open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Full Tilt Boogie Band

**Full Tilt Boogie Band** var ei kanadisk rockegruppe knytt til Janis Joplin ved slutten av karrieren hennar. Gruppa blei opphavleg skipa som **Full ''Tillt'' Boogie Band** med eit ordspel på namnet til frontfiguren John Till. Medlemmene i gruppa var gitaristen John Till, pianisten Richard Bell, bassisten Brad Campbell, trommisen Clark Pierson og organisten Ken Pearson.

John Till skipa  *Full Tillt Boogie Band* ved slutten av 1960-åra som eit sideprosjekt til anna arbeid han gjorde som studiomusikar i New York. Alle medlemmene i gruppa var kanadiarar, dei fleste frå Stratford og Woodstock i Ontario.

Både Till og andre musikarar frå denne gruppa hadde arbeidd med Janis Joplin i gruppa Kozmic Blues Band. Medan Joplin mislikte nokre av musikarane i Kozmic, 
samarbeidde ho godt med Till. Ho blei einig med han om å synga med heile Full Tillt, som då endra namn til Full Tilt Boogie Band. Joplin tok ei meir aktiv rolle i danninga av denne gruppa, og skal ha sagt: «Full Tilt Boogie Band er *mi* gruppe. Endeleg er det *mi* gruppe!»

Janis Joplin og Full Tilt spelte saman for første gong den 4. april 1970 ved Fillmore West-studioa i San Francisco. Dei la ut på turné i USA og Canada i mai 1970. Frå 28. juni til 4. juli spelte dei på den kanadiske Festival Express-turneen saman med grupper som Grateful Dead, Delaney and Bonnie, Rick Danko og The Band, Eric Andersen og Ian & Sylvia. Dei hadde konsertar i Toronto, Winnipeg og Calgary.

Den siste framsyninga til gruppa fann stad 12. august 1970 på Harvard Stadium i Boston i Massachusetts. Gruppa hadde fått utstyret sitt stole der og spelte med erstatningsforsterkarar, men fekk likevel god kritikk på framsida av *Harvard Crimson*.

I september 1970 byrja Full Tilt og Joplin å spela inn eit nytt album i Los Angeles med produsenten Paul A. Rothchild. 4. oktober døydde Joplin av ein overdose. Sjølv om innspelinga ikkje var ferdig, var det nok brukbart materiale til å kunna gje ut hennar siste album, *[[Pearl]]*.

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[http://en.wikipedia.org/w/index.php?title=Full_Tilt_Boogie_Band&oldid=416312591 Full Tilt Boogie Band]» frå ,  den 8. mars 2011.* 
*** oppgav desse kjeldene:*


## Bakgrunnsstoff
*
Elton Dean

**Elton Dean** () var ein engelsk jazzmusikar som spelte altsaksofon, saxello (ein variant av sopransaksofon) og stundom klaverinstrument. 

Dean vart fødd i Nottingham i England og frå 1966–1967 var han medlem av bandet Bluesology, leia av Long John Baldry. Pianisten i bandet, Reginald Dwight, kombinerte sidan namna til Dean og Baldry for sitt eige scenenamn, Elton John.

Dean fekk seg eit rykte som medlem av Keith Tippett Sextet frå 1968 til 1970, og i bandet Soft Machine frå 1969 til 1972. Kort tid før han forlet Soft Machine starta han si eiga gruppe, Just Us.

Frå 1975 til 1978 leia han eit ni mann stort band kalla Ninesense, og spelte på Bracknell Jazz Festival og liknande stader. Gruppene hans sidan den gong, vanlegvis kvartettar eller kvintettar, har stort sett arbeidd innan frijazz. Samstundes spelte han med andre grupper, som gitaristen Phil Miller sitt In Cahoots, trommeslagaren Pip Pyle sitt Equipe Out, og forskjellige prosjekt med tidlegare Soft Machine-bassist Hugh Hopper.

I 2002 turnerte Dean og tre andre tidlegare Soft Machine-medlemmar (Hugh Hopper, trommeslagar John Marshall og gitarist Allan Holdsworth) og spelte inn musikk under namnet Soft Works.. Med eit anna tidlegare Soft Machine-medlem, gitarist John Etheridge for Holdsworth, turnerte dei så som Soft Machine Legacy. 

Dean spelte siste gong med Soft Bounds (ein kvartett med Dean, Hugh Hopper, Sophia Domancich og Simon Goubert), Alex Maguire-prosjektet Psychic Warrior, og det belgiske rock-jazz-bandet The Wrong Object.

## Kjelder

* *Denne artikkelen bygger på «[[:en:Elton Dean|Elton Dean]]» frå ,  den 8. mars 2011.* 
*** oppgav desse kjeldene:*


## Bakgrunnsstoff
* Diskografi 
* Omfattande biografi
Mike Ratledge

**Michael Ronald «Mike» Ratledge** () var ein britisk musikar. Ratledge var ein del av Canterbury scene og lenge medlem av Soft Machine.

## Biografi
Mike Ratledge var fødd i Maidstone i Kent. Som born fekk han opplæring i klassisk musikk, den einaste musikken som vart spelt heime hos foreldra. Han lærte å spele piano og med venen Brian Hopper, som han møtte på Simon Langton School i Canterbury, spelte han stykke for klassisk piano og klarinett. 

Ratledge møtte òg den yngre broren til Brian, Hugh, og Robert Wyatt. I 1961 møtte han Daevid Allen, som gjorde dei  interesserte i å spele jazz. Gjennom pianostykka til Cecil Taylor vart Ratledge kjend med musikken til Thelonious Monk, Miles Davis og John Coltrane. I 1963 spelte han i Daevid Allen Trio.

I motsetnad til venene sine, ønskte Ratledge å fullføre utdanninga si og studerte ved University College i Oxford, der han fekk utdanning i psykologi og filosofi. Samstundes tok han musikktimar og fekk opplæring hos avantgarde-musikarane Mal Dean og Rab Spall. Etter dette ønskte Ratledge å gå på eit universitet i USA, men søknaden hans vart send inn for seint. 

I 1966 danna venene hans eit nytt band og bad Ratledge om å bli med i Soft Machine i lag med Robert Wyatt, Daevid Allen og Kevin Ayers. I åra som følgde var det mange utskiftingar i bandet og i 1973 var Ratledge det einaste opphavlege medlemmet som var att. 

I november 1974 deltok Ratledge på innspelinga av Mike Oldfield sin Tubular Bells for BBC. 

I 1976 valde Ratledge å forlate Soft Machine og fortsette som soloartist. Han etterlet bandet til Karl Jenkins. Han bygde seg sjølv eit studio, men soloalbumet vart aldri gjeve ut. Ratledge laga derimot musikk for filmane *Riddles of the Sphinx* (1977), *Crystal Gazing* (1982). og *The Bad Sister* (1983) for regissøren Laura Mulvey.

Ratledge var ein viktig person i Canterbury-miljøet. Som det mest langvarige medlemmet av Soft Machine utvikla han bandet frå psykedelisk musikk til jazzrock. I 1980-åra skreiv Ratledge mykje musikk for reklamar. 

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Mike Ratledge|Mike Ratledge]]» frå ,  den 8. mars 2011.* 
*** oppgav desse kjeldene:*
Roy Babbington

**Roy Babbington** () er ein rocke- og jazzbassist. Han er mest kjend som bassist i Canterbury scene-bandet Soft Machine.

I 1969 flytte han til London og vart med i bandet Delivery, eit av banda i Canterbury scene med Phil Miller, Pip Pyle og Lol Coxhill. Samstundes var han studiomusikar for jazz/fusion-musikarar som Michael Gibbs og The Keith Tippett Group (med Elton Dean). I tillegg spelte han i Centipede (1971) og på Dean-albumet *Just Us*. Då Delivery vart oppløyst i 1971 etter eit album med Carol Grimes kalla *Fools Meeting*, vart Babbington med i Nucleus.

Han medverka på album av Alexis Korner, Harvey Andrews, Mike d'Abo, Chris Spedding og vart på denne tida medlem av banda "Schunge", Solid Gold Cadillac (med Mike Westbrook og Spedding blant andre) og Ovary Lodge.

Babbington hadde alt medverka med kontrabass til Soft Machine-albuma *[[Fourth]]* (1971) og *[[Fifth]]* (1972), før han permanent erstatta Hugh Hopper som bassist for albumet *[[Seven av Soft Machine|Seven]]*. 

Etter 1976 har han arbeidd med Judie Tzuke, og i 1980- og 1990-åra med Barbara Thompson, Elvis Costello, Carol Grimes, Mose Allison og BBC Big Band.

I 2008 spelte han med Soft Machine Legacy og har erstatta den avdøde Hugh Hopper som bassisten deira i 2009.

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Roy Babbington|Roy Babbington]]» frå ,  den 8. mars 2011.* 
*** oppgav desse kjeldene:*


## Bakgrunnsstoff
* 
* Calyx: The Canterbury Website
John Etheridge

**John Michael Glyn Etheridge** () er ein britisk jazz/fusiongitarist tilknytt Canterbury scene.

Tidleg i karrieren spelte han ei kort stundi Deep Purple-sidegreina Warhorse. I 1972 vart han med i bandet til tidlegare Curved Air-fiolinist Darryl Way, Wolf, som spelte inn tre album. I 1975 vart han med i Soft Machine. Han spelte inn to album med bandet, *[[Softs]]* (1976) og *[[Alive & Well: Recorded in Paris]]* (1978). Sidan spelte han med den franske fiolinisten Stéphane Grappelli og bandet 2nd Vision med Ric Sanders.

I 1980-åra spelte han med sin eigen trio og slo seg sidan saman med tidlegare Isotope-gitarist Gary Boyle. Mellom 1989 og 1993 var han medlem i bandet til tidlegare Pentangle-bassist Danny Thompson, Whatever. Han turnerte òg ein del med saksofonisten Dick Heckstall-Smith. I 1990-åra spelte han mellom andre med Nigel Kennedy og Andy Summers og gav i 1994 ut det første soloalbumet sitt, *Ash*. Han har sidan gjeve ut fleire soloalbum. 

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:John Etheridge|John Etheridge]]» frå ,  den 8. mars 2011.* 

## Bakgrunnsstoff
*Heimeside
Karl Jenkins

**Karl William Pamp Jenkins** () er ein walisisk musikar og komponist. 

Det meste av den tidlege karrieren hans var han kjend som jazz og jazz-rock-musikar og spelte mellom anna baryton- og sopransaksofon, klaverinstrument og obo, eit uvanleg instrument i jazz-samanheng. Han vart med i gruppa til jazzartisten Graham Collier og var seinare med på å grunnlegge jazzrockgruppa Nucleus, som vann den første prisen på Montreux Jazz Festival i 1970. Han vart med i Canterbury scene-progrockbandet Soft Machine i 1972 og spelte med dei til dei gav seg i 1984. 

I november 1973 spelte Jenkins på konsertframføringa av Mike Oldfield sin Tubular Bells for BBC. 

Jenkins har laga mykje musikk for reklame og har to gonger vunne prisar på dette området. Som komponist kom gjennombrotet hans med prosjektet *[[Adiemus]]*. Jenkins har vore dirigent for Adiemus i Japan, Tyskland, Spania, Finland, Nederland og Belgia og i Royal Albert Hall og Battersea Power Station i London. ** (1995) toppa den klassiske albumlista i Storbritannia. 

## Prisar og utmerkingar
Jenkins er utnemnd til Doctor of Music ved University of Wales. Han har nemningane *[[fellow]]* og *associate* ved Royal Academy of Music, der eit rom er kalla opp etter han. Han er også fellow ved Cardiff University (2005), Royal Welsh College of Music & Drama, Trinity College Carmarthen og Swansea Metropolitan University.

Han blei gjeven eit æresdoktorat i musikk ved Universitetet i Leicester, ein Chancellor's Medal ved Universitet i Glamorgan og æresdoktorat som vitjande professor ved Thames Valley University, London College of Music og ATriUM i Cardiff.

Karl Jenkins blei tildelt ein OBE i Den britiske imperieordenen i 2005 og ein CBE i 2010.  I 2015 blei han utnemnd til Knight Bachelor, noko som gjer at han kan bruka «sir» før namnet sitt.

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Karl Jenkins|Karl Jenkins]]» frå ,  den 8. mars 2011.* 
*** oppgav desse kjeldene:* 

## Bakgrunnsstoff
*Offisiell nettstad
*Biografi på Calyx (Canterbury music website) 
*Karl Jenkins på MySpace
* Karl Jenkis sin musikk i reklamar  på ADmusicDB.com
Marc Charig

**Mark Charig** () er ein britisk trompetist og kornettist. 

Han var særleg aktiv seint i 1960- og tidleg i 1970-åra og spelte i fleire forskjellige grupper, som bandet til Long John Baldry, Bluesology, Soft Machine og bandet til Keith Tippett og hans Centipede. Charig spelte òg på fleire album av King Crimson, særleg ein lengre solo på tittelsporet på *[[Islands av King Crimson|Islands]]* og tittelsporet på *[[Lizard]]*.

I midten av 1970-åra turnerte han med Red Brass, der Annie Lennox var songar. Han spelte òg med Brotherhood of Breath og Mike Osborne, samt at han gav ut sitt eige *Pipedream* .

Han er medlem av London Jazz Composers Orchestra. Han bur i dag i Tyskland og er medlem i Conduction Orchestra der.

## Bakgrunnsstoff
*Biografi på Calyx
Nick Evans

**Nicholas «Nick» Evans** () er ein walisisk jazz- og progressiv rock-trombonist. 

Han har arbeidd med the Graham Collier Sextet (1968-69), Keith Tippett Group (1968-70), Soft Machine (1969), Brotherhood of Breath (1970-74), Centipede (1970-71), Just Us (1972-73), Ambush (1972), Ninesense (1975-80), Intercontinental Express (1976), Ark (1976, 1978), Nicra (1977), Dudu Pukwana's Diamond Express (1977), Spirits Rejoice (1978-79) og Dreamtime (1983).

Han spelte òg på albumet *[[Lizard]]* av det progressive rockebandet King Crimson i 1970.

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Nick Evans|Nick Evans]]» frå ,  den 8. mars 2011.*  
 

## Bakgrunnsstoff
*Calyx club 
*Brotherhood of Breath
Orskurd

**Orskurd** er eit juridisk omgrep for domstolsavgjerder som i lovtekster på bokmål er kalla **kjennelse**, og vert nytta om ei slik type avgjerd som går ut på å avslutte førehavinga av ei straffesak eller ei sivil sak utan å take stilling til realiteten i saka. Det vil seie at saka skal avsluttast med ein orskurd dersom domstolen kjem til at saka må avvisast utan å kome til førehaving om realiteten, eller at den saka som er til førehaving skal hevast utan realitetsavgjerd. Også fleire andre avgjerder om bevisføring o.l. skal takast i orskurd. Ordet er ei direkte omsetjing av frå latin: "de scissio", som tyder å skjera ut av (or=ut av og skurd=skjæring, jf. skurtømmer). Det same ordbiletet ligg bak engelsk: "decision". Bruken av ordet har variert over tid, men blir i hovudsak brukt om avgjerder der ein tek ut eit delspørsmål av eit større sakskompleks til særskild avgjerd (t.d. skyldspørsmålet i ei straffesak, om nokon har vitneplikt etc.).

Det kan fylgje av lova at avgjerda skal ha form av ein orskurd i andre høve òg, som til dømes for avgjerder om at personar som er sikta for brotsverk skal sitje i varetektsfengsel for ei avgrensa tid medan etterforskinga går føre seg. For saker som ikkje har med etterforsking eller straff for brotsverk å gjere, *sivile saker*, er det fastsett i paragraf 19-1 i tvistelova frå 17. juni 2005 når ei avgjerd skal gjerast i form av ein orskurd.

Ein orskurd skal seiast i rettsmøte og grunngjevast, og kan vanlegvis ankast til høgare rettsinnstans av den parten som får avgjerda mot seg. Tidlegare vart ei klage til høgare rettsinstans over ein orskurd kalla *[[kjæremål]]*, men no skal nemninga *anke* nyttast.

## Tvistelovas føresegner om avgjerdsformer

**§ 19-1. Dommer, kjennelser og beslutninger** 

(1) Ved dom treffes avgjørelse av 

a) krav som er tvistegjenstand i søksmål,  
b) tvist som nevnt i § 16-1 annet ledd tredje punktum, eller  
c) anke over dom.  

(2) Ved kjennelse treffes avgjørelser 

a) som avviser en sak fordi vilkår for å ta den under behandling ikke er oppfylt, eller som fremmer saken etter særskilt behandling av en påstand om avvisning,  
b) som hever en sak som av andre grunner enn nevnt i bokstav a bortfaller uten realitetsavgjørelse,  
c) av anke over kjennelse eller beslutning,  
d) ved tvist om bevis, eller  
e) som etter loven skal treffes i denne form.  

(3) Ved beslutning treffes avgjørelser om 

a) saksbehandlingen som ikke etter loven krever kjennelse, eller  
b) å samtykke til eller nekte anke.  

(4) At en avgjørelse er truffet i uriktig form, er uten betydning for dens rettsvirkninger eller for adgangen til overprøving. Ved anke følges reglene for den avgjørelsestype som retten skulle ha brukt.
Jimmy Hastings

**James Brian Gordon «Jimmy» Hastings** () er ein britisk profesjonell musikar som er tilknytt Canterbury scene.

han har spelt med broten Pye Hastings i Caravan, med Soft Machine, Hatfield and the North, National Health, Bryan Ferry, Chris Squire og mange fleire. Han spelar altsaksofon, klarinett og fløyte med Humphrey Lyttelton sitt jazzband. 

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Jimmy Hastings|Jimmy Hastings]]» frå ,  den 8. mars 2011.* 
*** oppgav desse kjeldene:*
Phil Howard

**Phil Howard** er ein australsk jazztrommeslagar mest kjend for den korte perioden sin i jazz-rock-gruppa Soft Machine. Han kom til London frå Australia i 1969, og vart med i bandet Caparius leia av saksofonisten Clive Stevens, i lag med gitarist Peter Martin og bassist Neville Whitehead. 

Howard kom først i søkelyset til Soft Machine då Robert Wyatt nesten forlet bandet i august 1970 og dei hadde prøvespelingar for ein potensiell erstattar. Til slutt ombestemte Wyatt seg, men saksofonisten Elton Dean lånte Howard som trommis i Just Us. Han spelte òg i Keith Tippett Group i denne perioden. I august 1971 forlet Wyatt bandet og Howard vart teken inn. Howard spelte med dei ein periode men vart sparka etter å ha spelt inn den første sida av albumet *[[Fifth]]* i desember 1971. Ein høyrte ikkje meir til Howard etter dette. 

## Bakgrunnsstoff
*
Step Back in Time

«**Step Back in Time**» er ein dansepop- og discosong skriven av Stock Aitken Waterman og framført av den australske songaren Kylie Minogue for det tredje albumet hennar *[[Rhythm of Love]]*.

## Informasjon
«Step Back in Time» vart utgjeven som singel i oktober 1990 før utgjevinga av det tredje album hennar, *[[Rhythm of Love]]*. Opphavleg skulle songen «What Do I Have to Do?» ha vore den andre singelen, men dette vart endra til «Step Back in Time». Med denne songen tek Minogue for første gongen musikken sin inn i discosjangeren.

## Musikkvideo
Videoen har Minogue i ei rekkje kostyme med dansarar i tilsvarande antrekk. Minogue blir vist i ei scene med ein grøn fjørlett vest, svarte hotpants og store solbriller. Videoen viser Minogue som reiser rundt i ein by med venene sine og fester.

## Format og sporliste
;7" singel
# «Step Back in Time» (Edit) – 3:03
# «Step Back in Time» (Instrumental) – 3:30

;12" singel
# «Step Back in Time» (Walkin' Rhythm Mix) – 8:05
# «Step Back in Time» (Extended Instrumental) – 4:59

;CD-singel
# «Step Back in Time» (Edit) – 3:03
# «Step Back in Time» (Walkin' Rhythm Mix) – 8:05
# «Step Back in Time» (Instrumental) – 3:30

;Australsk CD-singel
# «Step Back in Time» (Edit) – 3:03
# «Step Back in Time» (Walkin' Rhythm Mix) – 8:05
# «Step Back in Time» (Instrumental) – 3:30

;Australsk 7"
# «Step Back in Time» (Edit) – 3:03
# «Step Back in Time» (Instrumental) – 3:30

;Australsk 12"
# «Step Back in Time» (Walkin' Rhythm Mix) – 8:05
# «Step Back in Time» (Edit) – 3:03
# «Step Back in Time» (Extended Instrumental) – 4:59

## Topplisteplasseringar

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:nb:Step Back in Time|Step Back in Time]]» frå ,  den 8. mars 2011.*  

## Bakgrunnsstoff
*''Step Back in Time'' på Allmusic
Alan Skidmore

**Alan Richard James Skidmore** () er ein tenorsaksofonist innan jazz og blues og son av saksofonisten Jimmy Skidmore. 

Skidmore starta den profesjonelle karrieren sin som 16-åring og turnerte med komikaren Tony Hancock. Siste halvdel av 1960-åra arbeidde han med John Mayall's *Bluesbreakers* og gruppa til Ronnie Scott. I 1970-åra var han ein del av storbandprosjektet til Keith Tippett, Centipede og arbeidde mellom anna med Soft Machine, The Nice, Graham Collier, Brotherhood of Breath, Mike Gibbs, Elton Dean, Kate Bush og Curved Air. han har sidan spelt med mange ander musikarar innan blues og jazz, som Chick Corea, Alexis Korner, Georgie Fame og Van Morrison.

## Diskografi
**Once Upon A Time* (1969) Deram Records
**TCB* (1970)
**SOS* (1975) 
**Tribute To Trane* (1988)
**From East To West* (1992)
**After the Rain* (1998)
**The Call* (2001) - med Amampondo 
**Ubizo* (2003) - med Amampondo 

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Alan Skidmore|Alan Skidmore]]» frå ,  den 8. mars 2011.* 
*** oppgav desse kjeldene:*


## Bakgrunnsstoff
* Heimeside
Alan Wakeman

**Alan Wakeman** () er ein engelsk saksofonist, mest kjend for arbeidet med Soft Machine i 1976 på albumet *[[Softs]]*. Han er syskenbarnet til klaverspelaren Rick Wakeman.

Wakeman starta å spele klarinett 14 år gammal og spelte i band med syskenbarnet Rick på piano. Han bytta til altsaksofon då han var 16, og sidan til tenorsaksofon. Han spelar òg sopransaksofon.

Han vart med i Paul Lytton Quartet i 1968 go danna sin eigen trio i 1970 (med Harry Miller på bass). Sidan arbeidde han med Graham Collier, Johnny Dankworth og Mike Westbrook. Han var med i den første utgåva av Alan Gowen-bandet Gilgamesh i 1972-3, men forlet bandet før dei spelte inn det første albumet sitt. 

Han forlet Soft Machine i 1976 for å spele i bandet til David Essex. Han arbeidde vidare med Westbrook og i West End, mellom anna for musikalen *[[musikalen Grease|Grease]]*.

## Discography
### Som leiar
* Triton * Wilderness of Glass* (Awake 001, 1978, 2011)
* *The Octet Broadcasts 1969 and 1979* (Gearbox, 2020)

### Som samarbeid
**Med [[Pete Atkin]]**
* *Driving Through Mythical America* (Philips, 1971)
* *A King at Nightfall* (RCA Victor, 1973)
* *Beware of the Beautiful Stranger* (Edsel, 2009)

**Med [[Graham Collier]]**
* *Songs for My Father* (Fontana, 1970)
* *Mosaics* (Philips, 1971)
* *Jazz Illustrations* (Resources of Music, 1975)
* *New Conditions* (Mosaic, 1976)
* *The Day of the Dead* (Mosaic, 1978)

**Med [[David Essex]]**
* *David Essex* (CBS, 1974)
* *All the Fun of the Fair* (CBS, 1975)
* *On Tour* (CBS, 1976)
* *Gold & Ivory* (CBS, 1977)
* *Imperial Wizard* (Mercury, 1979)
* *Hot Love* (Mercury, 1980)
* *Silver Dream Racer* (Mercury, 1980)
* *Stage Struck* (Mercury, 1982)
* *The Whisper* (Mercury, 1983)
* *This One's for You* (Mercury, 1984)

**Med [[Mike Westbrook]]**
* *Citadel/Room 315* (RCA Victor, 1975)
* *Love/Dream and Variations* (Transatlantic, 1976)
* *The Westbrook Blake* (Original, 1980)
* *The Paris Album* (Polydor, 1981)
* *Off Abbey Road* (Tiptoe, 1990)
* *Bar Utopia* (ASC, 1996)
* *The Orchestra of Smith's Academy* (Enja, 1998)
* *Glad Day* (Enja, 1999)
* *A Bigger Show* (ASC, 2016)
* *Catania* (Westbrook, 2018)
* *In Memory of Lou Gare Tenor Saxophone* (Westbrook, 2018)
* *After Abbey Road* (Westbrook, 2019)
    
**Med andre**
* Harry Beckett, *Still Happy* (My Only Desire, 2016)
* John Dankworth, *Movies 'n' Me* (RCA, 1974)
* Girls at Our Best!, *Pleasure* (Happy Birthday, 1981)
* Barry Guy/London Jazz Composers Orchestra, *Ode* (Incus, 1972)
* London Jazz Composers Orchestra, *That Time* (Not Two 2020)
* Harry Miller, *Different Times, Different Places Vol. Two* (Ogun, 2016)
* National Youth Jazz Orchestra, *National Youth Jazz Orchestra* (Philips, 1971)
* Don Rendell, *Earth Music* (Spotlite, 1979)
* Soft Machine, *Softs* (Harvest, 1976)
* Soft Machine, *The Untouchable* (Castle, 1990)
* Swans Way, *The Fugitive Kind* (Balgier/Phonogram, 1984)
* Stan Tracey, *The Crompton Suite* (Steam, 1981)

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Alan Wakeman|Alan Wakeman]]» frå ,  den 9. mars 2011.* 
*** oppgav desse kjeldene:*


## Bakgrunnsstoff
*Calyx
The Soft Machine av The Soft Machine

***The Soft Machine*** (òg kalla «Volume One» på seinare utgåver) er debutalbumet til det britiske jazzrockbandet Soft Machine, gjeve ut i 1968. Bandet var eit av dei sentrale banda i Canterbury scene. 

## Oversyn
Soft Machine vart grunnlagd i 1966 og dei spelte inn og gav ut dette albumet i løpet av turneen deira i 1968 i USA. Det var produsert av Chas Chandler og Tom Wilson.

## Innhald

Konsertutgåver av «We Did It Again» var stundom så lange som 45 minuttar. 

## Medverkande
*Robert Wyatt – trommer, solovokal
*Mike Ratledge – Lowrey Holiday De Luxe orgel, piano (på 13)
*Kevin Ayers – bass, solovokal (på 10 og 11), korvokal (på 7 og 9), piano (på 5)

;Andre medverkande
*Hugh Hopper – bass (på 13)
*The Cake – korvokal (på 12)

## Salslister

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:The Soft Machine (album)|The Soft Machine (album)]]» frå ,  den 9. mars 2011.* 
*** oppgav desse kjeldene:*
Volume Two av Soft Machine

***Volume Two*** er det andre studioalbumet til Soft Machine, utgjeve i 1969. Humoren, dadaismen og psykedeliaen frå *[[The Soft Machine av The Soft Machine|The Soft Machine]]* (1968) er her ført vidare med ein smak av jazz.  

## Oversyn
Albumet var inspirert av Frank Zappa sitt *[[Absolutely Free]]*, og består av to lange komposisjonar – «Rivmic Melodies » og «Esther's Nose Job» – med «As Long as He Lies Perfectly Still» og «Dedicated to You» som mellomspel. Etter anbefaling frå Zappa, delte bandet hovudspora opp i mindre stykke som fekk vilkårlege namn etter lydeffektbanda i studio.

I teksten til «Have You Ever Bean Green?» takka Soft Machine Jimi Hendrix Experience, som dei nettopp hadde turnert med gjennom USA i 1968. Som oppvarmingsband for Hendrix vart dei eksponert fort eit stort publikum for første gongen. Tittelen på denne songen er eit ordspel på refrenget i Hendrix-songen «Are You Experienced?», «Have you ever been experienced?». Wyatt takka «Brian» (Brian Hopper) og «George» (lydteknikar George Chkiantz) i den neste delen,  *Pataphysical Introduction – Pt. 2,* som òg inneheld eit sitat frå «These Foolish Things». Tittelen på komposisjonen på side to, «Esther's Nose Job», kjem frå eit kapittel i Thomas Pynchon-romanen *[[V.]]*

## Innhald
### Side ein
#«Rivmic Melodies»
##«Pataphysical Introduction – part I» (Robert Wyatt) – 1:00
##«A Concise British Alphabet – part I» (Hugh Hopper, arr. Wyatt) – 0:10
##«Hibou, Anemone and Bear» (Mike Ratledge / R. Wyatt) – 5:58
##«A Concise British Alphabet – part II» (H. Hopper / R. Wyatt) – 0:12
##«Hulloder» (H. Hopper / R. Wyatt) – 0:52
##«Dada Was Here» (H. Hopper / R. Wyatt) – 3:25
##«Thank You Pierrot Lunaire» (H. Hopper / R. Wyatt) – 0:47
##«Have You Ever Bean Green?» (H. Hopper / R. Wyatt) – 1:23
##«Pataphysical Introduction – part II» (R. Wyatt) – 0:50
##«Out of Tunes» (M. Ratledge / H. Hopper / R. Wyatt) – 2:30

### Side to
#«As Long as He Lies Perfectly Still» (M. Ratledge / R. Wyatt) – 2:30
#«Dedicated to You But You Weren't Listening» (H. Hopper) – 2:30
#«Esther's Nose Job»
##«Fire Engine Passing with Bells Clanging» (M. Ratledge) – 1:50
##«Pig» (M. Ratledge) – 2:08
##«Orange Skin Food» (M. Ratledge) – 1:52
##«A Door Opens and Closes» (M. Ratledge) – 1:09
##«10:30 Returns to the Bedroom» (M. Ratledge / H. Hopper / R. Wyatt) – 4:14

## Medverkande
*Robert Wyatt – trommer, solo- og korvokal
*Mike Ratledge – piano, Lowrey Holiday De Luxe-orgel, Hammondorgel (på 3) cembalo (på 12), fløyte (på 3 og 10)
*Hugh Hopper – bassgitar, akustisk gitar (på 12), altsaksofon (på 3 og 14-16)

;Andre medverkande
*Brian Hopper – sopran- og tenorsaksofon

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Volume Two (Soft Machine album)|Volume Two (Soft Machine album)]]» frå ,  den 9. mars 2011.* 
*** oppgav desse kjeldene:*
** Soft Machine biography at www.progarchives.com
** Discography at Calyx website
Fifth

***Fifth*** er det femte studioalbumet til det britiske jazzrockbandet Soft Machine, gjeve ut i 1972.

## Oversyn
*Fifth* var det første Soft Machine-albumet etter at grunnleggjaren Robert Wyatt forlet bandet, og heldt fram trenden frå dei førre albuma med å blande psykedelisk and progressiv rock med jazz-fusion. Wyatt vart erstatta av Phil Howard som medverka på innspelingane i 1971 som utgjer side ein, før han så vart erstatta av John Marshall for innspelingane i 1972 som utgjer side to. Det framtidige medlemmet Roy Babbington speler kontrabass på side to, som studiomusikar. I motsetnad til dei førre to albuma, spelar ikkje Elton Dean med fleire blåsarar.

Ein alternativ versjon av «All White» kom ut på det neste albumet deira, *[[Six]]*. «Pigling Bland» vart skriven i 1969 for å inkluderast i eit nytt arrangement av suiten «Esther's Nose Job».

I 1999 vart Soft Machine-albuma *[[Fourth]]* og *Fifth* gjevne ut som ein enkel CD. 

## Innhald

## Medverkande
* Elton Dean – altsaksofon, saxello, (Fender Rhodes) elektrisk piano (2)
* Hugh Hopper – bassgitar
* Mike Ratledge – (Lowrey) orgel, (Fender Rhodes) elektrisk piano
* Phil Howard – trommer (1-3)
* John Marshall – trommer (4-6)

;Andre medverkande
* Roy Babbington – kontrabass (4)

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Fifth (album)|Fifth (album)]]» frå ,  den 9. mars 2011.* 
*** oppgav desse kjeldene:*
Fourth

***Fourth*** er det fjerde studioalbumet til den britiske jazzrockgruppa Soft Machine, gjeve ut i 1971. Albumet vart òg kalla ***Four*** eller ***4*** i USA. 

## Oversyn
Dette var det første heil-instrumentale albumet til bandet, sjølv om det førre albumet deira, *[[Third]]*, nesten berre bestod av instrumental jazz.  Det var òg det siste albumet deira med trommeslagar og grunnleggjar Robert Wyatt som forlet bandet etter for å spele inn soloalbumet *[[The End of an Ear]]*, og så grunnla det nye bandet Matching Mole, som var eit ordspel på «Soft Machine» på fransk: «Machine Molle». Som tidlegare Soft Machine-album vart det nytta studiomusikarar som ikkje vart rekna som fullverdige medlemmar av bandet, men som turnerte med bandet for å framføre songane på konsertane. 

I 1999 vart Soft Machine-albuma *Fourth* og *[[Fifth]]* gjevne ut i lag som ein CD. 

## Innhald

## Medverkande
* Hugh Hopper – bassgitar
* Mike Ratledge – (Lowrey) orgel, (Wurlitzer) piano
* Robert Wyatt – trommer
* Elton Dean – altsaksofon, saxello

;Andre medverkande
* Roy Babbington – kontrabass (1,3,4,6)
* Mark Charig – kornett (2,3,4)
* Nick Evans – trombone (1,2,4)
* Jimmy Hastings – altfløyte (6), bassklarinett (1,6)
* Alan Skidmore – tenorsaksofon (1,6)

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Fourth (album)|Fourth (album)]]» frå ,  den 9. mars 2011.* 
*** oppgav desse kjeldene:*
Seven av Soft Machine

***Seven*** er det sjuande studioalbumet til det britiske progrock- og jazz/fusion-bandet Soft Machine, gjeve ut i 1973. 

## Oversyn
Roy Babbington, som tidlegare hadde medverka på *[[Fourth]]* og *[[Fifth]]* med kontrabass som studiomusikar, erstatta her Hugh Hopper på bassgitar. Hopper hadde gått frå bandet for å starte ein solokarriere. Babbington hadde aldri spelt bassgitar før Soft Machine spurte om han ville spele bass med dei. 

Albumet vart gjeven ut på CBS Records med eit plateomslag i fargar i Storbritannia, og på Columbia Records med eit heilt anna svart-kvitt-omslag i USA. Dette var det siste albumet deira som hadde eit nummer som tittel. 

## Innhald

## Medverkande
*Roy Babbington - bassgitar, akustisk bass
*Mike Ratledge - (Lowrey Holiday De Luxe) orgel, (AKS) synthesizer, (Fender Rhodes) elektrisk piano
*Karl Jenkins - obo, baryton- og sopransaksofon, blokkfløyte, (Fender Rhodes & Hohner) elektrisk piano
*John Marshall - trommer, perkusjon

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Seven (Soft Machine album)|Seven (Soft Machine album)]]» frå ,  den 9. mars 2011.*
Temmincksnipe

**Temmincksnipe** er ein fugleart i snipefamilien. Han har namn etter den nederlandske biologen Coenraad Jacob Temminck.

## Utsjånad

Arten er mellom dei minste vadarane, 13,5-15 centimeter lang, berre litt større enn dvergsnipa, med kortare bein og lengre vengar. Vengespennet er 34–37&nbsp;cm. Beina er gule og dei ytre halefjørene kvite, til skilnad frå dvergsnipa sine mørke bein og grå ytre halefjør. Temmincksnipa er mest brun på oversida og hovudet og kvit på undersida, unnateke brystet som er møekare. Hekkande fuglar har nokre lysare raudbrune mantelfjør. I vinterdrakt er fuglen meir grå.

## Læte
Fuglen støyter ut ei høglytt trille. Han har ei typisk kretsande speleflukt på hekkeplassen.

## Utbreiing
Arten er utbreidd i eit relativt smalt belte i den subarktiske sonen frå Skandinavia og austover i dei nordlege delane av Russland og Sibir til Beringstretet, vesentleg nær elvesystema og ved elvemunningane i dei nordlege kystområda. Nokre få par hekkar også årleg i Nord-Skottland. Karakteristisk for arten er den klumpvise førekomsten gjennom heile utbreiingsområdet.

## Førekomst i Noreg
I Sør-Noreg hekkar fuglen spreidd i vierregionen i fjelltraktene frå dei sørlege delane av Hardangervidda til Trøndelag. Vidare hekkar enkelte par på nokre kystlokalitetar i låglandet på Møre og i Trøndelag. Generelt bør vegetasjonen vere sparsam, og langs kysten finst denne biotopen ved elvemunningar der det er mykje stein og grus. Til fjells i Sør-Noreg finst arten oftast nær vatn, helst på stader med svært kortvaksen vier eller med sparsam vegetasjon. I Nord-Noreg førekjem arten spreidd i Nordland og Troms, dels langs kysten, men mest utbreidd er arten i fjellområda langs grensa. I Finnmark hekkar arten over heile Finnmarksvidda, men også spreidd langs kysten til Varangerhalvøya langs elvemunningar og mindre øyar i fjordane. Fuglen hekkar også ved Pasvikelva. Truleg hekkar 3000-4000 par årleg i Noreg.

## Føde
Fuglen finn maten i mjuk leire med lite vegetasjon og plukkar oftast opp føda når denne er synleg. Temmincksnipa verkar litt museaktig på matleiting der ho kryp ikring ved kantar av vassdammar. Maten er mest insekt og andre små dyr utan ryggrad. Temmincksnipa er mindre selskapeleg enn andre små vadarar og vert sjeldan sett i store flokkar.

## Trekktilhøve
Fuglar på vårtrekket kan ofte sjåast i låglandet i Sør-Noreg frå midt i mai, til hekkeplassane kjem dei i slutten av mai og i starten på juni etter som snøtilhøva er. Hekkefuglane flyg sørover i juli eller første halvdelen av august, ungfuglane reiser frå hekkeområda i august. Overvintringsområda for den norske bestanden ligg truleg i det sentrale Afrika.

## Kjelder
* Norsk fugleatlas, 1994.
* * «[[:sv:Mosnäppa|Mosnäppa]]» frå  *
Kvintin

**Kvintin** er ei gammal måleining for masse, spesielt brukt ved veging av sølv.  Ein kvintin tilsvarer knapt 4 g, noko varierande med tid og stad. Det gjekk 4 kvintin på ein lodd. Ein kvintin vart delt inn i 4 ort, og ved lov av 28. juli 1824 vart kvintinen vidare inndelt i 64 æs à 16 grann.

## Kjelder
*Kvintin i *Historisk leksikon *
Eininga ort

**Ort** (frå lågtysk 'stad; hjørne, spiss; firedel') er ei gammal måleeining for masse, spesielt brukt ved veging av sølv. Då meterkonvensjonen vart innført i Noreg, var ei ort lik 0,9729 gram, men i historisk tid kan denne mengda ha variert med tid og stad. Det gjekk 4 ort på ein kvintin og 16 på ein lodd. Ei ort vart delt inn i 16 æs à 16 grann.

## Kjelder
*Ort i *Historisk leksikon *
*
Third

***Third*** er det tredje studioalbumet til det britiske jazzrockbandet Soft Machine, gjeve ut i 1970 som eit dobbeltalbum, der kvar side på den originale vinylutgåva bestod av ein enkelt lang komposisjon. 

## Oversyn
Musikalsk utforskar dei den gryande jazz-fusion-stilen som Miles Davis presenterte på *[[Bitches Brew]]*, som kom ut berre nokre månader tidlegare. *Third* markerer det største av fleire musikalske skifte i karrieren til Soft Machine, og fullførte overgangen frå psykedelisk rock til jazz, og er ein viktig milepåle i Canterbury scene, med samspel mellom medlemmane i bandet: Mike Ratledge på klaverinstrument, Robert Wyatt på trommer, Hugh Hopper på bass og det nyaste medlemmet Elton Dean på saksofon. Lyn Dobson spelar saksofon og fløyte på «Facelift», spelt inn medan han var eit fullverdig medlem av bandet (då ein kvintett), sjølv om han berre er tilskriven som studiomusikar. Jimmy Hastings (bror til Pye Hastings frå Caravan) spelar òg fløyte og klarinett på «Slightly All The Time», frijazz-fiolinisten Rab Spall (då bandmedlem med Wyatt i bandet Amazing Band) kan ein høyre i avslutninga på «Moon In June» og Nick Evans (eit medlem av bandet den korte perioden dei var sju stykk) gjer ein særs kort framføring med trombone på «Out-Bloody-Rageous».

I Q & Mojo si klassiske spesialutgåve *Pink Floyd & The Story of Prog Rock* (2005), vart albumet plassert på 20. plass på lista over «40 kosmiske rockealbum».

I 2007 vart albumet gjeven ut på ny av Sony BMG med ein heil bonus-CD med konsertopptak av heile albumet, *Live at the Proms 1970*, som tidlegare berre hadde vore gjeven ut på eit lite sjølvstendig selskap kalla Reckless Records i 1988. Dette albumet vart spelt inn på The BBC Proms i Royal Albert Hall i Westminster i London, for BBC Radio Three den 13. august 1970. Dette var første gongen eit popband spelte på den klassiske festivalen. 

## Innhald

## Medverkande
* Mike Ratledge – Hohner Pianet, Lowrey orgel, piano
* Hugh Hopper – bassgitar
* Robert Wyatt – trommer, vokal, samt (ikkje oppført) Hammond Orgel, Hohner Pianet, piano, bass (3)
* Elton Dean – altsaksofon, saxello (except 3)
med
* Lyn Dobson – sopransaksofon, fløyte (1)
* Jimmy Hastings – fløyte, bassklarinett (2)
* Rab Spall – fiolin (3)
* Nick Evans – trombone (4)

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Third (Soft Machine album)|Third (Soft Machine album)]]» frå ,  den 9. mars 2011.* 
*** oppgav desse kjeldene:*
Six

***Six*** er det sjette albumet til det britiske jazzrockbandet Soft Machine, gjeve ut i 1973 som eit dobbeltalbum. 

## Oversyn
*Six* er det første albumet med Karl Jenkins (fløyter, klaverinstrument, frå Ian Carr sitt Nucleus) som erstatta Elton Dean. Albumet er uvanleg sidan obo vert nytta som instrument i ein jazz-rock-setting. «B.O.» som sporet *Stanley Stamp's Gibbon Album* er tilskriven til, er Bill Oddie. *Six* vann førsteplassen i kåringa til Melody Maker over årets britiske jazzalbum i 1973. Bassisten Hugh Hopper forlet gruppa før albumet kom ut. 

Albumet består av både konsertopptak og studioopptak. Ein song frå konsertalbumet, «All White», hadde tidlegare vore gjeven ut på *[[Fifth]]*.

## Innhald

## Medverkande
*Hugh Hopper – bassgitar, lydeffektar på «1983»
*Karl Jenkins – obo, baryton- og sopransaksofon, elektrisk piano og klaver, celeste
*John Marshall – trommer, perkusjon
*Mike Ratledge – orgel, elektrisk piano og klaver, celeste

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Six (Soft Machine album)|Six (Soft Machine album)]]» frå ,  den 9. mars 2011.* 
*** oppgav desse kjeldene:*
Æs

**Æs** er ei gammal måleining for masse, spesielt brukt ved veging av sølv.  Ei æs vart ved lov av 28. juli 1824 fastsett til ein masse tilsvarande 60,8 mg ved handelsvekt, 57,6 mg ved søvvekt.

Det gjekk 16 æs i ei ort. På si sida kunne æsa delast inn i 16 grann. 

Ordet kan ha samanheng med norrønt 'æs' som tyder 'firkanta hol som noko fellast inn i*, jf islandsk der holet i skolêret for å tre reima igjennom, vert kalla æs. 

## Kjelder
*Es i *Historisk leksikon *
*Alf Torp: *Nynorsk Etymologisk ordbok*
Leonor av Spania

**Prinsesse Leonor av Spania** () er prinsesse av Spania og dotter av kong Felipe og dronning Letizia av Spania. Ho er det eldste barnet til kongeparet, og dermed først i arverekkja til den spanske trona.
Kalksteinsvulkanisme

**Kalksteinsvulkanisme** er ein sjeldan type vulkanaktivitet der lavaen som vert danna inneheld mykje karbonat. Eit døme på ein slik kalksteinsvulkan er Ol Doinyo Lengai i Tanzania. 

## Kjelder
Sofía av Spania (2007)

**Sofia** () er prinsesse av Spania. Ho er den andre dottera til Felipe VI av Spania og dronning Letizia, to år yngre enn systera Leonor. Sofia er den andre i arvefølgja til den spanske trona.
Sporveugle

**Sporveugle** er ein fugleart i uglefamilien. 

## Utsjånad
Arten skil seg frå andre ugler på storleiken, der fuglen kan samanliknast med dompapen. Totallengda er 15-19 cm, vengespennet 32-39 cm og vekta 60 gram. Kroppen er gråbrun på oversida, med kvitaktige prikkar. Undersida er kvit med brune langsgåande flekkar eller strekar. Stjerten har kvite tverrband. Tærne har tett med hårliknande fjør ut til klørne. Fuglen flyg i mjuke bogar lik hakkespetta. Ungfuglen liknar mykje på den vaksne, men manglar størsteparten av dei kvite prikkane.

## Læte
Sangen, som kan høyrast på 500-1000 m avstand, er sett saman av taktfast oppattekne einstona mjuke fløyt med om lag 1 sekunds mellomrom.

## Utbreiing
Arten er utbreidd i eit belte tvers over Eurasia, i bar- og lauvskogssonen nord for dei turre steppelandskapa i Kina og Russland. I Europa hekkar sporveugla i Fennoskandia og i høgareliggande barskogsområde i og kring Alpane.

## Førekomst i [[Noreg]]
Fuglen har sitt viktigaste område på Austlandet nordover til og med Nord-Trøndelag, og hekkar frå kysten og opp til barskoggrensa. Arten hekkar truleg sparsamt nord til og med Saltdal, og kanskje svært spreidd nord til Troms. Sporveugla er i sterkare grad enn perleugla knytt til lauv- og blandingsskog. Dei tettaste førekomstane finst i lågareliggande barblandingsskogar med mykje innslag av osp og andre lauvtre. Spesielt gunstig er område med ein mosaikk av kulturlandskap og lauvblanda barskog.

## Hekking
Sporveugla hekkar i gammal granskog med stort innslag av lauvtre. Ho likar seg også i skogkantar. Ho er lite sky og mest aktiv kring daggry og i skyminga, men kan også sjåast om dagen. I tida februar-april kan songen høyrast når ugla sit i ein grantopp og hevdar revir. Reiret vert lagt i holrom i tre, gjerne slike som er hakka ut av spetter tidlegare. I høgareliggande barskogar brukar ho oftast gamle reir etter tretåspetta, medan reirhol etter både flaggspett, grønspett og tretåspett vert nytta i låglandet. Sporveugla vel reirtre med små inngangshol, slik at måren ikkje kjem seg inn. Reirhola, spesielt etter tretåspetta, kan ligge lågt over marka (1-2 m), og eggekull i slike reir kan verte tekne av røyskatt. Reira ligg oftast inne i skogen, sjeldan i frittståande tre. Arten hekkar også i spesialbygde ugleholkar. Egglegginga startar midt i april, men i år med god nærigstilgang kan hoa legge egg allereie i slutten av mars. Ho legg 3-10, oftast 5-8, egg som vert ruga i 28-30 døgn. Ungane held seg i reiret til dei er flygedyktige, og er jamnare i utvikling enn andre ugleungar.

## Føde
Fuglen lever av smågnagarar og småfuglar opp til trastestorleik. Han hamstrar ofte maten i holrom i tre.

## Trekktilhøve
Vaksne fuglar er nokså stasjonære. Ungfuglar flyttar seg meir, og kan i enkelte år opptre invasjonsarta sør for arten sitt vanleg område, spesielt i Sør-Sverige. Vinterstid dreg ein del fuglar inn til byar, tettstadar og lauvskogrike kulturlandskap, der tilgangen på sporvefuglar er større enn i rein barskog.

## Kjelder
* Norsk fugleatlas, 1994.
* * «[[:sv:Sparvuggla|Sparvuggla]]» frå  *
Kalksilikatbergartar

**Kalksilikatbergartar** er bergartar som består av minst 50 % av eitt eller fleire av dei følgjande kalsiumrike minerala: bytownitt/anortitt (som er kalsiumrik plagioklas), kalsiumrik skapolitt, diopsid-hedenbergitt, kalsiumrik granat (andraditt og grossular), epidot-mineral, johannsenitt, prehnitt, titanitt, tremolitt, vesuvian og wollastonitt, men mindre enn 5 % karbonatmineral. 

Bergartane oppstår ved metamorfose av ureine kalksteinar. Desse har gjerne band som er skiferaktige eller gneisaktige i saman med glimmerskifer, marmor og amfibolitt. Kalksilikatbergart er òg massive «felsar» som har oppståt ved kontaktmetamorfose og/eller metasomatose av kalksteinar.

I Noreg finn ein kalksilikatbergartar i Kristiansand, Arendal, Møre og Romsdal, Nordland og Troms. I Oslofeltet finn ein kalksilikatbergartar i kontaktsonen mellom ureine kalksteinar og intrusive djupbergartar.

## Kjelder
Bundles

***Bundles*** er eit album frå 1975 av det britiske progrock- og jazz/fusion bandet Soft Machine.

På *Bundles* var det berre klaverspelaren Mike Ratledge som var det einaste gjenverande medlemmet frå den første besetninga. Gitarist Allan Holdsworth sine bidrag til albumet gjer at det skil seg ut frå tidlegare Soft Machine-album, som ikkje hadde hatt med ein gitarist på sju år, sidan debutsingelen deira.

Dette var det siste studioalbumet med Ratledge som bandmedlem. 

## Innhald

## Medverkande
*Roy Babbington – bassgitar
*Allan Holdsworth – elektrisk, akustisk og  12-strengs gitar
*Karl Jenkins - obo, piano, elektrisk piano, sopransaksofon
*John Marshall – trommer, perkusjon
*Mike Ratledge – (Lowrey Holiday Deluxe) orgel, (Fender Rhodes) elektrisk piano, (AKS) synthesizer

;Andre medverkande
*Ray Warleigh – altfløyte og bassfløyte på «The Floating World»

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Bundles (album)|Bundles (album)]]» frå ,  den 9. mars 2011.* 
*** oppgav desse kjeldene:*


## Bakgrunnsstoff
* Diskografi på Calyx
Softs

***Softs*** er det niande studioalbumet til det engelske jazzrockbandet Soft Machine, gjeve ut i 1976.

## Oversyn
John Etheridge erstatta Allan Holdsworth på gitar kort tid etter at det førre albumet, *[[Bundles]]*, kom ut og Alan Wakeman, syskenbarnet til klaverspelaren Rick Wakeman, tok over på saksofon for Karl Jenkins.  Karl spelte frå no av berre klaverinstrument. Denne endringa var naudsynt fordi det siste originale bandmedlemmet, Mike Ratledge, forlet bandet i mars 1976, før innspelinga starta. Han er likevel med på to songar, men er ikkje rekna som eit bandmedlem. Wakeman og bassisten Roy Babbington forlet gruppa kort tid etter at albumet kom ut og Wakeman var derfor ikkje medlem lenger enn seks månader.

## Innhald

## Medverkande
*Roy Babbington – bassgitar
*John Etheridge – akustisk og elektrisk gitar
*John Marshall – trommer, perkusjon
*Alan Wakeman – sopran- og tenorsaksofon
*Karl Jenkins – piano, elektrisk piano, pianette, strykarar og Mini-Moog synthesizer, instrumentering

;Andre medverkande
*Mike Ratledge – synthesizer på (3, 4)

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Softs|Softs]]» frå ,  den 9. mars 2011.* 
*** oppgav desse kjeldene:*


## Bakgrunnsstoff
* Diskografi på calyx.club.fr
Texaco

**Texaco** (kort for *Texas Company*) er eit amerikansk petroleumsmerke. Det var eit sjølvstendig oljeselskap fram til 2001, då det fusjonerte med Chevron. Symbolet til selskapet er ei raud eller kvit Texas-stjerne med ein T inni. 

## Historie
Selskapet blei grunnlagd i 1901 som Texas Fuel Company etter oljefunn i Spindletop ved Beaumont i Texas. I 1905 byrja det operera i Belgia som Continental Petroleum Company. Gjennom fleire tiår kjøpte det opp fleire andre oljeselskap i ulike land, og stod bak ei rekkje bensinstasjonar. Merket er velkjend i USA, Latin-Amerika og Vest-Afrika og noko mindre i Europa.

Texcaco fusjonerte med Chevron i 2001 og danna selskapet ChevronTexaco. I 2005 blei namnet endra til Chevron igjen, med Texaco som eit merke. I juli 2010 blei Texaco-merket fjerna frå  over 1&nbsp;100 bensinstasjonar i dei midatlantiske statane av USA – Delaware, Indiana, Kentucky, Nord-Carolina, New Jersey, Maryland, Ohio, Pennsylvania, Sør-Carolina, Virginia, Vest-Virginia, Washington D.C. og delar av Tennessee.

I 1995 fusjonerte dei norske og danske Texaco-delane med Norsk Hydro under namnet HydroTexaco, seinare YX energi. Dette selskapet blei selt i 2007 til Reitangruppen.

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Texaco|Texaco]]» frå , og «[[:en:Chevron Corporation|Chevron Corporation]]» frå  den 9. mars 2011.*  

## Bakgrunnsstoff

*
Alexander I av Hellas

**Alexander I** () var konge av Hellas frå 1917 til 1920 og prins av Danmark. Han var nest eldste son av kong Konstantin I av Hellas og dronning Sofia av Hellas.
Alive & Well: Recorded in Paris

***Alive & Well: Recorded in Paris*** er eit konsertalbum frå 1978 av bandet Soft Machine. Det meste av albumet er konsertopptak frå fire kveldar i Théâtre Le Palace i Paris i juli 1977, men mykje av albumet vart seinare endra litt i studio, og songen «Soft Space» er utelukkande spelt inn i studio, teken frå ein singel frå året før. 

## Innhald

## Medverkande
*John Marshall – trommer, perkusjon
*Karl Jenkins – piano, elektrisk klaverinstrument, synthesizer
*John Etheridge – akustisk og elektrisk gitar
*Ric Sanders – fiolin
*Steve Cook – bassgitar

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Alive &amp; Well: Recorded in Paris|Alive &amp; Well: Recorded in Paris]]» frå ,  den 9. mars 2011.*
Land of Cockayne

***Land of Cockayne*** er det siste albumet til bandet Soft Machine og kom ut i 1981. På dette tidspunktet var det ingen originale medlemmar igjen i bandet. Tittelen referer til slaraffenland.

Albumet kom saman som eit resultat av fleire prosjekt med dyktige studiomusikarar som Jenkins og Marshall hadde vore involvert i. Det samansette bandet Rollercoaster hadde nyleg spelt inn hyllestalbumet *Wonderin*' for Stevie Wonder og ønskte å spele inn eit album til. Mange av musikarane på *Cockayne*-albumet spelte på den siste konserten til Soft Machine i heimen til Ronnie Scott i 1984.

## Innhald

## Medverkande
* Karl Jenkins – synclavier, C.S. 80, Mini Moog, piano, orkestrering
* John Marshall – trommer, perkusjon

; Gjestemusikarar:
* Jack Bruce – bass 
* Allan Holdsworth – sologitar 
* John Taylor – elektrisk piano 
* Ray Warleigh – altsaksofon, bass fløyte
* Dick Morrissey – tenorsaksofon
* Alan Parker – rytmegitar 
* Stu Calver – korvokal 
* John Perry – korvokal 
* Tony Rivers – korvokal

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Land of Cockayne (album)|Land of Cockayne (album)]]» frå ,  den 9. mars 2011.* 
*** oppgav desse kjeldene:*
Alexandra av Jugoslavia

**Alexandra av Jugoslavia** () var dronning av Jugoslavia frå 1944 til 1946. Ho var det einaste barnet til kong Alexander I av Hellas og Aspasia Manos.