open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
David Grisman

**David Grisman** () er ein USA-amerikansk mandolinist. Musikken hans kombinerer bluegrass, folk og jazz i ein sjanger han kalla «Dawg-musikk». Han skipa plateselskapet Acoustic Disc, som gjev ut innspelingane hans og innspelingar av andre akustiske musikarar. 

Tidleg i 1960-åra spelte han med Even Dozen Jug Band i lag med Maria Muldaur og John Sebastian. Sidan spelte han i eit bluegrassband med Red Allen, så i det psykedeliske rockebandet Earth Opera. Han flytta til San Francisco, møtte Jerry Garcia og spelte på Grateful Dead-albumet *[[American Beauty av Grateful Dead|American Beauty]]*. Han spelte i bluegrassbandet til Garcia, Old & In the Way.

I 1970-åra skipa han David Grisman Quintet. Dei gav ut et første albumet sitt i 1977, og det andre, *Hot Dawg*, to år seinare. 

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:David Grisman|David Grisman]]» frå ,  den 2. oktober 2020.* 
*** oppgav desse kjeldene:*

## Bakgrunnsstoff
*Dawg.net - offisiell nettstad
Carlena Williams

**Carlena Williams** () var ein USA-amerikansk vokalst. Tidleg i karrieren spelte ho under namnet **Flora Williams**, og var ein Ikette i Ike & Tina Turner Revue. I 1960-åra gav ho ut eit par singlar som **Carlena Weaver**. Ho turnerte seinare med rockegruppa Pink Floyd som korvokalist. Williams song med forskjellige artistar, som The Carpenters, Bonnie Raitt, Van Morrison, Etta James og Humble Pie. Williams var medlem av Sunshine, som var koristgruppa til Donna Summer i 1970-åra. 

## Diskografi

### Singlar

#### Flora Williams

* 1963: «Love Me Or Leave Me» / «I'll Wait For You» (Teena 1704)
* 1963: «Blue With A Broken Heart »/ «Mind In A Whirl» (Sonja 2003)

#### Carlena Weaver

* 1967: «Jealousy» / «Heart Break» (Audel 363)
* 1968/1969: «Smile A Rainbow» / «Happy Mood» (Mo Do 105)

#### Carlena Williams

* 1975: «Hey Radio» / «I Won't Be Completely Happy» (Venice 001)
* 1984: «(When I'm) Touching You» / «When You're Near» (Broadcast 10705)

### Album

* 1992: The Ikettes – *Fine Fine Fine* (Kent Records)
* 2007: The Ikettes – *Can't Sit Down... 'Cos It Feels So Good: The Complete Modern Recordings* (Kent Soul)
* 2007: The Ikettes – *[[Soul the Hits|Soul The Hits]]* (Modern Records)
* 2012: *A Woman Needs A Man To Love: Lady Soul 1965-1991* (P-Vine Records)

### Som korvokalist

* 1974: Etta James – ''Come A Little Closer''
* 1974: Humble Pie – ''Thunderbox''
* 1974: Roy Buchanan – *In The Beginning*
*1974: Richard «Dimples» Fields – *Spoiled Rotten!*
*1974: Love – ''Reel-To-Real''
*1975: Country Joe McDonald – *Paradise With An Ocean View*
* 1975: Pink Floyd – ''Wish You Were Here''
*1975: The Righteous Brothers – *The Sons Of Mrs. Righteous*
*1976: Steve Marriott – ''Marriott''
*1976: Dianne Brooks – *Back Stairs Of My Life*
*1977: Donna Summer – ''Once Upon A Time''
*1977: Bonnie Raitt – *[[Sweet Forgiveness]]*
*1977: Van Morrison – ''A Period Of Transition''
*1977: The Carpenters – ''Passage''
*1978: David Gilmour – ''David Gilmour''
*1978: Paul Jabara – *[[Keeping Time]]*
*1978: Donna Summer – ''Live And More''
*1979: Brooklyn Dreams – *Sleepless Nights*

## Bøker

* 2006: *A Promise Is A Promise* ()

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Carlena Williams|Carlena Williams]]» frå ,  den 2. oktober 2020.* 
*** oppgav desse kjeldene:*
The Glow av Bonnie Raitt

***The Glow*** er det sjuande studioalbumet til Bonnie Raitt, gjeve ut i 1979. Det var eit av dei første albuma som vart spelt inn og miksa digitalt. 

Allmusic skreiv om albumet: «*The Glow* er ikkje eit perfekt album, men det er eit flott døme på musikken ho gjorde på eit vaklande tidspunkt i karrieren sin.»

## Innhald

## Medverkande
**Henta frå plateomslaget:
* Bonnie Raitt – solovokal, slide elektrisk gitar (3, 8), nasjonal steelgitar (7)
* Danny Kortchmar – elektrisk gitar (1-4, 6, 7, 9), korvokal (7)
* Waddy Wachtel – elektrisk gitar (1, 3, 4, 6-10), harmonivokal (3), korvokal (7)
* Bill Payne – akustisk piano (1-4), elektrisk piano (8, 10), Oberheim synthesizer (9, 10)
* Don Grolnick – akustisk piano (5)
* Bob Glaub – bass (1-4, 6, 7, 9, 10)
* Bob Magnusson – bass (5)
* Freebo – bass (8)
* Rick Marotta – trommer (1-4, 6-10), kubjølle (1), perkusjon (6, 7, 8)
* John Guerin – trommer (5)
* Larry Williams – saksofon (2)
* Trevor Lawrence – saksofon (2)
* David Sanborn – altsaksofon solo (2)
* Steve Madaio – trompet (2)
* Paul Butterfield – munnspel (6)
* Rosemary Butler – korvokal (1, 9)
* Kenny Edwards – korvokal (1, 4, 9)
* Maxayn Lewis – korvokal (1, 9)
* J.D. Souther – korvokal (1, 9)
* Craig Fuller – korvokal (4)
* Peter Asher – korvokal (7)

## Produksjon
* Produsent – Peter Asher
* Innspelt og miksa av Val Garay
* Assisterande lydteknikar – Niko Bolas og George Ybarra
* Mastering av Doug Sax på The Mastering Lab (Los Angeles).
* Kunstnarisk leiar og design – John Kosh 
* Foto på framsida – David Alexander
* Foto på omslaget – Jim Shea

## Salslister
**Album** - Billboard (Nord-Amerika)

**Singlar** - Billboard (Nord-Amerika)

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:The Glow av Bonnie Raitt|The Glow av Bonnie Raitt]]» frå ,  den 2. oktober 2020.* 
*** oppgav desse kjeldene:*
Trevor Lawrence

**Trevor Lawrence** er ein USA-amerikansk saksofonist (baryton- og tenorsaksofonar), komponist, arranger og plateprodusent.

Som studiomusikar har Lawrence spelt med mellom andre Rolling Stones og Paul Butterfield Blues Band.

Som arrangør samarbeidde Lawrence med Etta James i 1962 på det sjølvoppkalla albumet hennar og på Pointer Sisters-albumet *[[So Excited!]]* frå 1982, der han òg var medprodusent.

## Diskografi

### Som produsent/medprodusent

*1976: *[[...That's the Way It Is]]* - Harry Nilsson
*1982: *[[So Excited!]]* - Pointer Sisters

### Som sidemann

*1969: ''Keep On Moving'' - The Butterfield Blues Band
*1972: ''Trouble Man'' - Marvin Gaye
*1972: *[[Talking Book]]* - Stevie Wonder
*1972: ''Guess Who'' - B.B. King 
*1973: ''Ringo'' - Ringo Starr
*1974: *[[I Can Stand a Little Rain]]* - Joe Cocker
*1975: *[[Duit on Mon Dei]]* - Harry Nilsson
*1975: *[[Playing Possum]]* - Carly Simon
*1975: *[[Jamaica Say You Will]]* - Joe Cocker
*1976: ''Sandman'' - Harry Nilsson 
*1976: *[[Songs in the Key of Life]]* - Stevie Wonder
*1976: *[[Sweet Harmony av Maria Muldaur|Sweet Harmony]]* - Maria Muldaur
*1977: *[[Reckless Abandon av David Bromberg|Reckless Abandon]]* - David Bromberg
*1979: *[[The Glow av Bonnie Raitt|The Glow]]* - Bonnie Raitt
*1981: ''Black & White'' - Pointer Sisters

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Trevor Lawrence|Trevor Lawrence]]» frå ,  den 2. oktober 2020.* 
*** oppgav desse kjeldene:*
Green Light av Bonnie Raitt

***Green Light*** er det åttande studioalbumet til Bonnie Raitt, gjeve ut i 1982.

Raitt sa om albumet i 1982: «Det eg ønskte denne gongen var ein kombinasjon av musikken eg nyleg lytta til. Billy Burnette, The Blasters, Rockpile og rockabilly New Wave-miljøet. Eg visste eg måtte kome meg bort frå den glatte stilen eg hadde med Peter Asher-plata. Eg vart litt såra av mangelen på respons på *[[The Glow av Bonnie Raitt|The Glow]]*. Og eg var skuffa over at eg ikkje klarte å lage ei plate som høyrtest ut slik eg ønskte at ho skulle høyrast ut. I studioet Shangri-la ønskte eg å gå tilbake til røtene og til funk-stilen på dei tidlege platene mine, sjølv om eg ikkje var veldig nøgd med korleis dei høyrtest ut heller. Dei høyrdest ut som eg hadde det mykje kjekkare enn eg faktisk hadde. *Green Light* er det første albumet eg faktisk syns det var moro å lage.»

*Green Light* fekk betre kritikk enn Raitt hadde fått på fleire år, og kritikaren Robert Christgau skreiv at «på *The Glow* nektar den noverande kvinnelege tolkaren å døy, og ho gjer ho det betre. Styrken på *Green Light* går for djup til å stige opp og gripe deg med ein gong, så du kan byrje med 'Me and the Boys'.»

I følgje Raitt kom den meir hardrocka stilen på albumet overraskande på kollegaene hennar. 

## Innhald

## Medverkande
* Bonnie Raitt – solovokal, gitar, slidegitar, korvokal (6, 7, 8)
;The Bump Band
* Ian «Mac» McLagan – klaverinstrument
* Johnny Lee Schell – gitar, korvokal (1, 6, 7, 8), orgel (2), autoharpe (8), perkusjon (9)
* Ray Ohara – bass
* Ricky Fataar – trommer, perkusjon, korvokal (1)
med:
* Jackson Browne – korvokal (1)
* Melanie Rosales – korvokal (1)
* Richard Manuel – harmonivokal (2)
* Vince Gill – korvokal (7)
* Steve Raitt – korvokal (8)
* William D. «Smitty» Smith – orgel (5)
* Rick Vito – ekstra gitar (1, 8, 9, 10)
* Mac James – ekstra gitar (8)
* Rob Fraboni – perkusjon (3)
* David Woodford – saksofon (1, 3, 9)

## Produksjon
* Produsent – Rob Fraboni
* Lydteknikar – Tim Kramer
* Ekstra lydteknikar – Terry Becker
* Assisterande lydteknikar – Thom Yuill
* Opphavleg mastra av Mike Reese i The Mastering Lab (Los Angeles, CA).
* Oversyn med ommastring – Ed Cherney
* Ommastring – Keith Blake og Gregg Geller
* Prosjektkoordinator – Jo Motta
* Kunstnarisk leiar – Tim Ritchie
* Design – Mac James
* Fotografi – John Livzey
* Management – Jeffrey Hersh og Dick Waterman

## Salslister
**Album** - Billboard (Amerika)

**Singlar** - Billboard (Amerika)

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Green Light (Bonnie Raitt album)|Green Light (Bonnie Raitt album)]]» frå ,  den 2. oktober 2020.* 
*** oppgav desse kjeldene:*
Johnny Lee Schell

**Johnny Lee Schell** er ein USA-amerikansk gitarist og låtskrivar. Seint i 1960-åra spelte han først med produsenten Norman Petty i Group Axis. I 1970-åra vart han med i rockebandet Baby. Han har òg spelt med mange andre artistar, som Bonnie Raitt på albuma *[[Green Light av Bonnie Raitt|Green Light]]* (1982) og *[[Nick of Time]]* (1989) og Renée Geyer på albumet hennar *[[So Lucky av Renée Geyer|So Lucky]]* (1981). 

I 2015 spelte Schell gitar på Karen Lovely-albumet *Ten Miles of Bad Road* og i 2016 på Annika Chambers-albumet *Wild & Free*.

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Johnny Lee Schell|Johnny Lee Schell]]» frå ,  den 2. oktober 2020.* 
*** oppgav desse kjeldene:*
Ricky Fataar

**Ricky Fataar** () er ein sørafrikansk multi-instrumentalist, som har spelt både som trommeslagar og gitarist. Han vart kjend som skodespelar i ''The Rutles: All You Need Is Cash'', ein parodi på soga om The Beatles der han òg spelte som medlem av The Rutles. Han var òg ei kort tid medlem i The Beach Boys mellom 1971 og 1974. Fataar har òg arbeidd som plateprodusent og skrive musikk for film og fjernsyn. 

## Samarbeid
**Med [[Bonnie Raitt]]**
* *[[Green Light av Bonnie Raitt|Green Light]]* (Warner Bros. Records, 1982)
* *[[Nick of Time]]* (Capitol Records, 1989)
* *[[Luck of the Draw]]* (Capitol Records, 1991)
* *[[Longing in Their Hearts]]* (Capitol Records, 1994)
* *[[Silver Lining av Bonnie Raitt|Silver Lining]]* (Capitol Records, 2002)
* *[[Souls Alike]]* (Capitol Records, 2005)
* *[[Slipstream av Bonnie Raitt|Slipstream]]* (Redwing Records, 2012)
* *[[Dig In Deep]]* (Redwing Records, 2016)

**Med [[Tim Finn]]**
* *[[Escapade av Tim Finn|Escapade]]* (Mushroom Records, 1983)
* *[[Before & After av Tim Finn|Before & After]]* (Capitol Records, 1994)

**Med [[Peter Cetera]]**
* *[[Peter Cetera av Peter Cetera|Peter Cetera]]* (Warner Bros. Records, 1981)

**Med [[Etta James]]**
* *[[Seven Year Itch av Etta James|Seven Year Itch]]* (Island Records, 1989)

**Med [[Ryan Adams]]**
* *[[Love Is Hell av Ryan Adams|Love Is Hell]]* (Lost Highway Records, 2004)

**Med [[Jennifer Warnes]]**
* *[[Shot Through the Heart av Jennifer Warnes|Shot Through the Heart]]* (Arista Records, 1978)

**Med [[Boz Scaggs]]**
* *[[Some Change]]* (Virgin Records, 1994)
* *[[Fade Into Light]]* (MVP Japan, 1996)
* *[[Come On Home av Boz Scaggs|Come on Home]]* (Virgin Records, 1997)
* *[[Out of the Blues av Boz Scaggs|Out of the Blues]]* (Concord Records, 2018)

**Med [[Phoebe Snow]]**
* *Something Real* (Elektra Records, 1989)

**Med [[Robert Palmer]]**
* *[[Heavy Nova]]* (Manhattan Records, 1988)

**Med [[Elton John]]**
* *[[Duets av Elton John|Duets]]* (Geffen, 1993)

**Med [[Steve Harley]]**
* *[[Hobo with a Grin]]* (EMI, 1978)

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Ricky Fataar|Ricky Fataar]]» frå ,  den 2. oktober 2020.* 
*** oppgav desse kjeldene:*
Rob Fraboni

**Rob Fraboni** () er ein USA-amerikansk plateprodusent og lydteknikar, kjend for arbeidet sitt med Bob Dylan, The Band, Eric Clapton, The Rolling Stones, Tim Hardin, The Beach Boys, Joe Cocker og Bonnie Raitt, og som visedirektør i Island Records der han hadde ansvaret for ommastringa av heile katalogen til Bob Marley. Han produserte filmmusikken til Martin Scorsese-filmen *[[The Last Waltz]]*, med ei rekkje rockestjerner. Han bygde og designa det legendariske studioet Shangri-La i Malibu etter spesifikasjonane til Bob Dylan og The Band. Han vart omtalt som eit «geni» av Keith Richards i sjølvbiografien hans *[[Life av Keith Richards|Life]]*.

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Rob Fraboni|Rob Fraboni]]» frå ,  den 2. oktober 2020.* 
*** oppgav desse kjeldene:*

## Bakgrunnsstoff
* robfraboni.com
Emilio Castillo

**Emilio «Mimi» Castillo** () er ein amerikansk saksofonist og komponist, mest kjend som grunnleggjar av bandet Tower of Power.

Det første bandet hans var Extension Five, som sidan vart The Gotham City Crime Fighters, før dei til slutt skifta namn til Tower of Power. Bandet spelte inn det første albumet sitt, *East Bay Grease*, i 1970. Castillo har vore med bandet sidan då. 

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Emilio Castillo|Emilio Castillo]]» frå ,  den 2. oktober 2020.*
Richard Elliot

**Richard Elliot** () er ein skotsk-amerikansk saksofonist. Han vart nominert for Grammyprisen for beste instrumentale popalbum for *[[Summer Horns]]*. Han var medlem av funkbandet Tower of Power i fem år i 1980-åra. Etter det var han medlem av The Yellowjackets. Han spelte òg på Stacy Lattisaw-albumet *Take Me All the Way* i 1986. Solokarrieren hans tok av då han laga ein ny versjon av Percy Sledge-songen «When a Man Loves a Woman». 

## Diskografi
* *Initial Approach* (ITI, 1984)
* *The Power of Suggestion* (Intima, 1988)
* *Trolltown* (Intima, 1986)
* *Take to the Skies* (Intima, 1989)
* *What's Inside* (Enigma, 1990)
* *On the Town* (Manhattan, 1991)
* *Soul Embrace* (Capitol/Manhattan, 1993)
* *After Dark* (Blue Note, 1994)
* *City Speak* (Blue Note, 1996)
* *Jumpin' Off* (Metro Blue, 1997)
* *Chill Factor* (Capitol/Blue Note, 1999)
* *Crush* (Verve/GRP, 2001)
* *Ricochet* (GRP, 2003)
* *Metro Blue* (Artizen, 2005)
* *R n R* (med Rick Braun) (Artizen, 2007)
* *Rock Steady* (Artistry Music, 2009)
* *In the Zone* (Artistry Music, 2011)
* *Lip Service* (Heads Up, 2014)
* *Summer Madness* (Hear Music, 2016)

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Richard Elliot|Richard Elliot]]» frå ,  den 2. oktober 2020.* 
*** oppgav desse kjeldene:*

## Bakgrunnsstoff
*Offisiell nettstad
Max Carl

**Max Carl Gronenthal** () er ein USA-amerikansk rocksongar, klaverspelar, gitarist og låtskrivar. Han er i dag ein av songarane i Grand Funk Railroad. I tillegg var han i fleire år klaverspelar og frontmann i southern rock-bandet 38 Special, som han skreiv og song hitsongen «Second Chance» for.

## Solodiskografi
### Som Max Gronenthal
**[[Whistling in the Dark]]* (1979)
**Max* (1980)

### Som Max Carl
**Circle* (1985)

### Max Carl and the Big Dance
**One Planet – One Groove* (1998)

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Max Carl|Max Carl]]» frå ,  den 2. oktober 2020.* 
*** oppgav desse kjeldene:*
Ivan Neville

**Ivan Neville** () er ein USA-amerikansk multi-instrumentalist, songar og låtskrivar. Han er son av Aaron Neville og nevø av medlemmane i The Neville Brothers.

Han har gjeve ut fire soloalbum og hatt ein hit i USA med den første singelen sin, «Not Just Another Girl». Denne nådde 26. plassen på *Billboard*-lista.

Neville har spelt på fleire av innspelingane til Neville Brother, i tillegg til faren sine soloplater. Han spelte med Bonnie Raitt frå 1985 til 1987, inkludert albumet *[[Nine Lives av Bonnie Raitt|Nine Lives]]*. Han spelte òg klaverinstrument på to Rolling Stones-album, *[[Dirty Work av The Rolling Stones|Dirty Work]]* i 1986 og *[[Voodoo Lounge]]* i 1994, i tillegg til bandet til Keith Richards, The X-Pensive Winos.

Han har i tillegg spelt med artistar som Don Henley, Bonnie Raitt, Robbie Robertson, Rufus, Paula Abdul og Delbert McClinton, og var medlem av Spin Doctors.

I 2003 skipa han sitt eige band, Dumpstaphunk og spelte mellom anna på *[[Late Show with David Letterman]]*.

## Solodiskografi
**[[If My Ancestors Could See Me Now]]* (1988)
**Thanks* (1994)
**Saturday Morning Music* (2002)
**Scrape* (2004)

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Ivan Neville|Ivan Neville]]» frå ,  den 2. oktober 2020.* 
*** oppgav desse kjeldene:*

## Bakgrunnsstoff

*Offisiell nettstad
Blondie Chaplin

**Terence William **«**Blondie**»** Chaplin** () er ein sørafrikansk songar og gitarist frå Durban, der han spelte i bandet The Flames i midten og slutten av 1960-åra. Han vart internasjonal kjend tidleg i 1970-åra som songar og gitarist for The Beach Boys. Han har i mange år vore korvokalist, perkusjonist og akustisk rytmegitarist for The Rolling Stones på innspelingane og turneane deira over ein 15-årsperiode frå og med 1997. Han har gjeve ut to soloalbum. 

## Diskografi

Andre album: 
* The Flames – *[[That's Enough]]*, 1967
* The Flames – *[[Burning Soul!]]*, 1967
* The Flames – *[[Soulfire!!]]*, 1968
* The Flames – ''The Flame'', Brother Records, 1970
*  The Beach Boys – *[[Carl and the Passions – «So Tough»]]*, 1972
* The Beach Boys – *[[Holland av The Beach Boys|Holland]]*, 1973
* The Beach Boys – *[[The Beach Boys in Concert]]*, 1973
* David Johansen – *[[Here Comes the Night av David Johansen|Here Comes The Night]]*, Blue Sky Records, 1981
* Paul Butterfield – *The Legendary Paul Butterfield Rides Again*, Amherst Records, 1986
* Bonnie Raitt – *[[Nine Lives av Bonnie Raitt|Nine Lives]]*, 1986
* Anton Fig – «In The Groove», DVD, 1994
* Blondie Chaplin – *Fragile Thread*, ikkje gjeve ut offisielt, 2001
* Rick Danko – *[[Cryin' Heart Blues]]*, 2005
* Anton Fig – *Figments*, 2002 (med Brian Wilson på korvokal på «Hand on My Shoulder»)
* Lou Pallo of Les Paul's Trio – *Thank You Les / Tribute to Les Paul*, CD & DVD 2012
* Beth Hart og Joe Bonamassa – *[[Seesaw av Beth Hart og Joe Bonamassa|Seesaw]]*, 2013
* Beth Hart og Joe Bonamassa – *Live in Amsterdam*, CD & DVD, 2014
* Brian Wilson – *[[No Pier Pressure]]*, 2015
* Ray Ohara – *Picaresque*, 1988 
* *Two Faced* -  Freida Parton 
* Renée Geyer – *[[So Lucky av Renée Geyer|So Lucky]]* og hennar sjølvoppkalla album
* Elliott Murphy – *Change Will Come* og *Paris/New York*
* Paul Shaffer – *The World’s Most Dangerous Party*
* The Parlor Dogs – *Social Harem*
* Sir Mack Rice – *This What I Do*
* Chris Whitley – *[[Rocket House]]*
* Marsha Hansen - *My Soul Is a Witness* 
* *Timeless: Hank Williams Tribute*
* Hubert Sumlin – *About Them Shoes*

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Blondie Chaplin|Blondie Chaplin]]» frå ,  den 2. oktober 2020.* 
*** oppgav desse kjeldene:*

## Bakgrunnsstoff
Sippie Wallace

**Sippie Wallace** () var ein USA-amerikansk songar-låtskrivar. Tidleg i karrieren song ho i teltshow, då ho fekk kallenamnet «The Texas Nightingale». Mellom 1923 og 1927 spelte ho inn over 40 songar for Okeh Records, mange skrivne av henne eller brørne hennar, George og Hersal Thomas. Ho er blitt akkompagnert av Louis Armstrong, Johnny Dodds, Sidney Bechet, King Oliver og Clarence Williams. Ho vart rekna blatn dei beste kvinnelege bluessongarane i si tid, i lag med Ma Rainey, Ida Cox, Alberta Hunter og Bessie Smith.

I 1930-åra slutta ho i show business og vart kyrkjeorganist, songar og kordirigent i Detroit og framførte berre sporadisk verdslege songar fram til 1960-åra, då ho tok opp att karrieren sin som artist. Wallace vart nominert til Grammyprisen i 1982 og vart innlemma i Michigan Women's Hall of Fame i 1993.

## Diskografi
### Album

### 78 RPM-singlar - Okeh Records

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Sippie Wallace|Sippie Wallace]]» frå ,  den 2. oktober 2020.* 
*** oppgav desse kjeldene:*

## Bakgrunnsstoff
*
Jerry Lynn Williams

**Jerry Lynn Williams** () var ein rockesongar og låtskrivar. Han skreiv hittar som «Forever Man,» «See What Love Can Do,» «Something's Happening,» «Running on Faith» og «Pretending» for Eric Clapton. Han bidrog med to songar, «Real Man» og «I Will Not Be Denied» til Bonnie Raitt-albumet *[[Nick of Time]]* i 1989. Han hadde tidlegare skrive songar for Raitt på albumet *[[Nine Lives av Bonnie Raitt|Nine Lives]]*. Han skreiv òg songar for Robert Plant, B.B. King, Stevie Ray Vaughan og Jimmie Vaughan. Som artistar gav han ut album på Warner Bros. Records og CBS Records i 1970-åra og fekk gjennombrotet sitt som låtskrivar då Delbert McClinton spelt einn ein song frå det andre albumet hans, «Givin' It Up for Your Love», som nådde topp 40 i USA.

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Jerry Lynn Williams|Jerry Lynn Williams]]» frå ,  den 3. oktober 2020.* 
*** oppgav desse kjeldene:*
Lina Olsson Rosenberg

**Lina Olsson Rosenberg** () er ein svensk-norsk tidlegare handballspelar frå Norrköping. Ho spelte 145 landskampar for Sverige og 24 for Noreg. Frå 1991 til 2004 spelte den venstrehendte rykkromspelaren på Larvik HK sitt sigerrike lag.

## Karriere
### Klubbspel
Lina Olsson debuterte i den svenske eliteserien med Risbrinkspojkerna (RP) frå Linköping. I 1991 flytta ho til Noreg, til hardtsatsande Larvik Håndballklubb. Gjennom 13 sesongar i Larvik-klubben vann ho eit stort tal seriemeisterskap og fleire NM-pokalar. Olsson vart kåra til årets eliteseriespelar i 1996 og i 1997, i 1997 også kåra til årets svenske handballspelar.

### Landslagsspel
Olsson fekk sin landslagsdebut i februar 1990. Ho deltok med det svenske landslaget både under VM 1993 i Noreg, EM 1994 i Tyskland, VM 1995 i Austerrike og EM 1996 i Danmark. Sidan vart det færre landskampar, den siste for Sverige i 1999. Totalt spelte ho 145 kampar og skåra 531 mål for Sveriges landslag.

Lina Olsson Rosenberg var norsk statsborgar i 2002. Ho takka ja til å spele på det norske landslaget. Under EM 2002, der Noreg tapte finalen mot arrangørlandet Danmark, var ho ein Noregs beste spelarar. Gjennom turneringa imponerte ho så mykje at ho fekk plass på «All star team». Fram til 2004 deltok ho i 24 av Noregs landskampar og skåra 92 mål.

Ho la opp i 2004, grunna ein akselskade.

### Merittar
*EM 2002: Sølvmedalje etter 22–25 mot Danmark

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:sv:Lina Olsson Rosenberg|Lina Olsson Rosenberg]]» frå ,  den 3. oktober 2020.*
Arthur Adams

**Arthur Adams** () er ein USA-amerikansk bluesgitarist frå Medon i Tennessee. han var inspirert av B.B. King og andre artistar frå 1950-åra, og spelte gospel før han gjekk på college. Han flytta til Los Angeles og i 1960- og 1970-åra gav han ut soloalbum og arbeidde som studiomusikar. I 1985 spelte han bassgitar på turné med Nina Simone, og han fekk eit comeback i 1990-åra med *Back on Track*. Han vart så bandleiar i klubbane til B.B. Kingi Chicago. 

Adams har skrive mange songar, med ein bluesstil som blandar inn mange andre sjangrar, ofte med ein funky, souldriven stil. 

## Diskografi

### Albums

### Singlar
* «You Got the Floor» (1981) – UK #38

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Arthur Adams (singer)|Arthur Adams (singer)]]» frå ,  den 3. oktober 2020.* 
*** oppgav desse kjeldene:*

* (AllMusic)
*
*
*
*
*
* 

## Bakgrunnsstoff
Handball under Sommar-OL 2012 – Kvinner

**Handball under Sommar-OL 2012** for kvinner vart avvikla i tida 28. juli. til 11. august 2012 i London. Tolv land var kvalifisert og deltok i turneringa. Noregs mannskap forsvarte den olympiske meistertittelen frå Beijing-OL. Montenegro fekk sølv og Spania bronse.

## Innleiande runde
### Gruppe A

----

----

----

----

----

----

----

----

----

----

----

----

----

----

----

### Gruppe B

----

----

----

----

----

----

----

----

----

----

----

----

----

----

----

## Sluttspelet
### Kvartfinalar

----

----

----

---------

### Semifinalar

----

----------

### Bronsefinalen

### Finalen

Noreg tok føringa i kampen og leia 13-10 ved pause. I den andre heldt dei norske kvinnene stand og sigra til sist med 26-23.
Linn Sulland vart norsk toppskårar med heile 10 nettkjenningar. Ida Alstad fylgde opp med 5  og Linn-Kristin Riegelhuth Koren med 3 . Tonje Nøstvold og Gøril Snorroeggen signerte kvar sine 2 skåringar, medan Heidi Løke, Kari Mette Johansen, Karoline Breivang, Kristine Lunde-Borgersen alle fann vegen til nettmauskane ein gong. Kari Aalvik Grimsbø og Katrine Lunde var vakter. Også Marit Malm Frafjord, Amanda Kurtović og Camilla Herrem var med i det norske mannskapet.
Katarina Bulatović var toppskårar for Montenegro med sine 10 .

Dommarane Charlotte og Julie Bonaventura frå Frankrike straffa Noreg tre 2-minuttsutvisingar og Montenegro sju 2-minuttarar og eit raudt kort.

## Sjå òg
* Handball under Sommar-OL 2012 – Menn

## Kjelder
*Dagsavisen 13. august 2012
Tavis Smiley

**Tavis Smiley** () er ein amerikansk forfattar, journalist, politisk kommentator og talkshow-vert frå Gulfport i Mississippi.

## Bibliografi
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
*
Janis Ian

**Janis Eddy Fink** () er ein amerikansk artist og låtskrivar kjend som **Janis Ian**. Ho var på sitt mest aktive i 1960- og 70-åra. Ho slo gjennom med låten «At Seventeen» frå 1975-albumet *Between the Lines*, som nådde til topps på billboard-lista.

I tillegg til musikarkarrieren er Janis Ian òg spaltist og science fiction-forfattar.

Ian har vore ein kritikar av musikk- og copyrightindustrien, som ho meiner ikkje ivaretar rettane til opphavspersonane. Blant anna av denne grunnen har ho offentleggjort fleire av songane sine til gratis nedlasting.

## Biografi
Ian blei fødd i ein jødisk familie i New York by. Ho voks opp i New Jersey, først på ein gard, og gjekk på East Orange High School i East Orange i New Jersey.

Som barn beundra ho Joan Baez og Odetta. Ho starta med pianotimar då ho var seks år gammal. Då Ian var ungdom hadde ho lært seg å spela orgel, cembalo, fransk horn, fløyte og gitar. I ein alder av 12 skrev ho sin første låt, «Hair of Spun Gold», som seinare blei publisert i musikkmagasinet Broadside, og sidan blei spelt på debutalbumet hennar. I 1964 endra ho offisielt namnet sitt til Janis Ian, med broren Eric sitt mellomnamn som sitt nye etternamn.

## Diskografi

* 1967 – *Janis Ian* (Now Sounds)
* 1967 – *For All the Seasons of Your Mind*
* 1968 – *The Secret Life of J. Eddy Fink* (Verve)
* 1969 – *Who Really Cares* (Verve)
* 1971 – *Present Company* (Beat Goes On)
* 1974 – *Stars* (Festival Records)
* 1975 – *Between the Lines* (Columbia / Sony Music Distribution)
* 1975 – *Aftertones* (Festival Records / Mushroom Records)
* 1977 – *Miracle Row* (Festival Records)
* 1978 – *Janis Ian* (1978) *(Festival Records)*
* 1978 – *Remember...* (Sony Music Japan International)
* 1979 – *Night Rains* (BMG International)
* 1981 – *Restless Eyes* (Sony Japan / Sony Music  / Sony Music Distribution)
* 1983 – *Uncle Wonderful* (Audio & Video Labs Inc. / Cooking Vinyl)
* 1993 – *Breaking Silence* (Morgan Creek)
* 1995 – *Revenge* (Beacon Records – Rock)
* 1997 – *Hunger* (Windham Hill Records)
* 2000 – *God & the FBI* (Windham Hill Records / BMG International)
* 2004 – *Billie's Bones* (Oh Boy)
* 2006 – *Folk Is the New Black* (Cooking Vinyl /Rude Girl Records)
* 2006 – *Unreleased 2: Take No Prisoners*
* 2014 – *Strictly Solo* (Rude Girl)

## Prisar og utmerkingar
Ian har vunne to Grammyprisar. Den første fekk ho i 1975 for *At Seventeen*, og den andre i 2013 i kategorien «Best Spoken Word Album», for sjølvbiografien *Society's Child*

## Kjelder


**Denne artikkelen bygger på «[[:nb:Janis Ian|Janis Ian]]» frå ,  den 3. oktober 2020.*  
 
## Bakgrunnsstoff
Elsa Lanchester

**Elizabeth Sullivan** () var ein britisk-amerikansk teater- og filmskodespelar kjend som **Elsa Lanchester**.

Som barn optredde ho med Isadora Duncan sin dansetropp i Paris. Ho byrja skodespelarkarrieren på eit barneteater i London.

Lanchester filmdebuterte i 1927 i *One of the Best*.

I 1929 gifta ho seg med skodespelaren Charles Laughton; dei blei verande gifte til han døydde i 1962.

Paret drog til Hollywood i 1934, og Lanchester blei ein populær skodespelar der. Ho spelte norke karakterroller, men var best i mindre eller komiske roller.

Nokre av hennar mest minneverdige roller er Anna av Kleve i *The Private Life of Henry VIII* frå 1933 og i tittelrolla som *Bride of Frankenstein* i 1935.

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:da:Elsa Lanchester|Elsa Lanchester]]» frå ,  den 3. oktober 2020.*
March on Washington for Jobs and Freedom

**March on Washington for Jobs and Freedom**, 'Marsjen til Washington for arbeid og fridom', eller berre **March on Washington** var ein demonstrasjon som fann stad i Washington, D.C. i USA den 28. august 1963. Han er rekna som eit høgdepunkt under den amerikanske borgarrettsrørsla. Martin Luther King heldt den kjende talen sin «I Have a Dream», mot rasediskriminering og segregasjon, framfor Lincolnmonumentet ved dette høvet. Demonstrasjonen samla meir enn 200 000 deltakarar.

## Sjå òg
*Women's March on Washington

## Kjelder


**Denne artikkelen bygger på «[[:sv:Marschen till Washington för arbete och frihet|Marschen till Washington för arbete och frihet]]» frå ,  den 3. oktober 2020.*  
 
## Bakgrunnsstoff
I Can't Make You Love Me

«**I Can't Make You Love Me**» er ein song skriven av Mike Reid og Allen Shamblin og spelt inn av den amerikanske songaren Bonnie Raitt for det 11. studioalbumet hennar, *[[Luck of the Draw]]* (1991). Songen kom ut som den tredje singelen frå albumet i 1991 og vart ein av dei mest suksessrike singlane hennar og nådde topp 20 på amerikanske ''Billboard'' Hot 100 og topp 10 på Adult Contemporary-lista.

I august 2000 plasserte magasinet *[[magasinet Mojo|Mojo]]* «I Can't Make You Love Me» på åttande plassen på lista si over dei 100 beste songane gjennom tidene. Songen vart rangert på 339. plassen på lista til *[[Rolling Stone]]* over dei 500 beste songane gjennom tidene's list of The 500 Greatest Songs of All Time. 27. november 2016 vart songen innlemma i Grammy Hall of Fame.

## Salslister
### Vekeslister

### Årslister

## George Michael-versjonen

Den engelske songaren George Michael spelte «I Can't Make You Love Me» og gav han ut som B-side til singelen «Older», som kom ut 20. januar 1997 som den fjerde singelen frå albumet albumet med same namn. «Older» og «I Can't Make You Love Me» nådde begge tredjeplassen på UK Singles Chart.

### Salslister

## Boyz II Men-versjonen

Den amerikanske R&B-gruppa Boyz II Men spelte inn «I Can't Make You Love Me» for det tredje coveralbumet deira, *[[Love av Boyz II Men|Love]]* (2009). Versjonen deira kom ut på singel 27. oktober 2009. 

### Salslister

## Adele-versjonen

I 2011 spelte den engelske musikaren Adele «I Can't Make You Love Me» for det første konsertalbumet hennar, *[[Live at the Royal Albert Hall av Adele|Live at the Royal Albert Hall]]* (2011). Songen gjekk inn på den britiske singellista og nådde topp 40 der, sjølv om han aldri vart gjeven ut på singel. 

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:I Can&#39;t Make You Love Me|I Can&#39;t Make You Love Me]]» frå ,  den 3. oktober 2020.* 
*** oppgav desse kjeldene:*

## Bakgrunnsstoff
*
Stephen Bruton

**Turner Stephen Bruton** () var ein amerikansk musikar.

Tidleg i karrierne sin spelte han i bandet til Kris Kristofferson, og dei samarbeidde og hadde eit venskap som varte i over 40 år. 

Bruton har arbeidd med artistar og musikarar som NRBQ, T Bone Burnett, Bonnie Raitt, Gene Clark, Rita Coolidge, Christine McVie, Elvis Costello, Delbert McClinton, Sonny Landreth og Carly Simon. Han har produsert album for Alejandro Escovedo, Marcia Ball, Jimmie Dale Gilmore, Hal Ketchum, Storyville, Kris Kristofferson, Chris Smither, Ray Wylie Hubbard og Hellbillies.

Frå 1993 til 2005 gav han ut fem soloalbum, i tillegg til tre stykk med The Resentments.

Bruton døydde i samband med strupekreft i Los Angeles den 9. mai 2009, 60 år gammal.

## Diskografi
**What It Is* (Dos Records, 1993)
**Right on Time* (Windsong Records, 1995)
**Swingmasters Revue* med Michael Price (Shel-Tone, 1996)
**Nothing but the Truth* (New West Records, 1999)
**Spirit World* (New West, 2002)
**From the Five* (New West, 2005)

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Stephen Bruton|Stephen Bruton]]» frå ,  den 3. oktober 2020.* 
*** oppgav desse kjeldene:*

## Bakgrunnsstoff
*Offisiell nettstad
Billy Vera

**Billy Vera** () er ein USA-amerikansk songar, låtskrivar, skodespelar, forfattar og musikkhistorikar. Han har vore songar og låtskrivar sidan 1960-åra, og det mest suksessrike innspelinga hans er «At This Moment», som gjekk til topps i USA i 1987. Han held fram å spele med gruppa si **Billy Vera & The Beaters**, og vann Grammyprisen i 2013.

## Diskografi
### Singlar

### Album
* *Storybook Children* (med Judy Clay, Atlantic, 1968)
* *With Pen in Hand* (Atlantic, 1968)		
* *Out of the Darkness* (Midsong International, 1977)
* *Billy & the Beaters* (Alfa, 1981) (US #118)
* *Billy Vera* (Alfa, 1982)
* *The Billy Vera Album* (Macola, 1977 – på ny 1987)	
* *By Requestː The Best of Billy Vera and the Beaters* (Rhino, 1987) (US nr. 17, CAN #13)
* *Retro Nuevo* (Billy & the Beaters, Capitol, 1988)
* *You Have To Cry Sometime* (med Nona Hendryx, Shanachie, 1992)
* *Out of the Darkness* (Unidisc, 1994)
* *Oh What a Night* (Billy & the Beaters, Pool Party, 1996)	
* *Not For Sale* (Billy Vera, Chance, 1999)
* *Something Like Nothing Before* (Classic World Productions, 2002)
* *At This Moment: A Retrospective* (Varese-Sarabande, 2002)
* *Hopeless Romantic: The Best of Billy Vera & the Beaters* (Shout! Factory, 2008)
* *The Billy Vera Story* (Rock Beat, 2011)
* *Big Band Jazz* (Billy Vera, Varese-Sarabande, 2015)
* *Timeless*  (Vera Cruz Music, 2019)

### Kjenningsmelodiar
* «Life Goes On», *[[TV-serien Empty Nest|Empty Nest]]*
* «Answers», *Roomies (TV-serie)*
* «You've Got Me», *Baja Oklahoma (TV-film)*
* «Baby All My Life I Will Be Driving Home To You», *[[The King of Queens]]*

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Billy Vera|Billy Vera]]» frå ,  den 3. oktober 2020.* 
*** oppgav desse kjeldene:*

## Bakgrunnsstoff
* 
* Offisiell nettstad
Larvik HK

**Larvik Håndballklubb** er eit idrettslag, ein rein handballklubb, heimehøyrande i Larvik. Klubben vart stifta 31. mai 1990 etter at årsmøta i Larvik Turn og Halsen Idrettsforening begge vedtok å etablere ein frittståande elitestasingsklubb.

### Soge
Larvik HK sitt kvinnelag rykte opp i eliteserien i 1992. Frå sist i 1990-åra til 2017 dominerte Larvik-mannskapet norsk handball, i mange sesongar heilt utan reell konkurranse frå andre lag. Gjennom denne lange perioden spelte eit stort fleirtal av norske landslagsspelarar for Larvik HK, i lange eller korte bolkar. Våren 2011 gjekk Larvik HK heilt til topps i meisterligaen.

Etter fleire år med økonomiske underskot vart det 25. februar 2019 innført betalingsstopp. Alle tilsette i Larvik HK vart stilt frie. Klubben fekk då ikkje eliteserielisens for 2019/20-sesongen og degradert til 1. divisjon. Allereie i 2020 rykte Larvik HK oppatt i eliteserien.

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:nb:Larvik Håndballklubb|Larvik Håndballklubb]]» frå ,  den 3. oktober 2020.*  
 

## Bakgrunnsstoff
*
Delbert McClinton

**Delbert McClinton** () er ein USA-amerikansk bluesrock- og bluessongar og låtskrivar, gitarist, munnspelspelar og pianist.

Frå første gongen han stod på ein scene som profesjonell musikar i 1957 til turnear seint i 2010-åra har han spelt album for fleire store plateselskap og gjeve ut singlar som har gått inn på den amerikanske ''Billboard'' Hot 100-, Mainstream Rock Tracks- og Hot Country Songs-listene. Den største hitten hans var «Tell Me About It», ein duett frå 1992 med Tanya Tucker, som nådde fjerdeplassen på countrylista. Fire av albuma hans har nådd toppen av blueslista i USA og eit anna har nådd andreplassen. Den største pophitten hans var «Giving It Up for Your Love» frå 1980, som nådde åttandeplassen på Hot 100.

McClinton har fått fire Grammyprisar og er blitt nominert til åtte.

Han vart innlemma i Texas Heritage Songwriters Hall of Fame i mars 2011 i lag med Lee Roy Parnell, Bruce Channel, Gary Nicholson og Cindy Walker. 

## Diskografi
### Studioalbum

### Singlar

### Gjestesinglar

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Delbert McClinton|Delbert McClinton]]» frå ,  den 3. oktober 2020.* 
*** oppgav desse kjeldene:*

## Bakgrunnsstoff
*Offisiell nettstad
Euge Groove

**Steven Eugene Grove** (), betre kjend som **Euge Groove**, er ein amerikansk  smooth jazz-saksofonist.

Grove erstatta Richard Elliot i Tower of Power då Elliot satsa på ein solokarriere, og han spelte som studiomusikar for ei rekkje andre artistar, som jentegruppa Exposé. Han spelte saksofonsoloen på hitten deira «Seasons Change» og på «I'll Never Get Over You (Getting Over Me)» i 1993. I 2000 byrja Grove å gje ut soloalbum. I 2008 turnerte han med Tina Turner.

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Euge Groove|Euge Groove]]» frå ,  den 3. oktober 2020.* 
*** oppgav desse kjeldene:*

## Bakgrunnsstoff
*Offisiell nettstad
Novi Novog

**Novi Novog** er ein amerikansk bratsjist. Ho er stundom berre kalla «Novi» og er eit syskenbarn av Lauren Wood. I 1973 vart Novi ein av tre medlemmar i bandet til syskenbarnet, Chunky, Novi and Ernie med bassisten Ernie Emerita.

## Diskografi

### Album (med band)
*''Chunky, Novi & Ernie'' (1973)  bratsj, klaverinstrument, korvokal
**Chunky, Novi & Ernie* (1977)  bratsj, klaverinstrument, synthesizer, korvokal

### Studioarbeid
*Doobie Brothers - *[[What Were Once Vices Are Now Habits]]* (1974) bratsj på «Black Water»
*Montrose - *[[Warner Brothers Presents... Montrose!]]* (1975) bratsj på «Whaler»
*Carly Simon - *[[Another Passenger]]* - (1976) bratsj
*Doobie Brothers - *[[Takin' It to the Streets av The Doobie Brothers|Takin' It to the Streets]]* (1976) bratsj
*Lauren Wood - *[[Lauren Wood (1979)|Lauren Wood]]* (1979) - bratsj, synthesizer
*Tom Johnston - *Still Feels Good* (1981) bratsj
*Sheila E. -  *[[The Glamorous Life av Sheila E.|The Glamorous Life]]* (1984) fiolin
*The Time - *[[Ice Cream Castle]]* (1984)  fiolin
*Prince & the Revolution - *[[Purple Rain av Prince|Purple Rain]]* (1984)  fiolin, bratsj
*Prince & the Revolution - *[[Around the World in a Day]]* (1985) fiolin
*Jennifer Warnes - *[[Famous Blue Raincoat av Jennifer Warnes|Famous Blue Raincoat]]* (1986) bratsj
*10,000 Maniacs - *[[In My Tribe]]* (1987) bratsj
*Bonnie Raitt - *[[Luck of the Draw|Luck of the Draw]]* (1991) bratsj
*Christopher Cross - *Rendezvous* (1993) bratsj
*Freeway Philharmonic - *Road to Joy* (1995) bratsj
*Freeway Philharmonic - *Sonic Detour* (1995) bratsj
*Lauren Wood - *Lauren Wood* (1997)
*Scott Weiland - *[[12 Bar Blues av Scott Weiland|12 Bar Blues]]* (1998) bratsj
*Marianne Faithfull - *[[Vagabond Ways]]* (1999) bratsj
*Michael Jackson - *[[Invincible av Michael Jackson|Invincible]]* (2001) bratsj
*Frank Zappa - *[[Joe's Camouflage]]*  (2014) bratsj, klaverinstrument, vokal (juni 1975 til september 1975  øvingsinnspelingar i lag med The Mothers of Invention)
*Valerie Carter - *[[The Way It Is av Valerie Carter|The Way It Is]]* (1996) bratsj
Longing in Their Hearts

***Longing in Their Hearts*** er det tolvte studioalbumet til Bonnie Raitt, gjeve ut i 1994. Albumet inneheld pophitten «Love Sneakin' Up On You», som nådde 19. plassen på Billboard-lista i USA og «You», som er den einaste hitten hennar i Storbritannia, der han nådde 31. plassen. 

## Innhald

## Medverkande
* Bonnie Raitt – solovokal, korvokal (1, 3, 6), slidegitar (1, 6, 10, 11), akustisk gitar (2, 3), klaverinstruments (4), elektrisk piano (5), strykar- og blåsararrangement (5), blåsearrangement (6), orgel (8), akustisk slidegitar (12), fotlydar (12), arrangement (12)
* George Marinelli – elektrisk gitar (1, 2, 3), mandolin (2, 4), gitar (4), sologitar (9)
* Mark Goldenberg – elektrisk gitar (3), oud (3), «første» akustisk gitar (7)
* Randy Jacobs – sologitar (6), rytmegitar (6, 9), elektrisk gitar (11)
* Richard Thompson – «andre» akustisk gitar (7)
* Stephen Bruton – elektrisk gitar (8)
* Scott Thurston – klaverinstrument (1, 6, 11), klaverinstrument programmering (5)
* Bob Thiele jr. – synth trekkspel (3), synthpad (3), arrangement (3)
* Benmont Tench – Hammond C3-orgel (5, 7, 9), klaverinstrument (9, 10)
* Mitchell Froom – harmonium (7)
* James «Hutch» Hutchinson – bassgitar (1-4, 6, 8-11)
* Don Was – akustisk bass (5)
* Buell Neidlinger – akustisk bass (7)
* Ricky Fataar – trommer (1, 2, 4, 6, 8-11)
* Paulinho Da Costa – perkusjon (1-6, 8-11)
* Debra Dobkin – keltisk basstromme (4)
* John Clark – altfløyte (5), bassfløyte (5), engelsk horn (5)
* David Campbell – strykar- og blåsararrangement (5)
* Larry Corbett – cello (5) 
* Suzie Katayama – cello (5)
* Daniel Smith – cello (5)
* Scott Haupert – bratsj (5)
* Cynthia Morrow – bratsj (5)
* Marty Grebb – barytonsaksofon (6), blåsearrangement (6)
* The Memphis Horns 
** Andrew Love – tenorsaksofon (6), blåsearrangement (6)
** Wayne Jackson – trombone (6), trompet (6), blåsearrangement (6)
* Charlie Musselwhite – munnspel (12)
* Sweet Pea Atkinson – korvokal (1, 4, 6, 9, 10)
* Sir Harry Bowens – korvokal (1, 3, 4, 6, 9, 10)
* David Lasley – korvokal (1, 3, 4, 9, 10)
* Arnold McCuller – korvokal (1, 3, 4, 6, 9, 10)
* Levon Helm – harmonivokal (2)
* Paul Brady – harmonivokal (4, 7), tinnfløyte (4), akustisk gitar (9)
* David Crosby – harmonivokal (5)

## Produksjon
* Produsentar – Bonnie Raitt og Don Was
* Produksjonskoordinasjon – Marsha Burns, assisted by Carrie McConkey.
* Lydteknikk og miks – Ed Cherney
* Assisterande lydteknikar – Dan Bosworth
* Ekstra lydteknikarar – Chris Albert, Dan Bosworth, Brad Cook og James Saez.
* Mikseassistent – Michael Reiter
* Mastering av Doug Sax i The Mastering Lab (Hollywood, CA). 
* Kunstnarisk leiar – Jeffrey Fey og Tommy Steele
* Design – Jeffrey Fey 
* Fotografi – John Casado
* Måleri – Clayton Campbell
* Logo – Tim Girvin Design, Inc.
* Management – Jeffrey Hersh, Ron Stone og Jane Oppenheimer.

## Salslister
**Album** - Billboard (Nord-Amerika)

**Singlar** - Billboard (Nord-Amerika)

## Prisar
**[[Grammyprisen]]**

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Longing in Their Hearts|Longing in Their Hearts]]» frå ,  den 3. oktober 2020.* 
*** oppgav desse kjeldene:*
NM i orientering 1964

**Noregsmeisterskapen i orientering 1964** vart arrangert 20. september ved Trondheim i Sør-Trøndelag, med Sportsklubben Wing som arrangør. Menn og kvinner tevla i det som kunne kallast normalprogram. Stafettane, kalla NM i bodstikke, fann stad i juni månad. 

## Menn





## Kvinner





## Kjelder
*Arbeiderbladet 21. september 1964
Bob Thiele jr.

**Bob Thiele jr.** () er ein USA-amerikansk musikar og produsent. Han er son av produsenten Bob Thiele og songaren Jane Harvey.

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Bob Thiele jr.|Bob Thiele jr.]]» frå ,  den 4. oktober 2020.* 
*** oppgav desse kjeldene:*

## Bakgrunnsstoff
*
Geoffrey Holder

**Geoffrey Lamont Holder** () var ein trinidadisk-amerikansk skodespelar, dansar, musikar og kunstnar. Han var hovuddansar for Metropolitan Ballet i New York før filmkarrieren hans byrja i 1957 med ein opptreden i *[[Carib Gold]]*. I 1973 spelte han den skurkeaktige Baron Samedi i James Bond-filmen *[[Filmen Live and Let Die|Live and Let Die]]*. Han vann to Tony-prisar i 1975 for kostymedesign og regissering av musikalen *The Wiz*, ei gjenforteljing av *The Wizard of Oz.*

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Geoffrey Holder|Geoffrey Holder]]» frå ,  den 4. oktober 2020.*
Road Tested

***Road Tested*** er eit konsertalbum og det første konsertalbumet av Bonnie Raitt, gjeve ut i 1995.

## Innhald
;CD One

## Medverkande
* Bonnie Raitt - vokal, slidegitar, akustisk gitar, klaverinstrument
;Band
* Glen Clark - munnspel, klaverinstrument, vokal, harmonivokal
* Debra Dobkin - perkusjon, vokal
* Ricky Fataar - trommer
* Marty Grebb - piano
* James «Hutch» Hutchinson - bass, vokal
* Mark T. Jordan - gitar, mandolin, klaverinstrument, vokal, harmonivokal
* George Marinelli - akustisk gitar, mandolin, elektrisk gitar, vokal
* Jamie Muhoberac - ekstra klaverinstrument 
* Keith Scott - gitar, tremolo
* Benmont Tench - orgel, Hammondorgel
;Gjesteartistar
* Bryan Adams - gitar, vokal
* Charles Brown - piano, vokal
* Ruth Brown - vokal
* Jackson Browne - gitar, vokal
* Bruce Hornsby - piano, trekkspel, vokal
* Kim Wilson - munnspel, vokal

## Produksjon
* Produsentar: Bonnie Raitt, Ed Cherney, Don Was
* Leiande produsent: Bill Neighbors
* Lydteknikarar: Brant Biles, Ed Cherney
* Innspelt av: Remote Recording Services' Silver Truck, David Hewitt
* Assisterande lydteknikarar: Tom Banghart, Steve Beatty, Phil Gitomer, Sean McClintock, Ronnie Rivera
* Miksing: Brant Biles, Ed Cherney, Bob Clearmountain
* Monitorlydteknikar: Doug Gherna
* Scenemanager: Dan Cook
* Trommeteknikar: John Cregar
* Gitarteknikar: John Gonzales
* Klaverinstrumentteknikar: Terry Lawless
* Teknikar: Roger Cabot
* Huslyd: Paul Middleton
* Lysteknikar: Tom Thompson
* Lysteknikar: Mike Wheeler
* Kunstnarisk leiar: Norman Moore, Tommy Steele
* Design: Jennifer George, Norman Moore
* Foto på omslaget: Lorraine Day
* Kunst: Norman Moore
* Fotografi: Lorraine Day, Ken Friedman

## Salslister
**Album** 

**Album (År)**

**Singlar** - Billboard (Nord-Amerika)

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Road Tested|Road Tested]]» frå ,  den 4. oktober 2020.* 
*** oppgav desse kjeldene:*

## Bakgrunnsstoff
* bonnieraitt.com: CD Info
* bonnieraitt.com: DVD Info
Fundamental av Bonnie Raitt

***Fundamental*** er det trettande studioalbumet til Bonnie Raitt, gjeve ut på 7. april 1998 på Capitol Records.

I eit forsøk på å finne ein ny stil som kunne appellere til eit nytt publikum, braut Raitt banda ho hadde med produsenten for comebackalbuma hennar, Don Was. Ho henta i staden inn produsentar innan eksperimentell vaksenpop, Mitchell Froom og Tchad Blake. Sjølv om Froom og Blake hadde arbeidd med ei rekkje songar/låtskrivarar og roots-musikarar, som Elvis Costello, Suzanne Vega, Richard Thompson, Los Lobos og Crowded House, la dei ofte vekt på produksjon over song, og på mange lang av effektar og instrument. Allmusic kommenterte dette valet: «Sjølv om dei ikkje går over grensa på *Fundamental*, slik dei gjorde med Los Lobos sitt *[[Colossal Head]]*, har dei teke for mykje av sin eigen stil inn i musikken til Raitt. Det er gode songar spreidd over albumet, men det er vanskeleg å finne dei under den grumsete produksjonen.»

## Innhald

## Medverkande
* Bonnie Raitt – solovokal, slidegitar, blåsearrangement (1, 5, 11), klaverinstrument (4, 8), akustisk gitar (8)
* David Hidalgo – gitar, bass (1, 2, 6-9), korvokal (2)
* Steve Donnelly – rytmegitar, korvokal (3)
* Joey Spampinato – bass (3, 10), korvokal (3, 10)
* Mitchell Froom – klaverinstrument (1-5, 7-11), Moog bass (4), ekstra klaverinstrument (6), trekkspel (9)
* Pete Thomas – trommer, perkusjon
med:
* Terry Adams – klaverinstrument (10), korvokal (10)
* Rick Braun – trompet (5)
* Tony Braunagel – tamburin (5)
* Terence Forsythe – korvokal (1)
* Sir Harry Bowens – korvokal (1)
* Renée Geyer – korvokal (4)
* Marty Grebb – tenorsaksofon (1), barytonsaksofon (5)
* James «Hutch» Hutchinson – bass (5, 11)
* Nick Lane – trombone (5), eufonium (5)
* Darrell Leonard – trompet (1, 11)
* Dillon O'Brian – korvokal (9)
* Jimmy Roberts – saksofon (5)
* Mark Shark – harmonivokal (11)
* Joe Sublett – tenorsaksofon (11)
* Scott Thurston – klaverinstrument (5)
* Jeff Young – harmonivokal (11)

## Produksjon
* Produsentar – Bonnie Raitt, Tchad Blake og Mitchell Froom.
* Innspelt og miksa av Tchad Blake 
* Heimestudioteknikar – Tom Corwin
* Assisterande teknikar – S. Husky Höskulds
* Mastering av Bob Ludwig i Gateway Mastering (Portland, ME).
* Kunstnarisk leiar og design – Norman Moore
* Fotografi – Dana Tynan
* Sminke – Robin Fredriksz
* Stylist – Kate Lindsay
* Turnéoversyn – Tim Bennett
* Management – Jeffrey Hersh, Ron Stone og Renata Kanclerz.

## Salslister
**Album** - Billboard (Nord-Amerika)

**Singlar** - Billboard (Nord-Amerika)

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Fundamental (Bonnie Raitt album)|Fundamental (Bonnie Raitt album)]]» frå ,  den 4. oktober 2020.* 
*** oppgav desse kjeldene:*