Giorgio Moroder

**Giovanni Giorgio Moroder** () er ein italiensk komponist, låtskrivar og plateprodusent. Han er kalla «discoens far», Moroder vert rekna som ein pioner innan eurodisco og elektronisk dansemusikk. Arbeidet hans med synthesizer har hatt stor innverknad på fleire musikksjangrar som Hi-NRG, Italo disco, new wave, house og techno.

Då han var i München i 1970-åra skipa Moroder sitt eige plateselskap kalla Oasis Records, som fleire år seinare vart ei underavdeling av Casablanca Records. Han skipa det tidlegare Musicland Studios i München, eit platestudio nytta av mange artistar som The Rolling Stones, Electric Light Orchestra, Led Zeppelin, Deep Purple, Queen og Elton John. Han produserte singlar for Donna Summer i discotida i midten og slutten av 1970-åra, inkludert «Love to Love You Baby», «I Feel Love», «Last Dance», «MacArthur Park», «Hot Stuff», «Bad Girls», «Dim All the Lights», «No More Tears (Enough Is Enough)» og «On the Radio». I denne perioden gav han òg sjølv ut mange album, som dei synthesizerdominerte *[[From Here to Eternity av Giorgio Moroder|From Here To Eternity]]* (1977) og *[[E=MC² av Giorgio Moroder|E=MC<sup>2</sup>]]* (1979).

Moroder produserte Suzi Lane og discoalbumet hennar, inkludert listetoppen «Ooh La La». Ho fekk òg ein mindre hit med «Harmony» på Elektra Records i 1979. Han byrja å komponere filmmusikk, inkludert *[[filmen Midnight Express|Midnight Express]]*, *[[American Gigolo]]*, *[[Superman III]]*, *[[Scarface]]*, *[[songen The NeverEnding Story|The NeverEnding Story]]* og 1984-utgåva av *[[filmen Metropolis (1927)#Giorgio Moroder-versjonen (1984)|Metropolis]]*. Moroder sitt arbeid på filmen *Midnight Express* (1978), som inneheld den internasjonale hitten «Chase», vann han Oscarprisen og Golden Globe-prisen for beste filmmusikk. Han produserte ei rekkje elektroniske discosongar for The Three Degrees, to album for Sparks, og nokre songar for Bonnie Tyler-albumet *[[Bitterblue]]* og singelen hennar «Here She Comes» frå 1985. I 1990 komponerte han «Un'estate italiana», den offisielle kjenningsmelodien for fotball-VM for herrar i 1990.

Moroder har skrive songar for mange artistar, som David Bowie, Kylie Minogue, Irene Cara, Janet Jackson, Madleen Kane, Melissa Manchester, Blondie, Japan og France Joli. Moroder har sagt at av desse er han mest stolt av Berlin sin «Take My Breath Away», som han vann både Oscarprisen og Golden Globe for i 1986. Han hadde fått same prisane i 1983 for «Flashdance... What a Feeling». I tillegg til tre Oscarprisar og fire Golden Globe-prisar har Moroder fått fire Grammyprisar, to People's Choice Awards og meir enn 100 gull- og platinaplater. I 2004 vart han innlemma i Dance Music Hall of Fame.

## Diskografi

**[[That's Bubblegum - That's Giorgio]]* (1969)
**[[Giorgio av Giorgio Moroder|Giorgio]]* (1970)
**[[Son of My Father av Giorgio Moroder|Son of My Father]]* (1972)
**[[Giorgio's Music]]* (1973)
**[[Einzelgänger]]* (1975)
**[[Knights in White Satin]]* (1976)
**[[From Here to Eternity av Giorgio Moroder|From Here to Eternity]]* (1977)
**[[Love's in You, Love's in Me]]* (1978)
**[[E=MC² av Giorgio Moroder|E=MC²]]* (1979)
**Solitary Men* (1983) (**med [[Joe Esposito]]**)
**[[Innovisions]]* (1985)
**[[Philip Oakey & Giorgio Moroder]]* (1985)
**[[Un'estate italiana|To Be Number One]]* (1990)
**Forever Dancing* (1992) 
**[[Déjà Vu av Giorgio Moroder|Déjà Vu]]* (2015)

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Giorgio Moroder|Giorgio Moroder]]» frå ,  den 25. april 2022.* 
*** oppgav desse kjeldene:*

## Bakgrunnsstoff

* 
* 
*