open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Turid Høvin

**Turid Høvin** () er ein norsk lyrikar frå Narvik, fødd på Sortland. Ho er utdanna som bibliotekar, og arbeida som dette før ho vart diktar på heiltid.

Høvin er utdanna bibliotekar og var tilsett som distriktsbibliotekar ved Søndre Nordland fylkesbibliotek i Mo i Rana frå 1963 til 1993. Etter 30&nbsp;år i yrkeslivet flytta ho utanlands der ho byrja å skriva dikt. Ho fekk dei fyrste dikta sine på trykk i Vinduet og Vagant i 1997. Den fyrste diktsamlinga hennar kom ut i 1999.

Høvin voks opp i Narvik, men er seinare busett i Oslo.

## Bibliografi
* *Sannheter og sitatfusk* &ndash; diktsamling, Aschehoug (1999) ISBN 82-03-18175-9
* *Senere kommer det som ligner* &ndash; diktsamling, Aschehoug (2000) ISBN 82-03-18316-6
* *Ordene spres* &ndash; diktsamling, Aschehoug (2003) ISBN 82-03-18688-2
* *Tankens meridian* &ndash; diktsamling, Aschehoug (2004) ISBN 82-03-18763-3
* *Nå møtes vi* &ndash; diktsamling, Aschehoug (2008) ISBN 978-82-03-19318-7
* *Det periodiske system* : *metallene synger* &ndash; diktsamling, Orkana forlag (2014) ISBN 978-82-8104-239-1
* *Hvem flyver så høyt*&ndash; diktsamling, Orkana forlag (2017) ISBN 9788281042940

## Kjelder


## Bakgrunnsstoff
* Om Turid Høvin i Forfatterkatalogen på Forfattersentrums nettsider
* Turid Høvin på NRK
Lady Grinning Soul

«**Lady Grinning Soul**» er ein ballade skriven av David Bowie, og er den siste songen på albumet *[[Aladdin Sane]]*, gjeven ut i 1973. Det første møtet til Bowie med den amerikanske soulsongaren Claudia Lennear i 1972 vert ofte omtalt som inspirasjonen til songen.

Stilen på songen er vorte samanlikna med eit James Bond-tema. Meldinga til *[[Rolling Stone]]* då albumet kom ut skildra synginga til Bowie som «den mest ekspansive og ekte på heile albumet»,  medan forfattar Nicholas Pegg reknar songen som «ein av dei mest undervurderte Bowie-songane  … ganske annleis alt anna han nokon gong har gjort.»

Songen opnar i fiss-moll og går gjennom mange uventa modulasjonar. Bowie syner spennvidda i vokalen sin mot slutten og når ei rekkje høge tonar (Giss5, G5, Fiss5, Diss5). Giss5 er den høgaste tonen Bowie nokon gong song på eit studioalbum.

Songen vart nytta i filmane *[[filmen The Runaways|The Runaways]]* i 2010 og *[[Diana Vreeland: The Eye Has to Travel]]* (2012).

Mike Garson spelar ein pianointro som gjev ein smak av vokalmelodien frå versa og legg til ein spansk smak. Gjennom versa spelar han raske arpeggioar med høgrehanda, medan Bowie syng. Garson skildra spelinga si som «omtrent så romantisk som det kan bli … fransk med litt Franz Liszt inn i der». Mick Ronson spelar ein spanskaktig akustisk gitarsolo mot arpeggioane til Garson. Songen vert avslutta med ein elektrisk gitarsolo, med fyldige vibrato-tonar. 

Bowie spelte aldri songen på konsertar. 

## Andre utgjevingar
* Songen vart gjeven ut som B-side til singelen «Let's Spend the Night Together» i juni 1973.
* Han var òg B-side til den spanske versjonen av singelen «Sorrow» i november 1973.
* Den amerikanske utgåva av singelen «Rebel Rebel» hadde «Lady Grinning Soul» som B-side. 
* Songen finst som B-side på den japanske utgåva av singelen «1984» frå april 1974.

## Andre versjonar
* Box Office Poison – Singel
* Ulf Lundell – *Sweethearts* (svensk omsetjing kalla «Elden»)
* Paul Roberts – *Faith* (1999)
* Lucia Micarelli – instrumentalversjon på *Music From a Farther Room* (2004)
* Camille O'Sullivan – *Changeling* (2012)
* Anna Calvi – *[[Strange Weather (EP)]]* (2014)

## Medverkande
*David Bowie: vokal, akustisk gitar
*Mike Garson: piano
*Mick Ronson: elektrisk gitar
*David Sanborn: saksofon
*Trevor Bolder: bassgitar
*Woody Woodmansey: trommer

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Lady Grinning Soul|Lady Grinning Soul]]» frå ,  den 3. mai 2011.* 
*** oppgav desse kjeldene:*


## Bakgrunnsstoff
*
Uncle Duke

**Uncle Duke** er ein fast figur i teikneserien *[[Doonesbury]]*, frå om lag 1972. Duke var inspirert av journalisten Hunter S. Thompson i magasinet *[[Rolling Stone]]*, og arbeidde som denne i bladet den første tida, men tok snart til å leva sitt eige liv. Han er utan skruplar, naiv, spekulativ og har hatt ei lang rekkje oppdrag i amerikansk utanriksteneste, ope og fordekt.

### Skildring

Duke er alltid avbilda med solbriller og sigarett med munnstykke. Han er notorisk blandingsmisbrukar, og har prøvd det meste. Dette hindrar ikkje at han støtt er ute på eit eller anna oppdrag i amerikansk teneste. 

Etter karrieren i Rolling Stone, vart Duke guvernør på Amerikansk Samoa, og seinare ambassadør til Kina. Her møtte han Mao Tse-Tung og tolken hans, «Honey Huan», som vart trufast ved sida hans, tidvis til plage og tidvis til hjelp, til ho gjekk lei av han etter tretti år. Duke har vore i arbeid for oljeindustrien, og vore lobbyist for NRA. Som utsending for oljeindustrien vart han teken som gissel i Iran i 1979. Der kom han uvitande til å setja i verk Gisselkrisa i Iran, og vart sloppen fri i lag med dei andre. Seinare var han i arbeid for Donald Trump, og sette i gang eit spekulativt universitet i Haiti, der han nærpå vart teken av dage og levde ei tid som Zombie til han vart kjøpt fri av Zonker Harris. 

Duke åtte ein landstad i Colorado, teke vare på av vaktmeisteren Zeke Brenner. Då Duke ei tid vart rekna som daud, tente Brenner gode pengar på ei bok om han, og kom seinare til å setja fyr på ranchen. Duke fekk tilhald hjå Mike og Zonker, og kom til å skyte ned Brenner då denne sneik seg inn til J.J. Brenner overlevde, og dei har hatt eit ubalansert forhold til denne dag. Dukes verste problem i Colorado var at John Denver budde rett ved, og pla sitja i bekkefaret og syngje til Duke tok fram hagla. 

Duke freista og på å drive barneheim på ranchen sin, og oppdaga at han hadde ein son, Earl, i borneflokken. Earl er smartare og meir til stades enn faren. 

I 2000 stilte Duke som presidentkandidat i USA. Stripesekvensen tok store delar av året, og det vart i tillegg laga animerte kampanjar med han, der han vart intervjua av mellom andre Larry King. Han vann naturleg nok ikkje, og seinare hugsa han ikkje noko av det heile, sidan han hadde røyka tett med hasj heile vegen. Når rusen tek han, vil dei andre figurane vera i dialog med "mini-D", ei mindre utgåve av han som kjem opp frå hovudet hans. 

Duke er ikkje i røynda onkelen til Zonker, men ein nær ven av familien. Han ber tittelen «onkel» som eit slags æresmedlem av Harris-familien. Zonker er då og den einaste som stiller opp for han. 

For tida driv han og Earl ein CIA-finansiert kampanje for å berge unna mislikte statsleiarar frå u-land i konstitusjonell krise. Dei hyra mellom andre Jeff Redfern til å arbeide for seg, noko som nærpå kosta Jeff livet.
Basil Davidson

**Basil Risbridger Davidson** () var ein britisk journalist og historikar, særleg kjend for sine studiar av afrikansk historie. Han tok aktivt del i Afrika si frigjering frå kolonialisme og apartheid, både som talar ved møte haldne i studentmiljø og for eksil-krinsar.

## Liv og gjerning
Davidson var fødd i Bristol. Han busette seg etter ei tid i London, der han byrja arbeide i The Economist og deretter var medarbeidar i avisa Star. Mot slutten av 1930-åra reiste han vide i Italia og i Sentral-Europa. Med sin kjennskap til geografien og si evne til å lære språk vart han hyra inn av britiske styresmakter etter 2. verdskrigen braut ut.

Davidson byrja i desember 1939 i «Secret Intelligence Service». Han vart send til Budapest for å etablere eit nyheitsbyrå, skalkeskjul for ei sabotasjegruppe. Då Nazi-Tyskland invaderte Ungarn i april 1941 flykta han til Beograd i Jugoslavia. Det neste året kjempa han jamsides kommunistiske partisanar på slettene i Vojvodina. Frå hausten 1942 til midårs 1943 leia han ei avdeling i Kairo i Egypt. Tida mellom august 1943 og november 1944 stridde han på ny i Jugoslavia. Frå januar 1945 var han fylgjesoffiser hos partisanar i Liguria i Italia. Her var han med å erobre Genova.

Åra 1945-51 var han korrespondent i Paris for fire engelske aviser. Etter 1951 vart han kjend som ekspert på afrikansk historie. I skriftene sine la han mellom anna vekt på å vise afrikanske bragder og storverk frå førkolonial tid. Elles viste han dei øydeleggande effektane av den atlantiske slavehandelen, og dei vedvarande skadane som europeisk kolonialisme hadde på Afrika, samt dei elendige utslaga av nasjonalstaten i Afrika.

Davidson arbeidde som journalist for Daily Herald (1954-57) og deretter Daily Mirror (1959-62). I dei komande åra byrja han å gje ut bøker. Han skreiv sidan fem romanar og meir enn tretti andre bøker. Mange av desse handla om afrikansk historie, og fleire av dei har vore lærebøker i både Vest- og Aust-Afrika. Han spela ei framskoten rolle i striden for Afrikas frigjering frå kolonialisme og apartheid, og tala på tallause møte samt deltok i ulike komitear.

På 1980-talet konsentrerte Davidson mykje av merksemda om dei meir teoretiske spørsmåla kring framtida til nasjonalstaten i Afrika. I alle år var han ein entusiastisk talsmann for pan-afrikanisme. Vendinga mot frigjeringsregime som undertrykte eigne innbyggarar, han opplevde det på nært hald fyrst i Angola og mange år seinare av og mot folk han kjende i Eritrea, tok han tungt, men ville lite snakke om.

## Kjelder


**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Basil Davidson|Basil Davidson]]» frå ,  den 3. mai 2011.*  


## Bakgrunnsstoff
* Minneord i The Guardian
Hans Robert Bruun

**Hans Robert Bruun** () er ein norsk kokk og konditor frå Oslo, kjend frå fjernsyn og Kokkelandslaget.

Bruun er utdanna konditor med kokk som vidareutdanning  ved den vidaregåande skulen på Etterstad. Etter trettifem år  ved Hotel Continental sin Anden Etage og Theatercafeen, skifte han jobb til den nye Grand Café på Grand Hotel i Oslo. Bruun heldt fram der fram til konkursen i 2003. I 1989 vart han kåra til *Årets kjøkkensjef* for arbeidet ved Hotel Continental.

Fra 2003 til 2010 jobba Bruun ved Matspecialen AS der han m.a. var med å byggja opp nytt konditori. Saman med Toppen Bech laga han seks episodar av sommarfjernsynsserien På besøk i 1993, der dei to sjekka kjøleskapet til Ola Thune, Randi Bratteli, Erling Kagge, Erik Dammann, Åse Kleveland og Arve Tellefsen. For TV2 leidde han vekesprogrammet Snaddermat for 2 frå hausten 1993, og for NRK var han med som kokk i Kokkekamp i fleire episodar frå 1998 til 2003.  Bruun figurerte også i fleire utgåver av Fjernsynskjøkkenet og vart portrettert i boka *Ingrid og hennes kokker* av Ingrid Espelid Hovig.

Han har også delteke i Kokke-OL, både i 1988 og i 1992 og fått fleire medaljar der. Han har også hatt ei aktiv rolle på Morellfestivalen på Lofthus i Hardanger.

## Utgjevingar
**Julekaker og juleknask* med Trude Monssen.  Bidrag til fembinds-verket *Jul i Norge* (Cappelen, 2005). 
**Den store boken om sjokolade* (Orfeus, 1997)

## Kjelder

**Denne artikkelen er omsett frå «[[:no:Hans Robert Bruun|Hans Robert Bruun]]» frå ,  den 4. mai 2011.*
Viksk

**Viksk** kan visa til:
* i norrøn tid: som gjeld Vika, samnamn på dei norske landskapa kring Oslofjorden og Skagerrak frå Gjernestangen (i Aust-Agder) til Göta älv (i Sverige)
* frå 1500-talet: som gjeld Vika, namn på den sørlegaste delen av Østfold og nordre delen av Bohuslän.
* synonym til vikværsk: som gjeld dialektane i Østfold, Vestfold og den søraustre delen av Telemark.

## Kjelde
*
Jordras

**Jordras** eller **jordskred** er ei rørsle eller utgliding av jordmassar i skrånende bakkar langs av leire eller fjell.

Jordras førekjem oftast i fjellområde, der det kan bli valdsame konsekvensar for innbyggjarane. Ofte blir jordras framkalla av sterk nedbør, då dei øvste jordlaga er metta med vatn og vert for tunge og ustabile for dei underliggjande, understøttande jordlaga. 

## Sjå òg
*Steinras
*Snøskred
*Ras
*Erosjon

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:nb:Jordskred|Jordskred]]» frå ,  den 4. mai 2011.*  

## Bakgrunnsstoff
Gjernestangen

**Gjernestangen** er ein tange i Risør kommune i Agder, nær grensa mot Telemark. Gjernestangen er ifylgje tradisjonell oppfatning identisk med Rygjarbit frå sagatida, det gamle skiljet mellom Aust- og Vestlandet.

Namnet kjem av norrønt Geiranes, av *[[geir]]r* 'spyd', om det spisse neset ytst.

## Kjelder
Nasjonalplantar

**Nasjonalplantar** er ulike planteslag, blomar og frukter nytta som nasjonalsymbol eller valde ut som døme eller symbol for plantelivet i landet sitt. Nokre plantar har tradisjonelt vore brukt som symbol eller knytte til landet, andre er blitt valde ut i nyare tid. Nokre nasjonalplanter har offisiell status og kan til dømes bli brukte i offisielle samanhengar, medan andre ikkje har det.

}  || || || 
|-
|Skottland ||  tistel (eseltistel, *Onopordum acanthium*) || || || || Tistel inngår i Tistelordenen
|-
|Slovakia || || || lind 
|-
|Slovenia || || || lind 
|-
|Serbia || || || ||  plomme 
|-
|Singapore || Orkidéen Vanda Miss Joaquim
|-
|Spania || Granateple || || || || Granateple i våpenet til Granada
|-
|St. Vincent og Grenadinane || *[[Spachea perforata]]*
|-
|Sveits || Alperosearten *[[Rhododendron ferrugineum]]* 
|-
|Sverige  || || || Ornesbjørk (*Betula pendula*)   || || 
|-
|Sør-Afrika || King protea (*[[Protea cynaroides]]*)  || real yellowwood (*Podocarpus latifolius*) 
|-
|Sør-Korea || || Hibiskus 
|-
|Taiwan || solsikke 
|-
|Trinidad og Tobago || orkidéen *[[Schomburgkia thomsoniana]]*
|-
|Tsjekkia || || || lind 
|-
|Tyskland || kornblom 
|-
|Uruguay || kapoktre (*Ceiba pentandra*) 
|-
|USA || ||  rose 
|-
|Venezuela || ||  orkidé, *[[Tabebuia]]*
|-
|Wales || purre || påskelilje 
|-
|}

## Kjelder

}}

## Bakgrunnsstoff
*Nasjonal- og fylkesblomster ved uio.no
*Nasjonalplante i Store Norske Leksikon
Rygjarbit

**Rygjarbit** var i mellomalderen namnet på det austlegaste grensepunktet til Agder ved Skagerrak. Rygjarbit er tradisjonelt oppfatta å vera den noverande Gjernestangen. Det er truleg meir riktig at Rygjarbit er Vestergapet i Lyngør, sundet mellom Lyngør og Askerøya. 

## Kjelde
Ting som nasjonalsymbol

**Ting som nasjonalsymbol** viser til konkrete enkeltting og typar av ting og bilete nytta som nasjonalsymbol av ulike land.

## Liste

*Argentina - Yerba mate, Sol de Mayo ('Maisola') brukt i flagget.
*Canada - lønneblad, brukt på flagg og riksvåpen, på canadiske pengar og i den uoffisielle nasjonalsongen «The Maple Leaf Forever».
*India - Asjokasøyle, brukt i riksvåpenet, spinnerokk brukt i  flagget.
*Irland - keltisk harpe, *cláirseach*, brukt i riksvåpenet.
*Israel - menora (sjuarma lysestake), brukt i riksvåpenet.
*Kroatia - sjakkbrettmønster, brukt i riksvåpenet og med det i flagget
*Mikronesiaføderasjonen - raisteinar på øya Yap, brukt i delstatflagget og seglet.
*Serbia - eldstål, *ocila*, brukt i den serbiske krossen og med det også i riksvåpenet.
*Sverige - tre kroner, brukt i riksvåpenet.
*Uruguay - Sol de Mayo ('Maisola') brukt i flagget.
*USA - Den amerikanske sjølvstendeerklæringa, den amerikanske grunnloven og klokka Liberty Bell, som er nært knytt til sjølvstendeerklæringa.

## Tidlegare nasjonalsymbol
*Sovjetunionen - hammar og sigd og den raude stjerna, brukt i flagg og riksvåpen.

## Kjelder
Stader som nasjonalsymbol

**Stader som nasjonalsymbol** kan vera fjell, område eller bygningar med viktig nasjonal tyding for eit land eller eller ein nasjon.

*Albania: Krujë
*Armenia: Araratfjellet, brukt på riksvåpenet
*Danmark: Rundetårn
*Egypt: Pyramidane ved Giza
*Hellas: Áthosfjellet
*Israel: Jerusalem
*Japan: Fuji-fjellet
*Kambodsja: Angkor Wat
*Kina: Den kinesiske muren, Himmelfredporten (Tiananmnen)
*Noreg: Dovrefjell, Stiklestad
*Malaysia: Petronas Towers
*Peru: Machu Picchu
*Russland: Kreml i Moskva, Vasilijkatedralen
*Serbia: Kosovo Polje (Kosovosletta i Kosovo)
* Slovenia: Triglav, brukt på flagget og riksvåpenet
*Spania: Herkulessøylene, brukt på riksvåpenet
*Thailand: Kongsslottet i Bangkok

## Kjelder
Tanums kommun

**Tanums kommun**, er ein kommune i Bohuslän, Västra Götalands län i Sverige. Kommunesenteret (centralort) er tettstaden Tanumshede. Kommunen ligg midtvegs mellom Göteborg og Oslo.

Kommunen har namn etter Tanums socken, som i 1317 vart skrive Tuneims sokn. Soknet har fått namnet etter grenda Tuneim, der kyrkja låg. Den fyrste lekken i namnet er det gamle nordiske ordet *tun*, som tyder inngjerda område, og som etter kvart har utvikla seg til *tan*. Utviklinga frå *tun* til *tan* finst det òg døme på i norske stadnamn, til dømes stadnamnet Tanum i Bærum kommune, som òg er namnet på ein mellomalderkyrkje. Siste lekken i namnet Tanum var opphavleg *heim*, som tyder buplass eller gard, og som seinare vart redusert til *um*, slik ein òg har mange døme på for norske stadnamn og gardsnamn, ikkje berre Tanum i Bærum, men til dømes òg Skaugum, opphavleg Skogheim, i Asker kommune.

Dagens Tanums kommun vart skipa i 1971 ved at tre storkommunar som hadde vorte oppretta i 1952 vart slegne saman. Tanumshede vart då vald som administrasjonssenter for den nye kommunen, som i nordvest har grense til Strömstads kommun, i nord til Noreg og Halden kommune, i nordaust til Dalsland (Dals-Eds kommun), i søraust til Munkedals kommun, i sørvest til Sotenäs kommun og i vest til havområdet Skagerrak.

Rekna etter storleiken på arealet er kommunen den største i Bohuslän. Kommunen har ein særs varierande natur, med mange holmar og skjer på kysten i vest, store jordbruksbygder rundt låge skogdekka kollar i granitt i det flate landet innanfor, og i aust eit skoglandskap med vatn, sjøar og høgdedrag, med Bullaresjöarna som det største innsjøsystemet. Her ligg Farlighögen, som med sine 207, 2 meter over havet er det høgste punktet i kommunen. Berggrunnen  i aust, mot Dalsland, er av gneis, nærare kysten av granitt, såkalla Bohusgranitt, og langs kysten og eit stykkje ut i skjergarden er det gneisliknande bergartar og granittklippar finslipte av isen under den siste istida.

Kommunen ligg i eit distrikt som har vore busett sidan istida, slik arkeologiske funn provar. Kommunen er dessutan særs rik på helleristingar frå bronsealderen og eldre jarnalder, helleristingsområdet i Tanum er blant dei viktigaste fornminna i Skandinavia.
Personar som nasjonalsymbol

Ulike **personar og menneskelege figurar** blir nytta som nasjonalsymbol i ulike land. Desse kan koma frå nasjonal mytologi eller historie, eller vera laga som ei personifisering av landet. Slike nasjonalsymbol kan brukast i offisielle og høgtidelege samanhengar, til dømes avbilda på pengar, frimerke, bilete eller som statuar; eller i meir spøkefulle omstende, som i avisteikningar.

## Oversyn

## Bakgrunnsstoff
Religiøse nasjonalsymbol

**Religiøse nasjonalsymbol** er utbreidde over heile verda, og finst på mange flagg og riksvåpen. Dei religiøse nasjonalsymbola kan vera gamle symbol som blir gjevne nasjonal tyding, eller vera valde for å symbolisera ein fleirtals- eller statsreligion. Kristne krossar og muslimsk stjerne og halvmåne er vanlege slike symbol, men det finst mange andre variantar. Nokre kristne land bruker symbol særskilt knytte til ein nasjonal vernehelgen, som den heilage Jørgen, som òg vert kalla sankt Georg. 

Andre land kan velja å ha nasjonalsymbol utan ei klar religiøs tilknyting, til dømes for å framheva sekularisme eller for å fremja samhald mellom ulike religiøse samfunn. Trikolorar er utbreidde flagg utan nasjonalsymbol, sjølv om fargane kan ha religiøs symbolikk. Sosialistiske land har ofte teke i bruk sosialistiske symbol som hammar og sigd, den raude stjerna og det raude flagget i flagg og riksvåpen og heilt unngått religiøse nasjonalsymbol.

## Noverande religiøse nasjonalsymbol
*Lista er ufullstendig*

## Tidlegare og uoffisielle religiøse nasjonalsymbol
Ken Fordham

**Ken Fordham** er ein britisk saksofonist. Han spelte saksofon på fleire av albuma til David Bowie mot slutten av Ziggy Stardust-tida hans i 1973. Han spelte på albuma *[[Aladdin Sane]]*, der han òg spelte fløyte, og *[[Pin Ups]]*, begge frå 1973. 

## Kjelder
* Allmusic
Kjell Fuglehaug

**Kjell Fuglehaug,** fødd 1950, er ein norsk programleiar for NRK.

## Biografi

Far til Kjell Fuglehaug jobba på Bergensbanen, og Fuglehaug er difor nærmast oppvaksen langs banen. Dei fyrste leveåra sine budde han på Bergheim, før dei flytte til Hallingskeid i Ulvik herad. Her måtte han ta toget for å gå på skule på Finse. Som tredjeklassing flytte Fuglehaug til Myrdal, der han budde til han var 15. Då flytte han til Voss.

Fuglehaug starta i NRK i 1979 som kontaktmedarbeidar. Han vart fast tilsett i 1983, og jobba dei fyrste åra i NRK sin distriktsredaksjon i Hordaland. Seinare jobba han som programleiar i NRK P2 i nokre år og deretter gjekk han over i NRK P1.

I 1995 starta Fuglehaug som fjernsynsprogramleiar for NRK. Han er mest kjend frå NRK-programmet Antikviteter og snurrepiperier, men har også leidd andre program. M.a. var han programleiar for NRK-programmet *Med hjarte på rette banen* som vart laga i høve 100-årsjubiléet til Bergensbanen.

I dag er Fuglehaug tilsett i Naturredaksjonen i NRK og lagar eigne tittelprogram frå norsk natur, som *Kjos i det fri*, *Med fjellsko og fallskjerm* og *Ut på tur til Hardanger*.

Han har også delteke med innslaget *Frå loft til kjellar* på Morellfestivalen på Lofthus i Hardanger.

## Programleiar
* *Rett vest*, NRK P2
* *Kara på tur*, NRK P2
* *Kunden har også rett*, NRK P2
* *I godt lag*, NRK P2
* Norgesglasset, NRK P1
* Nitimen, NRK P1
* Reiseradioen, NRK P1
* Da Capo (fra Bergen) NRK 1
* Antikviteter og snurrepiperier, (1994 - 2001) NRK 1
* *Kvelden før kvelden*, (2002) NRK 1
* Fra loft og kjeller, (2004) NRK 1
* Sommeråpent, (2009), NRK 1
* *Med hjarte på rette banen*, NRK 1

## Referansar
Warren Peace

**Warren Peace** (eigentleg «War and Peace») er eit psevdonym for **Geoffrey Alexander MacCormack** (òg kjend som GA MacCormack og Mac Cormack), ein engelsk vokalist, låtskrivar og dansar. Han er mest kjend for arbeidet sitt med David Bowie i 1970-åra.

## Musikalsk karriere
Peace var ven av Bowie sidan skuledagane i Bromley, og medverka med korvokal til fleire album av Bowie. Det første var *[[Aladdin Sane]]* i 1973 og han vart verande med Bowie til og med *[[Station to Station]]* i 1976. Han song med Bowie på turneane i USA og Japan i 1973, og reiste tilbake til Storbritannia via den transsibirske jernbanen med Bowie, som nekta å fly. Han spelte så på den siste britiske turneen som enda med at Ziggy Stardust «pensjonerte» seg i Hammersmith Odeon i juli (seinare gjeven ut som *[[Ziggy Stardust - The Motion Picture]])*. 

Med Bowie, skreiv Peace musikk for «Rock 'n' Roll With Me» på *[[Diamond Dogs]]* (1974) og seinare «Turn Blue» på Iggy Pop sitt *[[Lust for Life]]* (1977). Han var med som ein av 'Astronette'-dansarane og vokalist i *The 1980 Floor Show*, ein fjernsynsspesial med Bowie i oktober 1973, og som ein av dansarane og korvokalistane under 'Diamond Dogs'-turneen i 1974 (konsertopptak er gjeven ut som *[[David Live]]*). I lag med Ava Cherry og Jason Guess, og med Bowie som låtskrivar og produsent, spelte Peace inn eit album ved Olympic Studios seint i 1973, som  omsider kom ut som *[[People from Bad Homes]]* i 1995.

## Anna arbeid
I 2007 gav Peace (då med det verkelege namnet Geoff MacCormack) ut ''From Station to Station: Travels With Bowie 1973-76'', ei illustrert forteljing om tida si med Bowie. 

## Diskografi
### David Bowie
* *[[Aladdin Sane]]* (1973) – korvokal (som GA MacCormack, stundom Mac Cormack)
* *[[Pin Ups]]* (1973) – korvokal (som GA MacCormack, stundom Mac Cormack)
* *[[Diamond Dogs]]* (1974) – medlåtskrivar («Rock 'n' Roll With Me»)
* *[[David Live]]* (1974) – korvokal
* *[[Station to Station]]* (1976) – korvokal
* *[[Ziggy Stardust - The Motion Picture]]* (1983, opptak frå 1973) – korvokal, perkusjon
* *[[Bowie at the Beeb]]* (2000, opptak frå 1971) – korvokal (som Geoffrey Alexander)

### Iggy Pop
* *[[Lust for Life]]* (1977) – medlåtskrivar («Turn Blue»)

### The Astronettes
* *[[People from Bad Homes]]* (innspelt 1973, gjeven ut 1995) – vokal

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Warren Peace|Warren Peace]]» frå ,  den 4. mai 2011.* 
*** oppgav desse kjeldene:*
*Roy Carr & Charles Shaar Murray (1981). *Bowie: An Illustrated Record* 
*David Buckley (1999). *Strange Fascination - David Bowie: The Definitive Story* 
*David Bowie & Mick Rock (2003). *Moonage Daydream*
The Spiders from Mars

**The Spiders from Mars** var backingbandet til David Bowie tidleg i 1970-åra, og bestod av Mick Ronson på gitar, Trevor Bolder på bassgitar og Mick Woodmansey på trommer.

Gruppa starta ut frå det tidlegare backingbandet til Bowie, The Hype, der Ronson og Woodmansey spelte, men med Tony Visconti på bass. Dei spelte ei kort stund som eit band på eiga hand kalla Ronno.  Då Bolder tok over på bass, vart dei kalla opp etter det kjende albumet til Bowie frå 1972, *[[The Rise and Fall of Ziggy Stardust and the Spiders from Mars]]* og gjekk under dette namnet på den store Ziggy Stardust-turneen. Dei spelte igjen med Bowie i 1973 på albumet *[[Aladdin Sane]]*. Ein annan del av turneen følgde med ein avslutningskonsert fanga på filmen *[[Ziggy Stardust – The Motion Picture]]*.

Gruppa deltok i den teatralske stilen til Bowie. Gitaren og arrangementa til Ronson under the Spiders from Mars-tida, passa ikkje berre inn med denne stilen, men danna òg mykje av grunnlaget for seinare punkrockmusikarar.

I 1974 spelte ei besetning med Trevor Bolder, Mick Woodmansey og Mike Garson med Dave Black og Pete McDonald for Bowie og Ronson inn eit album med same namn, som kom ut i 1976. Det var det einaste albumet bandet gav ut før dei vart oppløyste. 

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:The Spiders from Mars|The Spiders from Mars]]» frå ,  den 4. mai 2011.* 
*** oppgav desse kjeldene:*
Rosalyn

«**Rosalyn**» er ein song av det britiske rhythm and blues-bandet The Pretty Things. Han vart gjeven ut som den første singelen deira i 1964 og nådde 41. plassen i Storbritannia.

## Historie
«Rosalyn» vart skriven av låtskrivaren Jimmy Duncan, som òg var ein av managerane til The Pretty Things, i lag med Bill Farley, som eigde studioet der bandet spelte inn songen. Songen vart spelt inn som debutsingelen deira på Fontana Records, og vart den første hitten deira. Han nådde 41. plassen på den britiske singellista i januar 1964. Songen vart spelt inn i Bo Diddley-stil. 

## Medverkande

* Phil May - vokal
* Dick Taylor - sologitar
* Brian Pendleton - slide- og rytmegitar, vokal
* John Stax - bass, vokal
* Viv Prince - trommer

## Andre versjonar
David Bowie spelte inn «Rosalyn» og gav han ut på albumet sitt *[[Pin Ups]]*. Han vart gjeven ut på singel av RCA i New Zealand i november 1973, i staden for «Sorrow», som kom ut i resten av verda. B-side var ein versjon av Kinks-songen «Where Have All the Good Times Gone».

I 1972 spelte den britiske rockegruppa Stack Waddy inn songen på albumet deira *[[Bugger Off!]]*.

## Salslister

## Kjelder


**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Rosalyn|Rosalyn]]» frå ,  den 9. september 2019.* 
*** oppgav desse kjeldene:*
Linda Lewis

**Linda Lewis** () var ein engelsk songar, låtskrivar og gitarist, fødd som ** LindaAnn Fredericks**. Ho er mest kjend for singlane «Rock-a-Doodle-Doo» (1972) og «Sideway Shuffle» (1973), i tillegg til album som *Lark* (1972), *Woman Overboard* (1977), *Fathoms Deep* (1973) og seinare fornya suksess med *Second Nature * (1995), som vart populær i land som Japan. Lewis song for ander artistar som David Bowie, Al Kooper, Cat Stevens, Steve Harley and Cockney Rebel, Rick Wakeman, Rod Stewart, Hummingbird og Jamiroquai.

Lewis var sjølvlært på gitar og piano, påverka av Harry Nilsson, Billie Holiday og Smokey Robinson, i tillegg til inspirasjon frå andre artistar som Joni Mitchell. Musikken hennar blanda folk, funk og soul, ei blanding av sjangrar som gjorde Lewis til ein forgjengar for artistar som Des'ree og India.Arie.

## Diskografi
### Album
**Say No More* (1971), Reprise
**Lark* Reprise (1972)
**Fathoms Deep* Raft (1973)
**Heart Strings* Reprise (1974)
**Not A Little Girl Anymore* (1975) Arista, #40 UK
**Woman Overboard* (1977), Arista
**Hacienda View* (1979), Ariola
**A Tear And A Smile* (1983), Epic
**Second Nature*  (1995), Sony
**Born Performer: Live in Japan*  (1996), Sony 
**The Best Of Linda Lewis* (1996), BMG  
**Whatever...* Turpin (1997)
**Best Of Linda Lewis* Camden (1997)
**Kiss Of Life*  Turpin (1999)
**Reach for the Truth: Best of the Reprise Years 1971-74* (2002), Rhino 
**Legend* BMG (2005)
**Live In Old Smokey* Market Place (2006)

## Kjelder


**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Linda Lewis|Linda Lewis]]» frå ,  den 4. mai 2011.* 
*** oppgav desse kjeldene:*
*Joynson, Vernon. *The Tapestry of Delights - The Comprehensive Guide to British Music of the Beat, R&B, Psykedelisk and Progressive Eras 1963-1976*. Borderline (2006). Reprinted (2008). ISBN 1-899855-15-7
*Roberts, David. *British Hit Singles & Albums*. 19th edition. Guinness World Records Limited (2006). ISBN 1-904994-10-5


## Bakgrunnsstoff
*Offisiell nettstad
*Linda Lewis Myspace
Everything's Alright

«**Everything's Alright**» er ein song skriven og framført av The Mojos. Han vart gjeven ut som singel i 1964 og nådde 9. plass i Storbritannia. 

Uvanleg for denne tida var at begge sidene av singelen var skriven av bandet. «Everything's Alright» er tilskriven alle fem medlemmane i bandet (Nicky Crouch, Bob Konrad, Stu James, Keith Karlson og «Simon Stavely», eit psevdonym for pianisten Terence O'Toole). Berre Karlson, James og Stavely har skrive B-sida, «Give Your Lovin' To Me»..

Ein EP kalla *The Mojos* med «Everything's Alright» som opningsspor, kom ut seinare på året. 

David Bowie spelte inn ein versjon av «Everything's Alright» for albumet hans *[[Pin Ups]]* i 1973, med Aynsley Dunbar på trommer, som tidlegare òg var medlem av The Mojos etter at «Everything's Alright» var komen ut. 

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Everything's Alright (The Mojos song)|Everything's Alright (The Mojos song)]]» frå ,  den 4. mai 2011.* 
*** oppgav desse kjeldene:*
Friday on My Mind

«**Friday on My Mind**» er ein song frå 1966 av den australske rockegruppa The Easybeats. Han var skriven av medlemmane George Young og Harry Vanda, og vart ein hit verda over med ein 16. plass i USA i mai 1967, 1. plass i Australia og 6. plass i Storbritannia. I 2002 vart han stemnd fram som den beste australske songen gjennom tidene av Australasian Performing Right Association (APRA) ved hjelp av ein jury på meir enn 100 folk frå musikkindustrien.

## Skildring
Versa i moll skildrar ei langvarig og keisam arbeidsveke, dag for dag («Monday morning feels so bad/Coming Tuesday I feel better»). Desse versa vert utsmykka med ein særeigen gitar. Oppbygginga til refrenget består av ein gradvis stigande vokal, som kulminerer med «Cos I'll have Friday on my mind!» og starta refrenget i dur som skildrar gledene med å ha helg i byen.  

I tillegg til singelen som kom ut seint i 1966, vart songen gjeven ut som ein EP i september 1967 med songane «Sorry», «Who'll Be the One» og «Made My Bed, Gonna Lie in It». 

## Andre versjonar
Songen er spelt inn av mange andre artistar, først av The Shadows, som gjorde ein instrumentalversjon av songen for albumet *Jigsaw* i 1967. David Bowie spelte inn ein versjon av songen i 1973 for coveralbumet *[[Pin Ups]]*. Harry Vanda skildra denne som «den einaste coverversjonen eg likte». Same året gav Earth Quake ut songen på singel. 

Andre artistar som har spelt inn songen er mellom andre Gary Moore, Peter Frampton, Richard Thompson (*1000 Years of Popular Music*), Ben Lee, The Busters, The Kursaal Flyers og punkbandet London.

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Friday on My Mind|Friday on My Mind]]» frå ,  den 4. mai 2011.* 
*** oppgav desse kjeldene:*


## Bakgrunnsstoff
*Albert Music: The Easybeats 
* 'Friday On My Mind' vart lagt til Sounds of Australia Registry i 2007
Sorrow av The McCoys

«**Sorrow**» er ein song først innspelt av The McCoys. Han vart ein stor hit i Storbritannia i ein versjon av The Merseys, som nådde 4. plass den 28. april 1966. Ein versjon av David Bowie vart òg ein hit i 1973.

Songen inneheld teksten «with your long blonde hair and your eyes of blue», som sidan dukka opp på The Beatles-songen «It's All Too Much» frå *[[albumet Yellow Submarine|Yellow Submarine]]*.

## David Bowie-versjonen
David Bowie si utgåve av «Sorrow» var den einaste singelen hans frå *[[Pin Ups]]*. Singelen nådde 3. plass i Storbritannia og låg på lista i 15 veker. B-sida «Amsterdam», var ein coverversjon av ein Jacques Brel-song (opphavleg kalla «Port of Amsterdam»), og hadde vore spelt av Bowie på konsertar sidan 1969. Han vart spelt inn i 1971 for albumet *[[The Rise and Fall of Ziggy Stardust and the Spiders from Mars|Ziggy Stardust]]*, men kom ikkje med på den endelege utgjevinga. I Frankrike vart «Amsterdam» gjeven ut som A-sida.

Bowie framførte songen på hans *1980 Floor Show* i 1973, og på somme av konsertane sine i 1974 og 1983.

### Innhald
# «Sorrow» (Bob Feldman, Jerry Goldstein, Richard Gottehrer) – 2:53
# «Amsterdam» (Jacques Brel, Mort Shuman) – 2:39

Den spanske utgåva av singelen hadde «Lady Grinning Soul» som B-side.

### Medverkande

* **[[Plateprodusent|produsent]]**:
** David Bowie
* **[[Musikar]]ar**:
** David Bowie: Vokal, gitar
** Mick Ronson: Gitar på «Sorrow»
** Trevor Bolder: Bass på «Sorrow»
** Mike Garson: Piano på «Sorrow»
** Aynsley Dunbar: Trommer på «Sorrow»

### Andre utgjevingar
* Songen finst òg på samlingane:
** *[[Chameleon av Bowie|Chameleon]]* (Australia/New Zealand 1979)
** *[[Best of Bowie (1980)|Best of Bowie]]* (1980)
** *[[Sound and Vision-boksen|Sound and Vision]]* box set (1989)
** *[[The Singles Collection av David Bowie|The Singles Collection]]* (1993)
** *[[The Best of 1969/1974]]* (1997)
** *[[Best of Bowie]]* (2002)

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Sorrow (The McCoys song)|Sorrow (The McCoys song)]]» frå ,  den 4. mai 2011.* 
*** oppgav desse kjeldene:*
**Pegg, Nicholas, *The Complete David Bowie*, Reynolds & Hearn Ltd, 2000, ISBN 1-903111-14-5
Don't Bring Me Down av The Pretty Things

«**Don't Bring Me Down**» er ein song skriven av Johnny Dee (turnémanager for det britiske bandet The Fairies) og først framført av rockebandet The Pretty Things i 1964. Songen nådde tiandeplassen på UK Singles Chart og 34. plassen i Canada. Songen kom ut på den amerikanske utgåva av debutalbumet deira, *[[The Pretty Things av The Pretty Things|The Pretty Things]]*.

## Medverkande
* Phil May – vokal, munnspel 
* Dick Taylor – sologitar 
* Brian Pendleton – gitar
* John Stax – bassgitar
* Viv Prince – trommer

## Andre versjonar
*Det amerikanske garasjebandet H.M. Subjects gav ut ein versjon av «Don't Bring Me Down» på singel i 1965.
*David Bowie spelte inn songen for albumet hans *[[Pin Ups]]* i 1973. 

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Don't Bring Me Down (The Pretty Things song)|Don't Bring Me Down (The Pretty Things song)]]» frå ,  den 4. mai 2011.*
Growin' Up

«**Growin' Up**» er ein song av Bruce Springsteen frå albumet *[[Greetings from Asbury Park, N.J.]]* i 1973.

Songen går i moderat tempo og omhandlar oppveksten som ein opprørsk tenåring i New Jersey med teksten skriven i førsteperson. Teksten i refrenget vert endra litt for kvar gong, der han første gongen syng «I hid in the clouded wrath of the crowd but when they said 'Sit down,' I stood up,» andre gongen «clouded warmth...'come down,' I threw up» og tredje og siste gongen «mother breast...'pull down,' I pulled up.»

Songen vart ein konsertfavoritt for publikummet til Springsteen og Springsteen fortalte ofte ei lang historie om problema sine med faren  føre songen. Ein versjon av denne historia kan ein høyre på konsertalbumet *[[Live/1975-85]]*. Songen er vorten spelt på konsertar om lag 270 gonger. 

Ein akustisk versjon av songen, som ein del av prøvespelinga til Springsteen for CBS Records i 1972, finst på *[[Tracks av Bruce Springsteen|Tracks]]* og *[[18 Tracks]]*.

Songen vert nytta i filmane *[[Big Daddy]]* i 1999 og *[[Gracie]]* i 2007.

David Bowie spelte inn ein versjon av songen under dei første innspelingane for *[[Diamond Dogs]]* med Ronnie Wood på sologitar. I 1990 vart dette opptaket gjeven ut på Rykodisc-utgåva av *[[Pin Ups]]* og i 2004 på bonusplata som følgde *30th anniversary edition* av *Diamond Dogs*. Songen er òg spelt inn av Any Trouble, John Hammond, Jr., Portastic og Alvin Stardust.
Pearl Jam har òg spelt songen på konsertar. 

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Growin&#39; Up|Growin&#39; Up]]» frå ,  den 4. mai 2011.* 
*** oppgav desse kjeldene:*
I Wish You Would

«**I Wish You Would**» er ein song av Chicago blues-artisten Billy Boy Arnold. Han vart spelt inn tidleg i mai 1955 og gjeven ut som singel av Vee-Jay Records ein månad seinare i juni. Singelen var berre tilskriven han som Billy Boy.

Songen vart spelt av fleire andre band sidan, mellom anna the Yardbirds i 1964. Billy Boy Arnold kom attende til «I Wish You Would» fleire gonger i løpet av karrieren og produserte nye studioversjonar og konsertversjonar av songen for forskjellige plateselskap. 

## Komposisjon og innspeling
Då Billy Boy Arnold spelte med Bo Diddley skreiv han ein song kalla «Diddy Diddy Dum Dum», som var basert på «Bo Diddley-rytmen». Billy Boy Arnold spelte songen på konsertar med Bo Diddley, som Leonard Chess høyrte og sa at Diddely burde spele inn songen på den andre innspelinga hans for Chess Records. Billy Boy, trudde derimot at Leonard ikkje likte han, så han skreiv om teksten og kalla songen «I Wish You Would», og spelte han inn for Vee-Jay.

«I Wish You Would» vart spelt inn i Universal Recording Studios i Chicago den 5. mai 1955. På songen spelar Billy Boy på vokal og munnspel, Jody Williams – som hadde spelt med Bo Diddley og Billy Boy på Maxwell Street – på gitar, Henry Gray på piano, Milton Rector på elektrisk bass og Earl Phillips på trommer.

## The Yardbirds-versjonen

Det engelske rockebandet The Yardbirds gav ut «I Wish You Would» som debutsingelen sin i 1964. Dette studioopptaket manglar Bo Diddley-rytmen og er langt kortare enn konsertversjonane bandet spelte på denne tida. Singelen nådde ikkje singellistene, men vart sidan gjeven ut på det første amerikanske albumet til The Yardbirds, *[[For Your Love]]*, som nådde 96. plass der i 1965. 

Fleire konsertopptak av «I Wish You Would» vart spelte inn av the Yardbirds, og sidan gjevne ut. Ein versjon frå 1963 med Eric Clapton vart gjeven ut på *London 1963 &ndash; The First Recordings!*; eit opptak frå 1965 av BBC med Jeff Beck på *[[BBC Sessions av The Yardbirds|Yardbirds ... On Air]]*; og ein versjon frå 1968 med Jimmy Page på *Last Rave-Up in LA*.

## Andre versjonar
* 1969 - Canned Heat frå *[[Live at Topanga Corral]]* (utgjeve 1971)
* 1971 - Black Widow som singel
* 1973 - David Bowie frå *[[Pin Ups]]*
* 1976 - Hot Tuna frå *[[Hoppkorv]]* 
* 1980 - The Blasters frå*American Music*
* 1982 - Sweet frå*[[Identity Crisis]]*
* 1992 - The Red Devils frå *[[King King]]*
* 2004 - The Nighthawks frå *Live at the State Theater*

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:I Wish You Would|I Wish You Would]]» frå ,  den 4. mai 2011.* 
*** oppgav desse kjeldene:*
Jóanes Nielsen

**Jóanes Sekjær Nielsen** () er ein færøysk forfattar. Han voks opp i Tórshavn, og budde også ei tid i Tvøroyri, og har forutan forfattar også vore sjømann og bygningsarbeidar. Nielsen er sjølverklært kommunist, færøysk nasjonalist, og har markert seg som samfunnskritisk. Han har skrive både noveller, skodespel, diktsamlingar og romanar. Mange av Nielsen sine utgjevingar er omsett til dansk og norsk, til sistnemnde av Lars Moa. 

I 1984 mottok han M.A. Jacobsens Heiðursløn for *Pinnabrenni til sosialismuna*, og i 2002 mottok han Nordisk dramatikerpris for *Eitur nakað land week-end?*. Han har vore nominert til Nordisk Råds litteraturpris frå Færøyane seks gonger, i 1988, 1994, 1999, 2004, 2012 og 2018.

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:nb:Jóanes Nielsen|Jóanes Nielsen]]» frå ,  den 4. mai 2011.*  
 
; Fotnotar
Kosmologi

**Kosmologi** (frå gresk &kappa;&omicron;&sigma;&mu;&omicron;&lambda;&omicron;&gamma;&#0943;&alpha; (&kappa;&#0972;&sigma;&mu;&omicron;&sigmaf;, *verda*, og &lambda;&omicron;&gamma;&iota;&alpha;, *lære*) er teoriar om universet i sin heilskap.

Den tidlegaste kosmologien er dei skildringane av verdas oppkomst, samansetning og lagnad som finst i dei religiøse mytane. I moderne tid er det teoriar som byggjer på vitskaplege observasjonar og eksperimenter som er å rekne som kosmologi, ofte omtalt som vitskapleg eller fysisk kosmologi  som ein motsetnad til religiøs kosmologi. Den vitskaplege eller fysiske kosmologien tek for seg universets opphav, utstrekning og samansetning som ein prosess styrt av fysiske lover, der det rådande paradigmet går ut på at universet vart til ved ein kosmisk eksplosjon for ~13.7 &plusmn; 0.2 milliardar år sidan, det såkalla Big Bang.

Den vitskaplege kosmologien er etter sin natur ikkje konstant, ettersom den utgjer dei teoriane som på mest tilfredsstillande måte gjer greie for samanhengar som kan observerast, og difor må endrast og tilpassast nye observasjonar som betra teknikk gjev høve til. Det har gjennom tida vore mange endringar og justeringar av teoriane og dei kosmologiske modellane, sjølv om dei verkeleg store og gjennomgripande endringane har vore etter måten sjeldsynte i soga om den vitskaplege kosmologien.

Dei religiøse kosmologiane samsvarar generelt med andre fundamentale prinsipp i dei religionane dei høyrer til, som til dømes moral, etikk, metafysikk og krav til kultutøving og anna aktivitet. Kosmologi og religion utgjer på dette viset eit samanhengande system som ikkje har naturlover som fundament. Dei religiøse kosmologiane er difor å sjå på som sosiale konstruksjonar som gjer greie for verda og menneska i verda på eit vis som ikkje treng å stå i motsetnad til vitskaplege observasjonar og teoriar om kosmos. Mange religionar og religiøse menneske har godteke den vitskaplege kosmologien utan å gje slepp på den religiøse; det er soleis ei etter måten vanleg oppfatning her i landet og andre kristne land at det eksisterer ein bibelsk Guds himmel med plass til rettferdige døde, samstundes som det finst ein himmel og  eit verdsrom i samsvar med det som vitskapen skildrar. Som konsekvens av dette, må dei religiøse kosmologiane stå for ei viss stabilitet, og ikkje rokkast i sine karakteristiske drag av nye eller eldre vitskaplege observasjonar og endringar i vitskaplege teoriar. Motsetnadene mellom dei religiøse og vitskaplege kosmologiane eliminerast ved at dei høyrer til to ulike tankesystem som eigenleg ikkje trengst å sameinast eller å utelukke kvarandre, då dei har å gjere med to skilde og uavhengige sider av det menneskelege tilværet.
Osvegen

**Osvegen** er ein del av E39 i Bergen kommune, frå Skjoldskiftet ved Nesttun, over Valle, forbi Kalandsvatnet og Kalandseidet til grensa mot Os kommune. I Os fortsetter vegen under namnet Byvegen.

## Kjelde
*Bergen byleksikon
Det svenske flagget

**Det svenske flagget** er Sverige sitt nasjonalflagg. Det syner ein gul kross på blå botn. Som dei andre landa i Norden nyttar Sverige den nordiske krossen.

## Historie

Det svenske flagget har opphavet sitt i krossfararane frå mellomalderen. Det er ukjent når det svenske flagget tok til å nyttast og når det fekk si noverande form. Ifylgje ei legende om det svenske flagget såg Erik den heilage den gule krossen på den blå himmelen då han gjekk i land i Finland under det fyrste svenske krosstoget i år 1157. Dette såg han som eit teikn frå Gud og gjorde det så til si fane. Problemet med legenda er at ein ikkje har historisk prov for dette krosstoget, og at dei eldste bileta og skildringane av det svenske flagget er frå midten av 1500-talet, altså 400 år seinare. Dei blå-gule fargane hadde derimot vorte nytta som svenske fargar lenge, mellom anna i folkunge-ætta sitt våpen som vart Magnus Ladulås sitt kongsvåpen i 1275, og i tre kronersvåpenet.

## Utvikling

I seinare tid har flagget utvikla seg. På 1600-talet utvikla ein eit svensk orlogsflagg med tre tunger. Den 7. mars 1815 tilsette ein eit unionssymbol i det øvre venstre hjørnet av dette orlogsflagget i høve unionen mellom Noreg og Sverige. Symbolet var raudt med ein diagonal kvit kross.

I 1844, då kong Oscar I kom på trona, innførte han den såkalla «sildesalaten» i både det norske og det svenske flagget for å syna likestillinga åt dei to landa. «Sildesalaten» var ein kombinasjon av det norske og det svenske flagget.

Etter unionsoppløysinga i 1905 gjekk Sverige tilbake til det opphavlege svenske flagget med gul kross på blå botn.
Flaggdagen vert feira 6. juni, og vert kalla Svenska flaggans dag.

## Kjelder

* *Denne artikkelen bygger på «[[:sv:Sveriges flagga|Sveriges flagga]]» frå ,  den 5. mai 2011.*  

## Bakgrunnsstoff
Stokke kyrkje

**Stokke kyrkje** er ei langkyrkje frå 1886 som ligg i Stokke i Sandefjord kommune i Vestfold. Arkitekt for kyrkja var Jacob Wilhelm Nordan.

Byggverket er i murstein og kyrkja har 600 plassar. Tidlegare har det vore ei mindre kyrkje på staden, men denne vart riven i 1885. Den nye kyrkja vart i hovudsak bygd etter teikningane frå Asker kyrkje. Kyrkja vart innvigd 24. november 1886. I slutten av 1960-åra vart veggane til kyrkja grundig restaurerte både inn- og utvendig.

## Kjelder

## Bakgrunnsstoff
* 
*
Sigill

**Sigill** eller **segl** er avprent i lakk, voks, papir eller liknande materiale som er festa til eit dokument for å stadfesta at det er ekte. Avprentet er laga med eit signet. Sigill har funnest for einskilde personar, for stader, herad, domstolar og statar. Dei har i hovudsak vortne brukt på dokument, men òg på andre ting som salsvarer som skulle haldast lukka. 

Sigill kan vera flate plater som vert trykte ned i forseglinga, eller runde sylindrar som vert rulla over materialet. Biletet av seglet er oftast gravert inn i seglstampen, slik at avtrykket vert plastisk. Relieffstempla var opphavleg laga av metall, stein eller brent leire, men i dag vert dei til vanleg skorne i stål eller messing.

## Kjelder
*

* H.J. Huitfeldt-Kaas m.fl.: *Norske Sigiller fra Middelalderen*, Oslo 1899-1950
* Harald Nissen og Monica Aase: ''Segl i Universitetsbiblioteket i Trondheim'', Trondheim 1990
* Hans Cappelen: "Monogramsegl og slektspapirer fra Grenland." *Norsk slektshistorisk tidsskrift*, bind 35, Oslo 1995, side 66-79.
* Hans Cappelen: "Våpensegl og slektspapirer fra Skiens-distriktet." *Norsk slektshistorisk tidsskrift*, bind 35, Oslo 1996, side 445-463
* Hans Cappelen: «Segl som illustrasjon til slektshistorien», *Heraldisk Tidsskrift*, bind 9, nr 85, København mars 2002
* Anders Bjønnes m.fl. (redaktører): *Segltegninger fra hyllingene i Norge 1591 og 1610*, utgitt av Norsk Slektshistorisk Forening, Oslo 2010
*Odd Fjordholm, Erla B. Hohler m. fl.: «Geistlige segl fra Nidaros bispedømme», *Norske sigiller fra middelalderen III*, Riksarkivet, Oslo 2012
*Allan Tønnesen (redaktør): *Magtens besegling. Enevoldsarveregeringsakterne af 1661 og 1662 underskrevet og beseglet af stænderne i Danmark, Norge, Island og [[Færøyene|Færøerne]]*, utgitt av det skandinaviske Heraldisk Selskap på Syddansk Universitetsforlag, Odense 2013, 583 s., ISBN 9788776746612. 
* Anders Bjønnes m.fl. (redaktører): *Eidsvollsmennene – Hvem var de?*, utgitt av Norsk Slektshistorisk Forening, Oslo 2014, med bilder og tekst for alle eidsvollsmennene sine segl på Grunnloven av 17. mai 1814

## Bakgrunnsstoff
Grunge kyrkje

**Grunge kyrkje** er ei langkyrkje i tre frå 1850  som står i Vinje kommune i Telemark.

I likskap med Nesland kyrkje er dette ei Lindstow-kyrkje, som vil seie ei typeteikning av slottsarkitekt H.D.F. Lindstow, tilpassa av sokneprest Anton Elias Smitt. Kyrkja er bygd av Saave Brufloti frå Mo.

Ho er dekorert av rosemålaren Aanund Lunden. Altartavla er måla av Harald Kihle.
## Galleri

File:Vinje, Grunge kyrkje frå sør.JPG|Kyrkja frå sør.
File:Vinje, Grunge kyrkje, tårnet og inngangen.JPG|Tårn og inngang.
Fil:Grungedal kirke - NB MS G4 0846.jpg|Grunge kyrkje mellom 1880 og 1910. Foto: M. Skøien / Nasjonalbiblioteket


## Referansar

## Bakgrunnsstoff
*Om Grungedal kyrkjelyd på nettstaden til Den norske kyrkja
* Grunge kyrkje frå Kyrkjesøk
*
Nesland kyrkje

**Nesland kyrkje** er ei langkyrkje frå 1847 som står i Vinje kommune i Telemark. Ho er reist etter typeteikningar av Hans Ditlev Franciscus von Linstow.

Langkyrkja er i tre og husar fleire minne frå den gamle stavkyrkja som stod på same staden. Av dette døypefont, krusifiks, portalar og gapestokk. Byggverket er i tømmer og har 110 plassar. 

Kyrkja vart restaurert i 1927 og er dekorert av rosemålaren Øystein Vesaas. Dagfin Werenskiold har skore antemensalen. Stilen er empirisk og typeteikningane er dei same som Grunge kyrkje sine.

## Referansar

## Bakgrunnsstoff
*Om Vinje og Nesland kyrkjelyd kyrkjelyd på nettstaden til Den norske kyrkja
*
*