open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Wario

**Wario** er ein figur frå *[[Mario]]*-serien til Nintendo, som opphavleg var laga som ein erkerival til Mario. Han dukka opp for første gong i Game Boy-spelet *[[Super Mario Land 2]]* frå 1992, som hovudfiende og «sisteboss».

Namnet Wario er eit samantrekt ord av Mario og det japanske ordet *warui* (悪い), som tyder «slem». Wario var laga av Hiroji Kiyotake og får stemme frå Charles Martinet, som gjev stemme til mange andre figurar i *Mario*-serien.

Wario har vorte hovudperson og antihelt i *Wario Land*- og *WarioWare*-seriane, i tillegg til andre spel. Han gjestar også i mange av biprodukta til *Mario*-serien, som *[[Mario Kart]]* og *[[Mario Party]]*. Figuren har fått positiv mottaking og har vorte ein hevdvunnen maskot hjå Nintendo.

## ''Wario Land''
* *[[Wario Land|Wario Land: Super Mario Land 3]]*
* *[[Wario Land II]]*
* *[[Wario Land 3]]*
* *[[Wario Land 4]]*
* *[[Wario Land: The Shake Dimension]]*

## ''WarioWare''
* *[[WarioWare, Inc.: Minigame Mania]]*
* **'
* **'
* **'
* **'
* **'
* ''[[WarioWare Gold]]''

== Andre spel ==
* ''[[Mario & Wario]]''
* ''[[Wario's Woods]]''
* ''[[Wario Blast]]''
* ''[[Wario World]]''
* **'
* *[[Game & Wario]]*

## Referansar
Edvard Natvig

**Edvard Ørbeck Natvig** () var ein norsk friidrettsutøvar frå Voss som konkurrerte i mangekamp og høgdehopp.

Natvig var son til ein snikkar. Sjølv utdanna han seg til politimann og dreiv samstundes med friidrett. I 1929 tok han bronsemedaljen i høgdehopp under noregsmeisterskapen i Oslo, året etter vann han gullet i same øvinga ved noregsmeisterskapen i Bergen, i begge meisterskapane svinga han seg over 1,80 meter. I seinare noregsmeisterskap gjorde han det best i spjutkasting, vann NM-sølv både i 1933, 1935 og 1938, samt bronse i 1937.

Natvig var fyrst og fremst ein allsidig friidrettsutøvar og vart norsk meister i tikamp i 1934. I 1936 fekk han høve til å representere Noreg i tikampen under sommar-OL i Berlin, der han vart tiandemann i tevlinga.

## Kjelder
Norsk Allkunnebok. VIII. bandet. 1958
Wario Land

***Wario Land: Super Mario Land 3*** er eit plattformspel utvikla og utgjeve av Nintendo til Game Boy. Spelet var marknadsført som ein oppfølgjar til *[[Super Mario Land 2]]* og er det første spelet med Wario som hovudperson. Det vart utgjeve i Japan i januar 1994, i Nord-Amerika i mars 1994 og i Europa mai 1994. I 2012 vart spelet gjeve ut på nytt til Nintendo 3DS gjennom Virtual Console.

I *Wario Land* kontrollerer spelaren Wario, som søkjer etter eit eige slott etter å ha vorte kasta ut av slottet til Mario i det førre spelet. For å finansiere draumen drar han til Kitchen Island, der ei gruppe av piratar har gøymt skattar og myntar, inkludert ein gullstatue av prinsesse Peach. *Wario Land* har markant annleis spelemekanikkar enn dei to førre spela i *Super Mario Land*-serien. Spelet følgjer ei rute gjennom ulikt tematiserte område, delt inn i mindre nivå og som kulminerer i ein sjefskamp. 

Wario kan hoppe på eller skubbe fiendar for å velte dei. Dermed kan dei plukkast opp og kastast på andre fiendar. Wario kan vidare utruste seg med ulike hjelmar for å få nye ferdigheiter, som auka styrke, eller for å kunne flyge horisontalt. Når Wario blir råka av ein fiende, vil han miste ein hjelm eller krympe. Han kan vekse seg stor att med å samle kvitlauk, hjelmar eller fullføre nivået. Blir han råka på nytt etter å ha krympa, vil han miste eit liv og alle myntane som er samla på nivået.

## Referansar

## Bakgrunnsstoff
* Offisiell nettstad (på japansk)
Foot Loose & Fancy Free

***Foot Loose & Fancy Free*** er det åttande albumet til Rod Stewart, gjeve ut i november 1977 på Riva Records i Storbritannia og Warner Bros i USA.

Albumet inneheld ei blanding av hardrock («Hot Legs»,  «You're Insane») og klassiske Stewart-balladar («You're In My Heart») og til og med progressiv rock («You Keep Me Hanging On»). 

## Innhald

## Medverkande
* Rod Stewart - vokal
* Jim Cregan, Gary Grainger, Steve Cropper, Billy Peek, Fred Tackett - gitar
* Phil Chen - bass
* Carmine Appice, Roger Bethelmy - trommer
* John Jarvis, David Foster, Nicky Hopkins - klaverinstrument
*Paulinho Da Costa, Tommy Vig - perkusjon
* John Mayall - munnspel på «Born Loose»
* Phil Kenzie - blåseinstrument
* Richard Greene - fiolin
* Mark Stein - korvokal på «You Keep Me Hangin' On»
* Mastering av Ted Jensen

## Salslister

### Singlar

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Foot Loose &#38; Fancy Free|Foot Loose &#38; Fancy Free]]» frå ,  den 3. juni 2018.* 
*** oppgav desse kjeldene:*
Gargoyle's Quest

***Gargoyle's Quest*** er eit action-eventyrspel utvikla og utgjeve av Capcom til Game Boy. Spelet vart utgjeve i Japan i mai 1990, i Nord-Amerika i juli 1990 og i Europa i 1991. I 2011 vart spelet gjeve ut på nytt til Nintendo 3DS gjennom Virtual Console. Den spelbare figuren i *Gargoyle's Quest* er Firebrand, som debuterte i *Ghosts 'n Goblins*-serien som ein antagonist. *Gargoyle's Quest* er eit biprodukt av denne serien og vart følgt opp av forløparen *[[Gargoyle's Quest II]]* i 1992 og seinare *[[Demon's Crest]]* i 1994.

## Referansar
Gary Grainger

**Gary Grainger** er ein engelsk gitarist og låtskrivar innan rock, blues, jazz og pop, mest kjend for arbeidet sitt med Rod Stewart.

Grainger starta karrieren sin i Strider og etter to album – *Misunderstood* og *Exposed* - og to lengre turnear med The Faces i 1974, byrja Grainger å spele for Rod Stewart i 1976. Seinare arbeidde Grainger med Roger Daltrey, og starta sidan eit band med Jimmy Copley og Jaz Lochrie, og i 1991 bandet The Humans med Jess Roden, Jim Capaldi, Bill Burke og Nick Graham. I 1998 skipa han Blues Club med Alan Rogan. Peter Hope-Evans frå Medicine Head og Kinks-trommisen Mick Avery. 

Grainger har òg spelt med Nick Lowe, Kenny Jones, B.A. Robertson, Damon Hill, Danny Bowes, John Entwistle, Paul Carrack, Paul Young, Pete Townshend, Ringo Starr, Robert Hart, Ronnie Wood og Sam Brown.

## Diskografi
**Med Strider**
* *Exposed* (1973)
* *Misunderstood* (1974)

**Med Rod Stewart**
* *[[Foot Loose & Fancy Free]]* (1977)
* *[[Blondes Have More Fun]]*
* *Greatest Hits Vol. 1* (1979)
* *[[Foolish Behaviour]]* (1980)
* *The Rod Stewart Sessions 1971–1998* (2009)

**Med Roger Daltrey**
* *[[Can't Wait to See the Movie]]* (1987)

**Med Jess Roden and the Humans**
* *Jess Roden and the Humans* (1995)
* *Live at the Robin 1996* (2004)

**Med Nick Lowe**
* *[[The Impossible Bird]]* (1994)
* *Quiet Please The New Best of Nick Lowe*

**Med The Jones Gang**
* *Any Day Now* (2005)

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Gary Grainger|Gary Grainger]]» frå ,  den 4. juni 2018.* 
*** oppgav desse kjeldene: *
 

## Bakgrunnsstoff
*
Phil Chen

**Phil Chen** er ein jamaicansk bassist. Han har vore ein av dei mest nytta studiomusikarane i England i 1970- og 1980-åra og har spelt for mellom andre Jeff Beck og Rod Stewart, men er truleg mest kjend for det seinare arbeidet sitt med Ray Manzarek and Robby Krieger frå The Doors.

Andre artistar han har spelt med er Jimmy James and the Vagabonds, Donovan (*[[Cosmic Wheels]]*), Joan Armatrading (*[[Back to the Night]]*), The Butts Band, Star Fleet Project, Pete Townshend, Eric Clapton, Ray Charles, Desmond Dekker, Jerry Lee Lewis, Bob Marley, Jimmy Cliff, Jackson Browne og Linda Lewis (på «Rock-a-Doodle-Doo»), blant fleire.

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Phil Chen|Phil Chen]]» frå ,  den 4. juni 2018.* 
*** oppgav desse kjeldene:*
I Was Only Joking

«**I Was Only Joking**» er ein song skriven av Gary Grainger og Rod Stewart. Stewart gav ut songen i 1977 på albumet hans *[[Foot Loose & Fancy Free]]*.

Då songen kom ut på singel gjorde han det godt og nådde topp 40 i mange land, mellom anna femteplassen i Storbritannia og 22. plassen i USA. I Storbritannia vart «I Was Only Joking» gjeven ut som ei dobbel A-side med «Hot Legs».

## Salslister

### Vekeslister

### Årslister

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:I Was Only Joking|I Was Only Joking]]» frå ,  den 4. juni 2018.* 
*** oppgav desse kjeldene:*

## Bakgrunnsstoff
*
Jim Cregan

**James Cregan** () er ein engelsk rockegitarist og bassist, mest kjend for å ha spelt med Family, Steve Harley & Cockney Rebel og Rod Stewart. Cregan er tidlegare ektemann av songaren Linda Lewis og arbeidde med ho som plateprodusent. Han har òg arbeidd med London Quireboys, Glass Tiger, Katie Melua og tidlegare *Farm Dogs* med Bernie Taupin.

## Diskografi
**[[Blossom Toes]]**
**[[We Are Ever So Clean]]* (1967)
**[[If Only for a Moment]]* (1969)

**[[Julie Driscoll]]**
**[[1969 (Julie Driscoll album)|1969]]* (1971)

**[[Cat Stevens]]**
**[[Saturnight]]* (1974)

**[[Shawn Phillips]]**
**Second Contribution* (1971)

**[[Stud]]**
**September* (1972)
**Goodbye Live at Command* (1973)

**[[Family]]**
**[[It's Only a Movie]]* (1973)

**[[Linda Lewis]]**
**Lark* (1972)
**Fathoms Deep* (1973)
**Not a Little Girl Anymore*  (1975)
**Woman Overboard* (1977)

**[[Streetwalkers]]**
**[[Chapman Whitney Streetwalkers]]* (1974)

**[[Murray Head]]**
**[[Say It Ain't So (album)|Say It Ain't So]]* (1976)

**[[Steve Harley & Cockney Rebel]]**
*«Make Me Smile (Come Up and See Me)» (1975)
**[[Timeless Flight]]* (1976)
**[[Love's a Prima Donna]]* (1976)
**[[Face to Face: A Live Recording]]* (1977)
**[[Hobo with a Grin]]* (1978)

**[[Rod Stewart]]**
**[[Foot Loose & Fancy Free]]* (1977)
**[[Blondes Have More Fun]]* (1978)
**[[Foolish Behaviour]]* (1980)
**[[Tonight I'm Yours]]* (1981)
**[[Body Wishes]]* (1983)
**[[Camouflage av Rod Stewart|Camouflage]]* (1984)
**[[Every Beat of My Heart av Rod Stewart|Every Beat of My Heart]]* (1986)
**[[Out of Order av Rod Stewart|Out of Order]]* also as produsent. (1988)
**[[Storyteller - The Complete Anthology: 1964–1990]]* (1989)
**[[Vagabond Heart]]* (1991)
**[[Unplugged...and Seated]]* (1993)
**[[A Spanner in the Works (album)|A Spanner in the Works]]* (1995)
* *Time (2013)*

**[[Bruce Roberts]]**
**Bruce Roberts* (1978)

**[[Mike Batt]]**
**Tarot Suite* (1979)
**Waves* (1980)

**[[Rita Coolidge]]**
**Love Lessons* (1992)

**[[Glass Tiger]]**
**[[Air Time: The Best of Glass Tiger (album)|Air Time: The Best of Glass Tiger]]* as produsent. (1993)

**Farm Dogs**
**[[Last Stand in Open Country]]* (1996)
**[[Immigrant Sons]]* (1998)

**[[Katie Melua]]**
*Call off the Search Dramatico (2003)
*«Closest Thing to Crazy» (2003)
*Piece by Piece Dramatico (2005)

**[[London Quireboys]]**
* «Little Bit of What You Fancy» som produsent. Capitol Records (1990)

**[[Roger Chapman]]**
**One More Time For Peace* som produsent. (2007)
**Various artists**
**Tribute to Curtis Mayfield* med Rod Stewart. (1994)

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Jim Cregan|Jim Cregan]]» frå ,  den 4. juni 2018.* 
*** oppgav desse kjeldene:*


## Bakgrunnsstoff
*Offisiell nettstad
Blondes Have More Fun

***Blondes Have More Fun*** er det niande albumet til Rod Stewart, gjeve ut i november 1978. Dette var Stewart sitt første steg inn i disco, som var den populære musikkstilen på denne tida. Sjølv om albumet selde godt, fekk det heller lunken kritikk. Den første singelen, «Da Ya Think I'm Sexy», vart ein av dei største hittane til Stewart og gjekk til topps i både Storbritannia og USA. Albumet har selt meir enn 14 millionar eksemplar verda over. 

## Oversyn
Etter å ha skapt ein suksessrik karriere gjennom 1970-åra som rockesongar, følgde Stewart her discotrenden, som var på sitt mest populære i 1978, på somme av songane på albumet. Den første singelen var «Da Ya Think I'm Sexy», som gjekk til topps i Storbritannia, USA, Australia og fleire andre land. Mange kritikarar slakta discosongane på albumet, men dei vart likevel ein av dei største hittane hans. Stewart har sidan forsvart songen og sagt at både Paul McCartney og The Rolling Stones òg dreiv med disco på denne tida. Den andre singelen frå albumet var «Ain't Love a Bitch», som nådde 11. plassen i Storbritannia og 22. plassen i USA. Den tredje og siste singelen, «Blondes (Have More Fun)», nådde 63. plassen i Storbritannia, den lågaste plasseringa hans der på denne tida, men nådde 23. plassen i Irland.

Sjølve albumet nådde tredjeplassen i Storbritannia og hadde selt til platina innan jul. I USA gjekk det heilt til topps og selde til dobbelt platina. Det gjekk òg inn på topp 10-listene i mange andre land. 

## Innhald

## Medverkande
*Rod Stewart – solovokal

**Rod Stewart Band**
*Gary Grainger – gitar
*Billy Peek – gitar
*Jim Cregan – gitar, korvokal
*Philip Chen – bass, korvokal
*Carmine Appice – trommer, korvokal

**Gjestemusikarar**
*Duane Hitchings – klaverinstrument, synthesizer
*Roger Bethelmy – trommer
*Paulinho Da Costa – perkusjon
*Nicky Hopkins – piano
*Gary Herbig – fløyte
*Phil Kenzie – horn
*Steve Madaio – trompet
*Tom Scott – tenorsaksofon
*Fred Tackett – gitar
*Tommy Vig – perkusjon
*Mike Finnigan – korvokal
*Max Gronenthal – korvokal
*Linda Lewis – vokal
*Catherine Allison – piano, korvokal
*Del Newman – strykearrangement

**Produksjon**
*Tom Dowd – produsent, miksing
*Andy Johns – lydteknikar, miksing
*George Tutko – assisterande lydteknikar

## Salslister

### Salstrofé

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Blondes Have More Fun|Blondes Have More Fun]]» frå ,  den 4. juni 2018.* 
*** oppgav desse kjeldene:*
You're in My Heart (The Final Acclaim)

«**You're in My Heart (The Final Acclaim)**» er ein song skriven og spelt inn av Rod Stewart i 1977 for albumet *[[Foot Loose & Fancy Free]]*. Songen vart ein populær singel og nådde topp ti i mange land, mellom anna fjredeplassen på den amerikanske ''Billboard'' Hot 100, andreplassen in Canada og toppen av lista i Australia.

Teksten nemner to av favorittlaga til Stewart, Celtic, og Manchester United». 

## Medverkande
* Rod Stewart - vokal
* Steve Cropper - gitar
* Phil Chen - bass
* Roger Bethelmy - trommer
* David Foster - klaverinstrument
* Tommy Vig - perkusjon
* Phil Kenzie - blåseinstrument
* Richard Greene - fiolin

## Salslister

### Vekeslister

### Årslister

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:You&#39;re in My Heart (The Final Acclaim)|You&#39;re in My Heart (The Final Acclaim)]]» frå ,  den 4. juni 2018.* 
*** oppgav desse kjeldene:*


## Bakgrunnsstoff
*
Hot Legs

«**Hot Legs**» er ein song av Rod Stewart frå 1977 på albumet hans *[[Foot Loose & Fancy Free]]*. Songen kom ut på singel same året og gjorde det ok i USA med 28. plassen på Hot 100 og femteplassen på UK Singles Chart. I Storbritannia gjekk singelen inn på lista som ei dobbel A-side i lag med «I Was Only Joking». I 1993 spelte Stewart ein versjon av songen for *[[MTV Unplugged]]* som kom ut på albumet *[[Unplugged...and Seated]]*. 

## Andre versjonar
Andre artistar som har spelt inn «Hot Legs» er mellom andre Tom Jones, Tina Turner og det amerikanske rockebandet Orgy. Bon Jovi spelte stundom songen på The Circle Tour.

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Hot Legs|Hot Legs]]» frå ,  den 4. juni 2018.* 
*** oppgav desse kjeldene:*



## Bakgrunnsstoff
*
Da Ya Think I'm Sexy?

«**Da Ya Think I'm Sexy?**» er ein song av den britiske songaren Rod Stewart frå 1978 på albumet hans *[[Blondes Have More Fun]]*. Han vart skriven av Stewart, Carmine Appice og Duane Hitchings, men innheld melodien frå songen «Taj Mahal» av Jorge Ben Jor og strykearrangementet frå songen «Put Something Down On It» av Bobby Womack.

Songen kom ut på singel i november 1978 og låg ei veke på toppen av den britiske singellista i desember det året, og fire veker på toppen av US ''Billboard'' Hot 100 i februar 1979. *Billboard* rangerte han på fjerdeplassen på lista si for heile 1979. Han toppa òg singellista i Australia i to veker.

Inntektene frå songen vart donerte til UNICEF og Stewart framførte songen på Music for UNICEF Concert ved Generalforsamlinga til SN i januar 1979.

*[[Rolling Stone]]* rangerte songen på 308. plassen på lista si over dei 500 beste songane gjennom tidene i 2012.

## Salslister og salstrofé

### Vekeslister

### Tidenes lister

### Salstrofé

### N-Trance featuring Rod Stewart-versjonen

I 1997 vart songen remixa av den engelske techno-house-gruppa N-Trance for det andre albumet deira *[[Happy Hour av N-Trance|Happy Hour]]* med tekst frå Millie Jackson-versjonen (framført av Kelly Llorenna). Songen vart nytta i filmen *[[A Night at the Roxbury]]* året etter.

#### Salslister
;Vekeslister

;Årslister

#### Salstrofé

### 2017-versjonen

I 2017 gav Stewart ut ein remix-versjon med det amerikanske bandet DNCE. Dei framførte songen på MTV Video Music Awards i 2017.

#### Salslister

## Andre versjonar

Andre artistar som har spelt inn songen er mellom andre Denise LaSalle, Millie Jackson, Sabrina, Gene Summers, Tiny Tim, Tom Jones, Paris Hilton og Frankie Goes to Hollywood.

### Norsk versjon
Ein norsk og parodisk versjon av songen vart utgjeven av Prima Vera i 1979 på albumet *[[Salmer og sanger vi gjerne hiver]]*. Den norske tittelen til songen er «Trur'u je er deilig», omsett av Jahn Teigen, Tom Mathisen og Herodes Falsk.

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Da Ya Think I&#39;m Sexy?|Da Ya Think I&#39;m Sexy?]]» frå ,  den 4. juni 2018.*
Blondes (Have More Fun)

«**Blondes (Have More Fun)**» er ein song skriven av Rod Stewart og Jim Cregan i 1978 som tittelsporet til albumet *[[Blondes Have More Fun]]*. I somme land vart songen gjeven ut som den tredje singelen frå albumet, etter «Da Ya Think I'm Sexy?» og «Ain't Love a Bitch». Singelen nådde berre 63. plassen i Storbritannia, men klatra til 23. plassen i Irland. Songen vart spelt av Vince Neil på den japanske versjonen av albumet *[[Exposed av Vince Neil|Exposed]]*.

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Blondes (Have More Fun)|Blondes (Have More Fun)]]» frå ,  den 4. juni 2018.* 
*** oppgav desse kjeldene:*


## Bakgrunnsstoff
*
Ain't Love a Bitch

«**Ain't Love a Bitch**» er ein song skriven av Gary Grainger og Rod Stewart. Stewart gav ut songen i 1978 på albumet *[[Blondes Have More Fun]]*, og han var ein av fire songar skriven av desse to på albumet. Songen vart gjeven ut på singel i 1979 og nådde 11. plassen på den britiske singellista og 22. plassen på ''Billboard'' Hot 100 i USA. Songen låg åtte veker på den britiske lista og seks veker inne på den amerikanske. Songen gjekk òg inn på topp 10 i mange anre alnd, som Irland. *Billboard* rangert Stewart på sjuandeplassen for beste singelartist i 1979 med «Ain't Love a Bitch» og føregangaren «Da Ya Think I'm Sexy?». 
## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Ain&#39;t Love a Bitch|Ain&#39;t Love a Bitch]]» frå ,  den 4. juni 2018.* 
*** oppgav desse kjeldene:*

## Bakgrunnsstoff
*
Phil Kenzie

**Phil Kenzie** er ein britisk saksofonist og rock and roll-musikar. 

Det første bandet til Kenzie var The Pressmen i Liverpool. Bandet spelte stundom på same scene som The Beatles.

Kenzie har anten turnert eller spelt med The Beatles, Eagles, Graham Nash, Carly Simon, David Crosby, Black Sabbath, Jackson Browne, Stevie Nicks, Alan Parsons, David Essex, Leo Sayer, Wishbone Ash, Manfred Mann Chapter Three, Annie Lennox, The Pointer Sisters, The Coasters, The Temptations, Rod Stewart, David Bowie, Eric Carmen, America, Vince Gill og Debbie Gibson, blant fleire andre.

The Beatles nytta Kenzie på albumet deira *[[Let it Be]]* og han spelte saksofonsoloen på Eagles-songen «The Long Run» frå *[[Eagles Live|Live]]*-albumet til Eagles. Kenzie spelte saksofon på Al Stewart-hitten «Year of the Cat».

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Phil Kenzie|Phil Kenzie]]» frå ,  den 4. juni 2018.* 
*** oppgav desse kjeldene:*
Del Newman

**Derrick Martin «Del» Newman** (fødd **Derrick Martin Morrow**) er ein britisk dirigent, orkesterarrangør og musikkprodusent. Orkesterarrangementa hans finst på mange songar av rock- og popartistar frå 1960- til 1990-åra, inkludert Cat Stevens, Elton John, Carly Simon og Rod Stewart. Han har òg arbeidd med filmmusikk for Hollywood og musikalar for West End.

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Del Newman|Del Newman]]» frå ,  den 4. juni 2018.* 
*** oppgav desse kjeldene:*



## Bakgrunnsstoff
*
Mike Finnigan

**Michael Kelly «Mike» Finnigan** () er ein USA-amerikansk klaverspelar og vokalist som har spesialisert seg på B3 Hammondorgel.

Finnigan har turnert og vore i studio med artistar som Jimi Hendrix, Joe Cocker, Etta James, Sam Moore, Crosby Stills and Nash, Dave Mason, Buddy Guy, Manhattan Transfer, Taj Mahal, Michael McDonald, Maria Muldaur, Peter Frampton, Cher, Ringo Starr, Leonard Cohen, Tower of Power, Rod Stewart, David Coverdale, Tracy Chapman, Los Lonely Boys og Bonnie Raitt.

## Utvald diskografi
* 1969: *The Early Bird Cafe* frå bandet The Serfs, Capitol Records
* 1968: Jimi Hendrix - *[[Electric Ladyland]]*
* 1970: The Jerry Hahn Brotherhood - *The Jerry Hahn Brotherhood*
* 1971: *Whirlwind* av Tom Bolin.
*1971: *How Hard It Is* av Big Brother and the Holding Company.
* 1972: Finnigan And Wood - *Crazed Hipsters*
* 1976: Mike Finnigan - *Mike Finnigan*
* 1977: Peter Frampton - *I'm In You*
* 1977: Dave Mason - *[[Let It Flow av Dave Mason|Let It Flow]]*
* 1978: Mike Finnigan - *Black & White*
* 1978: Les Dudek - *Ghost Town Parade*
* 1978: Ben Sidran - *A Little Kiss in the Night*
* 1979: The Dudek Finnigan Krueger Band - *Special Tour Sampler*
* 1980 The Dudek Finnigan Krueger Band - *DFK*
* 1980: Black Rose med Cher og Les Dudek
* 1982: Crosby, Stills & Nash - *[[Daylight Again]]*
* 1988: Crosby, Stills & Nash & Young - *[[American Dream]]*
* 1993: Buddy Guy - *Feels Like Rain*
* 1994: Crosby, Stills & Nash - *[[After the Storm]]*
* 2000: Tracy Chapman - *[[Telling Stories]]*
* 2004: The Mooney Suzuki  -  *Alive & Amplified*
* 2005: Taj Mahal & The Phantom Blues Band - *Live In St. Lucia*
* 2006: The Phantom Blues Band - *Out of the Shadows*
* 2006: Keb' Mo' - *[[Suitcase av Keb' Mo'|Suitcase]]*
* 2007: Joe Cocker - *Hymn For My Soul*
* 2007: The Phantom Blues Band - *Footprints*
* 2010: Imus Ranch Record II - *Part Time Love* (med The Phantom Blues Band)
* Willie Basse  - *Break Away*
* 2011: Finnigan & Wood - *It's Only a Rock and Roll Show* (spelt inn 1971)
* 2012: Bonnie Raitt - *[[Slipstream av Bonnie Raitt|Slipstream]]*
* 2013: Eric Burdon - *'Til Your River Runs Dry*
* 2013: Kara Grainger - *[[Shiver & Sigh]]*
* 2014: Dave Mason  - *Futures Past*
* 2014: Hilary Scott - *Freight Train Love*

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Mike Finnigan|Mike Finnigan]]» frå ,  den 4. juni 2018.* 
*** oppgav desse kjeldene:*


## Bakgrunnsstoff
*Offisiell nettstad
Passion av Rod Stewart

«**Passion**» er ein song av Rod Stewart som først kom ut i 1980 på albumet *[[Foolish Behaviour]]*. Songen vart gjeven ut som den første singelen frå albumet, og vart den største hitten. 

Songen nådde femteplassen på den amerikanske *Billboard* Hot 100 og andreplassen i Canada. Han vart òg ein ganske stor hit i Europa. 

«Passion» vart nytta i dramafilmen *New York Nights* frå 1984 (seinare kjend som *Shackin' Up*).
| style="text-align:center;"|16
|-
|Austria
| style="text-align:center;"|18
|-
|Belgia
| style="text-align:center;"|2
|-
|Canada (''RPM'')
| style="text-align:center;"|2
|-
|Frankrike
| style="text-align:center;"|3
|-
|Tyskland
| style="text-align:center;"|13
|-
|
|-
|Nederland
| style="text-align:center;"|4
|-

|-
|Sør-Afrika
| style="text-align:center;"|9
|-
|Sverige
| style="text-align:center;"|5
|-
|Sveits
| style="text-align:center;"|4
|-
|UK
| style="text-align:center;"|17
|-
|US *[[magasinet Billboard|Billboard]]* Hot 100
| style="text-align:center;"|5
|-
|US ''Cash Box'' Top 100
|align="center"|4
|-
|US *[[Record World]]*
| style="text-align:center;"|6
|-
|}

### Årslister

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Passion (Rod Stewart song)|Passion (Rod Stewart song)]]» frå ,  den 4. juni 2018.* 
*** oppgav desse kjeldene:*


## Bakgrunnsstoff
*
Tim Bogert

**John Voorhis Bogert III** (), med scenenamnet **Tim Bogert**, var ein USA-amerikansk multiinstrumentalist. Som bassist og vokalist er han mest kjend for bassoloane sine. Han spelte ofte med trommeslagaren Carmine Appice og duoen spelte i band som Vanilla Fudge, Cactus og powertrioen Beck, Bogert & Appice.

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Tim Bogert|Tim Bogert]]» frå ,  den 4. juni 2018.* 
*** oppgav desse kjeldene:*
*Hjort, Chris and Hinman, Doug. *Jeff's book : A chronology of Jeff Beck's career 1965–1980 : from the Yardbirds to Jazz-Rock*. Rock 'n' Roll Research Press, (2000). 

## Bakgrunnsstoff
* Offisiell nettstad
*
Jimmy Haslip

**James Robert Haslip** () er ein USA-amerikansk bassist som var med å skipe jazzfusiogruppa Yellowjackets. Han var òg tidleg ute med å bruke fem-strengs elektrisk bass.

I 1976 flytta han ti Los Angeles der han spelte med gitaristane Tommy Bolin og Harvey Mandel.. I tillegg til Yellowjackets har han arbeidd med Jeff Lorber, Eric Marienthal, Bruce Hornsby, Rita Coolidge, Gino Vannelli, Kiss, Tommy Bolin, Allan Holdsworth, Marilyn Scott, Chaka Khan, Al Jarreau, Donald Fagen og Anita Baker.

Haslip har gjeve ut to soloalbum: *Arc*, og *Red Heat* med Joe Vannelli i 2000. Haslip var medlem av rockegruppa Blackjack i 1979 og 1980 med Bruce Kulick, Sandy Gennaro og Michael Bolton. 

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Jimmy Haslip|Jimmy Haslip]]» frå ,  den 4. juni 2018.* 
*** oppgav desse kjeldene:*


## Bakgrunnsstoff

* 
* Yellowjackets si offisielle nettside
Colin Allen

**Colin Eric Allen** () er ein engelsk trommeslagar og låtskrivar, ofte innan blues.

Allen byrja å spele trommer først då han var 18 år gammal og byrja etter kvart å spele med lokale jazzmusikarar i Bournemouth-området. I 1963 vart Allen medlem av Zoot Money's Big Roll Band, med mellom andre Andy Summers (seinare i The Police). Allen flytta til London i 1964 i lag med Summers. Han har etter kvart spelt trommer for mange amerikanske og britiske musikarar, inkludert Bob Dylan, John Lee Hooker, Sonny Boy Williamson, Memphis Slim, Solomon Burke, John Mayall's Bluesbreakers, Mick Taylor, Focus, Donovan, Stone The Crows, Georgie Fame, Brian Joseph Friel, og The British Blues Quintet med klaverspelaren Zoot Money, bassisten Colin Hodgkinson og vokalisten Maggie Bell.

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Colin Allen|Colin Allen]]» frå ,  den 4. juni 2018.* 
*** oppgav desse kjeldene:*
* Focus-biografi
John Barlow Jarvis

**John Barlow Jarvis** () er ein USA-amerikansk låtskrivar, komponist, pianist og plateartist. Han hadde heldt til i Nashville i Tennessee frå 1982 til 2014, før han flytta til Lake Tahoe.

Frå 1974 av byrja han å spele i bandet til Rod Stewart. Utover på 70-talet spelte han òg med artistar som Ringo Starr, Harry Nilsson, Delbert McClinton, Air Supply, John Cougar Mellencamp, Leo Sayer, Art Garfunkel, Stephen Bishop og mange fleire.

Etter han flytta til Nashville i 1982, spelte han med mange countryartistar, som Garth Brooks, Tammy Wynette, Shania Twain, Dusty Springfield, Bob Seger, Hank Williams jr., George Strait, Reba McEntire, Jimmy Buffett, Lionel Richie, Steve Earle og mange fleire. 

Jarvis har òg spelt inn seks soloalbum.  frå 1984 til 2003.    

I 2015 skreiv Jarvis musikk for videospelet *[[Fallout 4]]*.

## Diskografi

### Soloinnspelingar
* So Fa So Good (MCA Master Series, 1985)
* Something Constructive (MCA Master Series, 1986)
* Whatever Works (CD) (MCA Master Series, 1988)
* Pure Contours (MCA Master Series, 1990)
* Balancing Act (Liberty Records, 1993)
* View From a Southern Porch (Barlotone Productions, 2003

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:John Barlow Jarvis|John Barlow Jarvis]]» frå ,  den 4. juni 2018.* 
*** oppgav desse kjeldene:*


## Bakgrunnsstoff
* John Jarvis på Discogs
* John Barlow Jarvis på AllMusic
* John Barlow Jarvis på CMT
Foolish Behaviour

*** Foolish Behaviour *** er det tiande studioalbumet til Rod Stewart, gjeve ut den 21. november 1980 på Riva i Storbritannia (RVLP 11) og Warner Bros. Records i USA og Tyskland. Albumet vart spelt inn i The Record Plant Studios og Cherokee Studios i Los Angeles frå februar til september 1980. «Passion», «My Girl», «Somebody Special» og «Oh God, I Wish I Was Home Tonight» vart gjevne ut som singlar.

Videoen til ein annan song på albumet, «She Won't Dance With Me», var den tredje musikkvideoen som vart vist på MTV då kanalen vart lansert 1. august 1981. Teksten inneheld ordet «fuck» som ikkje vart fjerna frå videoen.

## Salslister
*Foolish Behaviour* nådde fjerdeplassen på albumlista i Storbritannia og 12. plassen i USA. Det selde til platina 8. januar 1981 i Storbritannia og 4. mars 1981 i USA. Albumet inneheld ein populær singel, «Passion», som nådde femteplassen på den amerikanske singellista. Albumet har seld meir enn fem millionar eksemplar verda over.

## Innhald
Alle songar skrivne av Rod Stewart, Phil Chen, Kevin Savigar, Jim Cregan og Gary Grainger; utanom der andre er nemnde.

## Medverkande
*Jim Cregan, Gary Grainger, Billy Peek – gitar
*Phil Chen, Tim Bogert, James Haslip – bassgitar
*Carmine Appice, Colin Allen, Roger Bethelmy – trommer
*Kevin Savigar, John Jarvis – klaverinstrument
*Paulinho Da Costa – perkusjon
*Rod Stewart – solovokal, munnspel
*Phil Kenzie, Earl Price, James Gordon – saksofon
*Billy Lamb, Jim Price – trombone
*Lee Thornburg – trompet
*Sid Page – fiolin
*Carmine Appice – pauker
*Susan Grindell, Valerie Carter, Tony Brock, The Rod Stewart Group – korvokal
*Del Newman – strykearrangement

;Teknisk
*Rick Charles Delena – andre lydteknikar
*Miks av Jeremy Andrew Johns and The Somerset Segovia
*Karat Faye – lydteknikar

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Foolish Behaviour|Foolish Behaviour]]» frå ,  den 4. juni 2018.* 
*** oppgav desse kjeldene:*
*
Greatest Hits, Vol. 1 av Rod Stewart

***Greatest Hits, Vol. 1*** er eit samlealbum av Rod Stewart på Warner Bros. Records frå 1979. 

## Innhald

## Salslister

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Greatest Hits, Vol. 1 (Rod Stewart album)|Greatest Hits, Vol. 1 (Rod Stewart album)]]» frå ,  den 4. juni 2018.* 
*** oppgav desse kjeldene:*
Kevin Savigar

**Kevin Savigar** () er ein engelsk klaverspelar, plateprodusent, låtskrivar og komponist med base i Los Angeles. Han er mest kjend for eit langvarig samarbeid med Rod Stewart, men har òg arbeidd for ei rekkje andre artistar, som Bob Dylan, George Harrison, John Mellencamp, Pat Benatar, Marilyn Manson, Willie Nelson, Randy Newman, Sinead O'Connor og Peter Frampton, blant fleire.

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Kevin Savigar|Kevin Savigar]]» frå ,  den 4. juni 2018.* 
*** oppgav desse kjeldene:*
Tony Brock

**Tony Brock** () er ein britisk rocketrommeslagar, mest kjend som trommis og stundom vokalist i den engelske gruppa The Babys.

Han var opphavleg trommis i Spontaneous Combustion. Via The Babys vart han kjend nok til å få spele med andre musikarar, som Rod Stewart, Roy Orbison, Jimmy Barnes og Elton John.

## Bakgrunnsstoff
* Tony Brock sitt Silver Dreams Studio
Tonight I'm Yours

***Tonight I'm Yours*** er det 11. studioalbumet til Rod Stewart, gjeve ut i 1981. Det inneheld element av klassisk rock, pop og new wave. Albumet hadde tre hitsinglar, med tittelsporet «Tonight I'm Yours (Don't Hurt Me)» (US *Billboard* nr. 20, US *Cash Box* nr. 15; Canada nr. 2), «Young Turks» (US nr. 5) og  «How Long?» (US nr. 49).

## Informasjon
På *Tonight I'm Yours* utvikla Rod Stewart musikkstilen sin vidare, etter å ha spelt inn discosongar på  *[[Blondes Have More Fun]]* og *[[Foolish Behaviour]]*, og la til element av synthpop og new wave (som tittelsporet og «Young Turks»), men heldt seg elles til rockestilen sin. Albumet inneheld tre coverlåtar «Tear It Up», «How Long?» og «Just Like a Woman».

Songen «Never Give Up on a Dream» var dedisert til den kanadiske atleten Terry Fox, som sprang 5&nbsp;342&nbsp;km med protese i Marathon of Hope for å få inn pengar til kreftforsking. Fox døydde av kreft i 1981, det året albumet kom ut. 

Musikkvideoen «Tonight I'm Yours» vart filma av den kjende australske musikkvideoregissøren Russell Mulchany

## Mottaking
Albumet fekk stort sett grei kritikk og fekk fire av fem stjerner både av *[[Rolling Stone]]* då albumet kom ut og i ei seinare melding på AllMusic. På AllMusic har ingen av albuma til Stewart meir enn fire stjerner. Albumet har seld meir enn 10 millionar eksemplar verda over. 

Albumet nådde 11. plassen på «Pop Album Charts» i USA og selde etter kvart til platina. Songen «Young Turks» var den største hitten frå albumet og nådde femteplassen på «Pop Singles»-lista. «Young Turks» og fire singlar til, «How Long?», «Jealous», «Tonight I'm Yours (Don't Hurt Me)» og «Tora, Tora, Tora (Out With The Boys)», nådde alle Topp 50 på «Pop Singles»- og «Mainstream Rock»-lista.

## Innhald

## Medverkande
Info frå Discogs.

*Rod Stewart – vokal
*Jim Cregan – gitar (alle spor), korvokal
*Robin LeMesurier – gitar (alle spor utanom «Tonight I'm Yours,» «Jealous,» og «Young Turks»)
*Jeff Baxter – gitar på «Tonight I'm Yours», pedalsteelgitar på «Just Like a Woman»
*Mark Knopfler – gitar på «Young Turks»
*Danny Johnson – gitar på «Jealous»
*Byron Berline – fele på «Only a Boy»
*Jimmy «Z» Zavala – munnspel, saksofon
*Kevin Savigar – klaverinstrument
*Duane Hitchings – klaverinstrument («Tonight I'm Yours» og «Young Turks»)
*Jay Davis – bass
*Carmine Appice – trommer («Tonight I'm Yours» og «Young Turks»), korvokal
*Tony Brock – trommer (alle spor utanom «Tonight I'm Yours» og «Young Turks» der han spelte perkusjon), tamburin på «Never Give Up on a Dream,» korvokal
*Paulinho da Costa – perkusjon
*Tommy Vig – røyrbjøller
*Penny Jones – soloist på «Never Give Up on a Dream»
*Linda Lewis, The Penetcostal Community Choir – korvokal
*Karat Faye- lydteknikar

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Tonight I&#39;m Yours|Tonight I&#39;m Yours]]» frå ,  den 4. juni 2018.* 
*** oppgav desse kjeldene:*
Young Turks

«**Young Turks**» er ein song av Rod Stewart som først kom ut i 1981 på albumet hans, *[[Tonight I'm Yours]]*. Songen vart spelt i ein ny stil for Stewart, synthpop og new wave. Tittelen «Young Turks» vert aldri nemnt i songen, og i refrenget vert det i staden sunge «young hearts be free tonight», noko som har ført til at songen stundom feilaktig blir kalla «*Young Hearts*» eller «*Young Hearts Be Free*».

Musikken til songen vart komponert av Carmine Appice, Duane Hitchings og Kevin Savigar, med tekst skriven av Stewart. Songen var den første singelen frå *Tonight I’m Yours*, produsert med synthesizer og ein hi-hat spelt over ein trommemaskin. På ''Billboard'' Hot 100, debuterte «Young Turks» på 61. plassen den 17. oktober 1981 og låg på femteplassen frå 19. desember 1981 til 9. januar 1982. Songen nådde 11. plassen på UK Singles Chart og nådde Topp 5 i Australia, BElgia Israel (førsteplassen) og Canada. Songen kom ut nokre månader etter MTV gjekk på lufta første gongen, og var den første videoen dei spelte med breakdancing.

## Medverkande
*Rod Stewart – vokal
*Jim Cregan – gitar, korvokal
*Mark Knopfler – gitar
*Jay Davis – bass
*Kevin Savigar – klaverinstrument, synthesizer
* Duane Hitchings – klaverinstrument, synthesizer
*Carmine Appice – trommer, korvokal
*Jimmy «Z» Zavala —  saksofon
*Tony Brock — perkusjon ,korvokal
*Paulinho da Costa – perkusjon
*Linda Lewis -  korvokal
The Penetcostal Community Choir – korvokal

## Musikkvideo
Videoen var regissert av Russell Mulcahy og korekografert av Kenny Ortega. Han vart filma i sentrum av Los Angeles sommaren 1981. Eit par på flukt («Billy», spelt av Dale Pauley, og «Patti», spelt av Elizabeth Daily) som er nemnt i songen vert vist i lag med ei gruppe dansarar. 

## Salslister

### Vekeslister

### Årslister

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Young Turks (song)|Young Turks (song)]]» frå ,  den 4. juni 2018.*
Byron Berline

**Byron Berline** () var ein USA-amerikansk felespelar. Han var kjend for å spele alle typar amerikansk tradisjonsmusikk frå ragtime, bluegrass, cajun,isoll og country til rock og meir.

## Biografi
Han møtte Bill Monroe i 1965 og byrja å spele med bandet hans, Bluegrass Boys, året etter. I 1967 vart han med i Dillard & Clark på albumet *[[Through the Morning, Through the Night]]* og sidan vart han med i The Flying Burrito Brothers i 1971 og spelte inn to album med dei, *Last of the Red Hot Burritos (Live)* og *Six Days On the Road: Live in Amsterdam*. Etter Burritos vart oppløyst arbeidde Berline ein kort periode med Stephen Stills-bandet Manassas. Han skipa sjølv bandet Country Gazette tidleg i 1972, i lag med Alan Munde, Kenny Werz og Roger Bush.

I 1976 skipa han Byron Berline and Sundance i lag med gitaristen Dan Crary, banjospelaren John Hickman og andre. Dei gav ut eit album ddet året. Ein ung Vince Gill kom seinare inn i bandet på mandolin. Albumet *[[McCabe's Guitar Shop|Live at McCabes]]* kom ut i 1978.

I slutten av 1980-åra skipa Berline bandet Berline, Crary, and Hickman i lag med John Hickman og Dan Crary. Seinare vart bandet kalla California, som vann fleire bluegrassprisar i byrjinga av 1990-åra. På slutten av 1990-åra skipa Berline den årlege Oklahoma International Bluegrass Festival, som er vorte ein av dei mest kjende bluesgrassfestivalane i USA. 

Berline har spelt inn fleire soloalbum, mellom andre *Fiddle and a Song*. Dette vart i 1995 nominert til Grammyprisen for beste bluegrassalbum. 

I løpet av karriere har Berline spelt med mange kjende musikarar, som The Rolling Stones, Bob Dylan, Elton John, The Byrds, Earl Scruggs, Dillard & Clark, Willie Nelson, Guthrie Thomas, Bill Monroe, The Flying Burrito Brothers, Doc Watson, John Denver, Gene Clark, Rod Stewart, The Eagles, The Band, Vince Gill, Gram Parsons, Emmylou Harris, Tammy Wynette, Alabama, Don Francisco, Mary Chapin Carpenter, The Dillards, Mason Williams, Stephen Stills, Bill Wyman, Manhattan Transfer, Joe Diffie, The Doobie Brothers, Lucinda Williams, Francois Vola, Mickey Gilley og Andy Statman.

## Diskografi
* *Byron Berline & Sundance* (1976)
* *Dad's Favorites* (1977)
* *Live at McCabes* (1978)
* *Byron Berline and the L.A. Fiddle Band* (1980)
* *Outrageous* (1980)
* *Berline, Crary, Hickman* (1981)
* *Francois Vola* (1983)
* *Night Run* (1984)
* *B-C-H* (1986)
* *Double Trouble* (1986)
* *Now They Are Four* (1989)
* *Jumpin' the Strings* (1990)
* *Fiddle and a Song* (1995)
* *Flatbroke Fiddler* (2005)
* *Flying Fingers* (2016)

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Byron Berline|Byron Berline]]» frå ,  den 4. juni 2018.* 
*** oppgav desse kjeldene: *
* 

## Bakgrunnsstoff
*
Absolutely Live av Rod Stewart

***Absolutely Live*** er eit konsertalbum av musikaren Rod Stewart. Det kom ut som ein dobbel LP i 1982. CD-versjonen som kom noko seinare kom utan «The Great Pretender» og «Guess I'll Always Love You» for å få plass til alt på ein enkel CD. 

## Innhald

## Medverkande

### Bandmedlemmar
*Rod Stewart – vokal, produsent, miksing
*Jim Cregan – gitar, korvokal, miksing
*Robin LeMesurier – gitar, korvokal
*Wally Stocker – gitar
*Kevin Savigar – piano, klaverinstrument, korvokal
*Jimmy Zavala – munnspel, saksofon, klaverinstrument, bjøller
*Jay Davis – bass, korvokal
*Tony Brock – trommer

### Gjestemusikarar
*Kim Carnes, Tina Turner – vokal på «Stay with Me»

### Production
*George Tutko – lydteknikar, miksing
*Ricky DeLena – assisterande lydteknikar

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Absolutely Live (Rod Stewart album)|Absolutely Live (Rod Stewart album)]]» frå ,  den 4. juni 2018.* 
*** oppgav desse kjeldene:*
Jim Price

**James William Price** () er ein USA-amerikansk trompetist som i lag med Bobby Keys og Jim Horn var ein av dei mest etterspurt studiomusikarane på blåseinstrument i 1970-åra. Han turnerte mykje med The Rolling Stones frå 1970 til 1973, og spelar på albuma deira *[[Sticky Fingers]]*, *[[Exile on Main St.]]* og *[[Goats Head Soup]]*. Frå september 1968 til februar 1969 spelte Price med New Buffalo Springfield. Han spelte òg med Delaney, Bonnie and Friends, på Joe Cocker sitt *[[Mad Dogs and Englishmen]]*, med Eric Clapton, *[[All Things Must Pass]]* med George Harrison og Barbra Streisand på *[[Barbra Joan Streisand av Barbra Streisand|Barbra Joan Streisand]]*. Han har sidan arbeidd som plateprodusent og komponert musikk for film og fjernsyn.

## Album produserte av Price
*Jim Price - *Kids Nowadays Ain't Got No Shame* (A&M)
*Genya Ravan - *They Love Me, They Love Me Not* (ABC Dunhill)
*Jim Price - *Sundego's Traveling Orchestra* (ABC Dunhill)
*Jim Price - *All Occasion Brass Band* (MCA)
*Joe Cocker - *I Can Stand A Little Rain* (A&M) (inkluert singelen «You Are So Beautiful»)
*Joe Cocker - *[[Jamaica Say You Will]]* (A&M)
*Wayne Shorter - *[[Native Dancer av Wayne Shorter|Native Dancer]]* (CBS),1975
*Jennifer Warnes - *Jennifer Warnes* (Arista)
*KGB - *KGB* (MCA)
*Hamilton, Joe Frank & Reynolds (Playboy),1975
*David Bromberg - *Reckless Abandon* (Fantasy)
*Milton Nascimento - *Journey to Dawn* (A&M)

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Jim Price|Jim Price]]» frå ,  den 4. juni 2018.* 
*** oppgav desse kjeldene:*


## Bakgrunnsstoff
*Offisiell nettstad
*[ Biografi på Allmusic.com]
Body Wishes

***Body Wishes*** er det 12. studioalbumet til Rod Stewart, gjeve ut 10. juni 1983 på Warner Bros. Records (WEA 92-3877-1). Albumet vart spelt inn og miksa i The Record Plant i Los Angeles. Det vart gjeve ut tre singlar frå albumet, «Baby Jane», «What Am I Gonna Do (I'm So in Love with You)» og «Sweet Surrender».

Plateomslaget er ei hyllest til omslaget av Elvis Presley-albumet *[[50,000,000 Elvis Fans Can't Be Wrong]]*.

## Mottaking
*Body Wishes* har fått dårlege meldingar. Då det kom ut gav *[[Rolling Stone]]* det to av fem stjerner og kalla det «han siste og ganske visst hans dårlegaste», sjølv om dei likte opningssongen «Dancin' Alone», og kalla han «ein Chuck Berry-aktig Rock & Roller som er både livleg og vittig». 
Stephen Thomas Erlewine i AllMusic gav seinare albumet 1,5 av 5 stjerner og kalla det «eit av dei dårlegaste Rod Stewart-albuma.» I same melding vert likevel «Baby Jane» og «What Am I Gonna Do (I'm So in Love with You)» trekt fram som «førsteklasses synth-prega pop/rock-fyll, som høyrest «vesentleg» ut samanlikna med dei andre songane på albumet.

## Innhald

## Medverkande
*Rod Stewart – solovokal
*Jim Cregan – gitar, korvokal
*Robin LeMesurier – gitar
*Jay Davis – bassgitar, korvokal
*Tony Brock – trommer, perkusjon
*Kevin Savigar – klaverinstrument, synthesizer
*Tommy Vig – perkusjon
*Jimmy Zavala – saksofon, munnspel
*Miksa av George Tutko, Jim Cregan, and Rod Stewart

## Salslister
*Body Wishes* nådde femteplassen i Storbritannia og selde til platinaplate der 18. juli 1983. I USA fekk det ikkje noko salstrofé, men nådde 30. plassen på albumlista.

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Body Wishes|Body Wishes]]» frå ,  den 4. juni 2018.* 
*** oppgav desse kjeldene:*
*

## Bakgrunnsstoff
* http://www.rodstewartfanclub.com/about_rod/disco/album_detail.php?album_id=7
Baby Jane av Rod Stewart

«**Baby Jane**» er ein song frå 1983 av den britiske songaren Rod Stewart. Det vart ein stor hit verda over og er den siste singelen hans som nådde toppen av den britiske singellista (så langt). 

Songen er skriven av Rod Stewart og Jay Davis og produsert av Stewart, Tom Dowd, George Cutko og Jim Cregan som den første singelen hans frå *[[Body Wishes]]*. Det vart den største suksessen hans sidan «Da Ya Think I'm Sexy» i 1978.

## Salslister
Så langt er dette den sjette og siste førsteplassen til Stewart i Storbritannia. Songen vart òg ein hit i USA, der han nådde 14. plassen på ''Billboard'' Hot 100. Singelen nådde òg 10. plassen i Australia.

### Vekeslister

### Årslister

### Salstrofé og salstal

## Andre versjonar
I 2006 spelte den skotske gruppa Belle and Sebastian ein versjon av songen som B-side til 7"-versjonen av singelen «White Collar Boy».

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Baby Jane (song)|Baby Jane (song)]]» frå ,  den 4. juni 2018.*  


## Bakgrunnsstoff
*Rod Stewart - Baby Jane
Camouflage av Rod Stewart

***Camouflage*** er det 13. studioalbumet til Rod Stewart, gjeve ut den 18. juni 1984 på Warner Bros. Records (WEA 925 095-1). Det kom ut tre singlar frå albumet, «Infatuation», «Some Guys Have All the Luck» og ein versjon av Free-songen «All Right Now». Albumet markerte ein slags gjenforeining av Stewart og Jeff Beck, som spelar gitar på fleir songar. Dei to hadde spelt i lag i 60-talsgruppa The Jeff Beck Group.

## Informasjon
Alle songane på albumet vart spelte inn i Lion Share Studio i Los Angeles. Den Grammy-vinnande produsenten Michael Omartian produserte alle songane utanom «Bad for You», som vart produsert av Stewart sjølv.

## Mottaking
Albumet fekk ganske dårleg kritikk då det kom ut, slik føregangaren *[[Body Wishes]]* hadde fått. Stephen Thomas Erlewine i AllMusic kalla det likevel «relativt sett betre», på grunn av eit par sterke singlar i «Infatuation» og «Some Guys Have All The Luck». *[[Rolling Stone]]* skreiv ikkje om albumet då det kom, men i meldinga for det neste albumet, *[[Every Beat of My Heart av Rod Stewart|Every Beat of My Heart]]*, kalla dei dette albumet «altfor glatt».

## Innhald

## Medverkande
* Rod Stewart – solovokal
* Jeff Beck – gitarsoloar på «Infatuation», «Can We Still Be Friends» og «Bad for You»
* Jim Cregan – gitar
* Robin LeMesurier – gitar
* Michael Landau – gitar
* Jay Davis – bassgitar
* Tony Brock – trommer
* Kevin Savigar – klaverinstrument
* Michael Omartian – klaverinstrument, perkusjon, korvokal
* Jimmy Zavala – munnspel
* Gary Herbig – saksofon
* Jerry Hey, Chuck Findley, Kim Hutchcroft, Charlie Loper, Gary Grant – blåseinstrument
* John Guess – lydteknikar og miksing
* Tom Fouce – andre lydteknikar

## Salslister
*Camouflage* nådde åttandeplassen på den britiske albumlista og selde til sølvplate 27. juni 1984. I USA nådde det 18. plassen og selde til gullplate 12. august 1984. Ingen av singlane frå albumet nådde Topp 10 i Storbritannia, men dette klarte to av dei i USA, «Infatuation» (#6) og «Some Guys Have All the Luck» (#10).

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Camouflage (album)|Camouflage (album)]]» frå ,  den 4. juni 2018.* 
*** oppgav desse kjeldene:*
*
Some Guys Have All the Luck

«**Some Guys Have All the Luck**» er ein song skriven av Jeff Fortgang, og har blitt ein Topp 40-hit to gonger på ''Billboard'' Hot 100. Den første gongen var det med The Persuaders i 1973 då han nådde 39. plassen, så av Rod Stewart i 1984 då han nådde 10. plassen i USA og 32. plassen på Adult Contemporary-lista. The Shakers spelte inn songen for debutalbumet *Yankee Reggae* (Elektra, 1976) og gav han ut på ein promosingel. 

## Persuaders-versjonen
Singelen kom ut frå The Persuaders-albumet *Best Thing That Ever Happened to Me*. Det vart den siste hitten deira i USA og nådde sjuandeplassen på R&B-lista og 39. plassen på *Billboard* Hot 100 i desember 1973.

### Salsliste

## Rod Stewart-versjonen

Den britiske songaren Rod Stewart gav ut ein versjon av songen over ti år seinare, som den andre singelen frå albumet *[[Camouflage av Rod Stewart|Camouflage]]* i 1984. Det er den mest sukessrike versjonen av songen så langt, og nådde 15. plassen på UK Singles Chart. I USA nådde singelen tiandeplassen på ''Billboard'' Hot 100 i oktober 1984, medan han på den amerikanske ''Cash Box'' Top 100 nådde 16. plassen same månaden. Stewart sin versjon inneheld eit vokalt refreng frå «Ain't Got No Home» av Clarence «Frogman» Henry.

### Salslister

## Andre versjonar
Louise Mandrell spelte inn ein countryversjon av songen i 1985 med teksten endra til eit kvinnelege perspektiv og tittelen endra til «Some Girls Have All the Luck». Mandrell sin versjon nådde 22. plassen på *Billboard* Hot Country Singles i 1986. Det vart filma ein musikkvideo til songen.

Maxi Priest spelte inn songen på albumet sitt *[[Maxi av Maxi Priest|Maxi]]* i 1987.

Andre artistar som har spelt songen er Robert Palmer (UK #16 i 1982), Junior Tucker, Derrick Harriott, Camera Obscura, Jacob Miller, Judge Dread, og The Shakers. 

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Some Guys Have All the Luck|Some Guys Have All the Luck]]» frå ,  den 4. juni 2018.* 
*** oppgav desse kjeldene:*