diktere den neste handlinga under innspelinga. Eno og Schmidt utvida etter kvart korta til over 100 forskjellige «dilemma», som vart nytta på nesten alle hans framtidige innspelingar og produksjonar.  

Kjernegruppa av musikarane på albumet bestod av Manzanera frå Roxy Music, Brian Turrington og Freddie Smith frå The Winkies, og tidlegare Soft Machine-vokalist Robert Wyatt. Fleire gjestemusikarar spelte på fleire av songane. Av desse finn ein Andy Mackay frå Roxy Music, og Portsmouth Sinfonia, eit orkester der Eno ein gong hadde spelt klarinett. Filosofien til orkesteret var at alle kunne vere med så lenge personen ikkje hadde erfaring med instrumentet personen spelte i orkesteret. Trommeslagar Phil Collins gjesta òg på albumet, etter at Eno hadde hjelpt til med produksjonen av Genesis-albumet *[[The Lamb Lies Down on Broadway]]*.

## Utgjeving og mottaking
Det vart ikkje gjeve ut singlar frå albumet og det nådde ikkje lista i verken Storbritannia eller USA. Som det førre albumet til Eno, *[[Here Come the Warm Jets]]*, fekk det generelt god kritikk. I 1975 vart *Taking Tiger Mountain (By Strategy)* stemnd fram som eit av dei beste albuma i 1974 i *[[Village Voice]]* sin Pazz & Jop-undersøking.

## Innhald

## Medverkande
* Brian Eno – vokal, elektronikk, slangegitar, tangentinstrument
* Phil Manzanera – gitar
* Brian Turrington – bassgitar
* Freddie Smith – Trommer
* Robert Wyatt – perkusjon, korvokal

; Andre gjester
* Portsmouth Sinfonia – strykarar på «Put a Straw Under Baby»
* Randi and the Pyramids – kor på «The True Wheel»
* The Simplistics – kor på «Back in Judy's Jungle» og «Taking Tiger Mountain»
* Andy MacKay – blåsarar på «The Fat Lady of Limbourg»
* Phil Collins – ekstra trommer på «Mother Whale Eyeless»
* Polly Eltes – vokal på «Mother Whale Eyeless»

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Taking Tiger Mountain (By Strategy)|Taking Tiger Mountain (By Strategy)]]» frå ,  den 22. april 2011.* 
*** oppgav desse kjeldene:*
Lars Bjarne Marøy

**Lars Bjarne Marøy** () var ein norsk skribent og målmann. Marøy var medarbeidar i bladet Vestmannen, der han seinare tok over som bladstyrar (frå 2000 til 2002). Frå 2002 tok han til å skriva i bladet *[[Målmannen]]*, som han gav ut saman med Olav Torheim. Han var leiar for Vestlandske Mållag i ein tiårsperiode (1994-2004), og ein pådrivar for revitaliseringa av høgnorskrørsla på 1990-talet. Marøy har skrive eit hopetal med målpolitiske artiklar som er vortne publiserte i Vestmannen, Målmannen og på høgnorskportalen sambandet.no.

## Kjelder

*Vestmannen nr. 8 1991, nr. 2 2000 og nr. 2 2002.
* http://sambandet.no/maalmannen/
Cheyenne Woods

**Cheyenne Nicole Woods** () er ein amerikansk golfspelar. Ho er niesa til golfspelaren Tiger Woods. Den første trenaren hennar av farfaren Earl Woods.  

Cheyenne Woods spelte golf for Xavier College Preparatory og vann Arizona 5A State Championships i 2006 og 2007. Fram til ho gjekk ut frå Wake Forest University i 2012 spelte ho golf for Demon Deacons. Ho vann over 30 amatør-turneringar. I april 2011 vann ho turneringa Atlantic Coast Conference (ACC). 

I 2012 byrja Woods å spela profesjonell golf. Ho kvalifiserte seg til U.S. Women's Open i 2012 og debuterte profesjonelt ved LPGA Championship. Hennar første profesjonelle siger var i SunCoast Ladies Series i august 2012.

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Cheyenne Woods|Cheyenne Woods]]» frå ,  den 22. april 2011 og 14. mai 2015.*
Bergingsbil

**Bergingsbil** er ein bil som vert nytta for å dra opp bilar som har kjøyrt av vegen, eller for å transportera bilar som kjøyrbare. Lette bergingsbilar er ofte bygd på sjassiet til lette lastebilar, medan større bergingsbilar er bygd på lastebilchassi. 

## Lette bergingsbilar
Lette bergingsbilar har ofte tippbar platt med plass til ein person- eller ei kassevogn. For å trekkja bilar opp på platten vert det nytta vinsj, med trekkkraft frå 30 til 50 kN. 

## Tunge bergingsbilar
For å berga lastebilar, vogntog og bussar vert det nytta tunge bergingsbilar. Slike bilar må av og til trekkja vogntog som har køyrt av vegen opp bratte skråningar og er utstyrte med kraftige vinsjar, ofte med trekkraft på 200 til 350 kN. Køyretøya som skal bergast har ofte større masse enn bergingsbilen. Bergingsbilane er difor utstyrte med hydraulisk støtteføter som vert set ned i vegbanen. Nokre gongar er det naudsynt å nytta fleire bergingsbilar for å få vogntog inn på vegen. Mobilkraner vert òg nytta av og til.

Lastebilar og bussar er for store til at dei får plass på eit lasteplan, så dei vert slepa etter bergingsbilen. Ofte vert framhjula plassert på eit hydraulisk bom, slik at dei kan lyftast frå vegbanen. Ein treng då ikkje nokon til å styra det havarerte køyretøyet. 

## Galleri

Fil:Hinausauto.jpg|Finsk bergingsbil.
Fil:Flat Bed Tow Truck.jpg|Klargjering for opplasting av havarert personbil.
Fil:Cronacher.haltend.JPG|Tung berginsbil, bygd på eit Mercedes-Benz-chassi.
Fil:Tow truck 03.jpg|Tung berginsbil. Her ser ein den hydrauliske bommen som framhjula til det havarerte køyretøyet vert plassert på.
Fil:Bundesarchiv B 145 Bild-F013620-0001, Westerwald, Unfall auf Autobahn.jpg|Opel Blitz bergingsbil på ein tysk motorveg i 1962.
Another Green World

***Another Green World*** er det tredje studioalbumet til den britiske musikaren Brian Eno. Det var produsert av Eno og Rhett Davies og opphavleg gjeven ut på Island Records i september 1975. Som han hadde gjort på dei førre soloalbuma, arbeidde Eno med fleire gjestemusikarar, mellom andre Phil Collins, John Cale og Robert Fripp. Albumet markerte ei ny musikalsk retning for Eno og ved å nytte instruksjonkorta Oblique Strategies for rettleiing, inneheld albumet færre tekstbaserte rockesongar og la større vekt på instrumentale stykke, mange utan hjelp av gjestemusikarar. Den mørke humoren i tekstane er òg endra til meir draumeaktige og forvirra songar. 

Albumet nådde ikkje listene verken i USA eller Storbritannia, men vart godt tekne imot av kritikarane. 

## Produksjon
*Another Green World* vart spelt inn i Island Studios i London i løpet av juli og august 1975. Brian Eno rekna opphavleg det nye albumet som eit eksperiment og gjekk inn i studio utan å ha skrive noko på førehand. 

Eno har med seg fleire gjestemusikarar, men i motsetnad til dei to førre albuma, arbeidde han meir aleine på fleire av songane og på sju av songane spelte han alle instrumenta sjølve, inkludert gitar og perkusjon. Av gjestemusikarane finn ein Phil Collins, som spelte trommer på *Tiger Mountain*, og Brand X-medlem Percy Jones. Robert Fripp, som arbeidde med Eno på *[[(No Pussyfooting)]]* og *Here Come the Warm Jets*, spelte soloen på «St. Elmo's Fire». Eno bad Fripp om å improvisere ein lynrask gitarsolo som skulle etterlikne den elektriske ladinga mellom to polar på ein Wimshurst-maskin.

## Mottaking
*Another Green World* vart gjeven ut i september 1975 og gjekk inn på salslistene i verken USA eller Storbritannia. Albumet fekk hovudsakleg positiv kritikk. Den negative meldingane fokuserte på mangelen på rockesongar samanlikna med dei to førre albuma.

Pitchfork plasserte albumet på 10. plass på lista si over dei beste albuma frå 1970-åra. *[[Rolling Stone]]* plasserte albumet på 433. plass på si liste over dei 500 største albuma gjennom tidene. 

## Innhald

## Medverkande
* Brian Eno — vokal, synthesizer, bassgitar, gitar, perkusjon, trommemaskin, piano, tangentinstrument, Hammond og Farfisa orgel, Yamaha-basspedalar, lydeffektar, produsent
* John Cale — bratsj på «Sky Saw» og «Golden Hours»
* Phil Collins — trommer, perkusjon på «Sky Saw», «Over Fire Island» og «Zawinul/Lava»
* Robert Fripp — elektrisk gitar på «St. Elmo's Fire», «I'll Come Running» og «Golden Hours»
* Percy Jones — bandlaus bass på «Sky Saw», «Over Fire Island» og «Zawinul/Lava»
* Roderick Melvin — Fender Rhodes piano, piano på «Sky Saw», «I'll Come Running» og «Zawinul/Lava» 
* Paul Rudolph — bass, bassgitar, gitar, skarptromme on «Sky Saw», «I'll Come Running» og «Zawinul/Lava»
* Brian Turrington — bassgitar, piano på «Everything Merges With the Night»

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Another Green World|Another Green World]]» frå ,  den 23. april 2011.* 
*** oppgav desse kjeldene:*
* 
*
* 
* 
* 
* 
* 
*
Discreet Music

***Discreet Music*** (1975) er eit album av den britiske ambient-musikaren Brian Eno. Sjølv om *[[(No Pussyfooting)]]* kan ha vore det første ambient albumet hans, og *[[Another Green World]]* inneheld fleire ambient-stykke, er dette det første soloalbumet til Brian Eno med rein ambient. Det er òg det første soloalbumet til Eno gjeven ut under det fulle namnet Brian Eno, der han tidlegare berre hadde nytta Eno.

Brian Eno sitt konsept for ambient musikk bygde på eit konsept komponist Erik Satie kalla møbelmusikk. Dette tyder at musikken er meint å blande seg inn i den omgjevande (ambiente) atmosfæren i rommet i staden for å vere direkte fokusert på.

Inspirasjonen for albumet byrja då Eno var sengeliggande etter ei ulukke og fekk eit album med harpemusikk frå 1700-talet. Etter å ha kjempa seg opp for å setje på plata og kome attende til senga, oppdaga han at han hadde skrudd lyden så lågt ned at det berre så vidt var mogeleg å høyre, og han mangla styrke for å reise seg opp att og skru volumet høgare. Eno har sagt at denne opplevinga lærte han ein ny måte å oppfatte musikk på.

Albumet er òg eit eksperiment i algoritmisk, generativ komposisjon. Meininga hans var å utforske forskjellige måtar å skape musikk på  med avgrensa planlegging eller innblanding.

Side ein av albumet er eit tretti minuttar langt stykke kalla «Discreet Music». Det var opphavleg meint som bakgrunnsmusikk som Robert Fripp skulle spele oppå på fleire konsertar. I plateomslaget finn ein eit skjema som syner korleis stykket vart skapt.

Den andre halvdelen av albumet er tre stykke kalla «Three Varietions on the Canon in D Major» av Johann Pachelbel. Desse stykka vart framført av The Cockpit Ensemble, dirigert og med-arrangert av Gavin Bryars. Medlemmar i orkesteret fekk kvar korte utdrag frå partituret, som vart repetert fleire gonger, i lag med instruksjonar om å gradvis endre tempoet eller andre element i komposisjonen.

Eit kort utdrag av «Discreet Music» finst på Fripp & Eno sitt *[[Evening Star]]*, som kom ut før dette albumet.

## Innhald
### Side ein
# «Discreet Music» (Brian Eno)  – 30:35

### Side to
«Three Varietions on the *[[Kanon i D-dur|Canon in D Major]]* by Johann Pachelbel»
#«Fullness of Wind» – 9:57
#«French Catalogues» – 5:18
#«Brutal Ardour» – 8:17

## Medverkande

*Brian Eno – synthesizer, tangentinstrument, produsent
*Gavin Bryars – arrangør, dirigent
*The Cockpit Ensemble

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Discreet Music|Discreet Music]]» frå ,  den 23. april 2011.* 
*** oppgav desse kjeldene:*
*
Before and After Science

***Before and After Science*** er det femte studioalbumet til den britiske musikaren Brian Eno. Det var produsert av Eno og Rhett Davies, og kom opphavleg ut på Polydor Records i desember 1977. I motsetnad til dei førre albuma til Eno, som skrivne og innspelte raskt, tok dette albumet over to år å gjere ferdig. Fleire gjestemusikarar frå Storbritannia og Tyskland deltok på albumet, mellom andre medlemmar frå Roxy Music, Free, Fairport Convention, Can og Cluster. Det vart skriven over 100 songar for albumet, men berre ti av dei kom med på den endelege utgåva. Musikkstilen varierer frå energetisk og skarp til meir slapp og landleg. 

Dette var det siste albumet til Eno med rockemusikk i 1970-åra som soloartist, medan resten av albuma hans dette tiåret retta seg mot avantgarde og ambient musikk, som får hint om på den andre halvdelen av *Before and After Science*. Albumet var det andre til Eno som gjekk inn på salslista i USA. Songen «King's Lead Hat» vart gjeven ut som singel, men nådde ikkje lista i Storbritannia. Albumet har fått positiv kritikk og vert trekt fram som eit av dei beste til Eno. 

## Produksjon
Det tok over to år og lage *Before and After Science*. Med seg på albumet hadde han artistar som gitarist Fred Frith, Jaki Liebezeit frå den tyske krautrockgruppa Can som spelte trommer for Eno på «Backwater», medan den tyske ambient musikk-gruppa Cluster medverka med låtskriving og spelte på songen «By This River». Eno hadde tidlegare arbeidd med Cluster på albumet deira *[[Cluster & Eno]]* i 1977. I tillegg spelte Dave Mattacks frå Fairport Convention og Andy Fraser frå Free.

I tillegg spelte fleire musikarar Eno hadde arbeidd med tidlegare, som Percy Jones, Phil Collins, Robert Fripp frå King Crimson, Paul Rudolph frå Hawkwind og Bill McCormick og Phil Manzanera frå Quiet Sun. Robert Wyatt spelte under psevdonymet Shirley Williams.

## Innhald

## Medverkande
* Brian Eno – stemmer, synthesizerar (Minimoog, EMS Synthi AKS, Yamaha CS-80), gitar, elektrisk perkusjon, piano, blåsarar, vibrafon, metall, bjølle
* Paul Rudolph – bass, rytmegitar, harmonisk bass
* Phil Collins – trommer
* Percy Jones – bandlaus bass
* Rhett Davies – agong-gong, stick
* Jaki Liebezeit – trommer
* Dave Mattacks – trommer
* Shirley Williams (Robert Wyatt) – brush timbales, time
* Kurt Schwitters – stemme
* Fred Frith – modifisert gitar, kaskadegitarar
* Andy Fraser – trommer
* Phil Manzanera – rytmegitar
* Robert Fripp - gitar
* Achim Roedelius – klaver, elektrisk piano
* Möbi Moebius – bass fender piano
* Bill MacCormick – bass
* Brian Turrington – bass

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Before and After Science|Before and After Science]]» frå ,  den 23. april 2011.* 
*** oppgav desse kjeldene:*
* 
*
* 
* 
*
*
*
*
Music for Airports

***Ambient 1: Music for Airports*** er eit ambient-album av Brian Eno frå¨1978.

## Oversyn
*Music for Airports* var det første av fire album Eno gav ut i «Ambient»-serien, eit uttrykk han skapte for å skilje den minimalistiske tilnærmingsmåten til songane på dette albumet og produkt frå «dei forskjellige leverandørane av musikk på boks».

Liknande roleg, smålåten musikk hadde vore gjeve ut på album som *[[Evening Star]]*, *[[Discreet Music]]*, *[[Music for Films]]* og Harold Budd sitt *[[The Pavilion of Dreams]]* (som han produserte), men på dette albumet vart konseptet teke heilt ut.

Musikken vart utforma for å kunne spelast som ein kontinuerleg lydinstallasjon, med målet om å avdramatisere den spente, nervøse atmosfæren på ein flyplassterminal. Eno fekk denne ideen då han sat fast på Köln Bonn flyplass i Tyskland på midten av 70-talet. Han måtte vente i fleire timar og var særs irritert over den uinspirerte lydatmosfæren.

Musikken vart nytta på Marine Air Terminal på LaGuardia Airport i New York.

Alle songane vart komponerte av Eno, bortsett frå «1/1», som vart skriven av Eno, tidlegare Soft Machine-trommeslagar og vokalist Robert Wyatt og Rhett Davies.

## Innhald

## Medverkande
* Synthesizer, piano, gitar, bass – Brian Eno
* Vokal – Christa Fast, Christine Gomez, Inge Zeininger
* Akustisk piano – Robert Wyatt

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Ambient 1: Music for Airports|Ambient 1: Music for Airports]]» frå ,  den 23. april 2011.* 
*** oppgav desse kjeldene:*
*
Lemen

**Lemen** (*Lemmus lemmus*), òg kalla **lomhund**, er ein gnagar som høyrer hamsterfamilien til. Han er mest vanleg i fjellstrøk, men finst til ein viss grad òg i låglandet, spesielt i nord. Lemen utgjer ei svært viktig næringskjelde for fjellrev og ulike rovfuglartar. Mellom folk flest er lemenet kjend som ein evig hardhaus og ein skikkeleg hissigpropp.

## Bakgrunnsstoff
*
RS «Sjøfareren»

**RS 75 «Sjøfareren»** var ei redningsskøyte bygd for Redningsselskapet i 1968. Ho vart konstruert av Leif Gjerver og bygd av Smedvik mek Verkstad A/S i Tjørvåg på Sunnmøre. Med ei lengd på 92 fot, 28,36 meter, er ho den største redningsskøyta som Redningsselskapet har hatt. Skøyta kosta 2,5 millionar kroner. Det meste av byggesummen vart samla inn i høve 75-års jubileet i Redningsselskapet. 

Namnet «Sjøfareren» fekk ho fordi handelsflåten stod sentralt i innsamlingsaksjonen. 

På 1970-talet vart «Sjøfareren» vekkleigd til Norges Geografiske Oppmåling for tokt til Svalbard. Det vart montert ein ekstra radar. Han har vorte sett på som ei årsak til at over halvparten av mannskapet som har vore ombord har utvikla fekk kreft.

«Sjøfareren» var i fleire år vekkleigd til Kystvakta. Til liks med dei andre kystvaktfartøya vart han då gråmåla. I 2001 og 2002 var han i aktiv tensete som redningsskøyte. 
I 2004 vart «Sjøfareren» seld til Austevoll Supply Shipping. Han fekk då namnet «Ringasund»

## Kjelder
*Bjørn Foss: *Fra seil til vannjet. Historien om redningsskøytene*  Norsk Maritimt Forlag 2002
* M/S «Ringasund» i *SALT Magasinet for kystens næringer og kystens folk* nr 2 2011
Futurisme

**Futurisme** ( italiensk *futuro*, «framtida») var opphavleg ei italiensk kunstrørsle frå 1909 til 1914 som stamma frå kubismen. Sjølv om futuristane avviste kubismen, fanst ein samanheng mellom dei to stilartane. Kunstnarmiljø i Russland skapte seinare sin eigen variant av futurisme, ofte kalla for kubofuturisme, ei tilvising til både kubisme og futurisme.

## Futurisme i ulike land
### I [[Italia]] og [[Frankrike]]
Enkeltelement som går att i futurismen er fart, kraft, aggresjon, kraftleidningar, framgang og ny teknologi. Den italienske forfattaren Filippo Tommaso Marinetti kom med det første futuristmanifestet i *Le Figaro* i Paris den 20. februar 1909. Manifestet såg for seg ei framtid driven av strid, angrep og rørsle, med fokus på arbeidarrørsler, over til revolusjon og anarki.

Mellom 1909 og 1920 dukka opp fleire slike manifest. 11. februar 1910 underteikna Umberto Boccioni, Carlo Carra, Gino Severini, Luigi Russolo og Giacomo Balla *Manifesto dei pittori futuristi*. 2. april same året kom dei med eit nytt manifest, eitt for det tekniske måleriet. Marcel Duchamp presenterte i 1911 sitt oppsiktsvekkande *Nu descendant l'escalier* for kubistvenene sine i Puteaux. Boccioni skreiv i 1912 eit *Manifesto tecnico della scultura futurista*, medan  arkitekten Antonio Sant'Elia sitt *Manifesto dell'architettura futurista* vart publisert i 1914. 

I februar 1912 heldt futuristane si store utstilling i Paris, ei ny følgde etter i den andre halvparten av 1913. Begge vart utstilt i fleire storbyar i Europa.

Det musikalske uttrykket for futurisme vart kalla brutalisme. Komponisten Balilla Pratella skreiv fleire manifest for futuristiske musikk, det første i 1910.

Futurismen vart kortliva. Rørsla gjekk i oppløysing då Italia i april 1915 vart med i første verdskrigen. Mellom dei mest kjende futuristkunstnarane finn ein Gino Severini, Giacomo Balla, Umberto Boccioni, Carlo Carra, Luigi Russolo og Marcel Duchamp.

### Futurisme i Russland
Frå 1912 til midten av 1920-åra blomstra futurismen i Russland, særleg i litteraturen og med poesien i fremste rekke. Den russiske futurismen voks fram som ein reaksjon på den då dominerande skulen, russisk symbolisme. For russiske futurisme var det særleg viktig å motstå alle gjeldande standardar og konvensjonar kring danning, syntaks, staving og rytme. Det poetiske ordet kom atter i sentrum, med vilkårlege og avleia ord.

Poetane Igor Severjanin, Velimir Khlebnikov, David Burljuk og Vladimir Majakovskij var alle mellom dei leiande russiske, litterære futuristane. Mellom målarane peikar Kasimir Malevitsj og Pavel Filonov seg ut.

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:nb:Futurisme|Futurisme]]» frå ,  den 9. november 2024.*  

*Store norske leksikon
Gaukesyrefamilien

**Gaukesyrefamilien** er ei plantefamilie i gruppa tofrøbladingar. Det finst 800-900 artar i verda, dei fleste i slekta *Oxalis*. I Noreg veks to artar. Begge i slekta oxalis.
Medlemane i familien er små fleirårige plantar og tre med trekopla blad og femtalsblomster. Dei har ti mjølberarar og fem griflar. 

### Norske artar
* Gaukesyre (*O. acetosella*)
* Stivgaukesyre (*O. fontana*)

## Kjelder

* Johannes Lid: *Norsk-svensk-finsk flora*. Det Norske Samlaget, 1985.
**Denne artikkelen bygger på «[[:nb:Gaukesyrefamilien|Gaukesyrefamilien]]» frå , og «[[:sv:Harsyreväxter|Harsyreväxter]]» frå  den 23. april 2011.*  

## Bakgrunnsstoff
Sathya Sai Baba

**Sathya Sai Baba** () var ein indisk guru.

## Kjelde

**Denne artikkelen bygger på «[[:da:Sathya Sai Baba|Sathya Sai Baba]]» frå , den 24. april 2011.*
Newtonmeter

**Newtonmeter**, forkorta **Nm**, er ei SI-avleia eining for dreiemoment, som er ein vektor. Nm kan òg nyttast som eining for energi (1 Nm = 1 Joule), som er ein skalar.
Scania

**Scania AB** er ein svensk lastebil- og bussprodusent, med hovudkontor i Södertälje. Det tyske føretaket Volkswagen eig stordelen av Scania. Føretaket produserer òg stasjonær- og båtmotorar. 

## Kjelder
Aktinolitt

**Aktinolitt** eller **strålstein** er eit grønt mineral i amfibolgruppa. Det er eit silikatmineral med kjemisk formel .

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Actinolite|Actinolite]]» frå ,  den 24. april 2011.* 
*** oppgav desse kjeldene:*



## Bakgrunnsstoff
Xenolitt

**Xenolitt** er ein inneslutting av ein eldre bergart i ein vulkansk bergart. Om det er tett med framande innesluttingar kan bergarten stundom kallast ein eruptivbreksje. På grunn av varmepåverknden vil ein xenolitt vanlegvis vere kraftig omforma. Han kan ha smelta langs kantane, ha reagert kjemisk med lavaen, eller vorte omforma til hornfels.

## Kjelder

## Bakgrunnsstoff
Akvamarin

**Akvamarin** er ein edelstein av beryll med sjøgrøn til blå farge. 

Den blå fargen i steinen kjem av Fe2+

Den største akvamarinen som er funnen var i Marambaia i Minas Gerais i Brasil i 1910. Han vog over 110 kg og var 48,5 cm lang og 42 cm i diameter. I Noreg er det førekomstar på Hurum og i Iveland. 

## Kjelder
Kjeller flyplass

**Kjeller flyplass** er ein flyplass som ligg på Kjeller i Lillestrøm kommune i Akershus. Flyplassen ligg rett nord for Lillestrøm.

Kjeller var Noreg sin første flyplass. Den første flyturen frå Kjeller fann stad 21. september 1912. Einar Sem-Jacobsen var flypionéren på Kjeller.

Flyplassen er eigd og blir drive av Luftforsvaret samtundes som dette er den største basen for småfly i Noreg. På Kjeller finst den største samlinga av flygedyktige veteranfly i Noreg i tillegg til fleire flyklubbar og organisasjonar. Flyplassen blir brukt mellom anna av Oslo Flyveklubb og Nedre Romerike Flyklubb. Av organisasjonar med tilhald på Kjeller er Experimental Aircraft Association, Chapter 573 Norway og Kjeller Flyhistoriske Forening.

Av kommersiell verksemd er flyverkstaden Aeromech og avionikkforhandlar og sørvisinstansen Hovet & Co i tillegg til helikopterselskapet Helikopterdrift.

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:nb:Kjeller flyplass|Kjeller flyplass]]» frå ,  den 24. april 2011.*
Ponte Buggianese

**Ponte Buggianese** er ein by i provinsen Pistoia i regionen Toscana i Italia med om lag 8&nbsp;000 innbyggjarar.

## Bakgrunnsstoff
Music for Films

***Music for Films*** (1978) er eit album med ambient musikk av Brian Eno frå 1978. Det er eit konseptalbum forma som eit filmmusikkalbum for ein fiktiv film. 

## Oversyn
Opphavleg vart albumet gjeve ut i eit avgrensa opplag på 500 kopiar i 1976, og vart sendt til filmskaparar for å kanskje nyttast i filmane deira. Albumet *Music for Films* vart utvida med fleire stykke då det kom ut i 1978. Utdrag frå albumet vart faktisk nytta i minst fire filmar, «Sparrowfall» i John Woo sin *[[A Better Tomorrow]]*, «Slow Water» i Derek Jarman sin *[[Filmen Jubilee (1977)|Jubilee]]*, «Final Sunset» i Jarman sine *[[Sebastiane]]* og *[[filmen Breathless (1983)|Breathless]]* og «M386» og «Alternative 3» i *[[Rock 'n' Roll High School]]*. 

Albumet er ei samling av musikkstykke spelt inn i perioden 1975 til 1978, dei fleste av dei forholdsvis korte. Komposisjonsstilen og utstyret han nytta vart òg nytta på noko av David Bowie-albumet Low i 1977. 

Seinare gav Eno ut to *Film*-album til: *[[More Music for Films]]* i 1983 (utvida i 2005) og *[[Music for Films, Volume 3]]* i 1988.

Albumet har kome ut i forskjellige versjonar med noko forskjellig innhald. 

## Innhald
### EG-utgåva

### Original utgåve frå 1978
#«M386»
#«Aragon»
#«From the Same Hill»
#«Inland Sea»
#«To Rapid Formations»
#«Slow Water»
#«Sparrowfall (1)»
#«Sparrowfall (2)»
#«Sparrowfall (3)»
#«Quartz»
#«Events in Dense Fog»
#«There Is Nobody»
#«A Measured Room»
#«Patrolling Wire Borders»
#«Task Force»
#«Alternative 3»
#«Strange Light»
#«Final Sunset»

### Avgrensa promo-utgåve frå 1976
#Becalmed
#Deep Waters
#'There Is Nobody'
#Spain               
#Untitled
#The Last Door
#Chemin De Fer
#Dark Waters
#Sparrowfall (1)
#Sparrowfall (2)
#Sparrowfall (3)
#Evening Star
#Another Green World
#In Dark Trees
#Fuseli              
#Melancholy Waltz
#Northern Lights     
#From The Coast      
#Shell
#Little Fishes
#Empty Landscape
#Reactor
#The Secret
#Don't Look Back
#Marseilles
#Final Sunset
#Juliet

## Medverkande
*Rhett Davies -- trompet på «Strange Light», assisterande produsent
*John Cale -- bratsj på «Patrolling Wire Borders»
*Phil Collins -- perkusjon
*Robert Fripp -- elektrisk gitar på «Slow Water»
*Fred Frith -- elektrisk gitar
*Percy Jones -- bassgitar
*Bill MacCormick -- bassgitar på «Two Rapid Formations»
*Dave Mattacks -- perkusjon på «Two Rapid Formations»
*Paul Rudolph -- gitar
*Rod Melvin -- elektrisk piano

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Music For Films|Music For Films]]» frå ,  den 24. april 2011.* 
*** oppgav desse kjeldene:*
After the Heat

***After the Heat*** er eit album frå 1978 av Brian Eno og begge medlemmane frå Cluster, Dieter Moebius og Hans-Joachim Roedelius. Albumet er det andre samarbeidet deira som trio etter *[[Cluster & Eno]]* i 1977. Igjen arbeidde dei med den viktige krautrock-produsenten Conny Plank.

Sporet «Tzima N'Arki» inneheld vokalspor spelt baklengs, som delvis er refrenget på Eno-songen «King's Lead Hat» (frå albumet hans *[[Before and after Science]]*), som igjen er eit anagram av Talking Heads, som Eno produserte plater for i denne perioden. 

## Innhald

## Medverkande
* Brian Eno – vokal, bassgitar, synthesizerar/tangentinstrument
* Dieter Moebius – synthesizerar/tangentinstrument
* Hans-Joachim Roedelius – synthesizerar/tangentinstrument

### Andre medverkande
* Holger Czukay – bassgitar på «T'zima N'arki»

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:After the Heat|After the Heat]]» frå ,  den 24. april 2011.*
The Plateaux of Mirror

***Ambient 2: The Plateaux of Mirror*** er eit album frå 1980 av ambient-musikaren Harold Budd og Brian Eno. Det er den andre lydinstallasjonen i *Ambient*-serien til Eno, som starta i 1978 med *[[Music for Airports]]*. Dei har liknande plateomslag som syner eit landleg terreng på eit kart. 

## Oversyn
Eno produserte Budd-albumet *[[The Pavilion of Dreams]]* etter den britiske låtskrivaren Gavin Bryars introduserte paret, som førte til at samarbeidet på dette albumet.

Eno fortalte at Budd improviserte over lydar som Eno sette opp. Hovudsakleg spelar Budd på akustisk piano som er handsama av Eno. Nokre songar er spelte på elektrisk piano. Sidan albumet vart innspelt med analogt utstyr, kan ein høyre suselydar frå lydbanda Eno nytta for dei handsama lydane på fleire av spora. 

## Innhald

## Medverkande
* Piano og elektrisk piano: Harold Budd
* Andre instrument, handsaminga: Brian Eno

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:The Plateaux of Mirror|The Plateaux of Mirror]]» frå ,  den 24. april 2011.*
Tenarmaskin

**Tenarmaskin**, eller berre **tenar**, er ei datamaskin som har som oppgåve å levera innhald til klientmaskinar når dei spør om det. Typiske døme er DNS-tenarar, vevtenarar, e-posttenarar og tenarmaskiner for musikk og videostrauming. Tenar- og klientmaskiner er kopla saman med eit pakkesvitsja nett, som til dømes eit lokalnett, eller det globale Internett.

## Maskinvare
Maskinvaren i tenarmaskiner varier med kor mykje innhald dei handsamar og kan vera alt frå ein liten mikrokontroller til store distribuerte installasjonar av multiprosessormaskiner.

### Store installasjonar
Tenarar som handsamar mykje innhald, som til dømes Wikipedia, er ofte hierarkisk oppbygde, med fleire tenarar som deler lasta mellom seg. I tillegg til stor kapasitet er òg hierarkisk arkitekturar meir robuste mot feil. Store installasjonar nyttar ofte bladtenarar, plasserte i rack i eit tenarrom med eige kjøleanlegg. Viktige installasjonar er alltid utstyrte med RAID-platelager og avbrotsfri energiforsyning (UPS). Som oftast er det installert eigen maskinvare for sikkerheitskopiering, som kan nytta teknologi som magnetisk tape eller RAID-diskar.

### Små installasjonar
Småføretak og privatpersonar set ofte opp eigne tenarmaskiner. Slike installasjonar har lite trafikk og treng ikkje så kraftig maskinvare. Ein utdatert arbeidsstasjonar kan vera alt som trengst.

### Innbaka system
Vevtenarar som er ein del av eit innbaka system, som til dømes ein router, treng ikkje å ha så stor kapasitet og køyrer ofte på ein mikrokontroller eller ei FPGA og lagrar data i flashminne.

## Programvare
Operativsystemet til ei tenarmaskin har litt andre krav enn operativsystemet til ein arbeidsstasjon. Stabilitet og lett vedlikehald er mellom dei viktigaste eigenskapane. UNIX/Linux-baserte operativsystem er kjent for å vera stabil og høver godt som tenaroperativsystem. Mange profesjonelle systemprogrammerarar og administratorar førtrekkjer å arbeida på kommandolinenivå, så på tenarar plasserte i eit eige tenarrom treng ein ikkje å installera eit grafiske brukargrensesnitt. Fråvær av eit brukargrensesnitt har òg den føremonen at det er mindre programvare å oppdatera og vedlikehalda. I små installasjonar er LAMP-tenarar populære, både av di ein ikkje treng betala lisens og av di dei er enkle å installera og vedlikehalda.

## Kjelder

## Sjå òg
* Klientmaskin
Day of Radiance

***Ambient 3: Day of Radiance*** er eit musikkalbum frå 1980 av den amerikanske ambient-musikaren Laraaji (alias Edward Larry Gordon) som vart produsert av Brian Eno.

## Oversyn
Albumet er den tredje utgåve i Ambient-serien til Eno, som starta i 1978 med *[[Music for Airports]]* og *[[The Plateaux of Mirror]]*. Serien enda med *[[On Land]]*.

Samanlikna med resten av serien, er det lite elektroniske instrument og effektar på *Day of Radiance*. Laraaji nyttar fleire akustiske strengeinstrument, som dulcimer og 36-strenga sitar i open stemming.

## Innhald

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Day of Radiance|Day of Radiance]]» frå ,  den 24. april 2011.*