open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Melodi Grand Prix 2002

I **2002** blei det ikkje arrangert nokon norsk finale i Melodi Grand Prix. Årsaka var Noregs dårlege plassering i Eurovision Song Contest 2001, som gjorde at Noreg ikkje kvalifiserte seg til den europeiske tevlinga i 2002.

Sidan debuten i 1960 var dette tredje gong det ikkje blei halden ein norsk finale i Melodi Grand Prix. Første gong var i 1970, då Noreg boikotta tevlinga i protest mot dei dåverande reglane til tevlinga. Andre gong var i 1991, då finalen blei avlyst sidan NRK meinte at ingen av dei 140 innsendte bidraga heldt mål. I staden handplukka NRK gruppa Just 4 Fun og låten «Mrs. Thompson».
Melodi Grand Prix 2004

**Melodi Grand Prix 2004** var den 42.&nbsp;utgåva av Melodi Grand Prix, Noregs nasjonale uttaking til Eurovision Song Contest. Tolv finalistar deltok i finalen 6.&nbsp;mars&nbsp;2004 som blei arrangert i Oslo Spektrum i Oslo. Vinnarlåten blei «High», framført av Knut Anders Sørum. Songen er komponert av Thomas Thörnholm og Lars Andersson, med tekst av Dan Attlerud. Sørum representerte Noreg i den internasjonale finalen i Istanbul og kom på 24.&nbsp;og siste plass med 3&nbsp;poeng. Dette var Noregs tiande sisteplass i Eurovision Song Contest.

## Sendinga
Også dette året opna NRK for at utanlandske låtskrivarar kunne levere bidrag i den opne konkurransen, noko som førte til at utlendingar stod heilt eller delvis bak halvparten av finalelåtane. Til saman kom det inn 530&nbsp;låtar til tevlinga, og tolv av dei blei plukka ut til finalen laurdag 6.&nbsp;mars. 

Finalen gjekk nok ein gong av stabelen i Oslo Spektrum, og Ivar Dyrhaug var programleiar for første gong sidan&nbsp;1983. Deltakarlåtane blei presenterte veka før finalen, og sjåarane kunne SMS-røyste på favorittane sine heile veka før finalen.

Dei fleste deltakarane var ukjende for dei fleste sjåarane, med Arlene Wilkes og Idol-deltakar Rebecca Ludvigsen som unntak. 

Også dette året blei resultatet avgjort fullt ut av sjåarane sine telefon- og SMS-røyster. Først blei dei tolv finalemelodiane spelte ein gong, før publikum fekk røyste. Etter ein halvtimes sendepause begynte del to med røystinga for første runde. Dei fire best plasserte songane gjekk vidare til superfinalen, og publikum fekk røyste om att. I den andre røysterunden talde kvar telefonrøyst eitt poeng, og til slutt vann balladen «High» med over 26&nbsp;000 røyster meir enn «This Is Where You Got It From». Dette var første gang utlendingar stod bak vinnaren av Melodi Grand Prix, for «High» var skriven av tre svenskar. 

## Resultat

### Første runde

### Superfinale

## Røysting
I første røysterunde gav kvar landsdel 1–8,&nbsp;10&nbsp;og 12&nbsp;poeng ut frå kor mange telefon- og SMS-røyster dei ulike bidraga fekk. Dei fire beste bidraga gjekk vidare til superfinalen.

### Superfinalen
Dei fire beste låtane frå første runde gjekk vidare til superfinalen. Her blei låtane framførte om att, og tv-sjåarane røysta på nytt. No talde kvar røyst eitt poeng. Poenga i tabellen under motsvarar altså mottatte telefon- og SMS-røyster.

## Hendingar
Finalen blei sett av 1&nbsp;228&nbsp;000&nbsp;sjåarar, noko som motsvarar 75&nbsp;prosent av alle som såg på tv i det aktuelle tidsrommet sendinga gjekk.

Det norske bidraget kom sist i Eurovision Song Contest og fekk berre 3&nbsp;poeng – alle frå Sverige. Sisteplassen gjorde at Noreg måtte gjennom ein semifinale i den internasjonale finalen året etter.

## Fotnotar
Ólgusjór

***Ólgusjór*** er debutalbumet til islandske postrockbandet Lockerbie. Det vart utgitt våren 2011. Innspelinga av albumet føregjekk på ulike studio i Reykjavík mellom 2009 og 2011. Albumet blandar saman mjuk poprock med mektig postrock. *Ólgjusjór* er prega av storslåtte songar med poetiske og interessante tekstar på islandsk. Albumet vert karakterisert som eventyrleg drøymande med djupe songtekstar.
## Innhald
Alle songane er komponert av Davíð Arnar Sigurðsson. Teksten til «Esja» er skriven av Halldór Laxness

## Medverkande
### Lockerbie
*Davíð Arnar Sigurðsson – xylofon, piano, orgel, klokkespel, akustisk gitar og kor
*Þórður «Doddi» Páll Pálsson – vokal, elektrisk gitar, akustisk gitar, orgel og klokkespel
*Guðmundur Hólm – bass og kor
*Rúnar Steinn Rúnarsson – slagverk og perkusjon
### Gjestemusikarar

;
*Bergur Þórisson – trombone
*Snæbjörn Gauti Snæbjörnsson - saksofon
*Guðbjartur Hákonarson – fiolin
*Inga María Eyjólfsdóttir – fiolin
*Ingibjörg Kristjánsdóttir – fiolin

;
*Margrét Sofía Einarsdóttir – fiolin
*Róbert Steingrímsson – trompet
*Sandra Jónsdottir – fiolin
*Sæmundur Rögnvaldsson – trompet
*Unnur Jónsdóttir – cello
*Þórdis Gerður Jónsdóttir – cello

### Produksjon
*Hörður Ellert Ólafsson – innspeling
*Vignir Snær Vigfússon – innspeling
*Axel «Flex» Arnason – mastering og miksing

## Kjelder
Clausen, Kaldager & Co

**Clausen, Kaldager & Co** var ein fabrikk i Skotselv som hadde spesialisert seg i å lage instrument, spesielt manometer.
Giuseppe Meazza

**Giuseppe Meazza** () var ein italiensk fotballspelar frå Milano som vart verdsmeister med Italia i 1934 og 1938. Han spelte på Inter 1927-40 og 1946/47, og vert rekna for å vere ein av Italias aller beste fotballspelarar.

### Klubbspel
Meazza debuterte på Inter, som då heitte Ambrosiana, i 1927. Han var sentral då klubben vann Serie A i 1930, i ein sesong der han vart toppskårar med 31 nettkjenningar. Også i 1936 og 1938 vart han toppskårar i serien, i 1938 vann han sin andre seriemeistertittel med Inter. Etter å ha vunne den italienske cupen i 1939 og vorte seriemeister med Inter for tredje gong våren 1940, skifte han beite.

I åra frå 1940 til 1946 veksla Meazza mellom å spele to sesongar for byrivalen AC Milan, ein sesong i Juventus, Varese og Atalanta Bergamo. Han avslutta med å spele på Inter att i 1946/47-sesongen.

Gjennom 20 år skåra Meazza 216 mål i Serie A, noko einast tre spelarar sidan har gjort han etter. Hans 197 seriemål for Inter er klubbrekord. Etter han døydde i 1979 vart heimearenaen til Inter og Milan omdøypt til Stadio Giuseppe Meazza.

### Landslagsspel
Meazza debuterte for Italia 9. februar 1930 i ein heimekamp mot Sveits, der han skåra dei to siste måla og gav Italia sigeren 4-2. Då Italia møtte til VM-finale i 1934 i Roma, vart Meazza skadd tidleg i kampen, men måtte vere på bana sidan ein ikkje hadde innbytarar. Han var likevel involvert i angrepet som førte Italia i leiinga 2-1 i fyrste ekstraomgang og avgjorde kampen. Fire år seinare sende han Italia i føringa med 2-0 mot Brasil på eit straffespark i VM-finalen 1938, Italia vann til sist 2-1. Sommaren 1939 spelte Meazza sin 53. og siste landskamp borte mot Finland i Helsinki, eit oppgjer Italia vann 3-2. Han skåra i alt 33 landslagsmål, og er med det spelaren med nest flest landslagsmål for Italia, to bakom Luigi Riva. Meazza var landslagskaptein 1937-39.

### Merittar
*Verdsmeister: 1934 og 1938 med Italia
*Italiensk seriemeister: 1930, 1938 og 1940 med Inter
*Italiensk cupmeister: 1939 med Inter

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:de:Giuseppe Meazza|Giuseppe Meazza]]» frå ,  den 25. september 2016.*
Frikassé

**Frikasse** eller **frikasse** er ein matrett som typisk er laga av kjøtstykke og grønsaker som er kokt i ein saus. 

Ein lager frikasse ved å dela kjøt og/eller grønsaker i mellomstore bitar og koka dei i buljong eller saus. Stuinga blir jamna med smør og fløyte eller eggeplomme.

I Noreg er lammefrikasse ein tradisjonell varliant.

## Etymologi
Det franske ordet *fricassée* er eit gammalt uttrykk som kan sporast tilbake til 1500-talet. Etymologien av verbet *fricasser* er usikker. Kanskje er det ei samansetjing av *frire* (å steike, sjå fritering) og *casser* eller *quasser* (å bryte i bitar).

## Kjelder


**Denne artikkelen bygger på «[[:nb:Frikassé|Frikassé]]» frå ,  den 25. september 2016.*
Kringkastingsorkestret

**Kringkastingsorkestret** (forkorta *KORK,* skipa 1. september 1946 i Oslo) er NRKs orkester med drygt 50 musikarar. Orkestret skal stå til disposisjon for radio, fjernsyn og nett, og hovudkvarteret er Store Studio på Marienlyst i Oslo.

## Historie
Kringkastingsorkestret var opphavleg eit 24-mannsorkester sett saman av Gunnar Knudsens radioensemble og Øivind Berghs Bristol-orkester. Bergh var fast kapellmeister frå starten i 1946 og fram til han gjekk av i 1976. Kringkastingsorkestret hadde si første store tid under radioens gullalder på 1950-talet – med den ukentlege *Meloditimen* i ei årrekkje frå Store Studio. Kringkastingsorkestret har også vore ein markant bidragsytar ved store musikkshow som Melodi Grand Prix, Spellemannprisen og Nobels fredspriskonsert. 

I 1976 tok Sverre Bruland over som dirigent, og orkesteret hadde då 48 musikarar. Bruland var sjefsdirigent fram til 1988. Seinare har orkestret vore leia av Avi Ostrowsky (1988–91), Ari Rasilainen (1993–2002) og Rolf Gupta (2003– 06). Hausten 2009 overtok danske Thomas Søndergård som sjefsdirigent, og sidan hausten 2013 har Miguel Harth-Bedoya vore sjefdirigent for orkestret. Harth-Bedoy er utdanna ved prestisjefylte Juillard og har lang internasjonal fartstid som dirigent.

## Organisasjon
Orkesteret ligg under NRKs kultursjef og blir administrert av ein orkestersjef. Orkestret har i dag drygt 50 musikarar og ein administrasjon på åtte medarbeidarar. 

Utover 2000-talet var det turbulens om orkestrets eksistens, men i 2005 slo NRK fast at kringkastaren skal halde eit fast orkester som dekkjer eit breitt repertoar frå underhaldningsmusikk til symfonisk musikk. Orkestret har også turnert over heile landet, mellom anna under Den kulturelle skolesekken i regi av Kultur- og kirkedepartementet. Det har òg hatt ei rekkje konsertar med kjende artistar, alt frå Vamp, til rapparar og metalgrupper. KORK har også vore portrettert i boka *53 musikere møter 53 fotografer* (Messel forlag, 2002) og i realityserien *Orkesterliv* på NRKi 2006. Hausten 2014 spelte orkestret nok ei gong hovudrolla, då i tv-serien *[[Da KORK kom til bygda]]* på NRK1.

## Markante musikarar
Blant kjende musikarar i orkestret si historie er namn som konsertmeister Aage Wallin, fløytisten Alf Andersen, pianisten Johan Øian, fiolinistane Ørnulf Boye Hansen og Leif Jørgensen, klarinettisten Harald Bergersen, trombonisten Alf Blyverket og fløytistane Per Øien og John Tonsjø.

## Prisar
Kringkastingsorkestret fekk Spellemannprisen 2006 saman med Grex Vocalis i klassa samtidsmusikk for albumet *[[Arne Nordheim]]: Draumkvedet*. Dei var også nominert til Spellemannprisen 2014 i klassa samtid for *Perfect Strangers*.

## Fotnotar


## Bakgrunnsstoff
*
Store Studio

**Store studio** er ei stor studiobygning knytt til Radiohuset på NRK Marienlyst i Oslo. Arbeidet med funkisbygget starta i 1938, og siden ferdigstillinga har bygget vore ein instutisjon i norsk kringkastingshistorie.

Ei rekkje velkjende radio- og fjernsynsprogram er spelte inn her, mellom anna dei norske finalene i Melodi Grand Prix i åra 1960–65 og 1969. I dag er Store Studio blitt for lite for moderne fleirkamera-produksjonar. I staden er Store Studio hovudkvarteret til Kringkastingsorkestret som held konsertar regelmessig i bygget. Men bygninga har no også blitt for lite for Kringkastingsorkestret, og NRK vurderer no nye lokale for orkestret.  

Bygget har også gitt namn til tv-programmet *[[Store Studio (tv-program)|Store Studio]]* med Per Sundnes og Anne Lindmo som programleiarar.

## Fotnotar
Greg Foster

**Greg Foster**, fullt namn **Gregory Foster**, () var ein USA-amerikansk friidrettsutøvar frå Chicago som tevla i 110 meter hekk og vann dei tre verdmeistertitlane i øvinga i tida 1983-91. Hans personlege rekord på 13,03 sekundar er frå 1981.

## Aktiv
Foster sette USA-rekord på 110 meter hekk med 13,22 sekundar i Eugene i 1978, einast verdsrekordhaldaren Alejandro Casañas frå Cuba hadde betre tid. Ettersom USA boikotta Moskva-OL 1980, deltok Foster ikkje i sommarleikane. 

Den 19. august 1981 presterte han 13,03 på korthekken under Weltklasse Zürich, i den same tevlinga landsmannen Renaldo Nehemiah med 12,93 og verdsrekrod vart fyrstemann under 13 sekundar på distansen. Same sesongen vann Foster 110 m hekk i verdscupen i Roma på tida 13,32.

Ved den fyrste verdsmeisterskapen i friidrett, i Helsinki i 1983, kneip Foster gullmedaljen framom heimehåpet Arto Bryggare. Under dei olympiske leikane 1984 i Los Angeles måtte Foster sjå seg slått med tre hundredels sekund av landsmannen Roger Kingdom, og såleis nøye seg med sølvmedaljen.

Under friidretts-VM 1987 forsvarte Foster VM-tittelen på 110 meter hekk, medan skadar gjorde han ute av stand til å kunne kvalifisere seg til Sommar-OL 1988 i Seoul. Både i 1989 og -90 hevda han seg i toppen av verdseliten på korthekken, før han vart dopingdømd og utestengd i eit halvt år.

Våren 1991 vann Foster 60 meter hekk under innandørs-VM i Sevilla. Sommaren 1991 presterte han for fyrste gong på ti år løp under 13,10 sekundar på 110 m hekk. I juli månad vart han klokka inn på 13,06 i spanske Vigo, og vel ein månad seinare fekk han same tida då han vart dømd framom landsmannen Jack Pierce i VM-finalen i Tokyo.

Foster la opp etter 1994-sesongen.

### Doping
I 1990 vart Foster utestengd frå all idrett i seks månader etter å ha avlagd positiv dopingprøve på stoffa pseudoefedrin, efedrin og phenylpropanolamine.

### Medaljar og plasseringar i internasjonale meisterskap
*VM 1983 i Helsinki: Gullmedalje – 13,42, framom Arto Bryggare (13,46)
*OL 1984 i Los Angeles: Sølvmedalje – 13,23, bak Roger Kingdom (13,20)
*VM 1987 i Roma: Gullmedalje – 13,21, framom Jonathan Ridgeon (13,29)
*VM 1991 i Tokyo: Gullmedalje – 13,06, framom Jack Pierce (13,06)

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Greg Foster|Greg Foster]]» frå ,  den 26. september 2016.*  
 

**Denne artikkelen bygger på «[[:fr:Greg Foster|Greg Foster]]» frå ,  den 26. september 2016.*  
 

## Bakgrunnsstoff
*
Telfs

**Telfs** er ein kommune i distriktet Innsbruck Land i forbundslandet Tirol i Austerrike. Kommunen har ei flatevidd på 45,5 km² og vel 15&nbsp;000 ibuarar (2016).

Meir enn 14&nbsp;000 av folket bur i byen Telfs, den mest folkerike i Oberinntal, 634 meter over havet og 27 km vest for byen Innsbruck. Ein stor del av folketilveksten i Telgs har kome gjennom arbeidsinnvandring i tida etter 1980. Nye bydelar har vakse fram, særleg i tidlegare skogsområde ved foten av fjellet Hohe Munde.

Produksjon av industrivarer og elektrisk energiforsyning er viktigaste inntektskjeldene i Telfs.

Telfs er eit trafikknutepunkt sidan byen ligg nær vegen gjennom Inndalen til både Fernpasset og Außerfern i nordvest, og til Seefeld og Bayern med Garmisch-Partenkirchen i nordaust.

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:de:Telfs|Telfs]]» frå ,  den 26. september 2016.*
Rosenholm Campus

**Rosenholm Campus** er eit kontorkompleks i Nordre Follo. Det vart teikna av Geir Grung og oppført i 1986 for IBM. Frå 2007 har det tilhøyrt Aspelin Ramm, som i perioden 2008-2012 har rehabilitert og fornya bygnadsmassen. Arkitekt for rehabiliteringa var Schmidt Hammer Lassen Architects.

Blant leigetagarane finn ein

* Handelsbanken
* IBM
* Samlerhuset
* Lenovo
* Byggmakker
* AT&T
* Mekonomen
Kosmetikk

**Kosmetikk** (av gresk *kosmetike (tekhne)*, 'pyntekunst') viser til stell av hud, hår og negler. Produkt ein nytter til slik pleie, til dømes hudkrem, parfyme, sjampo, maskara eller leppestift, kan også kallast kosmetikk, **kosmetika** eller for nokre av dei sminke. Kosmetikk kan brukast til å framheva eller skjula visse karakteristikkar, særleg i ansiktet. Det blir ofte sett på som ein måte å forsterka venleik på. 

I moderne tid har ein utvikla kosmetisk kirurgi, medisinsk behandling som først og fremst går ut på å forandra utsjånaden til ein pasient. I vidare tyding kan ein bruka omgrepet «kosmetisk» om overflatiske endringar som ikkje omfattar djupare forbetringar.

## Sjå òg
* Kosmetolog
* Parfyme
* Teatersminke
* Sminkefjernar
* Hudpleie
* Tatovering
* Barbering
* Kroppsmodifikasjon
* Plastisk kirurgi

## Kjelder
*

**Denne artikkelen bygger på «[[:nb:Kosmetikk|Kosmetikk]]» frå ,  den 27. september 2016.*
Elvis Presley-singlar

Diskografien til Elvis Presley byrjar 19. juli 1954 med utgjevinga av den første kommersielle singelen hans, og endar i februar 1978. 

## Salstrofé og sal
Recording Industry Association of America (RIAA) byrja å sertifiserre gullalbum og -singlar i 1958, og Elvis Presley fekk den første gullsingelen sin for «Hard Headed Woman», 11. august 1958. I august 1992 hadde han fått 110 gull- og platinaplater, den største samlinga i historia. I følgje plateselskapet til Presley, RCA, er han den bestseljande artisten gjennom tidene med eit sal på over 1 milliard verda over for alle format (600 millionar i USA aleine).

## Singlar

### 1950-åra

### 1960-åra

### 1970-åra

### Posthume singlar

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Elvis Presley singles discography|Elvis Presley singles discography]]» frå ,  den 27. september 2016.*  
 

## Bakgrunnsstoff
* 
* ElvisRecords.us The Elvis Presley Record Research Database
Thomas Berthold

**Thomas Berthold** () er ein tysk tidlegare fotballspelar frå Hanau som vann VM-gull 1990 og VM-sølv 1986 med Vest-Tyskland.

### Klubbspel
Forsvarsspelaren Berthold, vanlegvis sideback, spelte på Eintracht Frankfurt frå 1982 til -87. Dei neste fire åra var han aktiv i Italia, fyrst to sesongar (1987-89) i Hellas Verona og så like lenge (1989-91) i AS Roma. Han avslutta tida i Roma med å skåre eitt mål i finalane i Coppa Italia, for så å kunne heve pokalen som italiensk cupmeister. Berthold reiste deretter heim til Tyskland og spelte 1991-93 i Bayern München, før det vart sju sesongar i VfB Stuttgart. Høgdepunktet i Stuttgart var cuptriumfen 1997, der laget vann 2-0 over Energie Cottbus. Han avslutta proffkarrieren med å spele nokre kampar for tyrkiske Adanaspor i 2000/01.

### Landslagsspel
I tida 1985-94 spelte Berthold 62 landskampar for Vest-Tyskland og det samla Tyskland. Han skåra sitt einaste landslagsmål i kamp nummer fem, ein VM-kvalifiseringskamp i Praha der han gav Vest-Tyskland leiinga 1-0 i det 8. minutt over heimelaget Tsjekkoslovakia, kampen enda elles med vesttysk siger 5-1. Under fotball-VM 1986 spelte han samtlege Vest-Tysklands kampar, og var såleis med på finaletapet mot Argentina. Derimot vart han lite nytta i EM i fotball 1988, men var på fast i fyrsteellevaren under fotball-VM 1990 i Italia, der Vest-Tyskland gjekk heilt til topps.

Frå sommaren 1991 var Berthold ute av landslaget til våren 1994. Gjennom resten av året 1994 var han fast på laget, spelte mellom anna alle fem VM-kampane i USA. Ei veke før jul det året tok han i Kaiserslautern på seg den kvite og svarte landslagdrakta for 62. og siste gong, gjestane frå Albania måtte då reise heim med 1-2-tap.

### Merittar
*Verdsmeister: 1990 med Vest-Tyskland
*VM-sølv: 1986 med Vest-Tyskland
*Italiensk cupmeister: 1991 med AS Roma
*Tysk cupmeister: 1997 med VfB Stuttgart

## Kjelder
* eu-football
Jana Pittman

**Jana Pittmann**, seinare **Jana Rawlinson**, () er ein australsk tidlegare friidrettsutøvar frå Sydney som internasjonalt deltok i 400 meter hekkeløp. Ho vart verdsmeister i øvinga i 2003 og 2007.

### Aktiv
Pittman sigra på 400 m hekk i ungdoms-VM 1999 i polske Bydgoszcz, året etter vann ho både 400 m hekk og 400 m flatt under junior-VM i Santiago i Chile.

I 2002 sprang Pittman inn til fyrsteplass på langhekken under samveldeleikane i Manchester. Året etter sett ho personleg rekord med 53,22 sekundar då ho vann gullmedaljen på 400 meter hekk under VM 2003 i Paris. I 2006 var ho heilt suveren då ho i Melbourne forsvarte tittelen som samveldemeister i spesialøvinga.

Under friidretts-VM 2007 i Osaka sprang Pittman heilt ned mot si bestetid på 400 m hekk og tok sitt andre VM-gull på langhekken, framfor tittelforsvararen, russiske Julija Petsjonkina.

Pittman var ei tid gift med den britiske hekkeløparen Chris Rawlinson.

### Medaljar og plasseringar i internasjonale meisterskap
*OL 2000 i Sydney: Utslått i forsøket (56,76 =nr 17)
*VM 2003 i Paris: Gullmedalje – 53,22, framom Sandra Glover (53,65) 
*OL 2004 i Aten: Nr 5 – 53,92
*VM 2007 i Osaka: Gullmedalje – 53,31, framom Julija Petsjonkina (53,50) 

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Jan Pittman|Jan Pittman]]» frå ,  den 27. september 2016.*
Bill Black

**William Patton «Bill» Black jr.** () var ein USA-amerikansk musikar og bandleiar som er kjend som ein av pionerane innan rock and roll. Black var bassist i den tidlege trioen til Elvis Presley, og danna sidan **Bill Black's Combo**.

## Biografi

Black spelte først for Sun Records tidleg i 1954 som del av eit countryband, Doug Poindexter and the Starlite Wranglers, der gitaristen Scotty Moore òg spelte. Denne gruppa gav berre ut ein singel for Sun, men det var nok til at sjefen i Sun, Sam Phillips, sette Black og Morre saman med Elvis Presley. Som Elvis Presley, Scotty og Bill, gav dei ut fem singlar for Sun i 1954 og 1955, som vanlegvis vert rekna som somme av dei beste rockabilly-songane som nokon gong er spelt inn. Blak var ein viktig del av den tidlege stilen til Presley med sin klaskande kontrabass og sprudlande framferd på scenen. 

Black og Moore arbeidde med Presley fram til 1958, men slutta då dei ikkje vart samde om honorara. Black og Morre hadde fått ein fjerdedel av honrara i starten av karrieren til Presley, men sjøv etter at Presley vart stor stjerne med RCA i starten av 1956, fekk dei berre 200 dollar kvar i veka. Sjølv om Morre seinare arbeidde med Presley igjen, slutta Black heilt og vart med ei gruppe i Memphis som utvikla seg til Bill Black's Combo i 1959. Instrumentalen deira «Smokie» kom ut seinare på året og nådde topp 10. 

Bill Black's Combo heldt seg til stilen dei hadde funne på «Smokie» på dei neste singlane, ein enkel shuffle-rytme, enkelt bluesaktig R&B-riff, og litt orgel og saksofon på toppen. Dei var ikkje særleg nyskapande, men ganske suksessrike, og fekk åtte singlar på topp 40 mellom 1959 og 1962, inkludert «White Silver Sands», «Josephine», «Don't Be Cruel», «Blue Tango» og «Hearts of Stone». Dei instrumentale rockesongane høva bra som bakgrunnsmusikk på barar, klubbar og kafear, og mange av platene deira var å finne i jukeboksar. Dette var medverkande til det gode salet. Dei hadde framleis singlar å topp 100 så seint som i 1964, og det året turnerte dei òg med The Beatles under den første turneen deira i Amerika. 

Black fekk ein hjernesvulst han døydde av i 1965, kort tid før 40-årsdagen.

## Diskografien til Bill Black's Combo

### Album

* APeaked at #47 in Billboard Country Albums

### Singlar

#### 1960-åra

* ANådde òg 82. plassen på den kanadiske singellista. 

#### 1970-åra

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Bill Black|Bill Black]]» frå ,  den 27. september 2016.* 
*** oppgav desse kjeldene:*


## Bakgrunnsstoff
* Rockabilly Hall of Fame 
* 
* Blackie – Bill Black & Elvis
*
Hypersalt innsjø

**Hypersalt innsjø** viser til ein saltsjø med særs høg konsentrasjon av salt som natriumklorid, høgare enn sjøvatn som ligg på rundt 3,5&nbsp;% eller 35 gram per liter. Det høge saltinnhaldet gjev større oppdrift i slike sjøar enn i andre. Det finst hypersalte sjøar i alle verdsdelar, særleg i tørre eller halvtørre regionar.

Slike sjøar gjev dårlege levekår til dei fleste organismar, men inneheld særskilde mikroorganismar og krepsdyr som trivst i miljø med høg salinitet. 
Nokre av desse organismane går inn i ein dvaletilstand om dei blir uttørka. Nokre av desse artane skal ha eksistert i over 250 millionar år. 

Den saltaste innsjøen i verda er Don Juan Pond på Antarktika. Volumet ligg på rundt 3000 m³, men endrar seg stadig. Saliniteten i Don Juan Pond ligg på over 44&nbsp;%, det vil seia 12 gonger så salt som sjøvatn. Den høge saliniteten gjer at sjøen ikkje frys sjølv i temperaturar under −50 °C.  I det kringliggjane området, McMurdo Dry Valleys, finst det fleire store hypersalte sjøar, til dømes Lake Vanda, med ein salinitet på over 35&nbsp;% (10 gongar saltare enn sjøvatn). Dei er isdekte om vinteren.

Den saltaste sjøen utanfor Antarktis er Assalsjøen i Djibouti,  som har ein salinitet på 34,8&nbsp;% (10 gongar saltare enn sjøvatn). Den best kjende hypersalte innsjøen i verda er truleg Daudehavet (34,2&nbsp;% salinitet i 2010), som skil Israel og Vestbreidda frå Jordan. Dette er den djupaste hypersalte sjøen i verda. 
Araruama-sjøen eller -lagunen i Brasil er den største hypersalte sjøen i verda. 

Great Salt Lake er ein annan kjend hypersalt sjø som ligg i Utah i USA. Han har ein overflate som er rundt tre gonger så stor som Daudehavet, men er grunnare og har større variasjon i saltinnhaldet. Salinitetet varierer mellom 5 og 27&nbsp;%, frå like over til 7,7 gonger saltinnhaldet i sjøvatn.

## Sjå òg
* Haloklin
* Halofil
* Saltsjø

## Kjelder


**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Hypersaline lake|Hypersaline lake]]» frå ,  den 28. september 2016.*
Harbor LP

***Harbor LP*** er debutalbumet til den finske hiphopartisten tomppabeats. Albumet inneheld 39 mjuke og rolige «beats».

## Innhald

## Medverkande
*tomppabeats – alle instrument og mastering
*Kinorin Sama – cover
## Kjelder
Ole Bugge-Asperheim

**Ole Bugge-Asperheim** () var ein norsk prest og forfattar frå Årdal. Han tok teologisk embetseksamen i 1871. Våren 1872 reiste Bugge-Asperheim til Amerika der han i 3 år var prest i Rock River i Wisconsin. Sidan var han professor ved den norske synode sitt teologiske seminar til han i 1878 fekk stillinga som den første sjømannspresten i New York. På grunn av helsa søkte Bugge-Asperheim seg etter 2 år tilbake til Norge og vart i 1880 utnemnd til sokneprest i Hjartdal i Telemark. Frå 1884 var han sokneprest i Froland.

Bugge-Asperheim skreiv fleire artiklar i kyrkjebladet *[[Luthersk ugeskrift]]* og i dagspressa, forutan fleire større og mindre skrift.

## Bibliografi
*

*

*

*
*
*

*

*

## Kjelder

* ''Bygdebok for Årdal Band 2. Kulturbandet ''. 1978
* Gravminner i Norge

## Bakgrunnsstoff
*Om Ole Bugge-Asperheim i Lokalhistoriske artiklar Sogn og Fjordane
Helge T. Offerdahl

**Helge Thomassen Offerdahl** () var ein norsk apotekar og sakprosaforfattar frå Årdal.

Offerdahl gjekk i apotekarlære i Lærdal 1873-1877 og tok i 1880 apotekareksamen ved Universitetet i Oslo. Etter arbeid ved fleire apotek i Sør-Norge, tok han utdanning i næringsmiddelkjemi i Norge, Sverige og Tyskland. I Bergen vart han lærar og sensor i kjemi, retts- og politikjemikar og kjemisk konsulent ved Bergen Tollkammer. Han skipa Bergen Farmasøitiske Forening i 1895.

Offerdahl gjekk i 1912 i spissen for å skipa De-No-Fa A/S, som baserte seg på framstilling av margarin og andre matvarer av kvalolje. Det var næringskjemikaren Offerdahl som frå 1905 stod for det banebrytande arbeidet med å utvikla margarin av kvaloljen ved å herda feittet. For å overtyda skeptikarane om at kvalolje kunne nyttast som menneskeføde, brukte han seg sjølv som testperson og åt store mengdar kvalfeitt! I katalysatorprosessen vart det også nedfelt nikkel i feittet. Offerdahl åt også 500&nbsp;mg reint nikkel dagleg i 30 dagar for å vise at det ikkje var skadeleg for menneske. Margarin av kvalfeitt var på store delar av 1900-talet det viktigaste «erstatningssmøret» i hushaldningane.

Offerdahl var medlem av styret i De-No-Fa A/S 1912-1922, og i representantskapet 1922-1938.

## Bibliografi
### Bøker
* 

* 

* 

### I tidsskrift - eit utval
* 

## Kjelder
* Fylkesleksikon Sogn og Fjordane 
* ''Bygdebok for Årdal Band 2. Kulturbandet ''. 1978

## Bakgrunnsstoff
* Om Helge T. Offerdahl i Lokalhistoriske artiklar Sogn og Fjordane
D.J. Fontana

**Dominic Joseph «D.J.» Fontana** () var ein USA-amerikansk musikar. Han er best kjend som trommeslagar for Elvis Presley i 14 år. Han spelte på over 460 RCA-innspelingar med Elvis.

## Biografi
Med kallenamnet «D.J.», fekk Fontana jobb i radioshowet *[[Louisiana Hayride]]* som fast trommeslagar. Programmet gjekk kvar laurdagskveld. I oktober 1954 vart han hyrt inn til å spele trommer for Presley, og vart verande i bandet til Elvis dei nesten 14-15 åra. Han spelte mellom anna på fjernsynsprogrammet *[[fjernsynsprogrammet Elvis (1968)|'68 Comeback Special]]*.

Fontana vart med i eit band (opphavleg sett saman av Sam Phillips utan trommeslagar) som bestod av Scotty Moore (sologitar), Bill Black (bass) og Elvis Presley (rytmegitar), og dei kalla seg «The Blue Moon Boys». Dette bandet spelte på dei fleste hittane til Elvis Presley i 1950-åra, som «Heartbreak Hotel», «Hound Dog», «Don't Be Cruel» og «Jailhouse Rock». Bandet turnerte òg mykje og spelte i lag på fleire TV-show, som *[[The Ed Sullivan Show]]* i 1956 og 1957.

Bandet vart offisielt oppløyst i 1958, men Fontana og Elvis fortsette å spele i lag gjennom 1960-åra. Moore var òg stundom med dei. Moore og Fontana spelte òg i lag utan Presley, mellom anna i 2002 då dei spelte inn «That's All Right (Mama) med Paul McCartney. Etter 1958 spelte aldri Black med bandet igjen. Han døydde i 1965.

I 1983 gav Fontana ut boka *D.J. Fontana Remembers Elvis* om åra han spelte med Presley. I 2009 vart Fontana innlemma i Rockabilly Hall of Fame i Nashville, og same året vart han innlemma i Rock and Roll Hall of Fame i kategorien sidemenn.

Fontana vart spelt av Ed Begley jr. i filmen *[[filmen Elvis (1979)|Elvis]]* (1979) og av Eric William Pierson i miniserien *[[miniserien Elvis|Elvis]]* (2005).

D.J. Fontana døydde heime den 13. juni 2018, etter ei tids sjukdom.

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:D.J. Fontana|D.J. Fontana]]» frå ,  den 28. september 2016.* 
*** oppgav desse kjeldene: *

## Bakgrunnsstoff
*D.J. Fontana si nettside 
*D.J. Fontana Phonecasting Channel 
*Rockabilly Hall of Fame 
*Drummerworld.com
Ben Speer

**Ben Lacy Speer** () er ein USA-amerikansk songar, musikar, musikkutgjevar og plateselskapssjef. Han song for The Speer Family det meste av karrieren. Speer vart einare musikkleiar for Gaither Homecoming-programma. Han vart fødd i Double Springs i Alabama, som det yngste barnet til Lena og G.T. Speer (ofte kalla «Mom» og «Dad» Speer for folk innan Southern gospel-musikk), og som opphavleg leia gruppa. I gruppa song òg syskena Brock Speer, Mary Tom Speer og Rosa Nell Speer.

Speer vart innlemma i Gospel Music Association Hall of Fame i 1995, Southern Gospel Music Association Hall of Fame i 1998 og Southern Gospel Piano Roll of Honor i 2002.

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Ben Speer|Ben Speer]]» frå ,  den 28. september 2016.* 
*** oppgav desse kjeldene:*
Responsrate

::*For eit liknande konsept i spørjeundersøkingar, sjå [[Svarprosent]]*
**Responsrate** er i onkologien den prosentsatsen av pasientar med kreft som opplever partiell eller komplett remisjon i respons til behandling. **Responsrateforhold** er eit nærskyld omgrep som måler effekten av behandling i kliniske studiar. Det er definert som delen av pasientar i ei behandlingsgruppe som opplever betring, dividert med delen av pasientar i ei kontrollgruppe som opplever betring.

## Sjå òg
* dødsrate
* overlevingsrate

## Kjelder
Torolv Kandahl

**Torolv Kandahl** () var ein norsk pressemann og politikar frå Austad i Aust-Agder.

Far til Kandahl var folkeskulelærar frå Breim i Nordfjord, med lærarpost i heimbygda til kona. Kandahl sjølv tok examen artium i 1918 og juridisk embetseksamen i 1926 ved Det Kongelige Frederiks Universitet i Oslo. Jamside studiane var han journalist 1918-19 i Tønsberg Blad og 1919-22 i Morgenbladet, samt stenograf 1922-27 i Stortinget.

I 1928 vart Kandahl tilsett som redaksjonssekretær i osloavisa Aftenposten si politiske avdeling. Han vart fjerna frå stillinga i 1941. Han rømde då landet og tok seg til Storbritannia, der han fekk arbeid på informasjonskontoret til den norske eksilregjeringa. Frå 1942 til 1945 var han sjef for regjeringa sitt informasjonskontor i New York. Etter verdskrigen var han redaktør i *Drammens Tidende og Buskerud Blad* til 1961.

Perioden 1961-70 var Kandahl sjefredaktør i Aftenposten. Han var oppteken av at Aftenposten skulle vere ei «anstendig avis», og som formann i Norsk Redaktørforening 1950-56 var han arkitekt for Redaktørplakaten. Han var formann i Norsk Presseforbund inntil 1941 og president i Nordmanns-Forbundet 1963–75.

Kandahl var aktiv i partiet Høgre. Han representerte partiet 1934-40 i Aker kommunestyre, siste året i posisjonen som varaordførar. Tingbolken 1950-53 var han stortingsrepresentant frå Buskerud, med plass 1950-51 i Kommunalkomitéen og 1952-53 Samferdslekomitéen. I den tida han var sjefredaktør i Aftenposten, var han også medlem i Høgre sitt sentralstyre.

Kandahl vart i 1975 utnemnd til kommandør av St. Olavs Orden.

## Kjelder

*
Ingvald Haugen

**Ingvald Haugen** () var ein norsk sjømann,  fagforeiningsmann og politikar frå Hadsel. Han var formann i Norsk Sjømannsforbund frå 1936 til 1958, og stortingsrepresentant frå Oslo i perioden 1945-1949.

Haugen var son til ein småbrukar og fiskar. Han var sjølv fiskar frå han 14 år gammal. I 1914 reiste han til sjøs og var sjømann fram til 1919. 

Frå 1919 arbeidde Haugen som tillitsmann i Sjømannsorganisasjonen, med kontorstad i mellom andre Haugesund og seinare Cardiff. I tida 1927-36 var han nestformann i Sjømannsorganisasjonen, sidan då busett i Oslo. Frå 1936 til 1958 var han formann i Norsk Sjømannsforbund, gjennom krigsåra 1940-45 med base i USA og i Storbritannia. Åra 1950-58 var han også med i eksekutivkomiteen til Transportinternasjonalen.

Haugen var medlem i sentralstyret i Arbeidarpartiet frå 1936 til 1957 og i Kvalrådet 1936-58. Perioden 1945-49 representerte han Arbeidarpartiet på Stortinget, der han var medlem i Post-, telegraf- og kystfartskomiteen.

For innsatsen under andre verdskrigen vart Haugen tildelt den britiske *King's Medal for Service in the Cause of Freedom*.

## Kjelder

*Stortingsbiografi
Trond Hegna

**Trond Hegna** () var ein norsk pressemann og politikar frå Oslo. Han var i 1920-åra medlem av Arbeidarpartiet og seinare Norges Kommunistiske Parti. I mellomkrigsåra var han medlem i organisasjonen Mot Dag, og etter andre verdskrigen var han fleire periodar stortingsrepresentant for Arbeiderpartiet.

### Liv og gjerning
Hegna var son til folkeskulelærar. Sjølv studerte han frå 1918 ved Universitetet i Oslo. Han  gjekk då med i Den Socialdemokratiske Studenterforening, eit lag knytt til Arbeidarpartiet. Frå 1921 gav laget ut tidsskriftet Mot Dag og danna organisasjonen med same namn, der Hegna var med frå skipinga.

Han redigerte tidsskriftet frå 1926 til 1928, og var formann i Det Norske Studentersamfund i 1924 og 1936. I åra 1924-25 var han redaktør i *[[Rjukan Arbeiderblad]]*. Då Mot Dag slutta seg til  Norges Kommunistiske Parti i 1927, var Hegna ein periode redaktør for *Norges Kommunistblad*. Han melde seg ut av partiet i 1929. Mellom 1932 og 1936 var han medredaktør av Arbeidernes Leksikon.

Då Mot Dag vart lagt ned i 1936 melde Hegna og dei fleste andre motdagistane seg inn i Arbeidarpartiet. I 1939-40 var han redaktør av *Vestfold Arbeiderblad*, før han i 1940 fekk redaktøransvaret i Stavanger-avisa *[[Rogalands Avis|1ste Mai]]*. *1ste Mai* vart stengd nestformann i Arbeidarpartiet si stortingsgruppe.
etter at avisa i september 1940 trykte overskrifta «Ingen nordmann til salgs!». Hegna vart samstundes arrestert og sat så i Grini fangeleir til 1943. Etter verdskrigen var han atter redaktør i *1ste Mai*, ei stilling han hadde til 1958.

Frå 1950 til 1965 var Hegna stortingsrepresentant for Arbeidarpartiet. I den fyrste fireårsperioden var han vald inn frå kjøpstadene i Vest-Agder og Rogaland, sidan frå Rogaland fylke. Bolken 1950-53 var han medlem i Samferdslekomiteen, frå januar 1954 var han formann i Finanskomiteen til han gjekk ut av Stortinget hausten 1965. Frå 1958 var han 
Hegna høyrde til venstrefløya i partiet. Han var med i Arbeidarpartiet sitt landsstyre frå 1949 til 1953. I 1971-72 markerte han seg som motstandar av norsk medlemskap i EEC i 1972, utan at han braut med partiet.

Hegna skreiv ei rekke bøker, alt frå bøker om Sovjetunionen til bygdebøker, og fungerte også som omsetjar av skjønnlitteratur. Sjølvbiografien *Min versjon* kom ut i 1983.

## Kjelder

*
Ready Teddy

«**Ready Teddy**» er ein song skriven av John Marascalco og Robert Blackwell, og vart først gjort populær av Little Richard i 1956.

Han har sidan blitt spelt av Buddy Holly, The Tornados, Elvis Presley, Tony Sheridan og andre og er ein rock and roll-standard. «Ready Teddy» er ein livleg rock and roll-song. Han vart mest kjend den 9. september 1956 då Elvis Presley framførte han for 60 millionar sjåarar under si første førestilling på *[[The Ed Sullivan Show]]* på CBS. 82,6&nbsp;% av sjåarane i USA såg sendinga, den største sjåarandelen i amerikansk fjernsynshistorie. Songen vart seinare nytta i Federico Fellini-filmen *[[La Dolce Vita]]* (1960) i ein versjon av den italienske rockaren Adriano Celentano.

## Kjelder


**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Ready Teddy|Ready Teddy]]» frå ,  den 28. september 2016.* 
*** oppgav desse kjeldene:*



## Bakgrunnsstoff
*
Christian L. Jensen

**Christian Ludvig Jensen** () var ein norsk jurist og politikar. Han var stortingsrepresentant for partiet Høgre i Oslo frå 1937 til -45. Statsråd Christian Jensen var farfar hans.

Far til Jensen var byrettsjustitiarius i Kristiania, og han sjølv vart cand. jur. i 1909. Deretter arbeidde han som dommarfullmektig ved Moss sorenskrivarembete i to år til 1911. I 1912 og -13 studerte han i Tyskland.

Frå 1913 var Jensen fullmektig hos Oslo-advokatane Fredrik Stang Lund og Jens Michael Lund. Etter at han sjølv tok advokaturen i 1917 var han kompanjong i same advokatfirmaet. Han arbeidde i firmaet til 1976. Perioden 1946-63 var han redaktør i *Norsk Retstidende*.

Jensen var ordførar i Aker kommune frå 1935 til han i 1941 vart avsett av okkupasjonsstyret. Etter den tyske kapitulasjonen kom han tilbake i ordførarombodet våren 1945 og var ordførar ut året. Frå 1937 til 1945 representerte han partiet Høgre på Stortinget. På Tinget var han medlem i Kommunalkomiteen.

Jensen hadde ei lang rekke styreverv og tillitsverv både på nasjonalt og lokalt plan. Han var styreformann i Norges Kommunalbank frå 1945 og for Oslo bymuseum frå 1946. Ei tid var han styreleiar i forsikringsselskapet Eidsvold, og av AS Buskerud Papirfabrikk. På fritida var Jensen ein mykje aktiv friluftsliv-mann, mellom anna styremedlem og 1926-28 formann i Norsk Tindeklub og sidan styremedlem og 1933-40 formann i Den Norske Turistforening. Også formann i Christiania Skiklubb.

## Kjelder

*
I Love You Because

«**I Love You Because**» er ein song frå 1949 skriven og spelt inn av Leon Payne. Songen har blitt spelt av mange artistar gjennom åra, mellom andre hitversjonar av Al Martino i 1963 og Jim Reeves i 1964.

## Leon Payne-versjonen
Originalversjonen til Leon Payne frå 1949 nådde fjerdeplassen på *Billboard* Country & Western Best Seller-lista og låg to veker på toppen av Country & Western Disk Jockey List, totalt 32 veker på lista.  «I Love You Because» var den einaste songen til Payne som nådde couintrylista. 

## Al Martino-versjonen

I 1963 gav Al Martino ut den mest suksessrike versjonen av songen og nådde tredjeplassen på *[[magasinet Billboard|Billboard]]* Hot 100-lista og nådde toppen av Middle-Road-lista (eller Easy Listening) for to veker i mai det året.

## Jim Reeves-versjonen
I 1964 spelte den amerikanske countrysongaren Jim Reeves inn songen og nådde femteplassen i Storbritannia og heilt til topps i Noreg. I 1976 vart songen tittelsporet på eit posthumt album av Jim Reeves, som nådde 24. plassen på den amerikanske countrylista. Singelversjonen nådde 54. plassen i USA det året. 

### Lister
#### Vekeslister

## Andre versjonar
*I 1950 spelte Ernest Tubb og Clyde Moody inn kvar sin versjon av songen, og begge gjekk inn på topp 10 på Country & Western-lista. 
*Ein versjon av Johnny Cash nådde 20. plassen på singellista i 1960. 
*Carl Smith-versjonen nådde 14. plassen i 1969.
*I 1983 fekk Roger Whittaker ein liten hit på countrylista med songen.
*Andre artistar som har spelt inn songen er Elvis Presley, Hank Locklin, Matt Monro, Slim Whitman, Jerry Lee Lewis, George Jones, Willie Nelson, Jean Shepard, Harry James og Ray Price. Presley-innspelinga er frå 1954 og er ei av dei tidlegare innspelingane hans som vart gjeven ut av RCA Records i levetida hans (tidlegare demoar og andre spor vart gjevne ut etter han døydde i 1977). 

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:I Love You Because (song)|I Love You Because (song)]]» frå ,  den 29. september 2016.* 
*** oppgav desse kjeldene:*


## Bakgrunnsstoff
*
Just Because av Nelstone's Hawaiians

«**Just Because**» er ein song skriven av  Joe Shelton, Sydney Robin og Bob Shelton og opphavleg spelt inn av Nelstone's Hawaiians (Hubert Nelson og James D. Touchstone) i 1929 og seinare av The Shelton Brothers i 1933. Som kjelder seier at Sydney Robin skreiv songen aleine og at dei to Shelton-brørne la til namnet sitt då dei spelte han inn. 

## Andre versjonar
Songen har blitt spelt mange gonger, særleg etter Shelton Brothers-innspelinga. I 1933 gav RCA Victor ut ein versjon av songen av The Lonestar Cowboys. Nelstone's Hawaiians Victor V40273 (1929)

Songen har òg blitt spelt inn av Frankie Yankovic i ei innspeling som kom ut i 1948.

Elvis Presley spelte inn songen 10. september 1954 i Sun Studios. Songen vart aldri gjeven ut på Sun og kom med på debutalbumet hans, *[[Elvis Presley av Elvis Presley|Elvis Presley]]*, etter at han fekk kontrakt med RCA. Paul McCartney spelte inn songen seinare i ein liknande stil som Presley sin versjon på albumet *[[Choba B CCCP]]*.

Al Hirt gav ut ein versjon i 1964 på albumet *[[Beauty and the Beard]]*.

«Just Because» er kjenningsmelodien til Peninsula Banjo Band i San Jose i California. Dei har opna med denne songen på alle konsertane sine sidan 1966. 

Jorma Kaukonen gav ut ein versjon i 2002 på albumet *[[Blue Country Heart]]*.

Songen vart spelt inn av Brian Setzer i 2005 for *Rockabilly Riot Vol. 1: A Tribute To Sun Records*.

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Just Because (Nelstone's Hawaiians song)|Just Because (Nelstone's Hawaiians song)]]» frå ,  den 29. september 2016.* 
*** oppgav desse kjeldene:*
Gerdt Meyer Bruun

**Gerdt Henrik Meyer Bruun** () var ein norsk fabrikkeigar frå Bergen, aktiv politikar i partiet Høgre.

Bruun var son til ein fabrikkeigar. Etter han gjekk ut frå Hambros skole i heimbyen var han sjømann i tida 1889-91. Frå 1892 arbeidde han på eit forretningskontor på Tyskebryggen i Bergen. Året etter vart han tilsett hos far sin, som dreiv reipslageri og drevfabrikk med meir. Han tok i 1897 over faren sine forretningar, og flytta i 1899 verksemda til Minde i Årstad i 1899. Styreformann i AS Gerdt Meyer Bruun til vinteren 1945.

Bruun var varaordførar i Årstad kommune 1902-07, deretter ordførar 1908-15. Ved stortingsvalet hausten 1918 vart han vald til å representerte einmannskrinsen Nygård og partiet Høgre på Stortinget. Brunn var då medlem i Lønningskomiteen til han sommaren 1920 fekk posten som handelsminister i den fyrste Halvorsen-regjeringa, ein posisjon han hadde i ganske nøyaktig eitt år. Seinare var han formann 1922-23 i Bergens Handelsforening og 1923-35 visepreses i Selskabet for de norske Fiskeriers Fremme.

Bruun eigde Villa Solhaug på Minde fram til skipsreiar Erik Grant Lea kjøpte eigedommen i 1915. I 1922 fekk Bruun bygt Storhaugen i Kirkeveien 62 på Paradis i Bergen, etter arkitekt Ole Landmark sine teikningar.

## Kjelder

*Stortingsbiografi
Lars Hansson Lindsø

**Lars Hansson Lindsø** () var ein norsk gardbrukar og treskjerar på Dovre. Han var av Budsjordsætta på Dovre, og er særleg kjend for utsmykkingar på seletøy, såkalla Budsjord-selar. Han skar også ut ornament på mjølkebollar og liknande kjerald.

Han var far til Hans L. Bergseng.

## Kjelder
*Norsk Allkunnebok. VIII. bandet. 1957
Hall in Tirol

**Hall in Tirol** er ein kommune i distriktet Innsbruck Land i forbundslandet Tirol i Austerrike. Kommunen er 5,54 km² vid og har i kring 13&nbsp;700 ibuarar. Byen Hall ligg i Inndalen om lag 10 km aust om Innsbruck, på nordbreidda av elva Inn, 574 meter over havet. 

Hall har både sjukehus, distrikts-tinghus og eit privatuniversitet som syslar med helsevitskap og medisinsk-teknisk forsking. FELDER-gruppe, eit firma som lagar maskinar til trevarefabrikkar, held også til byen.

### Soge
Hall spelte ei viktig rolle på 1200-talet, grunna ei saltgruve nord for byen. Saltet vart eksportert til store delar av Europa. Hall fekk byrettar i 1303 og var frå 1477 også setet for Tirol sitt myntverk. Byen hadde eit av myntverka i Austerrike-Ungarn heilt fram til byrjinga av 1900-talet. Alt dette gjorde Hall til ein av dei viktigaste handelsstadene i Tirol. Saltgruva vart lagd ned i 1967.

Mange bygningar frå stordomstida på 1500- og 1600-talet er i god stand, trass i at eit jordskjelv i 1670 gjorde stor skade. Bybiletet er prega av fleire kloster i renessanse- og barokkstil, mange kyrkjer i til dømes gotisk stil, borga Hasegg med Münzerturm (myntverkstårnet), samt bustad og butikkvartal i tronge, mellomalderprega smau.

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:de:Hall in Tirol|Hall in Tirol]]» frå ,  den 29. september 2016.*
Merkesmann

**Merkesmann** (norrønt *merkismaðr*) var i mellomalderen den personen i hirda som bar merket til kongen i strid. 

Merkesmannen var ein del av hirda. Hirda bestod av unge menn frå gode ætter, som skulle vera lojale mot kongen. Merkesmannen var ein av dei med høgast rang i hirda, etter stallaren. Merkesmannen vert omtalt allereie på Harald Hårfagre si tid. I strid skulle merkesmannen ta vare på *merket* til kongen, ei fane eller eit banner med symbolet til kongen på. I fredstid vart merkesmannen truleg nytta som rådgjevar for kongen.

Merkesmannen var ein del av den inste krinsen rundt kongen, og frå høgmellomalderen var merkesmannen ein del av riksrådet, den rådgjevande forsamlinga av adel og geistlige som gav kongen råd om styringa av landet.

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:nb:Merkesmann|Merkesmann]]» frå ,  den 30. september 2016.*  
 
; Referansar 


; Litteratur 
* Jon Vidar Sigurdsson, *Norsk historie 800-1300.* Det norske samlaget, Oslo 1999
Tittelen sira

**Sira**  (gammalfransk *sire*, «herre») er ein tittel som i gammalnorsk språk vart brukt om prestar. På 1200-talet vart tittelen brukt om kannikar, frå 1300-talet også om sokneprestar.

På Island blir tittelen *sira* brukt framom fornamnet ved tiltale av prestar.

Sira har same opphav som den engelske tittelen sir.

## Kjelder
I'm Gonna Sit Right Down and Cry (Over You)

«**I'm Gonna Sit Right Down and Cry (Over You)**» er ein popsong skriven i 1953 av Joe Thomas og Howard Biggs. Sidan den gongen har han blitt ein liten popstandard. Han er mest kjend i versjonen på debutalbumet til Elvis Presley, og for ei framføring av songen av The Beatles (finst på *[[Live at the BBC (The Beatles album)|Live at the BBC]]*). The Beatles spelte òg songen på Star-Club i Hamburg på nyårsaftan 31. desember 1962, under den femte og siste perioden deira i Hamburg. Versjonen deira finst på albumet *[[Live! at the Star-Club in Hamburg, Germany; 1962]]*.

## The Beatles-versjonen
The Beatles spelte inn sin versjon 16. juli 1963 i BBC Paris Studio i London for radioshowet *[[Pop Go The Beatles]]*. Innspelinga vart først gjeve ut i 1994 på *[[Live at the BBC av The Beatles|Live at the BBC]].*

The Beatles-ersjonen skil seg frå Presley-versjonen og er meir rock 'n' roll, medan Presley sin versjon er meir rockabilly-country-aktig.

Dette er ein av tre Presley-songar som Beatles spelte inn for BBC, i lag med «I Forgot to Remember to Forget» og «That's All Right».

### Medverkande
* John Lennon  - vokal, sologitar
* Paul McCartney  - vokal, bass
* George Harrison  - rytmegitar
* Ringo Starr  - trommer

## Andre artistar som har spelt songen
*Andy Anderson
*Link Wray
*The Prowlers
*Toots & the Maytals
*The Swinging Blue Jeans
*Shakin' Stevens
*Del Shannon
*Thee Milkshakes
*Elvis Presley
*Hi-Fives
*Roy Hamilton
*The Four Lads
*The Beatles
*Glen Glenn
*Johnny Hallyday
*Les Vote
*Chris Isaak

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:I&#39;m Gonna Sit Right Down and Cry (Over You)|I&#39;m Gonna Sit Right Down and Cry (Over You)]]» frå ,  den 30. september 2016.* 
*** oppgav desse kjeldene:*
I'll Never Let You Go

**«I'll Never Let You Go (Little Darlin')»** er ein song av Jimmy Wakely, gjeven ut av Elvis Presley på debutalbumet hans i 1956. Songen vart òg gjeven ut på singel same året. 

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:I&#39;ll Never Let You Go|I&#39;ll Never Let You Go]]» frå ,  den 30. september 2016.* 
 

## Bakgrunnsstoff
*