Mellisugini

**Mellisugini** er ein av dei tre biologiske tribusane (stammar) som utgjer underfamilien Trochilinae i kolibrifamilien Trochilidae. Dei to andre stammane i underfamilien er Lampornithini («fjelljuvelar») og Trochilini («smaragdar»).
Det uformelle engelske namnet *bees* er foreslått for denne gruppa, her omsett til «bikolibriar». Gruppa inneheld mellom anna slekta *[[Mellisuga]]* med dei to minste artane, inkludert bikolibri (*Mellisuga helenae*). Per 2023 samlar denne stammen totalt 37 artar fordelte på 16 slekter. Leveområdet er frå Alaska i nord til sørlegaste Brasil i sør.

## Utbreiing

Av dei 37 artane i Mellisugini finst 12 i Mellom-Amerika. Fire artar høyrer til i Karibia. Åtte er nord-amerikanske, frå Mexico og nordover, med to artar som hekkar i nordvestlege Nord-Amerika. 13 artar er avgrensa til Sør-Amerika, dei fleste i nordvestlege delen, med eit par så langt sør som nordlegaste Chile. Ein art, ametystkolibri (*Calliphlox amethystina*), lever så langt søraust som i sørlegaste Brasil. 

## Skildring
Hannane av dei fleste artar i stammen Mellisugini har spesialiserte halefjører som produserer læte i oppvisingsflukta under paringsspelet. Eit døme er pinsettkolibri (*Thaumastura cora*). Åtferda er ikkje avgrensa til denne stammen, då hannar i slekta *[[Discosura]]* som tilhøyrer stammen Lesbiini, «koketter», også kan produsere lydar frå halefjørene.

Dei fleste trekkjande kolibriar finst i Mellisugini. Oppsiktsvekkjande døme er raudkolibri (*Selasphorus rufus*) som hekkar så langt nord som i det vestlege Canada og Alaska og overvintrar i Mexico. Og rubinstrupekolibri (*Archilochus colubris*) som hekkar i det austlege USA og deretter kryssar Mexicogolfen for å overvintre i Mexico og Mellom-Amerika. Det er fem andre langdistansemigrantar i stammen: breihalekolibri (*Selasphorus platycercus*), kalliopekolibri (*Selasphorus calliope*), chaparralkolibri (*Selasphorus sasin*), svartstrupekolibri (*Archilochus alexandri*) og luciferkolibri (*Calothorax lucifer*). Det er sannsynleg at trekkåtferda er resultat av fleire steg i evolusjonen.

## Fylogeni

Ein molekylær fylogenetisk studie av kolibriane publisert i 2007 fann at artane dannar ni store kladar. Då Edward Dickinson og James Van Remsen, Jr. oppdaterte *Howard and Moore Complete Checklist of the Birds of the World* for den 4. utgåva i 2013, baserte dei klassifiseringa si på desse resultata og plasserte tre av dei ni kladane i underfamilien Trochilinae. Kladane vart plasserte i separate stammar som dei kalla Mellisugini («smaragdar»), Lampornithini («fjelljuvelar») og Mellisugini («bikolibriar»). Stammen Mellisugini med den noverande avgrensinga vart introdusert i 2009.

Molekylær fylogenetiske studiar av Jimmy McGuire og medarbeidarar publiserte mellom 2007 og 2014 bestemde forholdet mellom hovudgruppene av kolibriar.  Dei latinske namna i kladogrammet nedanfor er dei som vart foreslått av Dickinson og Remsen i 2013.

Kladogram for kolibrifamilien:

2014-studien av McGuire førte til ein større revisjon av klassifiseringa av Mellisugini. Mange av dei tradisjonelle slektene vart funne å vere polyfyletiske, og som eit resultat vart klassifiseringa vesentleg revidert.

## Artsliste
**Stamme Mellisugini**, «bikolibriar», i rekkjefølgje etter IOC World Bird List V13.1, 2023,
 med norske artsnamn etter *Norske navn på verdens fugler*. Utval av slekter, samt IUCN raudlistekategori er etter *HBW and BirdLife Taxonomic Checklist*.

## Kjelder

**Artikkelen bygger på «[[:en:Mellisugini|Mellisugini]]» frå , den 16. april 2023*

;Referansar