open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Ma'ale Adumim

**Ma'ale Adumim** (hebraisk מעלה אדומים‎, arabisk معاليه أدوميم‎) er ei israelsk busetjing på den okkuperte Vestbreidda. Busetjinga vart etablert i 1976 og fekk bystatus av israelske styresmakter i 1991. Folketalet er 39&nbsp;200.(2013) Ma'ale Adumim er den tredje største israelske busetjinga på Vestbreidda og vert, saman med dei andre busetjingane, rekna som ulovleg etter folkeretten. Ma'ale Adumim ligg i Jerusalem-provinsen. Busetjinga ligg nær grensa mellom Israel og Vestbreidda, om lag 6 kilometer aust for Jerusalem, og mange av innbyggjarane er dagpendlarar til Jerusalem.

Dei palestinske styresmaktene reknar Ma'ale Adumim som ei stor hindring for ein framtidig palestinsk stat fordi området truar med å dela det palestinske området i to. Den israelske statsministeren Ariel Sharon sa i 2003 at ein eventuell fredsavtale med palestinarane måtte omfatta at Ma'ale Adumim og andre busetjingar ville verta ein del av Israel. Ifølgje lekka dokument frå fredsforhandlingane mellom Israel og palestinarane avviste Israel i mai 2008 eit tilbod frå palestinarane om å gi opp mesteparten av Aust-Jerusalem fordi palestinarane ikkje også ville gi opp å få tilbake Ma'ale Adumim og Ariel.

## Venskapsbyar
* Williamsport i Pennsylvania

## Kjelder
### Fotnotar


## Bakgrunnsstoff
* Offisiell kommune
* Uoffisiell by-nettside
Johann Ambrosius Bach

**Johann Ambrosius Bach** () var ein tysk musikar, far til Johann Sebastian Bach. 

Johann Ambrosius Bach var fødd i Erfurt som tvilling til Johann Christoph Bach. Som son av Christoph Bach, bymusikar i Arnstadt, fekk Ambrosius tidleg ei musikalsk utdanning. Eit år etter at faren døydde i 1661 drog han frå Arnstadt for å reisa rundt som bymusikar-lærling. 

I 1667 fekk han ei stilling i *Ratsmusikanten* i Erfurt, som då var leia av onkelen Johann.

Johann Ambrosius Bach gifta seg i Kaufmannskirche med Maria Elisabeth Lämmerhirt frå Erfurt. Dei fekk åtte barn, fire av dei med musikalske løpebanar. I 1671 slo familien seg ned som bymusikant i Eisenach, der mellom anna Johann Sebastian Bach blei fødd. Bach levde livet ut i Eisenach.

Det er ikkje kjend om Johann Ambrosius Bach komponerte, men han har tyding som grunnleggjar av samlinga komposisjonar av eldre medlemmer av Bach-familien som seinare er blitt kjent som *Altbachisches Archiv*.

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:nb:Johann Ambrosius Bach|Johann Ambrosius Bach]]» frå ,  den 24. januar 2011.*
Modi'in Illit

**Modi'in Illit** (hebraisk skrift מוֹדִיעִין עִלִּית; arabisk موديعين عيليت, tyder «Øvre Modi'in») er ei israelsk busetjing og by på den okkuperte Vestbreidda. Busetjinga vart etablert i 1994 og fekk bystatus av israelske styresmakter i 2008. Folketalet er 59&nbsp;332.(2012) Modi'in Illit er den største israelske busetjinga på Vestbreidda og vert, saman med dei andre busetjingane, rekna som ulovleg etter folkeretten. Modi'in Illit ligg i Ramallah og al-Bireh-provinsen. Busetjinga ligg 2 kilometer aust for grensa mellom Israel og Vestbreidda, om lag midt mellom Tel Aviv og Jerusalem. Buestjinga vert òg stundom kalla *Kiryat Sefer*, som er namnet på den første delen av busetjinga som vart bygd. 

Israel sin separasjonsmur/-gjerde går aust for Modi'in Illit, og skil dermed busetjinga fysisk frå resten av Vestbreidda. Busettarane i Modi'in Illit er hovudsakleg såkalla ultra-ortodokse jødar, haredim. Folketalet i busetjinga aukar tre gonger raskare enn i gjennomsnittlege israelske byar.

## Kjende personar frå Modi'in Illit
* Meir Kessler, rabbinar

## Kjelder
### Fotnotar
Beitar Illit

**Beitar Illit** (hebraisk ביתר עילית, arabisk بيتار عيليت‎) er ei israelsk busetjing på den okkuperte Vestbreidda. Busetjinga vart etablert i 1985. Folketalet er 38 800.(2007) Modi'in Illit er den nest største israelske busetjinga på Vestbreidda og vert, saman med dei andre busetjingane, rekna som ulovleg etter folkeretten. Busetjinga ligg 10 kilometer sør for Jerusalem, nær grensa mellom Israel og Vestbreidda.

Israel sin separasjonsmur/-gjerde går aust for Beitar Illit, og skil dermed busetjinga fysisk frå resten av Vestbreidda. Busettarane i Beitar Illit er hovudsakleg såkalla ultra-ortodokse jødar, haredim. Fødselsraten er svært høg, og berre 37 % av innbyggjarane er over 18 år. Busetjinga i Beitar Illit vert stadig utvida. Staden kom i søkjelyset då israelske styresmakter tillet ytterlegare bustadbygging der i mars 2010 medan den amerikanske visepresidenten Joe Biden var i Israel, noko som vart sett som ei audmjuking av Biden.

## Kjelder
### Fotnotar


## Bakgrunnsstoff
*Offisiell nettstad
Ma'ale Efrayim

**Ma'ale Efrayim** (hebraisk skrift מַעֲלֵה אֶפְרַיִם, tyder Efraim-oppstiginga) er ei sekulær israelsk busetjing og lokal kommune langs austsida av Samariafjella i Jordandalen på den okkuperte Vestbreidda. Busetjinga vart etablert i 1978. Folketalet er 1800.(2014) Ma'ale Efrayim vert, saman med dei andre israelske busetjingane på Vestbreidda, rekna som ulovleg etter folkeretten. Busetjinga ligg i Jeriko-provinsen, i Jordan-dalen. Avstanden til Jerusalem er 36 kilometer.

## Kjelder
### Fotnotar


## Bakgrunnsstoff
* Offisiell nettstad
Tamara Karsavina

**Tamara Platonovna Karsavina** () var ei russisk ballerina. Ho var ei av Russlands fremste ballerinaer i tida før oktoberrevolusjonen.

Karsavina var fødd i St. Petersburg. Ho var dotter til ein ballettdansar, og vart utdanna til ballettdansar og ved Mariinskijballetten. Med tida skulle ho kome til å danse heile Petipas repertoar. Ho dansa med Sergej Djagilevs *[[Ballets Russes]]* og Vatslav Nizjinskij fram til 1913. Hennar mest berømte roller var Lise i *La Fille mal gardée*, Medora i *Le Corsaire* og *[[Eldfuglen]]* med koreografi av Michel Fokine.

I 1917 gifta Karsavina seg med ein britisk diplomat og busette seg i London. Ho var i 1920 med på å grunnleggje Royal Academy of Dance. Alicia Markova og Margot Fonteyn var mellom elevane hennar.

Karsavina fortel i sine memoarar, *Theatre Street*, om tida som aktiv dansar. Mellom dei russiske ballerinaene var konkurransen steinhard, og mellom Karsavina og Anna Pavlova utvikla det seg ein hatsk rivalitet. Karsavina var kjend for sin venleik, og elles innom ballettverda var ho beundra og elska.

Karsavina døydde i 1978 i Beaconsfield i England.

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Tamara Karsavina|Tamara Karsavina]]» frå ,  den 24. januar 2011.*  
 

## Bakgrunnsstoff
* Tamara Karsavina – biografi med bilete
* ''The Ballerina Gallery'' – Tamara Karsavina
Ivan Krylov

**Ivan Andrejevitsj Krylov** () var ein russisk fabeldiktar, svært populær i Russland. Han skreiv over 200 fablar. 

Krylov var fødd i Moskva. Han skreiv og gav ut fleire tidsskrift frå 1789. Her publiserte han forteljingar som *Pokhvalnaja retj v pamjat moemu dedusjke* (1792). 1805-1810 omsette han fablar av Jean de La Fontaine frå fransk til russisk. År 1806 debuterte han med sine eigne fablar. 

Det finst ingen moral i Krylovs fablar, men han gjorde ofte narr av byråkrati, korrupsjon og slektshovmod. Ein av fablane hans handlar om gjæser som sette nebben i veret og ikkje ville verte slakta, ettersom forfedrane hadde kakla på Capitol og redda Roma frå gallarane.

Krylovs språk er folkeleg, rikt og treffsikkert.

## Verk på norsk
* *Fabler*, 1978

## Kjelder

* *Denne artikkelen bygger på «[[:sv:Ivan Krylov|Ivan Krylov]]» frå , den 24. januar 2011.*
Ole Kopreitan

**Ole Kopreitan** () var ein norsk freds- og miljøaktivist, oppvaksen på Hitra. Han var leiar i Sosialistisk Ungdomsforbund frå 1963-1965, og partisekretær i Sosialistisk Folkeparti frå 1967 til 1969.  Dei siste 30 åra var han mest kjend for å stå med ei tralla på Karl Johan og selja jakkemerke og driva informasjonsarbeid for Nei til atomvåpen, der han òg var dagleg leiar.
Besselvassheia

**Besselvassheia** (76 moh.) er høgaste punktet på Frøya i Trøndelag.
«Fjellet» var utan namn fram til hausten 2009 da det fekk namnet «Besselvassheia» etter ein namnekonkurranse i Hitra-Frøya. Namnet kjem frå Besselvatnet, som ligg like ved.

## Kjelder
Fjodor Sjaljapin

**Fjodor Ivanovitsj Sjaljapin** (), var ein russisk operasongar. Han var fødd i Kazan og døydde i Paris.

## Liv og gjerning

Foreldra til Sjaljapin var fattige bønder. Han fekk si fyrste songundervisning i Kirchenchor. År 1894 debuterte han i Tblisi som øvsteprest i Giuseppe Verdis opera *Aida*, spelte seinare rolla på Mariinskij-teateret i St. Petersburg. I 1896 vart han invitert til ei privatdriven operascene i Moskva, der han framstilte hovudrollene i *Boris Godunov* og *[[Ivan IV av Russland|Ivan den skrekkelege]]*.

1901 reiste Sjaljapin til Vest-Europa. Han song så på operascenen La Scala i Milano, og frå 1907 ved operahuset Metropolitan i New York. Her fekk han ikkje den heilt store suksessen og reiste derfor i 1908 til operaen i Paris. Dei komande åra var han engasjert på dei store scenene i Moskva og St. Petersburg.

Sjaljapin reiste i Sovjetunionen siste gongen i 1921. Sidan turnerte han ikkje der, då han mislikte framferda til det nye politiske maktapparatet. Ein opptreden i New York same året fekk store fylgjer. Han vart då verande i byen og song der i seks sesongar. I 1926 reiste han på turne i Australia, før han forflytta seg til Covent Garden i London.

Ved sidan av sitt russiske repertoar framstilte han Mefistofeles i *Faust*, *Don Basilio*, Leporello i *Don Giovanni* og kong Filip i *Don Carlos* av Verdi. Sjaljapin var ein kjempestor kar og song med ein mørk, kraftfull bass. Han var ein av dei fyrste songarane som la vekt på å gje ei djupare psykologisk forståing av dei figurane han framstilte i operaene. Hans fremste eigenskap som songar var den dramatiske intensiteten han framkalla, som lenge etter einast Maria Callas og få andre oppnådde.

I 1910 fekk Sjaljapin i Monte Carlo hovudrolla i urframføringa av *Don Quixote* av Jules Massenet. I 1933 spelte han hovudrolla i tre filmar regissert av Georg Wilhelm Pabst, *Don Quixote*. Alle filmane var bygt over same manuskript og same kulissar, men skodespelarane, utanom Sjaljapin, og språkføringa var høvesvis engelsk, fransk og tysk.

Sjaljapin var den mest feira bassongaren i verda i den fyrste halvdelen av det 20. hundreåret. Sidan 2000 har det årleg vore halde ein 'Sjaljapin operasong-festival' på Krim i Ukraina.

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:de:Fjodor Iwanowitsch Schaljapin|Fjodor Iwanowitsch Schaljapin]]» frå , den 24. januar 2011.* 
 

## Bakgrunnsstoff
* Fjodor Schaljapin singt: Вниз по матушке по Волге
Aleksandr Serov

**Aleksandr Nikolajevitsj Serov**  (), var ein russisk komponist og musikkritikar. Han vart både fødd og døydde i St. Petersburg. Valentin Serov var sonen hans.

Serov studerte musikk i yngre år, men arbeidde lenge som embetsmann. I 1850 byrja han som musikkritikar og vart den fyrste forkjemparen i Russland for Richard Wagner sine reformidéar. Han debuterte i 1863 som tonesetjar med operaen *Judith*, skreiv sjølv librettoen. I 1866 kom han med ny opera, *Rogneda*. Begge operaene slo godt an, då ein jamsides Wagnerstilen spora nasjonale drag. I 1868 slutta han i embetsverket og konsentrerte seg om musikken. Hans rakk ikkje avslutte sin siste opera, *Vrazjia sila* ('Vonde makter'). Denne vart fullført av Nikolaj Solovjov i 1871 og vart med sine friske, folkelege innslag godt motteken av publikum. Serov skreiv også nokre kyrkjemusikalske verk, orkesterstykke og verk for kor.

Eit utval av musikkstykka hans vart gjevne ut i fire band, 1892-96. I nyare tid vert operaene til Serov sjeldan oppsett.

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:sv:Alkesandr Serov|Alkesandr Serov]]» frå ,  den 24. januar 2011.*
Miss World

**Miss World**-konkurransen er den eldste internasjonale venleikskonkurransen som enno blir arrangert. Han vart starta av Eric Morley i Storbritannia i 1951 som ein del av Festival of Britain-feiringa. Sidan Eric Morley døydde i 2000 har kona hans, Julia Morley, vore styreformann i Miss World Organization og arrangør av konkurransen. 

Ved sida av rivalkonkurransene Miss Universe er Miss World ein av missekonkurransane som får mest merksemd i media. Miss World-finalen er verdas mest sedde venleikskonkurranse på TV verda over.

Vinnaren av konkurransen, som blir halde årleg vanlegvis i fjerde kvartal, reiser rundt i verda for å representere Miss World Organization og dens veldedighetsarbeid. Vanlegvis bur vinnaren i London den tida ho er regjerande Miss World. 

Noreg har aldri vunne konkurransen, men dei som har vore nærast er Ingeborg Sørensen som kom på andreplass i 1972, Kathrine Sørland som kom på fjerdeplass i 2002 og Mariann Birkedal som kom på sjetteplass i 2010. 

## Vinnarar av Miss World

## Merknadar
Songen Stage Fright

«**Stage Fright**» er ein song av The Band og tittelsporet på det tredje albumet *[[Stage Fright]]*. Rick Danko syng solovokal og han vart skriven av Robbie Robertson.  I følgje forfattaren Barney Hoskyns hadde Robertson opphavleg tenkt at han skulle syngjast av Richard Manuel, men det vart klårt at songen betre passa «den nervøse, skjelvande røysta» til Danko. 

Det finst konsertopptak av songen på *[[Rock of Ages]]* frå 1972, og på *[[Before the Flood]]*, eit konsertalbum frå turneen til The Band med Bob Dylan. Han vart òg framført på *[[The Last Waltz]]*. Studioversjonen vart gjeven ut på singel i Danmark. Konsertversjonen frå *Before the Flood* kom ut som B-side av Dylan-singelen «Most Likely You Go Your Way (And I'll Go Mine)» i 1974.

I følgje AllMusic-kritkaren William Ruhlmann handlar teksten om «fallgruvene i heider og ære.»  

## Medverkande

*Robbie Robertson – elektrisk gitar
*Garth Hudson – Lowrey-orgel
*Richard Manuel – piano, korvokal
*Rick Danko – bass, solovokal
*Levon Helm – trommer

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Stage Fright (The Band song)|Stage Fright (The Band song)]]» frå ,  den 15. september 2020.* 
*** oppgav desse kjeldene:*

## Bakgrunnsstoff
*
Cahoots

***Cahoots*** er det fjerde studioalbumet av det kanadisk/amerikanske-rockebandet The Band. Det kom ut i 1971 til blanda kritikk og var det siste albumet deira med original musikk på fire år. Framsida av plateomslaget vart måla av kunstnaren Gilbert Stone, medan baksida synte eit fotografi av gruppa av Richard Avedon. Van Morrison syng gjestevokal på albumet.

*[[Rolling Stone]]*-kritikaren Jon Landau skildra stemninga på albumet som «fylt med eit 'skjer av utrydding.'» 

## Innhald
### Side ein

### Side to

## Medverkande
;The Band
*Rick Danko - bassgitar, vokal
*Levon Helm - trommer, mandolin, gitar, vokal
*Garth Hudson - orgel, trekkspel, saksofon
*Richard Manuel - piano, trommer, vokal
*Robbie Robertson - gitar, vokal

**Andre medverkande**
*Allen Toussaint - blåsararrangement på «Life Is a Carnival»
*Van Morrison - vokal på «4% Pantomime»
*Mark Harman - lydteknikar

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Cahoots|Cahoots]]» frå ,  den 15. september 2020.* 
*** oppgav desse kjeldene:*
Rock of Ages

***Rock of Ages: The Band in Concert*** er det femte albumet til The Band frå 1972 på Capitol Records. Det er eit konsertalbum frå innspelingar ved Academy of Music i New York City 28. til 31. desember 1971 og nådde sjetteplassen på den amerikanske albumlista.

## Innhald
Robbie Robertson hadde bestilt arrangøren Allen Toussaint til å skrive blåsearrangement for den siste singelen deira, «Life Is A Carnival» frå albumet *[[Cahoots]]*, og ønskte no at han skulle skrive fleire arrangement for songane deira på dei komande konsertane. Dei første notane forsvann i bagasjen på ein flyplass i New Orleans, og han måtte skrive nye i ei hytte nær huset til Robertson i Woodstock. Robertson valde ut elleve songar som fekk blåsarar, og alle desse er med på albumet. Blåsarane spelar ikkje på «Get Up Jake», «Stage Fright», «This Wheel's on Fire», «The Weight», «The Shape I'm In» og «The Genetic Method».

Repertoaret bestod av The Band sine originale songar, samt versjonar av «Baby Don't You Do It» av Marvin Gaye og «(I Don't Want to Hang Up) My Rock and Roll Shoes» av Chuck Willis. Det meste av innhaldet på plata er frå opptaka den 30. eller 31. desember. Sidan Garth Hudson skyt inn «Auld Lang Syne» i soloen på «The Genetic Method», reknar ein med at denne songen og «Chest Fever» vart spelte ved midnatt den 31. desember. Bob Dylan gjorde eit overraskande besøk på konserten på nyårsaftan og spelte fire songar med bandet.

Albumet kom ut i 1972 som eit dobbeltalbum, og vart gjeven ut i 1980 som to forskjellige LPar, kalla *Rock of Ages, Vol. 1* og *Rock of Ages, Vol. 2*. Den første CD-utgåva bestod av nedkorta songar for at alt skulle få plass på ei plate. I 2001 kom ei utvida og nymastra utgåve med to CD-plater tu, samt ti bonusspor. Med på bonussplata var dei fire Dylan-songane og ein annan Motown-cover, «Loving You Is Sweeter Than Ever» av The Four Tops.

## Innhald

## Medverkande
* Rick Danko - vokal, bass, fiolin
* Levon Helm - vokal, trommer, mandolin
* Garth Hudson - orgel, piano, trekkspel, tenorsaksofon og sopransaksofon
* Richard Manuel - vokal, piano, orgel, clavinet, trommer
* Robbie Robertson - gitar, korvokal

### Andre medverkande
* Howard Johnson - tuba, eufonium, barytonsaksofon
* Snooky Young - trompet, flygelhorn
* Joe Farrell - tenor- og sopransaksofon, engelsk horn
* Earl McIntyre - trombone
* J. D. Parron - altsaksofon og essklarinett
* Bob Dylan - vokal, gitar på «Down In the Flood», «When I Paint My Masterpiece», «Don't Ya Tell Henry» og «Like A Rolling Stone»

## Salslister
**Singlar** - *[[magasinet Billboard|Billboard]]* (USA)

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Rock of Ages (album)|Rock of Ages (album)]]» frå ,  den 24. januar 2011.* 
*** oppgav desse kjeldene:*
The Shape I'm In

**«The Shape I'm In»** er ein song skriven av Robbie Robertson. Han vart først gjeven ut av The Band på albumet *[[Stage Fright]]* i 1970 og er sungen av Richard Manuel. Han vart òg gjeven ut som b-side til singelen deira «Time to Kill», og vart langt meir populær enn a-sida. Miksen nytta for singelen er omstridd, sidan The Band hadde sine tvil om kor bra den første miksen til lydteknikaren Todd Rundgren var, og sende lydbanda for å bli miksa på ny av den britiske lydteknikaren Glyn Johns. Truleg er det Johns-miksen som vert nytta på både albumet og singelen.

Låtskrivaren Robertson gjorde lite for å skjule at kjensla av frykt og oppløysing i songen omhandla keyboardisten Manuel, ironisk nok solosongaren på songen. Han vart eit fast innslag på konsertane deira og finst på konsertalbuma *[[Rock of Ages]]*, *[[Before the Flood]]* og *[[The Last Waltz]]*. I lag med «The Weight» er dette ein av Band-songane som er mest spelt av andre artistar. Han vart mellom anna spelt av The Pointer Sisters og The Mekons.

Singelen nådde 62. plass på den kanadiske singellista. 

## Medverkande
*Richard Manuel &ndash; solovokal, clavinet
*Levon Helm &ndash; trommer, korvokal
*Rick Danko &ndash; bassgitar, korvokal
*Robbie Robertson &ndash; elektrisk gitar
*Garth Hudson &ndash; Lowrey-orgel

## Salslister

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:The Shape I'm In (Robbie Robertson song)|The Shape I'm In (Robbie Robertson song)]]» frå ,  den 24. januar 2011.* 
*** oppgav desse kjeldene:*


## Bakgrunnsstoff
*Analyse av songteksten
*
Sonja Henie

**Sonja Henie** () var ein norsk-amerikansk framifrå og internasjonalt vidgjeten kunstløpar som vann gullmedaljar i kunstløp i tre vinterolympiadar og tok fyrsteplassar i fleire verdsmeisterskap og europameisterskap, og gjorde karriere som profesjonell isdansarinne. Saman med ektemannen, skipsreiar Niels Onstad, stod ho for skipinga og finansieringa av det viktige norske biletkunstmuseet Henie Onstad Kunstsenter på Høvikodden i Bærum kommune, der premiesamlinga hennar òg er stilt ut.

## Bakgrunn
Sonja Henie vart fødd i Kristiania. Foreldra var Selma Lochmann-Nielsen (1888–1961) og Wilhelm Henie (1872–1937).

## Karriere
Sonja Henie vann gull i dei tre olympiadane 1928, 1932 og 1936, vann ti verdsmeisterskap og seks europameisterskap på rad (1927–1936 og 1931–1936). Ho gjekk for Oslo Skøiteklub som var ein klubb som som på 1930-talet gjorde mykje for å organisere skeiseløp for kvinner.  I 1968 vart Sonja Henie kommandør av St. Olavs Orden.

Under olympiaden i 1936 i Garmisch-Partenkirchen, der Adolf Hitler var til stades då Sonja Henie sigra suverent, gjorde ho nazihilsen med høgrearmen utstrekt, i motsetnad til 16 år gamle Laila Schou Nilsen (kjend som både skeiseløpar, alpinist og tennisspelar), som vann bronse i alpint, men nekta å gjere nazihelsing. Sonja Henies haldning til nazismen i 1930- og 40-åra har vore kritisert og diskutert. I 1941 vart ho amerikansk statsborgar, og til liks med andre Hollywood-stjernar gav ho si støtte til dei amerikanske troppane gjennom United Service Organizations. Men ho tok ikkje avstand frå nazismen og den tyske okkupasjonen av Noreg på ein så klår måte som mange nordmenn og norske immigrantar i USA meinte var på sin plass.

Sonja Henie vart profesjonell isdansar i 1937, og var deretter med i ei rad internasjonale isshow og i fleire amerikanske skeisefilmar. Ho vart ei av dei internasjonalt mest kjende norske kvinnene, og har fått ei stjerne på Hollywood Walk of Fame.

## Olympiske medaljar
### [[Vinter-OL 1928]]
#### [[Noreg under vinter-OL 1928|Noreg]]
: Gull i kunstløp singel

### [[Vinter-OL 1932]]
#### [[Noreg under vinter-OL 1932|Noreg]]
: Gull i kunstløp singel

### [[Vinter-OL 1936]]
#### [[Noreg under vinter-OL 1936|Noreg]]
: Gull i kunstløp singel

## Verdsmeisterskapsmedaljar
* 1926  Stockholm -  Sølv i kunstløp, single damer
* 1927  Oslo -  **Gull** i kunstløp, single damer
* 1928  London -  **Gull** i kunstløp, single damer
* 1929  Budapest -  **Gull** i kunstløp, single damer
* 1930  New York -  **Gull** i kunstløp, single damer
* 1931  Berlin -  **Gull** i kunstløp, single damer
* 1932  Montreal -  **Gull** i kunstløp, single damer
* 1933  Stockholm -  **Gull** i kunstløp, single damer
* 1934  Oslo -  **Gull** i kunstløp, single damer
* 1935  Wien -  **Gull** i kunstløp, single damer
* 1936  Paris -  **Gull** i kunstløp, single damer

## Ettermæle
I 2018 vart det laga ein dramafilm om henne kalla *Sonja*. Filmen tok føre seg livet hennar etter kunstløpkarrieren sin og vegen hennar til å verta Hollywood-skodespelar.

## Kjelder

## Bakgrunnsstoff
* Biografi, filmografi og bilete; Henie Onstad Kunstsenter
* Sonja Henie i olympedia.org
Dmitrij Grigorovitsj

**Dmitrij Vasiljevitsj Grigorovitsj** () var ein populær russisk forfattar. Han var fødd i Uljanovsk og døydde i St. Petersburg.

Grigorovitsj skildra den russiske allmugen i sine romanar og noveller. Forteljinga *Fiskarane* frå 1853 er kanskje hans største verk. På 1800-talet vart han rekna med mellom dei fremste forfattarane i litterære krinsar i Russland. Han vert også hugsa for å ha vore ein viktig mentor for forfattaren og dramatikaren Anton Tsjekhov.

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Dmitry Grigorovich|Dmitry Grigorovich]]» frå ,  den 24. januar 2011.*  


## Bakgrunnsstoff
Café de Flore

**Café de Flore** er ein kafé ved Saint-Germain-des-Prés i 6. arrondissement i Paris. Kaféen ligg på hjørnet av boulevard Saint-Germain og rue Saint-Benoît.

Kaféen opna i 1887 og er kalla opp etter ein skulptur av gudinna Flora på den andre sida av gata. På slutten av 1800-talet budde Charles Maurras i andre etasje der han laga boka *[[Au signe de Flore]]*.

Interiøret er i klassisk art deco-stil med raude stolar, mahogni og speglar. Det har nesten ikkje vore endra sidan andre verdskrigen. Som hos konkurrenten og naboen, Les Deux Magots, har dette vore ein møteplass for intellektuelle etter krigen, mellom dei Jean-Paul Sartre og Simone de Beauvoir som møttest her for å diskutere sin eksistensialismefilosofi.

Café de Flore har vore møteplassen for kunstanarar og forfattarar som danna surrealist-rørsla, eksistensialistar som Albert Camus og seinare filmskaparane som skapte den franske nye bølgja.

Kvar september deler dei ut prisen Prix de Flore til ein ung forfattar for å trekke vedkommande fram i lyset. Prisen vart innstifta i 1994 av forfattaren Frédéric Beigbeder.

Han 

## Bakgrunnsstoff
* Netttaden til Café de Flore
**Litteratur**
* Christophe Durand-Boubal, Café de Flore : Mémoire d'un siècle, Indigo & Côté femmes, coll. « Prémices », Paris, 1993, 174 p. ISBN 2-907883-66-6
* Christophe Boubal, Café de Flore : L'esprit d'un siècle, Fernand Lanore, coll. « Littératures », 2004, 204 p. ISBN 2-85157-251-2
Vsevolod Garsjin

**Vsevolod Mikhailovitsj Garsjin** () var ein russisk forfattar.

Garsjin var fødd i Jekaterinoslav. Han studerte til bergingeniør i St. Petersburg då han vart kalla inn til krigsteneste i den russisk-tyrkiske krigen 1877-1878. Etter å ha vorte såra, skreiv han  forteljinga *Tjetyre dnja* (*Fire dage*). *Fire dage* fortel om ein russisk soldat etterlaten på slagmarka for å døy, jamsides han ligg ein tyrkisk soldat som har falle for kulene hans. Forteljinga er ein open protest mot krigen, og viser sympati for alt liv. Andre kjende forteljingar er *Attalea Princeps* (1879), *Krasnyj tsvetok* (*Den røde blomst*, 1883), *En opplevelse* og andre. *Den røde blomst* hentar handlinga frå ein institusjon for sinnslidande, og er hans mest karakteristiske verk.

Garsjin skreiv med psykologisk innleving. Litteratar som Mikhail Saltykov-Sjtsjedrin, Anton Tsjekhov og Ivan Turgenjev sette stor pris på litteraturen hans.

Garsjin var manisk-depressiv og budde i periodar på lukka anstaltar. I 1888 tok han livet sitt i St. Petersburg ved å kaste seg utfor ein trappeoppgang.

## Verk på norsk
**Fire fortællinger*. 1892
**Seks fortællinger*. 1893
**Nadeshda Nikolajevna*. 1893
**Mindre fortællinger*. 1894
**En nat*. 1895
**Den raude blomen*. 1895
**Den røde blomst og andre noveller*. 1916

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:sv:Vsevolod Garsjin|Vsevolod Garsjin]]» frå ,  den 24. januar 2011.*
Anton Rubinstein

**Anton Grigorjevitsj Rubinstein** () var ein russisk pianist, komponist og dirigent. Han var særleg kjend som pianist, ein av tidenes største virtuosar på instrumentet. Nærpå like beundra som Franz Liszt, den mest berømte pianisten i samtida.

## Liv
Rubinstein vart fødd i Vikhvatinets. Han lærte å spele piano frå tidleg alder og spela offentleg fyrste gongen ni år gammal. Familien tok han med til læreår i Paris, og sidan Berlin, der han studerte komposisjon. Deretter flytta han til Wien. Han underviste i Wien ein kort periode, før han returnerte til Russland i 1848 og hadde sitt virke som musikar til svigermora åt tsaren.

Han byrja å turnere som pianist seint i 1850-åra, før han slo seg ned i St. Petersburg. I 1862 grunnla han St. Petersburg-konservatoriet, Russlands fyrste musikkskule. Han jobba som lærar der, og instruerte mellom andre Pjotr Tsjajkovskij. Inn i mellom la han ut på turnear. Mot slutten av livet sitt, arbeidde han ei kort tid som lærar i Dresden.

Rubinstein døydde i Peterhof ved St. Petersburg i 1894, etter ei tids vanskar med hjartet.

## Kunst

Rubinsteins verk vart mykje spela i hans levetid. Etter han døydde vart komposisjonane i stor grad ignorert. Ein grunn kunne vere at han var jøde; antisemittismen dominerte samfunnslivet i Tyskland, det musikalske knutepunktet i Europa. Ein annan grunna var at musikken hans fall uteanfor dei rådande musikksmakane i samtida. Korkje ligg den nær de nasjonale stilen til «den mektige lille gruppa» (Balakirev, Cui, Borodin, Musorgskij og Rimskij-Korsakov); han uttala seg jamvel negativt om russisk nasjonalisme. Han var lite påverka av Richard Wagner, ein komponist med verk som vart høgt skatta på slutten av det 19. hundreåret. Rubinsteins musikk vert oftare samanlikna med Frédéric Chopin og Robert Schumanns verk, begge komponistar rekna for noko gammeldagse ved Rubinsteins død. Mot slutten av det 20. hundreåret har Rubinsteins musikk vorte meir spela, og oftare vorte positivt mottatt.

Rubinstein var ein svært produktiv komponist, og skreiv tjue operaer, med *Demonen* som den mest kjende. Vidare komponerte han fem pianokonsertar, seks symfoniar, samt ei lang rekke komposisjonar for solopiano. Hans fjerde pianokonsert og andre symfoni, kjend som *Havet*, er mellom hans mest kjende verk.

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:nb:Anton Rubinstein|Anton Rubinstein]]» frå , den 24. januar 2011.*
Vor Tid

***Vor Tid*** var eit norsk vekemagasin som kom ut frå 1908 til 1922. Kyrre Grepp var redaktør og kona hans Rachel Grepp var ein av skribentane. Bladet hadde i sine beste år, før 1920, eit opplag på .

## Kjelder
Better than Today

«**Better than Today**» er ein song av den australske songaren Kylie Minogue frå hennar ellevte studioalbum *[[Aphrodite av Kylie Minogue|Aphrodite]]* (2010). Songen kom ut 3. desember 2010 som den tredje singelen frå albumet i Storbritannia. Songen vart skriven og produsert av Nerina Pallot og Andy Chatterley.

## Informasjon
«Better than Today» fekk stort sett positive kritikkar, og mange likte dansepopstilen. Songen debuterte som nummer 67 på UK Singles Chart, og nådde seinare 32. plass. Plasseringa bygde på digitale sal av albumet, ettersom singelen ikkje vart utgjeven før 3. desember. Listeplasseringa er ei av lågaste Minogue har hatt i Storbritannia. Singelen hadde liknande resultat i andre europeiske land, og nådde 27. plass i Skottland og 63. plass i Frankrike.

## Komposisjon
«Better than Today» er ein popsong med element frå rock, funk, soul og country. Han tek i bruk elektrisk og akustisk gitar, synthesizer og trommeprogrammering.

## Musikkvideo
Musikkvideoen var regissert av Kylie Minogue sjølv, og vart vist for første gong 19. november 2010. Videoen byrjar med Kylie Minogue som dansar på ei scene omgjeven av ljos, og kvinnelege dansarar med rosa parykkar og gitaristar med hjelmar på. Minogue blir seinare vist omgjeven av raudt ljos, medan mikrofonen sender ut ljosstrålar.

## Format og sporliste
;CD Single
#«Better than Today» – 3:25
#«Can't Get You Out of My Head» (BBC Live Lounge Version) – 3:16

;CD Maxi Single
#«Better than Today» – 3:25
#«Better than Today» (Bills & Hurr Remix Edit) – 3:47
#«Better than Today» (The Japanese Popstars Mix) – 6:45
#«Get Outta My Way» (BBC Live Lounge Version) – 3:40

;7" Single
#«Better than Today» – 3:25
#«Better than Today» (Bills & Hurr Remix Edit) – 3:47

## Topplisteplasseringar

## Utgjevingshistorie

## Kjelder
**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Better Than Today|Better Than Today]]» frå , den 24 januar 2011.*
** oppgav desse kjeldene:*

## Bakgrunnsstoff
*Den offisielle nettsida til Minogue
Moondog Matinee

***Moondog Matinee*** er det femte studioalbumet til det kanadisk-amerikanske bandet The Band, utgjeve i 1973. Det består berre av coverversjonar av R&B- og bluesmusikk, bortsett frå ei tolking av temaet frå filmen *[[The Third Man]]*.

I eit intervju i 2002 skildra Levon Helm årsaka til at dei spelte inn eit album med coversongar: «Det var alt me klarte på den tida. Me kom ikkje overeins - me visste alle at rettferd berre var noko drit. Me visste alle at me vart lurt, så me kunne ikkje sitje oss ned å skape musikk lenger. 'Up on Cripple Creek' og alle dei greine der var over - alt samarbeidet var over, og denne typen songar var alt me kunne gjere.»

Den opphavlege ideen hadde vore å gjenskape setlista til gruppa i midten av 1960-åra då dei vart kalla Levon and the Hawks, og spelte på klubbar i Canada og USA. Av dei ti songane var berre ein, «Share Your Love (With Me)», blitt spelt av gruppa i midten av 1960-åra. Resten av berre songar gruppa likte, to av dei «Holy Cow» og «A Change Is Gonna Come», kom kronologisk etter gruppa spelte i lag på klubbane. 

## Innhald
### Side ein

### Side to

## Medverkande
;The Band
*Rick Danko – bassgitar, akustisk gitar, vokal
*Levon Helm – trommer, elektrisk gitar, bassgitar, kontrabass, vokal
*Garth Hudson – orgel, piano, trekkspel, synthesizer, clavinet, tenorsaksofon
*Richard Manuel – akustisk og elektrisk piano, trommer, vokal
*Robbie Robertson – elektrisk og akustisk gitar

;Andre medverkande
*Billy Mundi – trommer (vispar) på «Mystery Train»
*Ben Keith – pedalsteelgitar på «The Promised Land»
;Teknisk
*Mark Harman – lydteknikar
*Jay Ranellucci – lydteknikar
*John Wilson – lydteknikar
*Edward Kasper – plateomslag

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Moondog Matinee|Moondog Matinee]]» frå ,  den 24. januar 2011.* 
*** oppgav desse kjeldene:*
Northern Lights - Southern Cross

***Northern Lights - Southern Cross*** er det sjette studioalbumet til den kanadisk-amerikanske rockegruppa The Band, utgjeve i 1975. Det vart det første albumet som kom ut etter at det nye studioet deira i California, Shangri-La, var ferdig og det første albumet deira med berre nytt materiale sidan *[[Cahoots]]* i 1971. Alle åtte songane er skrivne av gitarist Robbie Robertson.

*Northern Lights - Southern Cross* vart spelt inn med 24-sporslydopptakar, slik at Garth Hudson kunne legge fleire lag med klaverinstrument på fleire songar.

Tre songar frå albumet – «It Makes No Difference», «Ophelia» og «Acadian Driftwood» – vart spelte på *The Last Waltz*, den «siste konserten» til The Band i 1976. «Acadian Driftwood» var med i ein CBC-TV-spesial kalla *Murray McLauchlan's Floating Over Canada* i 1984. Det einaste Band-medlemmet som var med i klippet var Levon Helm.

Albumet fekk god kritikk då det kom ut. *[[Rolling Stone]]* meinte at The Band hadde «scora mål», og sjølv om han mislikte sentimentaliteten i tekstane, skreiv Robert Christgau «den reine hyggelegheita i kvar melodi på dette albumet fører til ein umiddelbar ovundring.»

## Innhald
Alle songane av Robbie Robertson.

### Side ein

### Side to

## Medverkande
;The Band
*Rick Danko – bass, gitar, fiolin, munnspel, vokal, miksing
*Levon Helm – trommer, gitar, perkusjon, vokal
*Garth Hudson – orgel, klaverinstrument, trekkspel, saksofon, synthesizer, pikkolofløyte, blåseinstrument, roping, bass, miksing
*Richard Manuel – akustisk og elektrisk piano, klaverinstrument, orgel, trommer, clavinet, perkusjon, vokal
*Robbie Robertson – gitar, piano, clavinet, melodica, perkusjon, miksing

;Andre medverkande
*Byron Berline – fele på «Acadian Driftwood»
*Nat Jeffrey – lydteknikar, miksing
*Rob Fraboni – lydteknikar, miksing
*Ed Anderson – lydteknikar

## Salslister
**Album** - ''Billboard'' (USA)

**Singlar** - *Billboard* (USA)

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Northern Lights - Southern Cross|Northern Lights - Southern Cross]]» frå ,  den 15. september 2020.* 
*** oppgav desse kjeldene:*
The Best of The Band

***The Best of The Band*** er den første samleplata til The Band. Det inneheld ti songar frå dei første sju albuma (utanom *[[Before the Flood]]* frå 1974 og *[[The Basement Tapes]]* i 1975), i tillegg til singelen «Twilight» frå 1975.

## Innhald

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:The Best of The Band|The Best of The Band]]» frå ,  den 24. januar 2011.*
Islands av The Band

***Islands*** er det sjuande studioalbumet til det kanadisk-amerikanske rockebandet The Band, utgjeve i 1977 til blanda kritikk. Dette var det siste studioalbumet deira med dei originale medlemmane. 

Albumet bestod hovudsakleg av songar som var spelte inn, men ikkje gjeve ut tidlegare, som coverversjonen deira av «Georgia on My Mind» frå 1976, som vart spelt inn for Jimmy Carter og presidentkampanjen hans. Albumet vart gjeven ut for å oppfylle platekontrakten deira med Capitol Records, slik at filmmusikkalbumet deira *[[The Last Waltz]]* kunne gjevast ut på Warner Bros. Records. 

## Innhald

## Medverkande
**The Band**
*Rick Danko&nbsp;– bassgitar, vokal
*Levon Helm&nbsp;– trommer, vokal
*Garth Hudson&nbsp;– orgel, synthesizer, saksofon, trekkspel, pikkolofløyte på «Islands»
*Richard Manuel&nbsp;– piano, elektrisk piano, vokal
*Robbie Robertson&nbsp;– guitars, solovokal på «Knockin' Lost John»

**Andre medverkande**
*Jim Gordon&nbsp;– fløyte på «Islands»
*Tom Malone&nbsp;– trombone på «Islands»
*John Simon&nbsp;– altsaksofon på «Islands»
*Larry Packer&nbsp;– fiolin på «Islands»

**Produksjon**
*Ed Anderson&nbsp;– lydteknikar
*Neil Brody&nbsp;– lydteknikar
*Rob Fraboni&nbsp;– lydteknikar
*Nat Jeffrey&nbsp;– lydteknikar

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Islands (The Band album)|Islands (The Band album)]]» frå ,  den 24. januar 2011.*
Empty Sky

***Empty Sky*** er debutalbumet til Elton John. Albumet vart gjeve ut 3. juni 1969 og var produsert av Steve Brown. I USA vart det gjeve ut først i januar 1975 med eit anna plateomslag, lenge etter at John hadde vorte internasjonalt kjend. Plata vart spelt inn vinteren 1968 og våren 1969 i eit DJM 8-sporsstudio og *Empty Sky* er det einaste av dei tidlege albuma hans som ikkje er produsert av Gus Dudgeon. 

Sjølv om det akkompagnementet på *Empty Sky* kan skildrast som mild psykedelisk rock, finn ein Elton sin teft for popmelodien ganske tydeleg alt her. Elton medverkar til den unike stilen på albumet med å spele cembalo på fleire spor, som «Skyline Pigeon», ein song han skildra som «den første songen Bernie og eg vart begeistra over når me skreiv han.»

Elton John nytta musikarar som var vener av han sjølv eller produsenten Steve Brown. Caleb Quaye på gitar og Roger Pope på trommer, begge medlemmar av bandet Hookfoot på denne tida, spelte på mange av songane. Quaye og Pope vart seinare med John som ein del av studio- og turnebandet hans bak *[[Rock of the Westies]]* i 1975 og «Blue Moves» i 1976. Tony Murray frå The Troggs spelte bass. Nigel Olsson frå  Plastic Penny og Spencer Davis Group spelte trommer på «Lady What's Tomorrow?». Olsson og Spencer Davis-bassisten Dee Murray vart med i turnebandet til John tidleg i 1970-åra. 

## Sporliste

## Medverkande
* Elton John – piano, orgel, keyboard, cembalo
* Caleb Quaye – elektrisk gitar, akustisk gitar, congatrommer
* Tony Murray – bassgitar
* Roger Pope – trommer
* Don Fay – tenorsaksofon, fløyte
* Graham Vickery – munnspel
* Nigel Olsson – trommer på «Lady What's Tomorrow»

**Produksjon**
* Steve Brown - producer
*Frank Owen - lydteknikar
*Clive Franks - lydbandoperatør, plystring
*Gus Dudgeon - notat i omslaget
*John Tobler - notat i omslaget

## Salslister
**Album** - Billboard (Nord-Amerika)

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Empty Sky|Empty Sky]]» frå ,  den 25. oktober 2011.* 
*** oppgav desse kjeldene:*


## Bakgrunnsstoff
*''Empty Sky'' på Allmusic
Carina Dahl

**Carina Dahl** () er ein norsk musikar, glamourmodell og tidlegare Big Brother-deltakar.

Dahl var i 2006 med i femte runden av Big Brother, ein samproduksjon mellom Sverige og Noreg. Dahl vart røysta ut ei veke før finalen og fekk totalt 107 dagar i huset.

Dahl har i fleire år jobba som glamourmodell og vart kåra til «Årets gatebilbabe» i 2005. I 2006 vart ho tilknytt modellbyrået til Helene Rask. Dahl har satsa på ein songkarriere og Stargate har produsert fleire av låtane til Dahl.

Carina Dahl er dotter av Morten Dahl frå heavy metal-bandet TNT.

## Eurovision
### Melodi Grand Prix 2011
Dahl deltok i Melodi Grand Prix 2011, den norske uttakinga til Eurovision Song Contest 2011 i Düsseldorf i Tyskland, med songen «Guns & Boys». Songen skreiv ho saman med Nanna Martorell og Hanne Sørvaag. Bidraget, som vart framført på engelsk av Carina Dahl, starta i den fyrste semifinalen. Der enda det på sjetteplass, gjekk ikkje vidare til finalen eller andresjansen, og fekk ikkje presentere Noreg.

### Melodi Grand Prix 2013
I Melodi Grand Prix 2013, den norske uttakinga til Eurovision Song Contest 2013 i Malmö i Sverige, deltok Dahl med songen «Sleepwalking». Bidraget, som vart skriven av av Dahl i samband med Ben Adams og Søren Pagh og framført på engelsk av Carina Dahl, starta i den fyrste semifinalen, men gjekk ikkje vidare til finalen. Kva for plassering bidraget fekk er ikkje kjend, men det fekk ikkje representere Noreg. Under framføringa skulle ho plassere mikrofonen i eit mikrofonstativ av di ho skulle danse. Arrangørane hadde teke feil stativ opp på scena, slik at ho måtte halde mikrofonen i staden for å danse. Ho fekk ikkje framføre songen på nytt, sjølv om det vart vurdert.

## Fotnotar
Helene Rask

**Anne Helene Rask Arnesen** () er ein norsk modell frå Fagerstrand på Nesodden. Ho voks opp på bondegård som nummer 3 av 8 sysken. Ho gjekk på Steinerskolen på Nesodden, berre avbrote av eit opphald på månader ved Alværn ungdomsskule. Rask vart kjent i 2002 gjennom deltakinga si i TV-programmet *Fear Factor* på TV3, der ho angiveleg var nær ved å drukne under innspelinga. 

## Rask Models
Rask dreiv modellbyrået Rask Models, som profilerte seg som det største glamourmodellbyrået i Noreg, og har vore omtalt og avbilda i blada *[[FHM]], [[Vi Menn]], [[Se & Hør]]* og *[[Her & Nå]].* 

21. mars 2009 melde *Finansavisen* at Rasks selskap var slått konkurs på grunn av manglande skatteinnbetaling. 

## Utgjevingar

;Singler
* *No lóve*
* *Same Colours*
* *Get on*

## Deltaking
* 2000:  *Valen & de - Etter fjøstid* (gjest)
* 2002:  *Fear Factor Norge* (deltakar)
* 2005:  *Først & sist* (gjest)
* 2005:  *Aylar - Ett år i rampelyset* (seg sjølv)
* 2006:  *På tråden med Synnøve* (seg sjølv)
* 2009:  *Glamourjentene* (seg sjølv)
* 2009:  *Fredag* (gjest)
* 2010:  *Norgesmester* (seg sjølv)
Kicki Håkansson

**Kerstin Håkansson** () var ein svensk fotomodell og moteteiknar. Ho vann *Fröken Sverige*-tevlinga i 1951, og den aller første Miss World-konkurransen i 1951.

## Kjelder
May-Louise Flodin

**May-Louise Flodin** () var ei svensk venleiksdronning som vart den andre vinnaren av Miss World i 1952 då tevlinga gjekk i London. Flodin vart dermed den andre svensken på rad til å vinne konkurransen, etter Kicki Håkansson.

Etter sigeren arbeidde Flodin som motemodell og dreiv med vasskioppvising. Ho blei seinare hotelldirektør i Jordan.
## Venleikskonkurransar
* 1952: *Fröken Sverige* (vinnar)
* 1952: *[[Miss World]]* (vinnar)

## Kjelder
Norma Gladys Cappagli

**Norma Gladys Cappagli** () er ei argentinsk venleiksdronning. Ho vart kåra til Miss World i 1960, og vart den fyrste argentinske og den andre søramerikanske kvinna til å vinne prisen.

## Venleikskonkurransar
* 1960: *Belleza Argentina* (vinnar)
* 1960: *[[Miss World]]* (vinnar)
Lure

**Lure** kan vera

* Elva Lure – ei elv i Tinn kommune i Telemark
* Lure (Frankrike) – ein by i departementet Haute-Saône i Frankrike
Anthology av The Band

***Anthology*** er eit dobbelt samelalbum av det kanadisk-amerikanske rockebandet The Band som kom ut i 1978. I 1982 vart albumet gjeve ut på nytt som to separate album, *Anthology Volume 1* og *Anthology Volume 2*. I 1988 vart dei gjeven ut som to CDar. 

## Volume 1

## Volume 2

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Anthology (The Band album)|Anthology (The Band album)]]» frå ,  den 24. januar 2011.* 
*** oppgav desse kjeldene:*
Oranit

**Oranit** (hebraisk אורנית‎) er ei israelsk busetjing og lokal kommune på den okkuperte Vestbreidda. Busetjinga vart etablert i 1985. Folketalet er 6000.(2007) Oranit vert, saman med dei andre israelske busetjingane på Vestbreidda, rekna som ulovleg etter folkeretten. Busetjinga ligg i Tulkarm-provinsen, like aust for grensa mellom Israel og Vestbreidda. 

Israel sin separasjonsmur/-gjerde går aust for Oranit, og skil dermed busetjinga fysisk frå resten av Vestbreidda.

## Bakgrunnsstoff
* Offisiell nettstad
Spirea

**Spirea** er ei planteslekt i rosefamilien. Artane i slekta er naturleg utbreidde i Europa, Asia og Nord-Amerika. I Noreg er ulike artar dyrka. I alt reknar ein 80 til 100 artar i spireaslekta.
 
## Nokre dyrka artar
* *[[Spiraea betulifolia]]* (Bjørkebladspirea)
* *[[Spiraea billardii]]*
* *[[Spiraea bumalda]]*
* *[[Spiraea chamaedryfolia]]*
* *[[Spiraea densiflora]]* (Tuespirea)
* *[[Spiraea japonica]]* (Japanspirea) 
* *[[Spiraea media]]*
* *[[Spiraea nipponica]]*
* *[[Spiraea salicifolia]]*

## Hybridar
* ''Spiraea'' × ''arguta'' (Slørspirea)
* ''Spiraea'' × ''cinerea'' (Brudespirea)
* ''Spiraea'' × ''vanhouttei'' (Gent-spirea)

## Kjelder

* Gyldendals store konversasjonsleksikon, 1971
* Bogrønt Spirea 

## Bakgrunnsstoff
*
To Kingdom Come: The Definitive Collection

***To Kingdom Come: The Definitive Collection*** er ei samleplate av det kanadisk-amerikanske rockebandet The Band frå 1989. Dei 31 songane er hovudsakleg henta frå dei åtte albuma deira på Capitol Records. Alle dei meir kjende songane til bandet, som «The Weight», «Up On Cripple Creek», «Chest Fever», «The Night They Drove Old Dixie Down», «The Shape I'm In», «Life Is A Carnival» og «It Makes No Difference» er med på albumet Meir sjeldne songar som «Loving You Is Sweeter Than Ever», «Get Up Jake» og «Back to Memphis» er her òg. 

Tittelsporet er frå *[[Music From Big Pink]]* og er ein av få songar som er sungen av gitaristen og låtskrivaren Robbie Robertson. Albumet vart gjeven ut på tre LPar og to CDar. 

*To Kingdom Come* er i dag ute av opplag.

## Disk ein

### Disk to

## Medverkande
*Rick Danko - bass, fele, rytmegitar, vokal
*Levon Helm - trommer, mandolin,
*Garth Hudson - orgel, piano, trekkspel, clavinet, blåseinstrument
*Richard Manuel - piano, orgel, clavinet, trommer, munnspel, vokal
*Robbie Robertson - gitarar, autoharp, vokal
*John Simon - tenor- ogbarytonsaksofonar, tuba, barytonhorn, elektrisk piano
*Van Morrison - vokal
*Allen Toussaint - hornarrangement
*Billy Mundi - trommer
*Byron Berline - fele

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:To Kingdom Come: The Definitive Collection|To Kingdom Come: The Definitive Collection]]» frå ,  den 25. januar 2011.*
Eric Saade

**Eric Khaled Saade** () er ein svensk songar. Han var tidlegare medlem i gutegruppa What's Up!. I 2009 gjekk han solo, og vart med i Melodifestivalen 2010 med songen «Manboy», skriven av Fredrik Kempe. I 2009 var han programleiar i den skandinaviske versjonen av *My Camp Rock*. 

## Melodifestivalen og Eurovision
I 2010 vart Saade med i Melodifestivalen med songen «Manboy», skriven av Fredrik Kempe.  
I 2011 vann han Melodifestivalen og representerte Sverige i Eurovision Song Contest 2011, og kom på tredjeplass med songen «Popular». 
8. mai 2013 vart det kjend at Saade ville vere green room-programleiar i finalen i Eurovision Song Contest 2013 i Malmö i Sverige.

## Diskografi
### Album
* 2010: *[[Albumet Masquerade av Eric Saade|Masquerade]]*
* 2011: *[[Saade Vol. 1]]*
* 2011: *[[Saade Vol. 2]]*
* 2013: *[[Albumet Forgive Me av Eric Saade|Forgive Me]]*

## Turnéar
* 2010: Masquerade Tour
* 2011: Made of Pop Concert
* 2012: Pop Explosion Concert
* 2013: Coming Home Tour

## Kjelder

* *Denne artikkelen bygger på «[[:nb:Eric Saade|Eric Saade]]» frå ,  den 18. januar 2011.*  
 

## Fotnotar

## Bakgrunnsstoff
Across the Great Divide

***Across The Great Divide*** er ein samleboks frå det kanadisk-amerikanske rockebandet The Band som kom ut i 1994.

Boksen består av tre CDar. Dei to første platene inneheld songar frå albuma deira fram til 1989 med *[[To Kingdom Come: The Definitive Collection|To Kingdom Come]]*. 

Den tredje plata inneheld meir sjeldne innspelignar og mange konsertopptak. Dei første spora var frå tida før dei signerte platekontrakt med Capitol Records. 

Boksen er for tida ute av opplag. 

## Innhald

### Disk ein

### Disk to

### Disk tre

### Medverkande
*Rick Danko - bass, rytmegitar, fele, trombone, vokal
*Levon Helm - trommer, mandolin, rytmegitar, bass, perkusjon, vokal
*Garth Hudson - orgel, piano, synthesizer, clavinet, trekkspel, blåseinstrument
*Richard Manuel - piano, orgel, trommer, clavinet, munnspel, barytonsaksofon, dobro, vokal
*Robbie Robertson - gitarar, autoharp, vokal

### Andre medverkande
*John Simon - elektrisk piano, tuba, barytonhorn og tenorsaksofon, strykearrangement på «Theme From The Last Waltz»
*Allen Toussaint - hornarrangement på «Life Is A Carnival», «Don't Do It», «Caledonia Mission» og «The W. S. Walcott Medicine Show»
*Billy Mundi - trommer på «Mystery Train»
*Byron Berline - fele på «Acadian Driftwood»
*Ronnie Hawkins - vokal på «Who Do You Love»
*Roy Buchanan - bass på «Who Do You Love»
*Jerry Penfound - tenorsaksofon på «Do The Honky Tonk»
*Larry Packer - fiolin og bratsj på «She Knows»
*Frank Luther - kontrabass på «She Knows»
*Jason Myles - harpe-etterlikning og programmering på «She Knows»
*Emmylou Harris - gitar og vokal på «Evangeline»
*Roebuck «Pops» Staples - gitar og vokal på «The Weight» (disk tre)
*Mavis Staples - vokal på «The Weight» (disk tre)
*Cleotha og Yvonne Staples - harmonivokal på «The Weight» (disk tre)

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Across the Great Divide|Across the Great Divide]]» frå ,  den 16. september 2020.* 
*** oppgav desse kjeldene:*