open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Harbin

**Harbin** er ein subprovinsiell by som er hovudstad i provinsen Heilongjiang i det nordaustlege Kina. Den subprovinsielle byen har eit areal på 53&nbsp;068 km² og eit folketal på 9&nbsp;873&nbsp;743. Talet på innbyggarar innanfor bygrensene er 4&nbsp;754&nbsp;753. Elva Songhua renn gjennom byen.

Den subprovinsielle byen Harbin omfattar åtte distrikt (区 *qū*), tre byfylke (市 *shì*) og sju fylke (县 *xiàn*). 

Harbin er ein av Kinas vakraste byar. Han er kjent for sin russiskpåverka arkitektur og har fått tilnamnet «Orientens Moskva». Mange russarar har vore busett i byen, og han hadde også eit stort innslag av jødar. I 1920-åra kan det ha vore 20&nbsp;000 jødar i byen.

## Historie
Det moderne Harbin går tilbake til 1898 og Russlands utbygging av jarnbanenettet i denne delen av Kina. Fram til Russland leid nederlag under den russisk-japanske krigen (1904-05) var den russiske innverknaden svært sterk i Harbin. Sidan minka den, samstundes som 160&nbsp;000 utlendingar frå 33 land strøymde til byen. Innvandrarane kom frå land som USA, Tyskland og Frankrike, og byen vart ein internasjonal metropol for industri, handel og finans. 

Japan okkuperte Harbin frå 4. februar 1932. Sovjetarmeen erobra byen 20. august 1945. Kommuniststyrkar tok kontroll over byen i 1946, med eit usagt samtykke frå sovjetstyrkane som var stasjonert der. Industrianlegga i byen skulle spele ei viktig rolle for kommunistane og deira siger i den kinesiske borgerkrigen. 

I november 2005 vart byen råka av eit benzen-utslepp, då ein eksplosjon førte til at store mengder av stoffet lak ut i elva som renn gjennom byen. Tilgangen på reint drikkevatn måtte dekkast ved at vatn i store mengder vart transportert inn til byen.

## Styresmakter
Leiaren for lokallaget til Kinas kommunistparti er Chen Haibo (陈海波), og borgarmeisteren er Song Xibin (宋希斌, 2020).

## Kjelder

* *Denne artikkelen bygger på «[[:nb:Harbin|Harbin]]» frå , den 28. mars 2011.* 
 

## Bakgrunnsstoff

*
Florida sjukehus

**Florida sjukehus** eller **Franciskus Hospital Florida** var eit sjukehus på Florida sentralt i Bergen, nedlagd i 2012 etter å ha vore nytta som kommunal sjukeheim ei tid, og ombygd til undervisningsbygning for ein vidaregåande skule, St. Paul gymnas.

Sjukehuset stod ferdig i 1937, og er teikna av arkitekt Ole Landmark. Sjukehuset var dei seinaste åra, fram til 2012, ein kommunalt driven sjukeheim som Bergen kommune leigde av den katolske Franciskus-ordenen. Dei seinaste åra var Florida sjukehus byen sin einaste korttidssjukeheim og den einaste sjukeheimen med akuttplassar. Sjukeheimen hadde eige akuttmottak tilknytt denne funksjonen og den hadde nesten 800 korttidsopphald i løpet av året. Leigeavtalen gjekk ut i 2012, og bygningane vart nytta til den vidaregåande skulen som den katolske kyrkjelyden St. Paul menighet hadde oppretta, St. Paul gymnas, i tilknyting til den gamle St. Paul skole.
Florida i Bergen

**Florida** er ein av sju grunnkretsar rundt strøket Nygård i Bergen sentrum. Her ligg St. Paul gymnas, tidlegare Florida sjukehus, og bybanestoppet Florida.
Florida (fleirtyding)

**Florida** er eit namn med fleire tydingar:

* **[[Florida]]** er ein delstat i USA.
* **[[Florida i Bergen]]** er eit strøk i Bergen.
* **[[Spansk Florida]]** er namnet på den spanske kolonien Florida.
* **[[Floridastraumen]]** er ein havstraum som renn frå Mexicogolfen til Atlanterhavet.
* **[[Florida stasjon]]** er ein stasjon på bybanen i Bergen.
* **[[Florida sjukehus]]** var eit sjukehus i Bergen.
* **[[University of Florida]]** er eit delstatseigd, forskingsbasert sea-grant- og land-grant-universitet i Florida.
Shijiazhuang

**Shijiazhuang** (forenkla kinesisk: 石家庄; tradisjonell kinesisk: 石家莊; pinyin: *Shíjiāzhuāng*) er ein kinesisk by som er hovudstad i provinsen Hebei i Kina. Han er eir byprefektur og dekker eit areal på 15&nbsp;848 km² og hadde i 2008 eit berekna folketal på 9,6 millionar. Talet på innbyggarar innom bygrensene vart i 2004 berekna til 2&nbsp;070&nbsp;000.

Byprefekturet Shijiazhuang omfattar seks distrikt (区 *qū*), fem byfylke (市 *shì*) og tolv fylke (县 *xiàn*).

Byen ligg strategisk til på jarnbanelinja som går i sørleg retning frå Beijing, om lag 280 km frå den kinesiske hovudstaden. Han var ein marknadsplass til jarnbanen opna i 1902. Byen vart grunnlagt i 1925, og fekk formell bystatus i 1939 under namnet **Shimen** (*Shímén*, 石門). Namnet vart endra til *Shijiazhuang* i 1947. Han vart hovudstad i provinsen i 1968.

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:nb:Shijiazhuang|Shijiazhuang]]» frå ,  den 28. mars 2011.*  
**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Shijiazhuang|Shijiazhuang]]» frå ,  den 28. mars 2011.*  
**Denne artikkelen bygger på «[[:de:Shijiazhuang|Shijiazhuang]]» frå ,  den 28. mars 2011.*  
 

.
Haikou

**Haikou** er eit byprefektur og hovudstad i øyprovinsen Hainan heilt sør i Kina. Prefekturet har eit areal på 2&nbsp;305 km² og folketalet er rekna til 1,8 millionar (2010). Byprefekturet er delt i fire distrikt.

## Historie
Byen si historie går tilbake til Han-dynastiet si tid. Under Tang-dynastiet og Song-dynastiet var Haikou det viktigaste knutepunktet mellom Hainan og fastlandet. Byen vart i 1988 utnemnd til hovudstad for den nyoppretta provinsen Hainan.

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:nb:Haikou|Haikou]]» frå ,  den 28. mars 2011.*  
**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Haikou|Haikou]]» frå ,  den 28. mars 2011.*  
**Denne artikkelen bygger på «[[:de:Haikou|Haikou]]» frå ,  den 28. mars 2011.*
Pepperkakebyen i Bergen

**Pepperkakebyen** er verdas største peparkakeby som har blitt bygd i Bergen kvar jul sidan 1991. Dei som lagar hus og andre bygningar til byen er som regel barnehagar, skular, familiar, bedrifter og organisasjonar. Den blei sett saman i Bypaviljongen på Torgallmenningen tidligere frå 2007 til 2013. Tidlegare blei den sett saman i femte etasje på Galleriet frå 1991 til 2006. Frå 2014 i lokala til tidlegare Sentralbadet, som er noverande stad.

Byen blir kvart år opna av ordføraren i Bergen, med eit unntak i 2010 då ordførar Gunnar Bakke ikkje kom seg heim frå Aberdeen.

## Øydelegging i 2009
I 2009 knuste ein mann i 20-åra heile pepakakebyen rett før den skulle opnast. Opninga blei utsett nesten ei veke, men ein greidde å bygge opp igjen peparkakebyen, slik at den kunne opne så fort som mogleg.

## Kjelder

## Bakgrunnsstoff
*
* «Verdens største pepperkakeby» åpnet
* Pepperkakebyen er gjenreist
Nanchong

**Nanchong** (kinesisk 南充; pinyin *Nánchōng*) er eit byprefektur i provinsen Sichuan i det vestlege Kina. Prefekturet har eit areal på 12&nbsp;479 km2. Folketalet i prefekturet er kring 7,3 millionar.

Byprefekturet Nanchong omfattar tre distrikt (区 *qū*), eitt byfylke (市 *shì*) og fem fylke (县 *xiàn*).

### Næringsdrift
Landbruk er viktigaste næringsgreina i Nanchong, 80% av innbyggararane bur på landet og er sysselsett med tradisjonelt jordbruk. Sekundærnæringane er baser på råvarer frå jordbruket. Store avlingar av ris, appelsinar, silkeormar, samt kjøt vert produsert for vidareforedling.

Største industriane framstiller petroleumsprodukt, bilar og bildelar, mekanisk utstyr, tekstilar og byggevarer.

## Folk frå Nanchong
*Sanyu (kinesisk: 常玉; 1901–1966), fransk-kinesisk kunstmålar

## Notar


**Denne artikkelen bygger på «[[:nb:Nanchong|Nanchong]]» frå ,  den 28. mars 2011.*  
 

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Nanchong|Nanchong]]» frå ,  den 28. mars 2011.*
Deyang

**Deyang** (forenkla kinesisk 德阳, pinyin *Déyáng*; tradisjonell kinesisk 德陽) er eit byprefektur i provinsen Sichuan i Kina. Byprefekturet har eit areal på 5&nbsp;818 km², folketalet vart i 2004 berekna til 3,81 millionar.

Byprefekturet Deyang omfattar eitt distrikt (区 *qū*), tre byfylke (市 *shì*) og to fylke (县 *xiàn*).

Sjølve Deyang by er i hovudsak ein velståande industriby. Store selskap produserer maskinar og elektriske artiklar. Byen har også ein del high-tech-industri.

Jordskjelvet i Wenchuan 2008 råka prefekturet, skular i byane Mianzhu og Shifeng kollapsa.

## Bakgrunnsstoff

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Deyang|Deyang]]» frå , den 28. mars 2011.*
Mianyang

**Mianyang** (forenkla kinesisk 绵阳; pinyin *Miányáng*) er eit byprefektur og ein stor by i provinsen Sichuan i det vestlege Kina. Byprefekturet har eit areal på 20&nbsp;281 km2, folketalet vart i 2004 berekna til 5,29 millionar. Mianyang er den nest største byen i Sichuan, etter hovudstaden Chengdu.

Byprefekturet Mianyang omfattar to distrikt (区 *qū*), eitt byfylke (市 *shì*), fem fylke (县 *xiàn*), samt eitt autonomt fylke (自治县 *zìzhìxiàn*).

Mianyang er eit av Kinas største senter for elektroindustri. Mange store selskap har hovudsete i byen. Mianyang har seks universitet og høgskular, og fleire kjende forskingsinstitusjonar.


**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Mianyang|Mianyang]]» frå ,  den 28. mars 2011.*
Arild Hellesøy

**Arild Hellesøy** () er prost i den norske kyrkja. Han var prost i Indre Finnmark prosti 2002-2008 og leiar for samisk salmebokutvalg fram til utgjevinga av Salbmagirji II i 2005. Utnemnd til prost i Hardanger og Voss prosti i 2008.

## Kjelder
Chongqing

**Chongqing** () er ein byprovins og ein av dei største byane i Folkerepublikken Kina. Lik Beijing, Shanghai og Tianjin er han direkte underlagt landsstyresmaktene. Inntil 1997 vart Chongqing del av provinsen Sichuan.

## Historie
Frå november 1937 til mai 1946 var Chongqing midlertidig hovudstad i Republikken Kina.
Chongqing vart skilt ut frå Sichuan i 1997, og vart då direkte underlagt landsstyresmaktene.

## Geografi
Provinsen Chongqing grensar til Sichuan i vest, Shaanxi i nord, Hunan og Hubei i aust og Guizhou og Yunnan i sør. 
Han omfattar store delar av det viktige jordbruksområdet Sichuanbassenget, som Chang Jiang renn gjennom. Grunna mykje tåke om hausten har byen fått tilnamnet *Tåkehovudstaden*.

## Innbyggjarar
Heile provinsen hadde over 31 millionar innbyggjarar i 2007, men sjølve byen Chongqing hadde  i år 2000. Av provinsinnbyggjarane er 94 % han-kinesarar. 1, 75 millionar høyrer til minoritetsfolk. Dei største av minoritetstgruppene i Chongqing er tujiaar (1,13 mill.) og miaoar (ca. ). 

## Næringsliv
Byen har eiga hamn ved Chang Jiang, og det er mykje industri og handel i byen. Dei største industrigreinene består av bil- og motorsykkelfabrikkar, båtbyggjerier, kjemisk og petrokjemisk industri, naturgassutvinning, medisinproduksjon, og avansert jern- og stålproduksjon. 

På Sichuanbassenget dyrkar ein svært mykje korn, og ris særleg langs elvane. Ein dyrkar òg appelsinar, mandarinar, tobakk og silkeormkokongar (det siste for silkeproduksjon). 

## Kommunikasjon
Kommunikasjonen frå Chongqing er god. Det går fleire jarnbanar frå byen, og vegnettverket er godt utbygt. Ein kan fly til alle større byar i Kina frå Chongqing, og elvetransport er mogleg i 400 mil.

## Kultur og utdanning
I Chongqing finst eit universitet frå 1929, ymse høgskular, bibliotek og museum.

I Chongqing sitt Dazu-distrikt finst ei rekkje grotter med steinskulpturar frå 800–1200-talet som står på UNESCO si verdsarvliste.

## Styresmakter
Leiaren for Chongqing sitt lag i Kinas kommunistparti er Chen Min'er, og borgarmeisteren er Tang Liangzhi (2019).

## Kjelder

* 

## Bakgrunnsstoff

*
Boogiewoogie

**Boogiewoogie** er ein pianobasert blues som vart særs populær seint i 1930- og tidleg i 1940-åra, men som hadde opphav langt tidlegare. Det nytta piano, gjerne to-tre samstundes, gitar og storband. Medan blues tradisjonelt har skildra forskjellige kjensler, er boogiewoogie hovudsakleg knytt til dansing. Ein trur at boogiewoogie var opphavet til den første raske, livlege musikken. Teksten til ein av dei tidlegaste «Pinetop's Boogie Woogie», består hovudsakleg av instruksjonar til dansarane: 
:Now, when I tell you to hold yourself, don't you move a peg.
:And when I tell you to get it, I want you to Boogie Woogie!

Dette er første gong ein finn namnet på ei plateinnspeling, av Pinetop Smith frå 1928. Han og Jimmy Yancey var av dei beste boogiewoogie-pianistane i 1920-åra.

Stilen er karakterisert av ei jamn basslinje bygd opp av åttandedelar med venstrehanda, og denne vert transponert i forhold til akkordskifta.

Det er ikkje strengt tatt ein solopiano-stil, men vert òg nytta til å akkompagnere songarar og som ein solo i band og små jazzorkester. Akkordprogresjonen er typisk basert på **I** - **IV** - **V** - **I** (med mange variasjonar, som **I**/**i** - **IV**/**iv** - **v**/**I**, samt akkordar som fører inn i desse.

For de meste er boogiewoogie-melodiar 12-taktsbluesar, men stilen har vorte nytta på populære songar som «Swanee River» og hymner «(Just a) Closer Walk with Thee».

Boogiewoogie slo igjennom for fullt i 1937-1938 i *From Spirituals to Swing*-konsertane i Carnegie Hall, som vart lansert av produsenten John Hammond, gjennom pianistar som Albert Ammons, Pete Johnson og Meade Lux Lewis. Trass i at musikkstilen berre var populær nokre få år, medverka han til utviklinga av jump blues og etter kvart rock and roll, representert ved Jerry Lee Lewis, Ray Charles, Little Richard og Fats Domino. Tonespråket, harmoniane og rytmane er mykje dei same i rock 'n' roll som i boogiewoogie, men den store skilnaden er at rock 'n' roll vart framført på elektrisk gitar og bass og med moderne trommesett.

## Namn
Enkelte kjelder oppgjev boogie som eit slangord for «negermusikar», medan andre knyter namnet til slanguttrykket «booger-rooger», som i 1920-åra vart nytta om ein laussleppt fest. Det er òg hevda at ordet har røter i det afrikanske språket hausa, eller at det berre er lydmålande.

## Kjelder

* *Delar av denne artikkelen bygger på «[[:en:Boogie-woogie|Boogie-woogie]]» frå , og «[[:sv:|Boogie-woogie]]» frå  den 29. mars 2011.*  

## Bakgrunnsstoff
Hillbilly

**Hillbilly** er eit kallenamn på bønder frå avsidesliggande skog- og fjellstrøk i Sørstatane i USA. Det vert òg nytta om folkemusikken (*hillbilly music*) som kjem frå desse traktene. 
Uttrykket har ei stereotypisk tyding og vert ofte rekna som nedsetjande.

Den «klassiske» hillbilly-stereotypen er ein fattig, uvitande, kranglande familie med mange barn som driv med heimebrenning.

## Musikk

*Hillbilly music* var ein gong rekna som ein akseptabel merkelapp på det som i dag vert kalla country. Somme artistar, mellom anna Hank Williams Sr., fann uttrykket støytande, sjølv i glansperioden. Uttrykket vart skapt av country-pianisten Al Hopkins, og vart nytta til ut i 1950-åra. 

Sjølv om uttrykket hillbilly vert rekna som nedsetjande, vert likevel *hillybilly music* stundom nytta for å skildre old-time music. Ein av dei første songane som inneheldt ordet *hillbilly* var «Hillybilly Boogie» av Delmore Brothers i 1946. I 1920-åra vart det spelt inn plater med eit band kalla the Beverly Hillybillies. 

Populære songar med stil som var karakteristisk for både hillbilly og afroamerikansk musikk, vart seint i 1940- og tidleg i 1950-åra kalla hillbilly boogie, og i midten av 1950-åra som *[[rockabilly]]*. Elvis Presley var ein kjend rockabilly-artist og vart tidleg i karrieren sin kalla «Hillbilly Cat». Då Country Music Association vart skipa i 1958, forsvann uttrykket *hillbilly music* gradvis ut. *Rockabilly* er derimot framleis eit vanleg uttrykk.

Seinare slo musikkindustrien hillbilly-musikk, western swing og cowboy-musikk til den noverande kategorien Country and Western (C&W).

«Gudfaren av bluegrass», Bill Monroe (1911–96) prøvde å distansere seg frå hillbilly-namnet og -utsjånaden då han byrja å spele med gruppa si, Blue Grass Boys, i 1939. Vassar Clements (1928–2005), felemeister hjå Monroe i ei årrekkje. såg annleis på det etter at han braut med Monroe. Han utvikla ei musikkform han kalla «hillbilly jazz». Og seinare vart det skipa bluegrassgrupper som Bluegrass Hillbillies, Lovesick Hillbillies Bluegrass Band og Hillbilly Gypsies.

## Referansar

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger delvis på «[[:en:Hillbilly|Hillbilly]]» frå ,  den 29. mars 2011.* 
*** oppgav desse kjeldene:*
* Dessauer, Phil "Springfield, Mo.-Radio City of Country Music" (April, 1957), *[[Coronet (magazine)|Coronet]]*
* *Hillbilly, A Cultural History of an American Icon*, by Anthony Harkins
* *Hillbillyland: What the Movies Did to the Mountains & What the Mountains Did to the Movies*, by J. W. Williamson
Jump blues

**Jump blues** er ein livleg, rask blues vanlegvis spelt av små band med blåseinstrument. Han var særs populær i 1940-åra. I nyare tid har det vore fornya interesse i jump blues som ein del av swing revival.

## Opphav
Jump blues vart utvikla av storband som banda til Lionel Hampton og Lucky Millinder. Desse spelte tidleg i 1940-åra og produserte musikarar som Louis Jordan, Jack McVea, Earl Bostic og Arnett Cobb.

Blues og jazz var ein del av den same musikalske verda, og mange dyktige musikarar stod i begge leirar. Jump blues, eller berre «jump», var ei utviding av boogie woogie-bølgja. Jump-band som Tympany Five, som starta samstundes med at boogie woogie igjen vart populært, fekk maksimal effekt med ein *eight-to-the-bar boogie-woogie*-stil.

Ei tidleg jump blues-innspeling er «Boogie Woogie Bugle Boy» (1941) av The Andrews Sisters.

Lionel Hampton spelte inn ein livleg storband-blues, «Flying Home», i 1942. Han har ein sordin, skrikande tenorsaksofon og songen var ein hitt i «rasekategorien». Då han kom ut skildra Billboard melodien som «ein uvanleg swingete song» 

Både Hampton og Jordan kombinerte den populære boogie woogie-rytmen, ein meir bestemt versjon av saksofonstilen frå swing-tida som ein kan høyre med Coleman Hawkins og Ben Webster, og leikande, muntre tekstar eller verbale merknader. Etter kvart som denne jazz-baserte musikken vart meir populær, byrja både bluesartistar og jazzmusikarar som ønskte å «spele for folket» å nytte ein tung, pågåande rytme. 

Jump oppnår med tre blåseinstrument og ein rytmeseksjon det eit storband gjer med eit ensemble på seksten. Tenorsaksofonen er det mest markante instrumentet i jump. 

Jump var enormt populært seint i 1940-åra og tidleg i 1950-åra med artistar som Louis Jordan, Big Joe Turner, Roy Brown, Billy Wright og Wynonie Harris.

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Jump blues|Jump blues]]» frå ,  den 29. mars 2011.* 
*** oppgav desse kjeldene:*


## Bakgrunnsstoff
*  Richie Unterberger: Jump Blues på Allmusic.com
Pictures at Eleven

***Pictures at Eleven*** er debutalbumet til den tidlegare Led Zeppelin-songaren Robert Plant som soloartist, utgjeve i 1982. Trommeslagar i Genesis, Phil Collins, spelar trommer på seks av åtte songar på albumet, medan tidlegare trommeslagar i Rainbow, Cozy Powell, spelar på «Slow Dancer» og «Like I've Never Been Gone».

*Pictures at Eleven* er det einaste soloalbumet til Plant som kom ut på plateselskapet til Led Zeppelin, Swan Song. Då Plant gav ut det neste albumet sitt, *[[The Principle of Moments]]*, i 1983, var Swan Song lagt ned og Plant hadde starta sitt eige selskap kalla Es Paranza, som vart distribuert via Atlantic Records.

Rhino Entertainment gav ut ei nymastra utgåve av albumet med bonusspor i 2007. 

«Burning Down One Side» var den første singelen frå albumet og nådde 73. plass i Storbritannia og 64. plass i USA, men 3. plass på Billboard-lista Top Tracks. Andre singlar frå albumet var «Pledge Pin» (74. plass i USA), «Worse Than Detroit» og «Slow Dancer». 

## Innhald

## Medverkande

*Robert Plant - vokal
*Robbie Blunt - gitarar
*Jezz Woodroffe - klaverinstrument & synthesizerar
*Phil Collins - trommer på 1-3, 5-6, 8-10
*Cozy Powell - trommer på 4 & 7
*Paul Martinez - bass
*Raphael Ravenscroft - saksofon på 3

## Lister
**Album**
The Principle of Moments

***The Principle of Moments*** er det andre soloalbumet til tidlegare Led Zeppelin-songar Robert Plant. Det var det andre albumet til Plant som nådde Topp 10 i Storbritannia og USA. Det gav han òg den første hitten hans som soloartist på Topp 40 med «Big Log». Den mest populære songen på album-orientert rock-radio i USA var «Other Arms», som nådde førsteplassen på *[[Billboard]]* si Top Tracks-liste. Trommeslagar i Genesis, Phil Collins, spelar trmomer på seks av åtte songar på albumet (som han gjorde på *[[Pictures at Eleven]]*). På dei andre to songane spelar tidlegare trommeslagar i Jethro Tull, Barriemore Barlow.

Som det første soloalbumet til Plant, skil songane på *Pictures at Eleven* seg frå hardrocken til Led Zeppelin. Etter suksessen med desse albuma, la Plant ut på ein suksessrik turne i 1983. Med seg på turneen hadde han Phil Collins på trommer. Collins var nøgd med å spele i bakgrunnen, trass i at han sjølv hadde enorm suksess som soloartist på denne tida. Trommeslagar i Little Feat, Richie Hayward, spelte trommer på den australske delen av turneen. 

Rhino Entertainment gav ut ei nymastra utgåve av albumet med bonusspor i 2007.

## Innhald

## Medverkande
*Robert Plant - vokal
*Robbie Blunt - gitarar
*Paul Martinez - bass
*Jezz Woodroffe - klaverinstrument
*Phil Collins - trommer på 1-3, 5-6, 8 + alle bonusspor
*Barriemore Barlow - trommer på 4 & 7
*John David - korvokal
*Ray Martinez - korvokal
*Bob Mayo - gitarar, klaverinstrument, korvokal på 9-11 (2007-utgåva)

## Lister
**Album**
Big Log

«**Big Log**» er ein song av Robert Plant på albumet hans *[[The Principle of Moments]]* frå 1983. Det var den første singelen frå albumet og den første singelen hans som nådde Topp 40 som soloartist. Han nådde 11. plass i Storbritannia og 20. plass i USA. Songen nådde òg sjetteplass på *[[Billboard]]* si Top Tracks-liste

B-sida til songen var i Storbritannia «Messin' with the Mekon» og i USA «Far Post».

Bassist Viktor Krauss spelte inn ein versjon av «Big Log» for albumet *Far From Enough* i 2004. Systera til Krauss, Alison, spelte seinare inn albumet *[[Raising Sand]]* med plant tre år seinare, og song vokalen på denne versjonen. 

## Musikkvideo
Videoen for songen vart filma forskjellige stader i California og Nevada, mellom anna Amargosa Opera House and Hotel i Death Valley Junction og Calico Ghost Town Regional Park i California.
Shaken 'n' Stirred

***Shaken 'n' Stirred*** er eit album av den tidlegare Led Zeppelin-vokalisten Robert Plant, som kom ut i 1985 på Es Paranza. Albumet inneheld ein song som vart ein hit på Mainstream Rock Tracks i USA, «Little by Little». Han låg på førsteplassen på lista i to veker. 

Albumet nådde 20. plass på Billboard-lista i USA. 

Rhino Entertainment gav ut ei nymastra utgåve av albumet med eitt bonusspor i 2007. 

## Innhald

## Medverkande
*Robbie Blunt - gitar, synthesizer-gitar
*Toni Halliday  - vokal
*Richie Hayward - trommer
*Paul Martinez  - bassgitar
*Robert Plant - vokal, produsent
*Jezz Woodroffe - klaverinstrument
The Honeydrippers: Volume One

***The Honeydrippers: Volume One*** er ein EP gjeven ut den 24. september 1984, av eit band leia av rockesongaren Robert Plant. Prosjektet kom til då direktøren i Atlantic Records, Ahmet Ertegün ønskte å spele inn eit album med favorittsongane sine frå 1950-åra. Plant vart vald ut fordi Ertegün hadde sett band hands the Honeydrippers spele standardlåtar frå 1950-åra. Med seg i bandet hadde Plant frontmannen i Chic, Nile Rodgers, og dei tidlegare Yardbirds-gitaristane Jeff Beck og Jimmy Page—sistnemnde òg gitarist i Led Zeppelin i lag med Plant.

Til Plant sin store skrekk vart «Sea of Love» den mest seljande singelen til Plant nokon gong. I følgje Plant var det «Rockin' at Midnight» som skulle vere singel med «Sea of Love» som B-side. Singelen vart snudd fordi radiostasjonane spelte «Sea of Love» langt meir enn «Rockin' at Midnight». Plant frykta at karrieren hans var over på grunn av dette og at folk no ville sjå på hans om ein «smørsongar», i staden for ein rockesongar. Som følgje av dette omtalte Plant The Honeydrippers som «lagt på is» når han vart spurt om prosjektet i ettertid.«Rockin at Midnight» er ein ny versjon av Elvis Presley sin «Good Rockin' Tonight».

Albumet vart gjeven ut på ny i 2007 med bonusspor. Plant og Ertegün diskuterte høvet til å gjere eit nytt Honeydrippers-album, men då sistnemnde døydde i desember 2006 vart dette skrinlagt.

## Innhald

## Lister

## Medverkande
* Robert Plant - Vokal
* Jeff Beck - gitarar ( «I Got a Woman» og «Rockin' at Midnight»)
* Jimmy Page - gitarsoloar ( «Sea of Love» og «I Get a Thrill» )
* Wayne Pedziwiatr - bass
* Nile Rodgers - gitar, produsent
* Paul Shaffer - klaverinstrument
* Dave Weckl - trommer

## Produksjon
*Produsentar:  Nugetre (Ertegun stava baklengd), the Fabulous Brill Brothers (Page, Plant og Nile Rodgers)

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:The Honeydrippers: Volume One|The Honeydrippers: Volume One]]» frå ,  den 29. mars 2011.* 
*** oppgav desse kjeldene:*
Fate of Nations

***Fate of Nations*** er det sjette studioalbumet til den tidlegare Led Zeppelin-songaren Robert Plant. Det kom ut i 1993 og igjen i 2007 med ekstra bonusspor. Med seg på albumet har Plant tidlegare Cutting Crew-gitarist Kevin Scott MacMichael. Songaren i Clannad, Máire Brennan syng på songen «Come into my Life». Songen «I Believe» er skriven for den døde sonen hans, Karac.

Plant forklarte albumet: 

Albumet var det siste soloalbumet til Plant før *[[Dreamland]]* i 2002.

## Innhald

## Medverkande
* Robert Plant
* Kevin Scott MacMichael - Gitarar, korvokal
* Oliver J. Woods - Gitarar 
* Charlie Jones - Bass
* Chris Hughes - Trommer
* Pete Thompson - Trommer
* Nigel Kennedy - Fiolin
* Richard Thompson - Gitar
* Francis Dunnery - Gitar
* Phil Johnstone - Harmonium
* Nigel Eaton - Lirekasse
* Máire Brennan - Korvokal
* Michael Lee - Trommer

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Fate of Nations|Fate of Nations]]» frå ,  den 29. mars 2011.*
No Quarter: Jimmy Page and Robert Plant Unledded

***No Quarter*** er eit konsertalbum av Page and Plant, begge tidlegare i det engelske rockebandet Led Zeppelin. Det kom ut på Atlantic Records i oktober 1994. Gjenforeininga mellom Page and Plant skjedde i form av ein 90 minuttar lang konsert, kalla «UnLedded» på MTV. Det vart spelt inn i Marokko, Wales og London, og fekk høge sjåartal då det vart sendt. Det var ikkje ein Led Zeppelin-gjenforeining, sidan bassist og klaverspelar John Paul Jones ikkje var med. Faktisk fekk ikkje Jones beskjed om gjenforeininga av dei andre bandmedlemmane. Han kommenterte seinare at han var misnøgd med at Plant og Page kalla albumet opp etter «No Quarter», ein Led Zeppelin-song som stort sett han hadde skrive. 

I tillegg til akustiske songar inneheld albumet omarbeidde Led Zeppelin-klassikarar, i tillegg til fire songar i arabisk og marokkansk stil: «City Don't Cry», «Yallah», (eller «The Truth Explodes») «Wonderful One» og «Wah Wah».

Albumet nådde fjerdeplassen på den amerikanske albumlista.  

Fleire år seinare kommenterte Plant samarbeidet: 

### Original utgåve

Albumet kom først ut i USA med følgjande spor: 

### 2004-utgåva

## DVD-utgåva
I samband med 10-årsjubileet for konserten vart det òg gjeve ut ein DVD med fleire songar, intervju og bilete frå Marokko, samt bandet som spelar «Black Dog» for Dick Clark sitt American Music Awards og musikkvideoen til «Most High» frå *[[Walking into Clarksdale]]*. 

### DVD-innhald

;Bonussongar:
*«Black Dog» (framført på ABC American Music Awards)
*Marokkansk montasje
*«Most High» - musikkvideo
*Intervju

## Medverkande
*Jimmy Page: Gitarar, mandolin, vokal.
*Robert Plant: Vokal.
*Charlie Jones: Bassgitar, perkusjon.
*Michael Lee: Trommer, perkusjon.
*Ed Shearmur: Klaverinstrument, orgel, piano.
*Porl Thompson: Gitarar, banjo.
*Nigel Eaton: Lirekasse.
*Jim Sutherland: Mandolin, bodhrán.
*Waeil Abu Bakr: Fiolin - soloist
*Abdel Salam Kheir: Oud
*Ibrahim Abdel Khaliq: Perkusjon.
*Hossam Ramzy: Perkusjon.
*Farouk El Safi: Daf, bendir.
*Najma Akhtar: Korvokal.
*Bashir Abdel Al Nay: Strykarar.
*Amin Abdelazeem: Strykarar.
*Ian Humphries: Fiolin.
*David Juritz: Fiolin.
*Elizabeth Layton: Fiolin.
*Pauline Lowbury: Fiolin.
*Rita Manning: Fiolin.
*Mark Berrow: Fiolin.
*Ed Coxon: Fiolin.
*Harriet Davies: Fiolin.
*Rosemary Furness: Fiolin.
*Perry Montague-Mason: Fiolin.
*David Ogden : Fiolin.
*Janet Atkins: Bratsj.
*Andrew Brown: Bratsj.
*Rusen Gunes: Bratsj.
*Bill Hawkes: Bratsj.
*Caroline Dale: Cello.
*Ben Chappell: Cello.
*Cathy Giles: Cello.
*Stephen Milne: Cello.
*Sandy Lawson: Didjeridu.
*Storme Watson: Didjeridu.

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:No Quarter: Jimmy Page and Robert Plant Unledded|No Quarter: Jimmy Page and Robert Plant Unledded]]» frå ,  den 29. mars 2011.* 
*** oppgav desse kjeldene:*
Walking into Clarksdale

***Walking into Clarksdale*** er eit studioalbum av Page and Plant, begge tidlegare frå det engelske rockebandet Led Zeppelin. Det kom ut på Atlantic Records den 21. april 1998. Som oppfølgjaren til *[[No Quarter: Jimmy Page and Robert Plant Unledded]],* tok det 35 dagar å spele inn *Walking into Clarksdale*. Albumet vart spelt inn og miksa av Steve Albini. Singelen «Most High»vart nominert til Grammy Award i 1999 for beste hardrocksong. 

Clarksdale er ein by i Mississippi Delta og historisk heimstad for Deltablues.

Albumet nådde 8. plass i USA, 3. plass i Storbritannia og 13. plass i Noreg. 

Plant spelte seinare inn songen «Please Read the Letter» med Alison Krauss for albumet deira *[[Raising Sand]]* i 2007.

«Blue Train» er ein song om sorga Plant følte etter sonen hans Karac døydde i juli 1977. 

## Innhald

«Most High» og «Shining in the Light» vart gjevne ut som singlar og til den siste vart det laga musikkvideo. 

## Medverkande
*Jimmy Page – Akustisk og elektrisk gitar, korvokal, mandolin
*Robert Plant – Vokal
*Charlie Jones – Bassgitar, perkusjon
*Michael Lee – Trommer og perkusjon
*Tim Whelan – Klaverinstrument på «Most High»
*Ed Shearmur – Programmering og strykarar på «Most High»
*Lynton Naiff – Strykearrangement på «Upon a Golden Horse»

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Walking into Clarksdale|Walking into Clarksdale]]» frå ,  den 29. mars 2011.*
Lanzhou

**Lanzhou** (forenkla kinesisk 兰州, pinyin *Lánzhōu*, tradisjonell kinesisk 蘭州) er eit kinesisk byprefektur som ligg ved elva Huang He og er provinshovudstad i  Gansu vest i Kina.  Byprefekturet har eit areal på 13&nbsp;100 km², og eit folketal berekna i 2008 til 3,31 millionar. 
Innanfor bygrensene budde i 2004 om lag 1,86 millionar.

## Geografi
Byprefekturet Lanzhou omfattar fem distrikt (区 *qū*) og tre fylker (县 *xiàn*).

Lanzhou er ein dei mest forureina byane i heile verda. Sikten kan vere så liten at ein ikkje ser fjellet Lanshan, som reiser seg bratt tett sør for byen. Byen ligg i ei trong kløft der Huang He gjer ein sving slik at det er nesten inga fri luftutveksling med områda rundt. Lanzhou er tidvis plaga av store støvstormar frå Gobiørkenen, særleg om vinteren og våren.

## Næringsliv
Viktigaste industrigreinene er tekstil, gummi, gjødsel, oljeraffineri, petrokjemi, maskinproduksjon, samt metallurgisk industri.

Lanzhou er senter for den omfattande petrokjemiske industrien i Gansu. Eit stort raffineri ved byen har røyrleidning til oljefelta ved Yumen. Det vert også laga utstyr til oljeindustrien.
Tekstilindustrien er særleg kjend for produksjonen av ull- lervarer. I byen vert det bygt lokomotiv til dei kringgåande jarnvegane, samt maskinreiskapar og gruveutstyr. Aluminiumsvarer, kjemikaliar og kunstgjødsel vert produsert i ein stor skala. Ei mengde gummiprodukt vert framstilt. Lanzhou har sidan 1960-åra vore eit senter for den nasjonale kjernekraftindustrien.

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Lanzhou|Lanzhou]]» frå ,  den 29. mars 2011.*
Dreamland

***Dreamland*** er det sjuande soloalbumet til Robert Plant og det første han spelte inn med bandet Strange Sensation. Albumet kom ut juli 2002. 

Mange av songane er coverversjonar, hovudsakleg blues, men òg nokre rockesongar. Albumet vart nomninert til to Grammy Awards i 2002 &mdash; Beste rockealbum og Beste mannlege rockesong

## Innhald

## Medverkande
* Robert Plant - Vokal
* John Baggott - Klaverinstrument
* Porl Thompson - Gitar
* Justin Adams - Gitarar, gimbri, darbuka
* Charlie Jones - Bass
* Clive Deamer - Trommer, Perkusjon

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Dreamland (Robert Plant album)|Dreamland (Robert Plant album)]]» frå ,  den 29. mars 2011.*
Ole Jørgen Halvorsen

**Ole Jørgen Halvorsen** () er ein norsk fotballspelar som spelar for Sarpsborg 08 i Eliteserien (2020).

I 2012 spelte han for Fredrikstad. Han har også over 20 kampar på aldersbestemte landslag for Noreg. Han spelar på midtbanen, men han har også blitt brukt som rein angrepsspelar. I 2011-sesongen vart han delt toppskårar for Sogndal i Tippeligaen, med 6 seriemål.

Halvorsen har ei fortid i Sarpsborg 08 og hjå Notodden, der han var på utlån hausten 2003.

## Kjelder

**Denne artikkelen begynte med ei omsetjing frå [[:no:Ole Jørgen Halvorsen|bokmålswikipediaen]] 29. mars 2011.*

## Bakgrunnsstoff
* Fotball.no – Halvorsen sin landslagsprofil hjå Noregs Fotballforbund
* NIFS.no – Spelarstatistikk hjå Norsk & Internasjonal Fotballstatistikk
Manic Nirvana

***Manic Nirvana*** er det femte solalbumet til den tidlegare Led Zeppelin-songaren Robert Plant. Det kom ut i 1990. Sjølv om den første singelen «Big Love» berre selde beskjeden, vart oppfølgjaren «Hurting Kind» ein hitt som nådde førsteplassen på Mainstream Rock Tracks-lista i USA, der han låg i seks veker på rad. 
 
Albumet kom ut på ny med nymastra lyd i mars 2007. 

## Innhald

## Medverkande
*Robert Plant - Vokal, produsent
*Rob Stride - Vokal
*Laila Cohen - Vokal
*Micky Groome - Vokal
*Carolyn Harding - Vokal
*Jerry Wayne - Vokal, stemme
*Siddi Makain Mushkin - Stemme
*Chris Blackwell - Gitar, trommer
*Doug Boyle - Gitar
*Phil Johnstone - Gitar, Klaverinstrument, produsent
*Charlie Jones - Bass
Morning Dew

«**Morning Dew**», òg kjend som «**(Walk Me Out in the) Morning Dew**» er ein post-apokalyptisk folkrocksong av den kanadiske songaren Bonnie Dobson frå 1962.

I følgje eit intervju med Dobson frå 1993 var «Morning Dew» inspirert av filmen *[[filmen On the Beach (1959)|On the Beach]]*.

Fred Neil høyrte songen til Dobson og omarrangerte han til sin eigen stil. Tim Rose høyrte så utgåva til Neil og spelte inn sin eigen versjon i 1966, og la til seg sjølv som medlåtskrivar. Gjennom eit smutthol i amerikansk opphavsrettslov, klarte Rose å behalde honorara han fekk for dette. 

## Versjonar
*1962 Bonnie Dobson, *At Folk City*
*1964 Vince Martin & Fred Neil, *[[Tear Down the Walls]]*
*1966 Tim Rose, *Tim Rose* «Morning Dew» (singel), plus later re-recordings
*1967 Episode Six, «Morning Dew» (singel)
*1967 Grateful Dead, *[[The Grateful Dead av The Grateful Dead|The Grateful Dead]]*, samt *[[Europe '72]]* og andre konsertalbum
*1968 Lulu, «Morning Dew» (singel)
*1968 The 31st of February, *Dreams* (Allman Brothers anthology)
*1968 Jeff Beck, *[[Truth av Jeff Beck|Truth]]*
*1968 Ralph McTell, *Eight Frames a Second*
*1968 Lee Hazlewood, *Love and Other Crimes*
*1968 The Nova Local, *Nova 1*
*1969 Hourglass Duane and Greg Allman
*1970 Salena Jones, *Everybody's Talkin' About*
*1971 Nazareth, *[[Nazareth av Nazareth|Nazareth]]*
*1973 Clannad, *[[Clannad av Clannad|Clannad]]*
*1980 Long John Baldry, *Long John Baldry*
*1984 Blackfoot, *Vertical Smiles*
*1985 Einstürzende Neubauten, *[[Fünf Auf der Nach Oben Offenen Richterskala]]*
*1990 Devo, *[[Smooth Noodle Maps]]*
*1992 Dave Graney and the Coral Snakes, *The Lure of the Tropics*
*1993 Screaming Trees, "Butterfly" (single)
*1995 Skullflower, *Transformer*
*1997 The Fatal Shore, "Fatal Shore"
*2002 Robert Plant, *[[Dreamland av Robert Plant|Dreamland]]*
*2003 Mungo Jerry, *[[Adults Only]]*
*2004 Audience, *alive&kickin'&screamin'&shoutin*
*2006 Serena Ryder, *If Your Memory Serves You Well*
*2010 Gregorian, *The Dark Side Of The Chant*
*2016 The National, *Day of the Dead*

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Morning Dew|Morning Dew]]» frå ,  den 29. mars 2011.* 
*** oppgav desse kjeldene:*
Song to the Siren

«**Song to the Siren**» er ein song skriven av Tim Buckley og låtskrivarpartnaren hans Larry Beckett og vart først gjeven ut på Buckley-albumet *[[Starsailor]]* i 1970. Han vart seinare gjeven ut på *[[Morning Glory: The Tim Buckley Anthology]]*.

Pat Boone var den første som gav ut ein versjon av songen, på albumet sitt *Departure* i 1969, altså før Buckley gav ut sin versjon. Songen er ein av dei mest kjende til Buckley, særleg etter at mange spelte han inn då Buckley døydde i 1975. 

## Bakgrunn

Songen vart skriven i 1967, men Buckley var misnøgd med dei første forsøka han gjorde på å spele han inn. Han kom til slutt ut på *Starsailor* tre år seinare. Fjernsynsserien *The Monkees* hadde med ein versjon av songen spelt av Buckley på 12-strengsgitar. Denne står i kontrast til den meir frodige, klangfyllte versjonen på albumet hans. 

Songen referer til sirena som prøver å lokke sjømenn i havet i gresk mytologi. Sirena er ein mytisk vesen som er halvt kvinne, halvt fisk som syng vakkert for å villeie sjømennene og skipa deira. 

## Versjonen av This Mortal Coil
Den mest kjende innspelinga av «Song to the Siren» er av This Mortal Coil. Han vart gjeven ut på singel i september 1983 og låg tre veker på den britiske singellista med ein 66. plass som høgaste plassering.. Singelen selde derimot jamt og trutt og låg heile 101 vekerpå  indie-lista i Storbritannia. Songen kom ut på albumet deira *[[It'll End in Tears]]* i 1984. Etter singelen kom ut vart Buckley igjen oppdaga på midten av 1980-åra. 

Denne versjonen vart nytta i David Lynch-filmen *[[Lost Highway]]* i 1997, men kom ikkje med på filmmusikkalbumet etter filmen. Lynch sa at This Mortal Coil-versjonen av songen inspirerte til dei to første albuma av Julee Cruise. Han hadde òg planlagt å nytte originalversjonen i filmen *[[filmen Blue Velvet|Blue Velvet]]*, men fekk då ikkje løyve til dette. 

## Andre versjonar
Songen er òg spela av Robert Plant, Susheela Raman, John Frusciante, Half Man Half Biscuit, Sinéad O'Connor, John Grant og Bryan Ferry.

Songen er òg spelt på konsertar av mange artistar, mellom andre George Michael og David Gray.

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Song to the Siren|Song to the Siren]]» frå ,  den 29. mars 2011.* 
*** oppgav desse kjeldene:*
Darkness, Darkness

«**Darkness, Darkness**» er ein song skriven av Jesse Colin Young i 1969, som sidan har vorte spelt inn av mange artistar. Han vart først gjeven ut av The Youngbloods på albumet deira *[[Elephant Mountain]]*. Under vietnamkrigen vart han rekna som ein «hymne» for soldatane, sidan han skildra det dei følte i junglane. 

## Andre versjonar
* 1971 Mott the Hoople på albumet *[[Brain Capers]]*
* 1976 Iain Matthews på albumet *[[Go For Broke]]*
* 1980 Eric Burdon på albumet *[[Darkness Darkness]]*
* 1993 Ghost Poets på albumet * [[Ghost Poets]]*
* 1994 Richie Havens på albumet *[[Cuts to the Chase]]*
* 1994 Screaming Trees på filmmusikken til *[[True Lies]]*
* 1995 Golden Earring på albumet *[[Love Sweat]]*
* 1996 Heidi Berry på albumet *[[Miracle]]*
* 1997 Richard Shindell på albumet *[[Reunion Hill]]*
* 2001 Elliott Murphy og Iain Matthews på albumet *[[La Terre Commune]]*
* 2002 Solas på albumet *[[The Edge of Silence]]*
* 2002 Robert Plant på albumet *[[Dreamland av Robert Plant|Dreamland]]* og *[[Sixty Six to Timbuktu]]*, samt boksen *[[Nine Lives av Robert Plant|Nine Lives]]*
* 2004 Cowboy Junkies på albumet *[[One Soul Now]]*
* 2007 Ann Wilson, songar frå Heart, på soloalbumet ''Hope & Glory'' 
* 2009 Helium Vola, tysk «Electro-Medieval»-band på *Für Euch, die Ihr liebt*

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Darkness, Darkness|Darkness, Darkness]]» frå ,  den 29. mars 2011.* 
*** oppgav desse kjeldene:*
Mighty ReArranger

***Mighty ReArranger*** er eit studioalbum av den britiske rockesongaren Robert Plant og bandet hans Strange Sensation. Det vart gjeve ut 25. april 2005. *Mighty ReArranger* består av ei blanding av verdsmusikk og vestleg musikk med mystiske, skrå og noko kyniske referansar til religion og lagnad.

*Mighty ReArranger* nådde 4. plass på den britiske albumlista, 22. plass i USA og 10. plass i Noreg. Albumet vart av Amazon.com utvald som eit av dei 100 beste albuma for 2005 og vart nominert til to Grammy Awards: Beste rockevokal av ein soloartist for «Shine It All Around» og beste hardrock-song for «Tin Pan Valley».

## Innhald

## Medverkande
;Robert Plant and the Strange Sensation
*Robert Plant&nbsp;– vokal, munnspel, produsent
*Justin Adams&nbsp;– elektrisk gitar, bendir, tehardant, lapsteelgitar, bassgitar
*John Baggott&nbsp;– klaverinstrument, electronica, Moog-bassgitar
*Clive Deamer&nbsp;– trommer, bendir
*Billy Fuller&nbsp;– elektrisk og kontrabass
*Skin Tyson&nbsp;– akustisk og elektrisk gitar, lapsteelgitar, bassgitar

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Mighty ReArranger|Mighty ReArranger]]» frå ,  den 29. mars 2011.* 
*** oppgav desse kjeldene:*
Periferien Dei joniske øyane

**Dei joniske øyane** (gresk: Ιόνια νησιά, *Iónia nisiá*) er ein av tretten periferiar i Hellas og ligg i Det joniske havet utanfor vestkysten av landet. Hovudstaden er Kérkyra by.

Periferien omfattar dei tidlegare prefektura Kérkyra, Levkáda, Kefaloniá, Zákynthos. Kýthira utanfor sørspissen av Peloponnes, som tradisjonelt har vore rekna til øygruppa Dei joniske øyane, inngår ikkje i periferien Dei joniske øyane, men er ein del av Attikí.

## Periferieiningar og kommunar
Etter den administrative reforma i 2010 er periferien Dei joniske øyane delt inn i fem periferieiningar som frå 2019 omfattar 11 kommunar.

## Byar og tettstader
Dei største byane og tettstadene i periferien er:

## Referansar
Suzhou i Jiangsu

**Suzhou** (suzhoumål *[səu][tsøʏ]*) er eit byprefektur heilt i sør i provinsen Jiangsu i Folkerepublikken Kina. Byprefekturet har eit areal på 8&nbsp;488&nbsp;km², folketalet var i 2009 på 6&nbsp;332&nbsp;900. Innanfor bygrensene budde på same tid 2&nbsp;402&nbsp;100 menneske. Prefekturet grensar i vest til Taisjøen og prefekturet Wuxi. I nord over Chang Jiang er Nantong, og i aust ligg Shanghai.

Suzhou er ein historisk by som er kjend for sine kanalar, steinbruer, pagodar og klassiske kinesiske hagar. Desse siste er rekna som verdsarv av UNESCO. Byen har òg vore eit viktig senter for kinesisk silkeindustri sidan Song-dynastiet (960-1279).

Suzhou består av seks bydistrikt og fem byfylke.

## Historie
Suzhou er vogga til Wu-kulturen og ein av dei eldste byane ved det nedre løpet av Chang Jiang. Omkring år 500 f.Kr., mot slutten av Shang-dynastiet, budde det her stammefolk som gjekk under nemninga *gou wu*. I 514 f.Kr., i Vår- og haustannaltida, grunnla kong Helü av Wu det som seinare skulle verte kalla Suzhou. Han kalla byen «Helus store by». I 473 f.Kr. vart Wu slått av Yuekongedømmet, eit rike aust for Wu. Yue vart i 306 f.Kr. slukt av Chu-kongedømet, og dermed var den første gullalderen til Suzhou over. Under Qin-dynastiet var byen eit fylke under namnet Wu. Xiang Yu leia i 209 f.Kr. ein oppstand og Qindynastiet vart styrta.

Under Sui-dynastiet, i 589, fekk byen namnet Suzhou.

Då Keisarkanalen var fullført, hadde Suzhou fått ein særleg strategisk posisjon i handelen. Han vart då eit av dei mest framskotne industrielle og merkantile sentera i den søraustlege kystregionen.

Under Tang-dynastiet konstruerte Bai Juyi i 825 Shantangkanalen, ein kanal som gav Suzhou samband med det nærliggande Huqiu. I 1035 vart Konfutse-tempelet grunnlagt i byen. I februar 1130 kom jin-hæren frå nord og plyndra, øydela og slakta ned befolkninga. I 1275 invaderte mongolane Suzhou og nye alvorlege øydeleggingar fann stad.

Byen opplevde gode tider frå ut i Ming-perioden og under Qing-dynastiet. I 1860 fann Taipingopprøret stad. Taipingane erobra byen og heldt han i over tre år. «Den alltid sigerrike hæren» under Charles Gordon erobra då byen.

Suzhou vart hardt råka då japanarane  invaderte byen under Den andre kinesisk-japanske krigen i 1937.

Frå 1950-talet har omfattande restaurering og gjenoppbygging funne stad. I 1981 vart gamlebyen utpeika som ein av dei fire kinesiske byane som skulle prioriterast kva gjaldt vern om den historiske-kulturelle arven. Beijing, Hangzhou og Guilin var dei andre byane. Dei klassiske hagane i Suzhou blei lagt til UNESCO si verdsarvliste i 1997 og 2990.

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:nb:Suzhou|Suzhou]]» frå ,  den 29. mars 2011.*  
**Delar av denne artikkelen bygger på «[[:en:Suzhou|Suzhou]]» frå , den 26. oktober 2011.*
Periferien Kreta

**Kreta** (gresk: Κρήτη, *Kríti*) er ein av dei tretten periferiane som Hellas er delt inn i. Periferien omfattar øya Kreta og nokre småøyar rundt. Hovudstaden er Iráklio.

Periferien omfattar dei tidlegare prefektura Khaniá, Réthymno, Iráklio og Lasíthi.

## Periferieiningar og kommunar
Etter den administrative reforma i 2010 er periferien Kreta delt inn i fire periferieiningar som omfattar 24&nbsp;kommunar.

## Byar og tettstader
Dei største byane og tettstadene i periferieininga er:

## Referansar
Tianjin

**Tianjin** (,  *Tientsin*) er ein av fire byar som er direkte underlagt sentralstyresmaktene i Folkerepublikken Kina. Han ligg i Nordaust-Kina, der fem elvar renn saman og dannar Hai He. Tianjin var tidlegare ein del av provinsen Hebei og grensar til Hebei på alle sider, bortsett frå i nordvest der Beijing ligg.

## Næringsliv
Tianjin består stort sett av sletteland. Her vert dyrka korn, jordnøtter, linfrø, grønsaker og frukt. Her finst også oljeproduksjon, saltutvinning, og ulike typar industri, særleg maskinproduksjon av ulikt slag. Her er også mykje skipstrafikk. 

## Styresmakter
Leiaren for lokalavdelinga til Kinas kommunistparti er Li Hongzhong, og borgarmeisteren er Zhang Guoqing (2019).

## Kjelder

## Bakgrunnsstoff

*
Nanchang

**Nanchang** (hanzi 南昌, pinyin *Nánchāng*) er eit kinesisk byprefektur som er provinshovudstad i Jiangxi i det søraustlege Kina. Prefekturet har eit areal på 7&nbsp;402 km², folketalet vart i 2010 berekna til 4,97 millionar. Innanfor bygrensene budde i 2004 i kring 1,89 millionar menneske.

Nanchang omfattar fem bydistrikt og fire fylke.

## Næringsliv
Nanchang er eit regionalt midtpunkt for jordbruksproduksjonen i Jiangxi. Ris og appelsinar er dei største salsvarene. Ford Motor Company har ein fabrikk i Nanchang, og samarbeider med Jiangling Motor om bygging av varebilen Ford Transit. Fleire av industriverksemdene er sysselsett med delproduksjon til fly- og bilindustrien, metallurgi, elektromekanikk, samt med tekstil, tradisjonell kinesisk medisin og farmasøytika.

## Historie
Under Han-dynastiet vart byen Gan bygd her ca. 201 f.Kr. I 589 e.Kr., under Sui-dynastiet fekk byen namnet Hongzhou og noko seinare dagens namn; Nanchang.

På 1900-talet vart byen kjend for si rolle for kommunististrørsla. Her gjennomførte kommunistane under leiing av Zhou Enlai den såkalla Nanchangoppstanden som braut ut 1. august 1927. Datoen 1. august vart seinare erklært som grunnleggingsdag for Folkets frigjeringshær.

## Kjelder


**Denne artikkelen bygger på «[[:nb:Nanchang|Nanchang]]» frå ,  den 29. mars 2011.*  
**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Nanchang|Nanchang]]» frå ,  den 29. mars 2011.*
Svalbard lufthamn, Longyear

**Svalbard lufthamn, Longyear** er ein sivil flyplass på Svalbard. Flyplassen ligg på Hotellneset ca. 5 km nordvest for Longyearbyen og er eigd og driven av Avinor AS.

Bygginga av rullebana starta i 1973, og det fyrste flyet landa på flyplassen 14. september 1974. Flyet var ein Fokker F-28 frå Braathens SAFE. Svalbard lufthamn opna offisielt 2. september 1975. Hausten 2005 bestemte Avinor at det skulle byggast ein ny terminal på flyplassen. Terminalen blei opna 10. desember 2007. Den har i dag status som verdas nordlegaste lufthamn med regulær rutetrafikk, og har daglege avgangar til Oslo og Tromsø med SAS, samt gruveflygingar til Ny-Ålesund og Svea. I 2008 reiste 138 934 passasjerar via Svalbard lufthamn, ein auke på 7,4 % frå året før.

## Ulukker
* 10. oktober 1986 styrta eit Cessna-fly like etter avgang frå Svalbard lufthamn. Alle dei seks ombord omkom.

* 29. august 1996 styrta eit russisk Tupolev Tu-154M-fly i Operafjellet under innflyging til Svalbard lufthamn. Flyet blei operert av Vnukovo Airlines og var på veg frå Moskva til Longyearbyen med russiske og ukrainske gruvearbeidarar. Flyet var ca. 3 km ute av kurs då det styrta. Alle dei 141 ombord omkom. Dette er den flyulukka på norsk jord som har tatt flest menneskeliv.