open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Christof Duffner

**Christof Duffner** () er ein tysk, tidlegare skihoppar frå Triberg im Schwarzwald, ein kommune i delstaten Baden-Württemberg. Han vann OL-gull i 1994 og VM-gull i 1999 med Tysklands hopplandslag, samt VM-bronse i 1997. Mellom 1988 og 2004 deltok han i til saman 221 verdscuprenn. Fem gongar kunne han klive opp på sigerspallen, sin einaste siger i verdscupen fekk han i Oberstdorf 30. desember 1992.

### Aktiv
Duffner debuterte på heimebane i 1988 i opningsrennet i den tysk-austerrikske hoppveka. Nøyaktig to år seinare fekk han sine fyrste verdscuppoeng i same bakken. Nye to år skulle før han fekk sin fyrste pallplass i verdscupen. Det rennet fann også stad i same bakken, og mykje overraskande kunne han stige heilt til topps. I dei komande åra fylgde to andre- og tredjeplassar.

Duffner var med på det tyske firemannslaget som vart olympiske meistrar i laghopping i Vinter-OL 1994 på Lillehammer. Hansjörg Jäkle, Dieter Thoma og Jens Weißflog var dei andre på laget. I 1997 vart det bronse for det tyske laget under ski-VM i Trondheim, då var Weißflog bytta ut med Martin Schmitt, resten var dei same som vann OL-gullet. To år seinare tok Duffner, Thoma og Schmitt eit VM-gull i skihopping i Ramsau, då med Sven Hannawald på laget.

Duffner sleit med å hevde seg i dei individuelle renna i skimeisterskapane, ein tiandeplass i storbakken i Falun under ski-VM 1993 vart hans beste plassering. Derimot gjorde han det mykje betre i verdsmeisterskapane i skiflyging, med ei rad gode plasseringar. Han vart nummer fem både i 1992 og 1996, men hans beste prestasjonen var fjerdeplassen i den mellomliggjande meisterskapen i 1994 i Planica.

Frå 1991 til 2001 vann Duffner fire sølv- og to bronsemedaljar i dei tyske meisterskapane.
 
Han slutta som skihoppar i 2004.

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:de:Christof Duffner|Christof Duffner]]» frå ,  den 9. januar 2013.*  
 
 
## Bakgrunnsstoff
*Duffners profil på Sports-reference.com 
* 
*
Max Bolkart

**Max Bolkart** () var ein tysk skihoppar frå Oberstdorf. Han vann den tysk-austerrikske hoppveka i 1960, og vart nummer fire i det spesielle hopprennet under Vinter-OL 1956 i Cortina d'Ampezzo.

## Aktiv
Bolkart vart nummer tre i hopprennet i Innsbruck på nyåret 1955, bak Torbjørn Ruste frå Noreg og Hemmo Silvennoinen frå Finland. Same plasseringa fekk han i same bakken nøyaktig eitt år seinare, då Koba Tsakadze frå Sovjetunionen vann føre Harry Glaß frå Aust-Tyskland. Seinare i 1956-sesongen vart Bolkart nummer fire i det olympiske hopprennet i Cortina d'Ampezzo. I 1957 vart han nummer tre i Innsbruck for tredje året på rad, han vart også nummer tre samanlagt i hoppveka, bak finnane Pentti Uotinen og Eino Kirjonen.

Under den tysk-austerrikske hoppveka 1959/60 vann Bolkart dei tre fyrste renna og sigra samanlagt med 878,0 poeng, mot austerrikaren Albin Plank sine 874,7 poeng. Hoppveka den sesongen var prega av få sterke utanlandske deltakarar, til dømes deltok ingen norske hopparar, medan Finland berre sende hopparar som ikkje var aktuelle for den lange reisa til vinterolympiaden i Squaw Valley i California. Bolkart deltok i Squaw Valley og vart nummer seks i det spesielle hopprennet.

Bolkart kom på sjuandeplass i storbakken under verdsmeisterskapen på ski i Zakopane i 1962. Han vart så nummer to i Oberstdorf og nummer tre i Garmisch-Partenkirchen under hoppveka 1962/63, norske Toralf Engan var suveren vinnar i begge renna. Engan vart ein overlegen vinnar av hoppveka, medan Bolkart vart nummer tre, vel tre poeng bakom toaren Torbjørn Yggeseth frå Noreg.

Ved sidan av Helmut Recknagel og den norske verdsmeisteren i kombinert, Arne Larsen, var Bolkart ein av svært få som etter 1960 hoppa med armane strekt framover. På den tid var finnestilen den heilt dominerande, der skihopparane strekte seg aerodynamisk ut med samla, parallelle ski, og armane lagt bakover langs kroppen.

Bolkart vart vesttysk meister i åra 1956-58 og 1964. Han la opp i 1965.

## Kjelder

* *Denne artikkelen bygger på «[[:de:Max Bolkart|Max Bolkart]]» frå , den 9. januar 2013.* 
 

## Bakgrunnsstoff
*
Rudolf Höhnl

**Rudolf Höhnl** () er ein tsjekkisk, tidlegare skihoppar frå Pernink, som konkurrerte for Tsjekkoslovakia. Han vann bronsemedaljen i storbakken under ski-VM 1974 i Falun.

## Aktiv
Höhnl vart lagt merke til fyrste gongen i 1968 då han kom han på tredjeplass i hopprennet i Lahti-spelen, finske Veikko Kankkonen vann føre norske Lars Grini. To år seinare vart Höhnl nummer tre i Holmenkollen, berre slått av Vladimir Belousov og Garij Napalkov, begge frå Sovjetunionen.

Frå 1965/66 til 1975/76 tok Höhnl del i den tysk-austerrikske hoppveka. I januar 1971 kom han for fyrste gong på pallen, då Tsjekkoslovakia vann ein trippelsiger med Zbynek Hubac på fyrsteplass, etterfylgd av Jiří Raška med Höhnl på tredjeplass. To år fekk han sin andre og siste pallplass då han vann rennet i Bischofshofen 6. januar 1973. Seks gongar plasserte han seg mellom dei ti beste samanlagt i hoppveka; han vart nummer sju i 1968/69 og 1974/75, nummer seks i 1969/70 og 1972/73, nummer fem i 1970/71 og nummer åtte i 1975/76.

Mellom 1966 og 1976 deltok Höhnl i alle dei store internasjonale skimeisterskapane. I ski-VM 1966 var han langt nede på resultatlista, medan han under vinter-OL 1968 kom på tolvteplass i storbakken i Saint-Nizier, hans beste plassering i OL-samanheng. To år seinare kom han på fjerdeplassen i normalbakken i verdsmeisterskapen i Štrbské Pleso. I 1974 tok han bronsemedaljen i storbakken i Falun i 1974, der Hans-Georg Aschenbach og Heinz Wosipivo ordna dobbeltsiger for Aust-Tyskland.

Höhnl deltok i VM i skiflyging både i 1973 og 1975. Hans beste plassering var femteplassen i Oberstdorf i 1973, i 1975 vart han nummer elleve. Han vann den austeuropeiske hoppturneen i 1971, og Tatra Cup i 1971 og 1973.

Han slutta som aktiv skihoppar i 1976.

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:de:Rudolf Höhnl|Rudolf Höhnl]]» frå ,  den 9. januar 2013.*  
 
**Sportsboken*, aktuelle årgangar

## Bakgrunnsstoff
*FIS 
*Sports Reference: Rudolf Höhnl
Gaseller

**Gaseller** (tidlegare *gasellar*) er ei gruppe små antiloper, hovudsakleg frå slekta *Gazella*, som lever i Afrika og Asia. Dei er kjenneteikna av slank og smekker bygnad og ei evne til å springa raskt og hoppa høgt. Gaseller er som regel lysebrune på oversida av kroppen og kvitlege på buken. Dei kan ha eit karakteristisk mønster av lyse og mørke striper i andletet. Nokre typar gaselle er springbukk, grantgaselle, gerenuk og thomsongaselle.

## Artar
* *[[Gazella arabica|G. arabica]]*
* *[[Gazella bennettii|G. bennettii]]*
* †*[[Gazella bilkis|G. bilkis]]*
* *[[Gazella cuvieri|G. cuvieri]]*
* *[[Gazella dama|G. dama]]*
* *[[Gazella dorcas|G. dorcas]]*
* *[[Gazella gazella|G. gazella]]*
* *[[Gazella granti|G. granti]]*
* *[[Gazella leptoceros|G. leptoceros]]*
* *[[Gazella rufifrons|G. rufifrons]]*
* †*[[Gazella rufina|G. rufina]]*
* *[[Gazella saudiya|G. saudiya]]*
* *[[Gazella soemmerringii|G. soemmerringii]]*
* *[[Gazella spekei|G. spekei]]*
* *[[Gazella subgutturosa|G. subgutturosa]]*
* *[[Gazella thomsonii|G. thomsonii]]*

## Kjelder

*«gaseller» (12.03.2012) i *Store norske leksikon*.

## Bakgrunnsstoff
Pierre Michon

**Pierre Michon** () er ein fransk skjønnlitterær forfattar. Han er rekna som ein av dei viktige fornyarane av fransk prosakunst ved at romanane hans kan karakteriserast som ein slags prosadikt. Verka hans er omsett til mange språk, og han har motteke fleire litterære prisar. I 2009 fekk han frå Académie française den litterære prisen *Grand prix du roman de l'Académie française* for boka *Les Onze*.

Pierre Michon debuterte som trettisjuåring med boka * Vies minuscules*, som i eit poetisk språk  skildrar og kommenterer livet til personar frå heimtraktene hans i Creuse i ei form som kan sjåast på som ein slags sjølvbiografi. For denne boka vart han honorert med *Prix France Culture 1984*, ein litteraturpris som vart skipa i 1979 av radiokanalen France Culture.

## Bibliografi
**Vies minuscules* (Gallimard, 1984) ISBN 978-2-07-070038-7
* *Vie de Joseph Roulin* (éditions Verdier, 1988) ISBN 978-2-86432-066-1
* *L'Empereur d'Occident*, med illustrasjonar av Pierre Alechinsky (Fata Morgana, 1989) ISBN 978-2-85194-073-5
* *Maîtres et serviteurs* (Verdier, 1990) ISBN 978-2-86432-110-1
* *Rimbaud le fils* (Gallimard, 1991) 
* *La Grande Beune* (Verdier, 1995)
* *Le Roi du bois* (Verdier, 1996) ISBN 978-2-86432-229-0
* *Mythologies d'hiver* (Verdier, 1997) ISBN 978-2-86432-264-1
* *Trois auteurs* (Verdier, 1997) ISBN 978-2-86432-263-4
* *Abbés* (Verdier, 2002) ISBN 978-2-86432-363-1
* *Corps du roi* (Verdier, 2002) ISBN 978-2-86432-366-2
* *Le Roi vient quand il veut : propos sur la littérature* (Albin Michel, 2007) ISBN 978-2-226-17968-5
* *Les Onze* (Verdier, 2009) ISBN 978-2-86432-552-9
* *Vermillon*, med fotografi ved Anne-Lise Broyer (éditions Verdier/éditions Nonpareilles, 2012) ISBN 978-2-86432-689-2

## Fotnotar

## Bakgrunnsstoff
*Om Pierre Michon på internettsida til forlaget ''éditions Verdier''.
Maorimåse

**Maorimåse** (*Chroicocephalus bulleri*) er ein liten måse, endemisk for New Zealand og kan treffast i innlandet på Sørøya på kysten av begge hovudøyane.

## Skildring
Maorimåsen er ein liten, ternestor, lys måse, ca. 37 centimeter, hannar med gjennomsnittleg kroppsvekt på 300 gram, hofuglar 50 gram mindre vekt. Rygg og venger er lys sølvgrå, berre ytst på vengetuppane har dei ei smal, mørk stripe. Nebbet er langt og svart, beina er svarte, kan ha innslag av raudt.

Om vinteren kan ein finne maorimåsane langs store delar av kysten, inkludert hamnar og parkområde i kystbyar. Somme lever ved innsjøar på Nordøya, nokre fuglar kan trekke mot estuar om vinteren. Hekkeområdet er elvebreidder og innsjøar på Sørøya, mellom Marlborough og Southland. På Nordøya hekkar dei meir fåtalige ved Lake Rotorua og i kystområde som til dømes ved Manukau Harbour og Bay of Plenty.

Dietten er variert og består av marine virvellause dyr, insekt, skaldyr og fisk om vinteren. Når dei beitar i innlandet om sommaren tar dei fiskeyngel, små flyndrer, meitemakk, larver og andre virvellause dyr som dei finn i vassoverflata.

Maorimåsar er kolonihekkarar og kan danne tette, store koloniar på opp til 1000 par. Koloniane i innlandet kan ligge på grusbankar, ved kysten kan dei hekke ved sanddyner eller steinete område. Reira er små tuer bygd av gras eller tang med ei senking i midten, dei kan ligge i avstand på ca. 50 centimeter til naboreira. Kullet er på 1-4, vanlegvis 2 egg. Klekkinga skjer etter 20-24 dagar og ungane kan gå bort frå reirplassen etter ein dag. Etter 2 veker sym dei, og om lag 26 dagar gamle er dei flygedyktige. Dei kan bli hekkefuglar etter tidlegast 2 år, og kan ha levealder på over 18 år.

Arten har status som sterkt trua, og bestanden er estimert til ca. 96&nbsp;000 kjønnsmodne individ (1998), og er minkande. Populasjonen på Nordøya aukar og dei utvidar utbreiingsområdet der.

## Kjelder

* Barrie Heather og Hugh Robertson, *The Field Guide to the Birds of New Zealand* (revised edition), Viking, 2005 
* BirdLife International (2013) Species factsheet: *[http://www.birdlife.org/datazone/speciesfactsheet.php?id=3238 Chroicocephalus bulleri]*. Henta frå http://www.birdlife.org den 9. januar 2013.

### Referansar

## Bakgrunnsstoff
Takaka på New Zealand

**Takaka** er ein liten by som ligg i den søraustlege enden av Golden Bay, i nordenden av Sørøya på New Zealand, ved den nedste delen av Takaka-elva. Han ligg ved byrjinga av den svingete vegen som følgjer elvedalen før han klatrar over Takaka Hill, og bind Golden Bay saman med den tettare busette kyststripa i Tasman Bay i søraust.

Jordbruk, skogbruk, muslingoppdrett, kalksteinsbrot og turisme er dei viktigaste lokale næringsvegane. Området kring Takaka er mineralrikt, og gull, jarnmalm, kopar, sølv og asbest finst alle i lokalområdet, men ingen i kommersielt utvinnbare mengder. Området kring Takaka Hill er også kjent for grottesystema som ligg der, med den djupaste vertikale sjakta på New Zealand, Harwood's Hole, i nærleiken. Der er også eit stort Fonterra meierianlegg i Takaka. Dei siste seksti åra har området trekt til seg mange fargerike menneske frå heile verda, som livnærere seg av kunst, kunsthandverk og andre kreative syslar, og som freister skape seg eit godt liv i kontrakt til storsamfunnets ideal om konkurranse og profitt.

Byen er også kjend for Te Waikoropupu Springs (eller Pupu Springs), kjeldene som har det klåraste ferskvatnet i verda.

## Kjelder


**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Takaka, New Zealand|Takaka, New Zealand]]» frå ,  den 9. januar 2013.*  


## Bakgrunnsstoff

*
Filmpolitiet

***Filmpolitiet*** er eit radioprogram på NRK P3 og ein nettstad. Programmet hadde si første sending 11. januar 1998, og er difor eit av kanalens lengstlevande radioprogram. Sidan oppstarten har det blitt leia av Birger Vestmo. Etter mange år som eit reint radioprogram, opna dei òg ei nettside i 2010. Samtidig auka mengda journalistar til fire.

Redaksjonen melder filmar, spel og tv-seriar – samt skriv om popkultur og kommentarar på aktuelle hendingar. Radioprogrammet går kvar fredag frå 11 til 13 på NRK P3. Programmet vert sendt frå Tyholt i Trondheim.

## Filmpolitiet

I tillegg til Birger Vestmo består redaksjonen av:

*Marte Hedenstad
*Sigurd Vik

Regelmessige bidragsytarar:
*Martin Aas
*Maria Lindberg
*Rune Håkonsen
*Andreas Hadsel Opsvik

## Referansar

## Bakgrunnsstoff
*Nettstaden til Filmpolitiet
Kizahashi-hama

**Kizahashi-hama** er ei strand ved neset Osen på Skarvsnes, på kysten av Dronning Maud Land. Det vart kartlagt frå landmålingar og flyfoto tekne under Den japanske antarktisekspedisjonen (JARE), 1957-62. Namnet «Kizahashi-hama» (Trappestranda) vart gjeve av JARE i 1972.

## Kjelder
Koke-daira

**Koke-daira** er ei strand like sør for Langskallane i Fukuro-ura på Langhovde ved kysten av Dronning Maud Land. Det veks mosar på stranda over eit område på 15 gangar 30 meter. Namnet *Koke-daira* (japansk for «Mosestranda») vart gjeve av Den japanske antarktisekspedisjonen (JARE) i 1963 etter kartlegginga deira av området. 

## Kjelder
Ogi-hama

**Ogi-hama** er ei strand inst i ei vik sør i Rumpa i den austlege delen av Lützow-Holmbukta. Ho vart kartlagd av Den japanske antarktisekspedisjonen (JARE). Namnet Ogi-hama, som tyder Viftestranda, vart gjeve av JARE i 1973.

## Kjelder
Oshiage-hama

**Oshiage-hama** er ei strand på nordaustsida av Skallen på kysten av Dronning Maud Land. Stranda ligg langs ei vik mellom Skallen og enden av Skallebreen. Ho vart kartlagd frå landmålingar og flyfoto teken under Den japanske antarktisekspedisjonen (JARE), 1957-62. Namnet «Oshiage-hama» (Strandvollen) vart gjeve av JARE i 1972.

## Kjelder
Nordvendfjøra

**Nordvendfjøra** er ei strand sør i Nishino-ura på Aust-Ongul. Ho vart kartlagd frå landmålingar og flyfoto tekne under Den japanske antarktisekspedisjonen (JARE), 1957–62, og namngjeve Kitami-hama. Namnet vart sidan omsett til norsk.  Stranda er 500 meter lang og ligg inst i Jurpollen.

## Kjelder
Asemusstranda

**Asemus Beach** (bulgarsk ‘Brjag Asemus’) er ei strand på Robert Island i Sør-Shetlandsøyane i Antarktis. Ho grensar til Debelyanov Point i sørvest, åsane på Alfatar Peninsula i nordvest og Divotino Point i nordaust. Stranda er snøfri om sommaren. 

Stranda er kalla opp etter den antikke romerske byen Asemus nord i Bulgaria.

## Kjelder

* SCAR Composite Antarctic Gazetteer.
Blacksand Beach

**Blacksand Beach** er ei strand av svart vulkansk sand ved Cape Royds på Ross Island, kring 1 km nord for Flagstaff Point. Det skildrande namnet vart gjeve av medlemmar av Nimrod-ekspedisjonen, 1907–09, som fann stranda i gå avstand frå basen sin nær Flaggstaff Point.

## Kjelder
Cadwalader Beach

**Cadwalader Beach** er ei strand nesten 1,5&nbsp;km lang ved sørenden av Beaufort Island i Ross Archipelago. Stranda er okkupert av ein stor adeliepingvinkoloni og det er lett tilkomst til sjøen når kysten er isfri. Stranda vart namngjeve av New Zealand Geological Survey Antarctic Expedition (1958–59) etter kaptein John Cadwalader i U.S. Navy som støtta denne ekspedisjonen. 

## Kjelder
*
Caughley Beach

**Caughley Beach** ert den nordlegaste stranda på den isfrie kysten sørvest for Cape Bird på Ross Island. Det vart kartlagd av New Zealand Geological Survey Antarctic Expedition, 1958–59, og kalla opp etter Graeme Caughley, ein biolog med laget som vitja Cape Bird.

## Kjelder
*
Fairchild Beach

**Fairchild Beach** er ei sandstrand, 500 meter brei og 2 km lang, frå foten av Round Hill og nordover til sørsida av Comptonbreen, på austsida av Heardøya i det sørlege Indiahavet. Stranda ligg ved Compton Lagoon og grensar i vest til Gilchrist Beach. Sør for Fairchild Beach ligg Brownbreen, som endar ved Brown Lagoon.

Namnet «Fairchild's Beach» var i bruk av amerikanske selfangarar så tidleg som 1857, men opphavet til namnet er ikkje kjend.

## Kjelder
Gilchrist Beach

**Gilchrist Beach** er ei steinstrand vest for Comptonbreen på nordsida av Heardøya. I aust grensar stranda til sandstranda Fairchild Beach. Travelling eastwards frå Gilchrist Beach to Fairchild Beach.

Stranda var kjend for amerikanske selfangarar som **Rocky Beach ** så tidleg som 1857. Namnet **Stoney Beach** vart òg nytta i denne perioden. 

Namnet Gilchrist Beach, gjeve av ANARE (Australian National Antarctic Research Expeditions) i løpet av kartlegginga deira av øya i 1948 er i dag det godkjende namnet. Alan R. Gilchrist tente som militærlege med ANARE.

## Kjelder
Kladara Beach

**Kladara Beach** (bulgarsk ‘Brjag Kladara’) er ei 2 km lang strand på sørsida av Yankee Harbour på sørvestkysten av Greenwich Island i Sør-Shetlandsøyane i Antarktis. Ho grensar til foten av Provadiya Hook i vest, Oborishte Ridge i sør og enden av Solisbreen i aust. Stranda er snøfri om sommaren. 

Stranda er kalla opp etter den eldgamle festninga Kladara søraust i Bulgaria.

## Kjelder
* SCAR Composite Antarctic Gazetteer.
Liverpool Beach

**Liverpool Beach** (bulgarsk ‘Livarpulski Brjag’) er ei halvmåneforma strand på 1,8 km på austsida av Walker Bay på sørkysten av Livingston Island i Sør-Shetlandsøyane i Antarktis. Ho ligg på vestsida av det vesle isfrie neset som endar ved Hannah Point og grnesa grensar til Hannah Point i vest, Ustra Peak i nordaust og enden av Verilabreen i nord. Den vakre stranda er ein av dei mest populære turiststadane i Antarktis og vert ofte vitja av cruiseskip. 

Stranda er kalla opp etter den britiske byen Liverpool, som på 1800-talet var heimehamna til mange britiske selskuter som dreiv selfangst i Sør-Shetlandsøyane. 

## Kjelder

* Liverpool Beach. SCAR Composite Gazetteer of Antarctica.
Marinovic Beach

**Marinovic Beach** er ei slak strand på sørkysten av Explorers Cove i New Harbour på Scott Coast i Victoria Land. Det vart namngjeve av Advisory Committee on Antarctic Names (US-ACAN) etter Baldo Marinovic, ein biolog ved McMurdo-basen vinteren 1985. 

## Kjelder
McDonald Beach

**McDonald Beach** er ei stor strand vest for Inclusion Hill og 6 nautiske mil (11&nbsp;km) sørvest for Cape Bird på Ross Island. Ho vart namngjeve av New Zealand Geological Survey Antarctic Expedition (NZGSAE), 1958–59, etter kaptein Edwin A. McDonald, som støtta NZGSAE under kartlegginga av Cape Bird-området. 

## Kjelder
Mikre Beach

**Mikre Beach** (bulgarsk ‘Mikrenski Brjag’) er ei strand på Snow Island i Sør-Shetlandsøyane i Antarktis. Ho grensar til Cape Conway i sørvest, iskappa på øya i nordvest og Pazardzhik Point i nordaust. Stranda er snøfri om sommaren.

Stranda er kalla opp etter busetnaden Mikre nord i Bulgaria.

## Kjelder

* SCAR Composite Antarctic Gazetteer.
President Beaches

**President Beaches** er ei rekkje strender som strekkjer seg 11&nbsp;km langs den vide vestenden av Byers Peninsula på Livingston Island i Sør-Shetlandsøyane i Antarktis mellom Start Point i nord og Devils Point i sør.

Namnet «West Beaches» vart gjeve av K.R. Everett i United States Antarctic Research Program (USARP) som undersøkte jordsmonnet i området i februar 1969. Advisory Committee on Antarctic Names (US-ACAN) valde i staden å bruk det historiske namnet for dette området. Så tidleg som 1820-21 skal selfangarar frå Stonington ha nytta namnet «President's Harbor» (no New Plymouth) for ankerplassen like utanfor strendene.

## Kjelder
* SCAR Composite Antarctic Gazetteer.
Ridley Beach

**Ridley Beach** er ei strand forma som ein trekant, sør for Cape Adare, på vestsida av Adare Peninsula nord i Victoria Land. Den britiske antarktisekspeidsjonen, 1898–1900, leia av C.E. Borchgrevink, slo leir her på denne stranda, og Borchgrevink kalla ho opp etter fødenamnet til mora. Nord-laget leia av Campbell under Terra Nova-ekspedisjonen, gjekk i land her i 1911, og dei gav namn til heile stranda. Det finst ein adeliepingvinkoloni på stranda. 
 
## Kjelder
Romanes Beach

**Romanes Beach** er ei strand på nordkysten av Wohlschlag Bay like sør for Harrison Bluff, på vestsida av Ross Island. Det vart kartlagd av a party av New Zealand Geological Survey Antarctic Expedition (NZGSAE), 1958–59, som gjekk i land her frå USS «Arneb». Ho vart namngjeven av New Zealand Antarctic Place-Names Committee (NZ-APC) etter W. Romanes, fjellklatrarassistent på ekspedisjonen.
 
## Kjelder
Skua Beach

**Skua Beach** er ei sandstrand som ligg ved foten av Scarlet Hill på austsida av Heardøya. Namnet «Launches Beach» vart nytta av amerikanske selfangarar på 1800-talet. Namnet Skua Beach vart gjeve av ANARE (Australian National Antarctic Research Expeditions) i løpet av kartlegginga deira av øya i 1948.

## Kjelder
Waipuke Beach

**Waipuke Beach** er ei strand mellom McDonald og Caughley Beach, som ligg 6&nbsp;nautiske mil (11&nbsp;km) sørvest for Cape Bird på Ross Island. Waipuke er eit maoriord for flaum. Ho fekk dette namnet av New Zealand Geological Survey Antarctic Expedition (NZGSAE), 1958–59, på grunn av ho periodisk vart flauma over av smeltevatn frå isen på Cape Bird, som har øydelagd nærliggande pengvinkoloniar. 

## Kjelder
Waterpipe Beach

**Waterpipe Beach** er ei flat grusstrand på vestsida av Borge Bay på Signy Island i Sør-Orknøyane. Det vart kartlagd i 1933 av eit lag frå Discovery Investigations Ho vart kartlagd på ny og namngjeve i 1947 av Falkland Islands Dependencies Survey (FIDS). Ei gamal røyrleidning frå ein pumpestasjon ved den sørlegaste innsjøen i Three Lakes Valley fører ned til denne stranda og vart nytta av Tønsberg Hvalfangeri for å fylle vatn på kvalbåtane sine i perioden 1920-30.

## Kjelder
Read Mountains

**Read Mountains** er ei fjellrekkje, med Holmes Summit på 1875 moh som det høgaste, aust for Glenbreen sør i den sentrale delen av Shackleton Range. Fjella vart først kartlagde i 1957 av Commonwealth Trans-Antarctic Expedition og kalla opp etter professor Herbert H. Read, leiar i Scientific Committee og medlem av rådet som planla  Commonwealth Trans-Antarctic Expedition, 1955-58.

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Read Mountains|Read Mountains]]» frå ,  den 10. januar 2013.* 
*** oppgav desse kjeldene:*
Herbert Mountains

**Herbert Mountains** er ei fjellrekkje på austsida av Gordonbreen i Shackleton Range i Antarktis. Dei vart først kartlagde i 1957 av Commonwealth Trans-Antarctic Expedition (og kalla opp etter sir Edwin S. Herbert, styrleiar i Finanskomiteen og medlem av rådet som styrte ekspedisjonen, 1955-58.

## Kjelder
Shackletonkjeda

**Shackletonkjeda** er ei fjellkjede i Antarktis. Ho stig opp til Holmes Summit på 1875&nbsp;moh. og strekkjer seg 160 km frå aust til vest mellom Slessor- og Recoverybreen.

Fjellkjeda er kalla opp etter sir Ernest Shackleton, leiaren for den britiske Endurance-ekspedisjonen (eller «Shackleton-ekspedisjonen») 1914-16.

## Landmålingar
Commonwealth Trans-Antarctic Expedition (CTAE), som i 1956 såg fjellkjeda frå lufta, gjorde ei landmåling av den vestlege delen i 1957. US Navy fotografert fjellkjeda frå lufta i 1967. I 1968–69 og 1969–70 gjorde British Antarctic Survey (med base på Halley Station) ytterlegare landmålingar med støtte frå eit C-130 Hercules-fly frå US Navy.

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Shackleton Range|Shackleton Range]]» frå ,  den 10. januar 2013.*
Theron Mountains

**Theron Mountains** er ei fjellrekkje som strekkjer seg 45 km frå nordaust til sørvest med ei høgd opp til 1175&nbsp;moh på austsida av Filchner isbrem. Dei vart først sett frå lufta i 1956 av Commonwealth Trans-Antarctic Expedition (CTAE) og kalla opp etter «Theron», skipet til CTAE i 1955-56.

## Kjelder
*
Collingwood på New Zealand

**Collingwood** er ein liten by som ligg i det nordvestlege hjørnet av Sørøya på New Zealand ved Golden Bay.

## Geografi
Collingwood ligg i den vestlege delen i Golden Bay ved munningen til Aorere-elva. I denne byen endar riksvegen *State Highway 60*.

## Historie
Byen vart frå først av kalla Gibbstown etter den newzealandske politikaren William Gibbs, men fekk seinare namnet Collingwood etter admiral Cuthbert Collingwood, lord Nelson sin nestkommanderande i slaget ved Trafalgar. Under gullrusjåra på 1850-talet vaks folketalet i byen sterkt, og det kom framlegg om å gjera han til den nye hovudstaden på New Zealand. Byen vart sterkt øydelagd av brann i 1859 og på nytt i 1904.

## Turisme
Byen er eit senter for økoturisme på grunn av nærleiken til Kahurangi National Park og Farewell Spit naturreservat. 

## Referansar

*


**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Collingwood, New Zealand|Collingwood, New Zealand]]» frå ,  den 10. januar 2013.*
Pensacolafjella

**Pensacolafjella** er ei stor fjellkjede i Antarktis, som strekkjer seg 450&nbsp;km frå nordaust til sørvest, og består av Argentina Range, Forrestal Range, Dufek Massif, Cordiner Peaks, Neptune Range, Patuxent Range, Rambo Nunataks og Pecora Escarpment. Desse fjella ligg tvers over den store Foundationstraumen og Support Force-breen som renn nordover til Ronne isbrem.

Det vart oppdaga og fotografert den 13. januar 1956 under ein flytur over kontinentet under Operasjon Deep Freeze frå McMurdo Sound til Weddellhavet og attende. Det vart namngjeve av US-ACAN etter Pensacola i Florida, til minne om den historiske rolla til staden i å utdanne flygarar for U.S. Navy. Fjella vart kartlagde i detalj av USGS frå landmålingar og US Navy sine flyfoto, 1956-67.

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Pensacola Mountains|Pensacola Mountains]]» frå ,  den 10. januar 2013.* 
*** oppgav desse kjeldene:*
Argentina Range

**Argentina Range** er ei fjellkjede som ligg 56 km aust for den nordlege delen av Forrestal Range nordaust i Pensacolafjella i Antarktis. Dei vart oppdaga og fotograferte den 13. januar 1956 under US Navy sin flytur over kontinentet frå McMurdo Sound til Weddellhavet og attende.

Ho vart namngjeven av Advisory Committee on Antarctic Names etter Argentina, som i mange år frå 1955 og frametter dreiv ein forskingsstasjon på Filchner isbrem ved General Belgrano eller Ellsworth-basen. Heile Pensacolafjella vart kartlagde av US Geological Survey i 1967 og 1968 frå landmålingar og frå flyfoto tekne av US Navy i 1964.

## Kjelder
*
Dufek Massif

**Dufek Massif** er eit ulendt, stort sett snødekt fjellmassiv vest for Forrestal Range nord i Pensacolafjella. Det vart oppdaga og fotografert den 13. januar 1956 på ein flytur over kontinentet under Operasjon Deep Freeze frå McMurdo Sound til Weddellhavet og attende, og vart namngjeven av Advisory Committee on Antarctic Names etter kontreadmiral George J. Dufek i US Navy, som var ein av kommandørane under operasjonen. Heile Pensacolafjella vart kartlagde av U.S. Geological Survey i 1967 og 1968 frå landmålingar og flyfoto tekne av U.S. Navy i 1964.

Fjellkjeda dekkjer 11&nbsp;668&nbsp;km2 og det høgaste punktet er England Peak på 2150&nbsp;moh.

Dufek Coast, Dufek Head og Dufek Mountain er òg kalla opp etter Dufek. Andre kjende stader i fjellkjeda er Kelley Spur, ein utstikkar 2&nbsp;nautiske mil aust for Spear Spur på sørsida av Dufek Massif.

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Dufek Massif|Dufek Massif]]» frå ,  den 11. januar 2013.* 
*** oppgav desse kjeldene: 
*
Hugo Hofstad

**Hugo Hofstad** () var ein fotballspelar som spela på målvaktsplassen for SK Brann og det norske fotballandslaget.

Hofstad overtok som målvakt for SK Brann etter landsalgsmålvakta Sigurd Wathne. Hofstad var med å vinne noregsmeisterskapen i fotball for menn både i 1923 og 1925. Perioden 1923-26 spela han 12 landskampar for Noreg.

Hofstad var formann i Sportsklubben Brann i 1932 og 1933.

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:nb:Hugo Hofstad|Hugo Hofstad]]» frå ,  den 10. januar 2013.*  
 

**Denne artikkelen bygger på «[[:it:Hugo Hofstad|Hugo Hofstad]]» frå ,  den 10. januar 2013.*
Patuxent Range

**Patuxent Range** er ei stor fjellkjede i Pensacolafjella og består av Thomas Hills, Anderson Hills, Mackin Table og ymse nunatakar og ryggar knytte saman av Foundation-straumen, Academybreen og Patuxentstraumen. Ho vart oppdaga og delvis fotografert den 13. januar 1956 under ein flytur over kontinentet under Operasjon Deep Freeze frå McMurdo Sound til Weddellhavet og attende.

Ho vart namngjeven av Advisory Committee on Antarctic Names (US-ACAN) etter Naval Air Station Patuxent River (ved Cedar Point i Maryland) som ligg på sørsida av munningen av Patuxent River. Fjellkjeda vart kartlagd i detalj av USGS frå landmålingar og flyfoto tekne av U.S. Navy, 1956-66.

## Thomas Hills
Thomas Hills ei fjellrekkje, som strekkjer seg over 27&nbsp;km mellom Foundationstraumen og MacNamarabreen ved nordenden av Patuxent Range. Dei vart namngjevne av US-ACAN etter forslag frå kaptein Finn Rønne, som var leiar ved Ellsworth-basen, 1957. Charles S. Thomas var marineminister, 1954–57, i løpet av dei første åra av Operasjon Deep Freeze.

## Fjell
* **O'Connell Nunatak** er ein nunatak på 1210&nbsp;moh. som står 11&nbsp;km sør-søraust for Mount Murch sør i Anderson Hills. Han vart namngjeven av US-ACAN etter Richard V. O'Connell, som var seismolog ved Amundsen-Scott-stasjonen, vinteren 1967.

* **Shurley Ridge** er ein delvis snødekt rygg som stikk frå sørvestsida av Mackin Table, 10&nbsp;km søraust for Snake Ridge. Det vart namngjeve av US.ACAN etter Jay T. Shurley, som var biolog ved Amundsen-Scott-stasjonen, sommaren 1966-67.

* **Mount Tolchin** på 1730&nbsp;moh. står 8&nbsp;km sørvest for Houk Spur heilt sørvest på Mackin Table i sørenden av fjellkjeda. Det vart namngjeve av US-ACAN etter løytnant Sidney Tolchin som var  øvstkommanderande på Amundsen-Scott-stasjonen vinteren 1959.

***Mount Warnke** på 915&nbsp;moh. står 5&nbsp;km nordaust for Martin Peak i Thomas Hills. Det vart namngjeve av US-ACAN etter Detlef A. Warnke, som var biolog ved Palmer-stasjonen, 1966-67.

* **Mount Yarbrough** er eit ryggforma fjell på 865&nbsp;moh. som ligg 3,2&nbsp;km sørvest for Nance Ridge i Thomas Hills på nordsida av fjellkjeda. Det vart namngjeve av US-ACAN etter Leonard S. Yarbrough, ein industriingeniør ved Plateau Station, 1965-66.

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Patuxent Range|Patuxent Range]]» frå ,  den 11. januar 2013.* 
*** oppgav desse kjeldene:*
Bastien Range

**Bastien Range** er ei fjellkjede i Antarktis med moderate høgder. Ho strekkjer seg 64 km frå nordvest til søraust på sørvestsida av Nimitzbreen og Sentinel Range i Ellsworth Mountains.

Ho vart namngjeven av US-ACAN etter Thomas W. Bastien, som var ein geolog og leiar for den geologiske undersøkinga av desse fjella 1963-64. Bastien gjorde òg undersøkingar i Ellsworth Mountains i 1961-62.

## Kjelder
*
Ellsworth Mountains

**Ellsworth Mountains** er den høgaste fjellkjeda i Antarktis, og dannar ei 360&nbsp;km lang og 48&nbsp;km brei rekkje av fjell frå nord til sør på vestsida av Ronne isbrem. Dei vert kryssa av Minnesotabreen som skil Sentinel Range i nord frå Heritage Range i sør. Førstnemnde er langt høgare og meir spektakulær med Vinson Massif på 4892&nbsp;moh som det høgaste punktet på kontinentet. 

## Historie
Fjella vart oppdaga den 23. november 1935 av Lincoln Ellsworth under ein flytur over Antarktis frå Dundee Island til Rossisen. Han gav fjellkjeda det skildrande namnet Sentinel Range. *Sentinel* tyder «kjennemerke» eller «kjenneteikn» på engelsk. 

Fjella vart kartlagde i detalj av USGS frå landmålingar og flyfotografi frå U.S. Navy, 1958-66. Då det vart klårt av fjella bestod av to fråskilde rekkjer, gav US-ACAN berre den høgare, nordlege delen av fjellkjeda namnet Sentinel Range og den sørlege delen namnet Heritage Range. I tillegg kalla komiteen heile fjellkjeda opp etter oppdagaren.

## Klima
Temperaturane i Ellsworth Mountains er i snitt kring -30 °C. Dei beste månadane for ekspedisjonar her er frå november til januar, då det er midtsommar på den sørlege halvkula. Ekspedisjonar hit er likevel vanskeleg og krav anten offentleg vitskapleg støtte eller store økonomiske ressursar. 

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Ellsworth Mountains|Ellsworth Mountains]]» frå ,  den 11. januar 2013.* 
*** oppgav desse kjeldene:*


## Bakgrunnsstoff
* Scientific Committee on Antarctic Research (SCAR) 
* Composite Gazetteer of Antarctica
Heritage Range

**Heritage Range** er ei stor fjellkjede, 160&nbsp;km lang og 48&nbsp;km brei, som utgjer den sørlege halvdelen av Ellsworth Mountains i Antarktis, sørover frå Minnesotabreen. Fjellkjeda er kompleks med mange ryggar og fjelltoppar på moderat høgd, skrentar, åsar og nunatakar. Mellom desse ligg isbrear.

Den nordlege delen av fjellkjeda vart truleg først sett av Lincoln Ellsworth då han flydde over området 23. november 1935. Den 14. desember 1959 vart den sørlege delen av kjeda sett for første gong under ein flytur frå Byrd-stasjonen med Edward C. Thiel, J.C. Craddock og E.S. Robinson. Laget landa på ein isbre ved Pipe Peak den 26. desember nordvest i fjellkjeda.

I 1962-63 og 1963-64 utførte University of Minnesota ekspedisjonar som både kartla og gjorde geologiske undersøkingar av fjellkjeda. Heile kjeda vart kartlagd av USGS frå flyfoto tekne under U.S. Navy, 1961-66.

Ho fekk dette namnet av US-ACAN fordi dei forskjellige delane av fjellkjeda har fått namn som er knytt til temaet amerikanske kulturarv.

## Sjå òg
*Skytrain ishaug

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Heritage Range|Heritage Range]]» frå ,  den 11. januar 2013.* 
*** oppgav desse kjeldene:*
Walker Mountains

**Walker Mountains** er ei rekkje med fjelltoppar og nunatakar, som ligg forholdsvis spreidd, men som følgjer ei linje frå aust til vest på Thurston Island. Dei vart oppdaga av kontreadmiral Byrd og medlemmar av U.S. Antarctic Service (USAS) på ein flytur frå skipet «Bear» den 27. februar 1940. Fjella vart namngjevne av US-SCAN etter løytnant William M. Walker, kaptein på US Exploring Expedition-skipet «Island» den 23. mars 1839.

## Kjelder
Jones Mountains

**Jones Mountains** er ei isolert fjellgruppe som går 43&nbsp;km frå aust til vest ved Eights Coast i Ellsworth Land, kring 80&nbsp;km sør for Dustin Island i Antarktis. Karta laga av USA 1939-41 synte den omtrentlege posisjonen til fjella i høve til Dustin og Thurston Island, noko som indikerer at dei først vart sett på ein flytur frå skipet «Bear», 27. februar 1940. Fjella finst i det fjerne på flyfoto tekne av US Navy under Operasjon Highjump, 30. desember 1946, og vart observerte frå lufta av Edward Thiel og J. Campbell Craddock, 22. januar 1960.

Namnet vart foreslått av Thiel og Craddock etter dr. Thomas O. Jones (1908-93), ein amerikansk kjemikar som hadde ansvaret for det amerikanske forskingsprogrammet i Antarktis 1958-78.

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Jones Mountains|Jones Mountains]]» frå ,  den 11. januar 2013.* 
*** oppgav desse kjeldene: *
*
Nicholas Range

**Nicholas Range** er ei fjellkjede i Antarktis. Fjellkjeda ligg 46&nbsp;km sørvest for Magnet Bay i Kemp Land. Dei vart oppdaga den 12. januar 1930 under British Australian and New Zealand Antarctic Research Expedition leia av Douglas Mawson og vart kalla opp etter G.R. Nicholas frå Melbourne, som støtta ekspedisjonen økonomisk.

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Nicholas Range (Antarctic)|Nicholas Range (Antarctic)]]» frå ,  den 11. januar 2013.* 
*** oppgav desse kjeldene:*
Nye Mountains

**Nye Mountains** er ei fjellkjede, 60&nbsp;km lang og 28&nbsp;km brei, som går austover frå neset Raynerbreen. Dei vart opdpaga av D. Leckie i løpet av an ANARE (Australian National Antarctic Research Expeditions) under ein flytur i oktober 1956. Dei vart namngjevne av Australian Antarctic Names and Medals Committee (ANCA) etter P.B. Nye, tidlegare direktør i Bureau of Mineral Resources i Australian Department of National Development.

## Kjelder
Raggatt Mountains

**Raggatt Mountains** er ei gruppe fjelltoppar vestover frå Scott Mountains, som ligg aust for Raynerbreen og nord for Thyerbreen. Dei vart kartlagd av ANARE (Australian National Antarctic Research Expeditions) frå flyfoto tekne under i 1956. Fjella vart namngjevne av Australian Antarctic Names and Medals Committee (ANCA) etter dr. H.G. Raggatt, som var ein australsk minister. 

## Kjelder
Schwartz Range

**Schwartz Range** er ei fjellkjede som strekkjer seg frå nordaust til sørvest, 27 km sørvest for Edward VIII Bay i Antarktis. Dei vart oppdaga i november 1954 av R. Dovers og Georges Schwartz i ANARE (Australian National Antarctic Research Expeditions) under ein sledetur til Edward VIII Bay. Det vart namngjeve av Australian Antarctic Names and Medals Committee (ANCA) etter Schwartz, som var fransk observatør med ANARE ved Mawson Station i 1954.

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Schwartz Range|Schwartz Range]]» frå ,  den 11. januar 2013.* 
*** oppgav desse kjeldene:*
Tula Mountains

**Tula Mountains** er ei fjellkjede som ligg like aust for Amundsen Bay i Enderby Land i Antarktis. Ho vart oppdaga den 14. januar 1930 av British Australian New Zealand Antarctic Research Expedition (BANZARE) under Mawson og gjeven namnet «Tula Range» av han etter briggen til John Biscoe, Tula, som Biscoe segla med då han oppdaga Enderby Land i 1831. Namnet vart endra til «mountains» etter ein sledetur under ANARE (Australian National Antarctic Research Expeditions) i 1958 av G.A. Knuckey.

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Tula Mountains|Tula Mountains]]» frå ,  den 11. januar 2013.* 
*** oppgav desse kjeldene:*
Langnabbane

**Langnabbane** eller **Wilkinson Peaks** er ei gruppe fjelltoppar i Napier Mountains 8&nbsp;km søraust for Mount Griffiths og 8&nbsp;km nordaust for Mount Elkins i Enderby Land.

## Oppdaging og namngjeving
Langnabbane vart kartlagde av norske kartografar frå flyfoto tekne av Lars Christensen-ekspedisjonen i 1936–37 og fekk dette namnet av dei. Dei vart vitja i 1961 av eit sledelag frå ANARE (Australian National Antarctic Research Expeditions) og fekk det nye namnet av Australian Antarctic Names and Medals Committee (ANCA) etter B.G. Wilkinson, som var assisterande dieselmekanikar ved Mawson Station i 1961.

## Kjelder


**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Wilkinson Peaks|Wilkinson Peaks]]» frå ,  den 11. januar 2013.* 
*** oppgav desse kjeldene:*
Bakkehaugen kyrkje

** Bakkehaugen kyrkje** er ei arbeidskyrkje i naturbetong som står på Tåsen i Oslo. Ho vart innvigd 20. desember 1959 av biskop Johannes Smemo.
Kyrkja har 320 sitjeplassar. 

Bakkehaugen gård testamenterte tomta kyrkja står på til eit fond i 1936. To år etter vart det lyst ut ein arkitektkonkurranse og Ove Bang vann med sitt forslag. Andre verdskrigen gjorde at bygginga gjekk seint og i 1942 døydde Bang. Kyrkja blei òg for dyr å byggje. Erling Viksjø fekk i oppgåve å modifisere teikningane og i 1958 starta bygginga etter modifiseringane hans. Den kunstnarlege utsmykkinga var ved Kai Fjell og Carl Nesjar. Preikestol og døypefont er teikna av Viksjø.

Kyrkja har to kyrkjeklokker, den eine kallast Martin Luthers klokke, den andre Hans Nielsen Hauges klokke. Begge er frå 1959 og er frå Olsen Nauen Klokkestøperi.

Bakkehaugen kyrkje ved arkitekt Erling Viksjø fekk arkitekturprisen Betongtavlen for 1961.

## Referansar

## Bakgrunnsstoff
*
Ullern kyrkje i Oslo

**Ullern kyrkje** er ei i romansk korskyrkje i stein frå 1903 på eigedomen Holgerslyst på Ullern i Oslo. Eigedomen vart gitt som gåve til kommunen av hoffsjef Herman Severin Løvenskiold. Kyrkja er teikna av Harald Bødtker og vart innvigd 3. juni 1903 av biskop Anton Christian Bang. 

Dei opphavlege teikningane til kyrkja var ved Georg Andreas Bull, stadskonduktøren i Oslo. Desse vart omarbeidd ved arkitekt Johan Storm Munch i 1899 og godkjend av kommunen. Teikningane gjekk tapt same år da garden Munch hadde kontor i brann ned. Oppdraget gjekk difor til Harald Bødtker som nett var tilsett som kommunearkitekt i Aker.

Den korsforma bygningen er dominert av eit kraftig midttårn. Tårnet er firkanta og har tre vindauge på kvar side. Det vert avslutta av eit pyramideforma spir dekt av kopar.

I åra 1939-1941 vart kyrkja restaurert av Domenico Erdmann. 

Ullern kyrkje er rikt smykka ut og har tre galleri. Apsisen i koret er dominert av måleriet Kristi himmelfart som vart utført av Eilif Peterssen i 1908-1909. Det er måla al secco - på tørr murvegg. Måleriet var ei gåve frå statsminister Carl Otto LøvenskioldUnder måleriet er friser laga av Domenico Erdmann. I koret er òg ein bysantinsk baldakin boren av fire søyler i italiensk marmor.

I tverrskipa er Gabriel Kielland kunstnaren bak dei store glasmåleria som førestiller Kristus og evangelistane. Ved hovudinngangen er plassert eit bronserelieff av Wilhelm Rasmussen og i koret eit relieff av Anders Svor.

Preikestolen og døypefonten er begge frå 1903. Døypefonten er i kleberstein og laga av Joh. Grønseth & Co. Sølvfatet og vassmugga som høyrer til er frå gullsmedfirma David Andersen. Da kyrkja vart innvigd i 1903 hadde det eit orgel frå J.H. Jørgensens orgelfabrikk. Dette vart skifta ut med eit orgel frå Åkerman & Lund orgelbyggeri i 1987.

## Kjelder og bakgrunnsstoff
* 
* 
* Ullern kirke i Oslo byleksikon
* 

## Fotnotar
Queen Elizabeth Land

**Queen Elizabeth Land** er den delen av Antarktis som ligg sør for Weddellhavet mellom 20 °V og 80 °V, og strekkjer seg frå Filchner-Ronne isbrem til Sørpolen.  Dette området hadde ikkje offisielt namn før 2012, men det meste av området vart uoffisielt kalla Edith Ronne Land i 1947–68.

## Historie

I høve eit besøk av dronning til Det britiske utanriksdepartementet i London den 18. desember 2012, vart det annonsert at det var eit  stort område i Britisk Antarktis som hadde fått namnet Queen Elizabeth Land etter dronninga. 

## Skildring
Queen Elizabeth Land er nesten dobbelt så stort som Storbritannia og i røynda ein sektor av Antarktika, med spissen av sektoren ved Sørpolen. Sektoren grensar i nord til Filchner-Ronne isbrem, i nordaust til Coats Land, i aust til Dronning Maud Land og strekkjer seg vestover til ei linje mellom Sørpolen og Rutfordstraumen, aust for Constellationfjorden. Pensacolafjella, som vart oppdaga i januar 1956, strekkjer seg 450 km frå nordaust til sørvest, sentralt i området. 

## Reaksjon
Argentina, som med Argentinsk Antarktis har kravområde som overlappar Britisk Antarktisk, kritiserte namngjevinga og kalla det eit «systematisk åtak» og skildra det som ein «provokasjon» etter den nylege spaninga mellom dei to landa om Argentina sitt krav om Falklandsøyane, som tilhøyrer Storbritannia. Ikkje dess mindre peikte *[[The Guardian]]* på at verken Storbritannia, Argentina eller Chile (som har overlappande kravområde med Chilensk Antarktis) har klart å få global anerkjenning for territorialkrava sine i Antarktis.

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Queen Elizabeth Land|Queen Elizabeth Land]]» frå ,  den 11. januar 2013.* 
*** oppgav desse kjeldene:*
Sørbråten kapell

**Sørbråten kapell** ligg på Sørbråten ved Snippen haldeplass i Maridalen ved Oslo. Kapellet vart innvigd 11. september 1948 og tilhøyrde Grefsen menighet, frå 1990 tilhøyrer det Nordberg. Kapellet har 40 sitjeplassar.

Opphavleg vart bygningen reist som ferieheim for snikkarar. Kapellet vart avvigsla og bygget selt i 2013.

## Kjelder
* Knut Are Tvedt (red): *Oslo byleksikon*, Kunnskapsforlaget 2010, side 556, ISBN 978-82-573-1760-7
## Fotnotar
Luoyang

**Luoyang** (kinesisk: 洛阳; pinyin: *Luòyáng*) er eit byprefektur vest i provinsen Henan i det sentrale Kina. Byprefekturet har eit areal på 15&nbsp;692 km² og hadde vel 6,5 millionar ibuarar i 2010. Elva Yi renn gjennom Luoyang.

Byprefekturet Luoyang omfattar seks bydistrikt (区 *qū*), eitt byfylke (市 *shì*) og åtte fylke (县 *xiàn*).

## Historie
Byen vart grunnlagt i det 11. hundreåret f.Kr. og heitte då *Chengzhou* (成周). Luoyang vart hovudstad for det austlege Zhou-dynastiet i 770 f.Kr. Byen vart øydelagt i 510 f.Kr. under ein borgarkrig, men vart gjenoppbygd året etter.

Den fyrste buddhistiske kultbygninga i det eigentlege Kina, Baimasi, vart etablert her i år 68 e.Kr. av keisar Mingdi.

Byen hadde på den tid ein stor, keisarleg skule med 30&nbsp;000 studentar. Her i Luoyang  dokumenterte Cai Lun oppfinninga av papiret og arbeidde astronomen Zhang Hen. Etter Han-dynastiet fall forfatta Zuo Si diktet *Dei tre hovudstader*, eit verk som er bevart og som mellom anna handlar om byen Luoyang.

Sui-dynastiet valde Luoyang til hovudstad for riket. Byen vart raskt bygt opp att etter omfattande øydeleggingar, og skal etter seiande ha hatt ein million ibuarar. I 1971 fann arkeologar eit kornlager frå Sui-tida som var stort nok til å kunne verne 250&nbsp;000 tonn grøde frå fukt og utøy. Tang-dynastiet flytta rikshovudstaden til Chang'an.

### Samferdsle
Byen har flysamband over Luoyang Beijiao lufthamn.

I Luoyang stansar toga på Longhaibanen, Kinas viktigaste jarnbanelinje i aust-vest-retning, som strekker seg frå Lianyungang til Lanzhou via mellom andre Xuzhou, Kaifeng, Zhengzhou, Weinan og Xi'an.

Kinas riksveg 310 går gjennom området. Denne viktige trafikkåra tek til i Lianyungang i Jiangsu, fører så vestover og endar i Tianshui i provinsen Gansu. Ho er innom storbyar som Xuzhou, Shangqiu, Kaifeng, Zhengzhou før ho er innom Luoyang og går vidare til Xi'an.

## Bakgrunnsstoff
*How to Pronounce Luoyang. Youtube

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:nb:Luoyang|Luoyang]]» frå ,  den 11. januar 2013.*
Neptune Range

**Neptune Range** er ei 112&nbsp;km lang fjellkjede som ligg vest-sørvest for Forrestal Range sentralt i Pensacolafjella i Antarktis. Fjellkjeda består av Washington Escarpment med tilknytte ryggar, dalar og toppar, Iroquois Plateau og Schmidt og Williams Hills. Ho vart oppdaga og fotografert den 13. januar 1956 under ein flytur over kontinentet under Operasjon Deep Freeze frå McMurdo Sound til Weddellhavet og attende.

Ho vart namngjeven av US-ACAN etter flytypen 2V-2N Neptune som vart nytta under denne flyturen. Heile Pensacolafjella vart kartlagde av USGS i 1967 og 1968 frå landmålingar og flyfoto tekne av U.S. Navy i 1964.

## Fjell
* **Astro Peak** er ein fjelltopp på 835 moh., 1,5&nbsp;km vest for Berquist Ridge. Det fekk dette namnet av US-ACAN fordi USGS oppretta ein astronomisk kontrollstasjon på toppen her i 1965-66.
* **Mount Dasinger** er eit fjell på 1360&nbsp;moh., 11&nbsp;km nordaust for Neith Nunatak nord i Neptune Range. Det vart kartlagt av USGS frå landmålingar og flyfoto tekne av U.S. Navy, 1956-66. Det vart namngjeve av US-ACAN etter løytnant James R. Dasinger i US Navy som var ved Ellsworth-basen vinteren 1958.
* **Gillies Rock** er ei isolert klippe som ligg 11&nbsp;km nord for Mount Dasinger. Ho vart kartlagd av USGS frå landmålingar og flyfoto tekne av U.S. Navy, 1956-66. Klippa vart namngjeven av US-ACAN etter Betty Gillies, ein radiotelegrafist frå San Diego i California som fleire år frå 1969-70 ordna telefonkoblingar for mannskapa i Thiel Mountains, Pensacolafjella og andre stader i Antarktis.

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Neptune Range|Neptune Range]]» frå ,  den 11. januar 2013.* 
*** oppgav desse kjeldene:*