open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Tamara Bykova

**Tamara Vladimirovna Bykova** () er ein russisk tidlegare høgdehoppar frå Azov som representerte Sovjetunionen. Ho vart verdsmeister i øvinga i 1983 og elles vann sølv i EM 1982, VM 1987 og bronse i OL 1988. Bykova sin personlege rekord frå 1984 er på 2,05 meter.

## Aktiv
Bykova meisterskapsdebuterte med ein niandeplass under Sommar-OL 1980 i Moskva. Seks veker seinare vart ho sovjetmeister då ho svinga seg over 1,97 m. Året etter vart ho nummer to med 1,96 m i verdscupen, i ei tevling der vesttyske Ulrike Meyfarth sette verdsrekord med 2,02 meter. Også i EM 1982 vann Meyfarth framom Bykova. Eit halvt år seinare var Bykova heilt suveren i innandørs-EM 1983 i Budapest, der ho sette innandørs verdsrekord med 2,03 m og hadde ein sigersmargin på ni centimeter til landskvinna Larisa Kositsyna.  

Utover i sommarsesongen 1983 heldt Bykova forma ved like. Under den fyrste verdsmeisterskapen i friidrett stod ho og Ulrike Meyfarth åleine att etter 1,99 m var unnagjort. Som den einaste tok Bykova seg over 2,01 m og vann VM-gullet. Ein månad etter VM i Helsinki møttest dei to i verdscupen i London. Her sette Meyfarth verdsrekord med 2,03 m, ein rekord Bykova tangerte få minuttar etterpå, men likevel måtte nøye seg med ein andreplass. Fire dagar seinare var det klart for nytt meistermøte i Pisa. Denne gongen vann Bykova på ny og ho sette samstundes ny verdsrekord på 2,04 m.

I juni 1984 forbetra Bykova verdsrekorden til 2,05 meter under eit stemne i Kiev. Etter som Sovjetunionen boikotta Sommar-OL i Los Angeles deltok ho ikkje i leikane. Allereie i juli månad same året tok ein annan OL-hindra høgdehoppar, bulgarske Ljudmila Andonova, over verdsrekorden då ho oppnådde 2,07 m. 

Under verdsmeisterskapen 1987 hoppa Bykova heile 2,04 m og vann sølv. Likevel vart ho stilt heilt i skuggen då Stefka Kostadinova frå Bulgaria sette verdsrekord med 2,09 meter, ein rekord som har vorte ståande. Året etter vann Bykova bronsemedaljen i høgdehopp under sommarleikane i Seoul.

### Doping
Under eit stemne i Seattle sommaren 1990 vart Bykova avslørt for bruk av efedrin og stengd ute frå friidretten i tre månader.

### Medaljar og plasseringar i internasjonale meisterskap
*OL 1980 i Moskva: Nr 9 – 1,88 m
*EM 1982 i Aten: Sølvmedalje – 1,97 m, framom Sara Simeoni (1,97 m)
*VM 1983 i Helsinki: Gullmedalje 2,01 m, framom Ulrike Meyfarth (1,99 m)
*EM 1986 i Stuttgart: Utslått i kvalifiseringa – 1,86 m
*VM 1987 i Roma: Sølvmedalje – 2,04 m, bakom Stefka Kostadinova (2,09 m)
*OL 1988 i Seoul: Bronsemedalje – 1,99 m
*VM 1991 i Tokyo: Nr 7 – 1,93 m

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:de:Tamara Bykowa|Tamara Bykowa]]» frå ,  den 25. juli 2017.*
Allan Wells

**Allan Wipper Wells** () er ein britisk tidlegare friidrettsutøvar frå Edinburgh som vart olympisk meister på 100 meter ved Sommar-OL 1980 i Moskva.

Wells siit gjennombrot kom så seint som i 1978. Han vann då både 100 m og 200 ved den britiske friidrettsmeisterskapen. I august same året vann han 200 m og vart andremann på 100 m under Samveldeleikane i Edmonton. Framgangen heldt fram i 1979, med sigeren på 200 m i Europacupen framfor verdsrekordhaldar Pietro Mennea som eit høgdepunkt.

Under dei olympiske sommarleikane i Moskva i 1980 sette Wells britisk rekord med 10,11 sekundar i semifinalane. Han vann så 100 meter-finalen i med minimal margin til favoritten, kubanaren Silvio Leonard. Begge fekk tida 10,25 sekundar, og det er sagt at Wells vann med åtte centimeter ved at han kroppen langt fram i finishen. Han tok seg også til finalen på 200 meter, der han vart slått i kampen om gullmedaljen av Pietro Mennea med to hundredels sekund og fekk sølv med britisk rekord på 20,21 sekundar.

I 1982 vann Wells så vel 100 m som 200 m då Samveldeleikane fann stad i Brisbane i Australia. På 100-meteren vart han i kraftig medvind klokka inn på 10,02, og vann med tre hundredels sekund på den framstormande kanadiaren Ben Johnson. Derimot kom han medaljelaus frå Friidretts-VM 1983. Han enda då som fjerdemann på begge sprintdistansane, høvesvis tre og eitt hundredels sekund bakom bronsevinnarane.

### Medaljar og plasseringar i internasjonale meisterskap
*EM 1978 i Praha: Nr 6 på 100 m – 10,45 m
*OL 1980 i Moskva: Gull på 100 m – 10,25, sølv på 200 m – 20,21, nr 4 i 4 x 100 m stafett
*VM 1983 i Helsinki: Nr 4 både på 100 m – 10,25 og 200 m – 20,52
*OL 1984 i Los Angeles: Utslått i semifinalane på 100 m (10,71 =nr 16) og nr 7 i 4 x 100 m stafett
*EM 1986 i Stuttgart: Nr 5 både på 100 m – 10,24 og 200 m – 20,89

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Allan Wells|Allan Wells]]» frå ,  den 25. juli 2017.*
The Second Coming av Little Richard

***The Second Coming*** var det tredje albumet til Little Richard for Reprise Records. Det kom ut i september 1972 og her fekk han med seg att Robert «Bumps» Blackwell som han hadde spelt med medan han var på Specialty i 1950-åra. Dei to skreiv dei fleste songane på albumet i lag. Konseptet var å få saman dei beste studiomusikarane frå 1950-åra med dei beste studiomusikarane frå 1970-åra. Mange fans var skuffa over innhaldet og dei oversynkoperte og overproduserte songane. Albumet selde heller dårleg og gjekk ikkje inn på salslistene.

## Historie
Little Richard skreiv fleire songar for andre artistar i denne perioden, som «Miss Ann» på albumet *[[To Bonnie from Delaney]]*, ein song for Joey Covington frå The Jefferson Airplane og Hot Tuna, «Bludgeon of a Bluecoat (The Man)», ein duett med Mylon LeFevre i 1972 på albumet *He's Not Just A Soldier* og to songar til filmen *[[filmen $|$]]*. Han spelte òg inn «But I Try» med The James Gang (gjeven ut først i 2013) og «Rockin' with the King» med Canned Heat, seint i 1971. Men hans eigne plater selde dårleg, og eit fjerde og siste album for Reprise - *Southern Child* - vart ikkje gjeven ut. Songane til alle innspelingane til Richard for Reprise, inkludert *Southern Child*, kom omsider ut på CD i 2005 på Rhino Records.

*Second Coming* vart spelt inn i 1972 på Record Plant i Los Angeles i California. Medan det førre albumet på Reprise, *[[King of Rock and Roll]]* vart rekna for å vere underprodusert og for kommersielt, vart dette albumet rekna som overprodusert og inneheld for lite av Richard sjølv.

Richard sa: «Eg forlét Reprise fordi eg følte at produsentane ikkje gjorde ein heilhjarta jobb. *The Rill Thing* var eit bra album. Alle Reprise-albuma var bra, men dei marknadsførte dei ikkje. Så eg forlét dei. Det var ikkje gjensidig. Eg gjekk til Reprise fordi eg følte selskapet kunne gjere noko ... Eg trur ikkje produsentane og folka der rekna meg som den fremste songaren sin.»

## Innhald

## Medverkande
*Little Richard – vokal, piano
*Lee Allen, Bill Hemmons - tenorsaksofon 
*Jim Horn - barytonsaksofon
*Chuck Rainey - bass
*Sneaky Pete Kleinow - pedal steelgitar
*Mike Deasey, George Davis, Adolph Jacobs, David T. Walker - gitar 
*Earl Palmer - trommer
;Teknisk
*Ed Thrasher - kunstnarisk leiar
*David Willardson - plateomslag
*Ed Caraeff - fotografi

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:The Second Coming (Little Richard album)|The Second Coming (Little Richard album)]]» frå ,  den 26. juli 2017.* 
*** oppgav desse kjeldene:*
Suttung

**Suttung** var ein jotun i norrøn mytologi som var knytt til skaldskap. Jotunen Suttung (*Suttungr jötunn*) var son av jotunen Gilling. Skaldedrikken har namn etter Suttung som  **Suttungs mjød**.

## Skaldskaparmål
I Den yngre Edda, òg kalla Snorre-edda, i kapitlet om Skaldskaparmål, fortel Snorre om korleis guden Odin lurte Suttung og henta skaldedrikken attende til æsene i Åsgard.

Soga byrjar med å fortelje om Kvase (*Kvasir*) som var så klok at ingen kunne spørje om noko han ikkje kunne svare på. Han vart drepen av dvergane Fjalar og Galar og av blodet hans laga dei ein mjød som gjer kvar den som drikk av han, til skald eller vismann. Skaldedrikken bli difor òg kalla «Kvases blod»

Seinare hende det at dei same to dvergane tok livet at jotunen Gilling og kona hans. Suttung, sonen til Gilling, fór då i veg for å ta hemn for drapa. Han tok dvergane og sette dei ut på eit skjer som berre stakk opp på fjøre sjø og var meint på å late dei drukne der, men han lét dei likevel få behalde livet då dei baud han den kostesame mjøden i bot for faren. Suttung gøymde mjøden på ein stad som heiter Nitberg (*Hnitbjörg*) og sette dotter si, Gunnlod (*Gunnlöðu*), til å vakte på han. 

Æsene, som hadde skapt Kvase, meinte at dei hadde rett på mjøden, og guden Odin tok namnet Bolverk (*Bölverkr*) og la ut på ei ferd til jotnane for å hente drikken. Han kom til sist til Nitberg, der han forførte Gunnlod, og ho gav han lov til å drikke tre slurkar av mjøden. Dei tre slurkane var nok til at Bolverk fekk all mjøden i seg, og han skapte seg då om til ei ørn og flaug derifrå. Men Suttung skjøna kva som hadde hendt og han òg skapte seg om til ei ørn og flaug etter.

Då æsene såg Odin kome flygande til Åsgard, sette dei ut kjerald på tunet og Odin spydde det meste av mjøden opp i desse kjeralda. Suttung kom flygande etter og var nære på å få tak i Odin, men då sende Odin resten av mjøden ut «den bakre vegen». Den luten tok æsene ikkje vare på; kven som helst kunne ta han til seg og han vart kalla «luten til dei uduglege skaldane» (*köllum vér þat skáldfífla hlut*). Men suttungsmjøden gav Odin til æsene og dei folk som kan dikte.

## Anna namnebruk
* Håvamål har eit par vers som referer til Suttung og skaldedrikken, til dømes i vers 110:  

* Suttungrørsla er ei kulturell og pedagogisk rørsle, og eit forlag, som begge har sitt opphav i forfattaren Ingeborg Refling Hagen sitt kulturarbeid. 
* Suttungteateret, teater og studiescene i Hedmark som òg skriv seg frå Ingeborg Refling Hagen.
* Ein av månane til planeten Saturn, har fått namnet *Suttungr* etter jotunen Suttung.

## Biletgalleri

fil: Edda.jpg|Tittelside av eit Edda-manuskript frå 1700-talet.
fil:Louis Huard - Giant Suttung and the Dwarfs.png|Suttung og dvergane på skjeret.
fil: Odin with Gunnlöd by Johannes Gehrts.jpg|Odin drikk Suttungsmjød hos Gunnlod.
fil: Odin and Gunnlöð by George Wright.jpg|Odin i ørneham flyg bort frå Gunnlod.


## Kjelder og utfyllande opplysningar
### Referansar


### Bakgrunnsstoff
* Skáldskaparmál heimskringla.no v/Guðni Jónsson (norrøn tekst).
* «Kvase»Store norske leksikon, snl.no
Southern Child

***Southern Child*** var det fjerde og siste albumet Little Richard spelte inn for Reprise Records og var meint å kome ut i 1972. Men albumet vart skrinlagd og songane på albumet kom først ut i 2005 på Rhino Records og samleplata *Complete Reprise Recordings*.

## Historie
I plateomslaget til *Complete Reprise Recordings* står det: «Spelt inn meir eller mindre samstundes med *Second Coming*. Ti songar vart miksa, sett i rekkjefølgje og samla på masterlydband, før dei vart leverte til Reprise. Albumet hadde fått tittelen *Southern Child*, og plateomslaget hadde til og med blitt fotografert. Richard sa, 'det var meg som mjølka ei ku dei hadde henta inn i hagen min'. Men av uklåre årsaker vart aldri *Southern Child* gjeve ut... før no, meir enn 32 år etter det vart spelt inn».

Eit 11. spor som vart spelt inn samstundes, men ikkje valt ut for albumet (men gjeve ut på *The Complete Reprise Recordings*) var ein fire minuttar lang instrumental kalla «Sneak The Freak».

Mange av songane på albumet vart registrert med opphavsrett før songane på *Second Coming*. Richard framførte òg «Burning Up With Love» på The Merv Griffin TV Show (USA) før *Second Coming* kom ut, og han nemner det nye albumet på showet, *The Southern Child*.

## Innhald

## Medverkande
*Little Richard – vokal, piano
*Lee Allen - tenorsaksofon
*Jim Horn - saksofon
*Sneaky Pete Kleinow - pedal steelgitar
*Earl Palmer - trommer
*Bob Love - ukjend instrument i følgje Reprise Records

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Southern Child|Southern Child]]» frå ,  den 26. juli 2017.* 
*** oppgav desse kjeldene:*
Right Now! av Little Richard

***Right Now!*** er eit av dei mindre kjende albuma til Little Richard, gjeve ut utan særleg publisitet på United Records i 1974. Albumet inneheld songen «Chain Chain Chain», som var meir kjend under tittelen «Chain of Fools.»

## Historie
*Right Now!* vart spelt inn i januar 1973, kanskje i Muscle Shoals Sound Studio i Alabama, og gjeven ut som eit lågbudsjettalbum. Richard sjølv sa: «Me skulle ut på turné og me trengde pengar. Så Robert «Bumps» Blackwell og meg skaffa oss ein avtale for eitt album med eit føreskot på ti tusen dollar frå Kent Modern. Me gjekk i studio og spelte det inn på ein kveld. Eg spelte inn songar me hadde arbeidd på i lag. Eg føretrekte å spele inn på natta, stemma mi er i betre form då.»

## Innhald

## Medverkande
*Little Richard – vokal, piano

Resten av musikarane er ikkje blitt identifiserte. 

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Right Now! (Little Richard album)|Right Now! (Little Richard album)]]» frå ,  den 26. juli 2017.* 
*** oppgav desse kjeldene:*
Tessa Sanderson

**Tessa Sanderson**, fullt namn **Theresa Ione Sanderson**, () er ein britisk tidlegare spydkastar. Ho vart i 1984 olympisk meister i spydkasting og vann EM-sølv i same øvinga i 1978. 

## Aktiv
Sanderson er fødd i St. Elizabeth på Jamaica. Ho emigrerte til Wolverhampton i Storbritannia. I august 1978 var Sanderson suverent best i spydtevlinga under samveldeleikane i Edmonton med eit kast på 61,34 m. Ein månad seinare auka ho med ein meter og kneip sølvmedaljen framom to austtyske utøvarar i ei elles jamn EM-tevling i Praha, men hamna bortimot sju meter bak den suverene vinnaren, Ruth Fuchs frå Aust-Tyskland. 

Den 26. mars 1983 gjorde Sanderson sitt livs lengste spydkast i Edinburgh, der spydet landa etter 73,58 meter. I august same året enda ho på fjerdeplassen i friidretts-VM med eit kast på 64,76 m, knapt meteren bak bronsevinnar Anna Verouli frå Hellas. Under dei olympiske leikane i Los Angeles i 1984 smelte Sanderson til med med 69,56 m i fyrste omgang og vann med det gullmedaljen framom favorittane, finske Tiina Lillak og hennar eiga landskvinne, Fatima Whitbread.

Ved samveldeleikane 1986 nådde spydet til Sanderson 69,80 m og ho sigra dermed over verdsrekordhaldar Fatima Whitbread med over ein meter. Ved verdsmeisterskapen i Roma i 1987 var derimot Whitbread suveren og vann gull med eit kjempekast på 76,64 m, medan Sanderson måtte nøye seg med fjerdeplassen, nett som i førre VM og som den gong då ein lang meter bak bronsemedaljøren. 

Den 1. februar 1990 vart Sanderson i Auckland samveldemeister for tredje gong, med eit bestekast på 65,72 m slo ho nummer to med 4,5 meter. Under Sommar-OL 1992 vart ho med 63,58 m nummer fire og langt unna bronseplassen, men fire centimeter framom ein av favorittane, norske Trine Hattestad.

Sanderson la opp i 1997, 41 år gammal.

### Medaljar og plasseringar i internasjonale meisterskap
*OL 1976 i Montreal: Nr 10 – 57,00 m
*EM 1978 i Praha: Sølvmedalje – 62,40 m, framom Ute Hommola (62,32 m)
*OL 1980 i Moskva: Utslått i kvalifiseringa (48,76 m =nr 19)
*VM 1983 i Helsinki: Nr 4 – 64,76 m
*OL 1984 i Los Angeles: Gullmedalje – 69,56 m, framom Tiina Lillak (69,00 m)
*VM 1987 i Roma: Nr 4 – 67,54 m
*OL 1988 i Seoul: Utslått i kvalifiseringa (56,70 m =nr 21)
*EM 1990 i Split: Nr 12 – 57,56 m
*OL 1992 i Barcelona: Nr 4 – 63,58 m
*OL 1996 i Atlanta: Utslått i kvalifiseringa (58,86 m =nr 14)
*VM 1997 i Aten: Utslått i kvalifiseringa (57,84 m =nr 18)

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Tessa Sanderson|Tessa Sanderson]]» frå ,  den 26. juli 2017.*
Little Richard Live

***Little Richard Live!*** er eit album av Little Richard frå 1976, og det første med nye songar sidan 1973. Det vart spelt inn i Jack Clement Studio i Nashville og inneheld nyinnspelingar av tjue av songane han spelte inn for Specialty Records. Trass i albumtittelen var songane spelte inn i studio, og var ikkje konsertopptak. 

## Historie
Like før Richard spelte inn *Little Richard Live!*, deltok han i filmen *[[The London Rock and Roll Show]]* og spelte piano på to songar for Bachman–Turner Overdrive på albumet *Head On*. Richard vart møtt av Stan Shulman i 1976, og etter litt overtyding gjekk Richard med på å gjere denne innspelinga. Etter å ha spelt inn albumet for K-Tel, var ikkje Penniman i studio att før 1979, då han spelte inn gospel for etiketten World.

## Innhald

## Medverkande
*Little Richard – vokal, piano
*Denis Brownside - piano
*Eddie Bayers - trommer
*Jack Jackson - bass
*Paul Worley - gitar
*Pat Patnik - gitar
*Don Jackson - saksofon

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Little Richard Live|Little Richard Live]]» frå ,  den 27. juli 2017.* 
*** oppgav desse kjeldene:*
Lifetime Friend

***Lifetime Friend*** er eit studioalbum av Little Richard frå 1986. Det var det første albumet hans på sju år etter gospelalbumet *[[God's Beautiful City]]* i 1979. Utanom eit par innspelingar i 1981, hadde ikkje Richard vore i studio i denne perioden, og i staden arbeidd som prest. Etter utgjevinga av sjølvbiografien hans, *The Quasar of Rock and Roll* i 1984, kom Richard igjen i søkelyset og byrja å bli respektert for bidraga sine til popmusikken som ein av grunnleggjarane av rock and roll.

Før Richard spelte inn *Lifetime Friend*, døydde mora Leva Mae. Richard hadde lova henne at han ville halde seg til kristendomen, så for dette albumet valde han spele inn rock and roll-songane med gospeltekstar, ein stil han kalla «message music» eller «messages in rhythm» (meldingar i rytme). Ein song, «I Found My Way», inneheld ei blanding av rap og rock and roll. Albumet vart hovudsakleg spelt inn i England, og kom ut på WEA i Europa og Warner Bros. Records i USA

Songen «Great Gosh A Mighty» var skriven av Richard og Billy Preston, og vart ein liten hit i USA etter han var med på filmmusikken til *[[Down and Out in Beverly Hills]]*.

## Innhald

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Lifetime Friend|Lifetime Friend]]» frå ,  den 27. juli 2017.* 
*** oppgav desse kjeldene:*
***
Shake It All About av Little Richard

***Shake It All About*** er eit musikkalbum med barnemusikk av Little Richard, som kom ut på Disney Records i 1992. Albumet kom ut etter han spelte inn ein rock and roll-basert versjon av «The Itsy Bitsy Spider», og Disney overtydde Richard til å spele inn eit heilt album med barnesongar i rock and roll-stil. I tillegg spelte Richard inn den gamle hitten sin «Keep A-Knockin'», og gospelstandardane «When the Saints Go Marching In» og «He's Got the Whole World in His Hands». 

## Innhald

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Shake It All About av Little Richard|Shake It All About av Little Richard]]» frå ,  den 27. juli 2017.*
Little Richard Meets Masayoshi Takanaka

***Little Richard Meets Masayoshi Takanaka*** er eit rock and roll-album av Little Richard med gitaristen Masayoshi Takanaka, som kom ut på Eastworld i 1992. Albumet inneheld nyinnspelingar av Richard sine eigne songar. 

Albumet er så langt det siste Richard gav ut. 

## Innhald

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Little Richard Meets Masayoshi Takanaka|Little Richard Meets Masayoshi Takanaka]]» frå ,  den 27. juli 2017.*
Jerry Lee Lewis av Jerry Lee Lewis

***Jerry Lee Lewis*** er debutalbumet til den amerikanske musikaren og rock and roll-pioneren Jerry Lee Lewis. Det kom ut i 1958 på Sun Records. Albumet inneheld hitten «High School Confidential», men produsenten Sam Phillips tok ikkje med dei større hittane hans som «Great Balls of Fire» og «Whole Lotta Shakin' Going On». Albumet vert stundom kalla *High School Confidential*.

På baksida av plateomslaget er eit stort bilete av sjefen i Sun Records, Sam Phillips, som ser på Lewis ved pianoet i det kjende studioet hans i 706 Union Avenue i Memphis i Tennessee. Phillips, som då arbeidde med å marknadsføre den siste stjerna si, Lewis, skreiv òg i plateomslaget at Lewis «vert rekna som sjølve personifiseringa av rock and roll.»

Cub Koda skildra utvalet på *Jerry Lee Lewis* som «ei rar blanding» som «manglar mange av dei beste songane hans», men at albumet likevel var «ein glimrande debut»

## Innhald

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Jerry Lee Lewis (album)|Jerry Lee Lewis (album)]]» frå ,  den 27. juli 2017.* 
*** oppgav desse kjeldene:*

## Bakgrunnsstoff
* ''Jerry Lee Lewis'' på Rate Your Music
* ''Jerry Lee Lewis'' på Discogs
Talkin' 'Bout Soul

***Talkin' 'bout Soul*** er eit musikkalbum av Little Richard. Det består av songar han spelte inn for Vee-Jay Records i 1964 og 1965. Alle songane hadde vore gjevne ut før utanom «You Better Stop». «Something Moves In My Heart» hadde tidlegare kome ut på det britiske albumet *[[Mr. Big av Little Richard|Mr. Big]]* i 1971, med tittelen «Every Time I Think About You». Dette albumet er i røynda *Mr. Big* med eit ekstra spor. 

## Innhald

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Talkin&#39; &#39;Bout Soul|Talkin&#39; &#39;Bout Soul]]» frå ,  den 27. juli 2017.*
God's Beautiful City

***God's Beautiful City*** er eit gospelalbum av Little Richard, spelt inn i Nashville og gjeve ut i 1979. Etter å ha spelt inn dette albumet spelte Richard inn to songar som ikkje er blitt gjevne ut den 17. juni 1981 - «One Day At A Time» og «Where Will I Go Without The Lord?» - før han tok ein lengre pause frå karrieren sin. 

## Innhald

## Medverkande
*Little Richard – piano, vokal
Dei andre musikarane er ikkje identifiserte. 

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:God&#39;s Beautiful City|God&#39;s Beautiful City]]» frå ,  den 27. juli 2017.*
Ubangi Stomp

**«Ubangi Stomp»** er ein USA-amerikansk rockabillysong. Han vart skriven av Charles Underwood og først spelt inn av Warren Smith i 1956. Versjonen hans gjekk ikkje inn på salslistene, men vart ein rockabillystandard som sidan vart spelt inn av mange andre artistar. 

«Ubangi Stomp» er ein beinfram, kjapp rock and roll-song utan ein særleg djup tekst («*Ubangi stomp ubangi style / When the beat just drives a cool cat wild*») fortalt i førsteperson om ein sjømann som dreg til Afrika og oppdagar den lokale musikken og dansen. 

The Ubangi Stomp Festival er ein årleg internasjonal festival med amerikansk roots- og rockabillymusikk som har fått namn etter denne songen. 

Saksofonisten Earl Bostic gav ut ein instrumental kalla «Ubangi Stomp» i 1954, men utanom tittelen har denne ikkje noko å gjere med Underwood sin song.

## Kjende innspelingar
*Warren Smith (singel) (1956, Sun #250)
*Jerry Lee Lewis på albumet *[[Jerry Lee Lewis av Jerry Lee Lewis|Jerry Lee Lewis]]* (1958, Sun)
*The Trashmen (singel) (1965, Argo #5516)
*Alice Cooper, på albumet *[[Lace and Whiskey]]* (1977, Warner Bros.)
*John Prine, på albumet *[[Pink Cadillac av John Prine|Pink Cadillac]]* (1979, Asylum)
*The Cichlids på albumet *Be True To Your School* (1980, TK)
*The Stray Cats, på albumet *[[Stray Cats av The Stray Cats|Stray Cats]]* (1981, Arista)
*Gary Young (singel) (1981)
*The Honeymoon Killers, på albumet *[[The Honeymoon Killers from Mars]]* (1984, Fur)
*The Busters (singel) (1996)
*Danny Gatton and Robert Gordon, på albumet *[[The Humbler]]* (live frå 1981, utgjeve i 1996) 
*Eddie Hinton, på albumet *Hard Luck Guy* (1999, Capricorn)

Foghat spelte inn ein versjon under innspelinga til det første albumet sitt, *[[Foghat (1972)|Foghat]]*, men denne kom ikkje med på albumet. Han vart gjeven ut i 1992 på samlealbumet *Best of Foghat Volume 2* og *The Definitive Rock Collection* i 2006.

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Ubangi Stomp|Ubangi Stomp]]» frå ,  den 27. juli 2017.* 
*** oppgav desse kjeldene:*
Filigran

**Filigran** (frå latin *filum*, tråd, og *granum*, korn) er tynn metalltråd som vert bøygd, fletta eller vridd i mønster og lodda saman, eller lodda til eit underlag av metall, særleg nytta i gullsmedkunst, særleg i smykke, men òg i anna finsmedarbeid. Små «korn», kuler (norsk «kjørnar») av same metall vert ofte sett inn i kryss og mellomrom.

I det gamle Egypt vart filigran laga med eller utan underlag i smykkekunsten under Det nye riket (om lag 1550-1069 f.Kr.). Ein høgt  utvikla filigranteknikk er representert i gresk og etruskisk smykkekunst frå 500-talet til 300-talet f.Kr., og vart vidareført i romersk gullsmedkunst, som smykket funne i Pompeii synar døme på. Filigran vart òg nytta tidleg i Kina, India, og deretter i andre land i Orienten og Asia. Bysants har vore sentrum for europeisk filigrankunst i mellomalderen. I Norden vart det frå tidleg i eldre jarnalder og framover gjort filigranarbeid av høg kvalitet, som funna gullberlokkar gjev gode døme på. Renessansen og barokken var ei tid for dei beste filigranarbeida. Seinare var det mest i folkekunsten filigran vart nytta, både i Norden og Europa elles, ofte i ein etter måten grov teknikk.

I Noreg blomstra filigranteknikken opp att i siste halvdel av 1800-talet. Gullsmed Jacob Tostrup (1806-1890) i Christiania (Oslo) henta sølvsmedar frå bygdene inn til sin verkstad for å produsere «bygdesmykke», men etter kvart vart det òg laga typiske «bysmykke». Filigransmykke i tradisjonell utforming, søljer og liknande, vert framleis laga i Noreg til bruk på folkedraktene, bunadene. Frå ikring 1880 vart filgran òg nytta i den nye emaljeproduksjonen hjå mellom anna Tostrup og David Andersen (1843-1901, skiparen av firmaet David-Andersen AS), då filigran vart eit viktig innslag i trådemalje-teknikken.

## Kjelder
*snl.no:Filigran (fri gjenbruk)

## Bakgrunnsstoff
*Filigranssølvsmedens blogg ved Norsk håndverksinstitutt
Joaquim Cruz

**Joaquim Carvalho Cruz** () er ein brasiliansk tidlegare mellomdistanseløpar frå Taguatinga. Han vart olympisk meister på 800 m i 1984 og vann OL-sølv på same distansen i 1988.

Cruz utmerkte seg ved å sette juniorverdsrekord på 800 m med 1.44,3 som 18-åring i 1981. To år seinare leia han VM-finalen på 800 m ut på oppløpet, men vart passert av vesttyskaren Willi Wülbeck og på målstreken av nederlendaren Rob Druppers. Dermed vart det bronse på den unge brasilianaren, og gull på Wülbeck.

Under Sommar-OL 1984 i Los Angeles vann Cruz 800 meter på tida 1.43,00, klart framom verdsrekordhaldar Sebastian Coe som kom i mål på 1.43,64. Cruz kvalifiserte seg også til semifinalane på 1500 m i OL, men ei forkjøling gjorde han ikkje deltok. Like etter sommarleikane vann han eit stemne i Zürich på tida 1,42,34 og vart andremann i verda under 1.43 på 800 m. To dagar etterpå fekk han notert 1.42,41 i Brussel og ytterlegare to dagar seinare sprang han i mål på 1.41,77 ved eit stemne i Köln, fattige fire hundredels sekund bak verdsrekorden til Coe.
 
Etter å ha vunne samtlege sju 800-meterar han deltok i i 1984, heldt Cruz fram å imponere i 1985-sesongen. Han vann då seks av åtte 800-metertevlingar og avslutta med løp på 1.42,51 og 1.42,49. Både i 1986 og 1987 var han plaga av skadar, men lukkast likevel vinne 1500 m under dei panamerikanske leikane i Indianapolis gjennom sin spurtstyrke.

Den 14. august 1988 sprang Cruz sin aller beste 1500 meter og sette brasiliansk rekord med 3.34,6 i Hengelo. Seks veker seinare vann Cruz sølvmedaljen på 800 meter under dei olympiske leikane i Seoul, 0,35 sekund bak kenyanaren Paul Ereng og 16 hundredels sekund framom Saïd Aouita frå Marokko.

Sidan sleit Cruz med akillesproblem og var ikkje i nærleiken av tidlegare toppnivå. Han lukkast i 1995 i Mar del Plata likevel vinne 1500 m i dei panamerikanske leikane for andre gong.

### Medaljar og plasseringar i internasjonale meisterskap
*VM 1983 i Helsinki: Bronsemedalje på 800 m – 1.44,27, bak Rob Druppers (1.44,20)
*OL 1984 i Los Angeles: Gull på 800 – 1.43,00, utslått i semifinalane på 1500 m 
*OL 1988 i Seoul: Sølv på 800 – 1.43,90, utslått i forsøka på 1500 m
*VM 1995 i Göteborg:Utslått i semifinalane på 1500 m 
*OL 1996 i Atlanta: Utslått i forsøka på 1500 m

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Joaquim Cruz|Joaquim Cruz]]» frå ,  den 27. juli 2017.*
Gullberlokk

**Gullberlokk** er den arkeologiske nemninga på særs små kvinnesmykke av gull frå den eldre parten av jarnalderen, eldre romartid, og framover. Dei er to-tre centimeter store, har skapnad som ei omvend drope, og har auge til å tre ei kjede gjennom, slik at dei kan hengjast ikring halsen. Dekoren er gjort i ein komplisert filigrans- og granulasjonsteknikk, som går ut på at fletta eller vridde gullband og små klynger av gullkuler er festa til overflata. Truleg skriv denne gullsmedkunsten seg frå Søraust-Europa. Dei fleste gullberlokkane er funne i Sør-Skandinavia og på kontinentet.

## Litteratur
*Andersson, Kent, Berlocker och berlocktillverkare : några nya infallsvinklar vid studiet av guldberlocker, ''Fornvännen'' 85 (1990), Stockholm
* Andersson, Kent. Berlocker och medaljonger : Något om romartidens guldsmide i Norden, ''Fornvännen'' 92 (1997), Stockholm
* Andersson, Kent. 2008, *Gold des Nordens* : *Skandinavische Schätze von der Bronzezeit bis zu den Wikingern*. Stuttgart: Theiss. ISBN 978-3-8062-2184-8

## Bakgrunnsstoff
*Universitetet i Oslo, norgeshistorie.no: Om gullberlokkar
*Gullberlokk frå Karmøy (Arkeologisk museum, Universitetet i Stavanger)
*Norges Metallsøkerforening: Gullberlokk funne på dyrka mark i Rygge i Østfold
Crazy Arms

«**Crazy Arms**» er ein USA-amerikansk countrysong spelt inn av Ray Price. Songen, som kom i mai 1956, vart ein stor hit det året og ein honky-tonk-standard. Det vart den første hitten til Price som gjekk til topps på salslista. Songen vart skriven av Ralph Mooney og Charles Seals. Mooney, som var pedal steel-gitarist på mange innspelingar og for Waylon Jennings og Wynn Stewart i over 20 år, sa han fekk ideen til songen då kona forlet han på grunn av alkoholproblemet sitt.

## Bakgrunn
«Crazy Arms» var ein tradisjonell countryballade på ei tid då produsentane innan sjangeren leitte etter ein stil som kunne nå ungdomen i Amerika.

Price var på veg oppover i karrieren og hadde alt hatt noko suksess i 1956, og brukte «Crazy Arms» til å etablere seg som ei stjerne og introdusere fansen til Texas shuffle-stilen hans: fele, pedalsteelgitar, vandrande elektrisk bass og svingande 4/4-takt. Desse kjennemerka vart nytta i mange av dei største hittane til Price frå midten av 1950-åra til tidleg i 1960-åra, før Price byrja å eksperimentere med strykarar og ein meir pop-innretta stil.

Den første kjende innspelinga av «Crazy Arms» vart gjort av Wynn Stewart i 1954. Den særs sjeldne 78" acetat-plata vart oppdaga i mars 2012 på eBay. Ho har etikett frå Jimmy Jones sitt platestudio frå Pasadena i California. Etiketten var handskriven.

## Suksess
«Crazy Arms» gjekk til topps på alle dei dåverande *[[magasinet Billboard|Billboard]]* country-listene (jukebox, best sellers og radio airplay) i juni 1956 og skal ha lege 20 veker på toppen av lista. Berre tre songar låg lenger på nummer ein. I tillegg kåra Billboard songen til årets countrysingel i 1956.

Den lange tida på førsteplassen vart ikkje matcha før 27. juli 2013 då «Cruise» av Florida Georgia Line òg låg 20 veker på toppen. Berre to songar sidan 1956 – «Walk On By» av Leroy Van Dyke (19 veker, 1961-1962) og «Love's Gonna Live Here» av Buck Owens (16 veker, 1963-1964) – har vore i nærleiken.

## Andre versjonar
«Crazy Arms» har blitt spelt av mange andre artistar innan både country og andre sjangrar. Somme av dei meir kjende artistane er Bing Crosby (i 1965 på albumet *[[Bing Crosby Sings the Great Country Hits]]*), Chuck Berry, The Andrews Sisters, Gram Parsons, Patsy Cline, Waylon Jennings, Trini Lopez, Mickey Gilley, Willie Nelson, Patty Loveless, Jerry Lee Lewis, Marie Osmond og Jerry Garcia Band. I tillegg deltok Price på ein versjon av Barbara Mandrell i 1990 på albumet *Morning Sun*. Karen Chandler og Jimmy Wakely spelte Price sin versjon alt i 1956. I 2000 framførte Van Morrison og Linda Gail Lewis songen på albumet deira *[[You Win Again av Van Morrison og Linda Gail Lewis|You Win Again]]*. Linda Ronstadt spelte inn songen i 1971 på albumet *[[Linda Ronstadt av Linda Ronstadt|Linda Ronstadt]]*. Marty Stuart spelte inn ein instrumentalversjon med Mooney i 2010 på albumet *[[Ghost Train: The Studio B Sessions]]*. I nyare tid har Chris Isaak spelt inn «Crazy Arms» på albumet *Beyond the Sun*.

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Crazy Arms|Crazy Arms]]» frå ,  den 28. juli 2017.* 
*** oppgav desse kjeldene:*

## Bakgrunnsstoff
*
Jerry Lee's Greatest

***Jerry Lee's Greatest*** er eit studioalbum av den amerikanske rock and roll- og rockabillypioneren Jerry Lee Lewis, gjeve ut i 1961 på Sun Records.

## Bakgrunn
Sjølv om Lewis var på Sun Records frå 1956 til 1963 - langt lengre enn Elvis Presley og Johnny Cash - gav Sun berre ut to album med Lewis, og det andre var *Jerry Lee's Greatest* i 1962. Delar av årsaka til dette var utan tvil at produsenten Sam Phillips mista entusiasmen etter det skandaløse ekteskapet mellom Lewis og det då 13 år gamle syskenbarnet Myra, som vart kjend under ein turné i Storbritannia i 1958, og stogga karrieren hans. 

*Jerry Lee's Greatest* inneheld stort sett innspelinga frå den seinare tida til Lewis på Sun. AllMusic-skribenten Cub Koda skreiv at «Medan songar som «Let's Talk About Us», «What'd I Say», og «As Long as I Live» har sin eigen sjarm, er denne plata rett og slett ikkje der ein bør byrje ei Jerry Lee-samling...» Albumet inneheld den største hitten til Lewis, «Great Balls of Fire,» som ikkje var med på debutalbumet. 

## Innhald
**Side A**

**Side B**

† Feiltrykt som «Country Music is Here to Stay» (Ferlin Husky) på den originale plata.

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Jerry Lee&#39;s Greatest|Jerry Lee&#39;s Greatest]]» frå ,  den 28. juli 2017.* 
*** oppgav desse kjeldene:*


## Bakgrunnsstoff
* ''Jerry Lee's Greatest!'' på Allmusic
* ''Jerry Lee's Greatest!'' på Discogs
* ''Jerry Lee's Greatest!'' på Rate Your Music
Drammen bybru

**Drammen bybru** er ei bru over Drammenselva mellom Bragernes torg og Strømsø torg i det kommunale vegnettet i Drammen. Opphavleg var brua ein del av hovudvegsambandet mellom Oslo og Sørlandet.

Brua er 260 meter lang, 15 meter brei, bygd i betong i ni spenn, fundamentert på trepålar som er slege ned i elvebotn, og vart opna sundag 6. september 1936 av statsminister Johan Nygaardsvold.  Entreprenørfirmaet F. Selmer stod for byggjearbeidet.

Brua er no  reservert kollektivtrafikk, gåande og syklande. Biltrafikken vert vist til Øvre Sund bru lenger opp i elva. Denne brua opna hausten 2011, og inngår i eit nytt vegsystem som Bragernestunnelen er ein part i.

## Bakgrunnsstoff
Janeth Jepkosgei

**Janeth Jepkosgei Busienei** () er ein kenyansk tidlegare friidrettsutøvar frå Kapsabet som etter tur vann gull, sølv og bronse på 800 meter i verdsmeisterskapar i friidrett, dessutan vann ho OL-sølv på same distansen i 2008.

## Aktiv
Jepkosgei byrja nærma seg verdstoppen på 800 m i 2005-sesongen, då ho sette personleg rekord med 1.57,82. I mars 2006 vann ho distansen under samveldeleikane i Melbourne på tida 1.57,88, framfor Kenia Sinclair frå Jamaica og Maria Mutola frå Mosambik. Den 11. juli same året sette ho kenyansk rekord med 1.56,66 og vann i Lausanne-stemnet framfor toppløparar som Mutola og kubanske Zulia Calatayud. Ein månad seinare vart Jepkosgei afrikameister på Mauritius, Mutola kom på andreplass og algeriske Nouria Mérah-Benida på tredje.

I finalen under VM 2007 i Osaka var Jepkosgei heilt utilnærmeleg. Ho leia 800-meterløpet frå start til mål og forbetra den den kenyanske rekorden til 1,56,04, hennar livs snøggaste løp på distansen. Dermed vann ho med nesten eitt sekunds margin til sølvvinnaren, og stod for årsbeste i verda for andre året på rad. Året etter sprang Jepkosgei like fort i OL-finalen i Beijing og fekk sølv på sluttida 1.56,07, men var på oppløpet sjanselaus mot landskvinna Pamela Jelimo som vann på 1.54,87. Også i VM 2009 i Berlin tok Jepkosgei sølvmedaljen på 800 m, hårfint framom britiske Jennifer Meadows og ukrainske Julija Krevsun, vinnaren Caster Semenya var det ingenting å gjere med. To år seinare kompletterte Jepkosgei medaljesamlinga då ho vann bronsen på 800 m i Daegu-VM 2011 på tida 1.57,42.

### Medaljar og plasseringar i internasjonale meisterskap
*VM 2007 i Osaka: Gullmedalje – 1.56,04, framom Hasna Benhassi (1.56,99)
*OL 2008 i Beijing: Sølvmedalje – 1.56,04, framom Hasna Benhassi (1.56,73)
*VM 2009 i Berlin: Sølvmedalje – 1.57,90, framom Jennifer Meadows (1.57,93)
*VM 2011 i Daegu: Bronsemedalje – 1.57,42, framom Alysia Montaño (1.57,48)
*OL 2012 i London: Nr 8 - 2.00,19
*VM 2015 i Beijing: Utslått i forsøka (2.01,40 =nr 26)

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Janeth Jepkosgei|Janeth Jepkosgei]]» frå ,  den 29. juli 2017.*
Wilson Boit Kipketer

**Wilson Boit Kipketer** () er ein kenyansk tidlegare friidrettsutøvar som vart verdsmeister i 3&nbsp;000 meter hinder i 1997 og vann sølvmedaljen i øvinga både ved VM 1999 og OL 2000.

Den 6. august 1997 vann Kipketer hinderløpet i VM i Aten på tida 8.05,8. Han spurtslo verdsrekordhaldar Moses Kiptanui og Bernard Barmasai, begge to landsmenn av Kipketer. Nøyaktig ei veke seinare forbetra Kipketer i Zürich den to år gamle verdsrekorden på 3&nbsp;000 meter hinder med eitt tidels sekund til 7.59,0. Verdsrekorden vart ståande i berre elleve dagar, til Barmasai i Köln sprang i mål på 7.55,7.

Både i VM 1999 og Sommar-OL 2000 vann Kipketer sølv på 3000 meter hinder. I begge tevlingane vart han slått i spurten av ein landsmann ved etternamn Kosgei, i 1999 Christopher og i 2000 Reuben.

### Medaljar og plasseringar i internasjonale meisterskap
*VM 1997 i Aten: Gullmedalje – 8.05,84, framom Moses Kiptanui (8.06,04) og Bernard Barmasai (8.06,04) 
*VM 1999 i Sevilla: Sølvmedalje – 8.12,0, bak Christopher Kosgei (8.11,7)
*OL 2000 i Sydney: Sølvmedalje – 8.21,7, bak Reuben Kosgei (8.21,4)

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Wilson Boit Kipketer|Wilson Boit Kipketer]]» frå ,  den 29. juli 2017.*
Hestebønne

**Hestebønne** (*Vicia faba*) er ein eittårig art i erteblomfamilien. Han blir også kalla åkerbønne, bønnevikke, bondebønne og velsk bønne. Frøa kan brukast til mat for menneske, men blir også brukt som fôrvekst og eventuelt som oljevekst.

Hestebønna blir 40–90 cm høg. Ho har ikkje klatretrådar. Blomane er kvite med to svarte flekkar. Belgane kan bli over 10 cm lange og har innvendig eit tjukt svampete vev som omgjev dei store flate frøa. 

Hestebønne er ein gammal kulturplante, og var vanleg dyrka allereie i oldtida. Frøa blei brukte til brød og graut. Planten blir i dag særleg dyrka i Egypt, Sør-Europa, Tyskland og England. 

## Kjelder
It'll Be Me av Jerry Lee Lewis

**«It'll Be Me»** er ein song skriven av Jack Clement, først gjeven ut i april 1957 av Jerry Lee Lewis, som B-sida til singelen «Whole Lot of Shakin' Going On» (Sun 267).

## Jerry Lee Lewis
Songen vart skriven av Clement og var meint som ei A-sida og oppfølgjar til den første lokale hitten til Lewis, «Crazy Arms». I følgje Clement, «Me arbeidde på ein song eg hadde skrive kalla «It'll Be Me», og eg var i kontrollrommet og byrja å bli lei heile songen, så eg gjekk ut der og sa, 'Kvifor tar ikkje dette av? Me kjem attende til han seinare, Jerry. La oss spele inn noko anna...'.»  Bandmedlemmet J.W. Brown føreslo at Lewis skulle spele ein annan song som hadde gjort det bra på konsertane deira, «Whole Lotta Shakin' Going On». Då singelen kom ut vart «It'll Be Me» nytta som B-side.

Ein annan, meir langsam og kortare versjon av songen frå ei seinare innspeling, kom ut i mai 1958 på det første albumet hans ''Jerry Lee Lewis''.

## Cliff Richard and The Shadows

Cliff Richard og The Shadows gav ut ein versjon av songen på singel i august 1962. Han nådde andreplassen på UK Singles Chart og vart ein hit på topp 10 i mange andre land. I 1983 spelte Richard inn songen på nytt for 25-årsjubileumsalbumet *Rock 'n' Roll Silver*. 

### Salslister

## Andre versjonar
Tom Jones spelte inn to studioversjonar av songen, ein for albumet *Country*, den andre med Jools Holland (*Tom Jones & Jools Holland* album, 2004). Andre versjonar er spelte inn av Deep Purple, The Move (*[[Something Else from The Move]]*, 1968), Johnny Cymbal, Les Carle, Bobby Vee, Johnny Winter, Paul Rishell og Janis Martin.

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:It'll Be Me (Jerry Lee Lewis song)|It'll Be Me (Jerry Lee Lewis song)]]» frå ,  den 28. juli 2017.*  
 

## Bakgrunnsstoff
*Secondhandsongs.com
*Nashvillesongwritersfoundation.com
Silke Renk

**Silke Renk** () er ein tysk tidlegare spydkastar frå Querfurt i Sachsen-Anhalt som vart olympisk meister i øvinga i 1992. Ho representerte Aust-Tyskland til 1990, sidan det samla Tyskland.

Sommaren 1988 presterte Renk sitt lengste kast med den dåverande spydtypen, i austtyske Rostock landa spydet på 71,00 meter. Under Sommar-OL i Seoul tre månader seinare vart ho nummer fem med sine 66,38 m. To år seinare rykte ho ein plass fram på resultatlista under EM i Split og vart nummer fire. Året etter tok ho endå eit steg fram og vann bronsen under Tokyo-VM 1991.

Under dei olympiske sommarleikane 1992 i Barcelona kasta Renk 67,24 m i den fyrste finaleomgangen og la seg på andreplassen, etter som Natalja Sjikolenko i same omgangen tok leiinga med eit kast på 68,26 m. Slik var stillinga til sjette og siste omgangen. Renk lukkast då smelle til med 68,34 m og kneip gullmedaljen, åtte centimeter framfor Sjikolenko.

Renk enda på sjetteplassen i spydtevlinga under VM 1993. Ho deltok ikkje i EM 1994 grunna ein kneskade. Sidan var ho med i VM 1995, OL 1996 og VM 1997, alle tre gongane mangla ho nokre få desimeter på å kvalifisere seg til finale.
 
### Medaljar og plasseringar i internasjonale meisterskap
*OL 1988 i Seoul: Nr 5 – 66,38 m 
*EM 1990 i Split: Nr 4 – 64,76 m 
*VM 1991 i Tokyo: Bronsemedalje – 66,80 m
*OL 1992 i Barcelona: Gullmedalje – 68,34 m, framom Natalja Sjikolenko (68,26 m)
*VM 1993 i Stuttgart: Nr 6 – 64,00 m 
*VM 1995 i Göteborg: Utslått i kvalifiseringa (59,86 m =nr 13) 
*OL 1996 i Atlanta: Utslått i kvalifiseringa (59,70 m =nr 13) 
*VM 1997 i Aten: Utslått i kvalifiseringa (60,72 m =nr 13)

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:de:Silke Renk|Silke Renk]]» frå ,  den 29. juli 2017.*
JC-virus

**JC-viruset** eller **John Cunningham-viruset** er eit nevrotropisk polyomavirus som infiserer menneske. I ulike studiar har mellom 30 og  testa positivt for viruset, og det har vore estimert at eit fleirtal av menneske verda over er infiserte med det.

Når viruset økslar seg i oligodendrocyttar og astrocyttar i hjernen vil det gå hòl på desse sellene og føra til demyelinisering. Dette valdar sjukdomstilstanden progressiv multifokal leukoencefalopati, og råkar i hovudsak personar med nedsett immunforsvar. Dette kan til dømes vera personar med AIDS eller personar som tek immunnedsetjande medisinar (som natalizumab og rituximab), til dømes ved organtransplantasjon eller mot multippel sklerose. JC-virus kan òg valda encefalopati, hjernehinnebetennelse og tap av kornseller i veslehjernen.

JC-viruset har eit sirkulært dobbelttråda DNA-genom på 5,13 kilobasar.

## Kjelder
Birte Tove

**Birte Tove**, eigentleg **Birte Tove Sørensen** () var ein dansk skodespelar og modell mest kjend for rollene sine i sengekantserien på 1970-talet saman med Ole Søtorp. Det var ein serie med erotiske komediar der dei to oftast hadde hovudrollene. Søren Strømberg, Annie Birgit Grade, Arthur Jensen, Karl Stegger og andre skodespelarar, som var aktive i Danmark på den tida var også gjengangarar i desse filmane. Seinare kom dei litt hardare teiknfilmane, som Birte Tove ikkje vart med i. Ho var utdanna sjukepleierske. I tillegg til å spele inn filmar i Danmark, så arbeidde ho også nokre år i Hong Kong. Dei siste åra dreiv ho ein brukthandel.

## Filmar
Ein del av filmane ho har spelt i: 

*Mazurka på sengekanten 1970

*Swedish fly girls/ Christa 1971

*Tannlege på sengekanten 1971

*Rektor på sengekanten 1972

*Motorvei på sengekanten 1972

*Romantikk på sengekanten 1973

*Kvinnefengselet i bambushelvete 1973

*Kineser på sengekanten 1974

*Piger i trøyen 1975

*Serien *[[Riget]]* 1994-1997

## Kjelder
Annegret Richter

**Annegret Richter**, fødd **Irrgang**, () er ein tysk tidlegare friidrettsutøvar frå Dortmund som representerte Vest-Tyskland og vart olympisk meister på 100 meter i 1976 og vann OL-gull i 4 x 100 meter stafett i 1972.

Annegret Irrgang fekk den siste plassen på de vesttyske stafettlaget som sprang inn til gull i 4 x 100 meter stafett i europameisterskapen 1971. Dei andre på laget var Elfgard Schittenhelm, Inge Helten og Ingrid Mickler-Becker. Under Sommar-OL 1972 i München vart ho som Annegret Richter nummer fem og beste vesttyske utøvar på 100-meteren. Avslutningsdagen i leikane sprang som ho i EM året før den tredje etappen for eit vesttysk vinnarlag i stafett. Saman med Christiane Krause, Mickler-Becker og Heide Rosendahl sette ho verdsrekord med tida 42,81 sekundar, 14 hundredels sekund framom dei austtyske kvinnene på sølvplassen. To år seinare var posisjonane omsnudd ved EM i Roma, Aust-Tyskland vann 4 x 100 m stafett framom Richter og Vest-Tyskland.

Under dei olympiske sommarleikane 1976 sette Richter verdsrekord på 100 meter med 11,01 sekundar i semifinalane. I finalen sprang ho i mål til gullmedalje på tida 11,08, og slo dei andre medaljevinnarane, austtyske Renate Stecher og lagkamerat Inge Helten, med høvesvis fem og ni hundredels sekund. Tre dagar seinare var Richter nær ved å vinne dobbelt då ho sette personleg rekord på 22,39 sekundar og tok sølv på 200 meter, slått med fattige to hundredels sekund av austtyske Bärbel Eckert. Som ankerkvinne for Aust-Tyskland lukkast Eckert også i 4 x 100 m stafett å snyte Richter for ein gullmedalje. Etter at Richter hadde gjort unna tredjeetappen sprang Eckert i mål på tida 42,55, medan Richters vesttyske lagkamerat fekk notert 42,59.

Richter var ikkje aktiv i 1978-sesongen, men kom tilbake og tangerte sin eigen personlege rekord på 11,01 i 1979. Vest-Tyskland boikotta Sommar-OL 1980 i Moskva og Richter la deretter opp.

### Medaljar og plasseringar i internasjonale meisterskap
*EM 1971 i Helsinki: Gull i 4 x 100 m stafett
*OL 1972 i München: Gull i 4 x 100 m stafett, nr 5 på 100 m -11,38
*EM 1974 i Roma: Sølv i 4 x 100 m stafett, nr 5 på 100 m -11,36
*OL 1976 i Montreal: Gull på 100 m – 11,08, sølv på 200 m -22,39, sølv i 4 x 100 m stafett

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:de:Annegret Richter|Annegret Richter]]» frå ,  den 29. juli 2017.*
Don Quarrie

**Donald O'Riley Quarrie**, kjend som **Don Quarrie**, () er ein jamaicansk tidlegare friidrettsutøvar frå Kingston. Han vart olympisk meister på 200 meter i 1976 og vann elles to OL-sølv og ein OL-bronse i tida 1976-84.

## Aktiv
Quarrie var kvalifisert til Sommar-OL 1968 i Mexico, men ein skade hindra deltaking. Året etter fekk han studiestipend ved University of Nebraska og flytta til USA. Under samveldeleikane 1970 i Edinburgh vann han både 100 m og 200 m, og som ankermann på Jamaicas lag i 4 x 100 m stafett tok han si tredje gullmedalje i leikane.

I 1971-sesongen forbetra Quarrie den personlege rekorden på 100 m til 10,1 sekundar. Meir imponerte han på 200 m med fyrst personbeste på 20,2, og særleg då han vann begge sprintdistansane under dei panamerikanske leikane i Cali i Colombia. Vinnartida hans på 200 m, 19,8 med manuell tidtaking, var årsbeste i verda og tangering av Tommie Smith sin verdsrekord. Den uoffisielle elektroniske tida, 19,86 sekundar, var den nest beste nokon gong. Året etter deltok Quarrie på 200 m under Sommar-OL 1972 i München, men braut semifinalen etter muskelstrekk.

Quarrie forsvarte i 1974 sine meistertitlar på 100 m og 200 m under samveldeleikane i Christchurch. I 1975 tangerte han verdsrekorden på 200 m for andre gong, og året etter tangerte han med tida 9,9 også den manuelle tidtekne verdsrekorden på 100 meter. Under Sommar-OL 1976 i Montréal tok han fyrst sølv på 100 m, etter å tapt for Hasely Crawford med eitt hundredels sekund. På 200 m heldt derimot Quarrie unna for alle konkurrentane og vann OL-gull med tida 20,22.

Under samveldelekene i 1978 vann Quarrie sin tredje 100-metertittel på rad, men vart slått ut på 200 m etter å ha fått krampe. To år seinare tok han seg til OL-finalen på 200 m i Moskva og vann bronsemedaljen, eitt tidels sekund bak gullvinnaren Pietro Mennea frå Italia.

Quarrie deltok i 1984 i Sommar-OL for fjerde gong og sikra seg si fjerde OL-medalje då han som ankermann sprang Jamaica inn til sølv i 4 x 100 m stafett, slått einast av USA.

### Medaljar og plasseringar i internasjonale meisterskap
*OL 1972 i München: Braut semifinalen på 200 m (=nr 16) 
*OL 1976 i Montreal: Gull på 200 m – 20,23, sølv på 100 m – 10,08
*OL 1980 i Moskva: Bronsemedalje på 200 m – 20,29, framom Silvio Leonard (20,30). Utslått i semifinalane på 100 m
*OL 1984 i Los Angeles: Sølv i 4 x 100 m stafett (38,62), utslått i forsøka på 200 m

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Don Quarrie|Don Quarrie]]» frå ,  den 30. juli 2017.*