open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Belinda Ekornås

**Belinda Ekornås** () er ein norsk psykolog som arbeider med militærpsykologi og forebygging av radikalisering og valdeleg ekstremisme. Ho er seniorforskar ved Nasjonalt kunnskapssenter om vald og traumatisk stress (NKVTS).

## Utdanning og karriere
Ekornås blei cand.psychol. ved Universitetet i Bergen i 2000 og skreiv hovudoppgåve om *Trening av militære team i en navigasjonssimulator*. Ho er godkjend som psykologspesialist og har doktorgrad i psykologi frå Universitetet i Bergen (2013). Ho mottok Inspirasjonsprisen for 2013 frå Norsk Psykologforening.

Ekornås har arbeidd med stress i militære team sidan ho var ferdigutdanna psykolog, og har vore tilknytta eit militærpsykologisk forskingsprosjekt ved Sjøkrigsskulen. Sidan 2020 har ho arbeidd med forskingsprosjektet *Veteraners familier: Psykisk helse og hverdagsliv etter utenlandsoperasjoner* ved NKVTS.

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:nb:Belinda Ekornås|Belinda Ekornås]]» frå , den 20. mars 2024.*
Grete Dyb

**Grete Anita Dyb** () er ein norsk psykiater og terrorforskar. Ho er forskar I ved Nasjonalt kunnskapssenter om vald og traumatisk stress, professor II i barne- og ungdomspsykiatri ved Institutt for klinisk medisin og visedekan ved Det medisinske fakultet ved Universitetet i Oslo.

## Utdanning og karriere
Dyb er utdanna cand.med. ved Universitetet i Oslo i 1988, blei godkjend spesialist i barne- og ungdomspsykiatri i 2004 og blei dr.med. ved Noregs teknisk-naturvitskaplege universitet i 2005.

Dyb forskar blant anna på posttraumatiske stressreaksjonar hos barn og ungdom, barnemishandling og seksuelle overgrep. Ho leiar eit forskingsprosjekt om dei psykiske verknadane av terroråtaka i Noreg 22. juli 2011. Ho var president i International Society for Traumatic Stress Studies (2015–2016).

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:nb:Grete Dyb|Grete Dyb]]» frå , den 20. mars 2024.*
Nora Sveaass

**Nora Sveaass** () er ein norsk psykolog og professor emeritus ved Psykologisk institutt ved Universitetet i Oslo. Ho har forska på flyktningar, menneskerettsbrot og psykologiske konsekvensar av tortur og vald i tillegg til behandling og rehabilitering av offer for tortur og vald, inkludert kvinner utsette for seksuell vald i krig og konflikt.

## Bakgrunn
Sveaass vaks opp i Brasil. Ho blei utdanna cand.psychol. ved Universitetet i Oslo i 1975 og blei dr.psychol. i 2001. Ho er spesialist i klinisk psykologi. 

## Karriere
Sveaass arbeidde som sjefpsykolog ved Psykososialt team for flyktningar i Helsedirektoratet frå etableringa i 1986; eininga blei frå 1990 vidareført som Psykososialt senter for flyktningar ved Instituttgruppe for psykiatri ved Det medisinske fakultet ved Universitetet i Oslo, og blei innlemma i det UiO-eigde instituttet Nasjonalt kunnskapssenter om vald og traumatisk stress (NKVTS) i 2004, der Sveaass blei forskingsleiar for flyktninghelse og tvungen migrasjon. Ho blei utnemnd til førsteamanuensis ved Psykologisk institutt ved Universitetet i Oslo i 2008 og blei senere professor i psykologi.

Nora Sveaass var medlem av SNs torturkomité (UNCAT) i to periodar frå 2005 til 2013, etter å ha blitt nominert av regjeringene i dei nordiske landa. Ho er medlem av SNs subkomité for forebygging av tortur frå 2014, og er den einaste som har vore medlem av begge komiteene. Ho er ein av to nestleiarar i komiteen.

Sveaass leiar prosjektet *Mental Health and Human Rights Info*, som formidlar kunnskap, retningsliner og erfaringar til folk som gjennom arbeidet sitt møter menneske utsette for grove menneskerettsbrot i samband med krig, konflikt og katastrofar. Ho er medlem i rådet i Den norske Helsingforskomité.

## Prisar og utmerkingar
Sveaass mottok Bjørn Kristiansens minnepris frå Norsk Psykologforening i 1996 og Amnesty Internationals menneskerettspris for 2009. I 2018 fekk ho menneskerettsprisen til UiO og Akademikerprisen. I 2019 blei Sveaass utnemnd til riddar av 1. klasse av St. Olavs Orden for sin innsats for menneskerettane.

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:nb:Nora Sveaass|Nora Sveaass]]» frå , den 20. mars 2024.*
Herdis Holmboe

**Herdis Holmboe** () var ein norsk pedagog og leiar i Norges Lærerinneforbund.

## Bakgrunn
Holmboe vaks opp på Rotvoll utanfor Trondheim, der faren Michael Holmboe (1852–1918) var lege ved Rotvold Sinnsykeasyl. Mora heitte Eleanore Vogt (1857–1901). Broren Jens Holmboe (1880–1943) blei botanikar og Fredrik Vogt Holmboe (1886–1954) veterinær og insektsforskar. I 1893 blei faren medisinaldirektør og Herdis måtte flytte til Kristiania.

## Utdanning og karriere
Etter å ha gjennomført Kristiania Privatseminar (Kristiania Lærerskole) i 1901 jobba Holmboe for Vålerenga skole fram til ho pensjonerte seg i 1947, fyrst med folkeskule, dernest i den kommunale framhaldsskulen for jenter. Skulen var blitt skipa i 1895, så frå 1934 til 1947 var ho overlærar og rektor for skulen. Under den andre verdskrigen organiserte ho undervisinga i private heimar.  Rannveig Aannerud (1899–1988) overtok rektorvervet frå Holmboe.

Frå 1929 var Holmboe forretningsførar i Norges Lærerinneforbund. Ho overtok i 1938 leiarvervet der etter Anna Sethne (1872–1961) og hadde vervet fram til 1946, noko forbundet gav henne æresmedlemsskap for. Holmboe var også nestformann i det nordiske lærarinneforbundet. I 1947 mottok ho Kongens fortenestemedalje i gull i 1947.

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:nb:Herdis Holmboe|Herdis Holmboe]]» frå , den 1i. mars 2024.*  

## Litteratur
*
Leni Stenseth

**Leni Stenseth** () er ein norsk diplomat. Ho var den norske ambassadøren til Libanon i 2019–2020, og assisterande generalsekretær i SN og visegeneralkommissær for SNs hjelpeorganisasjon for palestinske flyktningar i Midtausten (UNRWA) 2020–2023. I 2023 blei ho ekspedisjonssjef i Utanriksdepartementet, der ho leiar Avdeling for kompetanse og ressurser. 

Stenseth blei utdanna cand.polit. i statsvitskap med hovudoppgåve om kinesisk nasjonalisme og utanrikspolitikk ved Universitetet i Oslo i 1999, jobba nærmare eitt år som forskar ved Fafo og byrja i utanrikstenesta i 2000. Ho arbeidde i internasjonal avdeling i Norges Røde Kors frå 2008 til 2013, fyrst som programsjef og frå 2011 som leiar for avdelinga. Deretter vende ho tilbake til utanrikstenesta.

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:nb:Leni Stenseth|Leni Stenseth]]» frå , den 20. mars 2024.*
Elise Hambro

**Elise Hambro** () var ei norsk kvinnesakskvinne og skuleleiar. Ho var dotter av Edvard Isak Hambro og Nicoline Christine Hambro.

I 1921 blei Hambro utnemnd til styrar ved Ulrike Pihls pikeskole i Bergen,, og då styrarstillinga i 1926 blei gjord om til rektorat blei ho den fyrste kvinnelege rektoren i Noreg. I 1942 blei ho avsett og erstatta av ein representant frå Nasjonal Samling.

I likskap med mor si var Hambro aktiv i foreininga Norske Kvinners Nasjonalråd. Ho deltok også i internasjonalt kvinnesaksarbeid.

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:nb:Elise Hambro|Elise Hambro]]» frå , den 20. mars 2024.*
Turn-EM 1996/Kvinner

**Europameisterskapen 1996 i turn for kvinner**, den 21. i sitt slag, vart avvikla i Birmingham 16. til 19. mai. Utøvarar frå 26 ulike land deltok i meisterskapen. 24 utøvarar frå 16 land fekk delta i mangekampen.

Lilija Podkopajeva frå Ukraina vart europameister i mangekamp. Ho vann også gullmedalje i frittståande og i skranke. I frittståande kom ho på delt fyrsteplass med rumenske Lavinia Miloșovici, i skranke med russiske Svetlana Khorkina og rumenske Simona Amânar. Amânar vann i tillegg gullmedaljen i hopp-øvinga. Rozalia Galijeva frå Russland vart europameister på bom. Romania sigra i lagtevlinga.

## Kvinner
### Mangekamp




### Bom




### Frittståande




### Hopp




### Skranke




### Lagkamp




## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:de:Turn-Europameisterschaften 1996 (Frauen)|Turn-Europameisterschaften 1996 (Frauen)]]» frå ,  den 21. mars 2024.*
Ragne Birte Lund

**Ragne Birte Lund** () er ein norsk diplomat og ambassadør.

Etter cand.philol. har Lund sidan 1977 jobba for utanriksdepartementet (UD). Ho er gift med atomfysikaren Anup Rej (fødd 1945). Ekteparet har sidan 1991 drive Ånun Lund Rej Minnefond for lovande unge musikarar.

## Posteringar
* 1989: Byråsjef
* 1990: Ambassaderåd ved den norske delegasjonen i Genève i Sveits
* 1995–1997: Den norske ambassaden i Seoul i Sør-Korea
* 1997–2000: Spesialrådgjevar UD si avdeling for menneskerettar, humanitære spørsmål og demokrati
* 2000–2005: Ambassadør ved Den norske ambassaden i Bangkok i Thailand. Sideakkreditert til Phnom Penh i Kambodsja og Rangoon i Burma.
:Lund representerte UD etter tsunamien i Indiahavet 2004
* 2005–2010: Spesialrådgjevar UD, Oslo
* 2010–2013: Den norske ambassaden i Dhaka i Bangladesh

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:nb:Ragne Birte Lund|Ragne Birte Lund]]» frå , den 21. mars 2024.*
Mona Elisabeth Brøther

**Mona Elisabeth Brøther** () er ein norsk tidlegare diplomat. Ho har vore norsk ambassadør til Canada, Chile, Ecuador, Peru og Venezuela.

## Karriere
Brøther er cand.mag. frå Universitetet i Oslo i 1978 og blei tatt opp på Utanriksdepartementets aspirantkurs i 1979. Ho tiltreddee som ambassadesekretær ved Den norske ambassaden i Caracas i 1981. Frå 1989 til 1989 hadde ho leiarstillingar i pressekontoret til UD, i kulturseksjonen i UD og deretter i seksjon for miljø og bærekraftig utvikling.

Brøther var ambassadør til Chile i perioden 2000–2004 med sideakkreditering i Lima, Peru og Quito, Ecuador.  Brøther leia prosjektgruppa for formaliseringsagendaen i UD og givarlandsgruppa til *Commission on Legal Empowerment of the Poor* i perioden 2005-2008. Kommisjonen blei leia av Madeleine Albright frå USA og Hernando de Soto frå Peru. I perioden 2008–2009 var Brøther fungerande ambassadør ved Den norske ambassaden i Caracas i Venezuela, og i 2009 blei ho utnemnd til avdelingsdirektør og nestleiar i Avdeling for kultur, norgesfremme og protokoll i Utanriksdepartementet. Frå 2012 til 2016 var ho den norske ambassadøren i Canada.

I perioden 2006-2007 var Brøther leiar av avdelinga til NTL i Utanriksdepartementet. 

I 2017 stod Brøther på 6. plass på stortingsvallista til Oslo MDG og har vore den internasjonale kontakten for og medlem av sentralstyret til MDG. Ho er assosiert partnar hos analysebyrået Menon Economics og spesialrådgjevar i NOREF. Brøther har saman med ektefelleen Åsmund Baklien kjøpt og rehabilitert Den blå lanterne på Lyngør.

## Utmerkingar
Brøther er kommandør av Den Kongelige Norske Fortjenstorden.. Ho er også tildelt storkross av den chilenske Bernardo O'Higgins-ordenen.

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:nb:Astrid Krag|Astrid Krag]]» frå , den 12. mars 2024.*
Kente

**Kente** er eit tradisjonelt mønstra klede frå Vest-Afrika som blir laga i Ashantiregionen i Ghana og delar av Elfenbeinskysten.

Kledet blir vove av bomull eller silke, i nyare tid også kunststoff, i klare fargar. Det var tidlegare reservert kongelege. Fordi det ikkje blir laga silke i området blei det frå 1600-talet importert klede av silke som ein rekte opp for å få silketråd til å veva med.

Kenteklede blir vove som kring ti centimeter breie band på ein bandvevstol, og banda blir sydde saman for hand til eitt tøystykke. Mannsdrakta består av eit stort tøystykke som er cirka 2,5 meter breitt og 3,5 meter langt, sydd saman av 24 band. Det blir vikla kring kroppen som ein toga, med høgre skulder og arm fri. Kvinnedrakta består av eit stort eller to til tre mindre tøystykke som er sydde saman av fem til tolv 2 meter lange band.

Ein ber kenteklede ved høgtidelege høve. Dei er politisk ladde, men er og blitt moteklede. I 2018 blei til dømes kente nytta til plagg på Louis Vuitton-visinga i Paris. Kente er òg blitt nytta av amerikanske kongressmedlemmer ved demonstrasjonar i kongressen.

I dag er kenteklede ikkje berre reservert for kongane og dei mektige høvdingane, men blir òg brukt til å masseprodusera vesker, slips, belte, hattar og ulike klede. Få vevarar er interesserte i å laga kente etter dei strevsame, tidskrevjande og dermed kostbare gamle metodane, så mønstera er i dag ofte trykte på bomullstøy og importerte frå Kina.

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:no:Kente|Kente]]» frå ,  den 21. mars 2024.*  

## Bakgrunnsstoff
Gry Mølleskog

**Gry Mølleskog** () er ein norsk næringslivsleiar og tidlegare hoffsjef ved Det kongelege hoffet. Mølleskog er no konsernsjef i det internasjonale live entertainment-selskapet All Things Live. Ho er også administrerande direktør for det norske dotterselskapet All Things Live Norway. 

## Karriere
Mølleskog var hoffsjef ved Det kongelege hoffet i Oslo frå 2015 til 2022. Fleire norske medium rapporterte at ho var den fyrste kvinna i verda som leia eit kongeleg hoff. Ho var tidlegare sjef for det kongelege sekretariatet ved Det kongelige hoffet.

Mølleskog er utdanna som Master of Management frå Handelshøyskolen BI. Ho var i perioden 2006-2011 seniorpartnar i selskapet Korn/Ferry International AS i Oslo. Ho var i 23 år tilsett i SAS og var blant anna senior vice president og leia avdelinga for dei kabintilsette i flyselskapet. Frå 2004 til 2006 var ho stabssjef for staben til kronprinsparet ved Det kongelege hoffet. Mølleskog har også hatt ei rekkje styre- og styreleiarverv, blant anna i Norsk Folkemuseum, Norwegian Property ASA, Quartz+Co, Posten Norge, SAS, Kronprinsparets humanitære fond og DnB NOR Finans. Ho har også vore styreleiar i Oslo Sporvognsdrift/Oslotrikken og nestleiar i styret til Hurtigruten Group AS. Mølleskog er styremedlem i Stiftelsen H.M. Dronning Sonjas kunstnerstipend, som deler ut Queen Sonja Print Award.

## Utmerkingar
Gry Mølleskog blei 8. september 2022 tildelt Storkross av St. Olavs Orden for «fortjenstfullt virke i Kongefamiliens tjeneste». Ho blei utnemnd til kommandør med stjerne av St. Olavs Orden 20. desember 2021, Kongens Erindringsmedalje i 2018 og Kongens fortenestemedalje i 2012 som leiar for det kongelige sekretariat. I 2006 blei ho utnemnd til riddar av 1. klasse av St. Olavs Orden. Ho er også kommandør med stjerne av den danske Dannebrogordenen, har motteke storkrossen av Republikken Italias fortensteordenen og er storoffiser av den portugisiske Fortenesteordenen. I 2017 blei ho tildelt storkross av Den islandske falkeordenen i samband med statsbesøket til den islandske presidenten i Noreg.

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:nb:Gry Mølleskog|Gry Mølleskog]]» frå , den 20. mars 2024.*
Berit Tversland

**Berit Tversland** () er ei norsk hofftenestekvinne. Ho var kabinettsekretær ved Det kongelege hoffet frå 2000 til 2012. Tversland er kjend som ein av dei næraste medarbeidarane til kongefamilien gjennom fleire år. 

## Virke ved hoffet
I 1977 blei Tversland tilsett ved Det kongelige hoffet. I tolv år var ho guvernante for prinsesse Märtha Louise og kronprins Haakon. Etter dette blei Tversland assisterande kabinettsekretær. I 1990 blei ho sekretær for prinsesse Märtha Louise, seinare fylte ho same funksjon for kronprins Haakon før ho blei privatsekretær for kong Harald. Frå 2000 var Tversland kabinettsekretær. Tversland leia kabinettssekretariatet Det kongelige hoff og har også vore fungerande hoffsjef. I 2012 gjekk ho av med pensjon.

Tversland har gått ved Forsvarets høgskole og har vore leiar i Oslo bispedømmeråd.

## Utmerkingar
I 2005 utnemnde Kong Harald Tversland til kommandør av St. Olavs Orden «for fortjenstfullt virke i H.M. Kongens tjeneste», som i 2012 blei forfremja til storkross. I 2005 mottok ho Kongehusets 100-årsmedalje. Tversland har mottatt 1. klasse av den estiske Terra Mariana-krossens orden og 3. klasse av Den kvite stjernas orden, storkross av Republikken Italias fortenestesorden, storkross av den portugisiske Infante Dom Henriks orden, storkross av Spanias sivile fortenestesorden, storriddarkross av Den islandske falkeordenen, 3. klasse (kommandørkross) av Storfyrst Gediminas av Litauens orden og kommandørkross av Republikken Polens fortenestesorden.

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:nb:Berit Tversland|Berit Tversland]]» frå , den 20. mars 2024.*
International Fund for Animal Welfare

**International Fund for Animal Welfare** (**IFAW**) er ein av dei største dyrevelferds- og naturvernorganisasjonane i verda. Organisasjonen arbeider for å redda individuelle dyr og verna om populasjonar, habitat og kjempa for betre vern. Brian Davies grunnla IFAW i 1969. IFAW opererer i over 40 land.

## Historie
International Fund for Animal Welfare (IFAW) blei grunnlagd i 1969, i dei fyrste forsøka på å stoppa kommersiell fangst av selungar på austkysten av Canada.

Med kontor i 15 land og prosjekt i over 40 land, er IFAW ein av dei største dyrevelferdsorganisasjonane i verda.

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:International Fund for Animal Welfare|International Fund for Animal Welfare]]» frå ,  den 21. mars 2024.*  

## Bakgrunnsstoff

*
Bente Angell-Hansen

**Bente Angell-Hansen** () er ein norsk diplomat, frå 2018 leiar av overvakingsorganet til EFTA (ESA). Ho har vore norsk ambassadør til Austerrike og Ungarn.

## Liv og virke
Angell-Hansen er utdanna cand.polit. med hovudfag i statsvitskap frå Universitetet i Oslo. I 1979 blei ho tatt opp ved Utanriksdepartementets aspirantkurs. I 1998 blei ho utnemnd til ekspedisjonssjef og protokollsjef i Utanriksdepartementet. Frå februar 2000 var ho fyrst ekspedisjonssjef ved Statsministerens kontor, der ho hadde ansvar for utanrikspolitiske saker. 

I 2005 blei Angell-Hansen utnemnd til ambassadør i Ungarn. I 2007 følgde utnemning til ambassadør ved den norske delegasjonen til SN i Genève, der ho blant anna har representert Noreg i menneskerettsrådet til SN. Utnemninga til utanriksråd i statsråd 8. april 2011 var fyrste gongen ei kvinne fekk den øvste administrative stillinga i Utanriksdepartementet. Den 8. april 2011 blei ho utnemnd til utanriksråd i Utanriksdepartementet, ei stilling ho overtok i august 2011 og hadde til juli 2014 då ho blei utnemnd til den norske ambassadøren i Wien. Ho var før dette ambassadør ved den norske delegasjonen til SN og andre internasjonale organisasjonar i Genève. 1. januar 2018 blei Angell-Hansen leiar av overvakingsorganet til EFTA (ESA).

## Utmerkingar
Angell-Hansen er storkommandør av Storfyrst Gediminas av Litauens orden, innehaver av 2. klasse av den estiske Den kvite stjernas orden, og storoffiser av den argentinske Frigjeraren San Martins orden.

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:nb:Bente Angell-Hansen|Bente Angell-Hansen]]» frå , den 21. mars 2024.*
Kjersti Herland Johnsen

**Kjersti Herland Johnsen** () er ein norsk forlagsredaktør og forfattar. 

Johnsen er fødd i Stavanger. Ho gjekk på St. Olav videregående skole i Stavanger og tok hovudfag i historie ved Universitetet i Bergen i 1996. Ho har arbeidd i norsk forlagsbransje sidan 1998.

Kjersti Herland Johnsen har gitt ut romanane *Julebrev* (Bladkompaniet, 2020) og *Jul på Himmelfjell hotell* (Cappelen Damm, 2022) og i tillegg vore redaktør for ei rekkje utgjevingar.

## Kjelder
Turn-EM 1998/Kvinner

**Europameisterskapen 1998 i turn for kvinner**, den 22. i sitt slag, vart avvikla i Sankt Petersburg dagane frå 30. april til 3. mai. Utøvarar frå 33 ulike land deltok i meisterskapen. 23 utøvarar  fekk delta i mangekampen.

Russiske Svetlana Khorkina vart europameister i mangekamp. Ho vann også gullmedalje i frittståande og i skranke. I frittståande kom ho på delt fyrsteplass med rumenske Corina Ungureanu. Jevgenija Kuznetsova frå Russland vart europameister på bom, Adrienn Varga frå Ungarn i hopp. Romania sigra i lagtevlinga. 

Norske Marny Østreng vart nummer 18 i mangekampen.

## Kvinner
### Mangekamp





### Bom





### Frittståande





### Hopp





### Skranke





### Lagkamp





## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:de:Turn-Europameisterschaften 1998 (Frauen)|Turn-Europameisterschaften 1998 (Frauen)]]» frå ,  den 22. mars 2024.*
Miho Takagi

**Miho Takagi** () er ein japansk skeiserennar som vart verdsmeister i firkamp 2018 og sprint-firkamp i 2020, samt olympisk meister i lagtempo 2018 og på 1000 meter i 2022. Perioden 2015-24 vann ho fem gullmedaljar i distanse-VM, tre i lagtempo og to individuelt.

## Aktiv
Saman med systera Nana Takagi og Ayaka Kikuchi vann ho i lagtempo ved VM 2015 i enkeltdistansar. Året etter vart ho nummer tre på fellesstarten og nummer to i lagtempo ved distanse-VM 2016 i Kolomna. I byrjinga av mars 2016 kom ho på sjetteplass i Skeise-VM i Berlin. Februar 2017 vann ho bronsemedaljen på 1500 m og ho fekk sølv i lagtempo ved distanse-VM i Gangwon. Ho kom så på bronseplassen ved Skeise-VM 2017 på Hamar fyrste helga i mars.

Under Vinter-OL 2018 i Pyeongchang vann Takagi gullmedalje i lagtempo, sølvmedaljen på 1500 meter og bronsemedaljen på 1000 meter. I mars 2018 vart ho verdsmeister i Amsterdam. Vinteren 2019 tok ho fyrst sølv på 1500 m og gull i lagtempo ved distanse-VM i Inzell. Sidan vann ho sølvmedaljen ved sprint-VM i Heerenveen, samt i Skeise-VM 2019 i Calgary. Ei veke etter verdsmeisterskapen, sette ho i Calgary verdsrekord på 1500 meter med 1.49,83. I februar 2020 sikra ho seg VM-gull nummer tre i lagtempo ved meisterskapen i Salt Lake City, der ho også fekk bronsen på 1500-meteren. På tampen av månaden vart ho verdsmeister i sprint på Hamar.

Under dei olympiske vinterleikane 2022 i Beijing vann Takagi gull på 1500 m og sølv på så vel 500 m som på 1000 m og i lagtempo. Sidan kom ho på andreplassen ved Skeise-VM på Hamar, bak nederlandske Irene Schouten. Etter to bronsemedaljar ved distanse-VM 2023 i Heerenveen, revansjerte Takagi seg ved å vinne gull på dei same to distansane, 1000 og 1500 m, ved distanse-VM 2024 i Calgary.

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Miho Takagi (speed skater)|Miho Takagi (speed skater)]]» frå ,  den 22. mars 2024.*
Unni Fossen

**Unni Fossen**, fødd **Trondseth**, () er ein tidlegare langrennar frå Trondheim. Ho vart norsk meister på 10 kilometer under Ski-NM 1975. Fossen var medlem av Nidelv Idrettslag.

Fossen stega inn i toppen av norsk kvinne-langrenn vinteren 1974. I Ski-NM 1974 i Selbu vann ho bronsemedaljen på 5 km og vart nummer 4 på 10 km. Under verdsmeisterskapen i Falun overraska ho med ein sjetteplass på 5 km, best av dei norske kvinnene. Ved noregsmeisterskapen 1975 i Flatebygd vann ho NM-gull på 10 km, 23 sekund framom Marit Myrmæl. Tre år seinare tok Fossen NM-bronse på 5 km på Konnerud, la så opp etter sesongslutt.

## Kjelder

*Arbeiderbladet 19. februar 1974
*Arbeiderbladet 14. februar 1975
*Norske skiløpere
Humane Society International

**Human Society International** (**HSI**) er den internasjonale avdelinga til den amerikanske dyrevernorganisasjonen The Humane Society of the United States. HSI blei grunnlagd i 1991 og har utvida aktivitetane til HSUS i Sentral- og Sør-Amerika, Afrika og Asia. HSI har kontor i Asia, Australia, Canada og Europa som utfører feltaktivitetar og ulike program. Organisasjonen tek for seg tilhøva til både ville dyr, ulike dyr i fangenskap, husdyr og kjæledyr.

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Humane Society International|Humane Society International]]» frå ,  den 22. mars 2024.*  

## Bakgrunnsstoff

*
Paula-Mae Weekes

**Paula-Mae Weekes** () er ein trinidadisk jurist som var president i Trinidad og Tobago frå 19. mars 2018 til 20. mars 2023. Weekes etterfølgde Anthony Carmona og blei fyrste kvinne i presidentembetet. Ho var også den andre kvinnelege presidenten i Amerika av afrikansk avstamming etter Ertha Pascal-Trouillot.

## Liv og virke
### Bakgrunn
Weekes blei fødd i Port of Spain. Etter vidaregåande skulegang ved Bishop Anstey High School i Port of Spain, byrja ho på jusstudium ved University of the West Indies på Cave Hill på Barbados. Ho har bachelorgrad i juss frå der og *Legal Education Certificate* frå Hugh Wooding Law School i St. Augustine i heimlandet. Ho blei advokat i 1982.

I 2000 var Weekes *fellow* ved Commonwealth Judicial Education Institute i Halifax i Canada.

### Jurist- og dommarkarriere
Weekes arbeidde for påtalemakta i elleve år. Frå 1993 var ho privatpraktiserande advokat.

I 1996 blei Weekes utnemnd til dommar i High Court. Frå 2005 til 2016, då ho gjekk av med pensjon, var ho appellrettsdommar i høgsterett.

I februar 2017 blei Weeks dommar på Turks- og Caicosøyane, der ho blei innsett som dommar i Turks and Caicos Islands Court of Appeal.

Ved sida av arbeidet som dommar, har Weekes undervist. I åra 2011 til 2016 heldt ho kurs i etikk ved Hugh Wooding Law School. Ho har også vore aktiv innan Organisasjonen for austkaribiske statar.

### Den anglikanske kyrkja
Weekes har hatt ei leiarrolle i den anglikanske kyrkja, der ho i 20 år har vore kanslar for  i .

### President
Weekes blei nominert til presidentembetet av statsminister Keith Rowley. Nominasjonen fekk støtte frå opposisjonen og det blei ikkje nominert andre kandidatar. Weekes blei dimed erklært som valvinnar då valforsamlinga møttest. Weekes blei fyrste kvinne vald til embetet som president i Trinidad og Tobago.

Weekes blei innsett i presidentembetet 19. mars 2018. Ho blei etterfølgd av Christine Kangaloo i mars 2023.

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:nb:Paula-Mae Weekes|Paula-Mae Weekes]]» frå , den 22. mars 2024.*  

## Bakgrunnsstoff
Christine Kangaloo

**Christine Carla Kangaloo** () er ein trinidadisk politikar som har vore president av Trinidad og Tobago sidan 20. mars 2023. Ho er den andre kvinnelege presidenten i landet. Ho var frå 2015 senatspresident til ho gjekk av i 2023 for å stille som presidentkandidat. Ho representerer sentrum-venstrepartiet People's National Movement. Sidan ho fyrste gongen blei vald inn i senatet i 2001 har ho også hatt fleire ministerpostar.

## Karriere
Kangaloo har juridisk utdanning med bachelorgrad frå University of the West Indies og frå Hugh Wooding Law School.

Kangaloo blei vald inn i senatet fyrste gong i 2001. Frå 2002 til 2005 arbeidde ho ved statsministerens kontor, og frå 2005 til 2007 var ho justisminister. Ved valet i 2007 blei ho innvald i Representanthuset (parlamentet i Trinidad og Tobago består av to kammer, Representanthuset og Senatet).

I 2015 fekk Kangaloo sete i Senatet og blei vald til senatspresident 23. september same år. I 2023 sa ho frå seg dette vervet for å stille som presidentkandidat. Presidenten av Trinidad og Tobago blir vald av eit valkollegium beståande av alle medlemmane i Representanthuset og Senatet. Kangaloo blei 20. januar 2023 vald med 48 røyster, mens motkandidaten  fekk 22 røyster.

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:nb:Christine Kangaloo|Christine Kangaloo]]» frå , den 22. mars 2024.*  

## Bakgrunnsstoff
Guro Katharina Vikør

**Guro Katharina Helwig Vikør** () er ein norsk diplomat. Ho har vore norsk ambassadør til Bulgaria og Slovenia. 

## Karriere
I 1979 byrja Vikør på Utanriksdepartementets aspirantkurs. Ho blei byråsjef i 1993 og underdirektør i 1999. I 1999 blei Vikør utnemnd til generalkonsul i Miami i USA. Ho arbeidde deretter med kvinne- og likestillingsspørsmål som seniorrådgjevar i Utanriksdepartementet. 

Vikør blei utnemnd til ambassadør i Slovenia i 2008. I 2012 blei ho utnemnd til ambassadør i Bulgaria.

## Utmerkingar
I 2009 forfremja Kong Harald Vikør til kommandør av Den Kongelege Norske Fortenesteordenen «for embetsfortjeneste.»

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:nb:Guro Katharina Vikør|Guro Katharina Vikør]]» frå , den 22. mars 2024.*
Aud Kolberg

**Aud Kolberg** () er ei norsk statstenestekvinne.

## Bakgrunn
Kolberg har cand.mag. i historie, sosialøkonomi og statsvitskap frå Universitetet i Oslo i 1982. To år etter blei ho cand.polit. ved same universitet.

## Virke
I 1985 fekk Kolberg jobb i Utanriksdepartementet som underdirektør i perioden 1995–98. Kolberg var ministerråd ved ambassadane i New Delhi i India i perioden 1998–2001 og Washington D.C. i USA i perioden 2006–09. Ho hadde også eit opphald i Afrikabanken i Abidjan på Elfenbenskysten. Så var ho ekspedisjonssjef i 2009–14 og assisterende utanriksråd i 2014–17.

I 2017 blei Kolberg utnemnd til ambassadør ved den norske ambassaden i København. I januar 2021 blei Kolberg utnemnd til ambassadør ved den norske ambassaden i Stockholm.

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:nb:Aud Kolberg|Aud Kolberg]]» frå , den 22. mars 2024.*
Siren Gjerme Eriksen

**Siren Gjerme Eriksen** () er ein norsk siviløkonom, diplomat og ambassadør. Ho har vore norsk ambassadør til Australia, Cookøyane, Fiji, New Zealand, Papua Ny-Guinea og Tonga.

## Utdanning og karriere
Eriksen er utdanna siviløkonom frå Noregs handelshøgskole. I 1989 blei ho tatt opp som aspirant i Utanriksdepartementet. I 2009 blei Eriksen utnemd til ambassadør ved den norske ambassaden i Canberra i Australia, med sideakkreditering som ambassadør til Cookøyane seinare same år. I 2010 blei ho også sideakkreditert til New Zealand og Papua Ny-Guinea, i tillegg til Fiji. I 2012 blei ho utnemnd til ambassadør til Tonga. Ho blei sitjande i Canberra til 2014.

## Utnemningar
I 2010 utnemnde Kong Harald Eriksen til riddar av 1. klasse av Den Kongelege Norske Fortenesteordenen «for embetsfortjeneste».

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:nb:Siren Gjerme Eriksen|Siren Gjerme Eriksen]]» frå , den 22. mars 2024.*
Oda Helen Sletnes

**Oda Helen Sletnes** () er ein norsk arkitekt, diplomat og ambassadør. Frå 2019 til 2021 var ho den norske ambassadøren til Frankrike ved den norske ambassaden i Paris.

## Bakgrunn
Sletnes blei fødd den 10. februar 1953 i Trondheim. I 1972 byrja ho å studere ved Noregs tekniske høgskole og avla i 1977 eksamen som arkitekt. Etter avlagd eksamen arbeidde ho frå 1977 til 1981 som arkitekt i byplanavdelinga i Stavanger. 

## Diplomatisk karriere
Sletnes byrja å jobbe i utanrikstenesta i 1981 og gjekk Utanriksdepartementets aspirantkurs. Frå 1983 til 1986 var ho stasjonert ved ambassaden i Paris og ivaretok samstundes oppgåver knytta til UNESCO. Etter nokre år ved presse-, informasjons- og kulturavdelinga i Oslo følgde ny postering i Ottawa i perioden 1988–1990. Tilbake igjen i Oslo var Sletnes frå 1991 til 1994 olympiadekoordinator i presse-, informasjons- og kulturavdelinga i Utanriksdepartementet. Ho fekk deretter oppgåver i samband med Noregs forhandlingar om medlemskap i EU, og var frå 1994 til 1997 leiar for Europaavdelinga. Sletnes blei deretter minister og nestleiar ved den norske delegasjonen til EU i Brussel, ein post ho hadde frå 1997 til 2001. Frå 2002 til 2003 var ho engasjert i EØS-spørsmål, og deretter til 2005 leiar for Europaavdelinga med ansvar for spørsmål knytta til Noreg sine tilhøve til EU, EØS, EFTA, Europarådet, nordisk samarbeid og OSSE. Frå 9. januar 2006 var Sletnes norsk ambassadør til EU før ho leia overvakingsorganet til EFTA (ESA) som president frå 2011 til 2015. Sletnes var frå 1. oktober 2015 til januar 2019 den norske ambassadøren til EU og leia EU-delegasjonen i Brussel. Frå januar 2019 var ho den norske ambassadøren til Frankrike.

## Utmerkingar
I 2007 utnemnde Kong Harald Sletnes til kommandør av Den Kongelege Norske Fortenesteordenen «for embetsfortjeneste». Sletnes blei i 1997 utnemnd til storriddar av Den islandske falkeordenen og i 2004 blei ho utnemnd til storoffiser av Republikken Italias fortenesteorden.

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:nb:Oda Helen Sletnes|Oda Helen Sletnes]]» frå , den 22. mars 2024.*
Vjosa Osmani

**Vjosa Osmani-Sadriu** () er ein kosovisk jurist og politikar som 4. april 2021 blei vald til president i Kosovo. Før dette var ho president i den kosoviske nasjonalforsamlinga, og i kraft av dette vervet var ho fungerande president i Kosovo frå 5. november 2020. Ho er professor i juss ved Universitetet i Priština og gjesteprofessor ved Universitetet i Pittsburgh. Ho tilhøyrde det sentrum-høgreorienterte partiet Lidhja Demokratike e Kosovës (LKD) og var statsministerkandidat for partiet ved parlamentsvalet i Kosovo i 2019. Før presidentvalet i 2021 braut ho ut av LDK og stifta partiet Guxo (‘tør!’) som stilte felles valliste med sentrum-venstrepartiet Vetëvendosje. 

## Biografi
Osmani-Sadriu er fødd 17. mai 1982 i Mitrovica  i det dåverande Jugoslavia og seinare del av Kosovo. Ho har mastergrad og doktorgrad i juss frå Universitetet i Priština og har undervist i internasjonal rett og statsrett både i Priština og ved Universitetet i Pittsburgh. Ho er leiar for utanrikskomitéen til nasjonalforsamlinga og har også hatt leiarverv i andre komitéar. I tillegg til morsmålet snakkar ho engelsk, tyrkisk, spansk og serbisk, og ho har gjeve ut ei rekkje bøker innanfor sitt juridiske fagfelt.

Osmani er gift og har to barn.

## Politisk karriere
27. august 2009 blei Osmani utnemnd til stabsleiar for president Fatmir Sejdiu. I 2019 blei ho vald inn til sin tredje periode i nasjonalforsamlinga. Politisk er ho kjend for sitt engasjement for sjølvstendet til Kosovo.

I 2019 var Osmani statsministerkandidat for partiet sitt Lidhja Demokratike e Kosovës og ho meinte landet var modent for ein kvinneleg statsminister. I valkampen la ho vekt på å kjempe imot korrupsjon og å fremje marknadsreformar.

Den 4. april 2021 valde nasjonalforsamlinga Osmani som landets president. Valet av Osmani var lenge truga av ein boikott i parlamentet. Til slutt blei ho likevel vald av 71 av 120 medlemmar i parlamentet. 82 medlemmar var til stades under avrøystinga og 11 av dei gav ugyldige røyster.

Ved valet av Osmani hadde Kosovo stått utan president sidan 2020, då Hashim Thaçi blei tiltalt for krigsbrotsverk. Osmani vikarierte i vervet i kraft av å vere president i nasjonalforsamlinga.

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:nb:Vjosa Osmani|Vjosa Osmani]]» frå , den 21. mars 2024.*
Else Berit Eikeland

**Else Berit Eikeland** () er ein norsk diplomat og ambassadør. Ho har vore norsk ambassadør til Canada, Estland og Irland.

## Utdanning og karriere
Eikeland er utdanna frå Universitetet i Bergen og har Master of Management frå Handelshøyskolen BI. I 1984 var ho leiar i Norsk Studentunion. Ho tok utenriksdepartementets aspirantkurs i 1987. Den fyrste stasjoneringa hennar i utlandet var på Filippinane, og i 1991 blei ho postert ved det norske generalkonsulatet i San Francisco i USA. Eikeland arbeidde i ein periode frå 1994 i LO, der ho var nestleiar i internasjonal avdeling, før ho i 1997 vende tilbake til Utanriksdepartementet som byråsjef, året etter som underdirektør med ansvar for aspirantopptak. Frå 2000 var ho avdelingsdirektør i avdeling for sivilt samfunn i NORAD. Ho var ambassaderåd ved den norske ambassaden i London i perioden 2004–2006, seniorrådgjevar i UD 2006–2009, ambassadør ved den norske ambassaden i Ottawa i Canada i perioden 2009–2012, spesialrådgjevarr i UD 2012–2013 og siden 2013 polarrådgjevar i UD, og permanent observatør til Arktisk råd.
Ho blei så utnemnd til norsk ambassadør til Irland i perioden 2016-2020, og deretter ambassadør ved den norske ambassaden i Tallinn i Estland i 2020.

## Utmerkingar
I 2010 utnemnde Kong Harald Eikeland til riddar av 1. klasse av Den Kongelege Norske Fortenesteordenen «for embetsfortjeneste».

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:nb:Else Berit Eikeland|Else Berit Eikeland]]» frå , den 21. mars 2024.*
Kveldssong åt Blakken

**«Kveldssong åt Blakken»** (**«Fola, fola Blakken»**) er ein norsk barnesong utgjeven av Nordahl Rolfsen i landsmålsutgåva av *Læsebog for folkeskolen* frå 1893. Ho er ei omskriving av ei dansk utgåve han gav ut året før.

I 1916 gav Magnus Våge ut ei normalisert landsmålsk utgåve i *Songbok aat folkeskulen og heimen*.

## Songteksta
Fola, fola Blakken! No er Blakken trøytt og mod;
Blakken skal bli mett og god. Å fola, fola Blakken!

Uff, den leide bakken og den lange stygge mo!
Den var rektig tung og trå for deg, du gamle Blakken.

Far han kasta frakken; Blakken kann kje kasta sin,
sveittar i det gamle skinn, den snilde, snilde Blakken.

Snart skal Blakken sova! Inkje meire slit i dag,
inkje meire selegnag, og inkje meire tråva!

Fola, fola Blakken! Gjeng du inn i stallen din,
so kjem vesle guten inn og klappar deg på nakken.

Ser du guten smila? høyrde du det bod han bar?
Han skal helsa deg frå far: I morgon skal du kvila.

Drøym um det, du Blakken: Berre eta, berre stå, —
kanskje kring på tunet gå med veslegut på nakken.

## Kjelder

*
Cabrillo National Monument

**Cabrillo National Monument** () er eit amerikansk nasjonalt minnesmerke på sørtippen av Point Loma-halvøya i San Diego i California. Staden er til minne om den fyrste europeiske ekspedisjonen som gjekk i land på vestkysten av noverande USA, gjennom Juan Rodríguez Cabrillo den 28. september 1542.  Staden blei gjort til California Historical Landmark nummer 56 i 1932. Området blei lagt til National Register of Historic Places 15. oktober 1966.

Parken har utsyn over hamna og bygningar i San Diego, i tillegg til Coronado og Naval Air Station North Island. På klare dagar kan ein òg sjå ein stor del av Stillehavet, Tijuana og dei meksikanske Coronado-øyane. Eit senter for vitjande viser ein film om reisa til Cabrillo og har utstillingar om ekspedisjonen.

Old Point Loma Lighthouse er det høgaste punktet i parken, og har vore eit ikon i San Diego sidan 1855. Fyret blei stengt i 1891, og eit nytt fyr, New Point Loma Lighthouse, opna på ei lågare høgd, fordi tåke og lågt skydekke ofte skugga for lyset på den høgare plasseringa 129 moh. Det gamle fyret er no eit museum.

## Galleri

Fil:6208-PointLomaCabrilloMonument.jpg|Framsia av old Point Loma Lighthouse, august 1962
Fil:Old_Point_Loma_Lighthouse,_3-quarter_view,_February_2018.jpg|Old Point Loma Lighthouse i februar 2018
Fil:CabrilloLighthouse.jpg|Baksida av Old Point Loma Lighthouse
Fil:Crab_found_at_CNM_tidepools,_February_2013.jpg|Krabbe i ein tidvasspytt i CNM i februar 2013
Fil:Dry_terrain_at_Cabrillo_National_Monument,_CA_DSCN0439.JPG|Tørt miljø i Cabrillo National Monument i desember 2013
Fil:Panosphere_at_Cabrillo_National_Monument.jpg|Utsyn i Cabrillo National Monument


## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Cabrillo National Monument|Cabrillo National Monument]]» frå ,  den 23. mars 2024.*  

## Bakgrunnsstoff

*
Naturressurs

**Naturresursar** er fysikalske førekomstar av materiale og energi som finst i naturen, eventuelt modifisert av menneskeleg aktivitet (t.d. landbruk og husdyrbruk). Plantar, dyr og mineral er typiske naturresursar. Naturfenomen som solstråling og varme, vind, tidvatn og heile økosystem er døme på naturresursar.

Naturresursar blir ofte delte inn i fornybare og ikkje-fornybare ressursar. Forskjellen er om ressursen er i stand til å regenerera seg sjølv (fornybare ressursar) eller ikkje. Plantar og dyr og produkta deira er dermed fornybare ressursar, medan mineral og fossile brensel er ikkje-fornyelege (i det minste innanfor ein relevant menneskeleg tidshorisont). Ein tredje kategori som av og til blir skild frå fornybare ressursar er vedvarande (eller uuttømmelege) ressursar som sol-, vind- og geotermisk energi. I motsetnad til dyr og planter, som kan utryddast som følgje av overforbruk av ressursane, kan desse naturfenomena ikkje påverkast av menneske.

## Sjå òg
*Naturressursrekneskap
*Ressursbudsjett

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Naturresurse|Naturresurse]]» frå ,  den 23. mars 2024.*  

## Bakgrunnsstoff
Turn-EM 2000/Kvinner

**Europameisterskapen 2000 i turn for kvinner**, den 23. i sitt slag, vart avvikla i Paris i Frankrike dagane frå 12. til 14. mai. Utøvarar frå 31 ulike land deltok i meisterskapen. 

Russiske Svetlana Khorkina forsvarte europameister-tittelen i mangekamp. Ho vann også gullmedaljane i bom og skranke. Rumenske Simona Amânar vart europameister i hopp og franske Ludivine Furnon i frittståande. Russland sigra i lagtevlinga. 

### Mangekamp





### Bom





### Frittståande





### Hopp





### Skranke





### Lagkamp





## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:de:Turn-Europameisterschaften 2000 (Frauen)|Turn-Europameisterschaften 2000 (Frauen)]]» frå ,  den 23. mars 2024.*
Franco Menichelli

**Franco Menichelli** () er ein italiensk tidlegare turnar frå Roma. Han vart i 1964 olympisk meister i frittståande og 1965 europameister i mangekamp.

Menichelli vann to bronsemedaljar då Sommar-OL 1960 vart arrangert i heimbyen hans. Den eine kom i frittståande, den andre i lagkampen med Italia. To år seinare kom han atter på bronseplass i frittståande då Turn-VM 1962 vart avvikla i Praha. Frå dei olympiske leikane 1964 i Tokyo reiste Menichelli heim med gull frå frittståande, sølv i ringar og bronse i skranke. Året etter vart han i Antwerpen europameister i mangekamp. Sidan vann han to bronsemedaljar i Turn-VM 1966, og han vart tredjemann i europameisterskapen 1967. Han skulle delta i Sommar-OL 1968, men skada seg og la opp.

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:de:Franco Menichelli|Franco Menichelli]]» frå ,  den 23. mars 2024.*  
*
Harald Wigaard

**Harald Wigaard** () er ein tidlegare turnar frå Oslo. Han vart femtemann i bøylehest under dei olympiske sommarleikane 1964 i Tokyo. Plasseringa var Noregs beste i Sommar-OL 1964. 

Wigaard, som var medlem av Oslo Turnforening, vart noregsmeister i turn i 1965. Åra 1962, 1963 og 1964 vart han andremann i noregsmeisterskapen, alle åra fann han sin overmann i Åge Storhaug. Wigaard la opp etter 1967-sesongen.

## Kjelder

* 
**Denne artikkelen bygger på «[[:nb:Harald Wigaard|Harald Wigaard]]» frå ,  den 23. mars 2024.*
Sylvanie Burton

**Sylvanie Burton** () er ein dominikisk politikar som blei president i den karibiske øystaten Dominica frå 2. oktober 2023, etter at ho fekk 20 av 25 røyster i det indirekte presidentvalet i september 2023. Ho blei dermed den fyrste kvinnelege presidenten i landet, og også den fyrste som frå urfolket karibarane.

## Karriere
Burton har mastergrad i prosjektleiing frå University of Manchester og bachelorgrad i bygdeutvikling frå St. Francis Xavier University i Nova Scotia i Canada. Ho har vore statssekretær i fleire departement sidan 2014.

### Presidentvalet i 2023
Den dominikiske presidenten blir vald i indirekte val for fem år. Ingen kan sitje meir enn to periodar, og den tidlegare presidenten  kunne difor ikkje stille til val på nytt. Burton representerer Dominica Labour Party (DLP) og blei nominert av statsminister . Opposisjonen avslo å støtte Burton og nominerte  som sin kandidat. Burton blei vald med 20 mot 5 røyster. Valet hende 27. september 2023 og innsetjinga var 2. oktober.

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:nb:Sylvanie Burton|Sylvanie Burton]]» frå , den 22. mars 2024.*
Carlo Bazzi

**Carlo Bazzi** () var ein italiensk målar innanfor impresjonismen.

På Den triennale utstillinga av fine kunstar i 1897 stilte han ut "Interiørstudie" og oppnådde stor berømmelse i Milano med måleriet "I sola", utstilt i Milano i 1898. Han dedikerte seg til landskapsmaleri, og foretrakk fjell- eller marine landskap måla utandørs.

## Kjelder
Mette Kongshem

**Mette Kongshem** () er ein tidlegare norsk diplomat, ambassadør og politikar i Høgre. Ho har vore norsk ambassadør til Tsjekkia og landa i Sentral-Asia.

## Utdanning og karriere
Kongshem er cand.mag. frå Universitetet i Oslo frå 1973 og var tilsett i Utanriksdepartementet frå 1974 til 2010. Kongshem har også vore stasjonert ved den norske SN-delegasjonen i New York, statssekretær i Handels- og skipsfartsdepartementet 1981–1983, ambassaderåd ved den norske ambassaden i Washington, D.C. 1984–1990, avdelingsdirektør i Utanriksdepartementet 1990–1996, norsk ambassadør i Tsjekkia 1996–1999, ekspedisjonssjef i Utanriksdepartementet 1999–2002 og norsk ambassadør i Organisasjonen for tryggleik og samarbeid i Europa (OSSE) i Wien 2002–2007. Frå 2006 var ho norsk ambassadør i landa i Sentral-Asia.

## Utmerkingar
Kongshem er riddar av 1. klasse av St. Olavs Orden frå 1998, kommandør av Den Kongelege Norske Fortenesteordenen og innehavar av fleire utanlandske ordenar.

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:nb:Mette Kongshem|Mette Kongshem]]» frå , den 23. mars 2024.*
Ingebjørg Støfring

**Ingebjørg Støfring** () er ein norsk utviklingsarbeidar, diplomat og ambassadør. Ho har vore norsk ambassadør i Bangladesh og Zimbabwe.

## Bakgrunn
Støfring er utdanna frå University of East Anglia i Storbritannia der ho avla mastergrad i utviklingsstudium. Ho har også studert sosiologi ved Universitetet i Oslo og har diplom i sosialt arbeid frå Diakonhjemmet Høgskole. 

## Karriere
Støfring byrja karrieren sin som saksbehandlar i Norad, seinare i Bistandsdepartementet og Utanriksdepartementet. I virket sitt i utanrikstenesta har ho vore stasjonert ved dei norske ambassadane i Nairobi, Dar-es-Salaam, Pretoria og Harare. I september 2006 tiltredde ho som ambassadør i Bangladesh. I statsråd 30. april 2010 blei Støfring utnemnd til ambassadør i Zimbabwe.

## Utmerkingar
I 2007 blei Støfring utnemnd til riddar av 1. klasse av Den Kongelege Norske Fortenesteordenen og blei i 2011 forfremja til kommandør «for embetsfortjeneste».

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:nb:Ingebjørg Støfring|Ingebjørg Støfring]]» frå , den 23. mars 2024.*
Air Liquide

**Air Liquide** er ei fransk internasjonal industrigruppe som spesialiserer seg innan produksjon av gassar som oksygen, hydrogen og nitrogen. Selskapet vart skipa i 1902.

## Kjelder

## Bakgrunnsstoff

*
Marcella Liburd

**Dame Marcella Althea Liburd** () er ein sanktkittisk politikar som 1. februar 2023 blei utnemnd til den femte generalguvernøren i øystaten Saint Kitts og Nevis. Ho har tidlegare vore parlamentspresident («speaker»), ho har innehatt fleire ministerpostar og vore fungerande statsminister og var opposisjonsleiar for Saint Kitts and Nevis Labour Party i ein periode då dette partiet ikkje hadde regjeringsmakt.

## Stillinga til generalguvernøren
Saint Kitts og Nevis er eit konstitusjonelt monarki og statsoverhovudet er den britiske monarken, frå 2022 er det kong Charles III. Generalguvernøren blir utnemnd av monarken for eit tidsrom slått fast av monarken. Ordninga er nedfelt i Grunnloven for Saint Kitts og Nevis frå 1983, Kapittel III, punkt 21. 

## Biografi

Liburd er fødd 10. juli 1953 i Basseterre, hovudstaden i Saint Kitts og Nevis. Ho har bachelorgrad i juss frå Norman Manley Law School og var advokatfullmektig og advokat i høgsterett før ho byrja sin politiske karriere. Ho ble sekretær i Saint Kitts and Nevis Labour Party i 1997. I 2004 blei ho den fyrste kvinnelege parlamentspresidenten i den saintkittiske nasjonalforsamlinga. Ho gjekk av i 2008 for å stille som kandidat ved valet. Ho har blant anna arbeidd med lovverk om vald i nære relasjonar og om likeløn.

I 2013 blei Liburd som fyrste kvinne vald inn i styret for Saint Kitts and Nevis Labour Party. I 2015 tapte partiet hennar regjeringsmakta etter 20 samanhengjande år med fleirtal, og Liburd måtte ta plass i opposisjonen. Ho blei nestleiar i partiet i 2018.

I 2022 blei Liburd utnemnd til mellombels generalguvernør. Frå 1. februar 2023 har ho vore generalguvernør. Same veke blei ho tildelt den kvinnelege storkrossen av Sankt Mikaels og Sankt Georgs orden (Dame Grand Cross of the Order of St Michael and St George).

## Merknadar

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:nb:Marcella Liburd|Marcella Liburd]]» frå , den 23. mars 2024.*
Hege Hertzberg

**Hege Hertzberg** () er ein norsk diplomat, ambassadør og tidlegare politikar i Venstre. 

## Liv og virke
Hertzberg er utdanna ernæringsfysiolog.

Ho var leiar i Unge Venstre i perioden 1985–1986, og stod på stortingslista til Akershus Venstre i 1981. Tida hennar som leiar i Unge Venstre var prega av harde kampar i organisasjonen med å sameine økologi og miljøvern med den liberale ideologien.

Hertzberg var utviklingspolitisk direktør i Utanriksdepartementet. Ho var ambassadør i Ghana frå 2013, og blei sideakkreditert til Liberia, Senegal, Sierra Leone, Gambia og Mali i 2013, Guinea og Gambia i 2014 og frå 2015 til Burkina Faso. 

Mellom 2017 og 2019 var ho direktør for Fredskorpset. I 2019 blei ho utnemnd til assisterande utanriksråd i UD. 

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:nb:Hege Hertzberg|Hege Hertzberg]]» frå , den 23. mars 2024.*
Verdscupen i skiskyting 1979

**Verdscupen i skiskyting 1979** tok til den 10. januar og vart avslutta 8. april. Turneringa omfatta 10 individuelle tevlingar. Utøvarane tevla i fem 20&nbsp;km og like mange 10-kilometerar, òg kalla normalprogram og sprint. I tillegg vart det arrangert fem stafettar over 4 x 7,5&nbsp;km. Renna fann stad i Jáchymov (3) i Tsjekkoslovakia, Antholz (3) i Italia, Ruhpolding (3) (VM i skiskyting 1979) i Vest-Tyskland, Sodankylä (3) i Finland og Bardufoss. Dei seks beste poeng-fangstane til deltakarane talde med i samandraget i verdscupen.

Klaus Siebert frå Aust-Tyskland vann to av dei ti enkeltrenna og sigra framom landsmannen Frank Ullrich. Aust-Tyskland vann tre av stafettane og Sovjetunionen to av dei.

## Individuelt

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:de:Biathlon-Weltcup 1978/79|Biathlon-Weltcup 1978/79]]» frå ,  den 24. mars 2024.*