open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Honey Ltd.

**Honey Ltd.** var ei jentegruppe i 1960-åra som bestod av systrene Alexandra og Joan Sliwin, Laura Polkinghorne og Marsha Temmer.

## Bakgrunn
Gruppa byrja å synge i lag ved Wayne State University. Dei danna **Mama Cats** og byrja å synge på lokale stader med andre Detroit-musiakrar som Bob Seger, Glenn Frey og Suzy Quatro. Gruppa flytta til Los Angeles der dei prøvespelte for produsenten Lee Hazlewood som signerte dei og tok dei med i studio for å spele inn musikk med Wrecking Crew. Han gav dei seinare namnet **Honey Ltd.**

## Karriere
Gruppa hadde ikkje nokon kommersiell suksess og gav berre ut eitt album. Versjonen deira av Laura Nyro sin «Eli's Comin'» hamna i skuggen av versjonen til Three Dog Night, som kom få månader seinare. I 1969 vart geuppa med Bob Hope på ein turné og drog til Thailand og Vietnam for å spele for soldatane der. Dei spelte på The Ed Sullivan Show, The Joey Bishop Show, Kraft Music Hall, The Jerry Lewis Show, The Andy Williams Show, Operation: Entertainment og The Bob Hope Christmas Special: Around the World with the USO.

I 1970 hadde Alexandra Sliwin slutta i bandet fo rå gifte seg med J D Souther. Bandet fortsette som ein trio og endra namn til **Eve**. Den nye gruppa gav ut eit nytt albumm, men det selde dårleg og dei mista kontrakten med LHI.  Dei gav seg kort tid etter dette og medlemmane gjekk kvar for seg. 

Laura Creamer (fødd Polkinghorne) er ein låtskrivar, songar og arrangør som har spelt inn og/eller turnert med Billy Joel, Bob Seger, Van Morrison, Glenn Frey, Bruce Hornsby, Kid Rock, Eric Clapton og mange andre.  Alex Sliwin, Joan Sliwin og Marsha Temmer spelte i den kortvarige gruppa **Bijou** med tidlegare Association-medlemmane Jules Alexander og Russ Giguere, og skreiv og spelte med Loretta Lynn og andre.  Marsha Temmer Darigan hadde ein periode som korsongar og dansar for Tina Turner.  

## Diskografi

### Studioalbum
*1968: *Honey Ltd.* (LHI-12002)

*1970: *Take It And Smile* (som Eve) (LHI-3100)

### Samleplater
*2013: *Honey Ltd - The Complete LHI Recordings * (Light in the Attic Records, LITA 102)

### Singlar
*1967: «Miss You»/«My Boy» (as Mama Cats) (Hideout 1225)
*1968: «Come Down»/«Tomorrow Your Heart» (LHI-1208)
*1968: «Louie, Louie» (med Lee Hazlewood intro)/«Louie, Louie» (LHI-1216 promo)
*1969: «Eli's Coming»/«Silk 'N' Honey» (LHI-3)
*1969: «Silver Threads and Golden Needles»/«No You Are» (LHI-12)
*1970: «Anyone Who Had a Heart»/«Dusty Roads» (som Eve) (LHI-25)
*1970: «Take It And Smile»/«You Go Your Way» (som Eve) (Bell 914)
*1975: «Carry On»/«Children of the Highway» (som Bijou) (A&M 1678)

### Filmmusikk
*1971: Vanishing Point - «So Tired» (som Eve) (Amos Records AAS8002)

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Honey Ltd.|Honey Ltd.]]» frå ,  den 28. august 2014.* 
*** oppgav desse kjeldene:*


## Bakgrunnsstoff
* Laura Creamer på allmusic.com
* Like Honey 
* Honey Ltd. biletgalleri på Spectropop.com
Wilton Felder

**Wilton Lewis Felder** () er ein amerikansk saksofonist og bassist, mest kjend som eit av medlemmane som starta The Jazz Crusaders, seinare kjend som The Crusaders. Felder, Wayne Henderson, Joe Sample og Stix Hooper starta gruppa då dei gjekk på skulen i Houston. The Jazz Crusaders utvikla seg frå ein rein jazzcombo til eit banebrytande jazz-rock-band, med innslag av soul. Felder arbeidde me gruppa i over tretti år. 

Felder spelte òg ein del som studiomusikarar, hovudsakleg då som bassist, for mange artistar. Han var ein av dei tre faste bassistane til Motown Records, då selskapet byrja å spele inn musikk i Los Angeles tidleg i 1970-åra. Han spelte på innspelingar med Jackson 5 som «I Want You Back» og «The Love You Save», for Marvin Gaye og Grant Green. Han spelte òg bass for softrockgrupper som America og Seals and Crofts. I tillegg har han spelt på John Cale-albumet *[[Paris 1919 av John Cale|Paris 1919]]* og Billy Joel-albuma *[[Piano Man]]* og *[[Streetlife Serenade]]*. Han var ein av tre bassistar på Randy Newman sitt *[[Sail Away av Randy Newman|Sail Away]]* (1972) og Joan Baez sitt *[[Diamonds & Rust]]*. Felder spelte òg med Joni Mitchell og Michael Franks.

Han gav ut eit soloalbum, *Secrets*, med Bobby Womack på vokal, som nådde 77. plassen på UK Albums Chart i 1985. Albumet inneheld den vesle hitten «(No Matter How High I Get) I'll Still be Looking Up to You» sungen av Womack og Alltrinna Grayson.

## Diskografi
**Solo**
* *We All Have A Star*  (MCA, 1978)
* *Inherit The Wind*  (MCA, 1980)
* *Secrets* (1983)
* *Love Is A Rush* (1987)
* *Forever, Always*  (PAR, 1992)

**Med [[John Cale]]**
**[[Paris 1919 (album)|Paris 1919]]* (Reprise, 1972)
**Med [[Dizzy Gillespie]]**
**[[Free Ride av Dizzy Gillespie|Free Ride]]* (Pablo, 1977) komponert og arrangert av Lalo Schifrin
**Med [[Richard Holmes|Richard «Groove» Holmes]]**
**[[Welcome Home av Richard «Groove» Holmes|Welcome Home]]* (World Pacific Jazz, 1968)
**Med [[Milt Jackson]]**
**[[Memphis Jackson]]* (Impulse!, 1969)
**Med [[Shuggie Otis]]**
**[[Here Comes Shuggie Otis]]* (Epic, 1970)
**[[Freedom Flight av Shuggie Otis|Freedom Flight]]* (Epic, 1971)
**Med [[Grant Green]]**
**[[Shades of Green av Grant Green|Shades of Green]]* (Blue Note, 1971)
**Med [[John Klemmer]]**
**[[Constant Throb]]* (Impulse!, 1971)
**[[Waterfalls av Constant Throb|Waterfalls]]* (Impulse!, 1972)
**[[Magic and Movement]]* (Impulse!, 1974)
**Med [[Charles Kynard]]**
**[[Reelin' with the Feelin']]* (Prestige, 1969)
**Med [[Joni Mitchell]]**
**[[For the Roses]]* (Asylum, 1972)
**[[Court and Spark]]* (Asylum, 1974)
**[[The Hissing of Summer Lawns]]* (Asylum, 1975)
**Med [[Jimmy Smith]]**
**[[Root Down av Jimmy Smith|Root Down]]* (Verve, 1972)

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Wilton Felder|Wilton Felder]]» frå ,  den 28. august 2014.* 
*** oppgav desse kjeldene:*


## Bakgrunnsstoff
*Allmusic 
*Artikkel
Ron Tutt

**Ron Tutt** () var ein amerikansk trommeslagar som spelte med mange artistar, som Elvis Presley og The Carpenters.

Tutt var fødd i Dallas, og dreiv med musikk og dans frå han var tre år gammal. Han spelte opphavleg fiolin, trompet og ukulele. Først i sisteåret på high school byrja han å spela det som skulle bli hovudinstrumentet hans, trommer.

Ron Tutt prøvespelte for TCB Band («Taking Care of Business»), som var bandet til Elvis Presley. Presley likte det han høyrte og Tutt vart permanent medlem av bandet. Tutt spelte med Presley fram til Elvis døydde i 1977. 

Etter at TCB Band vart oppløyst då Elvis Presley døydde, byrja Tutt å spele trommer for Neil Diamond. Han spelte seinare med Glen Campbell, Johnny Cash, Kenny Rogers, Los Lobos, Elvis Costello. Jerry Garcia, Billy Joel, Stevie Nicks og Michael McDonald.

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Ron Tutt|Ron Tutt]]» frå ,  den 28. august 2014.* 
*** oppgav desse kjeldene:*

## Bakgrunnsstoff

*Intervju med Ron Tutt i 2011 ved NAMM Oral History Program
Streetlife Serenade

***Streetlife Serenade*** er det tredje studioalbumet til den amerikanske songar-låtskrivaren Billy Joel (det andre på Columbia Records), gjeve ut 11. oktober 1974.

*Streetlife Serenade* var oppfølgjaren til *[[Piano Man]]* frå 1972, men vart ikkje like populært og var starten på eit heller kjølig forhold mellom Joel, musikkjournalistar og musikkindustrien meir generelt. I «The Entertainer» hånar Joel på grettent vis underhaldningsindustrien og er bitter for at plateselskapet hans tidlegare hadde endra singelversjonen av «Piano Man» slik at han kunne spelast på radio: «It was a beautiful song but it ran too long./If you're gonna have a hit, you gotta make it fit./So they cut it down to 3:05.»

«The Entertainer» nådde 34. plassen på den amerikanske singellista. Sjølve albumet nådde 35. plassen på listene og selde etter kvart meir enn éin million eksemplar. 

Albumet inneheld to songar som vart spelt mykje på konsertane til Joel i 1970-åra: den instrumentale «Root Beer Rag» og den korte «Souvenir», som Joel ofte spelte som det siste ekstranummeret i denne perioden. 

To andre, «Streetlife Serenader» og «Los Angelenos» vart begge gjevne ut på det første konsertalbumet til Joel, *[[Songs in the Attic]]* (1981).

## Innhald

## Medverkande
*Billy Joel – munnspel, klaverinstrument, Vokal, Moog synthesizer
*Richard Bennett – gitar
*Joe Clayton – dirigent, conga
*Gary Dalton – gitar
*Mike Deasey – gitar
*Don Evans – gitar
*Wilton Felder – bass, klaverinstrument
*Emory Gordy, Jr. – bass
*Al Hertzberg – gitar
*Larry Knechtel – bass
*Art Munson – gitar
*Raj Rathor – gitar
*William Smith – orgel
*Michael Stewart– gitar
*Ron Tutt – trommer
*Tom Whitehorse – banjo, pedalsteel

## Produksjon
*Produsent: Michael Stewart
*Lydteknikar: Ron Malo
*Digital remastering: Joseph M. Palmaccio. Erroneously credited to Ted Jensen
*Arrangørar: Michael Stewart, Billy Joel

## Lister

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Streetlife Serenade|Streetlife Serenade]]» frå ,  den 28. august 2014.* 
*** oppgav desse kjeldene:*
Root Beer Rag

«**Root Beer Rag**» er ein song av Billy Joel frå 1974 på albumet *[[Streetlife Serenade]]*. Det er ein instrumental som vert spelt i ein særs rask ragtime-stil, og vart seinare gjeven ut som B-sida til fleire singlar frå albumet *[[52nd Street]]*, mellom andre «Big Shot» i USA, «Until the Night» i Storbritannia og «Honesty» i Japan og somme europeiske land. Eit konsertopptak var med på ein DVD som følgde 30-årsjubileet til *[[The Stranger av Billy Joel|The Stranger]]*.

Den originale versjonen til Joel vart nytta som kjenningsmelodi for sportsprogram i 1980-åra på New Zealand. Han vart òg nytta i 80-åra på Radio Bayern 3 i Tyskland for eit show kalla *Musikbox*. Songen er spelt i C-dur og er ein av tre instrumentalar som Joel har gjeve ut. 

«Root Beer Rag» var òg namnet på eit nyhendebrev for Billy Joel som vart publisert i 1970-åra og tidleg i 1980-åra. 

Joel snakka om songen: Eg fekk min første Moog synthesizer. Dette var i midten av 70-åra og eg hadde fått min første Moog og tok han med på alle platene. Eg sa 'Eg må skrive ein instrumental der eg kan bruke denne synthesizeren. Det skapte på eit vis ein avsky for synthesizerar etter det. Det var derfor eg skreiv denne songen. Rett og slett av tåpeleg nytingssjuke.

Allmusic-kritikaren Stephen Thomas Erlewine skreiv at «Root Beer Rag» var «riktinok morosam» og at han var inspirert av filmen *[[The Sting]]* og den Scott Joplin-baserten filmmusikken i den filmen.

## Andre versjonar
* Den tyske acappella-gruppa Wise Guys spelte ein versjon av songen. 
* Richard Clayderman spelte songen i 1983.
* Silvan Zingg spelte songen i 2005 på albumet *Boogie Woogie Trilogy*.
* Dagmar Krug spelte «Root Beer Rag» som ei hyllest til Joel i 2012.
* Johnny Lingo spelte songen på *Somewhere To Go* i 2010.

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Root Beer Rag|Root Beer Rag]]» frå ,  den 28. august 2014.* 
*** oppgav desse kjeldene:*
Irina Turova

**Irina Robertovna Turova**, ei tid gift *Irina Botsjkarjova*, () var ein sovjetisk friidrettsutøvar frå Leningrad som i 1954 tok to EM-gull på høvesvis 100 meter og 4x100 m stafett.

## Aktiv
Foreldra hennar, Robert Ljulko og Galina Turova, hadde begge i si tid sett sovjetrekordar i sprintøvingar og lengdehopp, og teke til saman 28 sovjetiske meistertitlar. 17 år gammal deltok ho sjølv under dei olympiske sommarleikane i Helsingfors i 1952. Her var ho utslått i kvartfinalane på 100 m, før ho sprang fyrsteetappen på Sovjetunionen sitt lag i 4x100 m stafett, ei tevling som enda med fjerdeplass for sovjet-kvinnene.

Turova gjorde eit svært godt meisterskap då EM i friidrett 1954 vart avvikla i Bern i slutten av august månad. På 100 meter sigra ho med tida 11,8 sekundar. Deretter sprang ho Sovjetunionen inn til gull på 4x100 m stafett, saman Vera Krepkina, Rimma Ultikina og Marija Itkina, på tida 45,8. Til siste vart det sølvmedalje på Turova på 200 m, slått av lagkamerat Marija Itkina med eit tidels sekund.

Også under sommar-OL 1956 sprang Turova sistetappen for Sovjetunionen på 4x100 m stafett, til liks med i 1952 vart laget nummer fire i øvinga.

Turovas personlege rekordar var 11,6 (1954) på 100 m og 24,2 (1956) på 200 m.

Ho døydde i Moskva.

## Merknadar

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:de:Irina Robertowna Turowa|Irina Robertowna Turowa]]» frå ,  den 28. august 2014.*
The Entertainer av Billy Joel

«**The Entertainer**» er ein song av songaren Billy Joel gjeven ut som den einaste singelen hans frå albumet *[[Streetlife Serenade]]* i 1974. Singelen nådde 34. plassen på den amerikanske singellista.

Songen er ein kynisk og noko satirisk syn på den flyktige populariteten til ein musikar og korleis musikksmaken i tida endrar seg («Today I am your champion. / I may have won your hearts. / But I know the game. / You'll forget my name. / And I won't be here / in another year / if I don't stay on the charts.»). Dette temaet dukka opp att seinare i songen «It's Still Rock and Roll to Me». Eit anna vers i songen refererer til at ein tidlegare singel av Joel, «Piano Man», vart korta ned frå nesten seks minuttar til litt over tre minuttar for å passe radioformatet betre. I teksten syng han: «It was a beautiful song, / but it ran too long. / If you're gonna have a hit, you gotta make it fit. / So they cut it down to 3:05.» I tillegg var tida på etiketten til 7"-plata med «The Entertainer» 3:05, sjølv om lengda i røynda var 3:11 (og på albumet 3:41). På singelversjonen er det tredje verset klippa bort.

På somme singelutgåver av «The Entertainer» var B-sida «The Mexican Connection».

## Lister

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:The Entertainer (song)|The Entertainer (song)]]» frå ,  den 28. august 2014.* 
*** oppgav desse kjeldene:*
Art Munson

**Art Munson** er ein amerikansk musikar, låtskrivar og plateprodusent. Munson byrja musikkarrieren sin i lag med Dick Dale and the Del-Tones og turnerte seinare med Righteous Brothers og Paul Williams. 

Munson har spelt med artistar som John Lennon, Barbra Streisand, Cher, Billy Joel, The Righteous Brothers, Paul Williams, Kris Kristofferson, Vonda Shepard, Brenda Russell, David Sanborn og Bill Medley. Han var òg skodespelar og hadde mindre roller i filmane *[[Phantom of the Paradise]]* frå 1974 og *[[filmen A Star Is Born (1976)|A Star Is Born]]* frå 1976.

Munson produserer i dadg musikk for TV, som *[[The Oprah Winfrey Show|Oprah]]*, *[[America's Got Talent]]*, *[[Entertainment Tonight]]* og *[[ABC World News]]*.

## Bakgrunnsstoff
* www.ArtMunson.com
* Art Munson på IMDb
Dean Parks

**Dean Parks** er ein amerikansk studiogitarist og plateprodusent frå Fort Worth i Texas.

Parks var medlem av The North Texas State One O'clock Lab Band før han flytta til Los Angeles for å arbeide med Sonny and Cher i 1970. I 1980 var Parks med på å starte jazzfusionbandet Koinonia. Parks er mest kjend for dei mange bidraga sine til album av Steely Dan og Michael Jackson. Han spelte mellom anna gitar på *[[Royal Scam]]*-songen «Haitian Divorce», der han nyttar ein Talkbox for å produsere ein høneklukkelyd. Han har spelt med Crosby and Nash, Madonna, Stevie Wonder, Barbra Streisand, Elton John, Celine Dion, The Monkees, Madeleine Peyroux, America, Diana Ross, George Benson, Rod Stewart, Randy Travis, Bob Seger, Billy Joel, Neil Diamond, Michael Bublé, Barry Manilow, David Lee Roth, Paul Simon, Dolly Parton, Amanda Lear, Kenny Loggins, Tom Scott, B.B. King, Dusty Springfield, Randy Edelman, Leon Gieco (Argentina), Koinonia og Bread.

## Filmar
Parks har skrive songar og musikk for filmar som *[[The Care Bears Movie II: A New Generation]]* (med Carol Parks), *[[Bowfinger]]*, *[[My Big Fat Greek Wedding]]*, *[[filmen The Big Bounce (2004)|The Big Bounce]]* og **'.

==Diskografi==
**Med Lalo Schifrin*'
**Gypsies* (Tabu, 1978)

==Kjelder==
<div class="references-small">
**Denne artikkelen bygger på «Dean Parks» frå ,  den 28. august 2014.* 
*** oppgav desse kjeldene:''


## Bakgrunnsstoff
*Offisiell nettstad
*
Aleksandra Tsjudina

**Aleksandra Georgijevna Tsjudina** () var ein sovjetisk idrettsutøvar frå Kramskaja i Belgorod oblast. Storvaksne Tsjudina, ho var 188 cm høg, var ein svært allsidig idrettsutøvar. Ho deltok på høgt nivå i ishockey, basketball, sykling og tennis. Både i friidrett og i volleyball høyrde i fleire år heime i den ypparste verdseliten.

## Aktiv
### Friidrett
Tsjudina deltok i høgdehopp under friidretts-EM 1946 i Oslo, den aller fyrste internasjonale meisterskapen Sovjetunionen sende ein tropp til. Ho tok sølvmedaljen med resultatet 1,57 m, einast franske Anne-Marie Colchen klarte å svinge seg over 1,60 m. 

Under olympiske leikane i Helsingfors 1952 vann Tsjudina tre medaljar på døgn. Fyrst tok ho sølv i lengdehopp, med 6,04 m vart ho slått av Yvette Williams frå New Zealand med ti centimeter. Dagen etter kasta ho spydet 50,01 m og tok ein ny sølvmedalje, Dana Zátopková frå Tsjekkoslovakia sigra med eit kast på 50,47 m. Til sist klarde ho 1,63 m i høgdehopp, nok til å sikre seg bronsemedaljen.

Tsjudina deltok i mange øvingar i EM i friidrett 1954 i Bern. Det starta med femteplass i spydkast, og heldt fram med femkamp over to dagar. Innimellom øvingane i femkampen tevla i ho lengdehoppfinalen, der ho med 5,93 m tok EM-sølvet. Derette vart ho europameister i femkamp, 41 poeng føre Maria Sander frå Tyskland. Dagen etter at ho vann EM-gull, deltok ho i høgdehopptevlinga og vart nummer seks.

I tida 1945-56 vann Tjsudina fleire meistertitlar i friidrett enn nokon annan i sovjettida. Dei 31 gullmedaljane fordelte seg på 400 m, 80 m hekk, høgdehopp, lengdehopp, soydkast og, flest, i femkamp.   

### Volleyball
Tsjudina var ein heilt sentral spelar på Sovjetunionen sitt kvinnelandslag i volleyball i over ti år. Med sin spenst og si slagkraft var ho ein framifrå både angrepsspelar og blokkar.

Ho var med å vinne dei tre fyrste verdsmeisterkapane i vollyball i 1952, 1956 og 1960. Dessutan vart ho europeisk meister i volleyball i 1949, 1950, 1951 og 1958.

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:de:Alexandra Georgijewna Tschudina|Alexandra Georgijewna Tschudina]]» frå ,  den 28. august 2014.*
Nina Ponomarjova

**Nina Apollonovna Ponomarjova** () var ein sovjetisk-ukrainsk diskoskastar frå Sverdlovsk, som i 1952 vart den fyrste sovjetiske olympiameisteren. Ho vart olympisk meister i diskosøvinga i 1952 og 1960 og europameister i 1954.

## Aktiv
Den 20. juli 1952 vann Nina Romasjkova den fyrste olympiske gullmedaljen for Sovjetunionen då ho kasta diskosen 51,42 m under sommar-OL i Helsingfors. Etter sommarleikane forbetra ho i Odessa verdsrekorden til 53,61 m den 9. august. 

I 1954 vart Ponormajova europameister i diskoskast i europameisterskapen i Bern med 48,02 m. To år seinare tok ho bronsemedaljen i dei olympiske leikane i Melbourne med 52,02 m, småskadd og nesten utrena. 

Under sommarolympiaden 1960 i Roma vann Ponomarjova si andre olympiske gullmedalje i diskoskasting. Vinnarkastet målte 55,10 meter. Ho kom så på sjetteplass i friidretts-EM 1962 i Beograd, og vart nummer 11 under sommarleikane i Tokyo i 1964.

## Merknadar

## Kjelder


**Denne artikkelen bygger på «[[:de:Nina Apollonowna Ponomarjowa|Nina Apollonowna Ponomarjowa]]» frå ,  den 28. august 2014.*
Turnstiles

***Turnstiles*** er det fjerde studioalbumet av den amerikanske songar-låtskrivaren Billy Joel, gjeven ut 19. mai 1976. Joel spelte inn albumet dels som ei feiring av at han var flytta heim att til New York City etter ein periode i California. Tre av albuma refererer til New York: «Summer, Highland Falls», «New York State of Mind» og «Miami 2017 (Seen the Lights Go Out on Broadway)». Albumet byrjar med «Say Goodbye to Hollywood» (inspirert av The Ronettes-songen «Be My Baby») og inneheld òg «I've Loved These Days», eit underfundig uttrykk for anger etter å ha reist frå dekadansen i Hollywood.

Songane vart opphavleg spelt inn ved Caribou Ranch med medlemmar frå bandet til Elton John og produsert av Chicago-produsenten James William Guercio. Joel var misnøgd med resultatet og sparka Guercio. Han tok så over produsentrolla sjølv og reiste attende til New York, der han spelte inn albumet på ny. Joel brukte då sitt eige turnéband, som bestod av Long Island-musikarane Richie Cannata og alle fire medlemmar av bandet Topper: Liberty DeVitto, Russell Javors, Howie Emerson og Doug Stegmeyer. *Turnstiles* var den første gongen bandet til Joel spelte med han i studio. 

## Innhald

På CD-utgåva frå 1998 vart orignalversjonen av «New York State of Mind» med Richie Cannata på saksofon erstatta av versjonen med Phil Woods på det instrumentet, som var med på *[[Greatest Hits av Billy Joel|Greatest Hits Volume 1 & 2]]* i 1985.

## Medverkande
*Billy Joel – klaverinstrument, vokal
*Ken Ascher – orkesterarrangement
*Richie Cannata – saksofon
*Liberty DeVitto – trommer
*Howie Emerson – elektriske og akustiske gitarar
*Russell Javors – elektriske og akustiske gitarar
*Mingo Lewis – perkusjon
*James Smith – akustisk gitar
*Doug Stegmeyer – bassgitar
*Phil Woods - saksofon på «New York State of Mind» (berre 1998-utgåva)

## Lister

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Turnstiles|Turnstiles]]» frå ,  den 28. august 2014.* 
*** oppgav desse kjeldene:*
Say Goodbye to Hollywood

«**Say Goodbye to Hollywood**» er ein song skriven og framført av Billy Joel for albumet *[[Turnstiles]]* i 1976. Songen vart gjeven ut som snigel med «Stop in Nevada» som B-side. Songen vart først vidare kjend i 1981 då eit konsertopptak frå *[[Songs in the Attic]]* vart gjeven ut som singel med «Summer, Highland Falls» som B-side. Joel skreiv songen etter at han kom attende til New York City i 1975. Han hadde flytta til Los Angeles i 1972 i eit forsøk på å få seg platekontrakt. 

## Påverknad

Joel har fortalt på forelesningane sine at han skreiv songen med Ronnie Spector og The Ronettes-songen «Be My Baby» i tankane. Joel forklarte at dei to songane har ein særs lik rytme. Då Ronnie Spector fekk høyre om dette spelte ho inn sin eigen versjon av «Say Goodbye to Hollywood» i 1977, kort tid etter Joel gav ut songen på *Turnstiles*.

## Lister

## Andre versjonar
*Bette Midler spelte inn ein versjon av songen for albumet *[[Broken Blossom]]* (1977). 
*Ronnie Spector og E Street Band gav ut songen på singel i 1977.

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Say Goodbye to Hollywood|Say Goodbye to Hollywood]]» frå ,  den 28. august 2014.* 
*** oppgav desse kjeldene:*


## Bakgrunnsstoff
*
New York State of Mind

«**New York State of Mind**» er ein song skriven av Billy Joel for albumet *[[Turnstiles]]* i 1976. Sjølv om han aldri vart ein hit og heller ikkje gjeven ut som singel, er han ein av dei mest populære songane til Joel. Joel spelte mellom anna songen på The Concert for New York City i oktober 2001 etter 11. september-hendinga. Hn gjorde det same på 12-12-12: The Concert for Sandy Relief ved Madison Square Garden i New York City den 12. desember 2012. 

I 2004 annonserte Billy Joel at han hadde skrive to barnebøker for Scholastic. Den første boka heitte *Goodnight, My Angel (A Lullabye)* og den andre *New York State of Mind* med illustrasjonar av Izak. 

## Inspirasjon
Joel skreiv songen etter å ha flytta attende til Austkysten frå Los Angeles, der han hadde budd i tre år. Fleire av songane på *Turnstiles* handlar nettopp om å flytte til andre delar av landet, som «Say Goodbye to Hollywood», «I've Loved These Days», «Summer, Highland Falls» og «Miami 2017 (Seen the Lights Go Out on Broadway)».

Inspirasjonen til songen kom over kjensla han hadde då han kom heim til New York. Joel sat på ein buss over Hudson River då ideen om songen kom til han, og songen vart skriven så snart Joel var heime.

## Forskjellige saksofonsoloar
Det finst to studioversjonar av songen. På den originale versjonen spelar Richie Cannata saksofon og det er denne som er med på *Turnstiles*.  Saksofonen til Cannata vart erstatta av saksofonen til Phil Woods for samlealbumet *[[Greatest Hits Volume I & II]]*.  Denne nye versjonen finst på CD-utgåva av *Turnstiles* frå 1998.

## Andre versjonar
Sidan Joel først spelte og gav ut songen i 1976, vart han raskt ein popstandard som vart spelt av mange andre artistar, som Barbra Streisand, Lea Michele og Melissa Benoist, Joanna Wang, Elton John, Shirley Bassey, Oleta Adams, Carmen McRae, Mark-Almond, Diane Schuur, Ben Sidran, Mel Tormé, Frank Sinatra, Adam Pascal og Tony Bennett.

Bennett og Joel spelte inn songen som ein duett for Bennett-albumet *[[Playin' with My Friends: Bennett Sings the Blues]]* i 2001 og dei fekk ein Grammy-nominasjon for beste popsamarbeid i 2002. Dei to framførte songen på Grammyutdelinga det året, og igjen ved Shea Stadium under Joel-konserten i 2008 til minne om rivinga av stadionet.

Joel har òg spelt songen som ein duett med Elton John ved fleire høve, og med countrysongaren Garth Brooks under konserten til Brooks i Central Park i 1997, og igjen med Bruce Springsteen and the E Street Band som ein av Springsteen sine gjester under konserten «Rock and Roll Hall of Fame 25th Anniversary Concert» i Madison Square Garden i New York City den 29. oktober 2009.

## I fjernsyn
Dr. Teeth and The Electric Mayhem frå The Muppets framførte songen i ein episode av *[[The Muppet Show]]* med Madeline Kahn. 

Lea Michele og Melissa Benoist framførte songen i den første episoden i sesong 5 av fjernsynsshowet *[[Glee]]*. 

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:New York State of Mind|New York State of Mind]]» frå ,  den 28. august 2014.* 
*** oppgav desse kjeldene:*


## Bakgrunnsstoff
*
Prelude/Angry Young Man

«**Prelude/Angry Young Man**» er ein song skriven av Billy Joel for albumet *[[Turnstiles]]* i 1976. Konsertopptak av songen finst på *[[Концерт|КОНЦЕРТ]]*, *[[2000 Years: The Millennium Concert]]*, *[[12 Gardens Live]]* og *[[Live at Shea Stadium: The Concert]]*.  

Den instrumentale «Prelude» varer kring 1 minutt og 45 sekund, og startar med eit raskt, hamrande pianoriff. Songen svingar gjennom forskjellige stiar som Aaron Copland-aktig ballade til funk til ein Southwestern beat. Joel spelar den raske innleiinga sjølv, men tidlegare flytta han songen heilt i starten av konserten, mellom anna fordi det var lettare å klare å gjennomføre songen i adrenalinaugneblinka i starten av eit show, og ikkje etter han alt hadde brent ein del av energien på andre songar i showet. 

Songen glir så over i «Angry Young Man», som handlar om ein ung, militant opprørar som kjempar mot vonde ting i livet trass stadig mislukka hendingar («He refuses to bend, he refuses to crawl / And he's always at home with his back to the wall / And he's proud of his scars and the battles he's lost / And he struggles and bleeds as he hangs on his cross / And he likes to be known as the angry young man»). Songen stiller ein konstrast med den sinte ungdomen og den modne, livstrøytte utsikta, som ein kanskje kan sjå som den unge mannen som eldre nokon som ein gong kjende seg som ein sint, ung mann gjer («I believe I've passed the age of consciousness and righteous rage / I found that just surviving was a noble fight / I once believed in causes too / I had my pointless point of view / And life went on no matter who was wrong or right».)

Sjølv om songen aldri vart gjeven ut som singel vart «Prelude/Angry Young Man» ein populær song blant fansen til Joel og fast på konsertane hans. «Prelude» vart nytta som kjenningsmelodi for det tyske talkshowet *Live* (1988-1996); og for Grampian Television sitt sommarshow «Summer at Six» tidleg i 1980-åra. 

## Bakgrunnsstoff
*
Galina Zybina

**Galina Ivanovna Zybina** () var ein sovjet-russisk friidrettsutøvar som tevla for Sovjetunionen. I tida 1950-66 var ho ein av dei beste utøvarane i verda i kulestøyt, i si fyrste som aktiv også i diskoskast og spydkast. Ho vart olympiameister i kulestøyt i 1952 og europameister i same i 1954.

## Aktiv
Zybina tok bronsemedaljen i spydkast i europameisterskapen 1950 med 42,75 m, medan ho i kulestøyt vart ho nummer fire.

Under dei olympiske leikane 1952 i Helsingfors sette Zybina verdsrekord og vart olympisk meister i kulestøyt med 15,28 m. I spydkast vart ho nummer fire.

I europameisterskapen 1954 vann Zybina kuletevlinga med 15,65 m, framom landslagskollegaene Marija Kuznetsova med 14,99 m og Tamara Tysjkevitsj med 14,78 m. Også i diskoskasting gjekk alle medaljane til Sovjetunionen, der Zybina tok bronse med 44,74 m.

Sju veker før sommar-OL 1956 tok til i Melbourne sette Zybina verdsrekord med 16,76 meter i Tasjkent. OL-finalen fann stad den 30. november, der Zybina leia fram til siste omgang. Her forbetra ho leiarresultatet til 16,53 m, men måtte likevel sjå slått av landsmannen Tamara Tysjkevitsj som i sitt siste forsøk støytte kula 16,59 m. 

Etter ein sjuandeplass i OL 1960 i Roma med 15,56 m, vann Zybina ein ny medalje under europameisterskapen 1962 i Beograd. Bak suverene Tamara Press, som sette verdsrekord og vann gull for Sovjetunionen med 18,55 m, og Renate Garisch frå Aust-Tyskland med 17,17 m, tok Zybina bronsemedaljem med 16,95 m. To år seinare vart medaljane i kulestøyt-tevlinga under OL i Tokyo delt på dei same tre utøvarane, og i nett same rekkefylgja. Press vann med 18,14 m framom Garisch med 17,61 m og Zybina med 17,45 m.

I sitt siste internasjonale meisterskap, EM i friidrett 1966 i Budapest, vart Zybina utan medalje. Ho vart nummer fire i kulestøyt med 16,65 m. Den nye stormeisteren i øvinga, landsmannen hennar Nadesjda Tsjisjova, sigra med 17,22 m.

Zybina sette åtte verdsrekordar i kulestøyt frå 1952 til 1956. Sin personlege rekord i øvinga, 17,50 m, presterte ho i 1964. I diskoskast nådde ho 48,62 m i 1955, og i spydkast 54,98 m i 1958.

## Merknadar

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:de:Galina Iwanowna Sybina|Galina Iwanowna Sybina]]» frå ,  den 28. august 2014.*
Mike Deasy

**Michael William Deasy** () er ein amerikansk er ein rocke- og jazzgitarist. Som studiomusikar har Deasy spelt på mange hitsinglar og album spelt inn i Los Angeles frå 1960- til 1980-åra. Han vert stundom omtalt som **Mike Deasy Sr.**.

## Biografi
Medan han enno var på vidaregåande skule byrja han å spele i banda som akkompagnerte vitjande musikarar som Ricky Nelson og The Everly Brothers, og spelte òg i turnébandet til Ritchie Valens i lag med Bruce Johnston, Larry Knechtel, Sandy Nelson og Jim Horn. I 1959 vart han med i gruppa til Eddie Cochran, the Kelly Four, der han spelte både gitar og barytonsaksofon og gjorde dei første innspelingane sine. Han spelte òg med The Coasters og Duane Eddy.

Då Cochran døydde i 1960 vart Deasy ein aktiv studiomusikar i Los Angeles. Deasy gifta seg med systera til Jim Horn, Kathie i 1961, og paret starta seinare sitt eige platestudio og produksjonsselskap, Saltmine Recording.  Han spelte som medlem av The Wrecking Crew med Hal Blaine, Joe Osborn, Larry Knechtel og andre, på innspelingar for Phil Spector, og spelte gitar på The Beach Boys-albumet *[[Pet Sounds]]*. I 1960-åra og i seinare år arbeidde han òg for the Monkees, the Association, Scott McKenzie, Johnny Rivers, the Fifth Dimension, Rick Nelson, Randy Newman, Spanky & Our Gang, Tommy Roe, Fats Domino, The Byrds, Michael Jackson, Frank Zappa og andre.  

Han spelte gitar (med Tommy Tedesco og Al Casey) på Elvis Presley sin TV-spesial i 1968, *[[Elvis (1968)|Elvis]]*. Han heldt òg konsertar med musikarar som Cannonball Adderley og Little Richard, og vann magasinet *[[Down Beat]]* si lesarundersøking i 1968. I 1969 vart han av plateprodusenten Terry Melcher invitert til å spele med den nyoppdaga songaren og låtskrivaren Charles Manson. Deasy forlét heimen til Manson etter tre dagar «i ein tilstand av doppåverka paranoia».   

Deasy heldt fram å spele for leiande musikarar, som Frank Sinatra, Ella Fitzgerald, Barbra Streisand, Chet Baker og Mel Tormé. Gitaren hans er med i musikken til fleire filmar som *[[The Graduate]]*, *[[Guess Who's Coming to Dinner]]*, *[[filmen Duel (1971)|Duel]]*, *[[Bullitt]]* og *[[Dirty Harry]]*, og mange reklamefilmar. 

Frå tidleg i 1970-åra vart Deasy nykristen og spelte i aukande grad kristen musikk. 

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:|en:]]» frå ,  den 28. august 2014.* 
*** oppgav desse kjeldene:*


## Bakgrunnsstoff
*Diskografi på MikeDeasy.com
Michael Stewart

**Michael «Mike» Stewart** () var ein amerikansk gitarist og originalt medlem i We Five. Han var bror til John Stewart (1939–2008), som var medlem av The Kingston Trio og seinare ein populær songar og låtskrivar. Han var far til Jamie Stewart, forntmann i den avantgarde gruppa Xiu Xiu. Stewart vart etter kvart ein suksessrik plateprodusent, og ein av dei største suksessane hans var Billy Joel-albumet *[[Piano Man]]* i 1973.

Han forlét musikkindustrien i 1990-åra og vart ein programmerar. Han spelte seinare bass i sonen sitt The Indestructible Beat of Palo Alto (IBOPA).

Stewart døydde 13. november 2002 etter det som vart rapportert som lang tids sjukdom. Sonen Jamie Stewart har sidan fortalt at faren tok sjølvmord.

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Michael Stewart (musician)|Michael Stewart (musician)]]» frå ,  den 28. august 2014.* 
*** oppgav desse kjeldene:*
Miami 2017 (Seen the Lights Go Out on Broadway)

«**Miami 2017 (Seen the Lights Go Out on Broadway)**» er ein songs kriven og spelt inn av Billy Joel for albumet *[[Turnstiles]]* i 1976. Det er òg gjeve ut fleire konsertopptak av songen. Han framførte songen på veldedigheitskonsertane The Concert for New York City for offera etter 11. september-åtaket i 2001, og fjernsynsprogrammet *[[Hurricane Sandy: Coming Together]]* for offera etter orkanen Sandy i 2012 og 12-12-12: The Concert for Sandy Relief. I 2012-versjonen vart teksten endra for å passe til skadane orkanen hadde gjort.

## Bakgrunn og historie
*Turnstiles* vart skriven etter Billy Joel kom heim til New York etter å ha budd i Los Angeles i tre år. Fleire av songane er knytte til denne overgangen, mellom anna «Say Goodbye to Hollywood» og «New York State of Mind».

Under eit foredrag i 2001 forklarte Joel at han skreiv songen medan han budde i Los Angeles i 1975, då New York City var ein by full av kriminalitet og sosial uro. Joel sa at folk i Los Angeles, inkludert folk frå New York, gjorde narr av New York og problema deira. Joel tenkte «Om New York er på veg ned sluktet, så reiser eg attende til New York». Han forklarte at songen gjev eit bilete av ein apokalypse i New York, «the skyline tumbling down, this horrendous conflagration happening in New York City.» Joel sa at songen vart kalla «Miami 2017» fordi mange frå New York flyttar til Miami som pensjonistar og forteljaren fortel denne soga til barnebarnet sitt i år 2017 om den gong han var vitne til øydelegginga av New York.

Joel har skildra det som ein «science fiction-song om ein apokalypse i New York som følgje av hendingane i byen i 1970-åra New York var på randen av konkurs og fekk avslått eit bøn om hjelp frå staten. Dette førte til den kjende overskrifta i *[[New York Daily News]]* som sa «Ford to City: Drop Dead».

## Etter 11. september 2001

Kort tid etter terroråtaket 11. september 2001 framførte Billy Joel songen på konserten den 20. oktober  2001. Joel sa på slutten av songen, «Eg skreiv songen for 25 år sidan. Eg trudde det skulle vere ein science fiction-song. Eg trudde aldri at det faktisk skulle skje. Men i motsetnad til slutten av songen, me skal ikkje dra nokon stad!» - noko som vart møtt med stor applaus.

## Andre versjonar
«Miami 2017» vart spelt inn av Richard Marx i 1993 og gjeven ut som bonusspor på internasjonale versjonar av albumet *[[Paid Vacation av Richard Marx|Paid Vacation]]*.

## Konsertopptak

Det finst åtte konsertopptak av songen tilgjengeleg:

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Miami 2017 (Seen the Lights Go Out on Broadway)|Miami 2017 (Seen the Lights Go Out on Broadway)]]» frå ,  den 28. august 2014.* 
*** oppgav desse kjeldene:*


## Bakgrunnsstoff
*Teksten på BillyJoel.com
*
Richie Cannata

**Richie Cannata** () er ein amerikansk musikkprodusent, multi-instrumentalist og studioeigar. Han er mest kjend for å ha spelt saksofon i bandet til Billy Joel i lag med  Doug Stegmeyer og Liberty DeVitto. Etter han slutta i bandet i 1981 opna han Cove City Sound Studios i Glen Cove i New York. Artistar som har spelt inn musikk i studioet hans er mellom andre Celine Dion, Billy Joel, Jennifer Lopez og Marc Anthony.

Cannata spelte i bandet til Tommy Shawi midten av 1980-åra, på dei tre første soloalbuma hans.

I midten av 1990-åra turnerte Cannata med The Beach Boys, og spelte saksofon, blåseinstrument og synthesizer. I 2006 kom Cannata attende til Joel, mellom anna for 12 konsertar i Madison Square Garden.

## Billy Joel-abum
*1976 *[[Turnstiles]]*
*1977 *[[The Stranger av Billy Joel|The Stranger]]*
*1978 *[[52nd Street av Billy Joel|52nd Street]]*
*1980 *[[Glass Houses]]*
*1981 *[[Songs in the Attic]]*
*1985 *[[Greatest Hits av Billy Joel|Greatest Hits Volume I & II]]*
*1993 *[[River of Dreams]]*
*1997 *[[Greatest Hits av Billy Joel|Greatest Hits Volume III]]*

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Richie Cannata|Richie Cannata]]» frå ,  den 28. august 2014.* 
*** oppgav desse kjeldene:*
Liberty DeVitto

**Liberty DeVitto** () er ein amerikansk rocketrommeslagar. Han er mest kjend som trommeslagar for Billy Joel, men har òg spelt med NYC Hit Squad og har vore trommeslagar for mange andre artistar.

DeVitto byrja å spele trommer for Billy Joel seint i 1970-åra, og spelte seinare med artistar som Carly Simon, Phoebe Snow, Karen Carpenter, Rick Wakeman, Bob James og Meat Loaf. Etter å ha spelt med Billy Joel i 30 år fekk DeVitto sparken før 2006-turneen til Joel, av ukjende årsaker. 

## Diskografi
*All albuma er for Billy Joel med mindre det står noko anna.*

*1976 *[[Turnstiles]]*
*1977 *[[The Stranger av Billy Joel|The Stranger]]*
*1978 *[[52nd Street av Billy Joel|52nd Street]]*
*1980 *[[Glass Houses]]*
*1981 *[[Dead Ringer]]* - Meat Loaf
*1981 *[[filmen The Burning#Filmmusikk|The Burning]]* - Rick Wakeman
*1981 *[[Songs in the Attic]]*
*1982 *[[The Nylon Curtain]]*
*1983 *[[An Innocent Man]]*
*1985 *[[Greatest Hits av Billy Joel|Greatest Hits Volume I & II]]*
*1985 *[[Spoiled Girl]]* - Carly Simon
*1986 *[[The Bridge av Billy Joel|The Bridge]]*
*1987 *[[Kohuept|КОНЦЕРТ]]*
*1989 *[[Storm Front]]*
*1989  *[[Mick Jones av Mick Jones|Mick Jones]]* - Mick Jones
*1993 *[[River of Dreams]]*
*1996 *[[Karen Carpenter av Karen Carpenter|Karen Carpenter]]* - Karen Carpenter (Recorded in 1979-80)
*1997 *[[Greatest Hits av Billy Joel|Greatest Hits Volume III]]*
*2001 *Chiller Theatre* - John Babcock
*2007 *[[Queen Anne's Revenge av Sean J. Kennedy|Queen Anne's Revenge]]* - Sean J. Kennedy
*2010 *[[Gargoyles and Weathervanes av The White Ravens|Gargoyles and Weathervanes]]* -The White Ravens
*2011 *[[Highlights from Piano Men - The Music of Elton and Billy]]* -Piano Men - The Music of Elton and Billy featuring The Southern Maine Symphony Orchestra
*2012 *[[Fresh Socks av The Slim Kings]]* -The Slim Kings

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Liberty DeVitto|Liberty DeVitto]]» frå ,  den 28. august 2014.* 
*** oppgav desse kjeldene:*


## Bakgrunnsstoff
*Drummerworld
Russell Javors

**Russell Javors** () er ein amerikansk rockegitarist. Han er mest kjend som rytmegitarist for Billy Joel frå 1976 til 1989.

## Karriere

Frå han var 15 år gammal spelte Javors saman med barndomsvenen Liberty DeVitto. Han møtte Doug Stegmeyer på skulen og i lag med Howard Emerson, danna dei bandet Topper.

I lag spelte dei songar som Javors skreiv. Billy Joel la merke til Topper. Joel trengde ein bassist på *Streetlife Serenade*-turneen. Han inviterte Stegmeyer til å bli med han, og Javors og DeVitto Liberty følgde kort tid etter, og Topper vart Billy Joel Band. Javors spelte rytmegitar med Joel frå 1976 til 1989.

Javors spelte òg gitar på Karen Carpenter sitt album i 1979. Det kom først ut i 1996.

## Billy Joel-album
*1976 *[[Turnstiles]]*
*1977 *[[The Stranger av Billy Joel|The Stranger]]*
*1978 *[[52nd Street av Billy Joel|52nd Street]]*
*1980 *[[Glass Houses]]*
*1981 *[[Songs in the Attic]]*
*1982 *[[The Nylon Curtain]]*
*1983 *[[An Innocent Man]]*
*1985 *[[Greatest Hits av Billy Joel|Greatest Hits Volume I & II]]*
*1986 *[[The Bridge av Billy Joel|The Bridge]]*
*1987 *[[Kohuept|КОНЦЕРТ]]*
*1997 *[[Greatest Hits av Billy Joel|Greatest Hits Volume III]]*

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Russell Javors|Russell Javors]]» frå ,  den 28. august 2014.* 
*** oppgav desse kjeldene:*
Doug Stegmeyer

**Douglas Alan «Doug» Stegmeyer** () var ein amerikansk musikar som er mest kjend som bassist og korvokalist for Billy Joel.

## Karriere
Doug Stegmeyer møtte Russell Javors på skulen og 15 år gammal spelde dei songar med barndomsvenen Liberty DeVitto. Dei slo seg saman med Howard Emerson og danna bandet Topper.

I lag spelte dei songar som Javors skreiv. Billy Joel la merke til Topper og då Joel trengde ein bassist for *[[Streetlife Serenade]]*-turneen, vart Stegmeyer henta inn i bandet til Joel. Stegmeyer tilrådde Joel til å hente inn  Emerson, Javors og DeVitto for albumet *[[Turnstiles]]* og den påfølgjande turneen. Stegmeyer vart ein del av kjernen i bandet til Billy Joel, og spelte bass på alle studioalbuma frå *Turnstiles* til *[[The Bridge av Billy Joel|The Bridge]]* og konsertalbuma *[[Songs in the Attic]]* og *[[Kontsert|КОНЦЕРТ]]*. I denne perioden vart Stegmeyer kalla «Sersjanten i The Billy Joel Band."

Stegmeyer spelte òg bass for Debbie Gibson og Hall & Oates.

Stegmeyer døydde 25. august 1995 i heimen sin på Long Island då han skaut seg sjølv.

## Diskografi
*Alle albuma er med Billy Joel.*

*1976 *[[Turnstiles]]*
*1977 *[[The Stranger av Billy Joel|The Stranger]]*
*1978 *[[52nd Street av Billy Joel|52nd Street]]*
*1980 *[[Glass Houses]]*
*1981 *[[Songs in the Attic]]*
*1982 *[[The Nylon Curtain]]*
*1983 *[[An Innocent Man]]*
*1985 *[[Greatest Hits av Billy Joel|Greatest Hits Volume I & II]]*
*1986 *[[The Bridge av Billy Joel|The Bridge]]*
*1987 *[[Kontsert|КОНЦЕРТ]]*

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Doug Stegmeyer|Doug Stegmeyer]]» frå ,  den 28. august 2014.* 
*** oppgav desse kjeldene:*
Songen The Stranger

«**The Stranger**» er ein song av Billy Joel frå albumet med same namn, *[[The Stranger av Billy Joel|The Stranger]]*, frå 1977. Songen vart gjeven ut som singel i Japan der han vart særs populær og nådde andreplassen på singellista. Songen gjekk òginn på lista i Australia. Det var den siste singelen frå albumet i Japan, medan USA og Storbritannia fekk «She's Always a Woman», gjeven ut året før, som den siste singelen frå albumet. 

Singel er òg gjeven ut på samlealbumet *[[Greatest Hits av Billy Joel|Greatest Hits - Volume I & II]]*.

Ein to minuttar lang instrumental reprise av songen finst på slutten av albumet, etter «Everybody Has a Dream».

Billy Joel ønskte opphavleg eit instrument til å spele melodien og plystra melodien for produsenten Phil Ramone. Ramone meinte då at Joel burde plystre melodien på innspelinga i staden.

## Innhald

### 7" vinyl (CBS)
# «The Stranger»
# «Just The Way You Are»

### Japansk 7" vinyl
# «The Stranger» [5:10]
# «Movin' Out (Anthony's Song)» [3:27]

## Lister

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:The Stranger (song)|The Stranger (song)]]» frå ,  den 28. august 2014.* 
*** oppgav desse kjeldene:*


## Bakgrunnsstoff
*
Scenes from an Italian Restaurant

«**Scenes from an Italian Restaurant**» er ein song av Billy Joel for albumet *[[The Stranger av Billy Joel|The Stranger]]* frå 1977.

Sjølv om han aldri vart gjeven ut som singel, vart han ein av dei mest kjende songane til Joel og finst på fleire av samlealbuma hans. I eit intervju fortalte Joel at den andre sida av The Beatles-albumet *[[Abbey Road]]* var ein av dei største inspirasjonskjeldene hans. Songen er i røynda ein medley av tre forskjellige songar: «Italian Restaurant» byrjar med ein roleg, melodisk pianoballade, som handlar om to gamle klassekamaratar som sit på ein italiensk restaurant og preikar. Dette glir over i ein meir livleg jazz-aktig del med klarinett og saksofonsolo, etterfølgd av ein rock and roll-del (som Joel kallar «The Ballad of Brenda and Eddie»).

6. mai 1977, før songen vart gjeven ut offisielt, spelte Joel songen på Long Island University C.W. Post Campus. Han dediserte songen til Christiano's restaurant, som låg i Syosset, i New York, men som no er lukka.

Med ei lengd på sju minuttar og 37 sekund er han ein av dei lengste songane til Joel. 

Songen har fått god omtale i seinare år. Scott Floman som skriv for *[[magasinet Goldmine|Goldmine]]* skildra songen som «eit episk meisterverk i fleire nivå som starta som ein langsam, røykfullt ballade, og byggjer seg opp til ein pianorockar med ein smak av New Orleans som syner Joel som historieforteljar og rim-artist, før han endar opp i ein røyktfullt ballade igjen.»

Etter år med spekulasjonar om kva restaurant som inspirerte til songen sa Joel i eit intervju som finst på 30-årsjubileumsutgåva for *The Stranger* at songen var skriven om ein restaurant som låg tvers over for Carnegie Hall kalla Fontana di Trevi, som han ofte vitja under ei rekkje konsertar på Manhattan i juni 1977. Opningslinja i songen er *A bottle of white, a bottle of red, perhaps a bottle of rosé instead?*» og vart sagt til han av ein servitør ved Fontana di Trevi då Joel skulle bestille. 

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Scenes from an Italian Restaurant|Scenes from an Italian Restaurant]]» frå ,  den 28. august 2014.* 
*** oppgav desse kjeldene:*
Vienna av Billy Joel

«**Vienna**» er ein song av Billy Joel for albumet ''The Stranger'' frå 1977. Han vart gjeven ut som B-sida til singelen «She's Always a Woman».

I ein artikkeln i juli 2008 i *[[New York Times]]* sa Joel at dette var ein av favorittsongane hans, i lag med «Summer, Highland Falls».

Songen vart spelt i ein episode av ''Taxi'' i 1981.

## Andre versjonar
*Den amerikanske songaren og *[[Victorious]]*-skodespelarinna Ariana Grande spelte inn songen i 2011.
*Christian Borle framførte songen i ein episode av *[[fjernsynsserien Smash|Smash]]*.

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Vienna av Billy Joel|Vienna av Billy Joel]]» frå ,  den 28. august 2014.* 
*** oppgav desse kjeldene:*

## Bakgrunnsstoff
*
Only the Good Die Young

«**Only the Good Die Young**» er ein song av Billy Joel for albumet *[[The Stranger av Billy Joel|The Stranger]]* frå 1977. Songen var kontroversiell då han kom ut med ein tekst som er skriven frå synspunktet til ein ung mann som ynskjer å ta jomfrudomen frå ei katolsk jente.

## Song informasjon
Songen var inspirert av Joel som var forelska på skulen i Virginia Callahan. Guten eller forteljaren trur et jenta avviser han fordi ho kjem frå ein religiøs, katolsk familien og at ho trur at det er ei synd å ha seks før ekteskap. Han syng,

:«You Catholic girls start much too late,
:but sooner or later it comes down to fate.
:I might as well be the one.»

Songen vart eit døme på Streisand-effekten når religiøse grupper rekna han som anti-katolsk, og la press på radiostasjonar for å få han fjerna frå spelelistene deira. «Då eg skreiv 'Only the Good Die Young' var ikkje poenget at songen skulle vere anti-katolsk, heller pro-begjær», sa Joel til *Performing Songwriter*. «Då dei bannlyste songen, byrja albumet å stige på listene.» Joel peikte òg på ein del av teksten som verka å ha gått kritikarane hus forbi. Mannen i songen kjem aldri nærleiken av jenta.

## Innhald

### 7" singel (1977)
# «Only the Good Die Young» – (3:54)
# «Get It Right the First Time» – (3:32)

## Lister

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Only the Good Die Young|Only the Good Die Young]]» frå ,  den 28. august 2014.* 
*** oppgav desse kjeldene:*


## Bakgrunnsstoff
*