open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Delay 1968

***Delay 1968***, eller berre ***Delay*** (som SACD-versjonen heiter) er eit samlealbum med dei tidlegaste opptaka til Can med songaren  Malcolm Mooney. Han inneheld mellom anna songen «Thief», som sidan vart spelt av Radiohead.

Holger Czukay har sagt at *Delay 1968* opphavleg var tenkt som det første albumet til bandet og skulle hatt tittelen *Prepared to Meet Thy PNOOM* («Pnoom» er namnet på det andre sporet på albumet, ein 27 sekund lang saksofoninstrumental, spelt inn som ein del av deira *Ethnological Forgery Series*). Då ingen plateselskap ville gje ut plata, valde Can å spele inn eit meir tilgjengeleg album. Dette vart debutalbuma deira *[[Monster Movie]]* i 1969. Delar av *Delay 1968* sirkulerte som piratkopiplater i fleire år under namnet *Unopened*, og inneheldt andre songar spelt inn under dei same innspelingane. Desse kom sidan ut på andre samlealbum.

## Innhald

## Medverkande
*Holger Czukay – bass
*Michael Karoli – gitar
*Jaki Liebezeit – trommer, perkusjon
*Irmin Schmidt – klaverinstrument
*Malcolm Mooney – vokal

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Delay 1968|Delay 1968]]» frå ,  den 8. mars 2013.* 
*** oppgav desse kjeldene:*
Anthology av Can

***Anthology***, òg kalla ***Anthology 1968–1993***, er eit dobbelt samlealbum av krautrockbandet Can som kom ut i 1994. Fleire av songane på albumet er forkorta. Den første plata i samlinga har same innhald som den tidlegare samleplata *[[Cannibalism]]*.

## Innhald

### CD 1
# «Father Cannot Yell» &nbsp;– 7:05
# «Soup» &nbsp;– 3:03
# «Mother Sky» &nbsp;– 6:41
# «She Brings the Rain» &nbsp;– 4:07
# «Mushroom» &nbsp;– 4:31
# «One More Night» &nbsp;– 5:37
# «Outside My Door» &nbsp;– 4:11
# «Spoon» &nbsp;– 3:09
# «Halleluwah» &nbsp;– 5:39
# «Aumgn» &nbsp;– 7:18
# «Dizzy Dizzy» &nbsp;– 3:30
# «Yoo Doo Right» &nbsp;– 20:20

### CD 2
# «Uphill» &nbsp;– 6:25
# «Mother Upduff» &nbsp;– 4:30
# «Doko E» &nbsp;– 2:27
# «Musette» &nbsp;– 2:15
# «Blue Bag» &nbsp;– 1:15
# «T.V.» &nbsp;– 3:04
# «Half Past One» &nbsp;– 4:37
# «Moonshake» &nbsp;– 3:02
# «Future Days» &nbsp;– 9:28
# «Cascade Waltz» &nbsp;– 5:38
# «I Want More» &nbsp;– 3:30
# «Animal Waves» &nbsp;– 8:09
# «Don't Say No» &nbsp;– 6:35
# «Aspectacle» &nbsp;– 3:06
# «Below This Level» &nbsp;– 3:13
# «Hoolah Hoolah» &nbsp;– 3:31
# «Last Night Sleep» &nbsp;– 3:35

## Bakgrunnsstoff
* ''Anthology'' på den offisielle Can/Spoon Records-sida .

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Anthology (Can album)|Anthology (Can album)]]» frå ,  den 8. mars 2013.* 
*** oppgav desse kjeldene:*
The Peel Sessions av Can

***The Peel Sessions*** er eit samlealbum av det tyske eksperimentelle rockebandet Can. Det kom ut i november 1995 og inneheld songar frå fire innspelingar for John Peel-showet på Radio 1 i Storbritannia. Innspelingane fann stad i februar 1973 (spor 1), januar 1974 (spor 4), oktober 1974 (spor 2 & 3) og mai 1975 (spor 5 & 6).

## Innhald
#Up The Bakerloo Line With Anne
#Return To BB City
#Tape Kebab
#Tony Wanna Go
#Geheim (Half Past One)
#Mighty Girl

## Medverkande
*Holger Czukay
*Michael Karoli
*Jaki Liebezeit
*Irmin Schmidt
*Damo Suzuki

## Bakgrunnsstoff
* The Peel Sessions at CAN discography

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:The Peel Sessions (Can album)|The Peel Sessions (Can album)]]» frå ,  den 8. mars 2013.* 
*** oppgav desse kjeldene:*
Sacrilege

***Sacrilege*** er eit dobbelt remixalbum av bandet Can, som kom ut i 1997. Det inneheld remixar av mange av dei mest kjende songane til bandet frå 1960- og 1970-åra, miksa av andre artistar. 

## Innhald
# «PNOOM» (Moon Up mix) av Brian Eno – 0:56
# «Spoon» (Sonic Youth mix) – 6:08
# «Blue Bag (Inside Paper)» (Toroid mix) by François Kevorkian & Rob Rives – 6:54
# «Tango Whiskyman» (A Guy Called Gerald mix) – 5:12
# «TV Spot» (Bruce Gilbert mix) – 3:52
# «Vitamin C» (U.N.K.L.E. mix) – 8:20
# «Halleluhwah» (Halleluwa Orbus 2) – 9:20
# «Oh Yeah» (Sunroof mix) – 8:56
# «Unfinished» (Hiller/Kaiser/Leda mix) – 6:01
# «Future Days» (Blade Runner mix) av Carl Craig – 6:08
# «...And More» (Westbam mix) – 6:41
# «Father Cannot Yell» (Pete Shelley/Black Radio mix) – 8:28
# «Dizzy Spoon» (System 7 mix) – 6:45
# «Yoo Doo Right» (3P mix) – 4:13
# «Flow Motion» (Air Liquide mix) – 6:15
# «Oh Yeah» (Secret Knowledge mix) – 9:01

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Sacrilege (album)|Sacrilege (album)]]» frå ,  den 8. mars 2013.* 
*** oppgav desse kjeldene:*
The Lost Tapes av Can

***The Lost Tapes*** er eit samlealbum med studioopptak og konsertopptak av det tyske eksperimentelle rockebandet Can. Det kom ut i juni 2012. 

## Innhald

## Medverkande
*Holger Czukay – bass, lydteknikar, miksing
*Michael Karoli – gitar
*Jaki Liebezeit – trommer
*Irmin Schmidt – klaverinstrument
*Malcolm Mooney – vokal
*Damo Suzuki – vokal
*David Johnson – fløyte på «Millionenspiel»,  «Blind Mirror Surf» og «Oscura Primavera»
*Rosco Gee – bass på «Barnacles»
*Gerd Dudek – saksofon på «Millionenspiel»

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:The Lost Tapes (Can album)|The Lost Tapes (Can album)]]» frå ,  den 8. mars 2013.* 
*** oppgav desse kjeldene:*
Can Live Music (Live 1971–1977)

***Can Live Music (Live 1971–1977)*** er eit dobbelt konsertalbum av bandet Can. Det kom ut i 1999 og var spelt inn i Storbritannia og Vest-Tyskland mellom 1972 og 1977 (trass i at tittelen refererer til 1971). Det vart opphavleg gjeve ut som ein del av plateboksen Can, som no ikkje er i sal lenger.

Albumet inneheld fleire spor skapt gjennom fri improvisasjon («Jynx», «Fizz», «Colchester Finale» og «Kata Kong») som ikkje finst på nokre av studioalbuma til Can.

## Innhald
### Disk ein
# "Jynx" (Karoli, Czukay, Liebezeit, Schmidt) – 16:06  14. okt. 1975, Giessen, Universität 
# "Dizzy Dizzy" (Karoli, Czukay, Liebezeit, Schmidt) – 8:02 19. nov. 1975, Brighton, Sussex University 
# "Vernal Equinox" (Karoli, Czukay, Liebezeit, Schmidt) – 12:4419. nov.  1975, Brighton, Sussex University 
# "Fizz" (Karoli, Czukay, Liebezeit, Schmidt, Rosko Gee) – 6:272. mars 1977, Keele, University of Keele 
# "Yoo Doo Right" (Karoli, Czukay, Liebezeit, Schmidt, Mooney) – 14:264. mai 1975, Croydon, Greyhound 
# "Cascade Waltz" (Karoli, Czukay, Liebezeit, Schmidt) – 4:4823. mars 1977, London, Sound Circus

### Disk to
# "Colchester Finale" inkludert "Halleluhwah" (Karoli, Czukay, Liebezeit, Schmidt, Suzuki) – 37:24 8. mai 1972, Colchester, University of Essex 
# "Kata Kong" (Karoli, Czukay, Liebezeit, Schmidt) – 8:2821. nov. 1975, Hatfield, Hatfield Polytechnic 
# "Spoon" (Karoli, Czukay, Liebezeit, Schmidt, Suzuki) – 14:233. feb. 1972, Köln, Sporthalle

## Medverkande
*Holger Czukay – bass (1972–1975); kortbølgjeradio, sampler & elektronisk handsaming (1977)
*Michael Karoli – gitar, vokal
*Jaki Liebezeit – trommer, perkusjon
*Irmin Schmidt – klaverinstrument
*Damo Suzuki – vokal (berre 1972)
*Rosko Gee – bass (berre 1977)

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Can Live Music (Live 1971–1977)|Can Live Music (Live 1971–1977)]]» frå ,  den 8. mars 2013.* 
*** oppgav desse kjeldene:*
Lars Gjendemsjø

**Lars Gjendemsjø** () var ein norsk motstandsmann under andre verdskrigen. Gjendemsjø blei i 1972 heidra med St. Olavs Orden for sitt arbeid med krigsveteranar. 

Gjendemsjø var medlem av motstandsgruppa Stein-organisasjonen frå sommaren 1940 til hausten 1941, da gruppa blei infiltrert av Gestapo. Gjendemsjø blei arrestert 2. oktober same år. Han klarte å rømme natta mellom 17. og 18. november 1941 frå Grønnestølen skole der han sat i krigsarrest. 

Gjendemsjø blei innrullert ved Den norske brigaden i Skottland, kor han  utdanna seg som etterretningsoffiser ved den 4. bataljon av Kings own Scottish Borderers, og deretter blei forfremma til løytnant. Frå oktober 1944 til april 1945 følgde Gjendemsjø bataljonen i kamp på kontinentet. I april 1945 fekk han nye oppgåver, og vendte tilbake til Noreg for å forhøyre tyske krigsfangar. 

Etter krigen fekk Gjendemsjø seg jobb som lærar ved Bergen Folkeskole. Han blei engasjert i sosialt arbeid for krigsveteranar, og hadde ei rekke verv i veteranorganisasjonane. Han blei i 1972 utnevnt til ridder 1. klasse av St. Olavs Orden for arbeid for rettferdig fordeling av Nortrashipfondet. 

For sitt virke under krigen mottok han Deltakermedaljen med rosett, Haakon VIIs 70 års medalje, France and Germany Star og Defence Medal. Han blei også «Mentioned in Dispatches» mens han var i britisk krigsbistand. 

## Kjelder

*Denne artikkelen byggjer på «Lars Gjendemsjø» frå  den 12. mars 2013.
Augusta Abrahamsen

**Augusta Abrahamsen** () var ein norsk forfattar, godtemplar og kvinnesakskvinne.

Jentenamnet hennar var **Augusta Falkenberg** og ho var dotter til prost Magnus Falkenberg og kona Bolette Margrethe, fødd Søeberg. Familien flytte frå Valle til Flekkefjord då Augusta var to år gamal, og ho voks opp i den vesle kystbyen. Seinare flytte dei til Larvik og ho tok der middelskuleeksamen i 1880. I 1891 gifte ho seg med sakføraren Lars Kristian Abrahamsen. Han vart politikar for Venstre og sat fleire periodar på Stortinget og var også statsråd. Begge var aktive i fråhaldsrørsla og ho var ein leiar i Larvik i arbeidet for stemmerett for kvinner. 

Augusta Abrahamsen byrja tidleg å skrive. Ho hadde stykke på prent i ulike blad og aviser, men ho skreiv då ikkje under fullt namn, berre *Augusta*. Fyrste boka ho fekk gjeve ut kom på svensk i 1894, *Storskrytaren och andra berättelser för barn*. Det var ei samling forteljingar tidlegare prenta i ulike blad. Den fyrste norske bokutgjevinga hennar kom i 1901 og heitte *8 barnefortællinger*.

## Bøker
* 1894 &ndash; *Storskrytaren och andra berättelser för barn* &ndash; Forteljingar for born
* 1901 &ndash; *8 barnefortællinger* &ndash; Forteljingar for born
* 1908 &ndash; *Radikalerens hustru ; Mammon ; Faderløs ; Henrik* &ndash; Forteljingar
* 1912 &ndash; *Den lille tyske musikant : og andre barnefortællinger* &ndash; Forteljingar for barn
* 1939 &ndash; *For lenge, lenge siden : fortellinger fra mors og bestemors tid* &ndash; Forteljingar i utval ved Idar Handagard

## Referansar

## Bakgrunnsstoff
*
* Bøker av Augusta Abrahamsen digitalisert hjå Nasjonalbiblioteket
* Utgjevingar av Augusta Abrahamsen i BIBSYS Ask
* Utgjevingar av Augusta Abrahamsen i Biblioteksøk
Jupitermånen Euanthe

**Euanthe** er ein av månane til Jupiter. Han er medlem av Ananke-gruppa, og var truleg ein bit av ein asteroide som vart fanga inn av Jupiter. Han har ein snittradius på kring 1,5 km.

Euanthe vart oppdaga 11. desember 2001 av Scott S. Sheppard, David C. Jewitt og Jan T. Kleyna.

## Kjelder
* «Euanthe: Overview»  - NASA Solar System Exploration
Gorsabrua

**Gorsabrua** er ei fagverksbru som ligg i Kåfjord kommune i Troms. Gorsabrua blei bygd i 2011 over eit fossejuv i Sabetjohka, som er eit av dei djupaste juva i Nord-Europa. Fossejuvet strekkjer seg 4-5 kilometer langs elva Guolášjohka i Kåfjorddalen, og er 153 meter djupt der brua strekkjer seg over juvet. 
Brua er laga av aluminium og veg 10, 5 tonn. Ho er 1,5 meter brei og det er mogeleg å gå over. Brua har eit spenn på 53 meter. Området ved brua er blitt eit populært turområde på grunn av den spektakulære plasseringa.

## Byggjeprosessen
Kåfjord kommune brukte Rintala-Eggertson Arkitektkontor i tidleg planleggingsfase for å få teikna skisse. Vidare sette dei prosjektet ut på anbud og då var det Bitschnau GmbH, Dipl.-Ing. Florian Kosche AS og Gilhardi+Hellsten Arkitekter som vann anbudsrunda. I tett samarbeid mellom produsent, ingeniør og arkitekt, blei brua utforma. Fagverksbrua blei bygd i aluminium for å løyse utfordringar knytte til oppføring, vekt for innløft og estetisk utforming. Gorsabrua blei produsert i Austerrike av Bitschnau GmbH, og den blei frakta med lastebil til Kåfjorddalen. Monteringa blei gjennomført på ein parkeringsplass i nærleiken av kor brua skulle stå. For å få frakta brua opp til juvet brukte ein helikopter, og 30.06.2011. blei brua flydd inn over juvet. I dagane etterpå blei sluttmonteringa gjennomført, og brua blei opna for ferdsel 20. august 2011.

## Strikkhopp
Gorsabrua er blitt eit populært område for strikkhopparar. Gorsabrua er ei av tre bruer i Noreg som ein kan hoppe strikk frå. Lyngenfjord Bungee reklamerer med at det er Europas trongaste strikkhopp.  

## Korleis besøke Gorsabrua
Gorsabrua ligg i Kåfjord i Nord-Troms, som er om lag to timar køyreavstand frå Tromsø. For å komme til Gorsabrua køyrer ein til Birtavarre og vidare opp Kåfjorddalen. Kåfjorddalen er om lag 7-8 kilometer lang, og ein vil etter kvart komme til ein grusveg. Ein køyrer då vidare etter grusvegen til ein parkeringsplass, som ligg på høgre side av vegen, nesten øvst oppe i dalen. Derfrå kan ein velje om ein vil gå ein 15 kilometer turveg frå ein parkeringsplass øvst oppe i Kåfjorddalen, ein tur som er ein favoritt for dei som bur i Kåfjord. Eller ein kan køyre vidare opp grusvegen i Kåfjorddalen og til stien som går til brua, derfrå tek det ca. 20 minutt å gå før ein er ved Gorsabrua. Vegen til brua er skilta på begge desse turvegane. 

## Kjelder

## Bakgrunnsstoff
* Gorsabrua - Europas Trangeste Strikkhopp!  ved bungee.no
Dønnes Gård

**Dønnes Gård** er ein gjestegard som ligg på den nordlege delen av øya Dønna. Historia til garden strekkjer seg rundt 800 år tilbake i tid. Den fyrste skriftlege kjelda kor garden er nemnt er *[[Snorres kongesoger]]*. I 1675 kjøpte amtmannen Peder Tønder garden, og fekk adelsrettar. På 1700-talet var garden hovudsete i eit av Noregs største gods, Dønnesgodset. I fleire generasjonar blei den eigd og driven av Coldevin-slekta. Den fyrste frå denne slekta som dreiv garden, var Oberstløyntnant Isach Jørgen Coldevin. Han gifta seg til garden 1751. Etter dette gjekk garden i arv. Den siste arvtakaren i Coldevin-slekta heitte også Isach Jørgen Coldevin. Han måtte selje garden då den gjekk konkurs i 1911. Før det rakk dei å skaffe Noregs fyrste traktor, motorbåt, samt starte meieri og planteskule. I fleire generasjonar blei det også avla på kornsortar. 

I dag blir garden driven av ekteparet Jens Andreas Carlsen og Tone Andersen. I 1996 starta dei opp med overnatting, og har sidan då utvida. Gjestegarden hadde offisiell opning i 2010. Dei tilbyr overnatting i store rom, som er restaurert i gamal stil. I tillegg kan gjestane få med seg foredrag om historia til garden, og trerettars middag i restauranten i fyrste etasje. Garden ligg i umiddelbar nærleik til Dønnes kyrkje, som er kåra til Nord-Noregs vakraste kyrkje av NRK Nordaførr sine lyttarar. Her kan også gjestane få omvising i sommarsesongen. I kyrkja er det eit mausoleum, der fleire av gardens tidlegare eigarar og familie ligg balsamert i kister.  På garden er det to store hovudhus, eit sveitsarhus og eit nordlandshus. Per dags dato tilbyr garden overnatting i 6 dobbeltrom, samt ei familieleilegheit. Dønnes Gård kan også ta imot grupper på inntil 40 personar, og arrangere bryllaup, konfirmasjon, barnedåp etc. Dei tilbyr også møterom for kurs og konferansar.

## Referansar

## Bakgrunnsstoff
*
Florian Fricke

**Florian Fricke** () var ein tysk musikar som starta den profesjonelle karrieren sin med elektronisk musikk på ein Moog synthesizer i krautrockgruppa Popol Vuh. Musikken hans og musikken til bandet utvikla seg derimot i heilt andre retningar etter kvart og han gjekk nesten heilt bort frå synthesizerar til fordel for akustisk piano.

## Historie
Fricke starta å spele piano som barn. Han studerte piano, komposisjon og dirigering ved musikkonservatoria i Freiburg og München. Det var i München at han 18 år gammal byrja å opne seg mot nye musikkformer som frijazz. Han filma òg nokre amatørfilmar. Han vart seinare film- og musikkritikar for det tyske magasinet Der Spiegel og den sveitsiske avisa Neue Zürcher Zeitung. Det var òg i München at han møtte Gerhard Augustin som i mange år vart produsenten hans. 

I 1967 møtte han den tyske filmregissøren Werner Herzog og spelte ei rolle i den første filmen hans *[[Lebenszeichen]]* (1968). Fricke laga seinare musikk til fleire av filmane til Herzog, mellom anna  (med Klaus Kinski og Bruno Ganz), Aguirre, the Wrath of God og Heart of Glass. Fricke dukka òg opp i filmen *[[Jeder für sich und Gott gegen alle]]* (1974).

Fricke var ein av dei første musikarane som eigde og brukte ein Moog III synthesizer, som han nytta på dei to første albuma til Popol Vuh, *[[Affenstunde]]* og *[[In den Gärten Pharaos]]*. Innspelingane hans med instrumentet etterlet uutsletteleg merke på tysk elektronisk musikk. Seinare gav han derimot bort Moog-instrumentet sitt til den tyske musikaren Klaus Schulze og slutta med elektronisk musikk. 

I 1970 starta han i lag med Holger Truelsch og Frank Fiedler gruppa Popol Vuh. Namnet er henta frå eit maya-manuskript (sjå Popol Vuh). Fricke leia gruppa fram ti han døydde, nesten alltid i lag med gitaristen og trommeslagaren Daniel Fichelscher. 

Utan om arbeidet med sin eigen musikk, samarbeidde Fricke med mange andre tyske musikarar. I 1972 spelte han på Tangerine Dream sitt dobbeltalbum *[[Zeit]]* og samarbeidd med Renate Knaup frå Amon Düül II. I lag med Fichelscher var han frå 1973 til 1974 medelm av tidlegare Popol Vuh-gitarist Connie Veit sitt beit, Gila. I 1992 spelte han inn eit album med Mozart-komposisjonar. I 1998 organiserte han lyd- og videoinstallasjonar, mellom desse *Messa di Orfeo* i den italienske byen Molfetta.  I 1970-åra og frametter engasjerte Fricke seg òg i musikkterapi. Han utvikla òg sin eigen terapiform kalla «Alfabetet til kroppen».   

I lag med tidlegare Popol Vuh-medlem Frank Fiedler, som var ein kompetent kameramann, produserte Fricke fleire filmar om andeleg inspirasjon, frå Sinaiørkenen, Israel, Libanon, Mesopotamia, Marokko, Afghanistan, Tibet og Nepal. 

Fricke døydde av hjerneslag i München i 2001, 57 år gammal.

## Diskografi

;Soloalbum
**Die Erde und ich sind Eins* - privat trykt, avgrensa opplag
**Florian Fricke Plays Mozart* (1992) - med Fricke på piano

For albuma hans med Popol Vuh, sjå Popol Vuh.

## Kjelder

## Bakgrunnsstoff
* Popol Vuh Reference 
* Intervju med Florian Fricke
* Popol Vuh.nl, nederlandsk site på engelsk
* Popol Vuh.it, italiensk side på italiensk og engelsk
Daniel Fichelscher

**Daniel «Danny» Secundus Fichelscher** () er ein tysk multi-instrumentalist som spelte ei viktig rolle i krautrockbandet Popol Vuh, som medlem av den tyske gruppa Gila og som trommeslagar i Amon Düül II. Fichelscher er son av jazzpianisten og songaren Toby Fichelscher.

## Karriere
Daniel Fichelscher var gjennom det meste av historia deira, den faste partnaren til Florian Fricke i Popol Vuh. Han var ikkje med frå starten av og kom inn i gruppa først i 1973 (tre år etter gruppa vart danna) for innspelinga av *[[Seligpreisung]]* og han erstatta då gitaristen Conrad «Conny» Veit året etter i 1974. Medan han var i Popol Vuh, spelte han òg stundom trommer og congatrommer med krautrockbandet Amon Düül II, som på albuma *[[Carnival in Babylon]]* (1972), *[[Wolf City]]* (1972; der han òg syng og spelar gitar) og *Vortex* (1981). I lag med Fricke spelte han i Conny Veit si gruppe (Gila) på det andre albumet *Bury My Heart in Wounded Knee*. 

Fichelscher si rolle i Popol Vuh vart mindre viktig kring 1991 då Guido Hieronymus, òg vart henta inn til å spele gitar og som fekk stor innverknad på musikken til gruppa. Fichelscher vart likevel verande i gruppa fram til ho vart oppløyst då Fricke døydde i 2001. Sidan 2006 har Fichelscher igjen spelt trommer med Amon Düül II, og erstatta den opphavlege trommeslagaren deira, Peter Leopold.

## Diskografi med Popol Vuh
**[[Seligpreisung]]* (1973)
**[[Einsjäger und Siebenjäger]]* (1974)
**[[Das Hohelied Salomos]]* (1975)
**[[Aguirre av Popol Vuh|Aguirre]]* (1975)
**[[Letzte Tage - Letzte Nächte]]* (1976)
**[[Herz aus Glas av Popol Vuh|Herz aus Glas]]* (1977)
**[[Nosferatu av Popol Vuh|Nosferatu]]* (1978)
**[[Brüder des Schattens - Söhne des Lichts]]* (1978)
**[[Die Nacht der Seele]]* (1979)
**[[Sei still, wisse ICH BIN]]* (1981)
**[[Agape - Agape]]* (1983)
**[[Spirit of Peace]]* (1985)
**[[Cobra Verde av Popl Vuh|Cobra Verde]]* (1987)
**[[For You and Me]]* (1991)

## Diskografi med Amon Düül II
**[[Carnival in Babylon]]* (1972)
**[[Wolf City]]* (1972)
**[[Live in London (Amon Düül II album)|Live in London]]* (konsert) (1973)
## Diskografi med Utopia
**[[Utopia av Utopia (1973)|Utopia]]* (gjeve ut på ny som *Amon Düül II*) (1973)

## Bakgrunnsstoff
*Bilete av Daniel Fichelscher i 2006 med Amon Düül II

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Daniel Fichelscher|Daniel Fichelscher]]» frå ,  den 8. mars 2013.* 
*** oppgav desse kjeldene: 
* CD sleeve notes
* [http://www.scaruffi.com/vol3/popolvuh.html History of Popol Vuh]
*  [http://www.popolvuh.it/ Italian fan site, in Italian and English]
*  [http://www.popolvuh.nl/ Dutch fan site in English]
*
Place Charles-de-Gaulle

**Place Charles-de-Gaulle**, som tidlegare heitte ** Place de l’Étoile** og framleis er mest kjend under dette namnet, er ein sirkulær plass med 240 meter i tverrmål i Paris i Frankrike, på grensene mellom bydelane 8e, 16e og 17e arrondissement, som har kvar sin sektor av plassen. I sentrum av plassen er Triumfbogen (l'Arc de triomphe) plassert. Plassen fekk det noverande namnet 13. november 1970, fire dagar etter at president Charles de Gaulle døydde, for å heidre han.

Plassen vart opparbeidd i 1670 og fekk i si tid namnet Place de l’Étoile, «Stjerneplassen», av di det herfrå stråler ut tolv store og beine avenyar, breie gater, som strålane frå ei stjerne. Tolv av desse avenyane dannar parvis seks rettlinja aksar over plassen: Avenue Mac-Mahon og avenue d'Iéna dannar ein akse; avenue de Wagram og avenue Kléber dannar ein akse, avenue Hoche og avenue Victor-Hugo ein akse; avenue de Friedland og avenue Foch ein akse, avenue des Champs-Élysées og avenue de la Grande Armée (Den store hærens aveny) dannar ein akse som òg inngår i den såkalla *l'axe historique de Paris* (den historiske aksen i Paris) eller *voie royale* (kongevegen), ei rettlinja aveny mellom Louvre og quartier de la Défense, medan avenue Marceau og avenue Carnot dannar ein akse.

Steindekket på plassen markerer òg plassen som både ei stjerne og sentrum i desse aksane ved at det er nytta ulike fargar på steinen for å forme ei stjerneliknande figur. Elles er den ytre luten av plassen no nytta som ei rundkøyring med fleire filar. Næraste T-banestasjon (station de métro) er Charles de Gaulle – Étoile.

Det opphavlege namnet på området plassen ligg i var *butte de Chaillot*, det vil seie Chaillothøgda, som vart utjamna for å få plassen og paradegata *les [[Champs-Élysées]]* (Dei elyseiske markene) rettlinja. Dette store planeringsarbeidet var ferdig i 1777.
Klaus Wiese

**Klaus Wiese** () var ein tysk musikar, minimalist og multi-instrumentalist. Han var ein meister på tibetansk syngeskål og skapte ei rekkje album ved hjelp av desse. Wiese nytta i tillegg stemma si, sitar, persiske strengeinstrument, klokkespel og andre ekotiske instrument i musikken sin. 

Wiese vert rekna som ein av dei store musikarane innan ambient eller space-musikk. Musikkstilen hans vert samanlikna med organiske lydlandskap med bordun og dark ambient-musikk som Oöphoi, Alio Die, Mathias Grassow og Tau Ceti.

Han var ei kort stund medlem av krautrockbandet Popol Vuh tidleg i 1970-åra, der han spelte tamboura på albuma *[[Hosianna Mantra]]* og *[[Seligpreisung]]*. Wiese gjekk etter kvart bort frå krautrock og laga sin eigen ambient musikk med lange tonar i 1980-åra.

Wiese har òg samarbeidd med Al Gromer Khan, Mathias Grassow, Oöphoi, Tau Ceti, Sam Schlamminger og Ted de Jong. Han samarbeidd med Deuter på albumet hans *Silence is the Answer* i 1980 og *East of the Full Moon* i 2005.

Han reiste mange år i Asia for å studere sufisme og mystisisme som tydleg har prega den ambiente musikken hans. 

Klaus Wiese døydde brått og uventa 27. januar 2009, 67 år gammal.

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Klaus Wiese|Klaus Wiese]]» frå ,  den 8. mars 2013.* 
*** oppgav desse kjeldene:*



## Bakgrunnsstoff
*Klaus-Wiese.com — official website
*Discogs page on Klaus Wiese
*Artist Direct page on Klaus Wiese
*Klaus Wiese on aquariusmusic.com
Affenstunde

***Affenstunde*** er debutalbumet til Popol Vuh. Det kom ut første gongen i 1970 på Liberty Records. 

Dette var eit av dei første albuma som vart spelt inn ved hjelp av Moog-synthesizer. Trass i at albumet inneheld forskjellige spor verkar musikken å vere saman som eit stykke. 

Allmusic omtalte tittelsporet som følgjande: Slagkrafta til tittelsporet, som avsluttar albumet og blandar vide elektroniske lydlandskap, stadig djupare tonalitetar, forskjellige lydar av korvokal som kviskrar i bakrunne og perkusjon, er eit av dei mest utfordrande musikkstykka som kom frå krautrock-generasjonen. 

## Innhald

## Medverkande

*Florian Fricke&nbsp;– Moog synthesizer
*Holger Trülzsch&nbsp;– perkusjon
*Bettina Fricke&nbsp;– plateomslagsdesign, tablaer

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Affenstunde|Affenstunde]]» frå ,  den 8. mars 2013.* 
*** oppgav desse kjeldene:*



## Bakgrunnsstoff
* http://www.furious.com/perfect/populvuh.html (Comprehensive article & review of every album, in English)
* http://www.enricobassi.it/popvuhdiscografia70.htm  (featuring the original credits)
http://www.venco.com.pl/~acrux/affen.htm
In den Gärten Pharaos

***In den Gärten Pharaos*** er det andre albumet til Popol Vuh. Det kom ut første gongen i 1971 på selskapet Pilz. I 2004 vart det gjeve ut att på SPV med to bonusspor. 

Albumet bestod berre av to lange musikkstykke, der det vart blanda syntheziserar med kyrkjeorgel, og forskjellige perkusjonsinstrument. Albumet markerte byrjinga av new age-musikk.

## Innhald

## Medverkande

*Florian Fricke – Moog-synthesizer, orgel, Fender-piano
*Holger Trülzsch – Afrikansk og tyrkisk perkusjon
*Frank Fiedler – Moog-Synthesizer-mixdown

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:In den Gärten Pharaos|In den Gärten Pharaos]]» frå ,  den 8. mars 2013.*  
 

## Bakgrunnsstoff
*http://www.furious.com/perfect/populvuh.html (Comprehensive article & review of every album, in English)
*http://www.enricobassi.it/popvuhdiscografia70.htm  (featuring the original credits)
*
Hosianna Mantra

***Hosianna Mantra*** er det tredje albumet av Popol Vuh. Det kom først ut i 1972 på det tyske plateselskapet Pilz. I 2004 gav SPV albumet ut på ny med eitt bonusspor (opphavleg gjeve ut i 1972 på ein solosingel av den koreanske vokalisten Djong Yun). 

Florian Fricke var ein pioner med bruk av synthesizer i tysk rock, men på dette tredjealbumet gjekk han heilt bort frå elektroniske instrument og nytta heller organiske instrument bygd opp kring piano, fiolin, tambura, obo, cembalo og 12-strengsgitar. Ofte syng den koreanske sopranen Djong Yun over dette arrangementet. Som tittelen indikerer såg Fricke for seg *Hosianna Mantra* som ei musikalsk forsoning mellom aust og vest og kombinerte dei to musikktradisjonane. 

Vinylversjonen av albumet er sjeldan og har vorte seld for over 1500 kroner på bruktmarknader. 

## Innhald

## Medverkande

*Florian Fricke – piano, cembalo
*Conny Veit – elektrisk gitar, 12-strengsgitar
*Robert Eliscu – obo
*Djong Yun – vokal
*Klaus Wiese – tamboura

*Gjest:*
*Fritz Sonnleitner – fiolin

## Bakgrunnsstoff
*
*http://www.furious.com/perfect/populvuh.html (Artikkel med meldingar av kvart album, på engelsk)
*http://www.enricobassi.it/popvuhdiscografia70.htm  (med original tekst frå plateomslaget)
*http://www.venco.com.pl/~acrux/hosianna.htm
Seligpreisung

***Seligpreisung*** er det fjerde albumet til Popol Vuh. Det kom først ut i 1973 på Kosmische Musik. I 2004 vart det gjeve ut att på ny på SPV med eitt bonusspor.

I motsetnad til det førre «religiøse» albumet *[[Hosianna Mantra]]* er den gregorianske songen og bardunaktige overtonane borte. I staden bestod dette albumet av flimrande, jazzrock, der Florian Frice spelar hypnotiske, gjentakande pianoakkordar og fraser, medan Conny Veit improviserer David Gilmour-liknande bluesgitar over den lett roterande musikken. 

## Innhald

## Medverkande
*Florian Fricke – piano, cembalo, vokal
*Daniel Fichelscher – elektrisk gitar (på 2, 3, 4, 6), trommer, perkusjon
*Conny Veit – elektrisk gitar, 12-strengsgitar
*Robert Eliscu – obo
*Klaus Wiese – tambura

;Gjeste musikarar
*Djong Yun – vokal (på 9)
*Fritz Sonnleitner – fiolin (på 9)

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Seligpreisung|Seligpreisung]]» frå ,  den 8. mars 2013.* 
*** oppgav desse kjeldene:*


## Bakgrunnsstoff
*
*http://www.furious.com/perfect/populvuh.html (Artikkel med meldingar av kvart album, på engelsk)
*http://www.enricobassi.it/popvuhdiscografia70.htm  (med original tekst frå plateomslaget)
*http://www.venco.com.pl/~acrux/selig.htm
Einsjäger und Siebenjäger

***Einsjäger und Siebenjäger*** er det femte albumet av Popol Vuh. Det kom første gongen ut i 1974 på Kosmische Musik. 

Dette er det første albumet til Popol Vuh med Daniel Fichelscher på gitar. Den første sida av plata består av fem kortare stykke, medan tittelsporet ta opp plassen på heile andresida, nesten 20 minuttar lang. 

I 2004 gav SPV det ut på ny med to bonusspor. «Wo bist Du?» kom opphavleg ut på Popol Vuh-albumet *[[Die Nacht der Seele]]* som «Wo bist Du, der Du überwunden hast?».

## Innhald

## Medverkande
*Florian Fricke – piano, spinett
*Daniel Fichelscher – Elektrisk gitar, akustisk gitar, perkusjon
*Djong Yun – vokal

;Gjestemusikarar
*Olaf Kübler – fløyte (på 4)

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Einsjäger und Siebenjäger|Einsjäger und Siebenjäger]]» frå ,  den 8. mars 2013.* 
*** oppgav desse kjeldene:*


## Bakgrunnsstoff
*
*http://www.furious.com/perfect/populvuh.html (Artikkel med meldingar av kvart album, på engelsk)
*http://www.enricobassi.it/popvuhdiscografia70.htm  (med original tekst frå plateomslaget)
*http://www.venco.com.pl/~acrux/einsjag.htm
Das Hohelied Salomos

***Das Hohelied Salomos*** er det sjette albumet til Popol Vuh. Det vart først gjeve ut i 1975 på United Artists Records. I 2005 gav SPV ut albumet på nytt med tre bonusspor.

**Das Hohelied Salomos** held fram langs same veg som med *[[Hosianna Mantra]]* (1972), *[[Seligpreisung]]* (1973) og *[[Einsjäger & Siebenjäger]]* (1974). I lag med gitaristen og perkusjonisten Daniel Fichelscher og sopransongaren Djong Yun laga Florian Fricke andeleg musikk der han blandar vestlege og austlege musikk, med tekstar basert på Salomos høgsong. 

## Innhald

## Medverkande
*Florian Fricke – piano
*Daniel Fichelscher – elektrisk gitar, akustisk gitar, perkusjon
*Djong Yun – vokal

;Gjestemusikarar
*Alois Gromer – sitar
*Shana Kumar – tabla

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Das Hohelied Salomos|Das Hohelied Salomos]]» frå ,  den 8. mars 2013.* 
*** oppgav desse kjeldene:*


## Bakgrunnsstoff
*
* http://www.furious.com/perfect/populvuh.html (Artikkel med meldingar av kvart album, på engelsk)
* http://www.enricobassi.it/popvuhdiscografia70.htm  (med original tekst frå plateomslaget)
*http://www.venco.com.pl/~acrux/salomon.htm
Aguirre av Popol Vuh

***Aguirre*** er det sjuande albumet til det tyske progressiv/krautrockbandet Popol Vuh. Det består av musikk nytta i Werner Herzog-filmen *[[Aguirre, the Wrath of God]]* (1972), og vart først gjeve ut som eit album i 1975 på Ohr, og på ny i 2004 av SPV med eitt bonusspor. 

Denne musikken var eit av fleire samarbeid mellom gruppa og Herzog. Berre to spor («Aguirre I» og «Aguirre II») er frå filmen. Resten vart henta frå forskjellige innspelingar gruppa gjorde mellom 1972 og 1974, mellom alternative versjonar av to songar («Morgengruß II» og «Agnus Dei») opphavleg frå *[[Einsjäger und Siebenjäger]]* i 1974.

## Innhald

## Medverkande

*Florian Fricke&nbsp;– piano (på spor 4), Moog synthesizer, Choir-Orgel (på spor 1, 3, 5, og 6)
*Daniel Fichelscher&nbsp;– elektrisk gitar (på spor 2, 3 og 4), akustisk gitar (på spor 2, 3 og 4), trommer (på spor 4)
*Djong Yun&nbsp;– vokal 
*Robert Eliscu&nbsp;– obo (på spor 4), panfløyte (på spor 1, part b ["Flöte"]), òg trudd då spele fløyte på spor 4
* Holger Trülzsch (uncredited)&nbsp;– afrikansk og tyrkisk perkusjon på spor 6
* Conny Veit (uncredited, but believed to be there)&nbsp;– elektrisk gitar (på spor 1 og 3)

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Aguirre (soundtrack)|Aguirre (soundtrack)]]» frå ,  den 8. mars 2013.* 
*** oppgav desse kjeldene:*


## Bakgrunnsstoff
* http://www.furious.com/perfect/populvuh2.html (Artikkel med meldingar av kvart album, på engelsk)
* http://www.enricobassi.it/popvuhdiscografia70.htm  (med original tekst frå plateomslaget)
* http://www.venco.com.pl/~acrux/aguirre.htm
*
Jupitermånen Hegemone

**Hegemone** er ein av månane til Jupiter. Han er medlem av Pasiphaë-gruppa, og var truleg ein bit av ein asteroide som vart fanga inn av Jupiter. Han har ein snittradius på kring 1,5 km.

Hegemone vart oppdaga 8. februar 2003 av Scott S. Sheppard, David C. Jewitt, Jan T. Kleyna, Yanga R. Fernandez, og Henry H. Hsieh.

## Kjelder
* «Hegemone: Overview»  - NASA Solar System Exploration
Jupitermånen Arche

**Arche** er ein av månane til Jupiter. Han er medlem av Carme-gruppa, og var truleg ein bit av ein D-type-asteroide som vart fanga inn av Jupiter. Han har ein snittradius på kring 1,5 km.

Arche vart oppdaga 31. oktober 2002 av Scott S. Sheppard.

## Kjelder
* «Arche: Overview»  - NASA Solar System Exploration
Jupitermånen Carpo

**Carpo** er ein av månane til Jupiter. Han er den jupitermånen med prograd bane som går lengst ut frå Jupiter. Han har ein snittradius på kring 1,5 km.

Carpo vart oppdaga 26. februar 2003 av Scott S. Sheppard og andre.

## Kjelder
* «Carpo: Overview»  - NASA Solar System Exploration
Mary Robinson

**Mary Robinson**  () er ein irsk sosialdemokratisk politikar. Ho var den første kvinnelege presidenten av Irland, og sat i stillinga frå 1990 til 1997. Frå 1997 til 2002 var Mary Robinson  SN sin høgkommissær for menneskerettar.

## Politisk karriere
Mary Robinson er utdanna jurist, og blei 25 år gammal professor i forfatningsrett og strafferett ved Trinity College i Dublin.

Frå 1969 til 1989 var Robinson medlem av det irske senatet. 7. november 1990 blei ho vald til president i Irland, som den første kvinna.

Mary Robinson blei utnemnd til SN sin høgkommissær for menneskerettar i 1997, og trekte seg frå presidentstillinga for utløpet av presidentperioden. I 2002 blei ho ærespresident for Oxfam International. Dette året skipa ho også Realizing Rights: the Ethical Globalization Initiative. Etter den planlagde avsluttinga av organisasjonen i 2010 flytta Robinson tilbake til Irland og skipa The Mary Robinson Foundation - Climate Justice, som har som føremål å verna og hjelpa fattige mot globale klimaendringar. 

Robinosn er tilsett som leiar for Institute for Human Rights and Business og Universitetet i Dublin. Sidan 2004 har ho også vore tilsett som professor ved Columbia University. Ho er styremedlem av Mo Ibrahim Foundation, som arbeider for god leiarskap i Afrika, og er medlem i kommiteen for Mo Ibrahim-prisen.

## Familie
Mary Therese Winifred Bourke er dotter av to legar, Aubrey Bourke og Tessa Bourke (fødd O'Donnell).
Ho gifta seg med historikaren Nicholas Robinson i 1970. Ettersom han var protestant og ho var katolikk, motsette foreldra hennar seg ekteskapet, og kom ikkje til vigselen. Dei blei seinare sameinte att. Mary og Nicholas Robinson har tre born.

## Prisar og utmerkingar
(utval)
*2002 – Sonningprisen
*2004 – Ambassador of Conscience Award av Amnesty International
*2009 – Presidentens fridomsmedalje av Barack Obama

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Mary Robinson|Mary Robinson]]» frå ,  den 8. mars 2013.*  
 

## Bakgrunnsstoff
*Offisiell biografi ved president.ie
Herz aus Glas av Popol Vuh

***Herz aus Glas*** (med undertittelen «Singet, denn der Gesang vertreibt die Wölfe», fransk «Cœur de verre») er det niande albumet til Popol Vuh. Det vart først gjeve ut i 1977 på Brain Records. I 2005 gav SPV ut albumet på nytt med to bonusspor. Albumet inneheld musikk spelt inn for filmen *[[Herz aus Glas]]* av den tyske regissøren Werner Herzog, men berre to songar («Engel der Gegenwart» og «Hüter der Schwelle») vart faktisk nytta i filmen. 

## Innhald

## Medverkande
*Florian Fricke – piano
*Daniel Fichelscher – gitar, perkusjon

;Gjestemusikarar
*Alois Gromer – sitar
*Mathias von Tippelskirch – fløyte

## Bakgrunnsstoff
* http://www.venco.com.pl/~acrux/herz.htm
*
Brüder des Schattens - Söhne des Lichts

***Brüder des Schattens - Söhne des Lichts*** er det tiande albumet til Popol Vuh. Det vart først gjeve ut i 1978 på Brain Records. I 2006 gav SPV ut albumet på nytt med eitt bonusspor som før vart gjeve ut på remixalbumet *Sing, for Song Drives Away the Wolves* i 1993. Dei første to songane på dette albumet vart nytta som filmmusikk i Werner Herzog-filmen *[[Nosferatu the Vampyre]]*.

## Innhald

## Medverkande
*Florian Fricke – piano
*Daniel Fichelscher – elektrisk gitar, akustisk gitar, perkusjon

;Gjestemusikarar
*Robert Eliscu – obo
*Alois Gromer – sitar
*Ted de Jong – tambura
*Eit kyrkjekor frå München
*Guido Hieronymus – digitale instrument (på spor nr. 5, 2006 bonusspor)

## Bakgrunnsstoff
*
*http://www.popolvuh.nl/nosferatubds 
*http://www.enricobassi.it  release information
*http://www.venco.com.pl/~acrux/bruder.htm
Nosferatu av Popol Vuh

***Nosferatu*** er det 11. albumet til Popol Vuh og vart gjeve ut som den originale filmmusikken til filmen ** av regissøren Werner Herzog. Det vart først gjeve ut i 1978 på Egg. I 2004 gav SPV ut albumet på nytt med ei noko anna sporliste og i tillegg dei fire songane frå Popol Vuh-albumet *[[Brüder des Schattens - Söhne des Lichts]]*.

Det svenske progressive death metal-bandet Opeth er kjend for å nytte «Through Pain to Heaven» som musikk før dei går på scenen under konsertane sine. 

## Innhald

## Medverkande
*Florian Fricke – piano, Moog synthesizer
*Daniel Fichelscher – Elektrisk gitar, akustisk gitar, perkusjon

;Gjestemusikarar
*Robert Eliscu – obo
*Alois Gromer – sitar
*Ted de Jong – tambura
*Eit kor frå München

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Nosferatu (Popol Vuh album)|Nosferatu (Popol Vuh album)]]» frå ,  den 8. mars 2013.* 
*** oppgav desse kjeldene:*


## Bakgrunnsstoff
*
*http://www.furious.com/perfect/populvuh.html (Artikkel med meldingar av kvart album, på engelsk)
*http://www.enricobassi.it/popvuhdiscografia70.htm  (med original tekst frå plateomslaget)
*http://www.venco.com.pl/~acrux/nosferat.htm
Die Nacht der Seele

***Die Nacht der Seele*** (med undertittelen «Tantric Songs») er det 12. albumet til Popol Vuh. Det vart først gjeve ut i 1979 på Brain Records. I 2005 gav SPV ut albumet på nytt med fire bonusspor. «Engel der Luft» og «Im Reich der Schatten» (i lågare tempo) vart nytta i 1982 i filmen til Werner Herzog, *[[Fitzcarraldo]]*.

## Innhald

## Medverkande
*Florian Fricke – piano, vokal
*Daniel Fichelscher – gitar, perkusjon
*Djong Yun – vokal
*Renate Knaup – vokal

;Gjestemusikarar
*Susan Goetting – obo
*Alois Gromer – sitar

## Bakgrunnsstoff
*
* http://www.furious.com/perfect/populvuh.html (Artikkel med meldingar av kvart album, på engelsk)
* http://www.enricobassi.it/popvuhdiscografia70.htm  (med original tekst frå plateomslaget)
* http://www.venco.com.pl/~acrux/seele.htm
Sei still, wisse ICH BIN

***Sei still, wisse ICH BIN*** (med undertittelen «Szenische Gesänge») er det 13. albumet til Popol Vuh. Det vart først gjeve ut i 1981 på Klaus Schulze sitt plateselskap Innovative Communication. I 2006 gav SPV ut albumet på nytt med eitt bonusspor. 

«Wehe Khorazin», «Garten der Gemeinschaft», eit utdrag av «Laß los» og «... als lebten die Engel auf Erden» vart nytta i 1982 for filmen *[[Fitzcarraldo]]* av Werner Herzog.

## Innhald

## Medverkande
* Florian Fricke – piano, vokal
* Daniel Fichelscher – gitar, trommer
* Renate Knaup – vokal

;Gjestemusikarar
* Chris Karrer – sopransaksofon
* Kor frå Den bayerske statsoperaen

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Sei still, wisse ICH BIN|Sei still, wisse ICH BIN]]» frå ,  den 8. mars 2013.*  
 

## Bakgrunnsstoff
*
*http://www.furious.com/perfect/populvuh.html (Artikkel med meldingar av kvart album, på engelsk)
*http://www.enricobassi.it/popvuhdiscografia80.htm  (med original tekst frå plateomslaget)
*http://www.venco.com.pl/~acrux/seistill.htm
Henry Hermansen

**Henry Hermansen** () var ein norsk langrennsløpar og skiskyttar frå Lunner. Han vart noregsmeister i skiskyting i 1959, og vann to NM-bronsar i langrenn og ein i skiskyting. I 1950 fekk han VM-bronse i langrennsstafett for Noreg. Hermansen var busett i Oslo og representerte IL i BUL.

## Aktiv
Hermansen var ankermann på Oslo Skikrets sitt stafettlag som vart noregsmeister både i 1950 og 1951. Han har to tredjeplassar på 17 km frå ski-NM i langrenn både i 1949 og 1951. Hermansen var med i Noregs tropp til VM på ski i Lake Placid i 1950. Der vart han nummer 15 på 18 km, og var ankermann på Noregs stafettlag som vann bronse.

Hermansen avslutta som skiskyttar. Han vann NM i skiskyting i 1959, og vart såleis den aller fyrste noregsmeister i skiskyting. Same sesongen deltok han i VM i Courmayeur og kom på 10. plass, same plasseringa fekk han også i vinter-OL 1960 i Squaw Valley. I sitt siste VM, i 1962 i finske Tavastehus, vart han nummer 14. Han tok same året bronsemedaljen under noregsmeisterskapen i skiskyting på Elverum.

### Medaljar og besteplasseringar i noregsmeisterskap
*1949: Bronsemedalje på 17 km langrenn på Steinkjer
*1951: Bronsemedalje på 17 km langrenn i Narvik
*1952: Nr 6 på 18 km langrenn i Porsgrunn
*1959: Gullmedalje i skiskytingi Oslo
*1962: Bronsemedalje i skiskyting på Elverum

## Kjelder
*P.Chr. Andersen:*Den nye olympiaboken*. 1957
**Sportsboken*, aktuelle årgangar

## Bakgrunnsstoff
*Norges Skiskytterforbunds NM-statistikk 
*International Biathlon Unions resultatstatistikk
*
S/2003 J 4

**S/2003 J 4** er ein av månane til Jupiter. Han vert rekna som medlem av Pasiphaë-gruppa, og var truleg ein bit av ein asteroide som vart fanga inn av Jupiter. Han har ein snittradius på 1 km.

S/2003 J 4 vart oppdaga i februar eller mars 2003 av Scott S. Sheppard, David C. Jewitt, Jan T. Kleyna,Yanga R. Fernandez og Henry H. Hsieh.

## Kjelder
* «S/2003 J4: Overview»  - NASA Solar System Exploration
Kristian Bjørn

**Kristian Bjørn** () var ein norsk langrennsløpar og gardbrukar, som var fødd og døydde i Alvdal og som representerte Alvdal Idrettslag. Han vann to sølvmedaljar i noregsmeisterskap på ski, og fekk i 1950 VM-bronse i stafett for Noreg.

## Karriere
Bjørn deltok for Noreg i vinterleikane i St. Moritz i 1948 og kom på niandeplass 50-kilometeren. Seinare i OL-sesongen gjekk han inn til sølvmedalje på 18 km i NM på ski, med tida 1.02.49 var han 47 sekundar bakom vinnaren, Thorleif Vangen. Året etter vart det eit nytt NM-sølv på same distansen, klubbkameraten Ottar Gjermundshaug hadde då 36 sekundar betre tid.

Bjørn gjekk tredjeetappen for Noregs lag som tok bronse på 4x10 km stafett i VM på ski i 1950 i Lake Placid. Martin Stokken, Eilert Dahl og Henry Hermansen var dei andre norske medaljevinnarane.

Kristian Bjørn var sidan gardbrukar på Bjørnsplass i Alvdal.

### Medaljar og besteplasseringar i noregsmeisterskap
*Ski-NM 1946: Nr 10 på 50 km i Drammen
*Ski-NM 1947: Nr 4 på 30 km
*Ski-NM 1948: Sølvmedalje på 18 km på Lillehammer
*Ski-NM 1949: Sølvmedalje på 18 km på Steinkjer

## Bakgrunnsstoff
*Kristian Bjørn i olympedia.org
S/2003 J 12

**S/2003 J 12** er ein av månane til Jupiter. Han er truleg ein asteroide som har vorte fanga inn av Jupiter, og har ein snittradius på kring 0,5 km.

S/2003 J 12 vart oppdaga mellom 6. februar og 7. mars 2003 av Scott S. Sheppard og andre frå Universitetet på Hawaii. S/2003 J 12 er den inste kjende retrograde månen til Jupiter.

## Kjelder
* «S/2003 J12: Overview»  - NASA Solar System Exploration
S/2003 J 19

**S/2003 J 19** er ein av månane til Jupiter. Han er medlem av Carme-gruppa, og var truleg ein bit av ein D-type-asteroide som vart fanga inn av Jupiter. Han har ein snittradius på kring 1 km.

S/2003 J 19 vart oppdaga i februar 2003 av Brett J. Gladman.

## Kjelder
* «S/2003 J19: Overview»  - NASA Solar System Exploration
S/2010 J 2

**S/2010 J 2** er ein av månane til Jupiter. Han vart oppdaga 8. september 2010 av C. Veillet med Canada-Frankrike-Hawaii-teleskopet på Mauna Kea.

## Kjelder
* «S/2010 J 2: Overview»  - NASA Solar System Exploration
Elling Rønes

**Elling Rønes** () var ein norsk langrennsløpar og gardbrukar frå Trysil, som i tida 1906-16 vann femmila i Holmenkollen fire gongar. I 1911 vann han sitt einaste NM-gull på ski. Han var etter tur medlem av idrettslaga Trysil Turn & IF (Trysilgutten) og Nordre Trysil Idrettslag.

## Aktiv
Rønes vann 50&nbsp;km i Holmenkollen i 1906, 1907 (40&nbsp;km), 1908 og i 1916. Berre Thorleif Haug med sine seks sigrar og Lauritz Bergendahl har fleire, men ingen annan har vunne med ti år mellom første og siste siger. Rønes kom elles to gongar på andreplassen, i 1914 og 1917, og deltok på si siste femmil i Holmenkollen i 1934, 52 år gammal.

Rønes vart norsk meister i 30&nbsp;km langrenn i 1911.

I 1947 vart Rønes tildelt Holmenkollmedaljen for sine bragder i Holmenkollen.

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:nb:Elling Rønes|Elling Rønes]]» frå ,  den 8. mars 2013.*  
 

## Bakgrunnsstoff
*Skiforeningen.no, trykk ''Vinnere'' for PDF-fil med liste på Holmenkollen
Konvensjonsgarden

**Konvensjonsgarden** eller **Konvensjonsgården** er den gamle administrasjonsbygningen til Moss Jernverk i Moss. I 1814 var bygningen hovudkvarter for den norske regjeringa under krigen med Sverige og Mossekonvensjonen blei forhandla og  underteikna her.

Kristian Fredrik budde på verket frå 21. juli og hadde bygningen som si base til han reiste herfrå og til Bygdøy 17. august.

Den eldste delen av bygningen er frå rundt 1770 da Erik Anker var eigar.

I 1995 vart ei statue av Kristian Fredrik avduka ved bygget. 

Konvensjonsgarden er saman med Mossefossen tusenårsstaden til Moss.

Bygninga er freda og er eit kulturminne.

## Referansar

## Bakgrunnsstoff
*
S/2011 J 1

**S/2011 J 1** er ein av månane til Jupiter. Han vart oppdaga 27. september 2011 av Scott S. Sheppard med Magellan-Badde-teleskopet ved Las Campanas-observatoriet.

## Kjelder
* «S/2011 J1: Overview»  - NASA Solar System Exploration
Skorpehøgda

**Skorpehøgda** er eit fjell på Spitsbergen på Svalbard. Det har ei høgd på 565 meter over havet.

## Referansar
Arne Rustadstuen

**Arne Rustadstuen** ()) var ein norsk langrennsløpar, kombinertløpar og langrennstrenar frå Fåberg, medlem av Lillehammer Skiklub.

## Aktiv
I 1930 vann Rustadstuen gullmedaljen på 17&nbsp;km under VM i Oslo, og året etter tok han bronsemedaljen i kombinert under VM i Oberhof. Under OL 1932 fekk han bronsemedaljen på femmila. Han deltok også i OL 1936 i Garmisch-Partenkirchen, der beste plassering var sjetteplass på 18&nbsp;km. 

Rustadstuen vann Birkebeinerrennet i 1933 og 1934. I 1934 brukte han 5.41.25 på turen over fjellet mellom Rena og Lillehammer.

I 1935 vart han tildelt Holmenkollmedaljen.

Han døydde på Lillehammer.

## Notar

## Bakgrunnsstoff
*
Vetty

**Yvette Levis** () er ein fransk songar kjend som **Vetty**.

## Eurovision Song Contest 1969
Liechtenstein prøvde å debutere i Eurovision Song Contest 1969 i Madrid i Spania med songen «Un beau matin». Vetty ville framføre songen på fransk. Landet fekk ikkje lov til å delta av di dei ikkje hadde nokon nasjonal kringkastar som var medlem i Den europeiske kringkastingsunionen (EBU). Liechtenstein var ikkje meld på i tevlinga, og songen dei hadde fått var frå ein fransk låtskrivar. Songen hadde fransk tekst, men på den tida måtte alle landa delteke med ein song som var skriven på eit av dei offisielle språka i landet. 

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:fr:Vetty|Vetty]]» frå , og «[[:sv:Liechtensteins bidrag i Eurovision Song Contest|Liechtensteins bidrag i Eurovision Song Contest]]» frå  den 8. mars 2013.*
Joan Manuel Serrat

**Joan Manuel Serrat i Teresa** () er ein spansk songar.

## Eurovision Song Contest 1968
Serrat vart vald ut til å framføre «La, la, la» i Eurovision Song Contest 1968 i London i Storbritannia. Han ville framføre songen på katalansk, men spanske styresmakter og den spanske diktatoren Francisco Franco var imot idéen. Serrat nekta å framføre songen på spansk og vart dimed bytta ut med Massiel. Massiel vann seinare tevlinga med den spanskspråklege versjonen av «La, la, la».

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Joan Manuel Serrat|Joan Manuel Serrat]]» frå ,  den 8. mars 2013.*