open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Sandra Borch

**Sandra Konstance Nygård Borch** () er ein norsk politikar for Senterpartiet. Ho var landbruks‑ og matminister 2021–2023, og forskings- og høgare utdanningsminister 2023–2024 i Regjeringa Støre.

## Politisk karriere
Borch kjem frå Lavangen og var i tida mellom 2011 og 2013 leiar i Senterungdommen.

Frå 2017 har ho representert Troms fylke og Senterpartiet på Stortinget. På Stortinget var ho medlem i Energi- og miljøkomiteen 2017–2021.

### Statsråd
Frå 14. oktober 2021 til 4. august 2023 var ho landbruks‑ og matminister i Regjeringa Støre. Den 4. august 2023 tok ho over som forskings- og høgare utdanningsminister. Borch melde avgang den 19. januar 2024, og gjekk av den 23. januar, etter at det vart kjent at ho hadde plagiert 20&nbsp;% av masteroppgåva si frå andre, tidlegare tekstar.

## Anna
I desember 2025 fortalde Borch at ho hadde lagd seg inn på institusjon som følge av alkoholproblem. Februar 2026 vart ho dømd i ein tilståingsdom for to tilfelle av fyllekøyring i oktober 2025 med høvesvis 0,64 og 1,56 i promille. Borch vart dømd til 30 dagars vilkårsbunde fengsel, med ei prøvetid på to år. I tillegg måtte ho delta på eit «Program mot ruspåvirket kjøring», mista førerkortet i tre år og 100&nbsp;000 kroner i bot.

## Kjelder

## Bakgrunnsstoff

*
Se og Hør

***Se og Hør*** er eit av dei største vekeblada i Noreg. Bladet har omfattande biletstoff og ein TV-guide som omfattar 90 kanalar. Bladet er fyrst og fremst basert på kjendisjournalistikk.

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:nb:Se og Hør|Se og Hør]]» frå ,  den 9. oktober 2018.*  
 

## Bakgrunnsstoff
* Seher.no - Nettutgåve
Whatever You Want

«**Whatever You Want**» er ein rockesong av den britiske rockegruppa Status Quo, skriven av Rick Parfitt og Andy Bown. Han kom ut på albumet med same namn i 1979 og vart ein av dei mest kjende songane deira. 

I Storbritannia nådde songen fjerdeplassen på UK Singles Chart i 1979. Songen vart sidan spelt inn på ny i 2013 på albumet *[[Riffs av Status Quo|Riffs]]* og igjen året etter for det 31. studioalbumet deira, *[[Aquostic (Stripped Bare)]]*. 

## Salslister

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Whatever You Want (Status Quo song)|Whatever You Want (Status Quo song)]]» frå ,  den 9. oktober 2018.* 
*** oppgav desse kjeldene:*
Handball-EM 2016 for menn

**Europameisterskapen i handball 2016 for menn**, den 12. i rekka, vart avvikla i dagane frå 15. til 31. januar 2016 i Polen. 16 land deltok i turneringa: Danmark, Frankrike, Island, Kroatia, Kviterussland, Makedonia, Montenegro, Noreg, Polen, Russland, Serbia, Slovenia, Spania, Sverige, Tyskland og Ungarn.

### Gull, sølv og bronse
Tyskland vann EM-gull for andre gong etter finalesiger 24-17 mot Spania. For Tyskland skåra Kai Häfner 7 mål,
Rune Dahmke 4, Steffen Fäth og Tobias Reichmann, begge 3, Hendrik Pekeler 2, medan Jannik Kohlbacher, Julius Kühn, Erik Schmidt, Johannes Sellin og Martin Strobel fann vegen til nettmauskane ein gong kvar. Spania sin toppskårar, Raúl Entrerríos stod for 5 mål. Kroatia slo Noreg 31-24 i bronsefinalen. 

## Arenaar

## Gruppespelet
### Gruppe A



------------

---------

----------

### Gruppe B



----------------

--------

------------

### Gruppe C



---------

----------

-----------

### Gruppe D



-------------

-----------

-----------

## Mellomrunden
### Gruppe I



----------

------------

------------

--------------

### Gruppe II



----------

----------

------------

--------------

## Sluttspelet
### Kamp om 7.-plass

### Kamp om 5.-plass

### Semifinalar

--------

### Bronsefinale

### EM-finalen

## Kjelder
Det Beste

***Det Beste*** er den norske utgåva av det amerikanske månadsmagasinet *Reader's Digest.* *Reader's Digest* vart grunnlagd av Lila Acheson Wallace og Dewitt Wallace i 1922. Den norske utgåva kom i 1947. I 2004 hadde den amerikanske utgåva 44 millionar lesarar kvar månad. *Det Beste* vert gjeve ut på lisens frå Lindhardt og Ringhof A/S. 

Forlaget er ein del av Egmont-konsernet. Globalt har *Det Beste* om lag 100 millionar lesarar og kvar månad verta cirka trykt 25 millionar eksemplar. Bladet vert utgjeve i 50 versjonar i 70 land. (2000) I 1994 trykte den amerikanske versjonen sit blad nrummer éin million. *Det Beste* (Noreg) hade i 2000 om lag eit opplag på 120 000. Dette er ein nedgang frå 1960-talet, då bladet hadde over 300 000 i opplag.

*Reader's Digest* vert i år 2000 utgjeve i 48 utgåver på 21 ulike språk; engelsk, portugisisk, spansk, norsk, finsk, svensk, dansk, tysk, fransk, italiensk, nederlandsk, russisk, kinesisk, ungarsk, tsjekkisk, koreansk, slovakisk, thai, argentinsk, og polsk.

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:nb:Det Beste|Det Beste]]» frå ,  den 9. oktober 2018.*  
 

## Bakgrunnsstoff

* Det Beste (Noreg)
* Reader's Digest (USA)
Ashanti

**Ashanti** eller **asante** er ei folkegruppe frå Vest-Afrika. Dei stammar frå Ashanti-regionen i Ghana og tilgrensande område i Togo og Elfenbeinskysten. Folkegruppa telde ca. 1,2 millionar i 1993.

Dei fleste ashantiar snakkar twi, eit akanspråk. Mange snakkar også engelsk.
Mange ashantiar er kristne eller muslimar, men den tradisjonelle religionen deira har også ei sterk stilling.

Tradisjonelt er morslinja (matrilinja) den ættelinja som dannar grunnlaget for den sosiale organisasjonen blant  ashantiar. Medlemmar av same ættelinje hjelper kvarandre gjerne med større praktiske gjeremål. Farslinja  er også anerkjend, og er særleg knytt til moralske og religiøse plikter. Sjølv om ein rekner slektskap gjennom morsætta, er det menn som har sentrale sosiale posisjonar. Eldre menn og kvinner i kvar ættelinje vel ein leiar som blant anna har ansvar for å ta vare på ein ættestol som symboliserer åndene til forfedrene. Det blir også vald ein hovding i kvar landsby med ansvar for å løysa lokale konfliktar.

Ashantiriket var eit vestafrikansk rike som eksisterte frå 1670 til 1957 i store delar av dagens Ghana. 

Området der ashantiar tradisjonelt har budd var opphavleg dekt av regnskog og kystvegetasjon, men dette er no i stor grad erstatta av rydda jordbruksland. Ashantiar her dyrkar rotvekstar og andre grønsaker i tillegg til den viktige handelsvara kakao. Det blir også vunne ut tømmer og bauxitt. I tillegg finst ein tradisjon for dyktig handverk.

## Kjelder
Pholourie

**Pholourie** (), også skrive *phulourie* eller *phoulourie*, er ein type gatemat som er vanleg i Trinidad og Tobago   og også kjent i Guyana og Suriname. Retten består av frityrsteikte bollar laga av ei krydra røre, med chutney til.

Røra er laga av kveitemjøl, eventuelt malne splitterter eller ertemjøl, vatn og krydder. Krydringa er gjordt med ymse kombinasjonar av mellom anna kvitløk, chili, gurkemeie, safran, løk og spisskarve. Bollane vert laga til i storleik som bordtennisballar og frityrsteikte i olje. Dei vert serverte nysteikte og varme, med ein chutney til å dyppe dei i. Tamarindchutney og mangochutney er vanleg, men yoghurt kan også brukast som dip. 

Retten kom til Trinidad og Tobago og Guyana med innvandrarar med opphav i India. Dei vart sende dit av britane som del av «kontraktsteneste-systemet» (indenture) etter at slaveriet vart forbode på 1800-talet. Dei tok med seg matskikkane heimefrå og tilpassa dei til dei lokale råvarene. Det er tradisjon å ete pholourie under holifestivalen. Namnet *pholourie* kjem truleg frå *fuluri*, ein rett frå den bengalske mattradisjonen som liknar den indiske retten pakora.

Pholourie er kjend frå songen «Pholourie Bina Chutney» av Sundar Popo, rekna som opphavsmannen til såkalla «chutney music».

## Referansar

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Pholourie|Pholourie]]» frå ,  den 9. oktober 2018.*  
 


## Bakgrunnsstoff
* Pholourie-oppskrift frå Cooking with Ria på youtube.com
Svarthyll

**Svarthyll** (*Sambucus nigra*) er eit lite, lauvfellande tre eller ein stor busk i moskusurtfamilien. 

## Skildring
Planten blir 6 × 5 m stor og veks 50 × 40 cm/år. Han har først grøn og flat bork, med grove porer. Seinare vert han lysegrå, men enno med korkporer. Gammal bork er grå og fura. Knoppane er fiolette. Blada har ovale småblad med saktakka rand. Oversida er mørkegrøn, medan undersida er lysegrøn. Svarthyll blomstrar i juni-juli, og blomane sit samla i flate halvskjermar. Dei er små og fløytekvite. Lukta er søt og krydra. Frukta er bæraktige steinfrukter.

Svarthyllen er snøggveksande, toler skugge, frost, salt og ein del vind. Rotnettet består av tjukke, berre svakt forgreina, vidt utbreidde røter. Dei vert lett kjent att på lukta. 
Greinene har tjukk, kvit marg, som på gamle greiner svinn bort og etterlèt eit holrom. 

## Giftinnhald

Svarhyllens blad, bork og røter inneheld ei gift, sambunigrin, som i kontakt med vatn avsondrar blåsyre. Ved koking vert sambunigrin splitta og gifteffekta forsvinn. Umodne bær og frø i modne bær inneheld gifta, og dette gjer at bæra ikkje bør etast rå. Gifta høyrer til gruppa cyanogeniske glykosid, som finst hos mange andre vekster òg. Dei umodne svarthyllæra og andre vekstdelar av svarthyll inneheld òg andre toksin, framfor alt irriterande saponinar og eteriske oljer som truleg vert øydelagde ved varmehandsaming.

## Bruk
Hyll gror best i frodig, eventuelt litt fuktig jord, men kan òg dyrkast i kalkhaldig sandjord. Han toler godt beskjering. Planten eignar seg både til den indre delen av skogbryn, og til leplanting. Det er viktig at ein plantar rett type svarthyll, då dei fleste sjølvsådde svarthyllplantane ikkje er hardføre. Dei modne fruktene er ettertrakta blant fuglar.

Hyll er ein gammal legelante. Avkok av blomane skulle verka feberstillande og sveittedrivande, og bæra skulle hjelpa mot forkjøling og influensa. Blomane vert brukte til hyllblomedrikk, og kan òg etast, til dømes dyppa i tynn deig, frityrsteikt og dryssa med sukker. Bæra vert brukt til saft og suppe. Bæra har høgt innhald av A- og C-vitamin.

I gamle dagar heitte det seg at gudinna Frøya budde i hyllen, og luka ein vekk hyllen ved huset sitt utan å planta ein ny, var det fare for ulukke.

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:nb:Svarthyll|Svarthyll]]» frå ,  den 9. oktober 2018.*
Robert Service

**Robert William Service** () var ein skotsk-canadisk poet og forfattar.

Service voks opp i Storbritannia og flytta til Canada som 21-åring der han fekk arbeida som banktensetemann. Den første diktsamlinga hans vart utgjeven i  1907. Forfattarskapen gjekk bra og etter to år kunne han seia opp bankstillinga si for å kunna reisa rundt om i Amerika og Europa. Under Balkankrigane og  den fyrste verdskrigen arbeidde han som krigskorrespondent.

Inspirert av sina eigne eventyr skreiv Service deretter fleire romanar. Ingen av desse er omsette til norsk.
Det er lite av hans verk som er kjent i Noreg; Fridtjof Nansen kalla han «Nordenlandenes diktar» og siterte han i enkelte av sine talar, bl. a. i Minnetalen over Roald Amundsen;

Nokre få andre av dikta hans er vorte tonesette, bl. a. «The Cremation of Sam McGee» med Johnny Cash.

::Har du følt den store, hvite stillhet.
::Våget det ukjente, trådt de utrådte veier.
::Merket kartets hvite flekker.
::Har du savnet. sultet seiret
::Vokset større i det heles storhet.
::Gjort ting blott for dådens spenning,
::og latt andre snakke om det.
::Har du sett Gud i hans storhet,
::hørt den tekst naturen preker.
::Sett de enkle ting, de sanne ting,
::de tause menn som gjør ting.
::Da lytt til viddene, de kaller på deg

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:nb:Robert Service|Robert Service]]» frå ,  den 9. oktober 2018.*
Whatever You Want av Status Quo

***Whatever You Want*** er det 12. studioalbumet til den britiske rockegruppa Status Quo.

Dette var det tredje albumet deira som vart produsert av Pip Williams. Innspelinga byrja i desember 1978 i Wisseloord Studios i Hilversum i Nederland, og dei siste miksane var ferdige i London i mars 1979. Albumet kom ut 12. oktober 1979 og gjekk inn på albumlista i heimlandet 20. oktober 1979, der det nådde fjerdeplassen. Den første singelen frå albumet — «Whatever You Want» — kom ut 14. september med «Hard Ride» som B-sida. Denne nådde òg fjerdeplassen på lista. Den andre singelen frå albumet var «Living on an Island» med B-sida «Runaway». Denne kom ut 16. november 1979 og nådde 16. plassen på singellista. 

Albumet vart miksa for den amerikanske marknaden og denne versjonen kom ut i USa med tittelen *Now Hear This* i 1980. Denne utgåva kom ut på CD på luksusutgåva av albumet. Men denne utgåva kom utan dei to songane «Shady Lady» og «Your Smiling Face». Desse finst derfor berre på den originale vinyl/kassett/8-sporslydband-utgåva. Songane «Whatever You Want» og «Living On an Island» byta òg plass på den amerikanske utgåva. 

## Innhald

## Medverkande
*Francis Rossi — gitar, vokal
*Rick Parfitt — gitar, vokal
*Alan Lancaster — bass, vokal
*John Coghlan — trommer

;Andre medverkande
*Andy Bown — klaverinstrument

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Whatever You Want (album)|Whatever You Want (album)]]» frå ,  den 9. oktober 2018.* 
*** oppgav desse kjeldene:*
Living on an Island

«**Living on an Island**» er ein song av det britiske rockebandet Status Quo frå 1979. Han kom ut på albumet *[[Whatever You Want]]* med Rick Parfitt på solovokal. 

Teksten omhandlar Rick Parfitt som måtte ta eit år i skatteeksil utafor Storbritannia og isolasjonen og keisemda han kjende på øya Jersey.

Songen kom ut som den andre singelen frå albumet og nådde 16. plassen på den britiske singellista.

## Innhald
# «Living on an Island» (Parfitt/Young) (3.47)
# «Runaway» (Rossi/Frost) (4.32)

## Salslister

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Living on an Island|Living on an Island]]» frå ,  den 9. oktober 2018.* 
*** oppgav desse kjeldene:*
Waldemar Thranes gate

**Waldemar Thranes gate** er ei om lag 1,2 kilometer lang gate i Oslo. Gata går i fall i nordaustleg lei frå gata Dalsbergstien på St. Hanshaugen fram til Sannerbrua over Akerselva på Ila. Den vestlege parten, ned til krysset med Uelands gate, ligg i Bydel St. Hanshaugen, den austlege parten utgjer grensa mellom Bydel Sagene på nordsida og Bydel Grünerløkka på sørsida. Gata er ei sterkt trafikkert gjennomgangsåre og kryssar mellom anna dei to andre trafikkerte gatene Ullevålsveien på St. Hanshaugen og Uelands gate på Alexander Kiellands plass, der det er ei rundkøyring.

Waldemar Thranes gate vart namnsett i 1879 etter komponisten Waldemar Thrane (1790-1828). Han har mellom anna sett tone til syngjespelet «Fjeldeventyret» av diktaren Henrik Anker Bjerregaard (1792–1842), som har gjeve namn til den litt stuttare parallellgata Bjerregaards gate sør for Waldemar Thranes gate.

Langsetter Waldemar Thranes gate er det i hovudsak bustadblokker frå 1800-talet og fram til 1930-talet, fleire med butikkar eller serveringslokale i fyrste høgda, især på strekninga frå Dalsbergstien til krysset med Ullevålsveien og i nærleiken av krysset med Uelands gate på Alexander Kiellands plass.

## Kjelder

*Knut Are Tvedt (red.), *[[Oslo byleksikon]]* (5. utgåva), Oslo 2010: Kunnskapsforlaget, side 630. ISBN 978-82-573-1760-7.
Stjørdal kyrkje

**Stjørdal kyrkje** er ei kyrkje i Kimen kulturhus i Stjørdalshalsen i Trøndelag. Kyrkja vart vigsla 30. august 2015.

Sjølve kyrkjesalen er rektangulær, altså langkyrkje, og har 240 sitjeplassar. Fondveggen er utsmykkka av Edith Lundebrekke, altarutstyret (i keramikk) er ved Beathe Lund Kristiansen og liturgiske møbel er formgjevne av Terje Hope.

Det er ikkje kyrkjegard ved Stjørdal kyrkje; ein nyttar kyrkjegarden ved Værnes kyrkje.

## Bakgrunnsstoff
* Stjørdal kyrkjelege fellesråd
* 
* Sjørdal kommune  om kyrkja
* Lusparken arkitekter om Kimen kulturhus

## Fotnotar
Just Supposin'

***Just Supposin***' er det trettande studioalbumet til Status Quo. Det var produsert av gruppa i lag med John Eden og var spelt inn i Windmill Lane Studios i Dublin. Albumet kom ut 17. oktober 1980, og nådde fjerdeplassen på den britiske albumlista. 

Tre songar vart gjevne ut som singlar det same året, «What You're Proposing», og ei dobbel-A-side «Lies»/«Don't Drive My Car». Mot slutten av 1981 kom ein redigert versjon av ein annan song, balladen «Rock 'n' Roll», ut på singel etter at Quo gav ut det neste albumet sitt, *[[Never Too Late av Status Quo|Never Too Late]]*. Det var ei produktiv innspeling som òg gav nok songar for albumet *Never Too Late*, som kom berre fem månader seinare. 

«Over the Edge» vart skriven av bassisten Alan Lancaster i lag med Keith Lamb, frontmann i dei britiske banda The Case, Sleepy Talk og Mr. Toad, og grunnleggjar og frontmann i det australske glamrockbandet Hush.

På plateomslaget kan ein sjå oppskytinga av ein UGM-84 Harpoon-missil.

## Innhald

## Medverkande
*Francis Rossi – gitar, vokal
*Rick Parfitt – gitar, vokal
*Alan Lancaster – bass, vokal
*John Coghlan – trommer

;Andre medverkande
*Andy Bown – klaverinstrument
*Bernie Frost – korvokal
*Bob Young – munnspel på «Coming And Going»

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Just Supposin&#39;|Just Supposin&#39;]]» frå ,  den 9. oktober 2018.* 
*** oppgav desse kjeldene:*
What You're Proposing

«**What You're Proposing**» er ein song av det britiske rockebandet Status Quo frå 1980. Han kom ut på albumet deira *[[Just Supposin']]*.

Songen kom ut på singel same året med B-sida «A B Blues», ein instrumental jam som ikkje var med på albumet. Somme seinare utgåver av singelen tileigna feilaktig Andy Bown som låtskrivar av B-sida. 

Songen vart spelt inn på ny i 2014 for det 31. studioalbumet til bandet, *[[Aquostic (Stripped Bare)]]*. 

## Innhald
# «What You're Proposing» (Rossi/Frost) (4.13)
# «A B Blues» (Rossi/Parfitt/Lancaster/Coghlan/Bown) (4.33)

## Salslister

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:What You&#39;re Proposing|What You&#39;re Proposing]]» frå ,  den 9. oktober 2018.* 
*** oppgav desse kjeldene:*
Rock 'n' Roll av Status Quo

«**Rock 'n' Roll**» er ein song av det britiske rockebandet Status Quo frå 1981. Han vart gjeven ut på albumet *[[Just Supposin']]*. Songen vart skriven i Irland av Francis Rossi og Bernie Frost under eit opphald i landet, og var ikkje opphavleg tenkt som ein song for Status Quo.

Songen vart spelt inn på ny i 2014 for det 31. studioalbumet deira, *[[Aquostic (Stripped Bare)]]*. 

## Innhald
A «Rock 'n' Roll» (Rossi/Frost) (4.04)
B1 «Hold You Back» (Rossi/Young/Parfitt) (4.22)
B2 «Backwater» (Parfitt/Lancaster) (4.21)

## Salslister

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Rock 'n' Roll (Status Quo song)|Rock 'n' Roll (Status Quo song)]]» frå ,  den 9. oktober 2018.* 
*** oppgav desse kjeldene:*
Never Too Late av Status Quo

***Never Too Late*** er det 14. studioalbumet til det engelske rockebandet Status Quo, produsert av gruppa og John Eden. Albumet kom ut 13. mars 1981, og vart spelt inn under same innspelinga som det førre albumet, *[[Just Supposin']]*. Albumet nådde andreplassen på den britiske albumlista. 

Det kom berre ut ein singel frå albumet, ein versjon av «Something 'Bout You Baby I Like» (tidlegare spelt inn av Tom Jones, og Glen Campbell med Rita Coolidge), med B-sida 'Enough Is Enough'. Det vart laga musikkvideo til songen, regissert av Godley and Creme. 

Dette albumet var det siste med «frantic four»-besetninga av bandet, sidan trommeslagaren John Coghlan slutta i bandet i 1981. Han vart erstatta av Pete Kircher året etter. 

## Innhald

## Medverkande
*Francis Rossi - gitar, vokal
*Rick Parfitt - gitar, vokal
*Alan Lancaster - Bass
*John Coghlan - trommer

;Andre medverkande
*Andy Bown - klaverinstrument
*Bernie Frost - korvokal

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Never Too Late (Status Quo album)|Never Too Late (Status Quo album)]]» frå ,  den 9. oktober 2018.* 
*** oppgav desse kjeldene:*
Sannerbrua

**Sannerbrua** er ei vegbru over Akerselva i Oslo som bind saman Sannergata på austsida med Waldemar Thranes gate på vestsida. Brua stod ferdig i 1917, og vart bygd som fylgje av at nordre parten av stroket Grünerløkka vart regulert og utbygd på slutten av 1800-talet. Både brua og Sannergata har namn etter gardsbruket Sanner, som låg om lag der krysset mellom Thorvald Meyers gate, Sannergata og gata Øvrefoss ligg no. Garden Sanner vart rive i 1870-åra.

Hovudspennet i brua vert halde opp av sidestilte bogar i stål under køyrebana. Brukara (landkara) er av granittblokker og utforma som massive bogebruar over kvar sine smale vegar. Sannerbrua var den fyrste av bruene over Akerselva som vart bygd med slikt gangvegsamband på elvebreidda under brua. Undergangen på austsida vert i dag nytta for den gangvegen som no er bygd langsetter Akerselva på strekninga frå Grønland til Maridalsvannet.

Rekkverket over hovudspennet er i smijarn. Brystninga på brua var opphavleg innretta for å gje plass til åtte ljoskandelabrar. I dei kraftige oppmurte pilastrane på kvart av brukara er det baldakinar der det er hogge ut sitjebenker i granitt. Inne i kvart av dei to små kvelva for gangvegane gjennom brukara er det tre nisjar med små opningar ut mot hovudspennet over elva, stengde med kvasse utsmykkingar i smijarn. Etter det som vert sagt, skulle desse smijarnsinnretningane hindre uteliggarar og tiggarar i å slå seg ned her.

Ordføraren i Kristiania, Carl Jeppesen, stod for den høgtidlege opninga av brua med mellom anna å seie at «Akerselven maa bli et smilebaand og ikke en hæslig rynke i hovedstadens ansigt».

## Kjelder
*Byantikvaren i Oslo om Sannerbrua på Riksantivarens kulturminnesøk
*Knut Are Tvedt (red.), *[[Oslo byleksikon]]* (5. utgåva), Oslo 2010: Kunnskapsforlaget, side 495. ISBN 978-82-573-1760-7.
Gustave Whitehead

**Gustave Albin Whitehead** (fødd **Gustav Albin Weisskopf** () var ein luftfartspioner som emigrerte frå Tyskland til USA der han konstruerte og bygde seilfly, flymaskiner og motorar i perioden 1897–1915. Det er usemje om i kva grad han flaug eit motordrive fly med hell fleire gonger i 1901 og 1902, dermed før Wright-brørne si fyrste flyging.

Mykje av Whiteheads omdømme kviler på ein avisartikkel som vart skriven som ein augevitnerapport om eit motordrive fly bygt av Whitehead i Connecticut den 14. august 1901. Dusinvis av aviser i USA og rundt om i verda gjentok artikkelen. Fleire lokale aviser rapporterte om dette i tillegg til andre flyeksperiment som Whitehead skal ha utført i 1901 og seinare år. Whitehead sin flykonstruksjon og eksperiment vart skildra eller omtalt i artiklar i *Scientific American* og i ei bok i 1904 om industriell utvikling. Den offentlege profilen hans falma etter rundt 1915 og han døydde relativt ukjend i 1927.

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:nb:Gustave Whitehead|Gustave Whitehead]]» frå ,  den 7. november 2018.*  
 


## Bakgrunnsstoff

* Who Flew First?
* Meir om Gustave Whitehead
Otto Lilienthal

**Otto Lilienthal** () var ein tysk flypioner og oppfinnar. 

Han var den fyrste til å utføra gjentekne, veldokumenterte suksessrike flygingar med glidefly. Arbeidet hans førte fram til utviklinga av den moderne flyvengen. 

Lilienthal utførte ca. 2 000 flygingar med glideflyet sitt frå 1891 til han døydde fem år seinare. Lilienthal gjorde den grunnleggjande forskinga innan aerodynamikk og forma til flyging. Han la grunnlaget for Wright-brørne si motoriserte flyging nokre år seinare.

Lilienthal opplevde nokre flystyrtar med glideflyet sitt, men desse var alle i låg fart og høgd og gjorde difor ikkje så mykje skade. Den 9. august 1896 knakk vengen på glideflyet hans som følgje av eit kraftig vindkast, han fall 17 meter rett ned og brekte ryggen. Han døydde neste dag, etter å ha sagt: «Opfer müssen gebracht werden!» («offer må gjerast»).

Tegel lufthamn er oppkalla etter Lilienthal. Det finst eit minnesmerke over Lilienthal i Berlins ortsteil Steglitz. Dette minnesmerket heiter Flyberget.

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:nb:Otto Lilienthal|Otto Lilienthal]]» frå ,  den 10. oktober 2018.*
Berlin–Tegel internasjonale lufthamn

**Berlin–Tegel internasjonale lufthamn** (*Flughafen Berlin-Tegel*) er ein av to lufthamner i Berlin. Ho ligg i den nordlege bydelen Reinickendorf. I 2015 hadde lufthamna ein trafikk på 21 millionar passasjerar.

Lufthamna vart bygd av franske ingeniører på 48 dagar under Berlinblokaden i 1948 for å transportera forsyningar til den kringsette byen. Då flyplassen var ny hadde den ein rullebane på 2,4 km, den lengste i Europa. Flyplassen vart modernisert på 1970-talet, og byrja å erstatta Tempelhof lufthamn som den viktigaste lufthamna i Vest-Berlin. Tempelhof var omgjeve av moderne bybebyggelse, og rullebanene var for korte til moderne jumbojetar.

Det var planlagt å leggja ned lufthamna 2. juni 2012 i samband med at alle sivile lufthamner i Berlin skulle slåast saman til Berlin Brandenburg lufthamn. Denne var planlagd opna dagen etter. Sidan  opninga av den nye flyplassen er blitt forseinka, er også stenginga av Tegel blitt utsett.

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:nb:Berlin–Tegel internasjonale lufthavn|Berlin–Tegel internasjonale lufthavn]]» frå ,  den 10. oktober 2018.*
Handball-EM 2008 for menn

**Europameisterskapen i handball 2008 for menn**, den 8. i rekka, vart avvikla i dagane frå 17. til 27. januar 2008 i Noreg. 16 land deltok i turneringa: Danmark, Frankrike, Island, Kroatia, Kviterussland, Montenegro, Noreg, Polen, Russland, Slovakia, Slovenia, Spania, Sverige, Tsjekkia, Tyskland og Ungarn. 

### Gull, sølv og bronse
Danmark sitt mannskap vann EM-gull for fyrste gong gjennom å slå Kroatia med 24 mål mot 20. Ved pause leia danskane med 13–10. Lasse Boesen og Lars Christiansen skåra kvar sine 7 finalemål. Dei andre danske skåringane kom frå Jesper Jensen (4), Hans Lindberg (3), Michael V. Knudsen (2) og Lars Jørgensen (1). Målvakta Kasper Hvidt var avgjerande då Danmark tok styringa av kampen i løpet av 1. omgang. Med 5 nettkjenningar vart Petar Metličić mestskårande for Kroatia.

I kampen om bronseplassen sigra Frankrike heile 36–26 over Tyskland. Noreg vart vist til sjetteplass då det, etter ekstraomgangar, vart tap 34-36 mot Sverige.

## Gruppespelet
### Gruppe A



---------

----------

----------

### Gruppe B



------------

------------

-----------

### Gruppe C



----------

-----------

-----------

### Gruppe D



-----------

---------

----------

## Mellomrunden
### Gruppe I



------------

-------------

------------

### Gruppe II



----------

---------

----------

## Sluttspelet
### Kamp om 5.-plass

### Semifinalar

--------

### Bronsefinale

### EM-finalen

## Kjelder
Lies av Status Quo

«**Lies**» er ein song av det britiske rockebandet Status Quo i 1980. «Lies» kom ut på singel som ei dobbel A-side i lag med «**Don't Drive My Car**». Begge songane vart gjevne ut på albumet *[[Just Supposin']]*.
	
Songen vart spelt inn på ny i 2014 for det 31. studioalbumet til bandet, *[[Aquostic (Stripped Bare)]]*. 

## Innhald
# «Lies» (Rossi/Frost) (3.56)
# «Don't Drive My Car» (Parfitt/Bown) (4.12)

## Salslister

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Lies (Status Quo song)|Lies (Status Quo song)]]» frå ,  den 9. oktober 2018.* 
*** oppgav desse kjeldene:*



## Bakgrunnsstoff
*
Berlin Brandenburg lufthamn

**Berlin Brandenburg internasjonale lufthamn** (BER, fullstendig namn *Flughafen Berlin Brandenburg*  «Willy Brandt») er ei ny lufthamn som vert bygd på grensa mellom delstatane Berlin og Brandenburg i  Tyskland. Ho representerer ei utviding av Berlin-Schönefeld lufthamn.

Byggjearbeida byrja 5. september 2006, og det var planlagt å opna lufthamna 3. juni 2012. Den 8. mai 2012 vart det gjort kjent at opninga var utsett med minst to månader. Grunnen var at brannvernsteknikken ikkje kunne fungera optimalt innan den planlagde opningsdatoen. 

17. mai 2012 erklærte regjeringssjefen i Berlin, Klaus Wowereit, at lufthamna skulle takast i bruk 17. mars 2013. Seinare vart opningsdatoen sett til 27. oktober 2013. 6. januar 2013 vart det gjort kjent at lufthamna ikkje kunne opnast til det planlagde tidspunktet,  på grunn av graverande, «nesten grufulle» problem. Etter nye planar skal lufthamna takast i bruk 31. oktober 2020, medan Berlin–Tegel internasjonale lufthavn etter planen skal stengja 8. november same år.

## Tilkomst
Flughafen Berlin Brandenburg stasjon er ein underjordisk jernbanestasjon innanfor flyplassområdet. Han handsamar internasjonal fjerntrafikk, regiontrafikk og S-Bahn-trafikk. Regiontrafikken vert supplert med busslinjer.

Lufthamna er knytt til vegnettet via eit eige kryss på motorvegen A 113. Gods- og persontrafikk er fråskilde i eit trafikknutepunkt eit stykke austom terminalen. Det har vorte innretta 10 000 parkeringsplassar for kundar og 5 000 for tilsette.

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:nb:Berlin Brandenburg lufthavn|Berlin Brandenburg lufthavn]]» frå ,  den 10. oktober 2018.*
Oslo tingrett

**Oslo tingrett** er tingretten i Oslo med lokale i Oslo tinghus. Rettskretsen omfattar Oslo kommune og fagkretsen omfattar alle sivile tvistemål og straffesaker. Sorenskrivar i tingretten er (2018) Geir Engebretsen. Ankedomstolen er Borgarting lagmannsrett. 

Oslo tingrett er den største domstolen i Noreg. Her vert omtrent ein femtedel av alle sivile tvistemål og straffesaker i landet handsama. Tingretten er delt i åtte rettsavdelingar med avdelingsleiarar, i tillegg er den ei administrasjonsavdeling med direktør. I 2009 vart det handsama over 10 800 saker. Dette fordeler seg på 3 110 straffesaker (meddomsrett), 5 034 einedommarsaker og 2 661 sivile saker. I 2011 hadde Oslo tingrett ei bemanning på omtrent 200 årsverk, her omtrent 72 dommarar og 21 dommarfullmektigar og 85 saksarbeidarar. 

## Kjelder


**Denne artikkelen bygger på «[[:nb:Oslo tingrett|Oslo tingrett]]» frå ,  den 10. oktober 2018.*  


## Bakgrunnsstoff

* Nettstad for Oslo tingrett (arkivert utgåve)
Sámis

**Sámis** er eit nordsamiskspråkleg tidsskrift som kjem ut litt oftare enn ein gong i året. Tidsskriftet presenterer seg som eit tidsskrift for samisk skriftkultur, men artikkelutvalet famnar breitt.

Tidsskriftet vart grunnlagt i 2005, redaktør er Harald Gaski, og utgjevar er Sámi fágagirjjálaš čálliid- ja jorgaleaddjiidsearvi.

## Bakgrunnsstoff

* Heimeside for Sámis
Max Schmeling

**Maximillian Adolph Otto Siegfried Schmeling** (), kjend som **Max Schmeling**, var ein tysk boksar som var verdsmeister i tungvektsboksing 1930–32.

Schmeling var fødd i Klein Luckow i Hollenstedt i Mecklenburg-Vorpommern i Tyskland.
Han vart verdsmeister 12. juni 1930, i ein tittelkamp mot den amerikanske boksaren Jack Starkey, i Yankee Stadium i New York. Dette var ein kamp om den ledige tittelen etter Gene Tunney. Sharkey vart diskvalifisert i fjerde runde etter ha slått for lågt, og dermed vart Schmeling den einaste tungvektsmesteren i boksehistoria som har vunne tittelen etter at motstandaren har vorte diskvalifisert. 

Den 3. juli 1931 forsvarte Schmeling verdsmeistertittelen sin då han vann over den amerikanske boksaren Young Stribling på teknisk knockout i femtande runde i Cleveland.

I returkampen mot Starkey den 21. juni 1932 i New York tapte Schmeling etter femten rundar på poeng, og Jack Starkey vart ny tungvektsmester i boksing. 

Max Schmeling er medlem av International Boxing Hall Of Fame, og har i karrieren som profesjonell boksar vunne 56 kampar, av dette 40 på knockout, 4 har enda uavgjort og 10 med tap. 

Schmeling er ein av dei mest populære idrettsmennenen i TYskland gjennom tidene. I Berlin finst fleirbrukshallen Max-Schmeling-Halle, som er oppkalla etter han.

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:nb:Max Schmeling|Max Schmeling]]» frå ,  den 10. oktober 2018.*
Christopher Stensaker

**Christopher Stensaker** () var ein norsk politikar, fødd i Trondheim, som 1997-2005 var stortingsrepresentant frå Sør-Trøndelag, vald for Framstegspartiet.

Far til Stensaker var byarkitekt i Trondheim. Sjølv gjekk han militær forskole og yrkeskole. Sidan hadde mange ulike jobbar, så som seljar, butikksjef, sjåfør, maskinførar, bygningsarbeidar, kjølemontør, kokk og fiskar.

Stensaker representerte 1981-97 Framstegpartiet i Sør-Trøndelag fylkesting, frå 1984 som medlem av fylkesutvalet. Valperioden 1988-91 var han i tillegg bystyremedlem i Trondheim. Frå 1997 til 2005 var han vald inn på Stortinget. Den fyrste perioden, 1997–2001, hadde han sete i Samferdslekomitéen, i den andre, 2001–2005, i Utanrikskomitéen.

## Kjelder
*Stortingsbiografi
Joe Louis

**Joseph Louis Barrow**, betre kjent som **Joe Louis** eller **The Brown Bomber** () var ein amerikansk boksar siom var verdsmeister i tungvektsboksing frå 1937 til 1949.
## Referansar
Verdsutstillinga i Paris i 1878

**Verdsutstillinga i Paris i 1878**, (**Exposition Universelle**) var den tredje offisielle verdsutstillinga som vart halden i Paris. Ho vart halden frå 1. mai til 10. november 1878. Utstillinga feira Frankrike si attreising etter nederlaget i Den fransk-prøyssiske krigen i 1870.

Bygningane på utstillingsområda stod uferdige på opningsdagen sidan den franske regjeringa hadde hatt politiske problem og ikkje hatt særleg tid til utstillinga. Det vart sett inn sterke krefter i arbeidet med ferdigstillinga, og 1. juni var bygningane til utstillinga endeleg ferdigbygde.

Utstillinga var mykje større enn nokon anna utstilling som hadde vorte halden tidlegare. Ho dekte eit areal på 267 km² og hovudbygningen på Marsmarka dekte eit areal på 219&nbsp;km². Dei franske utstillarane tok opp halvparten av utstillingsplassen, medan resten var delt mellom dei attverande deltakarlanda. Tyskland var den einaste store nasjonen som ikkje deltok i utstillinga.

For høvet var det installert 64 av Pavel Jablotsjkov sine elektriske bogelamper som lyste opp halve Avenue de l'Opéra, Place du Théâtre-Français (dagens Place André-Malraux) og Place de l'Opéra. Lampene vart drivne av Zénobe Gramme-dynamoar.

Over 13 millionar gjester vitja utstillinga, noko som gjorde henne til ein finansiell suksess.

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:nb:Verdensutstillingen i Paris (1878)|Verdensutstillingen i Paris (1878)]]» frå ,  den 10. oktober 2018.*
Dreiebok

**Dreiebok** er eit detaljert manuskript nytta under innspelinga av ein film. Dreieboka tek utgangspunkt i synopsis og filmmanus, men inneheld også opplysingar om biletutsnitt, kameravinkel, kamerarføring, lydar og lys. 
## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:nb:Dreiebok|Dreiebok]]» frå ,  den 20. oktober 2018.*
Raymond Queneau

**Raymond Queneau** (21. februar 1903 – 25. oktober 1976) var fransk romanforfattar, poet, dramatiker og matematiker. Forfattar av mellom anna *Zazie på metroen* og ein av grunnleggjarane av den litterære rørsla kalla «Oulipo» (*Ouvroir dei Littérature Potentielle* – *Systue for potensiell litteratur*). Han deltok òg i surrealistrørsla i mellomkrigstida, og var ein av leiaren av rørsla. Ein annan varAndre Breton. Han var òg kjend for sin kyniske humor.

I 1923 vert han kjent med Surrealistrørsla, ei rørsle han var engasjert i heilt til han vart ekskludert i 1930 etter at hans tilhøve til Breton hadde rakna. I mellomtida heldt til han to år i det militære, der han lærde seg arabisk og argot. Under ei ferd til Hellas i 1932 vert han medvitne ved å la det litterære og det munnlege språket gli frå kvarandre; å sameina desse vert frå no av hans overordna litterære prosjekt.

I 1936 publiserer han sin første roman, *Le chiendent*, som ifølgje han sjølv er eit forsøk på ein litterær illustrasjon sin av Descartes *Discours dei la méthode.* Hans fyrste litterære suksess fekk han likevel med boka *Pierrot monnar ami* i 1942. I 1947 kom *Exercises * ut, ei bok som fortel same historie med hundre ulike stiluttrykk, *Zazie dans le métro*, som kom ut i 1959 (utgjeven på Norsk av Solum Forlag i 2004), vart ein bestseljar i Frankrike og vart seinare filmatisert av Louis Malle.

Han gifta seg med Janine Kahn i 1928, og med ho fekk han ein son, Jean-Marie, i 1934. Dei vart verande gift fram hans hustrua døde i 1972.

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:nb:Raymond Queneau|Raymond Queneau]]» frå ,  den 10. oktober 2018.*  
 

## Bakgrunnsstoff

* ''Fond'' sin Queneau, fransk og engelsk
* Raymond Queneau i Bibliothèque nationale de France, fransk
* Raymond Queneau ved Braulio Tavares, engelsk
Henri Giffard

**Henri Giffard** () var ein fransk ingeniør og pioner som luftskipskonstruktør.

Giffard var fødd i Paris. Etter avslutta ingeniørstudium i Bourbon vart interessa hans for luftfarkostar vekka.
Då han hadde lukkast i å konstruera ein dampmaskin som berre vog 150&nbsp;kg og gav 3 hk såg han eit høve i å kombinera Pierre Julliot sin fjørdrivne luftskipsmodel med sin dampmaskin.

Flykroppen vart bygd som ein avlang ballong, spiss i begge ender. Lengda var 43,6 m med ein største diameter på 12,2 meter, den romma 2 500 m³ hydrogengass. I eit reip festa i ballongen hengde han ein gondol kor dampmaskina vart plassert. Ein aksel dreiv frå dampmaskina dreiv ein toblada propell. Lyftekrafta for farkosten var 1 750&nbsp;[kg] og den veide 1 420&nbsp;kg som ga den bæreevne for fører og last, brensel og vatn på 330&nbsp;kg.

Den [24. september 1852 startet han med luftskipet som no hadde fått namn «Dirigible» frå Paris Hippodrom. Han flaug med ein fart på 8&nbsp;km/t og kunne under flyvningen utføra svingar på 360 gradar. Etter 27 kilometers flygning landa han heime, i si eiga trapp. På grunn av motvind kunne han ikkje venda attende til Paris luftvegen, men Giffard så at med sterkare motor lå det store høve i hans oppfinnelse.

Han fekk bygd eit større luftskip til Verdensutstillingen i Paris (1878) som kunne bera 40 passasjerar, men allereie i starten eksploderte det. Som ved eit under berget han seg.

På sina eldre dagar fekk Giffard synsproblemer og han valde sin eigen død. Han testamenterte alle sina papir til vitskapens framme. Då Eiffeltårnet vart bygd vart hans namn oppført blant dei 72 fremste franskmenn som fekk sit namn på ei minneplate i tårnet.

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:nb:Henri Giffard|Henri Giffard]]» frå ,  den 10. oktober 2018.*  
 

## Bakgrunnsstoff

* Meir om Giffard
Den norske ambassaden i Buenos Aires

**Den norske ambassaden i Buenos Aires** er ein norsk utanriksstasjon. Ambassaden husar den norske ambassadøren til Argentina med stab. Adressa er Carlos Pellegrini 1427,  2. etasje, C1011AAC, Buenos Aires. Fram til 1957 var utanriksstasjonen ein legasjon, og seinare vart han ambassade.

Etter unionsoppløysinga i 1905 vart Argentina eitt av dei første landa med norsk utenriksstasjon. Dette på grunn av skipsfarten mellom landa. Den første ministeren send frå Noreg til Buenos Aires var Søren Andreas Christophersen. Han hadde budd der sidan 1870 og hadde vore norsk-svensk konsul og sendemann og var godt kjend der nede.

## Sendemenn og ambassadørar

* 1906–1919: Søren Andreas Christophersen, ulønna minister
* 1919–1924: Halvard Huitfeldt Bachke
* 1924–1927: Johan Fredrik Winter Jakhelln
* 1927–1933: ingen minister, berre ein chargé d'affaires.
* 1933–1935: Carl Ferdinand Sandberg
* 1935–1941: Rolf Andvord
* 1945–1945: Ludvig Cæsar Martin Aubert (i ei kort periode)
* 1946–1951: Terje Knudtzon
* 1951–1958: Reidar Solum
* 1958–1963: Julius August Christian Fleischer
* 1963–1968: Erik Andreas Colban
* 1968–1974: Finn Seyersted
* 1974–1979: Knut Aars
* 1979–1984: Odd Gerhard Jakobsen
* 1984–1987: Åre Kapstø
* 1987–1990: Henrik Foss Holo
* 1990–1994: Erik Tellmann
* 1994–1999: Peter Nicolay Ræder
* 1999–2003: Sissel Birgitte Breie
* 2003–2007: Gunnar Henrikssøn Lindeman
* 2007–2012: Niels Haugstveit
* 2012–2015: Janne Julsrud
* 2015–2019: Jostein Leiro
* 2019– : Lars Ole Vaagen

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:nb:Norges ambassade i Buenos Aires|Norges ambassade i Buenos Aires]]» frå , den 10. oktober 2018.*

## Bakgrunnsstoff
*
Hans Torgersen

**Hans Torgersen** () var ein norsk glasmeister og politikar frå Øvre Eiker i Buskerud som 1977-81 representerte Kristeleg Folkeparti på Stortinget.

Torgersen var son til ein snikkar. Sjølv arbeidde han i Arnesens glassmagasin i Drammen frå 1941 til 1950. Han tok då meisterbrev og dreiv sidan eiga glasmeisterforretning i Drammen i 39 år fram til 1989.

Frå 1960 til 1971 var Torgersen bystyremedlem i Drammen og var seinare fylkestingsmedlem i Buskerud i to periodar. 1974-78 var han fylkesformann i Buskerud KrF og samstundes landsstyremedlem i partiet. Valperioden 1977-81 var han stortingsrepresentant frå Buskerud med plass i Kommunal- og miljøvernkomiteen.

## Kjelder
*Stortingsbiografi
Kong Haakon VIIs minnemedalje

**Kong Haakon VIIs minnemedalje 1. oktober 1957** er ein medalje som vart innstiftet til minne om den avlidne kong Haakon VII i høve gravferda hans.  Graverda til kongen fann stad 1. oktober 1957.

## Utføring
Medaljen er i gull og sølv og har eit portrett av kong Haakon på advers. Kongen er avbilda utan krone etter eit portrett av myntgravøren Ivar Throndsen. Portrettet er omgjeve av omskrifta «HAAKON • VII •  NORGES • KONGE •». Revers viser monogrammet til kongen. Medaljongen har ei kongekrone på toppen. Ho er hengt opp i eit raudt band, som har ei sølvspenne med innskrifta «1. OKTOBER 1957».

## Tildeling
Minnemedaljen vart tildelt personar som hadde oppgåver i samband med gravferda til kongen. I gull vart det utdelt 26 medaljar, for det meste til militære. Det vart utdelt 54 sølvmedaljar, 48 av dei til offiserar frå Hæren, Sjøforsvaret og Luftforsvaret, som leidde æresavdelingene ved gravferda.

## Rangering
Medaljen rangerer som nummer 30 i rekkja av offisielle norske utmerkingar.

## Kjelder


**Denne artikkelen bygger på «[[:nb:Kong Haakon VIIs minnemedalje|Kong Haakon VIIs minnemedalje]]» frå ,  den 10. oktober 2018.*
Den islandske falkeordenen

**Den islandske falkeordenen** (islandsk ) er den einaste ordenen til Island. Han vart innstifta 3. juli 1921 av kong Kristian X av Danmark. Ordenen vart oppkalla etter motivet i Det islandske riksvåpenet, som i 1903 var endra til å visa ein sølvfalk i blått felt. Ordenen hadde kongen som stormeister, ein posisjon som vart overteken av presidenten på Island etter 1944.

## Inndeling

Den islandske falkeordenen er inndelt i tre gradar. Den eine av desse igjen er inndelt i to klasser, til saman fire trinn:

*  Storkross (*Stórkross*)
*  Storriddar med stjerne (*Stórriddarakross með stjörnu*)
*  Storriddar (*Stórriddarakross*)
*  Riddar (*Riddarakross*)

Stórkross kan òg verta tildelt med kjede.

## Insignium
Ved innstiftinga fekk ordensteiknet for riddarar ei utforming som likna krossen i Dannebrogordenen. Den kvitemaljerte krossen har ein sentral oval der falken er avbilda mot blå botn. Krossen var opphengd i ordensbandet ved eit ledd danna av den islandske heraldiske kongekrona. Ved overgangen til republikk i 1944 vart ordensteiknet endra ved at den islandske kongekrona vart erstatta av eit ornament. Ordensstjerna til storridderar er i sølv og har òg midtmedaljong med falken i sølv mot blått. For storkross er ordensstjerna besett med riddarkrossen. Ved innføringa av republikken i 1944 vart kongemonogrammet erstatta av det islandske riksvåpenet i ordenskjeda. Ordenskjeda består deretter av ledd med blå medaljongar med falken vekselvis med riksvåpenet. 

Ordensbandet er blått med kvite og raude kantar, fargane til det islandske flagget.

## Tildeling
Den islandske falkeordenen vert tildelt både islendingar og utanlandske borgarar for tenester for Island og menneskja. Ordenen vert tildelt av presidenten etter innstilling av eit ordensråd på fem medlemmar. Tildelinga skjer vanlegvis 1. januar og 17. juni, men kan òg finna stad på andre datoar. Stormeisteren av ordenen ber storkross med kjeda, elles vert kjeda berre tildelt statsoverhovud av framande land.

## Norske innehavarar
Ei rekkje nordmenn er vorte tildelte Den islandske falkeordenen. Kong Harald V og dronning Sonja er innehavarar av storkrossen.

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:nb:Den islandske falkeorden|Den islandske falkeorden]]» frå , den 2. oktober 2018.*  
*** oppgav desse kjeldene:*
*Poul Ohm Hieronymussen og Jørgen Lundø: *Europæiske ordner i farver*, København: Politikens forlag, 1966
*Lars Stevnsborg: *Kongeriget Danmarks ordener, medaljer og hederstegn. Kongeriget Islands ordener og medaljer*, Syddansk Universitetsforlag, 2005, s. 771–780

## Bakgrunnsstoff
*
1+9+8+2

***1+9+8+2*** (offisiell tittel, i andre kjelder **1982**) er det 15. studioalbumet til det engelske rockebandet Status Quo, gjeve ut 16. april 1982. Det var det første albumet deira med den nye trommeslagaren Pete Kircher, som nyleg hadde erstatta John Coghlan. Det var òg det første der klaverspelaren Andy Bown vart oppført som fullt medlem av bandet. På dei tidlegare utgjevingane deira var han berre oppført som gjestemusikar, sjølv om han hadde vore sterkt delaktig i bandet i fleire år. 

Albumet kom ut kort tid før dei spelte ein konsert i National Exhibition Centre i Birmingham, føre prinsen av Wales, og merksemda som dette førte med seg hjelpte albumet til topps på albumlista i Storbritannia. Dette vart dermed den fjerde og siste listetoppen deira. Likevel fekk albumet lunken mottaking blant fansen. «Dear John» var den første singelen deira som ikkje var skriven av nokon i bandet og han nådde tiandeplassen på singellista i Storbritannia, medan «She Don't Fool Me» stoppa på 36. plassen.

1982 var 20-årsjubileet til første gongen bandmedlemmane Francis Rossi og Alan Lancaster spelte med kvarandre og summen av tala 1+9+8+2 er 20 (synt som romartala 'XX' under albumtittelen).

## Innhald

*Dei to konsertopptaka kom òg ut på albumet *[[Live at the N.E.C. av Status Quo|Live at the N.E.C.]]*, som kom ut seinare same året. 

## Medverkande
*Francis Rossi&nbsp;– sologitar, vokal
*Rick Parfitt&nbsp;– rytmegitar, vokal
*Alan Lancaster&nbsp;– bass, vokal
*Andy Bown&nbsp;– keyboard, korvokal
*Pete Kircher&nbsp;– trommer, perkusjon

;Andre medverkande
*Bernie Frost&nbsp;– korvokal

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:1+9+8+2|1+9+8+2]]» frå ,  den 10. oktober 2018.* 
*** oppgav desse kjeldene:*
Pete Kircher

**Peter Derek Kircher** () er ein engelsk trommeslagar. Frå 1982 til 1985 spelte han i rockebandet Status Quo. I denne perioden spelte han mellom anna på Live Aid og National Bowl, og møtte prinsen av Wales ved ein veldedigheitskonsert for The Prince's Trust i Birmingham NEC, som sidan kom ut i 1982 på albumet *[[Live at the N.E.C. av Status Quo|Live at the N.E.C.]]*.

I 1960-åra spelte han med The Burnettes i lag med Neil Landon som songar og Noel Redding på gitar. Redding spelte sidan bass med Jimi Hendrix. I slutten av tiåret spelte han i bandet Honeybus. I 1970-åra og tidleg i 1980-åra spelte han i bandet Shanghai i lag med Mick Green frå Johnny Kidd and the Pirates, så Liverpool Express, Original Mirrors og til slutt Nolan Sisters før han byrja å spele med Status Quo då John Coghlan slutta der. Etter han slutta i Status Quo i 1985 har han halde ein låg profil og arbeidd noko som låtskrivar. 

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Pete Kircher|Pete Kircher]]» frå ,  den 10. oktober 2018.* 
*** oppgav desse kjeldene:*
Dear John av Status Quo

«**Dear John**» er ein song av det britiske rockebandet Status Quo i 1982. Han kom ut på albumet *[[1+9+8+2]]*.

## Innhald
# «Dear John» (Jackie McAuley/John Gustafson) (3.12)
# «I Want the World to Know» (Alan Lancaster/Keith Lamb) (3.21)

## Salslister

## Andre versjonar
*Kati Kovács: *Hé, Zsolt* (1982)

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Dear John (Status Quo song)|Dear John (Status Quo song)]]» frå ,  den 10. oktober 2018.* 
*** oppgav desse kjeldene:*



## Bakgrunnsstoff
*