Walk, Don't Run

«**Walk, Don't Run**» er ein instrumental skriven og opphavleg spelt inn av jazzgitaristen Johnny Smith i 1954.
Han vart seinare omgjort og spelt inn på ny av Chet Atkins i 1956, og var eit spor på albumet *Hi-Fi In Focus*. Dette arrangementet var inspirasjonen for versjonen av The Ventures i 1960, som vart ein stor hit verda over og som av musikkmagasinet *[[Rolling Stone]]* vert rekna som ein av dei 100 beste gitarsongane gjennom tidene.

## The Ventures

Etter å ha høyrt ei Chet Atkins-innspeling av «Walk Don't Run», gav The Ventures ut sin versjon av songen på singel våren 1960 på Dolton Records. Denne versjonen nådde andreplassen på ''Billboard'' Hot 100-lista og tredjeplassen på ''Cash Box''-lista i fem veker i august og september 1960. Dalton-utgåva hadde to B-sider. Den første utgåva hadde songen «Home» på B-sida, medan ei seiare utgåva hadde B-sida «The McCoy».

Denne singelen var den første nasjonale utgjevinga deira og sparka karrieren til The Ventures i gang. Songen vart spelt inn før bandet hadde fått fast trommeslagar. Trommisen på innspelinga var Skip Moore, som fekk valet mellom å få 25 dollar for innspelinga der og då, eller 25&nbsp;% av inntektene bandet kom til å tene på songen seinare. Han valde å ta pengane der og då. Bob Bogle spelte sologitar på innspelinga. Bandet spelte i 1964 inn songen på ny, og vart det første bandet som fekk to hittar på Topp 10 i USA med to forskjellige versjonar av den same songen.

I Storbritannia vart melodien spelt av John Barry Seven, som nådde 11. plassen på *[[Record Retailer]]*-lista, og gjorde det betre enn The Ventures-versjonen.

I juli 2003 vart melodien spelt inn av Ventures-gitaristen Nokie Edwards og Light Crust Doughboys for albumet *Guitars Over Texas*. Denne versjonen kjend for det jazz-aktige verset og bruken av klaverinstrument i staden for rytmegitar.

Magasinet *[[Rolling Stone]]* rangerte The Ventures-versjonen av songen som den 82. beste gitarsongen gjennom tidene.

«**Walk, Don't Run '64**» var ei nyinnspeling av The Ventures med ein gitarstil som minna meir om «Misirlou», og som byrjar med å bli tona inn. Han nådde åttande plassen på ''Billboard'' Hot 100-lista og niandeplassen på magasinet *[[Cash Box]]* si liste i 1964. B-sida denne gongen var «The Cruel Sea», var ein versjon av The Dakotas-singelen i 1963. På begge innspelingane spelte Nokie Edward sologitar. Denne innspelinga vart nytta i ein dansescene i den australske filmen *[[The Goddess of 1967]]* av Clara Law i 2000.

## Utvalde innspelingar
* 1954: Johnny Smith
* 1957: Chet Atkins
* 1960: The Ventures
* 1960: The John Barry Seven (med Vic Flick på gitar)
* 1964: Tommy Leonetti (med ny tekst av Dottie Faye)
* 1965: Glen Campbell
* 1965: Herb Alpert and the Tijuana Brass
* 1967: Johnny Smith
* 1972: Pink Fairies
* 1973: Sha Na Na
* 1974: Mike Auldridge
* 1977: The Shadows
* 1981: The Penguin Cafe Orchestra
* 1992: Those Darn Accordions, framført heilt på trekkspel
* 1993: California Guitar Trio
* 1998: Steve Howe
* 1999: Johnny A.
* 2003: Nokie Edwards and the Light Crust Doughboys
* 2003: JFA (Jodie Foster's Army)
* 2004: Terrafolk (som ein medley med «Music for a Found Harmonium»)

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Walk, Don&#39;t Run|Walk, Don&#39;t Run]]» frå ,  den 26. februar 2018.* 
*** oppgav desse kjeldene:*

## Bakgrunnsstoff
* Walk, Don't Run  - dokumentar laga av *[[Full Focus]]*