open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Kristian Laake

**Kristian Kristiansen Laake** () var ein norsk hærmann frå Ullensaker, kommanderande general i tida frå 1931 til 10. april 1940.

Laake var offiser frå 1897 og tok eksamen ved den militære høgskulen i 1900. Frå 1911 var han knytt til Generalstaben, i 1931 utnemnd til generalløytnant og kommanderande general, i to år også sjef for Generalstaben.

Straks etter Tyskland invaderte Noreg 9. april 1940 vart Laake avsett som kommanderande general og erstatta av oberst Otto Ruge.

## Kjelder
*Norsk Allkunnebok. VIII. bandet. 1957
Tristan Fry

**Tristan Frederick Allan Fry** () er ein britisk trommeslagar og perkusjonist. Fry byrja karrieren sin i London Philharmonic Orchestra på pauker då han var 17 år gammal. Han har skipa ei rekkje ensemble, som Nash, Fires of London og London Sinfonietta. Han har arbeidd som studiomusikar for ei rekkje pop- og rockartistar, som The Beatles, Frank Sinatra, Olivia Newton-John, John Martyn, Elton John, Nick Drake og David Essex, blant fleire. Fry var perkusjonist på Beatles sin «A Day in the Life», der han spelte pauker under klimakset i songen. Han har òg spelt på forskjellige innspelingar for TV og film. 

Frå 1979 til 1995 var han trommeslagar i den progressive rockegruppa Sky  med John Williams, Kevin Peek, Francis Monkman, Herbie Flowers og seinare Steve Gray. 

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Tristan Fry|Tristan Fry]]» frå ,  den 8. april 2019.* 
*** oppgav desse kjeldene: *
* 
 

## Bakgrunnsstoff
*Biografi på AllMusic
John Bundrick

**John Douglas «Rabbit» Bundrick** () er ein USA-amerikansk klaverspelar, pianist og organist. Han er mest kjend for arbeidet sitt med The Who og artistar som Eric Burdon, Bob Marley and the Wailers, Roger Waters, Free og Crawler. Bundrick er kjend som den viktigaste musikaren i kultfilmen *[[The Rocky Horror Picture Show]]*. I midten av 1970-åra var han medlem av den kortvarige gruppa Mallard, skipa av tidlegare medlemmar av Captain Beefheart's Magic Band. Han er òg kjend som komponist og har spelt inn soloalbum. 

## Utvald diskografi

*1971 *[[Kossoff Kirke Tetsu Rabbit]]*
*1972 Johnny Nash&nbsp;– *[[I Can See Clearly Now]]*
*1972 Sandy Denny&nbsp;– *[[Sandy av Sandy Denny|Sandy]]*
*1973 Free&nbsp;– *[[Heartbreaker av Free|Heartbreaker]]*
*1973 Paul Kossoff&nbsp;– *[[Back Street Crawler av Paul Kossoff|Back Street Crawler]]*
*1973 John Martyn&nbsp;–  *[[Solid Air]]*
*1973 Bundrick&nbsp;– *Broken Arrows*
*1973 Donovan&nbsp;– *[[Cosmic Wheels]]*
*1974 Bundrick&nbsp;– *Dark Saloon*
*1974 Kevin Ayers, John Cale, Nico, Eno&nbsp;– *[[1st June 1974]]*
*1974 Bryn Haworth&nbsp;– *[[Let the Days Go By]]*
*1975 *[[The Rocky Horror Picture Show]]*
*1975 Jim Capaldi&nbsp;– *[[Short Cut Draw Blood]]*
*1975 Andy Fairweather Low&nbsp;– *[[La Booga Rooga]]*
*1977 Joan Armatrading&nbsp;– *[[Show Some Emotion]]*
*1977 Eric Burdon&nbsp;– *[[Survivor (1977)|Survivor]]*
*1977 Townshend & Lane&nbsp;– *[[Rough Mix]]*
*1979 The Only Ones&nbsp;– *[[Special View]]*
*1980 Pete Townshend&nbsp;– *[[Empty Glass]]*
*1981 The Who&nbsp;– *[[Face Dances]]*
*1985 Deep End&nbsp;– *[[Deep End Live!]]*
*1988 Bundrick&nbsp;– *Dream Jungle*
*1992 Roger Waters&nbsp;– *[[Amused to Death]]*
*1998 Fairport Convention&nbsp;– *Cropredy 98*
*2006 The Who&nbsp;– *[[Endless Wire av The Who|Endless Wire]]*
*2007 Mick Jagger&nbsp;– *The Very Best of Mick Jagger (Deluxe Edition)*
*2015 208 Talks of Angels&nbsp;– *Made in Hell*
*2017 The Puss Puss Band - *Echoes Across the Cruel Sea* 
*2019 Neil Hamburger - *Still Dwelling*

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:John Bundrick|John Bundrick]]» frå ,  den 8. april 2019.* 
*** oppgav desse kjeldene:*


## Bakgrunnsstoff
*www.rabbitwho.com
Inside Out av John Martyn

***Inside Out*** er det sjuande studioalbumet til den britiske visesongaren John Martyn, gjeve ut i oktober 1973. 

Albumet vart spelt inn og miksa i London i juli 1973 og var kanskje hans mest eksperimentelle og jazzprega. Opptaka vart gjort i løpet av få dagar, stort sett op natta. Det meste vart spelt inn live, utan redigering anna enn uttoning der det høvde seg. Martyn har med seg Steve Winwood og Chris Wood frå Traffic, og den faste bassisten Danny Thompson på albumet. Mange av songane er dominert av Echoplex-effekten. 

Albumet inneheld to favorittar blant fansen, «Fine Lines» og «Make No Mistake», i tillegg til to songar han ofte spelte på konsertane sine, «Outside In» og «Look In». Songen «Make No Mistake» har ein referanse til John Coltrane sin «A Love Supreme».

Ein 18 minuttar lang konsertversjon av «Outside In» finst på konsertalbumet *[[Live at Leeds av John Martyn|Live at Leeds]]*.

## Innhald

## Medverkande
*John Martyn - vokal, gitar
*Danny Thompson - bass, kontrabass
*Chris Stewart - bass
*Steve Winwood - bass, klaverinstrument
*Chris Wood - fløyte, blåsarar
*Remi Kabaka - perkusjon
*Keshav Sathe - tabla
*Bobby Keyes - saksofon

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Inside Out (John Martyn album)|Inside Out (John Martyn album)]]» frå ,  den 8. april 2019.* 
*** oppgav desse kjeldene:*
Dennis Bergkamp

**Dennis Nicolaas Maria Bergkamp** () er ein nederlandsk tidlegare fotballspelar frå Amsterdam som hadde stor suksess med klubbane Ajax og Arsenal FC. FIFA kåra han to gongar til ein av verdas tre beste fotballspelarar. Bergkamp var midtspiss i Ajax. I Arsenal var han indreløpar fram til han runda 30 år, sidan mest playmaker på midtbana.

### Klubbspel
Bergkamp fekk sin Ajax-debut i desember 1986. Fem månader seinare var han innbytar då Ajax vann finalen i cupvinnarcupen 1987 med 1-0 mot Lokomotive Leipzig. I tida 1990-93 vart han nederlandsk seriemeister, UEFA-cupvinnar og nasjonal cupvinnar med den nederlandske toppklubben. Sommaren 1993 vart han overført til italienske Inter Milan. Sjølv om Bergkamp våren 1994 vann sin andre UEFA-pokal, stagnerte han spelemessig. Dermed vart Arsenal FC hans neste klubb frå juni 1995. Gjennom dei neste 11 sesongane bidrog Bergkamp sterkt til at London-klubben i den perioden kjempa jamt med Manchester United om å hanke heim dei største pokalane i engelsk fotball. Bergkamp vann tre ligatitlar og fire nasjonale FA-pokalar med Arsenal. Han la opp våren 2006.

### Landslagsspel
Bergkamp spelte 79 kampar for Nederland sitt landslag. Han debuterte i september 1990 mot Italia i Palermo. Nær ti år seinare, den 29. juni 2000 i fødebyen Amsterdam, spelte han sin siste landskamp mot nettopp Italia. Semifinalekampen under Fotball-EM 2000 enda mållaus, før Italia vann straffeskytinga. Bergkamp deltok i tre europameisterskap; 1992, 1996 og 2000, og verdsmeisterskapane 1994 og 1998. Han skåra heile 37 landslagsmål. Særleg vert han hugsa for målet som avgjorde kvartfinalekampen mot Argentina under VM 1998.

### Merittar
*Vinnar av cupvinnarcupen: 1987 med Ajax
*Vinnar av UEFA-cupen: 1992 med Ajax og 1994 med FC Inter
*Nederlandsk seriemeister: 1990 med Ajax
*Nederlandsk cupmeister: 1993 med Ajax
*Engelsk ligameister: 1998, 2002 og 2004 med Arsenal FC
*Engelsk cupmeister: 1998, 2002, 2003 og 2005 med Arsenal FC

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Dennis Bergkamp|Dennis Bergkamp]]» frå ,  den 9. april 2019.*  
 
*eu-football
Chris Wood

**Christopher Gordon Blandford Wood** () var ein britisk rockemusikar, mest kjend som opphavleg medlem i det britiske rockebandet Traffic i lag med Steve Winwood, Jim Capaldi og Dave Mason. Wood spelte hovudsakleg fløyte og saksofon og var stundom med å skrive somme av songane til Traffic, og introduserte den tradisjonelle «John Barleycorn» for bandet.

Wood spelte med Jimi Hendrix i 1968 og deltok på *[[Electric Ladyland]]*. Han har òg spelt med Dr. John, Free, Small Faces, Ginger Baker's Air Force, John Martyn, Rebop Kwaku Baah, Tyrone Downie, Fat Mattress, Bobby Whitlock og andre. 

Wood sleit med dop- og alkoholmisbruk det meste av karrieren og då kona Jeanette døydde i 1982 av eit epilepsianfall berre 30 år gammal gjekk det hardt utover Wood. Han døydde sjølv av lungebetennelse i 1983. 

## Diskografi

### Solo
*2008 *Vulcan* (Esoteric; innspelt 1983)

### Med Traffic
*1967 *[[Mr. Fantasy]]*
*1968 *[[Traffic av Traffic|Traffic]]*
*1969 *[[Last Exit av Traffic|Last Exit]]*
*1969 *[[Best of Traffic]]*
*1970 *[[John Barleycorn Must Die]]*
*1971 *[[The Low Spark of High Heeled Boys]]*
*1971 *[[Welcome to the Canteen]]*
*1973 *[[Shoot Out at the Fantasy Factory]]*
*1973 *[[On the Road av Traffic|On the Road]]*
*1974 *[[When the Eagle Flies]]*
*1975 *Heavy Traffic*
*1975 *More Heavy Traffic*
*1991 *Smiling Phases*
*1998 *Heaven Is In Your Mind – An Introduction To Traffic*
*2000 *Feelin' Alright: The Very Best Of Traffic*
*2002 *The Collection*
*2003 *The Best Of Traffic – The Millennium Collection*
*2005 *[[Traffic Gold]]*

### Med Ginger Baker's Air Force
*1970 *[[Ginger Baker's Air Force av Ginger Baker's Air Force|Ginger Baker's Air Force]]* (Island/Polydor)

### Med andre
*1968 The Jimi Hendrix Experience, *[[Electric Ladyland]]* (Track/Reprise)
*1969 Free, *[[Free av Free|Free]]* (Island/Polydor)
*1969 Fat Mattress, *Fat Mattress* (Polydor)
*1969 Martha Velez, *Fiends and Angels* (Sire)
*1969 Chicken Shack, *O.K. Ken?* (Blue Horizon)
*1969 Gordon Jackson, *Thinking Back* (Marmalade)
*1969 Locomotive, *We Are Everything You See*
*1970 Shawn Phillips, *Contribution* (A&M)
*1970 Sky, *Don't Hold Back (There In The Greenbriar)* (RCA)
*1971 Jimi Hendrix, *[[The Cry of Love]]* (Track/Reprise)
*1971 Steve Winwood, *Winwood* (United Artists; compilation of Winwood's activities from 1966 to 1970, including material from Traffic)
*1972 Jim Capaldi, *[[Oh How We Danced]]* (Island)
*1972 Reebop Kwaku Baah, *Rebop* (Island)
*1973 John Martyn, *[[Inside Out av John Martyn|Inside Out]]*
*1973 Hanson, *Now Hear This* (Manticore)
*1973 Free Creek, *[[Music From Free Creek]]* (Charisma; recorded 1969; re-released 1976 as *Summit Meeting*)
*1975 Jim Capaldi, *[[Short Cut Draw Blood]]* (Island)
*1977 Third World, *96 Degrees In The Shade* (Island)
*1977 Crawler, *Crawler*  (Epic)
*1979 Third World, *The Story's Been Told* (Island)
*1997 Spencer Davis Group, *Funky* (Date/One Way; recorded 1968)

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Chris Wood|Chris Wood]]» frå ,  den 8. april 2019.* 
*** oppgav desse kjeldene:*


## Bakgrunnsstoff
*Offisiell nettstad
Sunday's Child

***Sunday's Child*** er det åttande studioalbumet til John Martyn gjeve ut i januar 1975. Det var oppfølgjaren hans til *[[Inside Out av John Martyn|Inside Out]]* frå 1973 og er meir songbasert og mindre eksperimentelt. John Martyn viser fleire sider av musikken sin her frå den effekttunge, elektriske gitaren til dei akustiske visene. Albumet inneheld stort sett originale songar, i tillegg til eit par coverlåtar: den tradisjonelle, britiske balladen «Spencer the Rover» og countrystandarden «Satisfied Mind». Songen «The Message» inneheld eit par vers skriven av Martyn som han syng på hans vanlege måte, blanda med eit par vers frå den skotske folkevisa «Mairi's Wedding» sungen på skotsk vis. 

*Sunday’s Child* vart spelt inn og miksa i august 1974 i Island Studios i Hammersmith. Albumet vart spelt inn i lag med Danny Thompson på kontrabass og Martyn sa at det gjekk alltid kjapt å spele inn musikk med Thompson. Heile albumet vart spelt inn på seks dagar og alt var improvisert. Andre som spelte på albumet var mellom andre Liam Genockey på trommer, Kesh Sathie på tabla og John «Rabbit» Bundrick på piano. 

Songen «My Baby Girl», med kona Beverley Martyn på vokal for siste gongen, vart skriven for dottera Mhairi og «Spencer The Rover» vart seinare dedisert til sonen Spenser som vart fødd kort tid eter albumet kom ut i 1975. 

Martyn turnerte mykje for å marknadsføre *Sunday's Child* og fekk med seg Danny Thompson på bass og jazztrommeslagaren John Stevens, med Paul Kossoff som gjesteartist på eit par av dei siste songane på somme konsertar. Kossoff sleit med dopmisbruk på denne tida og Martyn prøvde å hjelpe han. Konserten på Leeds University, 13. februar 1975, vart spelt inn med tanke på å gje det ut på eit konsertalbum. Island Records meinte det ikkje var rette tida for eit konsertalbum, så Martyn produserte, designa og marknadsførte albumet sjølv, kalla *[[Live at Leeds av John Martyn|Live at Leeds]]* med løyve frå selskapet. 

## Innhald
Alle songane er skrivne av John Martyn, utanom der andre er nemnde. 

Bonusspor 14 til 18 vart spelte inn 7. januar 1975 for John Peel. John Martyn solo med gitar.

## Medverkande
*John Martyn – vokal, gitar, Moog synthesiser, clavinet
*Danny Thompson – kontrabass
*Liam Genockey – trommer
*Al Anderson – bass på «One Day Without You»
*John Bundrick – piano på «My Baby Girl»
*Keshav Sathe – tabla på «My Baby Girl»
*Beverley Martyn – korvokal på «My Baby Girl»
*Terry Wilson – bass på «Clutches»
*Tony Braunagel – trommer på «Clutches»

;Teknisk
*Richard Digby Smith - lydteknikar
*Dick Cuthell - teknikar
*Visualeyes - fotografi

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Sunday&#39;s Child|Sunday&#39;s Child]]» frå ,  den 9. april 2019.* 
*** oppgav desse kjeldene:*
Al Anderson

**Albert «Al» Anderson** () er ein amerikanskfødd låtskrivar og gitarist.

Anderson voks opp i Montclair i New Jersey og gjekk sidan på Berklee College of Music samstundes med Pat Metheny og Al DiMeola etter å ha arbeidd med ei tidleg utgåve av Aerosmith. Han vart med i The Centurions, som fanga merksemda til Chris Wood i Traffic, og han vart invitert til å spele på ådet neste albumet deira. Bidraga på Traffic-albumet vart aldri noko av, men førte til at Andersen vart tilsett av plateselskapet til Traffic, Island Records, og han vart spurt om å spele sologitar på Bob Marley & The Wailers sitt *[[Natty Dread]]*. Anderson spelte sologitar på «Crazy Baldhead» og på *[[Live! av Bob Marley and the Wailers|Live!]]*, og vart verande med bandet fram til 1976, då han vart med i Word, Sound and Power, og akkompagnerte Peter Tosh på albuma *[[Legalize It]]* og *[[Equal Rights]]*. Han vendte attende til bandet til Marley og spelte på *[[Survival av Bob Marley & The Wailers|Survival]]* og *[[Uprising av Bob Marley & The Wailers|Uprising]]*. Etter Marley døydde heldt Anderson fram med å turnere med The Wailers Band. Anderson spelte sidan med Ben Harper (*[[Diamonds On the Inside]]* (2003)) og Lauryn Hill på debutplata *[[The Miseducation of Lauryn Hill]]*. Han produserte og spelte òg på albumet til skodespelaren Steven Seagal (*Songs from the Crystal Cave* (2005)). I 2008 skipa han bandet The Original Wailers med Junior Marvin.

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Al Anderson (Wailers)|Al Anderson (Wailers)]]» frå ,  den 9. april 2019.* 
*** oppgav desse kjeldene:*
Terry Wilson

**Terry Wilson** er ein USA-amerikansk bassist, plateprodusent og komponist. 

Tidleg i 1970-åra byrja han den profesjonelle karrieren sin og spelte for band og artistar som Blackwell, Bloontz, John Martyn blant fleire. I 1975 vat han medlem av rockebandet Back Street Crawler. Han arbeidde òg med Johnny Nash, John Bundrick, Speedy Keen, Paul Travis, Shusha, Sue Glover, Paul Kossoff, Eddie Quansah, No Slack, Mark Ashton, Geoff Whitehorn og andre.

I 1981–1982 spelte han bass for Eric Burdon på albumet *[[Comeback av Eric Burdon|Comeback]]*. Gjennom 1980- og 1990-åra arbeidde han med Gary Dayton Hill, Johnny Nash, Darling Cruel, Kimm Rogers, Alejandro Escovedo, Stephen Bruton, Little Whisper, Maria Maldaur, Storyville, Tamara Champlin, Bill Champlin, Juice Newton, Mark Sebastian, Big Trouble og andre.

## Diskografi
*Blackwell: *Blackwell* (Atco Records, 1969)
*Bloontz: *Bloontz* (Evolution Records, 1972) 
*Johnny Nash: «Celebrate Life» (CBS Records 1973) 
*John Rabbit Bundrick «Dark Saloon» (Island Records 1974) 
*Speedy Keen «Y Know Wot I Mean?» (Island Records 1975) 
*Shusha «Before the Deluge» (1975) 
*Paul Travis «Return of the Native» (1974) 
*John Martyn «Sunday's Child» Island Records (1975) 
*Eddie Quansah «Che Che Cuelee» (1975) 
*John Martyn (Island Records 1975) 
*Beverley Martyn (Island Records 1975) 
*Back Street Crawler «The Band Plays On» Atlantic Records 1974 
*Back Street Crawler «2nd Street» (Atlantic Records 1975) 
*Crawler (CBS Records 1976) 
*Crawler «Snake, Rattle & Roll» (CBS Records 1977)
*Blaze Foley «If I Could Only Fly» (producer, Zephyr Records 1979) 
*David Lynn Jones (producer, Zephyr Records 1980) 
*Eric Burdon «Comeback» / «Crawling King Snake» 
*Stephen Bruton «It Is What It Is» (Dos Records 1992)
*Stephen Bruton «Right on Time» (Dos Records 1995)
*Paul Kossoff «Blue Blue Soul» (1997) 
*Teresa James «The Whole Enchilada» (1998) 
*Alejandro Escovedo «Gravity» (1993) 
*Alejandro Escovedo «Thirteen Years» (1995) 
*Storyville «Bluest Eyes» (1994) 
*Teresa James & The Rhythm Tramps «Live» (2002) 
*Teresa James «Oh Yeah!» (Black & Tan Records 2004) 
*Teresa James «The Rhythm Method» (Jesi-Lu Records 2006)
*Teresa James «The Bottom Line» (New Light Ent. Records 2007)
*Teresa James «By Request» (Jesi-Lu Records 2009) 
*Jodie Siegal «Stepping Stone» (2007 Produced) 
*Cynthia Jones «West Coast Highlights» (Produced 2006) 
*Danny Everitt «Cold Wind, Cold Rain» (Produced 2006) 
*Eric Burdon «My Secret Life» (2004)
*Eric Burdon «Soul of a Man» (2006)
*Dallas Hodge «I Need A Vacation» (2007)
*Ana Popavic «Still Making History» (Delta Groove Records 2007)
*Eric Burdon «Til' Your River Runs Dry» (2013)

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Terry Wilson|Terry Wilson]]» frå ,  den 9. april 2019.* 
*** oppgav desse kjeldene:*


## Bakgrunnsstoff
*
Tony Braunagel

**Tony Braunagel** er ein USA-amerikanske trommeslagar, plateprodusent og komponist frå Houston i Texas. Han var trommeslagar i bandet til Paul Kossoff, Back Street Crawler, som vart kalla Crawler etter Kossoff døydde i 1976. 

Braunagel spelte òg med Johnny Nash, Eric Burdon, Rickie Lee Jones, Bette Midler, Bonnie Raitt og Taj Mahal. 

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Tony Braunagel|Tony Braunagel]]» frå ,  den 9. april 2019.* 
*** oppgav desse kjeldene:*



## Bakgrunnsstoff
*
Live at Leeds av John Martyn

***Live at Leeds*** er eit konsertalbum av John Martyn. Han gav det ut på eiga hand med eit førsteopplag på 10&nbsp;000 eksemplar som ofte var nummererte og signerte, etter at Island Records ikkje ønskte å gje ut eit konsertalbum på den tida. Arbeidstittelen var «Ringside Seat» og det vart tekne bilete av Martyn og bassisten Danny Thompson i ein boksering for eit mogeleg plateomslag, men dette vart ikkje nytta. Det vart spelt inn 13. februar 1975 (på omslaget står det feilaktig oktober) på Leeds University, same staden som The Who spelte inn sitt *[[Live at Leeds]]* i 1970.

I 1998 kom ei ny utgåve av plata på Voiceprint/One World med fem bonusspor («My Baby Girl», «You Can Discover», «So Much in Love With You», «Clutches» og «Mailman») frå konserten, inkludert tre songar som Paul Kossoff frå Free var gjesteartist på.

Ei dobbel luksusutgåve vart sett saman av John Hillarby i 2010 for Universal Music. Han inneheld heile konserten frå 1975 med pausar, prat mellom songane og det heile. Plate to inneheld òg 35 minutta med øvingar frå den same ettermiddagen. Versjonane av «Outside In» og «Solid Air» på originalplata (som ikkje vart spelte inn på Leeds-konserten) er erstatta.

Martyn selde plata via postordre og på døra i heimen sin i Hastings. 

## Innhald

	

## Dobbel luksusutgåve

## Medverkande
*John Martyn - vokal, gitar
*Danny Thompson - bass
*John Stevens - trommer
*Paul Kossoff - gitar (berre bonusspor)

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Live at Leeds (John Martyn album)|Live at Leeds (John Martyn album)]]» frå ,  den 9. april 2019.* 
*** oppgav desse kjeldene:*
Schrems

**Schrems** er ein by og ein kommune i distriktet Gmünd i forbundslandet Niederösterreich i Austerrike. Kommunen har ei flatevidd på 60,8 km² og i kring 5&nbsp;400 ibuarar. Halvdelen av kommunen er skogdekt. Småbyen Schrems ligg 532 meter over havet, ei 110 km nordvest om Wien.

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:de:Schrems (Niederösterreich)|Schrems (Niederösterreich)]]» frå ,  den 9. april 2019.*
Heidenreichstein

**Heidenreichstein** er ein by og ein kommune i distriktet Gmünd i forbundslandet Niederösterreich i Austerrike. Kommunen har ei flatevidd på 58,4 km² og i kring 4&nbsp;000 ibuarar. Landsbyen Heidenreichstein ligg i det nordaustre hjørnet av Austerrike, 561 meter over havet. Til distriktshovudstaden Gmünd er det om lag 20 km, til Wien er det 133 km. 

## Kjelder


**Denne artikkelen bygger på «[[:de:Heidenreichstein|Heidenreichstein]]» frå , den 9. april 2019.*  


## Bakgrunnsstoff

*
Arborea

**Arborea** (sardisk *Arborèa*) er ein kommune i Italia som ligg i provinsen Oristano i regionen Sardinia. Han har 3 910 innbyggjarar. Kommunen dekkjer eit område på 94.96&nbsp;km² og ligg i ei høgd på 7 meter over havet.
 
## Referansar

## Bakgrunnsstoff
Bonarcado

**Bonarcado** (sardisk: *Bonàrcadu*) er ein kommune i Italia. Han ligg i provinsen Oristano i regionen Sardinia og har 1 597 innbyggjarar. Kommunen dekkjer eit område på 201,88&nbsp;km² og ligg i ei høgd på 284 meter over havet.
 
## Referansar

## Bakgrunnsstoff
Burgos på Sardinia

**Burgos** (sardisk *Su Bùrgu*) er ein kommune i Italia som ligg i provinsen Sassari i regionen Sardinia. Han har 924 innbyggjarar. Kommunen dekkjer eit område på 18,08&nbsp;km² og ligg i ei høgd på 575 meter over havet.

## Kjelder

## Bakgrunnsstoff

*
Airdrie

**Airdrie** kan visa til: 

*Airdrie i North Lanarkshire, ein by i Skottland
*Airdrie i Alberta, ein by i Canada
*Airdrie i Nashville, ein historisk bygning i Nashville i Tennessee i USA
Airdrie i Alberta

**Airdrie** er ein by i Alberta i Canada, ikkje langt frå Calgary. I 2011 hadde byen eit folketal på  42&nbsp;564 personar.

Historia til byen går tilbake til 1891, då det blei bygd ein jernbanestopp her under bygginga av jernbanen mellom Calgary og Edmonton. Han blei kalla opp etter Airdrie i Skottland. Det blei likevel ikkje bygd noko særleg meir her før i 1901, då det mellom anna kom til eit postkontor og ein butikk. Dei neste åra kom det raskt til fleire matbutikkar, apotek, hotell og restaurantar. I september blei 1909 Airdrie erklært som by, og i 1974 fekk han byrettar. Airdrie hadde ei folkeauke frå 309 innbyggjarar i 1959 til 1&nbsp;442 i 1977. Sidan gjekk auken raskt, og i 1982 var innbyggjartalet 9&nbsp;981. Dette kan delvis forklarast med at mange folk som arbeider i Calgary har flytta ut til Airdrie.

Airdrie har ein venskapsby i Sør-Korea, Gwacheon.

## Kjelder


**Denne artikkelen bygger på «[[:sv:Airdrie, Kanada|Airdrie, Kanada]]» frå ,  den 10. april 2019.*
Arne Rostad

**Arne Rostad** () var ein norsk gardbrukar, organisasjonsleiar og politikar frå Verdal i Nord-Trøndelag.

Rostad voks opp på storgarden Trones i Verdal, der far hans var proprietær. Frå 1913 til -18 dreiv han sjølv gard på Lambertseter i Oslo. Samstundes utdanna han seg på Vinterlandbruksskolen i Oslo og deretter på Norges landbrukshøgskole i Ås i Akershus. I 1918 kjøpte han storgarden Mustad i Vardal herad, tett vest om Gjøvik. Seinare arva han farsgarden i Verdal og dreiv den òg, men heldt fram å bu i Vardal.

I over 40 år sat Rostad i ei rad med sentrale posisjonar innom landbruket, lokalt så vel som nasjonalt. Han var såleis styreformann 1924-54 i Gjøvik Meieri og 1932-69 i Holmen brenneri. Vidare var han formann i Meierienes Arbeidsgiverforening frå 1937 og i Landbrukets Arbeidsgiverforeninger frå 1950, verv han hadde til han døydde i 1969. Innom potetnæringa var han styreformann 1941-67 for A/L Potetmelfabrikenes Salgskontor og 1948-67 formann for Hveem forsøks- og stamsædsgård for poteter.

Rostad var heradsstyremedlem i Vardal frå 1925 til –40. I 1945 var han medlem i Det økonomiske samordningsråd. Same hausten vart han vald til å representere Oppland og Bondepartiet på Stortinget. Dei neste fire åra var han nestformann i Kommunalkomitéen. Også i 1945, det året han vart tingmann, valde Norges Bondelag Rostad til formann, eit verv han hadde til 1951. Der etter fekk han plass i Skogkommisjonen av 1951. Seinare var han formann i Forskningsutvalget for konserves frå 1954. Han leidde Avlslaget for Telemarksfe 1954-69 og Landslaget for Storfeavl 1958-66. I 1959 fekk han styreplass i Vinmonopolet. Og frå 1962 til han døydde var Rostad formann i Opplysningsutvalget av 1962 om Norge og Fellesmarkedet.

## Kjelder
*Stortingsbiografi
Vegsjef Arne Nilsen

**Arne Leonhard Nilsen** () var ein norsk ingeniør frå Kristiansand, tilsett i Statens vegvesen i 45 år. Frå 1954 til han døydde i 1957 var han stortingsrepresentant for partiet Høgre og Aust-Agder fylke.

Far til Arne Nilsen var kjøpmann. Sjølv tok han eksamen ved Trondhjems tekniske læreanstalt i 1912 og fekk omgåande stilling i Statens vegvesen. Dei neste åra fram til 1916 arbeidde han periodevis på vegkontora i Nord-Trøndelag, Rogaland, Buskerud og Finnmark, før han åra 1916-19 var tilbake i Rogaland. Etter eit studieår i Frankrike var Nilsen avdelingsingeniør 1920-35 i Statens vegvesen i Sogn og Fjordane og 1935-38 i Statens vegvesen i Hedmark. Frå 1938 til -43 var han vegsjef i Troms fylke, der etter vegsjef i Aust-Agder fylke til han døydde i 1957.

Nilsen var frå 1944 til 1956 formann i Fylkesarbeidsnemnda i Aust-Agder. Han representerte Høgre i Arendal bystyre i dei to periodane 1947-51 og 1952-55. Hausten 1953 vart han vald inn på Stortinget på ei fellesliste med Bondepartiet. På Tinget tok han plass i Samferdslekomiteen. Nilsen døydde knapt 8 månader før tingperioden var over, Jørund Kvaale rykte då opp frå varamannsplassen.

## Kjelder
*Stortingsbiografi
Neil Murray

**Philip Neil Murray** () er ein skotsk bassist, mest kjend for arbeidet sitt i Whitesnake, The Brian May Band, Black Sabbath og med Gary Moore.

## Diskografi (som bandmedlem)

## Diskografi som studiomusikar

### Babe Ruth
* *[[Kid's Stuff]]* (1976)

### Graham Bonnet
* *[[Line-Up]]* (1981)

### Cozy Powell
* *[[Tilt av Cozy Powell|Tilt]]* (1981)
* *The Drums Are Back* (1992)
* *Especially for You* (1998)

### Jon Lord
* *[[Before I Forget av Jon Lord|Before I Forget]]* (1982)

### Gary Moore
* *[[Corridors of Power]]* (1982)
* *[[Victims of the Future]]* (1983)
* *[[Rockin' Every Night – Live in Japan]]* (1983)

### Fastway
* *On Target* (1988)

### Comic Relief
* *Hale & Pace & The Stonkers – The stonk (charity 7" / 12")* (1991)

### Dave Sharman
* Exit Within (1992)

### Micky Moody
* *I Eat Them for Breakfast* (2000)

### Queen and Ben Elton
* *We Will Rock You – The Rock Theatrical* (Original Cast) (2002)

### Queen + Paul Rodgers
* The Cosmos Rocks Tour, Cardiff (2008)
* The Cosmos Rocks Tour, Birmingham NIA (2008)

### The Fluffy Jackets
* «The Fluffy Jackets featuring special guest Neil Murray» (2007)
* «Fighting Demons» (2014)

### The Feckers
* «Live To Fight Another Day» (2019)

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Neil Murray|Neil Murray]]» frå ,  den 10. april 2019.* 
*** oppgav desse kjeldene:*
Hansford Rowe

**Hansford Rowe** () er ein USA-amerikansk fusion-bassist.

I 1970-åra flytta han til Frankrike og vart medlem av Gong og tok del i overgangen til Pierre Moerlen's Gong (PMG) i 1977. I 1994 skipa han Gongzilla i lag med andre tidlegare PMG-medlemar.

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Hansford Rowe|Hansford Rowe]]» frå ,  den 10. april 2019.* 
*** oppgav desse kjeldene:*

## Bakgrunnsstoff
*http://www.hansfordrowe.com
Rico Rodriguez

**Emmanuel** «**Rico**» **Rodriguez** (), òg kjend som **Rico**, **Reco** eller **El Reco**, var ein kubanskfødd jamaicansk ska- og reggae-trombonist. Han spelte med produsentar som Karl Pitterson, Prince Buster og Lloyd Daley. Han var kjend som ein av dei første skamusikarane. Han byrja i 1960-åa og arbeidde med The Members, The Specials, Jools Holland og Paul Young.

## Diskografi

*  *Reco In Reggae Land (hyllest til [[Don Drummond]])*, Pama Records (1969)
*  *Man From Wareika*, Island Records (1976)			
*  *Wareika Dub*, Ghetto Rockers (1977)		
*  *That Man Is Forward*, 2 Tone Records (1981)	
*  *Jama Rico*, 2 Tone Records (1982)					
*  *Rising In The East*, Jove Music (1994)		
*  *Return From Wareika Hill*, Alpha Enterprise (1994)		
*  *You Must Be Crazy* (live, som Rico & His Band), Grover Records (1994)	
*  *Wonderful World*, Quattro, (1995)	
*  *Get Up Your Foot*, (som Rico & His Band), Grover Records, (2000)		
*  *Going West*, (som Rico & Friends), Creole Records (2002)			
*  *Togetherness*, (som Rico Rodriguez & Roots To The Bone Band), Subterrannia Discos (2005)			
*  *Japa-Rico - Rico Rodoriguez Meets Japan*,	Sony Music (2006)			
*  *Wareika Vibes*, Jamdown (2006)

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Rico Rodriguez|Rico Rodriguez]]» frå ,  den 10. april 2019.* 
*** oppgav desse kjeldene:*
Jeff Allen

**Jeffrey «Jeff» Allen** () er ein engelsk rock- og bluestrommeslagar. Allen er best kjend for arbeidet sitt med East of Eden, Babe Ruth, Snowy White, Bonnie Tyler, Mick Taylor og Van Morrison. 

Han må ikkje forvekslast med den tidlegare trommeslagaren i glamrockbandet Hello, som har same namn. 

## Delvis diskografi
*1971: *New Leaf* - East of Eden
*1971: *World of East of Eden* - East of Eden
*1972: *[[First Base av Babe Ruth|First Base]]* - Babe Ruth (spelte på eitt spor)
*1975: *Another Eden* - East of Eden
*1976: *It's the Climate* - East of Eden
*1978: *Restless* - Rab Noakes
*1978: *Silver Park* - East of Eden
*1981: *[[Goodbye to the Island]]* - Bonnie Tyler
*1981: *[[Voices av Murray Head|Voices]]* - Murray Head
*1982: *[[Well Kept Secret]]* - John Martyn
*1983: *Philentropy* - John Martyn
*1988: *[[Change My Life]]* - Snowy White's Blues Agency
*1995: *[[Arthur's Club-Geneve 1995]]* - Mick Taylor & Snowy White (konsertalbum)
*2000: *Burning Bush* - Troy Hardin
*2000: *Peter Green Songbook* - Peter Green
*2000: *A Stone's Throw* - Mick Taylor
*2003: *Baghdad* - Ilham al-Madfai
*2005: *Ghost Party* - Jeff Arundel
*2007: *Utopia 2* - Belinda
*2009: *Twice as Addictive* - Snowy White's Blues Agency

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Jeff Allen|Jeff Allen]]» frå ,  den 10. april 2019.* 
*** oppgav desse kjeldene:*
Kirpan

**Kirpan** er ein dolk eller eit sverd som blir bore av sikhar. Ordet *kirpān* frå panjabi og hindi kjem frå sanskrit *kṛpaṇa*, som tyder ‘sverd’.

Kirpan er ein av dei fem K-ane i sikhismen, som skal berast av alle innvigde sikhar. Påbodet om dei fem K-ane blei instifta av guru Gobind Singh i 1699. Det religiøse påbodet om å bera våpen kan føra til konflikt i det moderne samfunnet, til dømes i samband med å la unge sikhar bera kirpan på skular.

## Kjelder


**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Kirpan|Kirpan]]» frå ,  den 11. april 2019.*
Arbus

**Arbus** (sardisk *Àrbus*) er ein kommune i Italia som ligg i provinsen Sud Sardegna i regionen Sardinia. Han har 6 336 innbyggjarar. Kommunen dekkjer eit område på 269.12&nbsp;km² og ligg i ei høgd på 311 meter over havet.
 
## Referansar

## Bakgrunnsstoff
Gergei

**Gergei** (sardisk: *Gerxèi*) er ein kommune i Italia. Han ligg i provinsen Sud Sardegna i regionen Sardinia og har 1 224 innbyggjarar. Kommunen dekkjer eit område på 201,88&nbsp;km² og ligg i ei høgd på 374 meter over havet.
 
## Referansar

## Bakgrunnsstoff
Ittiri

**Ittiri** (sardisk *Ìtiri Cannèdu*) er ein kommune i Italia som ligg i provinsen Sassari i regionen Sardinia. Han har 8 619 innbyggjarar. Kommunen dekkjer eit område på 111.46&nbsp;km² og ligg i ei høgd på 400 meter over havet.
 
## Referansar

## Bakgrunnsstoff
Jøran Kallmyr

**Jøran André Smedal Kallmyr** () er ein norsk jurist og politikar for Frp 
Han var justis- og innvandringsminister frå 29. mars 2019 til 24. januar 2020.

Tidlegare har Kallmyr hatt fleire verv i FpU. Han har vore formann i Møre og Romsdal FpU og i Oslo FpU, og sat i sentralstyret frå 2004 til 2006.

Han har vore statssekretær i Justisdepartementet, byråd for miljø og samferdsle i Oslo og har jobba som advokat. 

Kallmyr tok over posten som justisminister frå Tor Mikkel Wara, som trekte seg etter at sambuaren hans vart sikta for å ha dikta opp ei straffbar handling.

## Kjelder
Palau (fleirtyding)

**Palau** kan visa til:
*Palau, ein stat i Oseania
*Palau på Sardinia
*Palaú i Coahuila i Mexico
* Palau-de-Cerdagne
* Palau-del-Vidre
* Palau-solità i Plegamans

;**Bygningar**
Palau er også katalansk for 'palass', og er namnet på fleire offentlege byggverk, særleg i Barcelona. Nokre døme er:

* Palau de la Generalitat de Catalunya, hovudsetet til regjeringa i Catalonia, i Barcelona. 
* Palau de la Generalitat i Valencia 
* Palau de la Música Catalana (Palasset til den katalanske musikken), konserthus i Barcelona
* Palau de la Virreina (Palasset til Visedronninga), museum i Barcelona.
* Palau Episcopal i Barcelona, ein gammal del av domkyrkja i Barcelona.
* Palau de les Belles Arts, kulturhus oppført til Verdsutstillinga i 1888 i Barcelona, rive i 1943 etter krigsbombing
* Palau Nacional (Museu Nacional d'Art de Catalunya), nasjonalmuseeet for kunst i Barcelona.

* Palau Güell, modernistisk bygning av Antoni Gaudí i Barcelona.
* Palau del Baró de Quadras, modernistisk bygning av Josep Puig i Cadafalch i Barcelona. 

* Palau Blaugrana, innandørs idrettshall i Barcelona
* Palau Sant Jordi, idrettshall på Montjuïc i Barcelona
* Palau Velódromo Luis Puig, idrettsanlegg i Valencia.

;**Personar**
* Antonio Palau y Verdera, spansk botanikar frå 1700-talet
* Christine Palau, fransk tidlegare turner 
* Luis Argentino Palau, argentinsk sjakkspelar

;**Anna**
*Palau kan vera ein anan skrivemåte for risretten pilaff, som i kabuli palau 
*Palauisk er namnet på språket på Palau
Fernando Cáceres

**Fernando Gabriel Cáceres** () er ein argentinsk tidlegare fotballspelar frå Buenos Aires som var midtstoppar på det argentinske landslaget som i 1993 gjekk til topps i Copa América.

### Klubbspel
Cáceres spelte på Argentinos Juniors frå han var 17 til 22 år gammal. Frå 1991 til -93 gjorde han teneste i River Plate, der han markerte seg og vart seriemeister og byrja få landslagsoppdrag. Hausten 1993 reiste han til Real Zaragoza, ein klubb han vann den spanske cupen med våren 1994, og eitt år seinare, finalen i Cupvinnarcupen. Sommaren 1996 var han tilbake til heimbyen og spelte nokre månader for Boca Juniors. Seint i 1996 vart Cáceres hanka tilbake til Spania av Valencia CF, eit lag han tente til våren 1998. Dei neste seks sesongane spelte han på Celta Vigo, før han hausten 2004 var han aktiv på nivå 2 i Spania med Córdoba CF.  På nyåret 2005 vende han heim til Buenos Aires og var halvtanna år aktiv Independiente, hans fjerde arbeidsgjevar i den argentinske hovudstaden.

### Landslagsspel
Cáceres deltok i 24 landskampar for Argentina i tida 1992-97. I 1993 var han innbytar då laget vann Copa América-finalen med 2-1-siger over Mexico. Året etter tok han del i Fotball-VM 1994, medan han i 1995 spelte i sin andre Copa América-turnering.

### Merittar
*Vinnar av Copa América: 1993 for Argentina
*Vinnar av cupvinnarcupen: 1995 med Real Zaragoza
*Argentinsk seriemeister: 1992 med River Plate
*Spansk cupmeister: 1994 med Real Zaragoza

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Fernando Cáceres|Fernando Cáceres]]» frå ,  den 11. april 2019.*
Anne Nafstad Lyftingsmo

**Anne Nafstad Lyftingsmo** () er ein norsk siviløkonom og embetskvinne. Ho er regjeringsråd, det vil seia øvste administrative sjef i Statsministerens kontor.

Nafstad Lyftingsmo er utdanna som siviløkonom ved Norges Handelshøyskole og har tidlegare jobba i ECON Analyse og Statistisk sentralbyrå. Ho har vore avdelingsdirektør for Innvandringsavdelinga og frå 2006 ekspedisjonssjef i Kommunalavdelinga i Kommunal- og regionaldepartementet. Fram til ho overtok som regjeringsråd sommaren 2016 var ho ekspedisjonssjef i Innenriksavdelinga på Statsministerens kontor.

## Kjelder
**Denne artikkelen byggjer på [[:nb:Anne Nafstad Lyfringsmo|Anne Nafstad Lyftingsmo]] på  den 11.4.2019.*
Storbyområdet Cagliari

**Storbyområdet  Cagliari** () er eit administrativt område på Sardinia i Italia. Hovudstaden er Cagliari. Det blei skipa i 2016, og erstatta provinsen Cagliari. 

Området omfattar 17 kommunar. Folketalet er rundt 432&nbsp;000. Talet kan auka på grunn av pendling frå busetnader i nærleiken til rundt 477&nbsp;000.

## Kjelder


**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Metropolitan City of Cagliari|Metropolitan City of Cagliari]]» frå ,  den 11. april 2019.*
Glorious Fool

***Glorious Fool*** er eit studioalbum frå 1981 av musikaren John Martyn. Etter å ha vore på Island Records heile karrieren, var dette det første albumet til Martyn for WEA. Albumet vart produsert av Phil Collins med Nick Launay og Steve Travell som lydteknikarar. Tittelsporet gjer narr av Ronald Reagan som på denne tida var på veg til å bli president.

Opningssporet «Couldn't Love You More» er eit omarbeidd arrangement av ein song som først kom ut i 1977 på *[[One World av John Martyn|One World]]*. Medan originalen er akustisk, er han her spelt inn med fullt band og med Eric Clapton som gjestegitarist. Clapton spelte inn Martyn sin «May You Never» i 1977 på albumet hans *[[Slowhand]]*. Då Martyn vart presentert ein ærspris av Colling i 2008 under BBC Folk Awards, sende Clapton ei melding som sa at Martyn var «så langt føre alt anna at det var ufatteleg».

I august 1981 vart «Please Fall In Love With Me» gjeven ut med B-sida «Don't You Go» som singel.

Albumet var meir publikumsvennleg enn dei tidlegare albuma til Martyn og vart marnadsført med 32 konsertar i Storbritannia. Albumet nådde 25. plassen på den britiske albumlista då det kom ut.

## Innhald

## Medverkande
*John Martyn - vokal, gitar
*Phil Collins - trommer, vocoder og ekstra vokal, piano på «Don't You Go»
*Alan Thomson - bass
*Max Middleton - klaverinstrument
*Danny Cummings - perkusjon
*Dick Cuthell - flygelhorn på «Hold on My Heart», trompet på «Didn't Do That»
*Eric Clapton - gitar på «Couldn't Love You More»
;Teknisk
*Nick Launay - lydteknikar
*Steve Travell - assisterande lydteknikar

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Glorious Fool|Glorious Fool]]» frå ,  den 11. april 2019.* 
*** oppgav desse kjeldene:*
Well Kept Secret

***Well Kept Secret*** er det 12. studioalbumet til den skotske musikaren John Martyn. Det var det andre og siste han gav ut for WEA. Albumet kom ut i august 1982. 

Ronnie Scott spelte saksofon på «Never Let Me Go». Plata vart spelt inn i RAK Studios i London. Martyn var skadd under innspelinga då han punkterte ei lunge etter å ha hoppa over eit gjerde. 

Albumet nådde topp 20 på den britiske albumlista og låg inne på lista i sju veker. 

Ei japansk CD-utgåve frå 1998 kom med to bonusspor: ein amerikansk miks av «Gun Money» og eit konsertopptak av «Hiss on the Tape» frå Oxford Apollo 10. oktober 1982. 

## Innhald

## Medverkande
*John Martyn - gitar, vokal
*Jeff Allen - trommer
*Danny Cummings - trommer, perkusjon
*Jim Prime - klaverinstrument
*Alan Thomson - bass
*Mel Collins - saksofon, fløyte
*Ronnie Scott - saksofon på «Never Let Me Go»
*Martin Drover - trompet
*Geraint Watkins - klaverinstrument, piano, trekkspel
*Pete Wingfield - klaverinstrument på «Changes Her Mind»
*Andy Duncan - trommer på «Changes Her Mind» og «Back with a Vengeance»

;Teknisk
*Phil Thornalley - lydteknikar
*Mike Nocito - innspeling
*Bill Smith - plateomslag
*Andrew Douglas - fotografi

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Well Kept Secret|Well Kept Secret]]» frå ,  den 11. april 2019.* 
*** oppgav desse kjeldene:*
Ayub Khan

**Mohammad Ayub Khan**, som regel berre kalla **Ayub Khan** (), var ein pakistansk offiser og president i Pakistan frå 1958 til 1969.

Ayub Khan var fødd i Haripur i Khyber Pakhtunkhwa. Han var pasjtunar, og far hans var risaldar-major ved eit kavaleriregement i den britisk-indiske hæren. Sjølv var Ayub Khan elev ved Sandhurst i England, og blei offiser i 14th Punjab Rifles.

General Ayub Khan blei den første innfødde hærsjefen i Pakistan då han etterfølgde briten Douglas Gracey i stillinga i januar 1951.

Han blanda seg inn i pakistansk politikk, og kunne leggja ned veto mot politiske avgjerder om dei påverka interessene til hæren. I 1958 bestemte han og ei gruppe medhjelparar seg for å avsetja dei sivile politikarene og gje landet «stabilitet» gjennom eit militærkupp.

Under styret til Ayub Khan blei det gjennomført ein stor jordreform. Pakistan fekk ein ny grunnlov som tredde i kraft i 1962, men makta blei verande hjå Ayub Khan. Utanrikspolitisk søkte Ayub Khan støtte hjå USA, som fekk oppretta militære basar i Pakistan. Krigen mellom Pakistan og India i 1965 undergrov stillinga til Ayub Khan (sjølv om han utnemnde seg sjølv til feltmarskalk), og i 1968 overgav han makta til hærsjefen Yahya Khan.

Ayub Khan døydde i Islamabad i 1974.

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:sv:Mohammad Ayub Khan|Mohammad Ayub Khan]]» frå ,  den 12. april 2019.*
Zulfikar Ali Bhutto

**Zulfikar Ali Bhutto** () var ein pakistansk politikar  som var president i Pakistan frå 1971 til 1973 og statsminister frå 1973 til 1977. Han var gift med Begum Nusrat Bhutto og far til Benazir Bhutto.

Bhutto var medlem av ulike regjeringar i perioden 1958–1966, dei tre siste åra som utanriksminister. Han braut så med regjeringspartiet og stifta Pakistan People's Party (PPP) i 1967. Etter å ha kalla regimet til Ayub Khan eit diktatur blei han sett i fengsel frå 1968 til 1969.

Etter at Ayub Khan blei kasta blei det halde val i Pakistan i 1970. Pakistan People's Party fekk flest røyster i Vest-Pakistan, medan Awami League vann i Aust-Pakistan (noverande Bangladesh). Etter at Bhutto nekta å danna koalisjon med dette partiet blei valresultatet forkasta, og det braut etterkvart ut ein blodig borgarkrig som enda med opprettinga av Bangladesh med hjelp frå India. Etter dette nederlaget overgav den pakistanske leiaren Yahya Khan makta til Bhutto i 1971. 

Som president sette Bhutto føregangaren sin i husarrest og innførte skattar for landeigarfamiliar. Han let landet fortsetja å vera i unntakstilstand. Ein ny grunnlov frå 1973 gav presidentembetet ei meir seremoniell rolle, og Bhutto gjekk over til å bli statsminister. 

5. juli 1977 utførte militæret, leia av Mohammad Zia ul-Haq, eit statskupp og avsette Bhutto. Han blei anklaga for å ha gjeve ordre om å drepa ein politisk motstandar i  1974. Bhutto erklærte av han var uskuldig, men blei dømt til døden for mordet og avretta gjennom henging.

Bhutto er ein kontoversiell person i pakistansk historie. Partiet hans, PPP, har halde fram med å vera eit av dei største i landet, og både dottera hans Benazir Bhutto og svigersonen hans, ektemannen til Benazir Asif Ali Zardari, har hatt leiande stillingar i landet.

## Verk

* *The Myth of Independence* (1969) 
* *The Great Tragedy* (1971)

## Kjelder

* Meyers Lexikon online: Bhutto  (tysk)
----
**Denne artikkelen bygger på «[[:sv:Zulfikar Ali Bhutto|Zulfikar Ali Bhutto]]» frå ,  den 12. april 2019.*
Sapphire av John Martyn

***Sapphire*** er det 13. studioalbumet til den skotske musikaren John Martyn, gjeve ut i november 1984. På denne tida hadde Martyn nesten heilt lagt bort den akustiske gitaren og visesongen til fordel for ein glattare poprock-stil med synthar og trommemaskinar. Coverversjonn av «Over the Rainbow» vart gjeven ut på singel og nådde 17. plassen på den britiske singellista og andreplassen i Sverige. 

Albumet vart spelt inn i Compass Point Studios i Nassau på Bahamas og CaVa Sound Workshops i Glasgow i Skottland. Albumet vart opphavleg gjeven ut på LP av Island med eit framsidefoto av Anton Corbijn og illustrasjonar av Cathie Felstead. 

Robert Palmer assisterte på det seinare stadiet av innspelinga. 

## Innhald

## Medverkande
*John Martyn - gitar, vokal, LinnDrum
*Barry Reynolds - gitar
*Alan Thomson - bassgitar, klaverinstrument, LinnDrum
*Jack Waldman - klaverinstrument
*Jim Prime - klaverinstrument
*Robin Rankin - klaverinstrument
*James Hooker - klaverinstrument
*Steven Stanley - LinnDrum
*Andy Lyden - LinnDrum
*Uziah «Sticky» Thompson - perkusjon
*Colin Tully - saksofon
*Morwenne Laidlaw - korvokal
*Terry Neason - korvokal
*Lorna Brooks - korvokal

Kor av S.N.O. arrangert av Dave Murricane.

;Teknisk
*Anton Corbijn - fotografi 

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Sapphire (John Martyn album)|Sapphire (John Martyn album)]]» frå ,  den 12. april 2019.* 
*** oppgav desse kjeldene:*
Jaqaru

**Jaqaru** er eit språk i Peru, som i lag med aymara høyrer til dei aymaranske språka. Det blir snakka i Tupe i provinsen Yauyos i departementet Lima. *Jaqaru* [= jaqi aru] tyder 'menneskespråk'.

## Sosiolingvistisk situasjon
Etter folketeljinga i 2007 har jaqaru 740 talarar. Fleirtalet av innbyggarane i Tupe er utvandra til Lima, og språket blir i liten grad snakka av barn.

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:de:Jaqaru|Jaqaru]]» frå ,  den 13. april 2019.*  
 
## Litteratur

* Martha J. Hardman: *Jaqaru. Outline of Phonological and Morphological Structure.* Mouton de Gruyter, Den Haag u. a. 1966 (*Janua linguarum. Series practica* 22, ).
* Martha J. Hardman: *Jaqaru.* Lincom Europa, München 2000,  (*Languages of the world.* Materials 138).
* Neli Belleza Castro: *Vocabulario Jacaru-Castellano Castellano-Jacaru.* Centro de Estudios Regionales Andinos Bartolomé de las Casas, Cusco / Peru 1995,  (ordbok).

## Bakgrunnsstoff

* JAQARUS QILLQTʹ YATXNUSHSTAKI – Manual Jaqaru . Yolanda Nieves Payano Iturrizaga et al., Ministerio de Educación, Lima 2013.
Piece by Piece av John Martyn

***Piece by Piece*** er det 14. studioalbumet til John Martyn, gjeve ut i februar 1986.  

Det vart spelt inn i CaVa Sound Workshops i Glasgow i Skottland og gjeven ut på Island Records med eit bilete på omslaget av Mike Owen.

## Innhald

## Medverkande
*John Martyn - gitar, vokal, gitar synthesizer
*Foster Patterson - klaverinstrument, korvokal
*Alan Thomson - bandlaus bass
*Danny Cummings - perkusjon
*Colin Tully - saksofon

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Piece by Piece (John Martyn album)|Piece by Piece (John Martyn album)]]» frå ,  den 12. april 2019.* 
*** oppgav desse kjeldene:*
The Apprentice av John Martyn

***The Apprentice*** er det 15. studioalbumet til den skotske musikaren John Martyn. Det vart spelt inn i CaVa Studios i Glasgow i Skottland. Albumet vart gjeven ut på Permanent Records. 

Albumet var i stor grad ferdig to år før det kom ut. Selskapet til Martyn på den tida, Island Records, avviste opptaka av songane i 1988, sjølv om dei kunstnarisk ikkje var langt unna det førre albumet hans, *[[Piece by Piece av John Martyn|Piece by Piece]]*. Martyn fekk fullført innspelingane for sine eigne pengar og i 1990 fekk han gjeve albumet ut på Permanent Records. 

## Innhald

## Medverkande
*John Martyn - gitar, vokal
*Foster Patterson - klaverinstrument
*Aran Ahmun - trommer
*Colin Tully - saksofon på «The River», «Upo»
*Andy Shepherd - saksofon på «Deny This Love», «Send Me One Line», «Look At The Girl»
*Danny Cummings - perkusjon, korvokal
*Danusia - korvokal
*Taj Wyzgowski - rytmegitar på «Live On Love», «The Apprentice»

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:The Apprentice (album)|The Apprentice (album)]]» frå ,  den 12. april 2019.* 
*** oppgav desse kjeldene:*
Cooltide

***Cooltide*** er det 16. studioalbumet til den skotske musikaren John Martyn. Det vart spelt inn i CaVa Sound Workshops i Glasgow i Skottland. Opphavleg vart det gjeve ut på Permanent Records i 1991, berre eitt år etter han gav ut *[[The Apprentice av John Martyn|The Apprentice]]*. Albumet var eit av hans mest jazza til då med ei ekstra ru og hes røyst. «Jack the Lad» vart gjeve ut på singel. 

Spencer Cozens tok over på klaverinstrument på dette albumet, etter at Foster Patterson i fleire år hadde spelt på albuma til Martyn.

## Innhald

## Medverkande
*John Martyn - gitar, vokal
*Spencer Cozens - klaverinstrument, bass-synth
*Foster Patterson - klaverinstrument
*Alan Thomson - bass («Same Difference», «Call Me»)
*Dave Ball - bass («Number Nine»)
*John Henderson - trommer
*Aran Ahmun - trommer («Number Nine»)
*Miles Bould - perkusjon
*Andy Sheppard - sopransaksofon
*Joe Locke - vibrafon
*Jessica King - korvokal («Same Difference»)

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Cooltide|Cooltide]]» frå ,  den 12. april 2019.* 
*** oppgav desse kjeldene:*