open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Ján Čapkovič

**Ján Čapkovič** () er ein slovakisk tidlegare fotballspelar frå Bratislava som i 1969 var med om å vinne cupvinnarcupen i fotball med Slovan Bratislava. Angrepsspelaren deltok i 20 landskampar for Tsjekkoslovakia. Også tvillingbroren Jozef Čapkovič spelte landskampar for Tsjekkoslovakia.

### Klubbspel
Ján Čapkovič spelte på Slovan Bratislava frå 1967 til -77. Laget vann den tsjekkoslovakiske cupen i 1968 og tok seg sesongen etter heilt til finalen i den europeiske cupvinnarcupen. På St. Jakob-stadion i Basel den 21. mai 1969 skåra Čapkovič lagets tredje mål då Slovan vann 3-2 mot FC Barcelona i ein underhaldande kamp. Dei komande åra frå 1970 til 1975 sanka Čapkovič og Slovan Bratislava fire tsjekkoslovakiske meistertitlar og triumferte i tre slovakiske cupturneringar. Tida 1977-83 var Čapkovič aktiv på ČH Bratislava.

### Landslagsspel
Čapkovič spelte 20 landskampar i åra frå 1968 til 1974, skåra seks mål. I oktober 1968 var han med i det mannskapet Tsjekkoslovakia brukte under Sommar-OL 1968 i Mexico. Han deltok i den siste VM-kampen til Tsjekkoslovakia i VM i fotball 1970.

### Merittar
*Vinnar av cupvinnarcupen: 1969 med Slovan Bratislava
*Tsjekkoslovakisk seriemeister: 1970, 1974, 1975 med Slovan Bratislava
*Tsjekkoslovakisk cupmeister: 1968 og 1974 med Slovan Bratislava
*Slovakisk cupmeister: 1970, 1972, 1974 med Slovan Bratislava

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:de:Ján Čapkovič|Ján Čapkovič]]» frå ,  den 1. oktober 2018.*  
 
*eu-football
Ørkenen Sur

**Ørkenen Sur** viste til ein stad i Brooklyn der arbeids- og bustadlause skandinavar, sæleg nordmenn, og andre heldt til på 1920- og 1930-talet.
«Ørkenen Sur» var ein lut av ei søppelfylling i Red Hook i Brooklyn der folk levde i skur bygd av det som var å finne av høveleg materiale, som tjørepapp, oljefat som kunne hamrast ut til plater og liknande. 
Det var for det meste sjømenn utan hyre som budde her på 1920-talet.
Dei blei først råka av nedgangen i internasjonal skipsfart i 1921. Etterkvart sende den store depresjonen fleire folk ut i armoda, og fleire folk kom til. På det meste kunne opp til 500 bustadlause halda til på søppelfyllinga.

Det var bymisjonæren Karl Holm frå Gjesdal som sette namnet «Ørkenen Sur» på kolonien, med tilvising til israelittane si ørkenvandring i Bibelen. Holm gjorde ein stor innsats for utstøytte og fattige nordmenn som budde i Ørkenen Sur. I perioden 1926 til 1934 vitja han kolonien 307 gonger, og samla inn pengar til støtte for dei som budde der. Andre som engasjerte seg for å hjelpa slumbuarane var Andreas Nilssen Rygg, redaktør for *Nordisk Tidende* frå 1912 til 1929, og boksaren Peter «Pete» Olai Sandstøl frå Moi.

Nordmenn som budde i «Ørkenen Sur» fekk ikkje støtte frå amerikanske styresmakter, ettersom dei ikkje var amerikanske statsborgarar. Noreg nølte også med å gje dei hjelp, men etterkvart fekk ein del av dei hjelp til å venda heim.

I 1934 blei slumbyen riven. Alle som budde her måtte registrera seg og fekk eit tilskott på 21 dollar i månaden, slik at dei kunne skaffa seg ein betre stad å bu.
På området er det i staden laga park og idrettsplass. 

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:nb:Ørkenen Sur|Ørkenen Sur]]» frå ,  den 2. oktober 2018.*  
 

; Referansar 


## Bakgrunnsstoff
**Ørkenen Sur. Den norske uteliggerkolonien i Brooklyn* lokalhistorisk skildring av norske sjømenn i New York på 1920-tallet, av Thor Gotaas og Roger Kvarsvik, utgitt i 2010, ISBN 978-82-430-0493-1
* På bunnen i Brooklyn. Bokomtale ved nrk.no
*Ørkenen Sur. Norsk dokumentar ved nrk.no
Polikarpov

**Polikarpov** var ein sovjetisk flykonstruktør som fekk namnet sitt etter flykonstruktøren og leiaren av kontoret, Nikolaj Nikolajevits Polikarpov. Byrået utvikla ei rekkje flytypar i mellomkrigstida og under den andre verdskrigen. Blant dei mest kjende er jagarflyet I-16 og U-2 som er ein av dei meste produserte flytypane i verda.

## Flytypar utvikla av Polikarpov

* I-3 – jagarfly
* I-5 – jagarfly
* I-15 – jagarfly
* I-16 – jagarfly
* I-152 – jagarfly
* I-153 – jagarfly
* R-5 – rekognoseringsfly
* U-2 – treningsfly

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:nb:Polikarpov|Polikarpov]]» frå ,  den 2. oktober 2018.*
Anekdote

**Anekdote** (av gresk *ανέκδοτον, anékdotoni*, ‘ikkje utgjeven’) er ei kort, gjerne spøkefull forteljing. Ho kan vera knytt til ein kjend person eller ei hending, og treng ikkje nødvendigvis vera sann. Anekdoten kan ha eit klart poeng eller illustrera ei sak.

I eldre tid var anekdotar skrifter som bygde på munnlege forteljingar. Det finst innslag av anekdotiske beretningar i mange romaner.

## Ordsoge
Ordet «anekdote» blei først brukt om ei samling soger av den bysantinske historieskrivaren Prokopios på 500-talet. Verket hans *Anekdota* ), omsett som  'Uutgjevne skrifter' eller 'Hemmeleg historie', gjev han att ulike historier om keisar Justinianus og folka rundt han.
Også tidegare romerske historikarar som Plutark og Sveton brukte anekdotar om keisarar i verka sine.
Valerius Maximus skreiv eit verk på ni band som samla anekdotar og utsegner, *Factorum ac dictorum memorabilium libri IX* rundt år 30.
For romarane kunne anekdotar verka som *[[exemplum]]*, moralske forteljingar brukte til å illustrera poeng. Slike moraliserande anekdotar fortsette å vera viktige gjennom mellomalderen. 

I tidleg moderne tid var ankdotar utbreidde i fransk litteratur under namn som *historiettes*, *bagatelles* eller *curiosités*. 
*Historiettes* av Gédéon Tallemant des Réaux som kom ut frå 1657 er eit kjent døme, med anekdotar om kongane Henrik IV og Ludvig XIII og andre personar i samtida, som François de Malherbe, Blaise Pascal, Jean de la Fontaine, Ninon de l'Enclos og Angélique Paulet.

## Sjå òg
* Rykte
* Vandresoge
* Vits

## Kjelder

## Bakgrunnsstoff

*
Valhalla Memorial Park Cemetery

**Valhalla Memorial Park Cemetery** er ein kyrkjegard ved Victory Boulevard i North Hollywood i California. Han har namn etter Valhall, staden for falne heltar i norrøn mytologi.

Kyrkjegarden har ei eiga avdeling kalla «Portal of the Folded Wings Shrine to Aviation», som er den siste kvilestaden for ei rekkje flypionérer — *barnstormers*, våghalsar og andre luftfartspionerar. Ho har eit minnesmerke over Amelia Earhart og andre til ære for deira prestasjonar.

Gravplassen har ein inngangsportal med fargerike kvinnefigurar som strekkjer armane opp mot himmelen.

## Grunnlegginga
Valhalla vart grunnlagd i 1923 av to lokale finansmenn, John R. Osborne og C.C. Fitzpatrick. Inngangsportalen vart teikna av arkitekt Kenneth McDonald Jr., og utført av skulptøren Federico A. Giorgi for 140 000 dollar. Giorgi hadde tidlegare bygt ti meter høge elefantstatuar og løver til den episke filmen *Intolerance* i 1917.

Rotunden vart innvigd 1. mars 1925 med ein konsert av den engelske alten Maude Elliott. Tilhøyrarane sat på teppe rundt på grasplenen mellom dei tre bassenga og flate markørar av framtidige graver. Staden vart ein turistattraksjon, og vart brukt til fleire konsertar, som òg vart kringkasta over radiostasjonen KELW, eigd av Earl L. White. Berre fem månader etter innviinga vart Osborne og Fitzpatrick arresterte og dømde for svindel. Dei hadde selt dei same gravplassane opptil 16 gonger — med ein gevinst på 3 til 4 millionar dollar ifølgje Los Angeles Times. Dei vart bøtelagde med 12 000 dollar kvar og dømde til ti års fengsel, men sona mindre enn tre år av domen.

## Berømte gravlagde

* Bert Acosta, flypionér
* Walter Richard Brookins, flypionér
* Cliff Edwards, skodespelar og songar
* Lita Grey, skodespelar og Charlie Chaplins andre kone
* OLiver Hardy, skodespelar
* Bert Kinner, flygar
* John Moisant, flypionér
* Mae Murray, skodespelar
* Amelia Earhart, første kvinnelege flygar som kryssa Atlanterhavet har ein minnesten på staden

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:nb:Valhalla Memorial Park Cemetery|Valhalla Memorial Park Cemetery]]» frå ,  den 2. oktober 2018.*
Otto Mortensen

**Otto Jacob Hübertz Mortensen** () var ein dansk pianist, komponist og musikkforskar. Han har mellom anna tonesett Nordahl Griegs dikt «Til ungdommen», òg kalla «Kringsatt av fiender». Det er hans melodi som vanlegvis vert nytta til dette diktet, som vert sunge i Noreg ved mange ulike høve.

Otto Mortensen var fødd i København og døydde i Aarhus.

## Utdanning og verksemd
Otto Mortensen vart oppteke på Det Kongelige Danske Musikkonservatorium etter exsamen artium (*studentereksamen*) for å utdanne seg til pianist. Han hadde debutkonserten som pianist i 1930 og verka deretter i nokre år som akkompagnatør, solist, kammermusikar og lærar. Frå 1937 til 1956 var han opera-repetitør ved Det kongelige Teater i København, og frå 1942 til 1966 pianolærar ved Musikkonservatoriet i København. Dessutan har han vore dirigent for mellom anna Det Kongelige Kapel i København, Opéra Comiques orkester i Paris og i Danmarks Radio.

Allerie då han var elev på musikkkonservatoriet vart han oppteke av at dei store nye innflyttargruppene i byane skulle få høve til å skaffe seg musikalsk kunnskap og kunne spele eit instrument. Dette var idear som gjorde seg gjeldande i tida, med opphav i Tyskland. Det vart skipa musikkskular og komponert musikk til ulike føremål, som til dømes for gymnastikk, fotballkampar, kabaretar og teaterskodespel. Ikring 1930 var Otto Mortensen fleire gongar i Berlin for å studere korleis dei organiserte musikkskular for folket der. Han utgav òg sjølv nokre lærebøker i klaver og blokkfløyte, og var med på å vekkje ny interesse i Danmark for blokkfløyta. 

På 1950-talet vart Otto Mortensen meir interessert teoretiske musikalske emner, og vart mag. art. i musikkvitskap i 1956 etter eit studium ved Københavns Universitet. Han har publisert fleire vitskaplege artiklar og bøker: *Harmonisk analyse efter grundbas-metoden* (1954), *Om Buxtehudes dansesatser for klaver*, *Om polsk-dansen i Danmark* og fleire. Frå 1966 til 1974 var han lektor i musikkvitskap ved Århus Universitet i Danmark.
NM i symjing 1983

**Noregsmeisterskapen i symjing 1983** vart avvikla i Frognerbadet i Oslo i dagane frå 29. til 31. juli 1983. Meisterskapen, som omfatta 24 individuelle tevlingar og fire stafettar, likt fordelt på menn og kvinner, vart arrangert av Lambertseter Svømmeklubb. 

Arne Borgstrøm frå Odda Idrettslag og Lise Lotte Nylund frå Fauske Svømmeklubb vart tildelt kvar sin kongepokal.

## Menn
### 100 meter fri





### 200 m fri





### 400 m fri





### 1500 m fri





### 100 m rygg





### 200 m rygg





### 100 m bryst





### 200 m bryst





### 100 meter butterfly





### 200 m butterfly





### 200 meter medley





### 400 m medley





## Kvinner
### 100 meter fri





### 200 m fri





### 400 m fri





### 800 m fri





### 100 meter rygg





### 200 m rygg





### 100 meter bryst





### 200 m bryst





### 100 meter butterfly





### 200 meter medley





### 400 m medley





## Kjelder
**Sportsboken 83-84*. Sportsboken As. Stavanger 1983.
Picturesque Matchstickable Messages from the Status Quo

***Picturesque Matchstickable Messages from The Status Quo*** er debutalbumet til det engelske rockebandet Status Quo, gjeve ut i september 1968. Det inneheld fleire coverlåtar, som «Green Tambourine» av The Lemon Pipers.

## Bakgrunn
Den første singelen frå albumet var tenkt å vere «Gentleman Joe's Sidewalk Café» med de originale Francis Rossi-songen «Pictures of Matchstick Men» som B-side, men desse songane vart til slutt byta om. Singelen nådde sjuandeplassen i Storbritannia og vart den einaste større hitsingelen deira i USA, der han nådde 12. plassen. Singelen nådde òg åttandeplassen i Canada.

Den andre singelen frå plata, Rossi sin «Black Veils of Melancholy» (med organisten Roy Lynes-songen «To Be Free» som B-side), selde dårleg og har til og med blitt kalla «ein blåkopi av 'Pictures of Matchstick Men'». Den tredje singelen, «Ice in the Sun» vart skriven for bandet av Marty Wilde og Ronnie Scott (ikkje jazzmusikaren), med Rossi/Parfitt-songen «When My Mind Is Not Live» som B-side. Denne nådde åttandeplassen i Storbritannia og 29. plassen i Canada.

Sjølve albumet kom ut 27. september 1968, men selde ikkje godt nok til å gå inn på den britiske albumlista. Bandet planla å gje ut ein fjerde singel frå albumet, «Technicolour Dreams» med Wilde/Scott-songen «Paradise Flat» som B-side, men han vart trekt attende etter få dagar til fordel for ein song som ikkje var med på albumet. Den nye singelen var skriven av Rossi og Parfitt og heitte «Make Me Stay a Bit Longer», med bassisten Alan Lancaster sin «Auntie Nellie» som B-side. Han kom ut 31. januar 1969. Det var den siste singelen bandet gav ut under namnet «The» Status Quo og fekk gode meldingar frå kritikarane.

## Innhald

### Luksusutgåva frå 2009

## Medverkande
*Francis Rossi - sologitar, vokal
*Rick Parfitt - rytmegitar, vokal
*Alan Lancaster - bassgitar
*John Coghlan - trommer
*Roy Lynes - orgel, vokal

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Picturesque Matchstickable Messages from the Status Quo|Picturesque Matchstickable Messages from the Status Quo]]» frå ,  den 2. oktober 2018.*
Alan Lancaster

**Alan Charles Lancaster** () er ein engelsk bassist, mest kjend for å ha vore med å skipe det engelske rockebandet Status Quo. I tilegg til å skrive songar for bandet, var han ein av solovokalistane og song på songar som «Backwater», «Bye Bye Johnny», «High Flyer» og «Roadhouse Blues». 

Alan Lancaster skipa gruppa i 1962 i lag med skulevenen Francis Rossi.  Den siste konserten hans som fullverdig medlem av bandet var på Wembley Stadium den 13. juli 1985 for opninga av Live Aid. I mars 2013 vart han gjenforeint med bandet då dei spelte ei rekkje konsertar i Storbritannia. 

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Alan Lancaster|Alan Lancaster]]» frå ,  den 2. oktober 2018.*
Francis Rossi

**Francis Dominic Nicholas Michael Rossi** () er ein engelsk songar, låtskrivar og musikar. Han er mest kjend for å ha vore med å skipe rockegruppa Status Quo, der han er songar og gitarist.

Rossi byrja musikkarrieren sin 13 år gammal, då han saman med skulevenene sine skipa eit freakbeat-band, The Scorpions, som sidan endra namn til The Spectres og Traffic Jam før dei slo seg til ro med Status Quo i lag med Highlights-gitaristen Rick Parfitt, som kom inn i bandet i 1967. I løpet av ein karriere på over seks tiår har bandet seld 118 millionar plater og gjeve ut over 30 studioalbum og opna Live Aid på Wembley i 1985. Same året gav Rossi ut den første solosingelen sin, «Modern Romance», og spelte inn eit album som aldri kom ut, kalla *Flying Debris*. I 1996 gav han omsider ut det førte soloalbumet sitt, eit countryaktig album kalla *King of the Doghouse*, som vart slakta av kritikarane og selde dårleg. Han mottok Order of the British Empire for tenestene sine til musikken i 2010, og gav ut det andre soloalbumet sitt, *One Step at a Time*, og la så ut på den første soloturneen sin. Eit år seinare vart konserten hans i St. Luke's Church i London gjeven ut på eit konsertalbum. Rosssi song òg på Graham Bonnet sitt *Line Up*, Mitchell/Coe Mysteries sitt *Exiled* og *The All This and World War II* med Beatles-songar.

## Diskografi

* *[[King of the Doghouse]]* (1996)
* *One Step at a Time* (2010)

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Francis Rossi|Francis Rossi]]» frå ,  den 2. oktober 2018.* 
*** oppgav desse kjeldene:*

## Bakgrunnsstoff

* Offisiell nettstad
* Status Quo si offisielle nettside
Rick Parfitt

**Richard John Parfitt** () var ein engelsk musikar, mest kjend som songar, låtskrivar og rytmegitarist med rockebandet Status Quo.

Parfitt byrja karrieren sin tidleg i 1960-åra og spelte på pubar og ferieleirar. Han vart med i Status Quo i 1967 då dei var på utkikk etter ein ekstra songar. Han skreiv songar for bandet og vart verande bandmedlem i 49 år. Han var stundom gjesteartist for andre band, og spelte inn eit soloalbum som aldri kom ut i 1985. I 2016 tok Parfitt ein pause frå bandet då han vart sjuk, og døydde julaftan det året. Det einaste soloalbumet hans, *[[Over and Out av Rick Parfitt|Over and Out]]*, kom ut posthumt i 2018.

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Rick Parfitt|Rick Parfitt]]» frå ,  den 2. oktober 2018.* 
*** oppgav desse kjeldene:*

## Bakgrunnsstoff

* Status Quo si offisielle nettside
* Minneord: Rick Parfitt frå BBC News
John Coghlan

**John Robert Coghlan** () er ein engelsk musikar, mest kjend som original trommeslagar i rockebandet Status Quo.

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:John Coghlan|John Coghlan]]» frå ,  den 2. oktober 2018.* 
*** oppgav desse kjeldene: *
 

## Bakgrunnsstoff
*Offisiell nettstad
Roy Lynes

**Roy Alan Lynes** () var ein engelsk musikar som var klaverspelar og stundom songar med Status Quo (opphavleg The Spectres og så Traffic Jam). Han kom inn i bandet i 1964/1965, to år etter det vart skipa.

Han var med på dei tre førte albuma til Status Quo – *[[Picturesque Matchstickable Messages from The Status Quo]]*, *[[Spare Parts]]* og *[[Ma Kelly's Greasy Spoon]]* – og skreiv «To Be Free», b-sida til den andre singelen deira, «Black Veils of Melancholy».

Lynes slutta i bandet i 1970, og vart etter kvart erstatta av  Andy Bown i 1977. 

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Roy Lynes|Roy Lynes]]» frå ,  den 2. oktober 2018.* 
*** oppgav desse kjeldene:*
Ice in the Sun

«**Ice in the Sun**» er ein song av Status Quo. Songen vart spelt inn i 1968 og kom ut på albumet *[[Picturesque Matchstickable Messages from The Status Quo]]* i august det året. 

«Ice in the Sun» vart gjeven ut på singel i Storbritannia i august 1968. Songen er skriven av Marty Wilde og Ronnie Scott (ikkje den kjende jazzmusikaren) og var produsert av John Schroeder. Songen var den andre hitsingelen til Status Quo.

Songen nådde åttandeplassen på UK Singles Chart, og låg tolv veker inne på lista, og nådde 29. plassen på den kanadiske ''RPM''-lista. I USA nådde songen 70. plassen på ''Billboard'' Hot 100 og vart den siste singelen deira på lista der. 

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Ice in the Sun|Ice in the Sun]]» frå ,  den 2. oktober 2018.* 
*** oppgav desse kjeldene:*


## Bakgrunnsstoff
*
Spare Parts

***Spare Parts*** er det andre studioalbumet til det engelske rockebandet Status Quo og det siste albumet deira med psykedelisk musikk. Det er òg det første der scenearbeidaren til bandet, Bob Young byrja å skrive songar for og med bandet. 

Albumet inneheld ein song skriven av Carole King og Gerry Goffin, «You're Just What I Was Looking for Today». Berre ein song vart gjeven ut på singel. Dette var ein song av Anthony King, «Are You Growing Tired of My Love», med ei B-side av Alan Lancaster, «So Ends Another Life». Songen kom ut i april 1969 og nådde 46. plassen på den britiske singellista. 

Albumet kom ut i september 1969, men selde dårleg.

Etter det skuffande albumet gav bandet ut ein singel som ikkje var med på albumet, The Everly Brothers sin «The Price of Love», som òg kom ut september 1969 med ei B-side av Francis Rossi og Rick Parfitt, «Little Miss Nothing».

## Innhald

## Medverkande
* Francis Rossi - gitar, vokal
* Rick Parfitt - gitar, vokal
* Alan Lancaster - bass, vokal
* John Coghlan - trommer
* Roy Lynes - orgel, vokal

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Spare Parts (album)|Spare Parts (album)]]» frå ,  den 2. oktober 2018.* 
*** oppgav desse kjeldene:*
Pictures of Matchstick Men

«**Pictures of Matchstick Men**» er den første hitsingelen til Status Quo, gjeve ut den 5. januar 1968.

Songen nådde sjuandeplassen på den britiske singellista, åttandeplassen i Canada og 12. plassen på ''Billboard'' Hot 100, og vart den einaste hitsingelen deira i USA. Opphavleg var det meininga at B-sida til singelen, «Gentleman Joe's Sidewalk Cafe», skulle vere A-sida. 

Det finst to versjonar av songen, ein i stereo og ein i mono, som har større skilnader. Monoversjonen, som var den originale singelversjonen, har ein wah-wah-gitar i mellomspelet mellom versa, medan stereoversjonen ikkje har denne. 

Songen opnar med ein enkel gitartone som spelar eit riff på fire notar, før bass, rytmegitar, trommer og vokal kjem inn. «Pictures of Matchstick Men» er ein av fleire songar frå seint i 1960-åra som brukar phasing-effekt. Den neste singelen til bandet, «Black Veils of Melancholy», var liknande, men selde dårleg.

## Camper Van Beethoven-versjonen

I 1989 fekk Camper Van Beethoven ein hit på den amerikanske ''Billboard'''s Modern Rock Tracks-lista med ein versjon frå albumet *[[Key Lime Pie]]*. Eit av instrumenta på denne versjonen er ein fiolin. Denne versjonen vert spelt mot slutten av *[[Ray Donovan]]*-episode 7 i sesong 5.

## Andre versjonar

Andre som har spelt inn songen er mellom andre Ozzy Osbourne og Type O Negative i 1997 for filmen *[[Private Parts]]*. 

I 2002 gav Death in Vegas ut «Scorpio Rising» som kom med eim remiksa instrumentalversjon av «Pictures of Matchstick Men».

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Pictures of Matchstick Men|Pictures of Matchstick Men]]» frå ,  den 2. oktober 2018.*  
 

## Bakgrunnsstoff
*
Anatolij Demjanenko

**Anatolij Vasyljovitsj Demjanenko** () er ein sovjet-ukrainsk tidlegare fotballspelar og -trenar frå Dnepropetrovsk. Forsvarssspelaren var i maneg sesongar lagkaptein i Dynamo Kiev, ein klubb han vann cupvinnarcupen 1986 og over ti nasjonale trofe med. I 1988 spelte han EM-finale for Sovjetunionen mot Nederland.

## Karriere
### Klubbspel
Demjanenko spelte i 1978 på Dnepr Dnepropetrovsk. Frå 1979 til -90 var han aktiv i Dynamo Kiev. Her var han i mange sesongar ein sentral spelar, mellom anna då Dynamo i mai 1986 for andre gong triumferte i cupvinnarcupen og slo spanske Atlético Madrid 3-0 i finalen i Lyon. Heime i Sovjetunionen vart han seriemeister fem gongar og cupmeister fire gongar med laget frå Kiev.

Etter eit mellomspel i FC Magdeburg og polske Widzew Łódź var Demjanenko i 1992/93 tilbake for ein siste sesong med Dynamo Kiev.

### Landslagsspel
Demjanenko spelte 80 landskampar for Sovjetunionen over knappe ni år i tida 1981-90. Han var med i fyrsteellevaren under Fotball-VM 1982 og EM 1988, spelte tre kampar i Mexico-VM 1986 og ein einaste under verdsmeisterskapen i Italia 1990, hans siste landskamp. Høgdepunktet med landslaget kom under europameisterskapen 1988 i Vest-Tyskland der det var siger 2-0 over Italia i semifinalen og tap med same siffera mot Nederland i finalen. Demjanenko skåra seks i alt landslagsmål, mellom anna i debuten. Han var kaptein i 18 kampar, fordelt på to periodar i 1986-87 og 1988-90.

### Merittar
*EM-sølv: 1988 for Sovjetunionen
*Vinnar av cupvinnarcupen: 1986 med Dynamo Kiev
*Sovjetisk seriemeister: 1980, 1981, 1985, 1986, 1990 med Dynamo Kiev
*Sovjetisk cupmeister: 1982, 1985, 1987, 1990 med Dynamo Kiev
*Ukrainsk seriemeister: 1993 med Dynamo Kiev
*Ukrainsk cupmeister: 1993 med Dynamo Kiev

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Anatoliy Demyanenko|Anatoliy Demyanenko]]» frå ,  den 3. oktober 2018.*  
 
*eu-football
Ardresteinane

**Ardresteinane** er det moderne namnet på ti biletsteinar som vart funne under golvet i Ardre kyrka på den svenske øya Gotland i Austersjøen då kyrkja vart restaurert i åra 1900 til 1902. Steinane er tidfest til perioden frå 700-talet til 1000-talet e.Kr., og er nå teke vare på av Statens historiska museum i Stockholm. Sju av biletsteinane hadde innskrifter i runer, og det vert rekna med at dei har vore sett saman som ei kiste som kan ha vore nytta som eit slags altar. 

Den største og truleg mest kjende av desse biletsteinane var utan runeinnskrift og har vore frittståande. Steinen har fått nummer åtte i gruppa, tidfest til perioden frå 700-talet til 900-talet. Denne steinen syner mellom anna i øvste biletfeltet ein ryttar på ein hest med åtte bein som har stor likskap med ryttaren på hesten med dei åtte beina på Tjängvidesteinen, som òg er frå Gotland. Vanlegvis vert dette motivet tolka som guden Odin på sin hest Sleipner.

I det store biletfeltet under feltet med guden Odin, avgrensa med frå dette med ein bord, er det mellom dei mange figurane ei framstilling som vert tolka som smia til meistersmeden Volund og hendingane knytt til denne smia, omtalt i Volundkvadet i Den eldre Edda. Dersom tolkinga er rett, har ein altså her ei autentisk heiden framstilling av denne historia. Denne historia har då inngått i mytologien på eit vis som dei andre figurane i dette feltet gjev eit vanskeleg tolkbart innblikk i. Det er difor ikkje uten vidare gitt at framstillinga av myten om tilhøvet mellom Volund og kongefamilien som er å lese i Volundkvadet harmonerer med den framstillinga som er å sjå på steinen, når ein ser alle motiva i biletfelta på steinen i samanheng med kvarandre.

## Litteratur
*Nylén, Erik & Jan Peder Lamm.1987, *Bildstenar* (om dei gotlandske biletsteinane), Gidlunds.  ISBN 91-7844-087-4
Cato Guhnfeldt

**Cato Guhnfeldt** () er ein norsk journalist og forfattar. For *[[Aftenposten]]* har Guhnfeldt dekt mellom anna luftfartstoff sidan byrjinga av 1980-åra, i tillegg til arkeologisk stoff. I bøkene har han særleg skrive om nordmenn i luftkrigen under den andre verdskrigen.

## Bibliografi
* *Sagaen om de norske Northrop-flyene på Island : – og ett som ble berget for ettertiden*, 1981, Sem og Stenersen. ISBN 82-7046-025-7
* *[http://urn.nb.no/URN:NBN:no-nb_digibok_2007112800087 Fornebu 9. april]*, 1990, Wings. ISBN 9788299219419
* *Bomb Gestapo-hovedkvarteret!*, 1995, Wings. ISBN 9788299219433
* *Marius : skiløper, jageress, krigsfange : [[Marius Eriksen]]s historie nedskrevet og redigert av Cato Guhnfeldt*, 2002, Wings. ISBN 9788299219471
* *Nattjager : fra kamp med Norges første pansertog til jakt på Hitlers flyvende bombe*. Tarald Weisteens historie nedskrevet og redigert av Cato Guhnfeldt, 2004, Wings. ISBN 9788299219488
* *En kvinne ved navn "Truls" : fra motstandskamp til Kon-Tiki* / Gerd Vold Hurum ; redigert av Cato Guhnfeldt, 2006, Wings. ISBN 9788299219402
* *Spitfire Saga. Pionértid &ndash; Bind I*, 2009, Wings. ISBN 9788299807104
* *Spitfire Saga. Sommeren 1942/Dieppe &ndash; Bind II*, 2009, Wings. ISBN 9788299807111
* *Spitfire Saga. Full innsats &ndash; Bind III*, 2010, Wings. ISBN 9788299807128
* *Spitfire Saga. Mot overtak i luften &ndash; Bind IV*, 2013, Wings. ISBN 9788299807135
* *Spitfire Saga. 132 Wing/Invasjonen; Bind V*, 2014, Wings. ISBN 9788299807142
* *Spitfire Saga. Felttoget i England/Frankrike/Belgia; Bind VI*, 2016, Wings. ISBN 9788299807159
* *Spitfire Saga. Felttoget i Nederland/Fred; Bind VII*, 2017, Wings. ISBN 9788299807166
Are You Growing Tired of My Love

«**Are You Growing Tired of My Love**» er ein song av det britiske rockebandet Status Quo i 1969. Han kom ut på albumet *[[Spare Parts]]* og var den einaste singelen frå albumet.

«Are You Growing Tired of My Love» var ein ballade skriven av låtskrivaren Anthony King. Det var den første singelen der Rick Parfitt song solovokal. 

## Innhald
# «Are You Growing Tired of My Love» (A King) (3.33)
# «So Ends Another Life» (Lancaster) (3.10)

## Salslister

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Are You Growing Tired of My Love|Are You Growing Tired of My Love]]» frå ,  den 2. oktober 2018.* 
*** oppgav desse kjeldene:*
Nike, Inc.

**Nike, Inc**, tidlegare kjent som *Blue Ribbon Sport *(BRS, 1964–1971). Nike er eit amerikansk multinasjonalt selskap som lagar joggesko, treningsklede og idrettsutstyr. Nike vart grunnlagt 25. januar 1964 av friidrettsutøvaren Phil Knight og trenaren hans Bill Bowerman.  

Selskapet er eit av dei største sportsselskapa i verda, og driv omfattande sponsorverksemd mellom anna igjennom idrettsarrangement og samarbeid med andre merke og kjendisar. Nike har til dømes lenge samarbeida med Apple.  

Nike har hovudkvarter i Washington County i Oregon. Selskapet hadde 74 400 tilsette i 2017. 

## Namn
Nike kjem frå ordet *Νίκη* (IPA naɪki) som er den greske gudinna for siger. Verksemda brukar merkenamn som Nike, Air Jordan, Nike Golf og Team Startar, men brukar òg namn til heleide dotterselskap som Cole Haan, Converse og Hurley International. 

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:nb:Nike (selskap)|Nike (selskap)]]» frå ,  den 3. oktober 2018.*
Joggesko

**Joggesko** er ein lett sko som finst i mange ulike variantar og vert brukt til mange ulike føremål. Dei kan brukast til kvardagsbruk, til fritidsbruk eller til trening. Joggesko har namnet etter det å jogga, som er ei form for lett lauping, og dei må ikkje forvekslast med laupesko, som er spesialdesigna for lauping.

Joggesko vert som regel laga av plast, kunstlêr og tekstil, og kombinasjonar av desse. Skoa har ein mjuk, og ofte ein fjærande, sole. Skoa kan utstyrast med lisser eller borrelås. Skoa vert laga både for born og vaksne, og er ofte billegare enn spesialkonstruerte laupesko, og fungerer lagleg til lauping eller andre idrettar.

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:nb:Joggesko|Joggesko]]» frå ,  den 3. oktober 2018.*
Trykknapp

**Trykknapp** eller **trykklås** er eit par skiver av metall som kan verta samanhekta. Dei er festa til klede, vesker og liknande som lukke- og opne-mekanisme i staden for knappar med knappehol, glidelåsar, borrelåsar, hemper, lisser og anna.

Den eine av dei to skivene har ein sirkulær tapp i midten, den andre har ei fordjuping der tappen passar inn. I denne fordjupinga er det ei lita fjør som sørgjer for at delane blir haldne saman til dei blir løysde frå kvarandre med eit lite rykk. Trykknappar kan festast til klesplagga ved hjelp av eit spesielt verktøy og hamrast på plass. Små trykknappar kan òg syast på plass.

Trykknappar vart først patentert av den tyske oppfinnaren Heribert Bauer i 1885 som *Federknopf-Verschluss*, ei ny oppfinning for å festa beinkleda til menn.  Andre har tillagt oppfinninga til ein danske som heitte Bertel Sanders.

Trykknappar vert ofte brukte i barnetøy fordi dei er relativt lette å bruka for barn. I barnetøy som boblejakker og parkdressar er  trykknappane no ofte erstatta med borrelås.

## Sjå òg

* Knapp
* Borrelås

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:nb:Trykknapp|Trykknapp]]» frå ,  den 3. oktober 2018.*  

## Bakgrunnsstoff
Borrelås

**Borrelås** er ein festemekanisme som vert brukt for å lukka og halda saman klesplagg, sko, vesker, reimer og anna. Låsen består av to flate stykke som er laga av plast og sydd eller limt fast til kvar sin del av det som skal låsast saman. Det eine stykkjet består av små, tettsitjande og fleksible plastkrokar, det andre er eit motstykke med tilsvarande løkkeforma plasttrådar og hemper. Når ein presser delane saman, hukar krokane seg fast slik at sambandet vert fast, men tøyelig. Ein opnar borrelåsen att ved å rykka dei to stykka frå kvarandre.

Borrelåsane er enklare å handtera enn knappar, hekter, glidelåsar og lisser, og vert difor ofte brukt på ytterklede og sko for barn. Borrelås vert òg ofte brukt for å stramma til fritidsplagg omkring hals, armar og bein. Tidlegare var det gjerne trykknappar på slike klesplagg.

Låsemekanismen har namn etter planta borre (*[[Arctium]]*) der dei modne fruktene har piggar som lett hukar seg fast i dyrepels og klede.

## Historikk
Handelsnamnet på den meste kjende varianten av borrelås er *Velcro.* Oppfinnaren, sveitsaren namn George dei Mestral, sette ordet saman av *velour* («fløyel») og *crochet* («krok»). Han vart interessert i korleis enkelte frø stadig festa seg på klede og dyrepels, og såg at frøa var pigga, men med krokar i staden for spissar. Til dømes endar dekkblada på fruktene på borre i ein skarp krokspiss som hektar seg fast i passreande dyr og menneske forbi slik at plantefrøa vert spreidde. 

Patentet stammar frå 1941, men oppfinninga vart til å byrja med ikkje særleg velsett, sidan dei første materialane hadde dårleg verknad.

## Bruk
I dag finst borrelås på klesplagg, skotøy, vesker, tasker og anna der det er bra å ha ei god kopling som er lett å opna og lukka og som kan verta litt tilpassa i lengd eller vinkel. Borrelåsstrimlar kan kjøpast i metervis i eit utal fargar, og kan verta fast sydd eller limt. Det vanlegaste materialet for borrelås er nylon og polyester. Spesialversjonar med teflon, polyester og glas vert brukt i romfart.

Borrelåsar er lette å festa og opna, noko som gjer dei vanskelege å bruka på stadar med høg strekkbelastning. Skofabrikanter har difor gjerne ført ein festestrimmel gjennom eit firkanta «auge» eller ein smygstol, og lagt strimmelen tilbake derfrå framfor borrelåsfestet. Det meste av belastninga vil då ikkje dra direkte på borrelåsen, slik at han held lukkinga. Intensiv langvarig bruk vil likevel etterkvart slita ut festeevna, slik at låsen kan verta upåliteleg. Krokdelen av borrelåsen kan dessutan slita på andre tøydeler med ullen overflate, til dømes ved maskinvask.

## Sjå òg

* Trykknapp

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:nb:Borrelås|Borrelås]]» frå ,  den 3. oktober 2018.*  
 

## Bakgrunnsstoff
* Om oppfinnaren George dei Mestral
*
Ford Trimotor

**Ford Trimotor** var eit tremotors sivilt transportfly, konstruert av William B. Stout hjå Henry Ford. Flyet hadde mange fellestrekk med Fokker sin Model 5-AT og vart produsert frå 1926 av Henry Ford. Produksjonen av flyet heldt på fram til 1933. I løpet av denne tida vart det produsert 198 eksemplar. 

Ford Trimotor var eit populært fly, òg som militærmaskin, og vart selt over heile verda. I motsetnad til dei kjende bilane til Ford, produserte han ikkje sjølv motorane. Den seinare modellen (5-AT) hadde dei sterkare Pratt & Whitney-motorane. Flyet hadde eit skrog av korrugert aluminium (bølgjeblikk), som òg vart nytta på Junkers Ju 52 . På same måte som for bilane og traktorane til Ford var Ford Trimotor fornuftig konstruert og relativt rimeleg og påliteleg for si tid. Den raske utviklinga som fly gjennomgjekk på den tida gjorde likevel at Ford Trimotor relativt raskt vart utdatert. Den overlegne Douglas DC-2 vart konstruert i 1932 og flaug for fyrste gong 17. desember 1932. Dette flyet vart så populært at Ford mista interessa for vidare satsing på utvikling og produksjon av fly. Det skulle likevel ikkje verta Fords siste innsats i flyproduksjon. Under den andre verdskrigen bygde han den største flyfabrikken i verda og produserte tusenvis av B-24 «Liberator» bombefly. Dei var likevel konstruerte av andre.

Ford Trimotor har vunne legendarisk status. Det var arbeidshesten for flyselskapa på den tida. Det vart brukt av polfarere og andre oppdagarar, Richard Byrd kjøpte ein Fokker («Josephine Ford») for sin 15 timar lange (seinare kontroversielle) tur over eller i retning Nordpolen i 1926.

* Det var ein Ford av ein forbetra konstruksjon («Floyd Bennet») som Bernt Balchen førte for Richard Byrd over Sørpolen 19. november 1929.

## Museums- og veteranfy
Det er 18 kjende Ford Tri-motorfly på museum i USA. Ytterlegare to er flygedyktige og vert nytta ved spesielle høve, til filmopptak, ved flystemne o.l.

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:nb:Ford Trimotor|Ford Trimotor]]» frå ,  den 3. oktober 2018.*  
 

; Referansar
Flygaress

**Flygaress** viser til ein militær flygar som har skote ned minst fem fiendtlege fly. Omgrepet oppstod i den fyrste verdskrigen, då franske aviser skildra Adolphe Pegoud som eit flygaress etter at han vart den fyrste til å skyta ned fem tyske fly.

## Flest nedskytingar

* Erich Hartmann (352 nedskytingar i andre verdskrigen)
* Manfred von Richthofen, «Den raude baronen» (80 nedskytingar i fyrste verdskrigen)

## Norske flygaress

Under andre verdskrigen
* Svein Heglund (16 1⁄3)
* Werner Christie (11)
* Helner Grundt Spang (10 1⁄3)
* Martin Gran (9)
* Marius Eriksen (9)
* Nils Kolbjørn Jørstad (6 1⁄3)
* Frederik Sverdrup Fearnley (6 1⁄4)
* Ragnar Doggar (6)
* Rolf Åre Berg (5 3⁄4)
* Helge Sognnæs (5 1⁄2)
* Bjørn Bjørnstad (5 1⁄2)
* Ola Gert Aanjesen (5 1⁄2)
* Helge Mehre (5)
* Åre Austeen (5)
* Olav Djønne (5)

## Kjelder

----
**Denne artikkelen bygger på «[[:nb:Flyveress|Flyveress]]» frå ,  den 3. oktober 2018.*
Marius Eriksen

**Marius Eriksen** () var ein norsk alpinist og jagarflygar.

## Andre verdskrigen

Løytnant Eriksen var jagarflygar i 332 (N) Squadron under andre verdskrigen. Han fekk flygarutdanning ved Little Norway i Canada, etter å ha flykta frå Noreg til Skottland, via Ålesund 5. november 1940 som syttenåring. Han klarte dette ved å lyga om at han var 18 år gammal.  Han skaut ned ni fiendtlege fly og skadde tre. Med meir enn fem nedskotne fly kvalifiserte han seg til nemninga flygaress.

Han vart sjølv skoten ned i sitt Spitfire-fly den 2. mai 1943 av Hauptmann Dietrich Wickop frå Jagdgeschwader 1, Woensdrecht utanfor kysten av Nederland, og sat som krigsfange ved Stalag Luft III nær byen Żagań i Polen til frigjeringa i 1945. Wickop måtte sjølv nødlanda med sin Focke-Wulf Fw 190 etter duellen med Eriksen.

## Idrett og film

Eriksen vart noregsmeister i slalåm i 1947 og 1948. Han deltok under vinter-OL for Noreg i 1948 i St. Moritz med 20.-plass i utfor og 20.-plass i alpin kombinasjon.

I 1954 debuterte Eriksen som filmskodespelar og hadde rolla som skiinstruktør i komedien *Troll i ord* av Jon Lennart Mjøen og same år som journalist i *Kasserer Jensen* av Nils R. Müller. I filmen *Slalåm under himmelen* (regi Edith Carlmar, 1957) spelar han flygaren på F-84 Thunderjet.

## Familie
Etter krigen dreiv Eriksen eigen sportsbutikk og opna klesbutikken «Bentestova» i Oslo.

Han var son av turnaren Marius Eriksen sr., bror av alpinisten Stein Eriksen, svigerson av Bjarte Ording og far til Beate Eriksen. Den såkalla mariusgenseren er kalla opp etter han.

## Prisar og utmerkingar
Eriksen vart høgt dekorert for krigsinnsatsen. Han mottok den høgaste utmerkinga i Noreg,, Krigskrossen med sverd.
Han vart òg tildelt St. Olavsmedaljen med eikegrein, Krigsmedaljen, Deltakermedaljen og Haakon VIIs 70 års medalje. Han fekk i tillegg den britiske utmerkinga Distinguished Flying Medal, og den amerikanske Silver Star.

## Bibliografi
* Cato Guhnfeldt. *Marius: skiløper, jageress, krigsfange.* Wings forlag, 2002. ISBN 82-992194-7-7

## Kjelder


**Denne artikkelen bygger på «[[:nb:Marius Eriksen|Marius Eriksen]]» frå ,  den 3. oktober 2018.*
Martin Gran

**Martin Yngvar Gran** () var ein norsk offiser i Luftforsvaret. For innsatsen sin under andre verdskrigen vart han tildelt Krigskrossen med sverd, den høgaste utmerkinga i Noreg.

Gran var fødd i Enebakk.

## Krigsinnsats
Etter det tyske angrepet på Noreg 9. april 1940 deltok Gran i kampen mot okkupasjonsstyrkane. Den 7. juni 1940 forlét han Tromsø ombord HMS «Devonshire», den britiske kryssaren som evakuerte kong Haakon og norske regjeringa til Storbritannia. Gran vart send til Canada der han frå 1940 til 1941 gjennomgjekk flyskole ved Little Norway utanfor Toronto. Han vart utdanna jagerflygar og flaug i løpet av krigsåra 345 operative tokt med Spitfire. Under den allierte invasjonen i Frankrike vart Gran sjef for 331 (N) Squadron.

## Etter krigen
Etter andre verdskrigen gjennomførte Gran i åra 1945 til 1946 RAF Staff College. Frå 1947 til 1949 var han flygar i Braathens S.A.F.E før han vende attende til Forsvaret. I Luftforsvaret vart Gran sjef for 332. skvadron og 337. skvadron. Han vart oberstløytnant i 1953 og oberst i 1963. I 1963 var han ved Forsvarets høyskole, og same året var han sjef for Operasjonsstaben i Luftforsvaret. Dei siste åra av sin karriere i Forsvaret, frå 1968 til 1977, var han stasjonssjef ved Stasjonen i l Mågerø.

Frå 1964 til 1969 var Gran formann i Norsk Aero Klubb.

## Utmerkingar
I statsråd 9. mars 1945 vart major Martin Gran tildelt Krigskrossen med sverd «for fra 15/6-1944 til 31/1-1945 på en fremrakende måte å ha ledet 331 (N) Squadron under 134 operasjonsflygninger. I denne tid har avdelingen skutt ned 33 tyske fly samt ødelagt store mengder materiell på bakken. Majorens personlige score er 9 nedskutte fly.»

Gran vart òg tildelt St. Olavsmedaljen med eikegrein, Krigsmedaljen og Deltakarmedaljen med rosett og Haakon VIIs 70 års medalje. Han vart tildelt den franske Croix de Guerre med palme og mottok dei britiske utmerkingane Distinguished Flying Cross med to barrar, 1939–1945 Star og Air Crew Europe Star med barre.

## Kjelder


**Denne artikkelen bygger på «[[:nb:Martin Gran|Martin Gran]]» frå ,  den 3. oktober 2018.*
Billedbladet NÅ

***Billedbladet NÅ*** var eit norsk illustrert vekeblad. Det vart grunnlagd i 1952 av den næringspolitiske opplysingssamskipnaden Libertas. Bladet kom først ut kvar 14. dag og seinare kvar veken. *Billedbladet NÅ* vart overteke av Ernst G. Mortensens Forlag i 1984, selt til A/S Bladkompaniet i 1993 og nedlagd i 1995. Redaktørar var mellom anna Kjell Lynau (frå 1954 til 1983) og Gunne Hammarstrøm.

## Galleri

Prinsessebryllup 15. mai 1953. - L0013 242Fo30141604150103.jpg|*NÅ* sin fotograf på plass langs ruta for brullypsfølgjet då Prinsesse Ragnhild og Erling Lorentzen gifta seg 15. mai 1953.
Flyktninger på Granlien pensjonat - Fo30141607060039.jpg|Journalist og reportasjebil frå NÅ vitjar russiske flyktningar på Granlien pensjonat på Helgøya i Hedmark 1954. 
File:Trykkeriet - Fo30141603170081.jpg|Trykking til NÅ 1953 
SexPistolsNorway1977.jpg|Sex Pistols i Noreg 1977. Foto frå arkivet etter *Billedbladet Nå* i Riksarkivet.



## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:nb:Billedbladet NÅ|Billedbladet NÅ]]» frå ,  den 3. oktober 2018.*
Svein Heglund

**Svein Heglund** () var ein norsk offiser, flygar og ingeniør. Han var det leiande norske flygaresset under den andre verdskrigen med 16 nedskotne tyske fly.

Attende i Noreg etter slutten på krigen hadde han fleire stillingar i samband med Luftforsvarets forsyningskommando (LFK) på Kjeller. Heglund vart i 1970 sjef for Luftforsvarsstaben i Forsvarets overkommando, og i 1974 sjef for LFK. Denne stillinga hadde han til 1982, då han gjekk av med pensjon.

## Bibliografi

*   

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:nb:Svein Heglund|Svein Heglund]]» frå ,  den 3. oktober 2018.*  
 

; Referansar
Dog of Two Head

***Dog of Two Head*** er det fjerde studioalbumet til rockegruppa Status Quo, gjeve ut på Pye Records i 1971. Bandet bestod då av Francis Rossi (omtalt på omslaget som *Mike Rossi*), Rick Parfitt (omtalt som *Ritchie Parfitt*), Alan Lancaster og John Coghlan (omtalt som *John Coughlan*).

I mars 1971 gav bandet ut ein singel som ikkje var på med på albumet, «Tune to the Music» skriven av Rossi/Young. Singelen vart ikkje ein hit. Bandet sette seg så ned for å skrive musikk til eit nytt album. Eit par av songane, som opningssporet «Umleitung» var skriven attende i 1970. Albumet kom ut november 1971.

Ein singel frå albumet, «Mean Girl» av Rossi og Young, nådde 20. plassen på den britiske singellista i april 1973, etter at dei hadde fått sin tredje topp ti-singel der med «Paper Plane» frå det neste albumet deira, *[[Piledriver]]*.

Då «Mean Girl» gjekk inn på lista, valde plateselskapet å gje ut enno ein singel frå dette albumet: ei nyinnspeling av «Gerdundula», B-sida til singelen deira «In My Chair» frå 1970. Denne kom ut i juli 1973, men gjekk ikkje inn på salslista. B-sida til denne singelen var «Lakky Lady» av Rossi og Parfitt, frå det førre albumet deira, *[[Ma Kelly's Greasy Spoon]]*.

## Innhald

## Medverkande
* Francis Rossi - sologitar, akustisk gitar, solovokal
* Rick Parfitt - rytmegitar, akustisk gitar, piano, korvokal, andre solovokal på «Railroad»
* Alan Lancaster - bass, gitar
* John Coghlan - trommer, perkusjon

;Andre medverkande

*Bob Young - munnspel
*Bruce Foster - piano
*Grass - korvokal på «Nanana»

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Dog of Two Head|Dog of Two Head]]» frå ,  den 3. oktober 2018.* 
*** oppgav desse kjeldene:*
Mean Girl

«**Mean Girl**» er ein song av det britiske rockebandet Status Quo som kom ut på singel i 1973. Han vart først gjeven ut i 1971 på albumet *[[Dog of Two Head]]*.

Pye Records gav ut den eldre songen etter å hatt suksess med singelen «Paper Plane» på Vertigo. Han nådde topp 20 på den britiske singellista - tidlegare hade berre tre av dei ti Pye-singlane til Quo klart dette. Dei prøvde igjen med ein annan singel, «Gerdundula», frå same albumet, men denne selde for dårleg til å gå inn på lista. 

## Singlar
* 1973: «Mean Girl»  (Rossi/Young) (3.53) / «Everything» (Rossi/Parfitt) (2.35) Vinyl 7", Pye: 7N 45229, Storbritannia
* 1973: «Mean Girl» / «Tune to the Music», Vinyl 7", Pye: 12 661 AT, Tyskland 
* 1978: «Mean Girl» / «In My Chair», Vinyl 7", Pye: 7N 46095, Storbritannia  
* 1986: «Mean Girl» / «Technicolour Dreams», Vinyl 7", BR / 45096, Nederland

## Salslister

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Mean Girl|Mean Girl]]» frå ,  den 3. oktober 2018.* 
*** oppgav desse kjeldene:*


## Bakgrunnsstoff
*
Piledriver

***Piledriver*** er det femte studioalbumet til det engelske rockebandet Status Quo, gjeve ut i 1972. Det var det første som vart produsert av bandet sjølv, og det første på selskapet Vertigo, etter at dei avslutta kontrakten med Pye Records.

Den einaste singelen frå albumet, «Paper Plane» (av Francis Rossi og Bob Young), med B-sida «Softer Ride» (skriven av Rick Parfitt og Alan Lancaster), vart den første i ei rekkje på 33 topp 40-hittar på UK Singles Chart då han nådde åttandeplassen i november 1972. B-sida kom seinare ut på det følgjande albumet deira, *[[Hello! av Status Quo|Hello!]]*, som kom året etter.

Sjølve albumet kom ut i desember det året og nådde femteplassen på den britiske albumlista, der det låg i 37 veker.

## Innhald

## Medverkande
* Francis Rossi - gitar, vokal
* Rick Parfitt - gitar, piano, orgel, vokal
* Alan Lancaster - bass, 12-strengs akustisk gitar, vokal
* John Coghlan - trommer, perkusjon

;Andre medverkande
* Bob Young - munnspel på «Roadhouse Blues»
* Jimmy Horowitz - piano på «Roadhouse Blues»

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Piledriver|Piledriver]]» frå ,  den 3. oktober 2018.* 
*** oppgav desse kjeldene:*
Paper Plane

«**Paper Plane**» er ein rockesong av Status Quo. Songen kom ut på singel den 10. november 1972 og nådde åttandeplassen på UK Singles Chart, og i desember kom han ut på albumet deira, *[[Piledriver]]*. Songen var skriven av Francis Rossi og Bob Young.

Songen vart spelt inn på ny i 2014 for det 31. studioalbumet deira, *[[Aquostic (Stripped Bare)]]*. 

I 2007 vart songen spelt inn av Persephone's Bees.

## Singlar
*1972: Paper Plane / Softer Ride [p] 45 rpm Vinyl 7"; Vertigo / 6059 071  Storbritannia
*1972: Paper Plane / All the Reasons 45 rpm Vinyl 7"; A&M  United States
*1972: Paper Plane / Don't Waste My Time 45 rpm Vinyl 7"; Vertigo / SFL-1792 Japan 

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Paper Plane (song)|Paper Plane (song)]]» frå ,  den 3. oktober 2018.* 
*** oppgav desse kjeldene:*
Arne Austeen

**Arne Austeen** () var ein norsk offiser og jagerflygar under andre verdskrigen. Austeen fekk utdanninga si ved Hærens Flygeskole, og ved Little Norway i Canada. Han flaug blant anna Spitfire ved 64 skvadron, 611 skvadron og var skvadronsjef for norske 331 skvadron i 1943-1944. Han vart drepen under eit angrep på marinebåter i Flensburgerfjorden berre få dagar før krigen slutta.

## Utmerkingar
For krigsinnsatsen sin vart Austeen tildelt St. Olavsmedaljen med ekegren, Krigsmedaljen og Haakon VIIs 70-årsmedalje, og dessutan britiske Distinguished Flying Cross.

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:nb:Arne Austeen|Arne Austeen]]» frå ,  den 3. oktober 2018.*  
 

; Referansar 


## Litteratur
*