open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Hallowed Be Thy Name

«**Hallowed Be Thy Name**» er ein song skriven av Steve Harris for Iron Maiden-albumet *[[The Number of the Beast av Iron Maiden|The Number of The Beast]]* frå 1982. Han har blitt hylla som ein av dei beste heavy metal-songane gjennom tidene. 

I 1993 vart eit konsertopptak av songen frå albumet *[[A Real Dead One]]* gjeve ut på singel. Denne versjonen vart spelt inn på Olympiastadion i Moskva den 4. juni 1993, under Real Live-turneen. Innspelingar frå same turneen og den førre turneen, Fear of the Dark-turneen i 1992, vart gjevne ut som B-sider til singelen. Det er den siste singelen til bandet med Bruce Dickinson før «The Wicker Man» i 2000.

## Oversikt
«Hallowed Be Thy Name» har blitt spelt på nesten alle turneane til bandet sidan han kom ut, med unntak av Maiden England-turneen i 2012–14. Allmusic skildra songen som «kanskje den mest feira av dei lange, episke låtane til bandet. Det er ei soge om ein fange som er i ferd med å hengjast, og har ein av dei mest filosofiske tekstane til Harris.» Fleire bandmedlemmmar har sidan sagt at det er ein av favorittsongane deira, og Bruce Dickinson skildra han som «fantastisk» og at å spele songen på konsertane deira var som å «fortelje ein film til publikum.»

Det er ein av dei mest spelte songane til Iron Maiden av andre artistar, med versjonar av artistar som Dream Theater, Machine Head, Cradle of Filth og Iced Earth. Iron Maiden spelte òg inn songen for fjernsynsserien *[[Live from Abbey Road]]* i 2007,  medan ein versjon spelt inn for BBC Radio 1 i 2005 vart nytta som B-side til «The Reincarnation of Benjamin Breeg».

Tittelen på songen er ei linje frå Fadervår.

## Innhald
### UK 7" raud vinyl

# «Hallowed Be Thy Name» (live - Olympiastadion i Moskva 4. juni 1993) (Steve Harris) – 7:26
# «Wrathchild» (live - Laugardalshöll, Reykjavik 5. juni 1992) (Harris) – 2:55

### UK 12" biletplate

# «Hallowed Be Thy Name» (live - Olympiastadion, Moskva 4. juni 1993) (Harris) – 7:26
# «The Trooper» (live - Helsinki ishall, Finland 27. august 1992) (Harris) – 3:53
# «Wasted Years» (live - Stadthalle, Bremen i Tyskland 16. april 1993) (Adrian Smith) – 4:42

### CD Maxi single

# «Hallowed Be Thy Name» (live - Olympiastadion i Moskva 4. juni 1993) (Harris) – 7:26
# «The Trooper» (live - Helsinki ishall, Finland 27. august 1992) (Harris) – 3:53
# «Wasted Years» (live - Stadthalle, Bremen, Tyskland 16. april 1993) (Smith) – 4:42
# «Wrathchild» (live - Helsinki ishall, Finland 27. august 1992) (Harris) – 2:56

## Medverkande
;studioversjon frå 1982
*Bruce Dickinson – vokal
*Dave Murray – gitar
*Adrian Smith – gitar
*Steve Harris – bassgitar
*Clive Burr – trommer
;Konsertversjon 1993
*Bruce Dickinson – vokal
*Dave Murray – gitar
*Janick Gers – gitar
*Steve Harris – bassgitar
*Nicko McBrain – trommer

## Lister

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Hallowed Be Thy Name|Hallowed Be Thy Name]]» frå ,  den 23. august 2016.* 
*** oppgav desse kjeldene:*


## Bakgrunnsstoff
*
Niels Holst-Sørensen

**Niels Holst-Sørensen** () var ein dansk friidrettsutøvar, generalmajor i det danske flyvåpenet og medlem av IOK. Han var fødd i Søndre Felding i Herning kommune.

Holst-Sørensen begynte med friidrett i Herning GF og kom i 1944 til Københavns Idræts Forening. I perioden 1943-47 vann han 18 danske meisterskapsøvingar. Under EM i friidrett 1946 i Oslo vann han gullmedaljen på 400 meter og sølvmedaljen på 800 meter. Han slutta med friidrett etter ein niande- og sisteplass i 800-meterfinalen ved Sommar-OL 1948 i London.

Holst-Sørensen sin danske rekord på 47,6 sekundar på 400 meter stod i 27 år fram til Arne Jonsson hausten 1971 forbetra den til 47,1. Hans 1,48,9 på 800 meter, oppnådd i landskamp i Stockholm i 1943, var dansk rekord til Gunnar Nielsen forbetra den elleve år seinare.

Holst-Sørensen var utdanna militær offiser. Frå 1970 var han generalmajor og sjef for Flyvevåbnet i Danmark til 1982. Deretter var han dansk medlem i NATO sin militærkomité til 1986.

Holst-Sørensen var 1981-84 formann i Danmarks olympiske komité, og 1977-2002 medlem i Den Internasjonale Olympiske Komité (IOK). Perioden 1993-2002 var han styremedlem i Danmarks Idræts-Forbund.

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:da:Niels Holst-Sørensen|Niels Holst-Sørensen]]» frå ,  den 23. august 2016.*
Marit Bendz

**Marit Bendz** () er ein norsk journalist. Ho er frå Ålen i Sør-Trøndelag og seinare busett i Førde.

Bendz tok eksamen ved medielina i Volda i 1986. Ho har vore tilsett ved NRK og har vore frilansar sidan 1998. Marit Bendz har gitt ut fleire bøker og saman med Heidi Hattestein vart ho kåra til Årets frilans 2008 av Norsk Journalistlag/Frilansjournalistene, ifølge juryen fordi dei «har et blikk for saker som medie-Norge vanligvis ikke ser».

## Bibliografi
### Bøker
*

*

*

*

*

*

*
### I bøker - eit utval
*

*

### I tidsskrift - eit utval
* Lokalhistoriske artiklar Sogn og Fjordane

## Kjelder
*Frilanskatalogen
Gunnar Huseby

**Gunnar Alexander Huseby** () var ein islandsk friidrettsutøvar frå Reykjavik som vart europameister i kulestøyt i 1946 og 1950.

Allereie i 1944 støytte Gunnar Huseby 15,50 meter, ein prestasjon nær verdstoppen i kulestøyting. Den 23. august 1946 vann han kuletevlinga under EM i friidrett 1946 i Oslo med eit bestestøyt målt til 15,56 m, vel 30 cm lengre enn sølv- og bronsemedaljørane, Sovjetunionens Dmitrij Gorjainov og Finlands Yrjö Lehtilä.

Fire år seinare forsvarte Huseby EM-tittelen i kulestøyt under friidretts-EM 1950 i Brussel. Med sitt livs lengste støyt på 16,74 meter var han i ei heilt eiga klasse i tevlinga, italienaren Angiolo Profeti fekk sølv med 15,16 meter.

Gunnar Huseby forbetra den islandske kulerekorden med over to meter frå 1941 til 1950. Frå 1945 sette han også fleire rekordar i diskoskasting, til han i 1950 stoppa på 50,13 meter. Han la eigentleg opp i 1951, men kom av og til tilbake på arenaen. Så seint som i 1958 støytte han 16,03 meter og i 1962 15,75 meter.

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Gunnar Huseby|Gunnar Huseby]]» frå ,  den 23. august 2016.*
John Ljunggren

**John Artur Ljunggren** () var ein svensk kappgjengar frå Forsheda som vart europameister 1946 og olympisk meister 1948 i 50 km kappgang. Han vann elles sølv og bronse i same øvinga under Sommar-OL 1960 og 1956, i tillegg til EM-sølv i 1950.

## Aktiv

Ljunggren gjekk mykje som barn. Som kappgjengar vart han kjend for sin gang-teknikk, og vart aldri diskvalifisert frå nokon av dei 499 tevlingane deltok i. Nasjonalt deltok han også i sykling, orientering, terrengløp og langrenn.

Ljunggren var van med heitt, men ikkje kjølig vêr, så då OL-tevlinga i Helsinki i 1952 gjekk i kjølig sommarregn fekk han krampe og enda på niandeplass. Kort før målgang under Sommar-OL 1960 i Roma auste ein velmeinande funksjonær ei bøtte isvatn over han, Ljunggren fekk så krampe og vart andremann. Under dei olympiske sommarleikane 1956 i Melbourne gjekk han inn til bronse, trass i ei sår-infisert tå.

Ljunggren var kristen og skal ha sagt at «idrotten har givit mig allt utom pengar!». Han døydde i Voxtorps församling i Värnamo kommune, 80 år gammal.

### Medaljar og plasseringar i internasjonale meisterskap
*EM 1946 i Oslo: Gullmedalje på 50 km - 4.38.20, framom Henry Forbes (4.42.58)
*OL 1948 i London: Gullmedalje på 50 km - 4.41.52, framom Gaston Godel (4.48.17)
*EM 1950 i Brussel: Sølvmedalje på 50 km - 4.43.25, bakom Giuseppe Dordoni (4.40.42)
*OL 1952 i Helsinki: Nr 9 på 50 km - 4.43.45
*EM 1954 i Bern: Nr 4 på 50 km - 4.38.09
*OL 1956 i Melbourne: Bronsemedalje på 50 km - 4.35.02. Nr 4 på 20 km - 1.32.24
*EM 1958 i Stockholm: Nr 9 på 50 km - 4.42.40
*OL 1960 i Roma: Sølvmedalje på 50 km - 4.25.47, bakom Don Thompson (4.25.30). Nr 7 på 20 km - 1.37.59
*EM 1962 i Beograd: Nr 5 på 50 km - 4.30.19
*OL 1964 i Tokyo: Nr 16 på 50 km - 4.29.09. Nr 19 på 20 km - 1.37.03

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:sv:John Ljunggren|John Ljunggren]]» frå ,  den 23. august 2016.*  
**Denne artikkelen bygger på «[[:en:John Ljunggren|John Ljunggren]]» frå ,  den 23. august 2016.*  
 

## Bakgrunnsstoff
*
Sydney Wooderson

**Sydney Charles Wooderson** () var ein britisk mellom- og langdistanseløpar frå London som vart europameister på 1500 meter i 1938 og på 5000 m i 1946.

Wooderson vart fem år på rad britisk meister på ei engelsk mil før 2. verdskrig braut ut i 1939. Under sommarleikane i Berlin i 1936 var han plaga av ein ankelskade og lukkast ikkje nå finalen på 1500 meter. Etter ein operasjon kom han i 1937 tilbake og sette verdsrekord i «mile»-løp med tida 4.06,4.

I 1938 sette Wooderson verdsrekord på 800 meter med tida 1.48,4. Same hausten vann han gullmedaljen på 1500 m under friidretts-EM i Paris, ni tidels sekund framom belgiaren Joseph Mostert.

Svaksynte Wooderson vart funnen ueigna til soldat, og gjorde under verdskrigen teneste i heimlandet.

Den 9. september 1945 deltok Wooderson i eit stemne i Stockholm og sette i eitt og same løp britiske rekordar både på 1500 meter, tid 3.48,4, og over ei engelsk mil, tid 4.04,2, men det var den svenske toppløparen Arne Andersson som vann løpet. Under EM i friidrett 1946 i Oslo vann Wooderson 5000-metergullet på 14.08.6, den nest beste 5000-tida ved den tid. I 1948 sprang han inn til siger i britisk meisterskap i terrengløp, men deltok ikkje i London-OL same året.

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Sydney Wooderson|Sydney Wooderson]]» frå ,  den 23. august 2016.*
Anton Bolinder

**Anton Bolinder** () var ein svensk friidrettsutøvar frå Los i Hälsingland, som vart europameister i høgdehopp i 1946.

## Aktiv

Bolinder tok allereie i 1934 sølvmedaljen i høgdehopp i den svenske meisterskapen, ein prestasjon han kopierte ti år seinare. I 1946 gjekk han over 1,98 meter og vart for fyrste gong svensk meister i øvinga. Den 23. august same året sette han personleg rekord med 1,99 meter då han på Bislett stadion i Oslo vann gullmedaljen i høgdehopp under EM i friidrett 1946. Briten Alan Paterson tok sølvet med 1,96 m.

Blinder vart svensk meister i høgdehopp i OL-sesongen 1948, men deltok ikkje i Sommar-OL i London. Han tevla for i IFK Östersund, og døydde 91 år gammal i Östersund.

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:de:Anton Bolinder|Anton Bolinder]]» frå ,  den 23. august 2016.*
Karbonyl

**Karbonyl** er ei toverdig funksjonell gruppe med kjemisk formel CO. Ho er med mellom anna i aldehyd (R–CO–H), keton (R–CO–R) og karboksylsyrer (R–CO–OH), der R står for ein hydrokarbonrest.

Andre sambindingar som inneheld karbonyl er til dømes fosgen () og fleire metallkarbonyl, der pentakarbonyljarn [] og tetrakarbonylnikkel [] er viktige.

## Kjelder
Lennart Strand

**Lennart Strand** () var ein svensk mellomdistanseløpar frå Malmö, som vann EM-gull på 1500 meter i 1946 og OL-sølv på same distansen i 1948. Han var verdsrekordhaldar på 1500 meter frå 1947 til -54.

Strand var svensk meister på 1500 m åra 1945-47 og 1949-50. Under EM i friidrett 1946 i Oslo vart han europameister på 1500 meter, åtte tidels sekund framom landsmannen Henry Eriksson.

I den svenske friidrettsmeisterskapen 1947 i Malmö tangerte Strand landsmannen Gunder Hägg sin verdsrekord på 1500 meter ved å springe på 3.43,0. Året etter tok han sølvmedaljen på 1500 meter då Sommar-OL 1948 vart avvikla i London, Henry Eriksson vann på tida 3.49,8. Strand deltok i friidretts-EM 1950, der han braut 1500-meterfinalen.

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:de:Lennart Strand|Lennart Strand]]» frå ,  den 24. august 2016.*
Bertel Storskrubb

**Alf Bertel Storskrubb** () var ein finsk friidrettsutøvar frå Jakobstad.

Storskrubb var ein allsidig idrettsutøvar; i 1945 var han med på laget som vann det finske handballsmeisterskapen. Best gjorde han det likevel som friidrettsutøvar på øvingane 400 meter, 800 meter og 400 meter hekk.

Storskrubb vann gullmedaljen på 400 m hekk under EM i friidrett 1946 med tida 52,2 sekundar, hans personlege rekord i øvinga. Same året fekk han notert 1.49,3 på 800 meter ved eit stemne i Malmö, årsbeste i verda og finsk rekord i ti år.

To år etter EM-triumfen var han ankermann for det finske mannskapet som enda på fjerdeplass i 4 x 400 meter stafett under sommarleikane 1948 i London. Han rauk ut or langhekk-tevlinga i semifinalane. 

Storskrubb vann 24 individuelle finske meiterskap og i tillegg 10 stafettmeisterskap.

Han døydde i Helsingfors.

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:sv:Bertel Storskrubb|Bertel Storskrubb]]» frå ,  den 24. august 2016.*
Olle Laessker

**Olle Laessker** () var ein svensk friidrettsutøvar som var medlem av Jönköpings AIF og seinare Gävle SGF.

Laessker var aktiv frå 1942 til 1947. Han vart svensk meister i lengdehopp både i 1946 og 1947. Den 18. juli 1946 sette han svensk rekord med eit hopp på 7,50 meter.

Under EM i friidrett 1946 på Bislett stadion i Oslo vann Laessker lengdetevlinga med sine 7,42 meter, to centimeter framom sveitsaren Lucien Graff. Dagen etter, den 25. august, vann det svenske mannskapet 4 x 100 meter stafett på tida 41,5 sekundar, fem tidels sekund framfor Frankrike. Det svenske vinnarlaget bestod av Stig Danielsson, Inge Nilsson, Olle Laessker og Stig Håkansson; Laessker vart dermed den einaste mannlege utøvaren som tok to gull i meisterskapen.

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:de:Olle Laessker|Olle Laessker]]» frå ,  den 24. august 2016.*
Noralv Pedersen

**Noralv Pedersen** () er ein norsk forfattar og journalist, busett i Vik i Sogn. Pedersen er journalist i NRK Vestland og arbeider med programmet *[[Der ingen skulle tru at nokon kunne bu]]*. Han har òg arbeidd i NRK Kulturnytt. Pedersen er språkkontakt i redaksjonen, har vore mangeårig medlem i NRK sitt språkstyre og har halde ei rekkje kurs i godt og rett språk.

Noralv Pedersen er cand.polit. med hovudfag i geografi frå NTNU.  Tidlegare arbeidde han som journalist og spaltist i fleire aviser, m.a. *[[Dag og Tid]]* og *[[Klassekampen]]*.

Han har gitt ut fleire bøker.  Den første, antologien *Fri*, kom ut i 1998.  I 2009 gav han ut *Den gode viljen. Ein dokumentar om norsk fredspolitikk*, og i 2013 kom *Når far treng meg. Ei forteljing om pårørande i norsk eldreomsorg*.

## Bibliografi
### Bøker
* 
* 
* 
* 
* 

## Kjelder

*NRK Sogn og Fjordane

## Bakgrunnsstoff
*Forfattarside ved spartacus.no
2 Minutes to Midnight

«**2 Minutes to Midnight**» er ein song av det engelske heavy metal-bandet Iron Maiden frå det femte studioalbumet deira, *[[Powerslave]]* (1984). Han vart gjeven ut som den tiande singelen til bandet, og den første frå albumet, den 6. august 1984. Singelen nådde 11. plassen på UK Singles Chart i Storbritannia og 25. plassen på *Billboard* Top Album Tracks.

## Oversyn
«2 Minutes to Midnight» vart skriven av Adrian Smith og Bruce Dickinson.

Songen referer til Dommedagsklokka, ei symbolsk klokke nytta av Bulletin of the Atomic Scientists, som representerer nedtellinga til ein potensiell global katastrofe. I september 1953 nådde klokka to minuttar på midnatt, det nærmaste han nokon gong har vore midnatt, då USA og Sovjetunionen testa hydrogenbomber. I følgje Dickinson kritiserer songen «krigsromantikken», og særleg den kalde krigen.

### «Rainbow's Gold»
Den første B-sida er ein coverversjon av songen «Rainbow's Gold» av det britiske progrockbandet Beckett, som dei gav ut i 1974. Songen var skriven av Terry Slesser og Kenny Mountain.

I følgje Nicko McBrain, som kommenterte singlen i «Listen With Nicko Part VI» (ein del av serien *[[plateboksen The First Ten Years|The First Ten Years]]*), var medlemmane i Iron Maiden vener med medlemmar i Beckett.

### «Mission From 'Arry»
Ei anna B-side, kalla «Mission from 'Arry», er ei innspeling av ein krangel mellom bassisten Steve Harris og trommeslagaren Nicko McBrain, som fann stad etter ein konsert i Allentown i Pennsylvania under World Piece-turneen. Under konserten braut bassutstyet til Harris saman, og han bad den nærmaste scenearbeidaren om å be McBrain spele ein lengre solo. Han klarte ikkje å få McBrain til å forstå meldinga og dette gjekk utover soloen hans, slik at han kjefta på scenearbeidaren etterpå. Vokalisten Bruce Dickinson syns krangelen som følgde var så morosam at han valde å ta han opp på lydband.

## Innhald
;7"-singel

;12"-singel

## Medverkande
Henta frå singel-omslaget.
;Iron Maiden
*Bruce Dickinson&nbsp;– solovokal
*Dave Murray&nbsp;– gitar
*Adrian Smith&nbsp;– gitar
*Steve Harris&nbsp;– bassgitar
*Nicko McBrain&nbsp;– trommer
;Produksjon
*Martin Birch&nbsp;– produsent, lydteknikar
*Derek Riggs&nbsp;– illustrasjon
*Ross Halfin&nbsp;– fotografi

## Andre versjonar

## I andre media
* Songen vart nytta i videospelet *[[Grand Theft Auto: Vice City]]* i 2002 på radiostasjonen V-Rock. 
* Songen er spelbar i videospelet *[[Guitar Hero 5]]*, men er kraftig sensurert.
* Han er nedlastbar for videospelet *[[Rock Band]]*.
* «Two Minutes to Midnight» vart tittelen på ein episode i serien *[[Supernatural]]*.

## Lister

## Fotnotar


## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:2 Minutes to Midnight|2 Minutes to Midnight]]» frå ,  den 24. august 2016.* 
*** oppgav desse kjeldene:*

## Bakgrunnsstoff
*
Aces High av Iron Maiden

«**Aces High**» er ein song av det engelske heavy metal-bandet Iron Maiden, skriven av bassisten i bandet, Steve Harris. Han var den ellevte singelen til bandey og den andre frå studioalbumet *[[Powerslave]]* (1984).

Den første B-sida til singelen var ein versjon av Nektar-songen «King of Twilight» frå albumet *[[A Tab in the Ocean]]* frå 1972. Versjonen deira er i røynda ein medley av songane «Crying in the Dark» og «King of Twilight», dei to siste songane på albumet. Den japanske 12"-singelen vart miksa med B-sidene frå singlane «The Trooper» og «2 Minutes To Midnight».

## Oversyn
Teksten i songen er skriven ut frå synspunktet til ein britisk RAF-pilot som kjempar mot tyske Luftwaffe under Battle of Britain i 1940. 

«Aces High» er ein av dei mest populære songane til Iron Maiden, og har blitt spelt av mange andre artistar. Songen vart nytta i videospelet *[[Madden NFL 10]]*, MTV-showet *[[Nitro Circus]]* og Steve Peat-delen av mountain bike-filmen *[[New World Disorder III]]*. Colin McKay nytta songen i sin del av skate-videoen *Plan B Questionable*.  Songen finst òg i videospelet *[[Carmageddon II: Carpocalypse Now]]*.

## Konsertversjonar
«Aces High» vert ofte spelt som opningssongen på konsertane til Iron Maiden. Dette kan ein mellom anna sjå i videoane *[[Live After Death]]* og *[[Iron Maiden: Flight 666]]*. Songen kjem ofte like etter Winston Churchill-talen «We shall fight on the beaches» med lyden av fly i bakgrunnen. Churchill-talen vart òg nytta i byrjinga av musikkvideoen til songen. 

I eit intervju i 2014 med magasinet ''Q'' sa Gerard Way at «konsertversjonen av 'Aces High' frå *Live After Death* var songen som førsst fekk han interessert i å spele live.»

## Innhald
;7"-singel

;12"-singel

;Japansk og brasiliansk 12"-singel

## Medverkande
Frå singelomslaget.
;Iron Maiden
* Bruce Dickinson - vokal
* Dave Murray - gitar
* Adrian Smith - gitar
* Steve Harris - bassgitar
* Nicko McBrain - trommer
;Produksjon
*Martin Birch&nbsp;– produsent, lydteknikar
*Derek Riggs&nbsp;– illustrasjon

## Andre versjonar
* Ein versjon spelt inn somaren 1996 av Arch Enemy kom ut på hyllestalbumet *Made In Tribute*.
* Han vart spelt i 2005 av Jeff Scott Soto (Yngwie Malmsteen), Nuno Bettencourt (Extreme), Billy Sheehan (Mr. Big, Niacin), og Vinny Appice (Black Sabbath, Dio) på hyllestalbummet Numbers from the Beast.
* Han vart spelt i 2005 av Scott Lavender på albumet *[[The Piano Tribute to Iron Maiden]]*.
* Han vart spelt i 2006 av Concord Dawn (med State of Mind) på albumet Chaos by Design.
* Han vart spelt i 2006 av The Iron Maidens på albumet The Iron Maidens
* Han vart spelt i 2008 av Children of Bodom på albumet *[[Skeletons in the Closet av Children of Bodom|Skeletons in the Closet]]*.
* Han vart spelt i 2011 av Reinxeed på albumet *1912*
* Han vart spelt i 2013 av Thomas Zwijsen på albumet *Nylon Maiden*

## Lister

### Fotnotar



## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Aces High (song)|Aces High (song)]]» frå ,  den 24. august 2016.*  
 

## Bakgrunnsstoff
*Aces High - original video on Youtube
Celtic

**Celtic** er engelsk for keltisk og kan visa til:

*Keltarar

*Celtic FC, ein skotsk fotbalklubb
**Celtic Park, heimestadionen deira
*Boston Celtics, eit amerikansk basketballag 
*Original Celtics, eit tidlegare basketballag frå USA
Håkan Lidman

**Erik Håkan Lidman** () var ein svensk friidrettsutøvar frå Göteborg. Han vart europameister på 110 meter hekk i 1946, åtte år etter han fekk EM-sølv i same øvinga.

Lidman var svensk meister på korthekken i tida 1934-45 og 1947-48. Han tok seg til finalen på 110 m hekk under Sommar-OL 1936 i Berlin, der han med tida 14,5 sekundar enda på fjerdeplass. To år seinare tok han sølvmedaljen då EM i friidrett 1938 fann stad i Paris, britiske Don Finlay vann tevlinga på 14,3 og Lidman fekk notert 14,5. I 1940 sette Lidman europarekord i 110 m hekk med tida 14,0, fyrst i 1956 vart rekorden sletta.

Under EM i friidrett 1946 i Oslo vann Lidman gullmedaljen på korthekken etter å ha vorte klokka inn på 14,6 sekundar, belgiske Pol Braekman tok sølv på 14,9. Same sesongen stilte han ikkje opp i den svenske friidrettsmeisterskapen, i protest mot at det svenske friidrettsforbundet hadde utestengd fleire utøvarar på livstid (for brot på amatørreglementet).

Lidman kvalifiserte seg også til OL-finalen på 110 m hekk i London i 1948, men enda som sjette og sistemann.

Han døydde i Estepona i Spania, 85 år gammal

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Håkan Lidman|Håkan Lidman]]» frå ,  den 24. august 2016.*  
 

## Bakgrunnsstoff
*
Lennart Atterwall

**Lennart Folke Alfons Atterwall**, fødd **Ohlsson**, () var ein svensk friidrettsutøvar frå Perstorp i Skåne som tevla i spjutkasting og mangekamp. Han vart europameister i spjutkasting under friidretts-EM 1946 i Oslo.

Atterwall var svensk meister i spjukasting åtte gongar; 1934-35, 1937-41 og 1946. I tillegg vann han femkampen i den svenske meisterskapen i 1937, og tikampen i 1940.

Sommaren 1936 deltok Atterwall i Sommar-OL 1936 i Berlin, og vart fjerdemann i spjuttevlinga med eit kast på 69,20 m. Seks veker seinare, den 20. september, sette han svensk rekord i øvinga med eit kast som målte 71,72 m.

I landskampen mellom Ungarn og Sverige 9.-10. oktober 1937 i Budapest vann Atterwall spjutkastinga med 75,10 m, men kastet vart ikkje godkjend som svensk rekord grunna sterk medvind. Ei veke etterpå, den 17. oktober, forbetra han i Stockholm sin svenske rekord til 74,77 m. Rekorden stod seg til 1951. Året etter vart han nummer seks i spjutøvinga ved EM i friidrett 1938 i Paris.

Atterwall vann gullmedaljen i spjutkast under EM i friidrett 1946 i Oslo. På Bislett stadion fekk han opp eit kast på 68,74 m og viste finnane Yrjö Nikkanen og Tapio Rautavaara til sølv- og bronseplass.

Atterwall la opp i 1947.

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:de:Lennart Atterwall|Lennart Atterwall]]» frå ,  den 24. august 2016.*  
**Denne artikkelen bygger på «[[:sv:Lennart Atterwall|Lennart Atterwall]]» frå ,  den 24. august 2016.*  
 

## Bakgrunnsstoff
*
Maurice Greene

**Maurice Greene** () er ein USA-amerikansk tidlegare friidrettsutøvar frå Kansas City i Kansas. Han vann i tida 1997-2001 to OL-gull og seks VM-gull i sprintøvingane 100 meter, 200 meter og 4 x 100 m stafett. Heile 53 gongar sprang han 100 meter på under 10 sekundar.

## Aktiv
Greenes fyrste internasjonale meisterskap var VM 1995 i Göteborg, der han vart slått ut allereie i kvartfinalen på 100 m. Han lukkast ikkje å kome med i troppa til Sommar-OL 1996. Derimot hadde han stor framgang i 1997, han sprang for fyrste gong under 10 sekundar på 100 meter og han vart verdsmeister på 100 meter under VM i Aten.

Vinteren 1998 sette Greene verdsrekord på 60 meter innandørs med tida 6,39 sekundar. Den 16. juni 1999 slo han også Donovan Bailey sin verdsrekord på 100 meter då han fekk notert 9,79 sekundar. Verdsrekorden stod til Asafa Powell frå Jamaica i 2005 sprang på 9,77 sekundar. Under verdsmeisterskapen 1999 i Sevilla vann Greene gullet både på 100 meter og 200 meter.

Også frå dei olympiske sommarleikane 2000 i Sydney reiste Greene heim med to gullmedaljar. Fyrst vann han 100-meteren og deretter sprang han USA inn til siger i 4 x 100 meter stafett. Året etter tangerte han Carl Lewis sin prestasjon då han under friidretts-VM 2001 i Edmonton vann sitt tredje rake VM-gull på 100 meter.

Etter 2001 sleit Greene tidvis med skadar, og i VM 2003 i Paris rauk han ut or 100-meter-tevlinga i semifinalane. Han vann likevel bronsen på 100 meter under Sommar-OL 2004 i Aten, slått av Justin Gatlin og Francis Obikwelu, og han sprang den tredje etappen for USA sitt sølvlag i 4 x 100 meter, slått med ein hundredels sekund av Storbritannia sitt mannskap. Han konkurrerte lite etter ein skade i 2005.

### Medaljar og plasseringar i internasjonale meisterskap
*VM 1997 i Aten: Gullmedalje på 100 m – 9,86, framom Donovan Bailey (9,91)
*VM 1999 i Sevilla: Gullmedaljar på 100 m – 9,80, framom Bruny Surin (9,84), og på 200 m – 19,90, framom Caludinei da Silva (20,00), og med USA i 4 x 100 m stafett (37,59)
*OL 2000 i Sydney: Gullmedalje på 100 m – 9,87, framom Ato Boldon (9,99)
*VM 2001 i Edmonton: Gullmedaljar på 100 m – 9,82, framom Bernard Williams (9,94), og i 4 x 100 m stafett (37,61)
*VM i 2003 i Paris: Utslått i semifinalane på 100 m (10,37 =nr 13) 
*OL 2004 i Aten: Bronse på 100 m – 9,87. Sølv på 4 x 100 m stafett (38,08)

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Maurice Greene (athlete)|Maurice Greene (athlete)]]» frå ,  den 25. august 2016.*  
 
*
Allan Lindberg

**John Allan Lindberg** () var ein svensk friidrettsutøvar og bandyspelar frå Västanfors i Fagersta, som vart europameister i stavhopp i 1946.

### Friidrett

Lindberg byrja med kastøvingar i friidrett, men gjjek i 1941 over til stavhopp. Han nådde den svenske eliten i øvinga i 1944 og vann stav-tevlinga under landskampen mot Danmark i juli 1945.

Den 25. august 1946 tok han gullmedaljen i stavhopp under EM i friidrett 1946 i Oslo. Vinnarhoppet på 4,17 meter var også svensk rekord, ein centimeter over den åtte dagar gammle landsrekord til Lars Andrén. Fire veker seinar, 20. september i Praha, forbetra Lindberg rekorden ytterlegare til 4,20 m.

Lindberg vart også svensk meister 1946 med 4,10 m i resultatprotokollen. Året etter tok han SM-sølv og i 1948 bronse i den nasjonale meisterskapen. Han enda på 12. plass i stav-tevlinga under Sommar-OL 1948 i London.

### Bandy
Lindberg var angrepsspelar på Fagersta AIK sit bandylag. Dessutan var han aktiv med i både turn og fotball.

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:sv:Allan Lindberg|Allan Lindberg]]» frå ,  den 25. august 2016.*
Kunduz

**Kunduz** er ein by i Kunduz-provinsen nord i Afghanistan, nær grensa mot Tadsjikistan. Han har eit folketal på rundt 268&nbsp;900, medan Kunduz-distriktet har eit folketal på rundt 304&nbsp;600. 

Kunduz ligg 250 km nord for Kabul, ca. 400 moh. Han har vegsamband med Mazar-e Sharif i vest, Sher Khan Bandar i nord og Kabul i sør. 
Byen er eit handelssenter i eit fruktbart kunstvatningsdistrikt der ein mellom anna dyrkar bomull, melonar og ris. 

Byen ligg i den historiske baktriske regionen Tokharistan.

I antikken var byen kjend som Drapsaka og var eit viktig buddhistisk senter.

## Kjelder

*


**Delar av denne artikkelen bygger på «[[:en:Kunduz|Kunduz]]» frå ,  den 25. august 2016.*
Khakassisk

**Khakassisk** er eit tyrkisk språk som vert tala av omtrent 43 000 menneske i den russiske autonome republikken Khakasia i området rundt Abakanelva, den vestlege bielva til Jenisej. I den sovjetiske folketeljinga i 1989 oppgav 76,1 % av khakassane at dei hadde khakassisk som morsmål.

Khakassisk vert òg tala sør for byen Kansk i Krasnojarsk-territoriet.

Khakassisk vert skrive med det kyrilliske alfabetet.

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:nb:Khakassisk|Khakassisk]]» frå ,  den 25. august 2016.*
Tromsøysundtunnelen

**Tromsøysundtunnelen** er ein undersjøisk vegtunnel på europaveg 8 i Tromsø kommune i Troms. Tunnelen går under Tromsøysundet mellom Tomasjorda på fastlandet og Breivika på Tromsøya. Tunnelen har to løp der T2 er 3500 og T1 er 3386 meter. Han når 102 meter under havet, og største stigning er 8,2 %. Tromsøysundtunnelen vart opna i 1994. Han gav betre trafikkapasitet over (under) Tromsøysundet etter at kapasiteten over Tromsøbrua vart for liten.

Tromsøysundtunnelen var Noregs einaste undersjøiske tunnel med to løp i 16 år før Knappetunnelen og Bjørvikatunnelen vart opna i 2010. Tunnelen har 15 tverrslag mellom løpa. Det er ikkje tillate for fotgjengarar og syklistar å ferdast i Tromsøysundtunnelen.

I 2010 fekk tunnelen nye vegskilt med ljos i som viser fartsgrensene, dette vart gjort for å gjera det lettare å sjå dei sjølv gjennom alt sotet som legg seg på skilta.

I 2012 fekk tunnelen automatisk trafikkontroll (fotoboksar) med gjennomsnittsmåling.

## Sjå òg
* Kvalsundtunnelen
* Ryatunnelen
* Vegtunnelar i Noreg
* Undersjøiske vegtunnelar i Noreg

### Bruer i området
* Tromsøbrua
* Sandnessundbrua
* Håkøybrua

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:nb:Tromsøysundtunnelen|Tromsøysundtunnelen]]» frå ,  den 25. august 2016.*  
 


## Bakgrunnsstoff
* brannmannen.no - Sinnrikt tunnelsystem i Tromsø 
* Teneste for å sjekka om Tromsøysundtunnelen er open eller stengt
Akkarfjord

**Akkarfjord** (nordsamisk *Áhkárvuotna*) er eit lite fiskevær på nordaustenden av Sørøya i Hammerfest kommune.

Akkarfjord har hamneanløp av rutebåt frå Hammerfest, postkontor, skule (sjå Akkarfjord Oppvekstsenter), barnehage og butikk, men det er fiskebruket, Johan Kvalsvik AS, som er hovudnæringa i bygda.

Det bur i dag i underkant av 100 personar i Akkarfjord.

Tidlegare stortingpolitikar Reidar Johansen voks opp i Akkarfjord.

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:nb:Akkarfjord|Akkarfjord]]» frå ,  den 25. august 2016.*
Kårhamn

**Kårhamn** er eit lite fiskevær på øya Seiland sørvest for Hammerfest i Finnmark.
Det ligg ved Sørøysundet, rundt 25 kilometer sørvest for byen Hammerfest. Grunnkrinsen Kårhamn hadde 22 innbyggjarar den 1. januar 2017.

Hovudnæringa i Kårhamn er fiske og fisketilverking. Fiskebruket er ått og drive av Lean Fish AS. Hovedproduksjonen består av tørrfisk og ferskfisk. Det vert årleg produsert mellom 500 og 1000 tonn med fisk i Kårhamn.
Utanom fiskebruket er det ein liten skule/barnehage og butikk med postkontor og bibliotek.

Kårhamn låg tidlegare i Sørøysund kommune, men vart etter kommunesamanslåing 1. januar 1992 ein del av Hammerfest kommune.

## Kjelder




**Denne artikkelen bygger på «[[:nb:Kårhamn|Kårhamn]]» frå ,  den 25. august 2016.*
Ikast kommune

**Ikast kommune** er ein tidlegare dansk kommune i Vejle amt. Kommunen vart danna ved kommunalreformen i 1970. Ved regionreformen 2005-2007 vart han innlemma i den nye Ikast-Brande kommune i Region Midtjylland.

Ei rekkje innbyggjarar i Ikast kommune ynskte samanslåing med Herning kommune i 2005, men ved nærare undersøkingar dette året vart det konkludert at kommunen burde slåast saman med Brande og Nørre-Snede.

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:nb:Ikast kommune|Ikast kommune]]» frå ,  den 25. august 2016.*
Kunduz-provinsen

**Kunduz-provinsen** er ein av dei 34 provinsane  i Afghanistan. Han ligg nord i landet, rundt provinshovudstaden Kunduz.
Provinsen grensar til Tadsjikistan i nord. Folketalet i Kunduz-provinsen er rundt 953&nbsp;800.

Landskapet er dominert av elvedalen rundt Kunduz-elva, som renn frå sør til nord der ho renn ut i Amu-Darja, som dannar grensa mellom Afghanistan og Tadsjikistan. Ei ny bru krysser elva ved Shir Khan Bandar. Kunduz-elva med bielvar og kanalar gjev vatn til kunstig vatna åkrar i den jordbruksdominerte provinsen. 

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Kunduz Province|Kunduz Province]]» frå ,  den 25. august 2016.*  

## Bakgrunnsstoff
Skaidi

**Skaidi** (av nordsamisk *skáidi*, 'landet mellom to elvar som renn saman') er ein liten tettstad i Kvalsund kommune i Finnmark fylke. Skaidi er eit trafikknutepunkt i kommunen, då riksveg 94 til Hammerfest tek av her frå europaveg 6.

Rundt 1930 blei det vedteke at riksveg 50 (dagens europaveg 6) skulle byggjast ferdig gjennom fylket. Strekninga mellom Skaidi og Olderfjord stod ferdig mellom 1927 og 1937.

Under den andre verdskrigen låg fleire mindre leirar for russiske krigsfangar i området ved Skaidi. 

I 1947 oppførte den norske staten Skaidi skysstasjon og fjellstove. Stasjonen var teikna av arkitektane F.S. Platou og R. Mack, og er ein del av 
det statlege prosjektet Statens kulturhistoriske eiendommer.

På slutten av 1900-talet vart det offentleggjort planar om utbygging av Skaidivassdraget. Om utbygginga vart blitt utført ville det ha ført til at eit større areal enn i Altautbygginga blei demt ned, dessutan ville fleire faste trekkvegar for reinsdyr ha blitt brotne. Reineigarane protesterte like sterkt som mot Altautbyggingen, men mediadekninga var mindre og naturvernarane engasjerte seg ikkje i spørsmålet om utbygging av Skaidivassdraget. Utbygginga blei likevel utsett.

Statens vegvesens vegtrafikksentral låg i Skaidi fram til han vart flytta til Mosjøen i 2003.

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:nb:Skaidi|Skaidi]]» frå ,  den 25. august 2016.*  

;Referansar
Harrison Dillard

**William Harrison Dillard** () var ein USA-amerikansk friidrettsutøvar frå Cleveland i Ohio som tevla i sprint og hekkeløp. Han vart dobbelt olympisk meister både i 1948 og 1952. Dillard er den einaste utøvaren som har vunne OL-gull både på 100 meter og 110 meter hekk.

## Aktiv
På slutten av 1940-åra var Dillard ein av dei fremste hekkeløparane i verda. Han lukkast likevel ikkje å kvalifisere seg til OL 1948 på 110 meter hekk, men kom i staden på tredjeplass i 100 meter-uttaket og fekk OL-billett til London. Under sommarleikane i London tok Dillard seg til finalen på 100 meter, der det enda med dødt løp mellom Dillard og landsmannen Barney Ewell. Fyrst etter at juryen hadde studert målfoto vart Dillard kårar til vinnar. Tida 10,3 sekundar var tangering av verdsrekorden og ny olympisk rekord. Dillard deltok også på USA sitt lag i 4 x 100 meter stafett, og saman med Barney Ewell, Lorenzo Wright og Mel Patton vann han seg si andre gullmedalje, med vertslandet Storbritannia på andreplass.

Fire år seinare kvalifiserte Dillard seg til OL 1952 i spesialøvinga 110 meter hekk. I Helsinki sprang han inn til gullmedaljen på same tid som landsmann og sølvvinnar Jack Davis, begge fekk tida 13,7 og var i ein klasse for seg. Seinare under 1952-leikane vann han si fjerde gullmedalje då USA forsvarte meistertittelen i 4 x 100 m stafett, godt hjelpt av lagkameratane Dean Smith, Lindy Remigino og Andy Stanfield.

I 1956 prøvde Dillard å kvalifisere seg til sitt tredje sommar-OL, utan suksess.

### Medaljar og plasseringar i internasjonale meisterskap
*OL 1948 i London: Gullmedaljar på 100 m – 10,3, framom Barney Ewell (10,3 ) og i 4 x 100 m stafett
*OL 1952 i Helsinki: Gullmedaljar på 110 m hekk – 13,7 og i 4 x 100 m stafett (40,1)

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Harrison Dillard|Harrison Dillard]]» frå ,  den 26. august 2016.*
Jevgenija Setsjenova

**Jevgenija Ivanovna Setsjenova** () var ein friidrettsutøvar frå Sevastopol som representerte Sovjetunionen. Ho vann to gullmedaljar og like mange sølv- og bronsemedaljar i europameisterskap i friidrett. 

### Aktiv
Setsjenova vann både 100 meter og 200 m under EM i friidrett 1946 i Oslo. I begge tevlingane kom britiske Winifred Jordan på andreplass, høvesvis tre og to hundredels sekund bak. Setsjenova avslutta meistersskapen med å springe den fyrste etappen på Sovjetunionen sitt bronselag i 4 x 100 m stafett.

Også under EM i friidrett 1950 i Brussel vann Setsjenova ein bronsemedalje på den korte stafetten. På dei individuelle sprintdistansane måtte ho sjå seg slått av Fanny Blankers-Koen som var i ei klasse heilt for seg, seks og åtte tidels sekund framom sølvvinnar Setsjenova på høvesvis 100 m og 200 m.

Setsjenova deltok i Sommar-OL 1952. Ho vart slått ut or semifinalane på 200 m, tida 25,2 tilsvarte ein tiandeplass, og ho vart nummer fire med Sovjetunionen i 4 x 100 m stafett.

Setsjenova vart sovjetmeister på 100 m i 1940, 1946-47 og 1949-50. Ho vann det nasjonale gullet på 200 i 1939-40, 1944 og 1949. Setsjenova sette begge sine personlege rekordar, 11,8 på 100 m og 24,7 på 200 m, i 1951-sesongen.

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:de:Jewgenija Iwanowna Setschenowa|Jewgenija Iwanowna Setschenowa]]» frå ,  den 26. august 2016.*
Caterine Ibargüen

**Caterine Ibargüen Mena** () er ein kolombiansk friidrettsutøvar frå Apartadó i Antioquia-departementet som tevla i høgdehopp, lengdehopp og tresteghopp. Ho er tofaldig verdsmeister i tresteghopp og vart olympisk meister i øvinga i 2016. Både i 2011 og 2015 vann ho trestegtevlinga ved dei panamerikanske leikane. Ibargüen sette søramerikansk rekord i tresteghopp med 15,31 m i 2014.

### Medaljar og plasseringar i internasjonale meisterskap
*OL 2004 i Aten: Utslått i kvalifiseringa i høgdehopp (1,85 m =nr 16)
*VM 2005 i Helsinki: Utslått i kvalifiseringa i høgdehopp (1,84 m =nr 23)
*VM 2009 i Berlin: Utslått i kvalifiseringa i høgdehopp (1, 85m =nr 28)
*VM 2011 i Daegu: Bronsemedalje i tresteghopp – 14,84 m
*OL 2012 i London: Sølvmedalje i tresteghopp – 14,80 m, bakom Olga Rypakova (14,98m)
*VM 2013 i Moskva: Gullmedalje i tresteghopp – 14,85 m, framom Jekaterina Koneva (14,81 m)
*VM 2015 i Beijing: Gullmedalje i tresteghopp – 14,90 m, framom Hanna Knjazjeva-Minenko (14,78 m)
*OL 2016 i Rio de Janeiro: Gullmedalje i tresteghopp – 15,17 m, framom Yulimar Rojas (14,98 m)
*VM 2017 i London: Sølvmedalje i tresteghopp – 14,89 m, bakom Yulimar Rojas (14,91 m)
*VM 2019 i Doha: Bronsemedalje i tresteghopp – 14,73 m
*OL i 2021 i Tokyo: Nr 10 – 14,25 m

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Caterine Ibargüen|Caterine Ibargüen]]» frå ,  den 26. august 2016.*
Ardenna

__NOTOC__
***Ardenna*** er ei biologisk slekt av sjøfuglar og medlem av stormfuglfamilien, Procellariidae.

Denne slekta samlar sju mellomstore lirer. Desse artane var lenge ein del av slekta *[[Puffinus]]*, men på bakgrunn av funn etter fylogeniske analysar av mitokondrium-DNA, vart artane splitta ut til si eiga slekt *Ardenna*. Ein nemnd skildnad i morfologi mellom dei to slektene er ein tendens til større naseborrøyr ved nebbrota hos *Ardenna*-artane enn hos mange *Puffinus*-artar. 

Allereie i 1853 gjorde Ludwig Reichenbach framlegg om denne slekta, likevel blei namnet første gongen brukt så tidleg som i 1603 til å referere til ein spesifikk sjøfuglart.

Som andre lirer flyg *Ardenna*-lirer med stive venger, og brukar ein teknikk for å segle over bølgjefrontar som krev eit minimum av aktiv flyging. Mange er langdistansemigrantar, kanskje mest spektakulærte er grålira og smalnebblira som utfører trekk på 14&nbsp;000&nbsp;km eller meir kvart år. 

Artane i *Ardenna* i rekkjefølgje etter EBird/Clements Checklist v2016 med norske namn etter *Norske navn på verdens fugler*:     

* Chilelire,  *Ardenna creatopus*,  Pink-footed Shearwater,  Coues, 1864, (VU)
* Lysbeinlire,  *Ardenna carneipes*,  Flesh-footed Shearwater,  Gould, 1844, (LC)    
* Storlire,  *Ardenna gravis*,  Great Shearwater,  O'Reilly, 1818, (LC)
* Kilehalelire,  *Ardenna pacifica*,  Wedge-tailed Shearwater,  Gmelin, 1789, (LC)
* Grårygglire,  *Ardenna bulleri*,  Buller's Shearwater,  Salvin, 1888, (VU)    
* Grålire,  *Ardenna grisea*,  Sooty Shearwater,  Gmelin, 1789, (NT)
* Smalnebblire,  *Ardenna tenuirostris*,  Short-tailed Shearwater,  Temminck, 1835, (LC)

## Kjelder
### Referansar

## Bakgrunnsstoff
Stranger in a Strange Land av Iron Maiden

«**Stranger in a Strange Land**» er ein song av det engelske heavy metal-bandet Iron Maiden, gjeve ut som den andre singelen frå det sjette studioalbumet deira, *[[Somewhere in Time av Iron Maiden|Somewhere in Time]]* (1986). Songen er ikkje knytt til Robert A. Heinlein-romanen med same namn.

## Oversyn
Teksten handlar om ein arktisk oppdagar som døyr og frys fast i isen. Etter hundre år vert lekamen hans funnen bevart av andre oppdagarar. Adrian Smith vart inspirert til å skrive songen etter å ha snakka med ein oppdagar som hadde opplevd noko liknande.

Gitarsoloen i «Stranger in a Strange Land» vart spelt av Adrian Smith. Songen er ein av berre fire Iron Maiden-songar som tonar ut. Tekstlinja «no brave new world» vart òg nytta på Iron Maiden-albumet *[[Brave New World av Iron Maiden|Brave New World]]*.

## Singelomslag

Eddie gjer ei hyllest til Clint Eastwood-figuren «Man with No Name» på omslaget, men kan òg reknast som ei blanding av Deckard frå *[[Blade Runner]]* og «Man with No Name».

## B-sider
B-sida til singelen, «That Girl» og «Juanita», vart begge spelte under ein hemmeleg konsert med The Entire Population of Hackney den 19. desember 1985, med Adrian Smith på vokal. Det var truleg slik ideen kom til om å spele dei inn som B-sider.

«That Girl» var skriven av Merv Goldsworthy, Pete Jupp og Andy Barnett i ei tidleg utgåve av bandet FM og var eit av demospora som sikra dei platekontrakt med CBS i 1984. Songen vart sidan gjeven ut av både Iron Maiden og FM i 1986. På den tida hadde brørne Steve og Chris Overland kome med i FM og delar av den originale songen hadde blitt omskrive. .

«Juanita» vart opphavleg spelt av Barnett-bandet Marshall Fury tidleg i 1980-åra og vart skriven av Steve Barnacle og Derek O'Neil. Marshall Fury spelte aldri inn ein studioversjon av songen.

## Innhald
;7"-singel

;12"-singel

## Medverkande
Frå singelomslaget:
* Bruce Dickinson – solovokal
* Dave Murray – gitar-synthesizer
* Adrian Smith – gitar-synthesizer
* Steve Harris – bassgitar
* Nicko McBrain – trommer
;Produksjon
*Martin Birch&nbsp;– produsent, lydteknikar, miksing
*Derek Riggs&nbsp;– illustrasjon
*Ross Halfin&nbsp;– fotografi

## Lister

### Fotnotar


## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Stranger in a Strange Land (Iron Maiden song)|Stranger in a Strange Land (Iron Maiden song)]]» frå ,  den 26. august 2016.* 
*** oppgav desse kjeldene:*
Wilson Kipketer

**Wilson Kipketer Kosgei** () er ein kenyansk tidlegare friidrettsutøvar frå landsbyen Kapchemoyiwo i Kenya som representerte Danmark. Han vart verdsmeister på 800 meter tre gongar på rad; 1995, 1997 og 1999. I 2000 vann han OL-sølv og 2004 OL-bronse på same distansen. Sommaren 1997 forbetra Kipketer verdsrekorden to gongar, fyrst med eit halvt sekund til 1.41,24 i Zürich, og deretter den 7. juli til 1.41,11 i Köln. Rekorden vart sletta av David Rudisha i 2010.

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:da:Wilson Kipketer|Wilson Kipketer]]» frå ,  den 26. august 2016.*
Mo Farah

**Sir Mohammed Farah**, til vanleg omtalt **Mo Farah**, () er ein somalisk-britisk tidlegare friidrettsutøvar frå Mogadishu som i perioden 2010-17 har vunne fire gullmedaljar i olympiske leikar, seks gullmedaljar i verdsmeisterskap og fem gullmedaljar europameisterskap på distansane 5&nbsp;000 meter og 10&nbsp;000 meter. Farahs personlege rekordar på dei to langdistansane er 12.53,1 og 26.46,5, begge oppnådd sommaren 2011.

### Medaljar og plasseringar i internasjonale meisterskap
*EM 2006 i Göteborg: Sølvmedalje på 5&nbsp;000 m – 13.44,79, bakom Jesús España (13.44,70)
*VM 2007 i Osaka: Nr 6  på 5&nbsp;000 m – 13.47,5
*OL 2008 i Beijing: Utslått i kvalifiseringa på 5&nbsp;000 m (13.50,9 =nr 17)
*VM 2009 i Berlin: Nr 7 på 5&nbsp;000 m – 13.19,6
*EM 2010 i Barcelona: Gullmedalje på 5&nbsp;000 m og 10&nbsp;000 m
*VM 2011 i Daegu: Gullmedalje på 5&nbsp;000 m og sølvmedalje på 10&nbsp;000 m
*EM 2012 i Helsinki: Gullmedalje på 5&nbsp;000 m – 13.29,9, framom Arne Gabius (13.31,8)
*OL 2012 i London: Gullmedalje på 5&nbsp;000 m og 10&nbsp;000 m
*VM 2013 i Moskva: Gullmedalje på 5&nbsp;000 m og 10&nbsp;000 m
*EM 2014 i Zürich: Gullmedalje på 5&nbsp;000 m og 10&nbsp;000 m
*VM 2015 i Beijing: Gullmedalje på 5&nbsp;000 m og 10&nbsp;000 m
*OL 2016 i Rio de Janeiro: Gullmedalje på 5&nbsp;000 m og 10&nbsp;000 m
*VM 2017 i London: Gullmedalje på 10&nbsp;000 m og sølvmedalje på 5&nbsp;000 m

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Mo Farah|Mo Farah]]» frå ,  den 26. august 2016.*  
 
*World Athletics
Storelva i Tromsø

**Storelva** er ein bydel i Tromsø kommune i Troms. Han ligg sør for Kvaløysletta på austsida av Kvaløya, og er knytt til Tromøya og Tromsø sentrum med Sandnessundbrua. Storelva er ein raskt veksande bydel, og har forutan store bustadsområde òg barne- og ungdomsskule, vidaregåande skule, Rimi-butikk, barnehagar og Kvaløyas største idrettshall, Storelvahallen.

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:nb:Storelva (Tromsø)|Storelva (Tromsø)]]» frå ,  den 25. august 2016.*  
 
## Bakgrunnsstoff
* Lenkje til Storelvas eigne sider 
* Tromsø kommune sine offisielle nettsider
Stacy Dragila

**Stacy Renée Dragila**, fødd **Mikaelson**, () er ein USA-amerikansk tidlegare friidrettsutøvar som vart verdsmeister i stavhopp 1999 og 2001 og olympisk meister i 2000.

## Aktiv
Dragila byrja med mangekamp, men midt på 1990-talet gjekk ho for fullt inn for stavhopp, den gongen ei ny øving i kvinne-friidrett. Ved innandørs-VM 1997 i Paris svinga ho seg over 4,40 og sette ny verdsrekord innandørs.

I åra frå 1999 til 2003 sette Dragila årleg verdsrekord i stavhopp. Den 21. august 1999 gjekk ho over 4,60 m, medan ho den 23. juli 2000 klarde 4,63 m. Ho auka til 4,70 m den 28. april 2001 og til 4,71 m den 9. juli i 2002. Hennar siste verdsrekordnotering, 4,81 meter oppnådde ho 9. juni 2003.

Ved friidretts-VM 1999 i Sevilla vann Dragila gullmedaljen, framom Anzjela Balakhonova og Australias Tatiana Grigorieva. Under dei olympiske leikane 2000 i Sydney sikra ho seg OL-gullet, sterkast utfordra av Grigorieva på sølvplass og den islandske bornsevinnaren, Vala Flosadóttir. Året etter forsvarte Dragila VM-tittelen i stavhopp i Edmonton, med Svetlana Feofanova og Monika Pyrek på dei andre medaljeplassane.

Dragila vart nummer fire i Paris-VM 2003 og sette landsrekord då ho vart nummer to etter Jelena Isinbajeva ved innandørs-VM 2004 i Budapest. Sommaren 2004 gjekk ho over 4,83 meter under eit stemne i Ostrava og sette sin gjeldande personlege rekord. Men  både under Sommar-OL 2004 og friidretts-VM 2005 bomma ho i kvalifiseringa.

Etter to år med skadar var Dragila i 2008 i stand til å ta seg over 4,70 meter, derimot lukkast ho ikkje å kvalifisere seg til Sommar-OL i Beijing. Ho deltok i friidretts-VM 2009 og rauk ut i kvalifiseringa.

### Medaljar og plasseringar i internasjonale meisterskap
*VM 1999 i Sevilla: Gullmedalje – 4,60 m, framom Anzjela Balakhonova (4,55 m)
*OL 2000 i Sydney: Gullmedalje – 4,60 m, framom Tatiana Grigorieva (4,55 m)
*VM 2001 i Edmonton: Gullmedalje – 4,75 m, framom Svetlana Feofanova (4,75 m)
*VM 2003 i Paris: Nr 4 – 4,55 m
*OL 2004 i Aten: Utslått i kvalifiseringa (4,30 m =nr 19)
*VM 2005 i Helsinki:  Utslått i kvalifiseringa (4,40 m =nr 15)
*VM 2009 i Berlin: Utslått i kvalifiseringa (4,25 m =nr 22)

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Stacy Dragila|Stacy Dragila]]» frå ,  den 27. august 2016.*
Bobby Morrow

**Bobby Joe Morrow** () var ein USA-amerikansk friidrettsutøvar frå Harlingen i Texas som vann tre gullmedaljar i sprintøvingane under Sommar-OL 1956 i Melbourne.

## Aktiv
Morrow vart landsmeister 1955 på 100 yards. Våren 1956 tangerte han verdsrekorden på 100 meter på 10,2 sekundar under eit løp i USA-meisterskapen i friidrett, før han i same meisterskapen vann finalen på tida 10,3. Ei veke seinare kvalifiserte han seg til OL 1956 både på 100 m og 200 m. Seinare i 1956-sesongen vann han begge sprintdistansane under den nordamerikanske college-meisterskapen og han forsvarte tittelen som USA-meister på 100 yards.

I november 1956 reiste Morrow til Melbourne og sommarleikane med det USA-amerikanske sprintlaget, og returnerte med tre gullmedaljar. Fyrst vann han 100 meter på 10,5 sekundar. Tre dagar seinare sprang han inn til 20,6 sekundar på 200 meter, tangering av verdsrekorden, med landsmennene Andy Stanfield og Thane Baker på dei andre medaljeplassane. Den 1. desember sprang han ankeretappen i 4 x 100 meter stafett og suste inn til verdsrekord på tida 39,5, etter at Ira Murchison, Leamon King og Thane Baker hadde teke seg av dei andre etappane. Sovjetunionen fekk sølv etter 39,8 sekundar.

Etter OL-sesongen heldt Morrow fram med å dominere på nasjonalt nivå til han la opp i 1958. Han gjorde comeback i 1960-sesongen, men makta ikkje å kvalifisere seg til sommarleikane i Roma.

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Bobby Morrow|Bobby Morrow]]» frå ,  den 27. august 2016.*  
**Denne artikkelen bygger på «[[:de:Bobby Morrow|Bobby Morrow]]» frå ,  den 27. august 2016.*