open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Svart te

**Svart te** er ein av fire grunntypar av te. Svart te er meir oksidert enn variantane oolong, grøn te og kvit te, og smaker jamnt over sterkare og inneheld meir koffein enn dei andre variantane.

Svart te er internationalt den vanlegaste typen og er heilt dominerande på verldsmarknaden. Namnet viser til den svarte fargen til dei oksiderte teblada. I Aust-Asia, der te stammar frå, har teen namn etter fargen til den ferdige drikken. Han blir kalla raud te - kinesisk *hóng chá* (红茶), japansk *kōcha*, koreans *hongcha* (홍차). I Kina kan «svart te» visa til pu-erh-te. Over tid har framstillinga av vestleg «svart te» og austleg «raud te» skilt lag, slik at smaken av te laga for dei ulike marknadane er noko ulik. Ein del vestleg te er til dømes laga for å tilsetjast mjølk.

## Framstilling
Etter plukkinga blir blada oksidert. I denne prosessen mistar blada den grøne fargen sin og blir svarte. Deretter blir dei tørka, sortert og pakka. Svart te tapar ikkje smak ved lagring like fort som grøn te, noko som kan vere ei forklaring på den dominerande stillinga internasjonalt. Dei største produsentlanda er i dag India og Sri Lanka.

Tradisjonelt blei teblada rulla saman og oksidert. I dag blir dei ofte skorne i bitar eller knuste, noko som gjer prosessen raskare. Te av samanrulla blad blir framleis framstilt i Kina der dei går under nemninga «kung fu-tear» (som ikkje må blandast ihop med tillagingsmåten med same namn). Ein slik te er lapsang souchong.

Det finst ei rekkje ulike former for svart te, nokre av dei blanda med urter og liknande, som Earl Grey-te. 

## Tilreiing
Svart te blir selt som lauste eller mest vanleg i dag, i teposar. Den blir tilreidd gjennom at teen får trekke i særs heitt vatn. Ettersom svarte teblad ofte er i bitar, trekkjer også teen raskare og meir fullstendig enn andre tetypar.  Svart te blir derfor vanlegvis sterkare enn andre tear, men kan som regel òg berre trekkjast éin gong. Jo meir findelte, jo  kortare tid trengst for at teen skal trekke ferdig. Teposar, som vanlegvis inneheld dei mest finknuste blada, treng derfor kortare trekkjetid enn lauste. 

Ein kan tilsetja ulike ingrediensar etter trekkinga, som sukker, sitron eller mjølk.

## Bakgrunnsstoff
## Kjelder

*Lindsey Goodwin, Black Tea Defined , about.com
*Qiu Gui Su, Ordering Beverages, about.com
Art Garfunkel

**Arthur Ira «Art» Garfunkel** () er ein amerikansk songar, diktar og skodespelar, best kjend som eine halvdelen i viseduoen Simon & Garfunkel. Han er særleg kjend for førstestemma på hitsingelen «Bridge Over Troubled Water». I gjennom solokarrieren sin har han i USA hatt ein hit på Topp 10, tre på Topp 20 og seks på Topp 30. I tillegg har han hatt to førsteplassar i Storbritannia. 

Gjennom solokarriera og i lag med Paul Simon har han fått fem Grammy-prisar, mellom anna Lifetime Achievement Award. I 1994 vart han innlemma i Rock and Roll Hall of Fame.

Etter Simon & Garfunkel prøvde Garfunkel seg først med ei filmkarriere tidleg på 1970-talet med roller to av filmane til Mike Nichols, *[[Catch-22]]* (1970) og *[[Kjødets lyst]]* (*Carnal Knowledge*, 1971). Han la så ut på ei musikalsk solokarriere, men han skreiv få songar sjølv, og trass i den spesielle stemma hans og enkelte heldige augneblink, selde han skuffande. I 1981 vart han gjenforeint med Paul Simon for ein konsert i Central Park i New York og konsertalbumet *[[The Concert in Central Park]]* og så ein verdsturne. Dei gjekk igjen kvar sine vegar resten av 80-talet før dei har spelt sporadisk i lag utover 90-åra og 2000-talet. 

## Diskografi
* *Angel Clare* (1973)
* *Breakaway* (1975)
* *Watermark* (1977)
* *Fate for Breakfast* (1979)
* *Scissors Cut* (1981)
* *The Art Garfunkel Album* (samleplate) (1984)
* *The Animals Christmas Album* (saman med Amy Grant) (1986) 
* *Lefty* (1988)
* *Garfunkel* (1989) (samleplate)
* *Up 'til Now* (1993)
* *Across America* (live) (1997)
* *Songs from a Parent to a Child* (1997)
* *Everything Waits to Be Noticed *(2002)
* *Some Enchanted Evening *(2007)

## Filmer
* *[[Filmen Catch-22|Catch-22]]* (1970)
* *[[Carnal Knowledge]]* (1971)
* *[[Bad Timing]]* (1980)
* *[[Good to Go]]* (aka. *Short Fuse*) (1986)
* *[[Boxing Helena]]* (1993)

## Kjelder

* *Denne artikkelen bygger på «[[:en:Art Garfunkel|Art Garfunkel]]» frå , og «[[:nb:|Art Garfunkel]]» frå  den 4. november 2010.* 
** * oppgav desse kjeldene:*


## Bakgrunnsstoff
* Offisiell nettstad
* Art Garfunkel på MySpace 
* Offisell Facebook-side
Turid Jorunn Thune

**Turid Jorunn Thune** () frå Sygnefest i Gulen kommune er seksjonsoverlækjar ved hudavdelinga på Haukeland universitetssjukehus, leiar i Medisinsk mållag   og styreleiar i Norsk dermatologisk selskap.

## Oppvekst og utdanning
Thune blei fødd på Sygnefest i Gulen kommune 1. august 1956. Ho gjekk på realskole i Balestrand og gymnas i Sogndal. Lækjarutdanninga tok ho ved UiB, og ho gjennomførte turnustenesta ved sjukehuset i Kristiansund.

## Referansar
Wednesday Morning, 3 A.M.

***Wednesday Morning, 3 A.M.*** er debutalbumet til den amerikanske viseduoen Simon & Garfunkel, utgjeve 19. oktober 1964. Etter ein tidleg konsert under namnet «Tom and Jerry», fekk dei to kontrakt med Columbia Records seint i 1963. Plata vart produsert av Tom Wilson, medan Roy Halee var lydteknikar. Plateomslaget og etiketten hadde undertittelen *exciting new sounds in the folk tradition*. Plata vart spelt inn i mars 1964. 

Albumet selde opphavleg dårleg og vart gjeven ut like etter The Beatles hadde slått gjennom. Paul Simon reiste då til England, medan Art Garfunkel heldt fram studiet sitt på Columbia University i New York City. Dei kom saman att seint i 1965. *Wednesday Morning, 3 A.M.* vart gjeven ut på ny i januar 1966 då fleire radiostasjonar hadde byrja å spele ein nymiksa, elektrisk versjon av songen «The Sounds of Silence», og albumet klatra til 30. plassen på den amerikanske albumlista. Albumet er kanskje mest kjend for den akustiske versjonen av «The Sound of Silence». I 1968 vart albumet òg gjeven ut i Storbritannia i både mono og stereo. 

Songen «He Was My Brother» var dedisert til Andrew Goodman, som var ein ven av duoen og ein klassekamarat av Simon på Queens College. Andrew Goodman arbeide frivillig på Freedom Summer i 1964, men vart bortført og drepen i lag med to andre. 

Heile albumet kom ut i plateboksane *[[Collected Works av Simon and Garfunkel|Collected Works]]* og *[[The Columbia Studio Recordings (1964–1970)]]*.

Biletet på plateomslaget vart teken på undergrunnsstasjonen ved Fifth Avenue og 53rd Street i New York City. 

## Innhald

 Paul Kane er eit av psevdonyma til Paul Simon.

## Medverkande
* Paul Simon – akustisk gitar, banjo på «Last Night I Had the Strangest Dream», vokal
* Art Garfunkel – vokal
* Barry Kornfeld – akustisk gitar
* Bill Lee – bass 

## Salslister

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Wednesday Morning, 3 A.M.|Wednesday Morning, 3 A.M.]]» frå ,  den 4. november 2010.* 
*** oppgav desse kjeldene:*
Instefjord

**Instefjord** er ei grend i Gulen kommune i Vestland. Den ligg inst i Risnefjorden, ved munningen av Fjordselva. Mesteparten av busetnaden ligg mellom elva og Europaveg 39, som passerer forbi like austom grenda. Fylkesveg 602 går frå Instefjord og ut langs vestsida av fjorden til Brekke og Rutledal. 

I Instefjord ligg eit fiskeoppdrettsanlegg tilhøyrande Slakteriet Brekke AS.

## Kjelder
Signalkreps

**Signalkreps** (*Pacifastacus leniusculus*) er eit krepsdyr innført til Europa frå Nord-Amerika.

Signalkrepsen er raudbrun til grøn i fargen, vert inntil 20&nbsp;cm lang og vege opptil 330 gram. Den skil seg frå den opphavlege norske arten edelkreps ved den er mørkare i fargen, skjoldet er tjukkare og er glatt framme ved munnpartiet (taggete på edelkreps), men det tydelegaste teiknet er ein tydeleg lyseblå flekk i leddet på kloa, derav namnet «signalkreps».

Signalkrepsen er berar av eggsporesopp som lever i skalet, og som er årsaka til at edelkreps utviklar krepsepest. Denne sjukdomen kom til Europa på midten av 1800-talet, fyrste gong i eit utbrot i Italia og ti år seinare i Frankrike, og fram mot 1900 spreidde sjukdomen seg nordover til Finland. Ein var lenge usikker på kva som førte til sjukdomen. Ein hadde tidlegare observert at signalkrepsen var resistent mot sjukdomen. Soppen vart beskriven rundt 1903, men først på 1930-talet vart samanhengen slått fast.
Fordi signalkrepsen såg ut til å vere immun mot krepsepest vart arten sett ut i stor skala i Sverige, men kort tid etter vart ein klar over at signalkrepsen var berar av soppen. Av dei opphavlege 30&nbsp;000 områda med edelkreps i Sverige, er det att berre 1000. 

## Signalkreps i Noreg
Noreg valde samstundes å ikkje setje ut arten, som det einaste landet i Europa saman med Estland.
Signalkrepsen har også vorte sett ut mange stadar ulovleg, i håp om større avkasting. Men det har seinare vist seg at arten ikkje toler kalde vintrar like godt som edelkreps, noko som ofte resulterer i mykje liten kreps. Det er likevel praktisk talt umogeleg å utrydde signalkreps når han først er introdusert i eit vassdrag.

I Noreg er signalkreps påvist i eit lite vassdrag i Dammane landskapsvernområde ved Brevik i Porsgrunn kommune i 2008, der han raskt vart utrydda. Kort tid etter vart arten observert Øymarksjøen i Østfold, eit vassdrag som er for stort til å gjere forsøk på utrydding. Sumaren 2009 vart signalkrepsen oppdaga dammane på ei golfbane på Ostøya i Bærum, og truleg utrydda ved nedtapping og gift hausten 2009.

Hjå signalkreps lever eggsporesoppen berre i skalet, og spreier seg ved sporar i vatnet. Edelkrepsen har ikkje dei same barriærene skalet, noko som fører til at soppen kan spreie seg vidare til innvolar og nervesystem. Eit av dei fyrste teikna på sjukdom er at krepsen vert dagaktiv, deretter vert balansen øydelagd og krepsen kan også krype opp på land, før han til slutt døyr av sjukdomen. Død kreps spreier store mengder smittestoff i vatnet, som igjen kan bli overført til andre vassdrag ved eksempelvis teiner, fiskeutstyr, tursko eller badetøy. 
Det er framleis usikkert om eggsporesoppen kan overleve i vassdrag utan kreps.

Utsetting av sjukdomsberande arter som signalkreps vert rekna som alvorleg miljøkriminalitet, og har ei strafferamme på fengsel i inntil 6 år.

## Bakgrunnsstoff
Niels Alstrup

**Niels Alstrup** () var ein prest og ordførar frå Gulen kommune i Sogn og Fjordane.

Alstrup var son av klokkar i Gulen, Anders Furnæs, og vart oppkalla etter bygdas høgt akta sokneprest Niels Griis Alstrup Dahl. Niels Alstrup byrja på prestestudiet i 1843 og avlagde teologieksamen i 1850. I perioden 1852–53 sat han som ordførar i Gulen, før han flytta til Bergen.

Ivar Aasen oppheldt seg åtte veker i Eivindvik i 1843 i samband med språkstudia. Her stifta han godt venskap med Alstrup som i lengre tid hadde fått undervising av sokneprest Dahl. Alstrup hadde òg fungert som lærar i lag med faren frå han var 12 år, og aleine frå 15 års alderen. Seinare treftest Alstrup og Aasen fleire gonger hos Alstrup i Christiania.

Alstrup var sokneprest i Namsos frå 1865, seinare i Snåsa. I 1900 var han busett i Bærum, der han døyde seks år seinare.

## Referansar
Sounds of Silence

***Sounds of Silence*** er det andre studioalbumet til Simon and Garfunkel, gjeve ut 17. januar 1966. Albumtittelen er berre litt annleis enn den første store hitten deira, «The Sounds of Silence». Songen vart gjeven ut i ei akustisk utgåve på det førre albumet deira, *[[Wednesday Morning, 3 A.M.]]*, og seinare på filmmusikkalbumet til filmen *[[The Graduate]]*. Utan at Simon og Garfunkel visste om det, la produsenten av den første, akustiske utgåva av songen på elektriske instrument og trommer med studiobandet til Bob Dylan den 15. juni 1965. Denne versjonen vart gjeven ut på singel i september same året. Seinare vart denne nye utgåva gjeven ut på dette albumet. 

«Homeward Bound» vart gjeven ut på albumet i Storbritannia, men ikkje i USA. Mange av songane på albumet vart skrivne av Paul Simon medan han var i London i 1965. Fleire av desse songane var òg gjevne ut på soloalbumet hans *[[The Paul Simon Songbook]]*, som kom ut i august 1965 i England. Desse songane er «I Am a Rock», «Leaves That Are Green», «April Come She Will», «A Most Peculiar Man» og «Kathy's Song». 

«Richard Cory» var basert på eit dikt av Edwin Arlington Robinson, «Somewhere They Can't Find Me» var i røynda ei omskriving av «Wednesday Morning, 3 A.M.» frå det førre albumet, «We've Got a Groovy Thing Goin'» hadde kome ut som B-sida av «The Sound of Silence» eit par månader før og «Anji» var ein coverversjon av ein instrumental av gitaristen Davey Graham som Simon hadde møtt i England. Den einaste heilt nye Paul Simon-songen på albumet var derfor «Blessed».

Heile albumet vart gjeven ut i plateboksane *[[Collected Works av Simon and Garfunkel|Collected Works]]* og *[[The Columbia Studio Recordings (1964–1970)]]*. 22. mars 2013 vart det annonsert at albumet skulle bevarast av Library of Congress i National Recording Registry, som kalla det «kulturelt, historisk eller estetisk viktig».

## Innhald

Produsert av Bob Johnston

Spor 12 produsert av Bob Johnston
Spor 13–15 produsert av Paul Simon, Art Garfunkel & Roy Halee

### Innhald på britisk versjon

### Salslister

## Medverkande
* Paul Simon – solovokal, gitar
* Art Garfunkel – solovokal
* Fred Carter Jr., Glen Campbell, John South – gitar
* Larry Knechtel – klaverinstrument
* Joe Osborn – bassgitar
* Hal Blaine – trommer
* Bob Johnston – produsent

*Sounds of Silence* vart spelt inn i april, juni og desember 1965 i CBS Studios i New York City og Los Angeles.

**«[[The Sound of Silence]]» (elektriske instrument)**
* Al Gorgoni, Vinnie Bell – gitar
* Joe Mack – bassgitar
* Bobby Gregg – trommer

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Sounds of Silence (album)|Sounds of Silence (album)]]» frå ,  den 4. november 2010.*
The Dangling Conversation

**«The Dangling Conversation»** er ein song skriven av Paul Simon og vart først gjeven ut av Simon & Garfunkel i september 1966 som ein singel. Songen nådde 25. plass i USA, men gjekk aldri inn på lista i Storbritannia. Paul Simon var overraska at det ikkje vart ein stor hit, og skulda på tyngda i songen. Han vart ein månad seinare gjeven ut på Simon & Garfunkel-album *[[Parsley, Sage, Rosemary and Thyme]]*.

Temaet i songen er dårleg kommunikasjon mellom to kjærastar. Dei er så forskjellige som diktarane dei les: Emily Dickinson og Robert Frost.

## Salslister

## Andre versjonar
Joan Baez spelte inn ei utgåve av songen og det vart ein av dei største hittane hennar. Hennar versjon vart gjeven ut på *[[Joan av Joan Baez|Joan]]* i 1967. 

Les Fradkin har spelt ein dramatisk versjon av songen på *Jangleholic* i 2006. 

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:The Dangling Conversation|The Dangling Conversation]]» frå ,  den 4. november 2010.* 
*** oppgav desse kjeldene:*

## Bakgrunnsstoff
*'The Dangling Conversation – Simon & Garfunkel'
I Am a Rock

«**I Am a Rock**» er ein song skriven av Paul Simon. Han vart først innspelt av Simon aleine som opningsspor på albumet hans *[[The Paul Simon Songbook]]* som han spelte inn og gav ut i august 1965 i Storbritannia. Paul Simon og Art Garfunkel, som Simon & Garfunkel, spelte inn songen på ny 14. desember 1965 og gav han ut på albumet *[[Sounds of Silence]]*, som dei gav ut 17. januar 1966.

Simon gav songen ut den første versjonen som singel sommaren 1965. Som albumet hans vart ikkje singelen ein stor suksess og er i dag særs sjeldan. Medan Paul Simon turnerte i Europa sommaren 1965, la produsenten av *[[Wednesday Morning, 3 A.M.]]*, det første albumet til Simon & Garfunkel, på elektrisk gitar og trommer på den originale, akustiske utgåva av «The Sound of Silence». Han gav denne ut som singel og han byrja å klatre på dei amerikanske salslistene. Då Simon høyrte dette reiste han attende til USA og vart gjenforeint med Garfunkel. Dei gjekk raskt i studio for å spele inn eit nytt album i liknande stil som «The Sound of Silence». Mellom anna spelte dei inn fleire av songane frå *Song Book*, inkludert «I Am a Rock», på ny. Resultatet vart albumet *Sounds of Silence*, som duoen gav ut i januar 1966. Albumet nådde 21. plass på den amerikanske albumlista.

Duoen gav så ut «I Am a Rock» som singel seint på våren 1966 og songen nådde 3. plass i USA, den tredje singelen deira på rad som nådde Topp 5 etter «The Sound of Silence» og «Homeward Bound».

## Salslister
### Vekeslister

### Årslister

## Andre versjonar
Andre artistar som har spelt songen er mellom andre The Hollies, The Grass Roots, The Church, The Hated, Red House Painters, Me First and the Gimme Gimmes, Arjen Lucassen, Shelter, April Wine og Shaw Blades.

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:I Am a Rock|I Am a Rock]]» frå ,  den 4. november 2010.* 
*** oppgav desse kjeldene:*

## Bakgrunnsstoff
*
Homeward Bound

«**Homeward Bound**» er ein song frå 1966 av Simon & Garfunkel, produsert av Bob Johnston og spelt inn 14. desember 1965. Paul Simon er sagt å ha skrive songen på Ditton jernbanestasjon i Widnes, nordvest i Englnad, då han måtte overnatte der etter at han ikkje nådde toget. Det heng ein plakett på stasjonen i dag til minne om dette. Songen skildrar lengselen etter å dra heim, både til den dåverande kjærasten Kathy Chitty i Brentwood i England og tilbake til USA. Songen gjekk inn på femteplass i USA den 12. februar 1966 og låg på lista i 12 veker. 

Ein konsertversjon av songen finst på samleplata *[[Simon and Garfunkel's Greatest Hits]].*

Songen er ein av Simon sine signaturlåtar i lag med «The Sounds of Silence», «Mrs. Robinson» og «Bridge Over Troubled Water» og vert ofte spelt på konsertane hans. 

I 1976 spelte Simon og tidlegare Beatles-medlem George Harrison denne songen og Harrison sin «Here Comes the Sun» i ein episode av *[[Saturday Night Live]]*. 

Fleire andre artistar har spelt songen, som The Beau Brummels, Cher, Glen Campbell, Janie Fricke, Davey Graham, Jack Jones, Jack's Mannequin, Petula Clark og Ronan Keating.

## Salslister

### Vekeslister

### Årslister

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Homeward Bound (song)|Homeward Bound (song)]]» frå ,  den 4. november 2010.*
Albumet The Graduate

***The Graduate*** er eit album med songar frå filmmusikken til Mike Nichols-filmen *[[The Graduate]]* med mange songar frå folkrockduoen Simon & Garfunkel. Det kom ut 21. januar 1968 og var produsert av Teo Macero. 

Albumet inneheld to versjonar av den kjende «Mrs. Robinson». Ingen av desse er den fulle versjonen som finst på *[[Bookends]]*. Den første er ein instrumental medan den andre er ei kortare utgåve. Songen «The Sound of Silence» vert nytta tre gonger i filmen. 

Albumet gjekk heilt til topps på den amerikanske albumlista. 

## Innhald

## Medverkande
* Paul Simon - solovokal, gitar
* Art Garfunkel - solovokal

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:The Graduate (soundtrack)|The Graduate (soundtrack)]]» frå ,  den 4. november 2010.*
Mrs. Robinson

«**Mrs. Robinson**» er ein song skriven av Paul Simon og først framført av Simon & Garfunkel. Han kom ut på singel i 1968 og gjekk til topps i USA, den andre førsteplassen deira etter «The Sounds of Silence». Ei tidleg utgåve av songen finst i filmen *[[The Graduate]]* frå 1967 og det påfølgjande filmmusikkalbumet, medan heile songen vart gjeven ut på albumet *[[Bookends]]* (1968). Songen gav dei Grammy-pris for «Årets singel» i 1969. Studiotrommeslagaren Hal Blaine spelte på denne og reknar det som ein av favorittsongane sine.

## Bakgrunn
I filmen *[[The Graduate]]* har studenten Benjamin Braddock eit forhold til ei eldre, gift kvinne, Mrs. Robinson.  Songen dukkar opp fleire gonger i filmen, men er forskjellig frå den kjende hitversjonen, og fleire gonger høyrer ein berre refrenget. Det var først seinare at Paul Simon og Art Garfunkel spelte inn songen på ny med meir tekst.

I følgje ein artikkel i *[[Variety]]* av Peter Bart i 2005, hadde Nichols vorte besett av musikken til Simon and Garfunkel då han filma filmen. Larry Turman, som var produsent for filmen, gjorde ein avtale med Simon om at han skulle skrive tre nye songar for filmen. Då dei var nesten ferdig å redigere filmen hadde Simon berre skrive ein ny song. Nichols bad han om fleire, men Simon, som stadig var på turne, svarte at han ikkje hadde tid. Han spelte då eit par tonar frå ein ny song han arbeidde på; «Han er ikkje for filmen...det er ein song om tidlegare tider, om Mrs. Roosevelt og Joe DiMaggio og slikt.» Nichols gav Simon råd om at «Han er no om Mrs. Robinson, ikkje Mrs. Roosevelt.»

## Andre versjonar
Andre artistar som har spelt songen er mellom andre Frank Sinatra, Andrew Jackson Jihad, The Nits, James Taylor Quartet, Billy Paul, Kik Tracee, The Lemonheads, Bon Jovi, Charlie Peacock, Casey James,  og Hank Marvin.

## Medverkande
* Paul Simon – akustisk gitar, vokal
* Art Garfunkel – vokal
* Hal Blaine – trommer, congatrommer
* Larry Knechtel - bass

## Salslister

### Vekeslister

### Årslister

## Salstrofé

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Mrs. Robinson|Mrs. Robinson]]» frå ,  den 4. november 2010.* 
*** oppgav desse kjeldene:*
Bookends

***Bookends*** er det fjerde studioalbumet til Simon & Garfunkel, utgjeve 3. april 1968. Det vart produsert av Paul Simon, Roy Halee og Art Garfunkel.

*Bookends* var eit konseptalbum der den første sida omhandlar alderdom, medan den andre sida var unytta songar som var meint for filmmusikken til *[[Albumet The Graduate|The Graduate]]*, ein film av Mike Nichols frå 1967.

*Bookends* gjekk heilt til topps i USA og Storbritannia. Fire singlar frå albumet gjekk inn på listene, «A Hazy Shade of Winter», «At the Zoo», «Fakin' It» og «Mrs. Robinson», der sistnemnde gjekk heilt til topps på singellista. 

I 2003 kåra VH1 *Bookends* til det 93. største albumet gjennom tidene. I 2003 vart albumet rangert på 233. plass på lista til *[[Rolling Stone]]* over dei 500 største albuma gjennom tidene.

## Innhald

## Medverkande

*Paul Simon – vokal, gitar
*Art Garfunkel – vokal, lydbad
**Andre medverkande**
*Hal Blaine – trommer, perkusjon
*Joe Osborn – bassgitar
*Larry Knechtel – piano, klaverinstrument, bassgitar å «Mrs Robinson»
*John Simon – synthesizer på «Save The Life Of My Child»

**Produksjon**
*Simon & Garfunkel – produsentar (spor: 1, 3, 5–7, 10, 12)
*Roy Halee – produsent (spor: 1, 3, 5–7 & 10), lydteknikar
*John Simon – produksjonsassistent på «Save The Life Of My Child», «Overs», «Fakin' It» & "Punky's Dilemma
*Bob Johnston – produksjonsassistent på «A Hazy Shade of Winter» & «At the Zoo»
*Robert Honablue – lydteknikar
*Jimmie Haskell – arrangør
*Richard Avedon – fotografi

## Salslister og salstrofé

### Vekeslister

### Salstrofé

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Bookends|Bookends]]» frå ,  den 4. november 2010.* 
*** oppgav desse kjeldene:*
Austgulen

**Austgulen** er ei grend i Gulen kommune i Vestland. Ho ligg inst i Austgulfjorden, om lag 13 kilometer i luftline aust for kommunesenteret Eivindvik. Busetnad og jordbruksområde ligg på begge sider av Austgulelva mellom fjorden og Austgulvatnet. Fylkesveg 5583 frå Takle går gjennom Austgulen og fortsett vestover langs sørsida av fjorden. 

## Kjelder
America av Simon & Garfunkel

«**America**» er ein song skriven av Paul Simon og spelt inn av Simon & Garfunkel for albumet *[[Bookends]]* i 1968. 

Songen vart gjeven ut som singel i 1972, samstundes med albumet *[[Simon and Garfunkel's Greatest Hits]],* og nådde 97. plass på den amerikanske singellista. B-sida på singelen, «For Emily, Whenever I May Find Her», gjorde det uventa mykje betre og nådde 53. plass. 

I songen vert byane Saginaw og Pittsburgh; New Jersey Turnpike; ein Greyhound-buss; og Mrs. Wagner's Pies nemnd. Songen omhandlar ei fysisk og metaforisk reise for to kompanjongar som leiter et den verkelge meininga i Amerika. På eit metaforisk nivå vert håpløysa til ein kjæraste snudd om til angst og kanskje sorg. Bokstavleg talt skildrar songen ei reise austover gjennom Amerika, som endar opp i New York City.

## Andre versjonar

Songen vart omarrangert av progrockbandet Yes i 1971. Yes la til element som var typisk for progrock, som taktendringar og lange instrumentale parti. Den komplette versjonen varte over 10 minutt og finst på albumet *[[The New Age of Atlantic]]* og seinare samlealbumet *[[Yesterdays]]* i 1975, samt på nyutgjevinga av *[[Fragile av Yes|Fragile]]* i 2003. Ei forkorta utgåve vart gjeven ut på singel og nådde 46. plass på listene. 

David Bowie framførte ei enkel utgåve av songen under The Concert for New York City, som vart halde etter terroråtaka 11. september 2001. Bowie framførte songen sitjande med ein mikrofon og ein Suzuki Omnichord. 

Josh Groban song songen på konsertalbumet *[[Live at The Greek]]*.

## Salslister

### Vekeslister

## Medverkande
;Simon & Garfunkel
* Paul Simon – solovokal, akustisk gitar, produsent
* Art Garfunkel – harmonivokal, produsent
;Andre medverkande
* Hal Blaine – trommer, perkusjon
* Larry Knechtel – Hammondorgel
* Joe Osborn – bass
* Ikkje oppført – sopransaksofon eller klarinett
;Produksjon
* Roy Halee – produsent, lydteknikar
* Bob Johnston – produksjonsassistent
* Robert Honablue – lydteknikar

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:America (Simon & Garfunkel song)|America (Simon & Garfunkel song)]]» frå ,  den 4. november 2010.*
Fakin' It

**«Fakin' It»** er ein song av Simon & Garfunkel som vart gjeven ut som singel i 1967. B-sida var «You Don't Know Where Your Interest Lies», ein song som ikkje vart gjeven ut på plate før CD-boksen *Old Friends* i 1997. 

Songen er tre minuttar og 14 sekundar lange. Sidan radiostasjonar på den tida ofte ikkje spelte songar som var lengre enn tre minuttar, fekk Paul Simon skrive 2:74 på plateomslaget. 

Singelen nådde 23. plass på lista i USA. Seinare vart songen gjeven ut på albumet *[[Bookends]]* (1968). 

## Salslister
### Vekeslister

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Fakin' It (song)|Fakin' It (song)]]» frå ,  den 4. november 2010.*  
 

## Bakgrunnsstoff
*
Austgulelva

**Austgulelva** er ei elv i Gulen kommune i Vestland. Ho kjem frå Galteskardet sørvest for Taklevatnet og renn mot vest til Austgulvatnet. Derfrå renn ho i sørvestleg, seinare vestleg, retning til ho munnar ut i Austgulfjorden ved Austgulen. Mellom Austgulvatnet og fjorden ligg det busetnad og jordbruksområde på begge sider av elva. Fv3 går langs heile vassdraget. Elva er  lang, og har eit nedbørfelt på . Middelvassføringa ved munningen er .

## Fiske
I likskap med mange andre vassdrag i området vart fiskebestandane i Austgulelva negativt påverka av sur nedbør på siste halvdelen av 1900-talet. Elva har gode gytetilhøve for sjøørret, men bestanden vart i løpet av 1980-talet redusert, og vart i 1990 rekna som «tynn». For å bøte på skadane vart det i 1992-94 gjennomført bekkekalking med skjellsand ved Austgulvatnet. Prøvefiske i 1996 viste ei viss betring i tilhøva, og det vart funne fisk frå dei yngste årsklassene. I 1998 hadde Austgulvatnet ein svært tett bestand av aure, med god rekruttering og høg tettleik av ynglar ved innløpet.

## Kjelder
At the Zoo

**«At the Zoo»** er ein song av Simon & Garfunkel, som dei gav ut som singel i 1967. 

Songen er ein av Paul Simon sine mange hyllester til heimbyen New York City. Han fortel om ein tur til Central Park Zoo, kanskje påverka av dop. I dyrehagen gjev han dyra forskjellige menneskelege eigenskapar, som gjev eit kynisk syn på menneska. Songen vart nytta i reklamar for Bronx Zoo og San Francisco Zoo seint i 1970-åra. 

Singelen nådde 16. plass på den amerikanske singellista og var seinare gjeven ut på albumet *[[Bookends]]* i 1968. 

## Salslister

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:At the Zoo|At the Zoo]]» frå ,  den 4. november 2010.*
Huldra

**Huldra** er eit vette i norsk folketru. I segnene finn vi ofte huldra som ei ven jente med kurompe. Huldrefolket lever i folketrua i berg og under bakken. Det heiter seg at huldra kan lokke mannfolk til seg, og i nokre segner giftar huldra seg inn i menneskeslekter. Huldrefolk kan og stele barn og byte dei ut med sine eigne. Desse huldrebarna er i folketrua kalla for bytingar. I segnene spelar huldrefolket ei mangslungen rolle. Dei kan vere både til ulukke og til lukke for menneska.

## Sjå og
* Huldreslått
* Tusse
## Bakgrunnsstoff
*Huldresegn frå Nordland
*Huldresegn frå Nordland: Jenta som fekk huldreku
Eikedalselva i Gulen

**Eikedalselva** er ei elv i Gulen kommune i Vestland. Ho er 0,5 km lang, og renn vestover frå Brossvikvatnet (33,5 moh) til munningen i Dingevatnet (26 moh). Frå Dingevatnet renn Dingjaelva vidare til munningen i Dingevågen. Eikedalselva har eit nedbørfelt på . Middelvassføringa ved munningen er .

Elva er ein del av Dingjavassdraget, som blei verna mot kraftutbygging gjennom Verneplan IV for vassdrag.

## Kjelder
Sollibotn

**Sollibotn** ligg utanfor Eivindvik i Gulen kommune i Vestland.

## Båtruter
Sollibotn har kai og er stoppestad for båtruter ut til øyene, til Dingja, innover Sognefjorden til mellom anna Balestrand, Leikanger og Sogndal, og nordover til Florø og Selje. Ruta Sløvåg-Furenes-Eivindvik har også endestopp i Sollibotn.
 
## Nordsjøløypa
Staden er òg eit av endepunkta for Nordsjøløypa som går mellom Flolid og Solllibotn.

Her finst også ei hyttegrend.

## Veg Sollibotn–Dingja
I 2007 fekk staden veg vidare til Dingja. Denne held fram vidare innover fjorden til Oppedal i tillegg til vegen via Eivindvik over Rutledalen. Fylkeskommunen løyvde 12 millionar og Gulen kommune 8 millionar. BKK hadde i 2001 ytt eit lån på 3.2 millionar. Resten av pengane vart samla inn mellom grunneigarar og andre lokalt.

11. mai 2007 fekk fylkesordførar Nils R. Sandal og ordførar Trude Brosvik saman med Leif Nyhammer æra av å opne fylkesvegen Sollibotn-Dingja.

## Ulukke
Ei større ulukke, Sea Cat-ulukka hende 4. november 1991, då katamaranen «Sea Cat» frå Fylkesbaatane i Sogn og Fjordane grunnstøytte ved Mjømna i Gulen. Båten hadde då like før reist frå Sollibotn og var på veg til Bergen.

## Referansar


## Bakgrunnsstoff
* Ruteinformasjon
* Rutetider på Fjord1.no 
* Nordsjøløypa pdf
* Sollibotn Hyttegrend
Brossvikvatnet

**Brossvikvatnet** er ein innsjø som ligg i Gulen kommune i Vestland. Han er ein del av Dingjavassdraget og har utløp mot vest gjennom Eikedalselva som munnar ut i Dingevatnet. Brossvikvatnet ligg på 33,5 moh. Det har eit areal på 1,19 km², og største djup er 97 meter.


File:Gulen.2 119.jpg|Brossvikvatnet
File:Gulen.2 120.jpg|Brossvikvatnet


## Kjelder
Anders Korsvold

**Anders Olsson Korsvold** () var ein norsk byggmeister og gardbrukar på garden Fonna i Gulen.

Korsvold  bygde Arnafjord kyrkje, Mjømna kyrkje på Mjømna i 1901, Gaupne kyrkje i Gaupne 1907 og den engelske  St. Olafs kyrkje i Balestrand. Han bygde også Fretheim hotell i Flåm i 1904, Maristuen hotell i Lærdal, Nystuen hotell på Filefjell, Hotel Mundal i Fjærland og Kviknes Hotell i Balestrand. Videre bygde han også gjestgjevarstaden på Skjerjehamn i 1891, prestegarden i Eivindvik (hus og løe) i 1905, lensmannshuset Solvang, bolighuset på Krossvoll.

Han døydde under eit opphald i Balestrand.

## Referansar
Eivindvik Fjordhotell

**Eivindvik Fjordhotell** ligg i Eivindvik i Gulen kommune i Vestland fylke.

## Om hotellet
Hotellet er i Eivindvik sentrum ikkje langt frå butikken, banken og båthamna. Næraste nabo er lensmannen. Det har 22 rom, 2 møterom og restaurant. 
Hotellet har hatt fleire eigarar. Sidan august 2006 er det drive av Laila Indrebø og Gustav-Erik Blaalid.

## Bakgrunnsstoff
* Heimeside til hotellet
A Hazy Shade of Winter

«**A Hazy Shade of Winter**» er ein song skriven av Paul Simon og spelt inn av Simon & Garfunkel i 1966 for albumet *[[Bookends]]* i 1968. Singelen nådde 13. plass på den amerikanske singellista. 

Teksten omhandlar dei forskjellige årstidene, men fokuserer (som tittelen tyder på) mest på den dystre vinteren. 

## Salslister
### Vekeslister

## The Bangles-utgåva

I 1987 spelte The Bangles inn songen for filmmusikken til *[[filmen Less Than Zero|Less Than Zero]]*. Denne versjonen var heilt annleis originalutgåva, og ein langt meir rocka song. Versjonen var produsert av Rick Rubin. 

Heile bandet song solovokal, bortsett frå eit kort soloparti av Susanna Hoffs mot slutten av songen. Singelen vart ein stor hit og nådde andreplassen i USA og 11. plass i Storbritannia. Songen kom ikkje ut på nokre av albuma deira, men kom seinare med på samleplater. 

### Salslister
;Vekeslister

## Andre versjonar
Andre artistar som har spelt songen er Snuff, Sodom, Bodyjar, Les Fradkin, She Wants Revenge, Gerard Way ft. Ray Toro og Susan Werner.

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:A Hazy Shade of Winter|A Hazy Shade of Winter]]» frå ,  den 4. november 2010.*  
 
'
Fonna

**Fonna** er ei øy utanfor Eivindvik i Gulen kommune. I gamal tid hadde øya hamn. Heimstad til Kirkebyggeren i Fonna.

Ein av dei første forsøk med torskeoppdrett i Gulen var Kåre Håvåg med selskapet Fonnafisk på Fonnøya ved Eivindvik på 1980-talet.

**Folketalsutvikling:**

## Kjelder
Flolid

**Flolid** er ein tidlegare kongsgard (mest truleg frå 800-talet til år 1715), ein stad i Gulen kommune i Vestland der Gulatinget har vore halde i 400 år, i mellomalderen. Namnet på garden har vore *Floli*. Rett sør ligg Guløy.

## Namnet
Flolid er eit gardsnamn. Garden her har heitt Floli så langt attende som det finst skriftlege kjelder. Det vart uttalt flo´li og skrive på fleire måtar. På 1800-talet var skrivemåten Flolie og Flolid. Kva namnet tyder er uklårt, men det kan koma av flolag og av flo, eller av ei skrå li som er flat i botnen. Det er truleg ikkje brukt som namn andre stader i Noreg.

## Historie
Flolid er ein av de eldste bustadane i Gulen, og det er funne to buplassar frå steinalderen her. Den eine buplassen skal ha lege på ei slette mellom låge bergnakkar aust-søraust for husa. Den andre skal ha lege sør for gjerdet mot Undertun.
Ein skal ha funne ei rekkje gjenstandar her, mellom anna eit sverd som no er forsvunne, ei gryte av kleberstein og ei krossforma hakke med skafthòl. Det har mest truleg vore gravhaug her.

Det har vore ei kyrkje i området. Det er denne kyrkja  som er nemnd i Håkon Håkonssons saga, kapittel 333. Soga seier at kongen bygde ei kyrkje der, etter at han flytta Gulatinget til Bergen på 1200-talet. Kyrkja stod på Flolidstranda, der er Kyrkjehaugen og Kyrkjestøa. 

Flolid høyrde til Bergen kongsgård til 1715. Det er mest truleg at Håkon Håkonsson eigde jorda då han bygde ei kyrkje i 1240-50-årene.  Gulatinget låg på Guløy på Flolid gard. Namnet seier kvar tingstaden låg. Guløy er den vesle halvøya som  stikk ut frå Flolid, og der begynner Gulafjorden. Det står fire vardar; på Næverdalsfjellet, på Stevnebøfjellet, på Høyvik og på Svaberg. Desse vardane står i ein firkant med avstand 4-5 km, og inne i denne firkanten ligg Guløy. Dette  har vore som vaktvern for Gulatinget.

## Gulatingsstemne og tusenårsstad

I 1935 vitja kong Haakon VII tingvollane i Gulen, og same året vart det halde eit Gulatingstemne med 4&nbsp;000 deltakarar. Sidan har det vorte halde fleire slike stemne med kjende historikarar som talarar. Det var også eit stemne 3. juli 1966.

På Flolid har det sidan 1997 vorte framført eit historiespel - *[[Håkonarspelet]]* (Håkon Adalsteinfostre i Gulen - Håkon den gode) av Johannes Heggland. 

I 2000 vart Flolid peikt ut som Sogn og Fjordane sin tusenårsstad. Her er det reist eit monument over tingstaden laga av bilethoggaren Bård Breivik. Det består av «Tingveggen», «Tinghella» og «Eldsirkelen», og vart høgtideleg opna 27. august 2005 av stortingspresident Jørgen Kosmo, og med mellom andre statsminister Kjell Magne Bondevik til stades.

## Referansar


## Litteratur
* Helle; Turid; *Kulturlandskap og kulturmarkstyper i Gulen kommune*, Rapport 17. Sogn og Fjordane distriktshøgskule. Avdeling for landskapsøkologi. 1991
* Kleiva, Ivar; *Gulen i Gammal og ny tid*, Gulen Kommune 1996

## Bakgrunnsstoff
* Norgeshistorie på flyttefot 
* Nrks Fylkesleksikon: Gulatinget
*Soga om Håkon Håkonsson. Originalversjonen, skrevet av Sturlu Thordarson.
*Gardshistorien, Flolid gard. Historia fylgjer garden.
Bernt Austgulen

**Bernt Austgulen** () var gardbrukar og postmann. Han var arbeidde i Posten i femti år og fekk Kongens fortjenstmedalje for innsatsen.

## Bakgrunnsstoff
* Ingolf Austgulen: «Bernt Austgulen» på nettstaden scandion.no
Stølsheimen

**Stølsheimen** er eit fjellområde i Vestland fylke. Området er avgrensa i nord av Sognefjorden og i sør av Vossefjella. Vestover strekkjer området seg til Gulen kommune og Masfjorden kommune, medan det austover strekkjer seg til Vikafjellet. Stølsheimen landskapsvernområde ligg sentralt i Stølsheimen.

Området er eit populært turområde og Den Norske Turistforening har ni turisthytter i området.
Grima

**Grima** er ei øy rett nord for Byrknesøyna i Gulen kommune. Mellom Grima og Byrknesøyna går det ein særs smal aust-vestgåande naturleg kanal, søndre Grimesund. Langs vestsida av Grima går ein nord-sørgåande smal kanal som heiter Svartsundet. Øya har vegsamband til Byrknesøyna og vidare til fastlandet over bruer. Grima naturreservat tek opp 1483 dekar av øya.

**Folketalsutvikling:**

## Kjelder
Carl Fredrik Diriks

**Carl Fredrik Diriks** () ofte kjent under signaturen **C. F. Diriks** eller kallenamnet **Fyrdiriks**, var ein norsk teiknar, illustratør og fyrdirektør frå Larvik. 

Carl Frederik Diriks var utdanna marineoffiser og arbeidet særleg med fyr- og merkjevesenet i Noreg. Han var direktør i Fyrdirektoratet i perioden frå 1855 til 1882. Han hadde inga kunstutdanning, men utgav enkle penneteikningar og akvarellar av kvardagsliv og stader langs norskekysten. 

Carl Frederik Diriks var son av eidsvollsmann, seinare statsråd Christian Adolph Diriks (1775-1837), og i slekt med målaren Karl Edvard Diriks (1855-1930). Familien Diriks høyrde til den politiske og kulturelle eliten i Christiania på 1800-talet.

I 1865 bestemte Diriks seg for, saman med forlagsbokhandel P.F. Steensballe å gi ut nokre av penneteikningane sine. Desse vart utgitt som rene teikneseriar utan tekstblad, noko som var svært uvanleg. Den første utgåva av *Skisser af Reiselivet i Norge* inneheld seks teikningar og var trykt opp i rimelege kontratrykk-utføringar. Det vart heller ikkje opplyst om kven som var teiknar eller kven som var utgivar

Teikningane vart ein suksess, og med ei blanding av humor og hjartevarme vart Diriks sine teikningar klassikarar i Noreg. Steensballe og Diriks fortsette samarbeidet fram til 1882, då det siste heftet av «Allehaande» vart gitt ut. Då hadde Steensballe gitt ut meir enn 100 av Diriks sine penneteikningar. I 1945, 80 år etter førsteutgåva av «Skisser af Reiselivet i Norge» og 50 år etter at teiknaren døydde, vart 26 av teikningane utgitt på nytt. 

## Bibliografi

* 1865-1868: *Skisser af Reiselivet i Norge* (fire bind)
* 1869-1892: *Allehaande* (åtte bind)
* 1895: *C. F. Diriks journal; dagbok holden ombord i Falken 1869*

Ei samling av Carl Fredrik Diriks teikningar og tekster vart utgitt i boka *Fyrdiriks tegner og fortæller* i 1924.


* *Denne artikkelen bygger på «[[:nb:|]]» frå , den 4. november 2010.* 
 
## Bakgrunnsstoff
* Commons
* Skisser af Reiselivet i Norge
* Nasjonalbibliotekets faksimileutgave av «Fyrdiriks tegner og forteller» (utgave fra 1969)
* Carl Frederik Diriks: «Om de forskjellige Slags Baade i Norge» i ''Folkevennen'' 1863
* Bildeeksempler fra Tegnerforbundets bibliotek
* Nasjonalbibliotekets virtuelle faksimileutgave av Diriksfamiliens utklippbøker

## Fotnotar
Gul te

**Gul te** (kinesisk 黃茶, pinyin huángchá) viser vanlegvis til ein spesiell kinesisk te som har vore prosessert likt grøn te, men med ein saktare tørkefase, der ein lèt dampa teblad bli verande og gulne. Generelt ser teen gul-grøn ut og lukter ulikt frå både kvit og grøn te. Lukta blir ofte tatt for å vere svart te dersom teen er modna med andre urter, men likskapar i smak kan likevel bli trekt mellom gul, grøn og kvit te.

Det kan òg beskrive høg-kvalitet te servert ved det keisarlege hoff, sjølv om dette kan bli brukt om alle former for keisarleg te.
Bridge over Troubled Water

***Bridge over Troubled Water*** er det femte og siste studioalbumet til Simon & Garfunkel.  Det kom ut 26. januar 1970 på Columbia Records og nådde førsteplassen i USA, Noreg og mange stader i verda. Albumet vart miksa og gjeve ut i både stereo og kvadrofonisk lyd. Columbia Records gav ut ei 40-årsjubileumsutgåve i mars 2011, i lag med mykje ekstramateriale. Trass i mykje ros for albumet, valde duoen å gå kvar sin veg seinare i 1970. Art Garfunkel forstette filmkarrieren sin, medan Paul Simon fortsette som soloartist. Begge gav ut soloalbum dei neste åra.

Det vann Grammy-pris for «Årets album» og «Beste lydteknikar», medan tittelsporet vann prisen for «årets singel» og «årets song» under utdelinga i 1971. Det har sidan seld over 25 millionar eksemplar. Berre om lag 30-35 album har seld meir enn dette.

Albumet var særleg suksessrikt i Storbritannia der det låg i lange periodar på førsteplassen, og låg over eit år på lista. Det vart til slutt det mestseljande albumet i landet både i 1970 og 1971. I Noreg låg albumet heile 17 veker på førsteplassen, men ikkje kontinuerleg. Totalt låg albumet på VG-lista i 81 veker, meir enn eitt og eit halvt år. Berre sju album har lagt lengre på VG-lista enn dette.

I 2003 vart det rangert på 51. plass på lista til Rolling Stone over dei 500 beste albuma gjennom tidene, og både tittelsporet og «The Boxer» hamna på lista over dei 500 beste songane.

## Innhald

## Medverkande
* Paul Simon&nbsp;– solovokal, akustisk gitar, perkusjon
* Art Garfunkel&nbsp;– solovokal, perkusjon
* Los Incas&nbsp;– peruanske instrument
* Joe Osborn&nbsp;– bassgitar
* Larry Knechtel&nbsp;– piano, orgel, Fender Rhodes
* Fred Carter Jr.&nbsp;– akustisk gitar, elektrisk gitar
* Pete Drake&nbsp;– Dobro, pedalsteelgitar
* Hal Blaine&nbsp;– trommer, perkusjon
* Jimmie Haskell og Ernie Freeman&nbsp;– strykarar
* Jon Faddis, Randy Brecker, Lew Soloff & Alan Rubin&nbsp;– blåsarar
* Buddy Harman&nbsp;– perkusjon
* Bob Moore&nbsp;– kontrabass
* Charlie McCoy&nbsp;– bass munnspel
* Roy Halee&nbsp;– lydteknikar og med-plateprodusent

## Salslister

### Vekeslister

### 40-årsjubileumsutgåva

### Årslister

### Tiårslister

### Singlar

## Salstrofé

|-
!scope="row"| Japan (Oricon)
|
| 441&nbsp;000
|-

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Bridge over Troubled Water|en:Bridge over Troubled Water]]» frå ,  den 4. november 2010.*  
* Biography Paul Simon og Garfunkel
* "Simon & Garfunkel - Bridge over Troubled Water" (notes/reviews), Super Seventies RockSite!/Amazon.com, 2006, webpage: SPSimGarf.
El cóndor pasa

**«El cóndor pasa»** er ein song frå zarazuelaen *El cóndor pasa* av den peruanske komponisten Daniel Alonía Robles, skriven i 1913 og basert på ein tradisjonell folkemelodi.

Han er truleg den best kjende peruanske songen verda over på grunn av ein coverversjon med Simon & Garfunkel frå albuma deira *[[Bridge over Troubled Water]]* (1970). Versjonen deira er kalla «El condor pasa (If I Could)». Simon høyrte ein versjon kalla «Pasa del condor» av Jorge Milchberg, som var leiar for gruppa Urubamba, tidlegare kjent som The Incas. Simon vart ven av gruppa gjennom denne songen og enda opp med å turnere med dei. Hans produserte òg det første amerikanske albumet deira.

Simon personleggjorde songen ved å leggje til sin eigen engelske tekst. På Simon & Garfunkel si utgåve er Robles, Milchberg og Simon alle oppført som låtskrivarar.

Seinare same år utgav Perry Como ein coverversjon av Simon & Garfunkel sin engelske versjonen på albumet sitt *It's Impossible*, medan Julie Felix drog fordel av Simon & Garfunkel si avgjersle om ikkje å gje han ut på singel i Storbritannia. Innspelinga hennar kom på den britiske singelista 15. april 1970 og låg der i elleve veker med nummer 19 som høgaste plassering.

Simon & Garfunkel gav ut versjonen sin på singel i USA.

## Historie
I 1913 komponerte Alonía Robles «El cóndor pasa» og songen vart først framført offentleg på Teatero Mazzi i Lima.

Musikkgruppa Los Incas framførte songen i Paris i 1960-åra, der han vart høyrt av Paul Simon. Los Incas fortalde Simon at songen var komponert på 1800-talet av ein anonym komponist. Simon vart interessert i songen og skreiv ein ny tekst til han.

I 1970 gjorde sonen til Alonía Robles, Armando Robles Godoy, eit søksmål mot Simon og demonstrerte at songen hadde vorte komponert av faren hans og at han hadde opphavsrett på denne i USA i 1933. Godoy sa at han ikkje følte fiendskap overfor Simon for det han rekna det som ei mistyding. Det var nesten ei vennleg rettssak, for Simon var særs respektfull overfor andre kulturar. *«Det var ikkje gjort med vilje frå sida hans»*, sa Robles. «Han høyrde tilfeldigvis songen i Paris med ei innfødd gruppe. Han likte songen, han gjekk for å spørje dei og dei gav han feil informasjon. Dei fortalde at det var ein populær melodi frå det attande hundreåret og ikkje komposisjonen til faren min. Det var ei rettssak utan ytterlegare komplikasjonar.»

## Andre versjonar
*Den spanske eurodance-disc jockeyen, DJ Sammy, hadde ein eurodanceversjon på albumet sitt, *Heaven*. Teksten blir likevel talt og er ikkje Paul Simon sin.'
*Den russiske popstjerna Valery Leontiev utgav songen på albumet sitt *The year of wanderer* (2009).

## Norsk versjon
Eric Aster har skrive ein norsk tekst. På norsk ber den tittelen «Det var ein gong». Eli Tanja har spelt inn songen. Han vart gjeven ut på singlen Columbia GN 1847 i 1970.

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:nb:El Cóndor Pasa|El Cóndor Pasa]]» frå ,  den 4. november 2010.* 
*** oppgav desse kjeldene:*
Sira-Kvina Kraftselskap

**Sira-Kvina Kraftselskap** er eit energiproduksjonsselskap eigd av av Lyse AS (41,1 %), Statkraft (32,1 %), Skagerak Kraft&nbsp;AS (14,6 %) og Agder Energi Produksjon AS (12,2 %).

Namnet på selskapet kjem av elvene Sira og Kvina.

Kraftselskapet driv sju vasskraftverk i Kvinesdal og Sirdal:
# Duge kraftverk
# Kvinen kraftverk
# Roskrepp kraftverk
# Solhom kraftverk
# Tjørhom kraftverk
# Tonstad kraftverk
# Åna-Sira kraftverk

Samla produksjon ca 6&nbsp;TWh med ein installert effekt 1760&nbsp;MW.

Selskapet har driftssentral på Tonstad i Sirdal.

## Bakgrunnsstoff
*
Hallvard Natvik

**Hallvard Natvik** (Døydde i Volda i 1989) lækjar og motstandsmann.

Etter han vart ferdig utdanna lækjar i 1933, var han privarpraktiserande lækjar på Åndalsnes og hadde fleire vikariat som distriktslækjar mellom anna i Balestrand (1936), Leikanger (1. halvår 1938) og Selje (2. halvår 1938). I 1935 hadde han ei stilling på EG asyl i Kristiansand. Han var ved Kirurgisk avdeling ved Haukeland sykehus i Bergen frå 1939 til 1940. Han var distriktslækjar i Gulen 1. juli 1940 til 30. juni 1948. Under krigen var han kontaktperson i Gulen i lag med lensmannen. Dei organiserte skyss av Milorg- og Lingefolk så dei kom seg vestover til Shetland.

Hallvard Natvik gjorde stor innsats for å byggje gamleheim i Gulen, og både han og kona hans vart æresmedlemer av Gulen Sanitetslag.
Cecilia av Simon & Garfunkel

**«Cecilia»** er ein song skriven av Paul Simon og framført av Simon & Garfunkel for *[[Bridge Over Troubled Water]]* frå 1970. Songen vart òg gjeven ut som singel og denne nådde fjerdeplassen i USA. Singelen gjekk ikkje inn på listene i Storbritannia, trass i at han var oppfølgjaren til den store hitten «Bridge over Troubled Water».

Cecilia frå tittelen vert generelt tolka til å vere ein lunefull kjæraste, som skapar både smerte og glede hos songaren. Ei anna tolking er at Cecilia kan vise til St. Cecilia, ein vernehelgen for musikk  i den katolske kyrkja, og at songen kan referere til frustrasjonen kring mangelen på inspirasjon til å skrive songar. St. Cecilia er nemnd i ein annan Paul Simon-song, «The Coast» frå *[[The Rhythm of the Saints]]* i 1990: *«A family of musicians took shelter for the night in the little harbor church of St. Cecilia.»*

## Salslister
### Vekeslister

### Årslister

### Salstrofé

## Andre versjonar
Den fransktalande amerikanske musikaren Joe Dassin song ein fransk versjon av songen i 1970. Andre versjonar er gjort av Times Two i 1988 og Suggs i 1995. Sistnemnde vart populær i Storbritannia og nådde heilt opp til fjerdeplass med over ein halv million selde singlar.

Dei første taktane av songen er sampla fleire gonger i songen «Midlife Crisis» av Faith No More frå *[[Angel Dust av Faith No More|Angel Dust]]*. Songen vart gjeven ut som singel og nådde 10. plass i Storbritannia i 1992. 

I 1998 gav det svenske popbandet Ace of Base ut ein Europop-song kalla «Cecilia» frå albumet *Flowers*, som held fram historia om karakteren til Paul Simon. 

I den siste episoden av *[[The Sopranos]]* nyttar Paulie Walnuts ein teknoversjon av songen som ringetone på mobilen sin. 

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Cecilia (song)|Cecilia (song)]]» frå ,  den 4. november 2010.* 
*** oppgav desse kjeldene:*