Black Ice av AC/DC

***Black Ice*** er det femtande studioalbumet til det australske hardrockbandet AC/DC. Det vart gitt ut internasjonalt 20. oktober 2008 og vart produsert av Brendan O'Brien. Det var den første originalinnspelinga til bandet sidan *[[Stiff Upper Lip av AC/DC|Stiff Upper Lip]]* frå 2000, og det åtte år lange gapet er det lengste mellom to studioalbum av AC/DC. *Black Ice* har den lengste speletida av alle studioalbuma til AC/DC.

Utviklinga av albumet vart forseinka fordi bassgitaristen Cliff Williams vart skadd og bandet bytte plateselskap frå Elektra Records til Sony Music Entertainment. Dei første låtskrivarsesjonane mellom gitaristane/brørne Angus og Malcolm Young fann stad i London i 2003. Innspelinga skjedde i mars og april 2008 i The Warehouse Studio i Vancouver i Canada. O'Brien prøvde å attskapa rockelyden frå det tidlege arbeidet til bandet, i motsetning til blues-orienteringa på *[[Ballbreaker]]* og *Stiff Upper Lip*, med forslag som å leggja til «soul-crooning» til synginga til Brian Johnson. Låtane vart for det meste spelt inn live i studio; lydteknikaren Mike Fraser brukte berre sparsam overdubbing og effektar for å halda spora så nær originalane som mogleg.

*Black Ice* vart berre gitt ut i fysiske format, ettersom gruppa ikkje selde musikken sin digitalt på den tida. Walmart fekk eksklusive rettar til å distribuera albumet i Nord-Amerika. Utgivinga vart promotert med ein omfattande marknadsføringskampanje, som inkluderte utstillingar av AC/DC-memorabilia. Dei fire singlane som vart gitt ut frå albumet var «Rock 'n' Roll Train», «Big Jack», «Anything Goes» og «Money Made». *Black Ice* nådde førsteplass i 29 land, inkludert Australia, Canada, Storbritannia, Tyskland og USA. Den var den nest mest selde plata i 2008, etter Coldplay-albumet *[[Viva La Vida or Death and All His Friends]]*, og hadde selt 6 millionar eksemplar på verdsbasis i desember. Kritikken var gjennomgåande positiv og rosa musikken og likskapen med det klassiske AC/DC-soundet, sjølv om enkelte kritikarar meinte at verket var for langt og inkonsekvent. Låten «War Machine» vann kategorien «beste hardrocksong» ved Grammy-utdelinga. Albumet i seg sjølv vart nominert til mange prisar, mellom anna Grammy, Brit, Juno og ARIA Music Awards, og vart støtta av ein verdsturné mellom 2008 og 2010.

*Black Ice* var den siste studioutgivinga til bandet med den grunnleggjande rytmegitaristen Malcolm Young, som forlét bandet i september 2014 etter å ha fått diagnosen demens.

## Produksjon
*Black Ice* er det femtande studioalbumet til AC/DC i Australia og deira fjortande internasjonale utgåve. Bandet tok ein pause etter å ha avslutta Stiff Upper Lip-turneen i 2001, og tok opp att konsertane i 2003, med åtte framføringar som inkluderte innlemmingsseremonien deira i Rock and roll Hall of Fame, og dei opna tre konsertar for The Rolling Stones på Licks-turneen. I løpet av desse to åra skreiv gitaristane Angus Young og Malcolm Young musikk kvar for seg, før dei møttest i eit studio i London for å jobba med nye låtar.

Produksjonen av *Black Ice* vart forseinka av fleire grunnar. AC/DC forlét plateselskapet Atlantic Records, signerte ein avtale med Sony Music og bytte plateselskap internt i Sony frå Epic Records til Columbia Records. Bassisten Cliff Williams vart skadd i handa i 2005 og kunne ikkje spela på 18 månader. Medan Williams var i ferd med å friskne til, perfeksjonerte Young-brørne låtane dei hadde skrive. Angus avslørte at det ikkje var noko press frå Sony om at bandet skulle gi ut eit nytt album, ettersom plateselskapet gav ut DVD-ar og ommastringar av AC/DC-katalogen, og dermed kunne gruppa «tillata seg å lena seg tilbake og sei at me gjer eit nytt album når me trur me har alt me treng.» I eit intervju i 2004 sa vokalist Brian Johnson at Angus hadde skrive hardare riff enn på *Stiff Upper Lip* og at han skulle skriva songtekstar for første gongen sidan 1988-albumet deira *[[Blow Up Your Video]]*, men bidraget hans skulle enda opp med å bli minimalt, og alle spora på *Black Ice* vart kreditert Young-brørne. Johnson forklarte at brørne hadde gjort mesteparten av tekstskrivinga, og at bidraget hans var at han «hjelpte til med melodien og berre fylte ut hol som eg meinte måtte fyllast ut».

Sjølv om produsent Robert John «Mutt» Lange uttrykte interesse for å jobba med AC/DC igjen, tillét ikkje timeplanen hans dette. Då Young-brørne ringde Columbia Records-presidenten Steve Barnett for å kunngjera innspelinga av eit nytt album, tilrådde Barnett produsent Brendan O'Brien. Angus sa at bandet hadde vurdert å snakka med O'Brien sidan 1990-talet, fordi «han verka som ein svært kompetent fagperson» og fordi han og bandet ville ha nytte av å jobba med ein produsent dei ikkje hadde jobba med før.

Den 3. mars 2008 starta innspelinga i The Warehouse Studio i Vancouver, der *Stiff Upper Lip* vart spelt inn, og varte i åtte veker. Lydteknikaren Mike Fraser, som har miksa alle AC/DC-albuma sidan *[[The Razors Edge av AC/DC|The Razors Edge]]*, sa at dei spelte inn i grupper på tre låtar for å «halda ting interessant» og for å unngå for lange økter. Ifølgje Fraser hadde ikkje bandet øvd på låtane før dei gjekk i studio. Trass i «eit par justeringar i teksten, som får refrenget til å glitre litt betre» under innspelinga, var komposisjonane stort sett ferdige. Young-brørne fekk likevel nye idear under produksjonen, mellom anna låten «Anything Goes», som vart skrive då studioinnspelingane nesten var ferdige. Låtane vart for det meste spelt inn live i studio; instrumenta og korvokalen vart spelt inn i liverommet, og solovokalen vart spelt inn både i kontrollrommet og i ei overdubbing-bu. Opptredenane vart først spelt inn med analogt opptaksutstyr, ettersom Fraser meinte at analogt band formidlar «lyden av rock & roll», og deretter digitalisert for lydmiksing og overdubbing. Fraser unngjekk å endra originalopptaka - «eg brukte berre Pro-Tools som lydbandmaskin» - utan effektar på bass og rytmegitar, sparsame forseinkings- og klangeffektar på vokal og andre instrument, og berre overdubbar for sologitar og vokal.

Den første tittelen som vart vurdert for albumet var *Runaway Train*. Malcolm foreslo å bruka eit fotografi av ei kjend avsporing frå 1895 til omslaget, men ombestemde seg etter at han fann ut at Mr. Big hadde brukt det til albumet deira *[[Lean into It]]*. Ifølgje Angus vart *Runaway Train* forkasta fordi det hadde vorte brukt av mange musikarar, inkludert Elton John, Tom Petty og Eric Clapton, og han «ville ha noko unikt, nytt, annleis». Så han foreslo *Black Ice*, som refererer til spelejobbar om vinteren i Skottland. Han sa at «det rulla av tunga» og minte han om «radioåtvaringar nordpå om svart is.» Angus vart inspirert til å skriva songen med same namn av ei liknande åtvaring som han høyrde på bilradioen under produksjonen.

## Komposisjon
Med *Black Ice* prøvde Brendan O'Brien å attskapa rockelyden frå det tidlege arbeidet til AC/DC med album som *[[Highway to Hell]]* og *[[Dirty Deeds Done Dirt Cheap]]*. Han meinte at dei to tidlegare studioalbuma, *[[Ballbreaker]]* og *Stiff Upper Lip*, var blues-influerte. O'Brien prøvde å fokusera på refrenga, som han meinte var den beste delen av AC/DC-låtane, og oppmoda bandet til å leggja vekt på den «hooky, melodiske sida» av låtskrivinga, noko Angus komplimenterte, sidan han «aldri hadde vore god på harmonium». Mike Fraser sa at bandet sikta «mot *The Razors Edge*-æraen, litt meir up-tempo-greier.» O'Brien kom med forslag til framferda til bandet, fekk Angus til å spela slidegitar på «Stormy May Day», og bad Johnson byta ut skriking med «soul-crooning», ettersom Johnson var soulsongar. Johnson var uroa for at resten av bandet ville synast at dette ikkje passa hardrock-stilen til bandet, men bandet var ganske mottakelege. På grunn av den særs krevjande syngjestilen spelte Johnson berre inn vokalen sin éin time om dagen. Rytmeseksjonen fører vidare grunnstrukturen frå andre AC/DC-plater; Cliff Williams spelte basslinjeer av åttendedelsnoterar, og Phil Rudd sitt trommespel var ein konsekvent 4/4-takt, hovudsakleg på skarptromme, stortromme og hi-hat-cymbal. Begge musikarane uttrykte tilfredsheit med rollene sine i bandet; Rudd sa: «Eg undertrykkjer ikkje ferdigheitene mine. Dei fleste trommeslagarar er redde for å prøva dette», og Williams innrømt at han speler «det same i kvar låt, for det meste», men la til at «i musikken til AC/DC er songen viktigare enn den enkelte sin del av han».

Angus sa at når han komponerer med Malcolm, deler dei idear for å få kvart spor til å «fungera saman» til eit komplett album, og Johnson la til at «desse låtane høyrer saman. Den handlar om fem karar som har det jævlig gøy i eit studio.» Med 15 låtar og ei speletid på over 55 minutt, har *Black Ice* den lengste speletida av alle studioplatene til AC/DC. Malcolm sa at det vart utvikla «rundt 60 eller 70 låtidear». Angus fortalde at det første forsøket på å sekvensera albumet resulterte i ei låtliste med elleve låtar, «men etter kvart som dagane gjekk, stemde kvar bandmedlem for ein ny låt, og så ein annan, og ein tredje», så dei bestemde seg for å inkludera alle dei innspelte spora.

Dei fleste spora på albumet handlar om rock and roll i seg sjølv - Angus uttalte: «Visse songar ser berre ut til å komma til liv når du legg til den frasen». Andre tema fungerte likevel som inspirasjon. «Money Made» er ein kritikk av korleis, ifølgje Angus, «alt handlar om pengar i USA i desse dagar». «War Machine» var basert på ein dokumentar om Hannibal, som konkluderte med at militæret ikkje har endra seg sidan antikkens Roma. «Wheels» fortel om Johnson sin lidenskap for bilar. Han skildra albumutgivinga som «det beste me har gjort», og meinte at medan *Back in Black* var bra for si tid, viser *Black Ice* allsidigheita til bandet. Angus sa òg at han beundra mangfaldet på albumet og sa: «Det er tilstrekkeleg variert til å tilfredsstilla folk i ulike stemningar».

## Utgiving og marknadsføring
18. august 2008 annonserte Columbia Records at *Black Ice* ville bli gitt ut 20. oktober i USA, og byrja å ta imot førehandsbestillingar. «Rock 'n' Roll Train» vart gitt ut som første singel frå albumet 28. august; «Big Jack» og «Anything Goes» følgde i nokre marknader, og «Money Made» var ein radio-singel i Australia og Storbritannia. Låten «Spoilin' for a Fight» vart brukt av WWE som temalåt for Survivor Series-arrangementet i 2008, og «War Machine» vart seinare inkludert i både traileren til *[[Iron Man 2]]* frå 2010 og det tilhøyrande filmmusikkalbumet i tillegg til å fungera som ein av temalåtane til WrestleMania XXV.

CD-versjonen var òg tilgjengeleg i ei luksusutgåve med eit 30-siders hefte med eksklusive nye illustrasjonar, studio- og livefotografiar av gruppa og songtekstar. Ein steel-box-versjon i avgrensa opplag, som inneheld CD-en, eit 20-siders fargehefte, ein DVD med «Rock 'n' Roll Train»-videoen og ein making of-dokumentar, eit stort AC/DC-flagg, fem klistremerke og eit Gibson-gitarplekter, vart gitt ut i Tyskland og Storbritannia i desember. Albumet vart gitt ut som ein dobbelt-LP på to 180-grams plater i ein gatefold-pakke med det vanlege kunstverket med raude bokstavar på framsida. LP-en vart seld via den offisielle nettsida og gjennom uavhengige platebutikkar i USA. Eit ukjent tal eksemplar av vinylversjonen var feilpresset; side 1B hadde spor frå The Clashs *[[Live at Shea Stadium]]*. *Black Ice* vart ikkje gitt ut digitalt då bandet nekta å selja spora sine separat. Angus uttalte: «Viss me var på iTunes, veit me at ein viss prosentdel av folk berre ville lasta ned to eller tre songar frå albumet - og me synest ikkje det representerer oss musikalsk.» Heile albumet vart likevel lekne på nettet ei veke før den offisielle utgivinga. Rykta spreidde seg om at Sony Music prøvde å kontrollera lekkasjar ved å leggja ut falske spor på peer-to-peer-nettstader.

I Nord-Amerika inngjekk Walmart ein avtale om eksklusiv distribusjon av *Black Ice*, sjølv om nokre få uavhengige musikkbutikkar bestilte eksemplar av albumet frå utanlandske utsalsstader. Angus erklærte at bandet valde Walmart fordi selskapet er den største fysiske musikkforhandlaren i USA, noko dei meinte var «det beste alternativet til iTunes». Han sa òg: «Det er ikkje så mange platebutikkar i dag, og Walmart finst over heile USA. New York, Los Angeles og Chicago er kanskje dekt, men i hjartet av Amerika kan Walmart vera den einaste platebutikken i byen.» Walmart oppretta over 3000 «Rock Again AC/DC Stores» med utstillingar av albumet til bandet, merkeklede, DVD-en *[[No Bull]]*, videospelet *[[AC/DC Live: Rock Band Track Pack|AC/DC Live: Rock Band]]* og produkt frå sponsorar. Gary Severson, visepresident i Walmart, sa at AC/DC var ein av dei få artistane som hadde ein lojal fanskare som tillét dei å visa andre varer saman med musikken. I oktober oppretta MTV, Walmart og Columbia «AC/DC Rock Band Stores» i byar utan vanlege Walmart-butikkar - Times Square i New York og Los Angeles. «Black Ice»-lastebilar vart sende ut i gatene i desse byane etter utgivinga, spelte musikk og stoppa kvar dag for å selja varer. Reklamebyrået Arnold Worldwide vart tildelt både Best Activity Generating Brand Volume av Marketing Agencies Association, og Best Retail/Co-marketing Campaign av *Promo Magazine* for marknadsføringskampanjen til *Black Ice*.

Ein digital versjon av *Black Ice* vart gjord tilgjengeleg på iTunes, saman med resten av AC/DCs katalog, 19. november 2012.

## Innpakking
Omslaget til *Black Ice* vart teikna av Joshua Marc Levy, kunstnarisk leiar for Columbia og ein mangeårig fan av bandet som melde seg frivillig til prosjektet blant «mange menneske hos Sony som ønskte å jobba med det». Det finst fire ulike omslag; standardutgåva har ein raud logo, luksusutgåva har ein blå logo, og to variantar av det vanlege designet inkluderer gule eller kvite logoar. Angus sa at alternativa ikkje var meinte som ein bodskap om at fansen måtte kjøpa alle omslaga. Han sa: «Me veit at dei fleste berre kjem til å kjøpa plata éin gong, i den fargen dei ønskjer. For meg er det ikkje relevant. Det som betyr noko, er at fansen liker han. Musikken er essensen.»

Etter å ha jobba med coveret til albumet, som førebels hadde fått tittelen *Runaway Train*, drog Levy på ferie og reiste med Pearl Jam på turneen deira i 2008. Etter ein konsert i Washington D.C. fekk Levy ideen om «å gjera alt grafisk svart på svart» og skisserte det som skulle bli det gule omslaget. Plateselskapet likte det og bad han om å laga to til i same stil, som vart dei raude og kvite versjonane. Under fotograferinga av kampanjen laga Levy bileta til luksusutgåva. Sporet på albumet hadde ikkje stor innverknad på omslaget ettersom Levy hadde høyrt «kanskje 5 låtar på det tidspunktet», men han syntest det var merkeleg at omslaget hans passa til tittelsporet «Black Ice», som ikkje var blant spora han hadde høyrt. Levy sa at sidan albumet hadde mange likskapar med *Back in Black* - «Black» i tittelen, mørke omslag og AC/DC som står opp igjen med eit lydbilete basert på det tidlege arbeidet til bandet - var kunsten «som ei tidsreise, og det er derfor det er så mange psykedeliske teikningar». Likskapen til kunstverket med eit tog, som eit ekko av førstesingelen «Rock N' Roll Train», var eit slumpetreff, sidan Levy «aldri hadde tenkt på det på den måten». På toppen av biletet er det eit tannhjul med eit bilete av Angus med knyttneven i vêret som liknar statuen på *Stiff Upper Lip*, fordi Levy «syntes berre det var flott å halde fram med dette som eit ikon.» Fotografia til heftet og reklamefotografia vart tekne av musikkfotografen Guido Karp, i august 2008 i London.

## Mottaking

### Faglege meldingar
Kritiske meldingar av *Black Ice* var generelt positive ifølgje Metacritic, som gav ein normalisert rating på 69 av 100 baserte på 24 meldingar frå mainstream-kritikarar. Dei fleste meldarane rosa lyden på albumet, *[[The Village Voice]]*-skribenten Richard Bienstock meinte at produksjonen til Brendan O'Brien retta opp igjen ein lyd nærare den Vanda og Young produserte 1970-talsalbuma og effektive refreng som dei med «Mutt» Lange, og Aaron Burgess frå *[[The A.V. Club]]* som fann *[[The A.V. Club]]* meiner at *Black Ice* er det mest inspirerte AC/DC-albumet sidan *The Razors Edge*, og at det let «hardare, meir svolten og meir relevant enn noko anna på dagens radio.»

«Det er ei kjensle av målretting i dette nye albumet som langt overgår forgjengaren *Stiff Upper Lip*», skreiv Paul Eliott i ein 7/10-melding for *[[magasinet Classic Rock|Classic Rock]]*. «Det let større og betre. Det har meir energi, meir vibbar. Det er meir handverk, sterkare låtar, meir fengjande knaggar. Det er kort sagt det beste albumet deira sida... vel, det etter ''Back in Black''.»

Eit vanleg argument var at *Black Ice* lykkast fordi AC/DC ikkje ønskte å endra stilen som hadde lykkast på tidlegare album. Bernard Zuel i *The Sydney Morning Herald* erklærte at «nesten heile [låtlista] kunne ha vore med på eit kva som helst AC/DC-album dei siste 28 åra». Chris Jones frå BBC sa at «den nesten platoniske forma deira for rock 'n' boogie som var handlaga for å vara» består fordi dei «ikkje har nokon grunn til å flikka på ein formel som var så godt som perfekt til å byrja med». Skribentar som David Marchese i *[[magasinet Spin|Spin]]* og Peter Kimpton i *[[The Observer]]* rosa forsøket til bandet på «nokre nye soniske triks», som slidegitaren i «Stormy May Day» og den rolegare «Decibel».

Nokre meldarar meinte likevel at albumet var inkonsekvent, altfor langt eller formelaktig. *Black Ice* vart skildra som ei gjentaking av andre AC/DC-album utan den same inspirasjonen, og Spence D. frå IGN erklærte at «bandet høyrest bra ut, men svært få av låtane har den same kjensla av klassisisme som ein finn på mange av dei tidlegare albuma deira», *[[The Austin Chronicle]]*-skribenten Austin Powell meinte at trass i «nokre få billige spenningar» mangla albumet «den presserande uanstendigheita og jernkrafta som definerte Bon Scott-æraen», og Allmusic-skribenten Stephen Thomas Erlewine meinte at dei etter «Big Jack» gjekk inn i eit «for behageleg groove, drive av for stramme rytmar og gitarar som læt høgt, men ikkje muskuløst.» Mange klaga over mangelen på variasjon, noko som vart forsterka av den lange låtlista. *[[Entertainment Weekly]]*-meldaren Clark Collis skreiv at «til og med 2000-talets nokså monokrome *Stiff Upper Lip* hadde meir variert materiale», Brian Hiatt frå *[[Rolling Stone]]* meinte at *Black Ice*' «kjennest lengre enn dei 55 minutta sine, takka vera ei rekkje bortkasta rockarar», og Robert Forster i *[[The Monthly]]* meinte at ei kortare speletid ville «maksimera gjennomslagskrafta til albumet», då han syntest dei fire første låtane og tittelsporet var dei beste fordi dei høyrdest meir varierte ut, medan dei andre spora vart svikta av dårleg låtskriving og ei «bedøvande føreseielegheit».

### Salslister og sal
*Black Ice* skreiv historie ved å debutera på førsteplass på albumlistene i 29 land, og er det største debutalbumet til Columbia Records sidan Nielsen SoundScan byrja å spora salsdata for *Billboard* i mars 1991. *Black Ice* var det nest mest selde albumet på verdsbasis i 2008, etter Coldplay-alumet *[[Viva La Vida or Death and All His Friends]]*. Per desember 2008 hadde han selt seks&nbsp;millionar eksemplar over heile verda, og oppnådd salstrofé i 24 land, med multi-platina-status i åtte, platina i ytterlegare tolv og gull i dei fire resterande.

På den første dagen av den amerikanske utgivinga, 20. oktober 2008, selde *Black Ice* over 193&nbsp;000 eksemplar. Innan 28. oktober debuterte *Black Ice*' på førsteplass på den amerikanske albumlista ''Billboard''' 200 og selde over 784&nbsp;000 eksemplar den første veka, det nest høgaste vekesalet for eit album i USA i 2008, etter Lil Wayne sitt *[[Tha Carter III]]*. Det var den andre utgjevinga til AC/DC som toppa dei amerikanske hitlistene, etter *[[For Those About to Rock We Salute You]]* (1981) og vart den største debuten nokosinne for eit mainstream hardrockalbum. Per 31. desember 2008 hadde albumet selt 1,915 millionar eksemplar i USA, ifølgje Nielsen SoundScan, og vart sertifisert 2× platina av RIAA. *Black Ice* debuterte òg som nummer&nbsp;1 på ARIA albumlistes og selde over 90&nbsp;000 eksemplar, og den britiske albumlista, med 110&nbsp;000 selde eksemplar. Det var deira første nummer éin i Storbritannia sidan *Back in Black* (1980). I Canada debuterte *Black Ice* på førsteplass og selde 119&nbsp;000 eksemplar den første veka, noko som gjorde det til den bestseljande albumdebuten i Canada i 2008. Albumet låg på førsteplassen i Canada i tre veker på rad, med eit sal på over 200&nbsp;000 eksemplar. I Tyskland vart *Black Ice* det 14. mest selde albumet på 2000-talet, med eit sal på 1&nbsp;million eksemplar og vart sertifisert 5 gonger platina.

### Prisar
Ved ARIA Music Awards i 2009 vann *Black Ice* i kategoriane beste rockealbum og bestseljande album. Det var nominert til Årets album, og AC/DC var nominert til Årets gruppe.

Det vart nominert til prisen for beste internasjonale album ved Juno Awards og Brit Awards.

Det vann Classic Rock Roll of Honour-prisen for årets album i 2009.

Ved APRA Awards i 2010 vann Angus og Malcolm prisen for årets låtskrivarar og «Rock 'n' Roll Train» vann prisen for mest spelte australske verk i utlandet.

Ved Grammy Awards i 2009 vart «Rock 'n' Roll Train» nominert til beste rockesong av ein duo eller ei gruppe med vokal, og året etter vart *Black Ice* nominert til beste rockealbum, medan låten «War Machine» vann prisen for beste hardrocksong.

*Black Ice* vart rangert på 41. plassen på *Rolling Stone* si topp 50-liste for 2008, 29. plassen på ei liknande liste frå magsinet ''Q'', 17. plassen på *[[Kerrang!]]* si topp 20-liste for året og tredjeplassen på UGO si liste over dei 11 beste metallalbuma i 2008.

## Turné
For å marknadsføre *Black Ice* lanserte AC/DC Black Ice-turneen den 28. oktober 2008 i Wilkes-Barre i Pennsylvania. To dagar tidlegare hadde dei halde ei generalprøve i same by. Turneen varte i 168 konsertar fordelte på 11 etappar, med den siste i Bilbao i Spania, 28. juni 2010.

Mark Fisher, som hadde jobba med Stiff Upper Lip-turneen, designa scena. Midtpunktet i kulissen var eit lokomotiv i full storleik, som vog 3500&nbsp;kg og var inspirert av arbeidstittelen *Runaway Train* og låten «Rock 'n' Roll Train». Fem låtar frå *Black Ice* vart inkludert på setlista på turneen: «Rock 'n' Roll Train», «Big Jack», «Black Ice», «War Machine» og «Anything Goes».

Black Ice-turneen var den mest suksessfulle turneen til AC/DC, og hanka inn 441,6 millionar dollar, noko som gjorde han til den fjerde mest lønsame konsertturneen gjennom tidene. Tre konsertar i desember 2009 på River Plate Stadium i Buenos Aires vart gitt ut som DVD *[[Live at River Plate]]* den 10. mai 2011.

## Innhald

## Medverkande
**AC/DC**
*Brian Johnson – solovokal
*Phil Rudd – trommer, perkusjon
*Cliff Williams – bassgitar, korvokal
*Angus Young – sologitar
*Malcolm Young – rytmegitar, korvokal

**Andre medverkande**
*Billy Bowers – ekstra lydteknikar
*Mike Fraser – lydteknikar, miksing
*Alvin Handwerker (Prager and Fenton LLP) – management
*Richard Jones, Geoff Banks, Rick St. Pierre – utstyrsteknikarar
*Guido Karp – fotografi
*Joshua Marc Levy – kunstnarisk leiar, design, illustrasjonar
*George Marino – mastering
*Brendan O'Brien – produsent
*Eric Mosher – assisterande lydteknikar

## Salslister

### Vekeslister

### Årslister

### Tiårsliste

## Salstrofé og salstal

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Black Ice (AC/DC album)|Black Ice (AC/DC album)]]» frå ,  den 30. juni 2023.* 
*** oppgav desse kjeldene:* &nbsp;