Honkin' on Bobo

***Honkin' on Bobo*** er det fjortande studioalbumet til det amerikanske rockebandet Aerosmith, gitt ut 30. mars 2004 på Columbia Records. Albumet inneheld 11 coverversjonar av blues og bluesrock frå 1950-åra og 1960-åra, med ein ny låt, «The Grind». Albumet hyllar dei tidlegaste innverknadane til Aerosmith og viser eit råare lydbilete samanlikna med dei nyare kommersielle albuma deira. *Honkin' on Bobo* vart produsert av Jack Douglas, som var produsenten til Aerosmith på dei aller fleste av utgivingane deira på 1970-talet.

Albumet selde over 160&nbsp;000 eksemplar den første veka, og nådde femteplassen på Billboard 200. *Honkin' on Bobo* vart sertifisert til gullplate av Recording Industry Association of America den 11. mai 2004.

## Bakgrunn
Etter at dei forlét Geffen Records i 1994, ønskte bandet at deira neste plate skulle vera eit bluesalbum. «Så,» sa vokalist Steven Tyler, «fekk me nyss om at Clapton skulle gjera det, og me sa: 'Faen!'... Me gjorde så utruleg mykje undersøkingar for dette albumet òg... Me tenkte òg på røtene våre, på å hylla dei tinga me elska: tidleg Yardbirds og alt. Nokre av Little Walter sine tidlege ting. Verkeleg obskure namn... Eg grov litt rundt meg sjølv i Chicago. Me hadde nokre flotte songar å jobba med - og så kom Clapton og gjorde det.»

*Honkin' on Bobo* vart spelt inn på ranchen til Joe Perry i nærleiken av Boston, og bandet forplikta seg til berre å spela når dei var i godt humør. «Me ønskte å gjera noko me ikkje har gjort før, og som begeistrar oss,» sa Perry. «Det er det som får oss til å ønskja å gjera ei ny plate. Elles ville me sagt: 'OK, me har gjort alt me kan gjera, så kvifor gidd me å gå inn igjen?'» 

Albumtittelen vart foreslått av Tyler, som hadde høyrt uttrykket før, kanskje frå songen til det kanadiske country/bluegrass-bandet The Good Brothers, og mora bandet med det. Perry uttalte under eit radiointervju: «Me veit berre at det er ein frase som høyrest jazzaktig, ekkelaktig ut, så det fungerer for oss.»

Mange spor inneheld munnspel av Tyler, inkludert Little Walters-songen «Temperature». Denne vart spelt i ein episode av *House of Blues Radio Hour* som handla om munnspel. Den avgrensa utgåva av albumet kom med ein nøkkelring forma som eit munnspel. Det første forslaget til eit omslag var eit munnspel stappa ned i dongerishortsen til ein modell. Det vart nedlagt veto sa Tyler, «fordi eg er i eit band med fire andre gutar.»

«Stop Messin' Around» - ein Fleetwood Mac-cover, sungen av Perry - hadde aldri tidlegare dukka opp på eit Aerosmith-album, trass i at han hadde vore mykje spelt på konsertane til bandet i meir enn ti år.

## Mottaking

Metacritic gav albumet ein skår på 69 av 100 baserte på 12 generelt positive meldingar. Stephen Thomas Erlewine i AllMusic sa at albumet er det beste bandet har gjort sidan *[[Pump av Aerosmith|Pump]]* i 1989, og at det ikkje kan kallast eit «blues»-album fordi det er eit rockealbum. Han kalla albumet ei «overrasking» ved at, sjølv om plateomslaget og tittelen på albumet er dårleg, markerer det ei tilbakevending til Aerosmith. I meldinga si for *[[magasinet Blender|Blender]]*sa Jon Pareles at bandet gjorde sitt bluesalbum annleis enn dei fleste andre fordi, i staden for å laga «respektable» coverversjonar, lagar dei ganske respektlause coverversjonar som «You Gotta Move». Albumet synte for han at Aerosmith framleis kan rocka. Chris Willman frå *[[Entertainment Weekly]]* meinte at albumet ikkje levde opp til kva det burde vera fordi det er for høglydt, men nokre songar på albumet er gode.

David Fricke frå magasinet *[[Rolling Stone]]* skreiv ein artikkel for magasinet som samanlikna og kontrasterte Aerosmith sitt *Honkin' on Bobo* og Eric Clapton sitt *[[Me and Mr. Johnson]]* som òg utforska bluesinnverknader. Han sa at albumet til Clapton mest handla om smerte, medan albumet til Aerosmith handla om sex og å rømma frå elskarar. Han reknar òg **Bobo** for å vera eit dobbelt hyllestalbum - ei hyllest til dei opphavlege musikarane og ei hyllest til 1960-åras bluesrock-band - og reknar albumet for å vera overdriven, noko Aerosmith er gode på.

## Innhald
I følgje plateomslaget:

## Medverkande
I følgje plateomslaget:
*Steven Tyler – solovokal, munnspel, piano på «Never Loved a Girl», korvokal på «Stop Messin' Around», perkusjon, produsent
*Joe Perry – sologitar, korvokal, solovokal på «Back Back Train» og «Stop Messin' Around», produsent
*Brad Whitford – rytme- og sologitar
*Tom Hamilton – bassgitar
*Joey Kramer – trommer 
**Andre medverkande**
*Tracy Bonham – vokal på «Back Back Train» og «Jesus Is on the Main Line»
*Johnnie Johnson – piano på «Shame, Shame, Shame» og «Temperature»
*The Memphis Horns – blåsarar på «Never Loved a Girl»
*Paul Santo – piano, elektrisk piano, orgel, lydteknikar

**Produksjon**
*Jack Douglas – produsent
*Paul Caruso – lydteknikar
*Jay Messina – lydteknikar
*Bob Ludwig – mastering
*Marti Frederiksen – produsent, miksing, lydteknikar

## Salslister

### Vekeslister

### Årslister

## Salstrofé

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Honkin&#39; on Bobo|Honkin&#39; on Bobo]]» frå ,  den 16. mai 2023.* 
*** oppgav desse kjeldene:* 
*