open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Time Pieces Vol.II Live in the Seventies

**Time Pieces Vol.II Live in the Seventies** er eit kosnertalbum frå 1983 av Eric Clapton. 

## Innhald

1, 2, 3, 4 og 8 - spelt inn i desember 1979 i Budokan Theatre i Tokyo.
5 - Spelt inn i Fillmore East 1970 med Derek and the Dominos.
6 og 7 - Spelt inn i 1974 i Hammersmith Odeon .

## Medverkande
*Eric Clapton-Gitar, vokal
*Yvonne Elliman-Vokal
*Jim Gordon-Trommer
*Albert Lee-Gitar, klaverinstrument, vokal
*Marcy Levy-tamburin
*Dave Markee-Bass
*Jamie Oldaker-Trommer
*Carl Radle-Bass
*Dick Sims-Orgel
*Henry Spinetti-Trommer
*Chris Stainton-Klaverinstrument
*Chris Staltn-Klaverinstrument
*George Terry-Gitar
*Bobby Whitlock-Orgel, vokal
Money and Cigarettes

***Money and Cigarettes*** er eit album frå 1983 av Eric Clapton. Plateomslaget syner Clapton, med ein sigarett i handa, som står ved sidan av ein smeltande Fender Stratocaster-gitar. Eric Clapton gav albumet tittelen fordi «det vart alt eg såg eg hadde att.» 

*Money and Cigarettes* markerte fleire viktige vendepunkt i karrieren til Clapton. Det var debutplata hans på sin eigen Duck-etikett på Warner Bros. sitt Reprise Records. Det var òg det første albumet han laga etter han tok tak i alkoholproblemet sitt. Han sparka det gamle bandet sitt, men heldt på gitaristen Albert Lee. I staden leigde han inn studiomusikarar som bassisten Donald «Duck» Dunn og trommeslagaren Roger Hawkins, og henta òg inn gjestegitaristen Ry Cooder. 

Singelen «I've Got a Rock 'n' Roll Heart» vart ein stor hitt i USA for Clapton og nådde 18. plassen der, men gjorde det heller dårleg i Storbritannia der han ikkje gjekk inn på listene. Albumet nådde 16. plassen i USA og i Noreg gjekk det heilt til tredjeplassen. 

## Innhald

## Medverkande

* Eric Clapton – elektrisk gitar, slidegitar, solovokal
*Ry Cooder – elektrisk gitar, slidegitar
*Albert Lee – akustisk gitar, elektrisk gitar, klaverinstrument, korvokal
*Donald «Duck» Dunn – bassgitar

*Roger Hawkins – trommer
*Chuck Kirkpatrick – korvokal
*John Sambataro – korvokal
*Peter Solley – Hammondorgel

;Produksjon
*Produsentar – Tom Dowd og Eric Clapton 
*Lydteknikarar – Tom Dowd og Michael Carnavale
*Assiterand lydteknikar – Dennis Halliburton
*Mastra av Mike Fuller av Criteria Studios (Miami, FL).
*Kunstnarisk leiar – El & Nel Ink., Graham Hughes
*Fotografi – Graham Hughes
*Design – El & Nel Ink., Ian Murray

## Salslister

### Vekeslister

### Årslister

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Money and Cigarettes|Money and Cigarettes]]» frå ,  den 14. mars 2011.* 
*** oppgav desse kjeldene:* 

## Bakgrunnsstoff
*
Backtrackin'

***Backtrackin***' er eit samlealbum av Eric Clapton. Det kom ut i mai 1984 på Starblend.

## Innhald

## Kjelder
*[ *Backtrackin*'] på Allmusic

## Bakgrunnsstoff
*Backtrackin Essex Cover Band
Sjørose

**Sjøroser** eller **sjøanemonar** (*Actiniaria*) er ein orden koralldyr som er utan skjelett. Dei er vanlegvis relativt store, festa til stein og fjell med ein fot, og sidan dei har ei mengd fangarmar eller tentaklar, kan dyra sjå ut som fargerike blomar. I alle hav finst det slike dyr. 

Sjørosene (sjøanemonene) lever av å fange smådyr ved hjelp av lammande nesleceller på fangarmane og føre byttedyra til ei munnopning mellom armane.

## Sjøroser i Noreg
Fleire artar er å sjå på grunt vatn langs norskekysten, ofte i straumharde strok. Arten hestesjørose eller *hesteaktinie*,  òg kalla svabergsjørose, styggmannsblod, er ei raud sjørose som finst langs Mørekysten.  Purpurraud eller grøn sjørose, *[[Actinia equina]]*, om lag ti cm høy, er vanleg på stein og fjell i fjøra frå Stavanger og nordetter.

## Bilete

fil:Anthothoe albocincta.JPG|*Anthothoe albocincta*
fil:Actinoscyphia aurelia 1.jpg|*Actinoscyphia aurelia*
fil:Noppenrand-Anemone (Cryptodendrum adhaesivum).JPG|*Cryptodendrum adhaesivum*
fil:Thalassianthus aster.JPG|*Thalassianthus aster*
fil:Colonial anemone zebra.jpg|*Nemanthus annamensis*
fil:Peachia quinquecapitata.jpg|*Peachia quinquecapitata*

## Bakgrunnsstoff
Just One Night av Eric Clapton

***Just One Night*** er eit dobbelt konsertalbum frå 1980 av Eric Clapton. Det vart spelt inn på Budokan Theatre i Tokyo i desember 1979 då Clapton turnerte med det siste albumet sitt, *[[Backless]]*. Albumet nådde andreplassen i USA, tredjeplassen i Storbritannia og 13. plassen i Noreg.

## Innhald

## Medlemmar
*Eric Clapton: Gitar og vokal.
*Henry Spinetti: Trommer.
*Chris Stainton: Klaverinstrument.
*Albert Lee: Gitar, klaver og vokal på «Setting Me Up».
*Dave Markee: Bassgitar.

## Salslister

### Vekeslister

### Årslister

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Just One Night (Eric Clapton album)|Just One Night (Eric Clapton album)]]» frå ,  den 17. juni 2018.* 
*** oppgav desse kjeldene:*
Samansett tal

Eit **samansett tal** er eit naturleg tal større enn 1 som ikkje er eit primtal. Alle samansette tal er eit produkt av to eller fleire primtal.

Dei samansette tala som er mindre enn 100 er:
4, 6, 8, 9, 10, 12, 14, 15, 16, 18, 20, 21, 22, 24, 25, 26, 27, 28, 30, 32, 33, 34, 35, 36, 38, 39, 40, 42, 44, 45, 46, 48, 49, 50, 51, 52, 54, 55, 56, 57, 58, 60, 62, 63, 64, 65, 66, 68, 69, 70, 72, 74, 75, 76, 77, 78, 80, 81, 82, 84, 85, 86, 87, 88, 90, 91, 92, 93, 94, 95, 96, 98, 99.

## Kjelde

* *Denne artikkelen bygger på «[[:nb:Sammensatt tall|Sammensatt tall]]» frå , den 14. mars 2011.*
August av Eric Clapton

***August*** er eit album frå 1986 av Eric Clapton. Det hovudsakleg produsert av Phil Collins i lag med Tom Dowd og vart ein av dei bestseljande albuma til Clapton. 

Av songane er den Dowd/Clapton-produserte signaturlåten «It's in the Way That You Use It» (skriven i lag med Robbie Robertson), som vart nytta i Paul Newman-Tom Cruise-filmen *[[The Color of Money]]*, og som nådde førsteplassen på Mainstream Rock Tracks-lista i USA. Andre songar er tre Collins-produserte songar, den horn-baserte «Run» og dei gitartunge «Tearing Us Apart» med Tina Turner og «Miss You».

Det einaste hitten frå albumet i Storbritannia, «Behind the Mask», vart spelt inn etter forslag frå Greg Phillinganes. Soga er at då produsenten Quincy Jones høyrte Yellow Magic Orchestra sin orirignalversjon av songen kring 1980-1982, så likte han songen så godt at han og Michael Jackson spelte inn si eiga utgåva av han med ny tekst under innspelinga til Jackson av *[[Thriller av Michael Jackson|Thriller]]*. Songen kom aldri med på *Thriller*, men Phillinganes, som på den tida spelte keyboard for Jackson, spelte seinare inn si eiga utgåve av songen på albumet *Pulse* i 1984, som liknar versjonen Clapton spelte inn for *August*.

Studiobandet til Clapton omfatta trommeslagar/vokalist Collins; bassist Nathan East og klaverspelar Greg Phillinganes;  saksofonist Michael Brecker, trompetistane Randy Brecker og Jon Faddis, og trombonist Dave Bargeron.

*August* svinga mellom soul/popen til Collins og blues/rocken til Clapton og stadfesta comebacket til Clapton. Albumet nådde 12. plass på albumlista i Noreg. 

## Innhald

## Medverkande
*Eric Clapton	 - gitar, vokal
*Phil Collins	 - trommer, perkusjon, korvokal
*Tina Turner	 - vokal (spor 3), korvokal (spor 8)
*Nathan East		 - bassgitar
*Henry Spinetti	 - trommer (spor 1)
*Michael Brecker	 - saksofon (spor 2, 4, 6, 7 & 9)
*Jon Faddis		 - trompet (spor 2, 4, 6, 7 & 9)
*Gary Brooker		 - klaverinstrument og vokal (spor 1)
*Leon Pendarvis		 - hornarrangement
*Greg Phillinganes	 - klaverinstrument og vokal
*Richard Feldman	 - klaverinstrument (spor 5)
*Laurence Cottle	 - bass (spor 1)
*Dave Bargeron		 - trombone (spor 2, 4, 6, 7 & 9)
*Randy Brecker		 - trompet (spor 2, 4, 6, 7 & 9)
*Richard Cottle		 - synthesizer (spor 1)
*Katie Kissoon		 - korvokal (spor 7, 10 & 11)
*Magic Moreno		 - korvokal (spor 7), lydteknikar
*Tessa Niles		 - korvokal (spor 7, 10 & 11)

## Salslister

### Vekeslister

## Salstrofé

## Singlar

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:August (album)|August (album)]]» frå ,  den 14. mars 2011.*
The Cream of Eric Clapton

***The Cream of Eric Clapton*** er eit samlealbum av Eric Clapton. Det inneheld songar frå tre av banda hans, Cream, Blind Faith og Derek & the Dominos, samt frå solotida hans. Det kom ut i 1987 i Storbritannia. Det må ikkje forvekslast med det amerikanske samlealbumet frå 1995, *[[The Cream of Clapton]]*.

## Innhald

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:The Cream of Eric Clapton|The Cream of Eric Clapton]]» frå ,  den 14. mars 2011.*
Journeyman

***Journeyman*** er det 11. studioalbumet til Eric Clapton som soloartist, gjeve ut i 1989. 

Albumet inneheld bluessongar som «Before You Accuse Me», «Running On Faith» og «Hard Times». Singelen «Bad Love», gav han Grammyprisen for beste mannlege rockevokal i 1990 og den nådde førsteplassen på Album Rock-lista i USA. «Pretending» nådde òg førsteplassen på den same lista. 

Albumet nådde 16. plass på den amerikanske albumlista, men vart det første studioalbumet hans som selde dobbelt platina. Eric Clapton har omtalt albumet som ein av hans personlege favorittar. I Noreg gjekk albumet til andreplassen. 

*Journeyman*, er  «svenn» på norsk. 

## Innhald

## Medverkande
* Eric Clapton	- gitar, vokal, dobro, design
* Phil Collins	- trommer, kor- & harmonivokal
* David Sanborn	- altsaksofon
* Robert Cray	- gitar
* Phil Palmer		- gitar
* John Tropea		- rytmegitar
* George Harrison	- gitar & harmonivokal
* Cecil Womack		- akustisk gitar, vokal
* Jerry Williams		- gitar, kor- & harmonivokal
* Nathan East		- bass, korvokal
* Pino Palladino		- bass
* Darryl Jones		- bass
* Gary Burton	- vibraphone
* Hank Crawford		- altsaksofon
* Ronnie Cuber		- barytonsaksofon
* David «Fathead» Newman	- tenorsaksofon
* Jon Faddis		- trompet & horn
* Lew Soloff	- trompet
* Steve Ferrone		- trommer & Hi Hat
* Jim Keltner	- perkusjon, trommer, tamburin, trommeprogrammering
* Jeff Bova		- synthesizer, programmering, trommeprogrammering, synthesizerhorn
* Jimmy Bralower		- trommeprogrammering
* Alan Clark		- synthesizer, klaverinstrument, Hammondorgel, sekvensar, 
* Robbie Kondor		- synthesizer, munnspel, klaverinstrument, vocoder, trommeprogrammering
* Rob Mounsey		- synthesizer
* Robby Kilgore	- synthesizer
* Greg Phillinganes	- synthesizer, piano, klaverinstrument, korvokal
* Richard Tee		- piano, Fender Rhodes
* Carol Steele		- perkusjon, conga, tamburin
* Arif Mardin		- arranger, strykearrangement
* Linda Womack		- vokal
* Daryl Hall		- harmonivokal
* Tawatha Agee		- korvokal
* Lani Groves		- korvokal
* Chaka Khan		- korvokal
* Tessa Niles		- korvokal
* Vaneese Thomas		- korvokal

### Produksjon

*Produsert av Russ Titelman
*Lydteknikarar - Steve «Barney» Chase,  Dave O'Donnell, Jack Joseph Puig og Dave Wittman
*Assisterande lydteknikar – Richard Arnold, Paul Angelli, Mike Knowles and U.E. Natasi
*Ekstra lydteknikar - Larry Alexander, Ben Fowler, Michael O'Reilly og Steve Rinkoff 
*Innspelt i The Power Station (NYC), Skyline Studios (NYC) og The Town House (London)
*Miksa av Gary Wright og Russ Titelman (spor 3, 6, 7, 9-12); Rob Eaton (spor 1, 2, 4, 8); Steve Chase (spor 5)
*Innspeling og mikseassistent – Ben Fowler
*Miksa i The Power Station og The Town House
*Mastra av Ted Jensen hos Sterling Sound, NYC
*Produksjonskoordinator – Jill Dell'Abate
*Produksjonsassistent – Alexandra Saraspe Conomos
*Design – Bill Smith Studio
*Originalt designkonsept – Eric Clapton
*Fotografi – Terry O'Neill
*Management, turnéfotografi – Roger Forrester

## Salslister

### Vekeslister

### Årslister

### Singlar

## Salstrofé

## Kjelder

* *Denne artikkelen bygger på «[[:en:Journeyman (album)|Journeyman (album)]]» frå ,  den 14. mars 2011.* 
*** oppgav desse kjeldene:*
Before You Accuse Me

«**Before You Accuse Me**» (òg kjend som «**Before You Accuse Me (Take a Look at Yourself)**» er ein song skriven og spelt inn av den amerikanske musikaren Bo Diddley i 1957. Han vart gjeven ut som B-sida til singelen «Say Bossman» og kom ut på debutalbumet hans i 1958. Diddley song og spelte gitar, og med seg hadde han Jody Williams (gitar), Willie Dixon (bass) og Frank Kirkland (trommer).

## Andre versjonar
### Eric Clapton-utgåva
«Before You Accuse Me» vart spelt inn og gjeven ut to gonger av Eric Clapton: ein elektrisk versjon på albumet *[[Journeyman]]* frå 1989 og ein akustisk konsertversjon frå *[[Unplugged av Eric Clapton|Unplugged]]* i 1992. *Journeyman*-utgåva nådde 9. plassen på Billboard si Hot Mainstream Rock Tracks-lista i 1990.

#### Medverkande
;Journeyman version
*Eric Clapton – vokal, gitar
*Robert Cray – gitar
*Richard Tee – piano
*Robbie Kondor – synthesizer
*Nathan East – bassgitar
*Jim Keltner – trommer
*Russ Titelman – produsent

### Andre versjonar
Creedence Clearwater Revival spelte songen for albumet *[[Cosmo's Factory]]* i 1970. Creedence Clearwater Revival hadde tidlegare spelt songen i 1968 under innspelinga av debutalbumet, men denne kom først ut på 40-årsjubileumsutgåva av albumet. 

Andre som har spelt songen er Magic Slim og Delbert McClinton.

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Before You Accuse Me|Before You Accuse Me]]» frå ,  den 14. mars 2011.* 
*** oppgav desse kjeldene:*


## Bakgrunnsstoff
*
24 Nights

***24 Nights*** er eit konsertalbum av Eric Clapton, spelt inn i Royal Albert Hall i London i 1990 og 1991. Det kom ut 8. oktober 1991. Albumet er ein slag «beste av» 42 konsertar Eric Clapton gjorde i Royal Albert Hall i løpet av dei to åra. Clapton sette ny rekord då han spelte 24 kveldar i Royal Albert Hall mellom 5. februar og 9. mars 1991 etter at han hadde spelt 18 kveldar der i 1990. Clapton var visstnok ikkje nøgd med konsertopptaka frå 1990 og utsette plata til etter han hadde spelt dei «24 kveldane» i 1991.

Desse konsertane vart spelte med fire forskjellige instrumentformasjonar, *4-mannsband*, *blues*, *9-mannsband* og *orkesterkveldar*, sistnemnde med National Philharmonic Orchestra dirigert av Michael Kamen.

## Innhald

## Medverkande
*Eric Clapton - Gitar, vokal
*Alan Clark - Klaverinstrument
*Phil Collins - Tamburin
*Ray Cooper - Trommer
*Richard Cousins - Bass
*Robert Cray - Gitar
*Nathan East - bass, vokal
*Steve Ferrone - Trommer
*Buddy Guy - Gitar
*Johnnie Johnson - Piano, vokal
*Michael Kamen - Dirigent
*Katie Kissoon - Korvokal
*Chuck Leavell - Klaverinstrument
*National Philharmonic Orchestra -
*Tessa Niles - Korvokal
*Jamie Oldaker - Trommer
*Phil Palmer - Gitar
*Greg Phillinganes - Klaverinstrument, vokal
*Jerry Portnoy - Munnspel
*Edward Shearmur - Klaverinstrument
*Joey Spampinato - Bass
*Jimmie Vaughan - Gitar

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:24 Nights|24 Nights]]» frå ,  den 14. mars 2011.* 
*** oppgav desse kjeldene:*
Rush av Eric Clapton

***Rush*** er eit filmmusikkalbum til filmen med same namn, skriven og framført av Eric Clapton. Albumet inneheld den akustiske rockeballaden «Tears in Heaven», som han vann Grammyprisen for årets song, årets plate og årets beste mannlege popvokal for i 1993. 

## Innhald

## Medverkande
### Musikarar – filmmusikk
* Eric Clapton – gitar
* Randy Kerber – klaverinstrument
* Greg Phillinganes – klaverinstrument
* Chuck Leavell – piano og orgel
* Robbie Kondor – synthesizer
* Nathan East – bass
* Tim Drummond – bass
* Steve Ferrone – trommer
* Lenny Castro – perkusjon
* Bruce Dukov – konstermeister

### Musikars – Songar
«Help Me Up»
* Eric Clapton – vokal, gitar
* Randy Kerber – orgel
* Greg Phillinganes – piano
* Nathan East – bass
* Steve Ferrone – trommer
* Lenny Castro – perkusjon
* Bill Champlin, Vaneese Thomas, Jenni Muldaur, Lani Groves – korvokal
* Synth-horn arrangert og framført av David Frank

«Don't Know Which Way to Go»
* Buddy Guy – vokal, gitar
* Eric Clapton – gitar
* Chuck Leavell – piano
* Greg Phillinganes – orgel
* Nathan East – bass
* Steve Ferrone – trommer

«Tears in Heaven»
* Eric Clapton – vokal, gitar, dobro
* Randy Kerber – synthesizer
* JayDee Maness – pedalsteelgitar
* Nathan East – bass
* Gayle Levant – keltisk harpe
* Lenny Castro – perkusjon
* Jimmy Bralower – trommemaskin

## Salslister
### Vekeslister

## Salstrofé

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Rush (soundtrack)|Rush (soundtrack)]]» frå ,  den 14. mars 2011.*
Edge of Darkness av Eric Clapton

**Edge of Darkness** er eit filmmusikkalbum frå 1985 av Eric Clapton og Michael Kamen for den britiske fjernsynsserien *[[Edge of Darkness]]*. Temaet frå serien vann dei ein Ivor Novello-pris for låtskriving og komposisjon, i tillegg til at dei vann BAFTA-prisen for beste musikk i 1986.

## Bakgrunn
For Clapton var dette første gongen han skreiv filmmusikk, kort tid etter at han hadde sett Terry Gilliam-filmen *[[filmen Brazil|Brazil]]* med venen Kamen, som hadde skrive musikken for filmen. Han fekk ein telefon frå BBC som spurte om han ville lage musikk til *Edge of Darkness*, og han bad så Kamen om hjelp.

## Kritikarros
Som med fjernsynsserien fekk filmmusikken mykje ros: *[[The Age]]* kalla han eineståande; *[[The Atlanta Journal-Constitution]]* sa at han var «særleg merkverdig». Singelen nådde 65. plass på den britiske lista, der han låg tre veker i januar 1986.

## Innhald

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Edge of Darkness (soundtrack)|Edge of Darkness (soundtrack)]]» frå ,  den 14. mars 2011.* 
*** oppgav desse kjeldene:*
Tears in Heaven

«**Tears in Heaven**» er ein ballade skriven av Eric Clapton og Will Jennings om smerta Clapton følte då den fire år gamle sonen hans, Conor, omkom, etter å falle ut frå eit vindauge i 53. etasje frå ei leilegheit i New York hos ein ven av mora, den 20. mars 1991. Clapton, som kom til leilegheita kort tid etter ulukka, var synleg forstyrra i fleire månader etter. Songen er ein av dei mest populære songane til Clapton og nådde andreplassen i USA.

Will Jennings, som skreiv songen i lag med Clapton, var først motvillig til å hjelpe han med ein så personleg song.
 Songen vart først gjeven ut på filmmusikken til filmen *[[Rush av Eric Clapton|Rush]]*, og så på *[[Unplugged av Eric Clapton|Unplugged]]* året etter. Clapton vann med songen Grammyprisen for årets song, årets plate og beste mannlege popvokal i 1993.  
:«Eric og eg skulle skrive ein song for ein film kalla *Rush*. Me skreiv ein song kalla 'Help Me Up' for slutetn av filmen... så såg Eric ein annan stad i filmen for ein song og han sa til meg, 'Eg vil skrive ein song om guten min.' Eric hadde første verset av songen alt, som for meg er heile songen, men han ønskte at eg skulle skrive resten av versa og mellomspelt ('Time can bring you down, time can bend your knees...'), sjølv om eg fortalde han at det var så personleg at han burde skrive han sjølv. Han fortalte meg at han beundra det eg hadde gjort med Steve Winwood og til slutt var det ikkje noko anna enn å gjere som han bad om, trass i at det var kjenslemessig. Denne songen er så personleg og så trist at han er unik med mi erfaring som låtskrivar» – Will Jennings


Clapton slutta å spele songen i 2004, i lag med songen «My Father's Eyes».

«Eg følte ikkje det tapet lenger, som er ein så stor del av dei songane. Eg må verkeleg sette over til dei kjenslene som var der då eg skreiv dei. Dei er på ein måte borte no og eg vil verkeleg ikkje ha dei attende. Livet mitt er annleis no. Dei treng truleg berre ein pause og kanskje eg spelar dei igjen seinare.»


Kort tid etter singelen kom ut, spelte han på *[[MTV Unplugged]]* og spelte inn ein ny versjon av songen.

## Andre versjonar
Andre artistar som har spela songen er Joshua Redman, Warren Hill, Paul Anka, Declan Galbraith, Coko, Aaron Hall og Jeff Berlin.

## Unser Star für Baku
I det andre programmet i den tyske musikktevlinga Unser Star für Baku, som òg var den tyske uttakinga til Eurovision Song Contest 2012, framførte Andrew Fischer songen «Tears in Heaven». Han enda på sjuandeplass, gjekk ikkje vidare i tevlinga, og fekk dimed ikkje representere Tyskland i Eurovision Song Contest 2012.

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Germany in the Eurovision Song Contest 2012|Germany in the Eurovision Song Contest 2012]]» frå ,  den 11. juli 2012.*  

## Bakgrunnsstoff
* Akkordar og tekst
Reconsider Baby

«**Reconsider Baby**» er ein bluessong gjort i vestkyst-bluesstil som er spelt av mange bluesartistar og andre artistar. Lowell Fulson sin «Reconsider Baby» vart ein hitt på Topp 10 på R&B-lista i USA og er anerkjent av Blues Foundation Hall of Fame og Rock and Roll Hall of Fame.

## Original song
I 1954 skreiv Lowell Fulson og spelte inn «Reconsider Baby» som den første singelen sin for Checker Records, eit selskap under Chess Records. Songen var ein 12-taktsblues i middels tempo med ein gitarsolo av Fulson. Songen vart ein hit og låg 15 veker på R&B-lista der han nådde tredjeplass som høgaste plassering. I 1993 vart «Reconsider Baby» innlemma i Blues Foundation Hall of Fame i kategorien «Classics of Blues Recordings».  Songen er òg på lista til Rock and Roll Hall of Fame over dei 500 songane som forma Rock and Roll.

## Andre versjonar
Mange andre artistar har spelt inn songen, mellom andre: 
* 1960 – Elvis Presley frå *[[Elvis is Back!]]*
* 1964 – Bobby Bland frå *Ain't Nothing You Can Do*.
* 1966 – Magic Sam som «Hate to See You Go» frå *Magic Touch*.
* 1969 – Ike and Tina Turner frå *Outta Season*.
* 1972 – Freddie King frå *The Texas Cannonball*.
* 1994 – Eric Clapton frå  *[[From the Cradle]]*.
* 2004 – Joe Bonamessea frå *Had to Cry Today*.

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Reconsider Baby|Reconsider Baby]]» frå ,  den 14. mars 2011.* 
*** oppgav desse kjeldene:*
Fortaleza Esporte Clube

**Fortaleza Esporte Clube** er ein idrettsklubb frå Fortaleza i Brasil , stifta 18. oktober 1918 .

## Bakgrunnsstoff
* - Fortaleza Site 
* - Fortaleza.Net
Unplugged av Eric Clapton

***Unplugged*** er eit konsertalbum av Eric Clapton frå 1992. Det vart spelt inn i England for *[[MTV Unplugged]]*-serien og inneheld både hitsingelen «Tears in Heaven» og ein kraftig omarbeidd akustisk versjon av «Layla». Clapton fekk seks Grammyprisar for albumet, mellom anna årets plate, årets album, årets song, beste mannlege popvokal, beste mannlege rockevokal og beste rockesong. «Tears in Heaven» gav han tre av desse prisane.  Albumet nådde toppen av ''Billboard'' 200, og har seld til diamantalbum der for over 10 millionar selde eksemplar i USA aleine. I 2000 kåra ''Q'' *Unplugged* på 71. plass på lista deira over dei 100 beste britiske albuma gjennom tidene.

Clapton framførte songane føre eit lite publikum den 16. januar 1992 i Bray Film Studios i Windsor i England. I tillegg til songane som kom med på albumet, spelte han tidlege versjonar av «My Father's Eyes» og «Circus Left Town» i lag med «Worried Life Blues».  Clapton spelte ein Martin 000-42 akustisk gitar det meste av konserten og i 2004 vart denne gitaren seld for 791&nbsp;500 US-dollar (ca. 4,4 millionar kroner) på ein auksjon.

## Innhald

## Medverkande

* Eric Clapton – solovokal, akustisk gitar, dobro, kazoo
* Katie Kissoon – korvokal
* Tessa Niles – korvokal
* Andy Fairweather Low – akustisk gitar, mandolin, munnspel
* Nathan East – akustisk bass, korvokal

* Steve Ferrone – trommer, perkusjon
* Ray Cooper – perkusjon
* Chuck Leavell – piano, harmonium
* James Barton – lydteknikar
* Ted Jensen – mastering
* Steve Boyer – miksing i Power Station NYC

## Salslister

### Vekeslister

### Årslister

### Tiårsliste

## Salstrofé

### Album

### VHS og DVD

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Unplugged (Eric Clapton)|Unplugged (Eric Clapton)]]» frå ,  den 14. mars 2011.* 
*** oppgav desse kjeldene:*
From the Cradle

***From the Cradle*** er eit bluescoveralbum av Eric Clapton frå 1994. I følgje teksten på omslaget er det ei direkte innspeling utan ekstra lydspor eller klipping, bortsett frå dobroen på «How Long Blues» og trommene på «Motherless Child». 

Sjølv om Clapton lenge hadde hatt ein kjærleik for blues, var *From the Cradle* det første forsøket hans på eit heilt album med berre blues. Han spelte sidan inn *[[Riding with the King]]* med B. B. King, ei hyllest til Robert Johnson, *[[Me and Mr. Johnson]]*, og eit samarbeid med J. J. Cale, *[[The Road to Escondido]]*.

Albumet gjekk heilt til topps på den amerikanske albumlista, medan det i Noreg nådde fjerdeplass. 

## Innhald

## Medverkande

* Eric Clapton – gitar, vokal, produsent
* Dave Bronze – bass
* Jim Keltner – trommer
* Andy Fairweather-Low – gitar
* Jerry Portnoy – munnspel

* Chris Stainton – klaverinstrument
* Roddy Lorimer – trompet
* Simon Clarke – barytonsaksofon
* Tim Sanders – tenorsaksofon
* Richie Hayward – perkusjon på «How Long Blues»

* Jack English – fotografi
* Russ Titelman – produsent, miksing
* Alan Douglas – lydteknikar, miksing
* Giles Cowley og Julie Gardiner – assisterande lydteknikarar
* Alex Haas – lydteknikar på «How Long Blues»

## Salslister

### Vekeslister

### Årslister

## Salstrofé

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:From the Cradle|From the Cradle]]» frå ,  den 15. mars 2011.*
How Long, How Long Blues

«**How Long, How Long Blues**» er ein tradisjonell 8-taktsblues gjort kjend av Leroy Carr på innspelinga hans frå 1928 for Vokalion Records i lag med gitarist Scrapper Blackwell. Songen vert ofte berre kalla «**How Long Blues**» og er ein bluesstandard som er spelt av mange artistar, ikkje berre som blues, òg som country, pop og jazz.

## Songen
Carr skreiv musikken for songen, som er ei trist soge om korleis livet kan gå gale. Han spelte imponerande bluespiano og akkompagnerte seg sjølv med Blackwell på jazzgitar. I motsetnad til landlege bluesartistar på denne tida, var vokalen til Carr i høgt toneleie og glatt, med klår uttale.

Songen er spelt inn med mange tekstmessige variasjonar, men dei fleste variantane byrjar med linja: «How long, how long, has that evening train been gone?» 

## Ettermæle
Dette er den første suksessrike innspelinga som syner den nordlege urbane bluesstilen som kom av svarte amerikanarar som flytta nordover. Carr i lag med gitaristen Blackwell kombinerte lett bluespiano med ein melodisk jazzgitar som tiltrekte eit sofistikert svart publikum til klubbane. Vokalstilen hans flytta blues mot ein meir sofistikert urban stil og påverka songarar som T-Bone Walker, Charles Brown, Amos Milburn, Jimmy Witherspoon, Ray Charles og fleire. Jazzgitaren til Blackwell var med å bane veg for elektrisk gitaristar som Eddie Durham og Charlie Christian.

Ein versjon av songen finst på Lonnie Donegan-albumet *Lonnie Donegan Showcase* frå 1956.

1. oktober 1962 spelte Lou Rawls inn songen for albumet *Black and Blue*.

Grateful Dead spela songen mange gonger i 1970 under det akustiske settet sitt. 

Songen vart spelt inn av Eric Clapton for albumet *[[From the Cradle]]* i 1994.

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:How Long, How Long Blues|How Long, How Long Blues]]» frå ,  den 14. mars 2011.* 
*** oppgav desse kjeldene:*
Motherless Child Blues

«**Motherless Child Blues**» er namnet på to heilt forskjellige tradisjonelle bluessognar. Både melodien og teksten er forskjellige. Den første vart gjort populær av Robert «Barbecue Bob» Hicks—den andre av Elvie Thomas.

## «Motherless Child Blues» ''(Hicks)''

«Motherless Child Blues» vart spelt inn av Hicks i 1927 og fortel om songaren si mangel på respekt, og mangel på begeistring, for kvinner generelt. Songen byrjar med teksten som gjev namn til songen: 
:*If I mistreat you gal, I sure don't mean you no harm.*
:*I'm a motherless child and I  don't know right from wrong.*

Denne songen vart seinare spelt inn av Eric Clapton på albumet *[[From the Cradle]]* og kalla «Motherless Child».

Songen er òg spelt av jazzlegenda Jimmy Scott og i ein drum n' bass-omarbeiding av den skotske musikaren Colin Waterson.

## «Motherless Child Blues» ''(Thomas)''
Elvie Thomas spelte først inn hennar «Motherless Child Blues» med Geeshie Wiley i 1930. Denne songen fortel om ei dotter som ikkje følgjer råda til den døde mora si: 
:*Mother told me just before she died,*
:*...*
:*Oh daughter, Oh daughter, please don't be like me,*
:*To fall in love with every man you see.*

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Motherless Child Blues|Motherless Child Blues]]» frå ,  den 14. mars 2011.* 
*** oppgav desse kjeldene:*
It Hurts Me Too

«**It Hurts Me Too**» er ein bluesstandard som er «ein av dei mest tolka bluessongane». Han vart først spela inn i 1940 av Tampa Red, som ein 8-taktsblues i middels tempo med slidegitar. Han låner frå tidlegare bluessongar og har vorte spelt inn av mange andre artistar.

## Opphav
«It Hurts Me Too» er basert på «Things 'Bout Comin' My Way», spelt inn av Tampa Red i 1931 (OKeh 1637). Melodilinjene er nesten identiske, men den sistenemnde har ein ekstra takt i vendinga. «Sam Hill from Louisville», ein av Walter Vinson sine fleire psevdonym, spelte «Things 'Bout Coming My Way» kort tid før Tampa Red (1931 Brunswick 7216).  Vinson-versjonen er basert på tidlegare innspelingar med Mississippi Sheiks, «Sitting on Top of the World» (1930 OKeh 8784). Begge songane deler fleire element med «You Got to Reap What You Sow», spelt inn av Tampa Red i 1929 (Vokalion 1404) og av Leroy Carr og Scrapper Blackwell i 1928 (Vokalion 1232).  Melodilinjene, spelt på slidegitar av Tampa Red og sungen av Carr, liknar dei på dei seinare songane. Songen til Carr og Blackwell har element frå den tidlegare songen deira frå 1928, «How Long, How Long Blues» (Vokalion 1191). «How Long, How Long Blues» er skildra som ein av dei første bluesstandardane og var ein inspirasjon for mange bluessongar frå denne tida.

## Elmore James-versjonar
Fleire versjonar av «It Hurts Me Too» vart spelt inn i 1940- og 1950-åra, mellom anna av Stick McGhee og Big Bill Broonzy. Då Elmore James spelte han inn i 1957 (Chief 7004), nytta han teksten som er mest kjend i dag:

:You say you hurting, you almost lost your mind
:The man you love, he hurts you all the time
:When things go wrong, go wrong with you
:It hurts me too

1957-utgåva til James gjekk ikkje inn på listene, men etter at han spelte inn songen på ny i 1962 eller tidleg i 1963 for Fire/Fury/Enjoy vart han ein hitt. I 1965 vart songen gjeven ut på ny, to år etter James døydde, og låg åtte veker på R&B-lista, der han nådde 25. plass.

## Andre versjonar
Songen er spelt inn av mange andre artistar
* 1964 - The Paul Butterfield Blues Band
* 1967 - John Mayall and the Bluesbreakers
* 1967 - Chuck Berry
* 1968 - The Animals
* 1969 - Savoy Brown
* 1969 - Karen Dalton
* 1970 - Bob Dylan
* 1971 - Canned Heat
* 1971 - Hound Dog Taylor
* 1972 - The Rolling Stones
* 1972 - Grateful Dead
* 1973 - Mike Bloomfield, John s. Hammond, og Dr. John frå *Triumvirate*
* 1975 - Freddie King
* 1978 - Foghat
* 1982 - Eric Burdon
* 1994 - Eric Clapton
* 1995 - Kenny Neal
* 1998 - Little Milton
* 1998 - Susan Tedeschi
* 1999 - Gov't Mule med Little Milton
* 1999 - Luther Allison
* 2000 - Keb Mo
* 2002 - Joe Louis Walker
* 2011 - First Aid Kit

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:It Hurts Me Too|It Hurts Me Too]]» frå ,  den 14. mars 2011.* 
*** oppgav desse kjeldene:*
*
*
*
*
Driftin' Blues

«**Driftin' Blues**» eller «**Drifting Blues**» er ein bluesstandard gjort i vestkyst-bluesstil.  Han vart skriven og først spelt inn av Johnny Moore's Three Blazers og vart ein av dei største blueshittane i 1940-åra. I løpet av åra har songen vorte tolka og spelt inn . Den originale «Driftin' Blues» er anerkjend av Blues Hall of Fame og Rock and Roll Hall of Fame.

## Originalen
Johnny Moore's Three Blazers spelte inn «Driftin' Blues» i 1945. Gruppa, stundom kjend som ein «klubb-blues» combo, bestod av Charles Brown (vokal og piano), Johnny Moore (gitar), Eddie Williams (bass) og Johnny Otis (trommer). Songen vart utvikla under dei mange konsertane deira på klubbane i Los Angeles og er tilskriven Brown, Moore og Williams.  Songen er ein langsam 12-taktsblues, med Brown på vokal og piano. Brown kommenterte at «det var den første songen er skreiv ned og prøvde å synge».  Framføringa deira av songen vart godt teken i mot go førte til platekontrakt med Philo (seinare Aladdin) Records.  «Driftin' Blues» vart ein hit go låt 23 veker på Billboard R&B chart.  Songen nådde andreplass og stod att som ein av den mestseljande svarte platene i 1945 og 1946.

## Andre versjonar
Sidan songen var populær, tok andre artistar snart til å spele inn songen. Somme følgde originalen, medan andre tolka han forskjellig. Så tidleg som i 1946 spelte ein ung Ray Charles songen regelmessig. Som han kommenterte: «Charles Brown hadde stor innverknad på meg i den tidlege delen av karrieren min, særleg då eg sleit nede i Florida. Eg tenkte mang ein dollar med å imitere han på 'Drifting Blues'. Det var litt av ein song.».  I 1950 spelte Lightnin' Hopkins ein heilt annan versjon av songen, berre med seg sjølv på sforsterka gitar. John Lee Hooker gjorde ein liknande versjon i 1961. Billy Eckstine spelte inn songen i 1959 for albumet *[[Basie and Eckstine, Inc.|Basie/Eckstine Incorporated]]*. Chuck Berry spelte inn sin versjon av songen i 1960 for albumet *[[Rockin' at the Hops]]*.

«Driftin' Blues» gjekk igjen inn på listene i 1968 då Bobby «Blue» Bland spelte han inn. Versjonen hans nådde 23. plass og låg elleve veker på R&B-lista.  Bland-utgåva nådde òg 96. plass på poplista. På Monterey Pop Festival i 1967 spelte Paul Butterfield Blues Band (med full blåseseksjon) ein ni minuttar lang versjon av songen.  Ei anna konsertutgåve, med ein lang gitarsolo, vart spelt inn av Albert King i Fillmore Auditorium i 1968.  I 1969 spelte Charles Brown ein oppdatert versjon av «Driftin' Blues».  Eric Clapton gjorde fleire versjonar av songen, mellom anna for konsertalbumet *[[E. C. Was Here]]* i 1975 og som ein akustisk song (som «Driftin'») for *[[From the Cradle]]* i 1994.

## Lovord
Songen vart innlemma i Blues Hall of Fame i 1989 i kategorien «Classics of Blues Recordings» og vart med på lista til Rock and Roll Hall of Fame over dei 500 songane som forma Rock and Roll".

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Driftin&#39; Blues|Driftin&#39; Blues]]» frå ,  den 14. mars 2011.* 
*** oppgav desse kjeldene:*
*
*
*
*
*
*
The Cream of Clapton

***The Cream of Clapton*** er eit samlealbum av Eric Clapton, gjeve ut i USA i 1995. Det må ikkje forvekslast med den britiske samlinga *[[The Cream of Eric Clapton]]*, som seinare er blitt omdøypt til *The Best of Eric Clapton*.

I tillegg til å innehalde songar frå solokarrieren til Clapton, inneheld albumet òg songar frå banda Clapton spelte i: Cream, Blind Faith og Derek and the Dominos. 

## Track listing
Pilgrim av Eric Clapton

***Pilgrim*** er eit album frå 1998 av Eric Clapton. Det vart spelt inn i Olympic Studio i London seint i 1997. Albumet nådde fjerdeplass i USA

## Historie
*Pilgrim* var det første albumet til Clapton med nye songar sidan *[[Journeyman]]* i 1989. Albumet fekk blanda kritikk då det kom ut. Allmusic skildra albumet som «mildt», medan Rolling Stone-journalist David Wild gav det fire av fem stjerner og sa «*Pilgrim* er verket til nokon som har lært på den hardaste måten ein kan tenke seg at sjølv om han ikkje kan endre verda, så kan han kanskje endre seg sjølv.»

Då Eric Clapton ønskte å lage eit album, ønskte han å lage det «tristaste albumet» til no, så han ringte Simon Climie og starta prosjektet. Han hadde alt skrive to songar då sonen, Conor, døydde i mars 1991. Songane enda opp å vere «My Father's Eyes» og «Circus». «Circus» omhandla siste gong han såg sonen, då han tok han med på sirkus. Conor døydde dagen etter, då han fall ut av eit vindauge i 53. etasje i New York City.

Clapton eksperimenterer med trommemaskinar og enkelte lydar som synthesizerar, gitarar, og strykarar som minnar om R&B.

Songen «Pilgrim» var òg på filmmusikken til *[[Dødelig våpen 4]]*.

## Innhald

## Medverkande
Frå plateomslaget.

* Eric Clapton – gitar · vokal
* Simon Climie – trommeprogrammering · klaverinstrument · Pro Tools
* Steve Gadd – trommer
* Dave Bronze – bassgitar
* Chris Stainton – Hammondorgel
* Joe Sample – piano
* Nathan East – bassgitar
* Luís Jardim – bassgitar · perkusjon

* Andy Fairweather-Low – gitar
* Paul Carrack – Hammondorgel
* Greg Phillinganes – klaverinstrument
* Paul Brady – tinnfløyte
* Pino Paladino – bassgitar
* Alan Douglas – lydteknikar · miksing
* Mick Guzauski – miksing
* Kenneth «Babyface» Edmonds – korvokal

* Nick Ingman – strykearrangement
* The London Session Orchestra – strykarar
* Chyna Whyne – korvokal
* Paul Waller – trommeprogrammering
* Adam Brown – lydteknikarassistent
* Lee Dickson – gitarteknikar
* Mike Higham – ytterlegare Pro Tools
* Bob Ludwig – mastering

## Salslister

### Vekeslister

### Årslister

## Salstrofé

|-
!scope="row"|India (IMI)
|4× Platina
|80,000*
|-
!scope="row"|Israel (IFPI Israel)
|Gull
|20,000^
|-

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Pilgrim (Eric Clapton album)|Pilgrim (Eric Clapton album)]]» frå ,  den 15. mars 2011.*
Five Long Years

**«Five Long Years»** er ein bluesstandard som vart skriven og opphavleg spelt inn av Eddie Boyd i 1952.  Den originale innspelinga nådde førsteplassen på den amerikanske R&B-lista.

## Andre innspelignar
*Buddy Guy, 1991, *Damn Right I've Got The Blues*
*Muddy Waters, tidleg i 1960-åra, finst på samleplata *One More Mile* 
*Eric Clapton, 1994, *[[From the Cradle]]*
*John Lee Hooker med Van Morrison
*The Yardbirds
*Memphis Slim
*B. B. King
*Cuby & The Blizzards
*Ike & Tina Turner
*Freddie King, 1971, *Getting Ready*
*Lamont Cranston, "Lamont Live!"
*Bobby Bland, 1977, *Reflections in Blue*

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Five Long Years|Five Long Years]]» frå ,  den 14. mars 2011.* 
*** oppgav desse kjeldene:*
Blues av Eric Clapton

***Blues*** er eit dobbelt samlealbum av Eric Clapton frå 1999. Det inneheld songar frå RSO-platene til Clapton frå 1970-åra, i tillegg til songar som ikkje hadde vore gjevne ut tidlegare. Den andre plata inneheld konsertopptak. 

## Innhald

## Kjelder


**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Blues (Eric Clapton album)|Blues (Eric Clapton album)]]» frå ,  den 15. mars 2011.*
Clapton Chronicles: The Best of Eric Clapton

***Clapton Chronicles: The Best of Eric Clapton*** er ei av mange samlelalbum av Eric Clapton. Albumet kom ut 12. oktober 1999 på Reprise Records. Det inneheldt to nye songar, «Blue Eyes Blue» og «(I) Get Lost».

## Innhald

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Clapton Chronicles: The Best of Eric Clapton|Clapton Chronicles: The Best of Eric Clapton]]» frå ,  den 15. mars 2011.*
Reptile

***Reptile*** er eit studioalbum av Eric Clapton. Det kom ut på Reprise Records den 13. mars 2001. Albumet vart produsert av Eric Clapton med Simon Climie og er det førset albumet hans med klaverspelaren Billy Preston og korvokal av the Impressions.

Albumet nådde femteplass i USA og ein sjuandeplass i Noreg. 

## Innhald

## Medverkande
*Eric Clapton – vokal, gitarar
*Steve Gadd – Trommer
*Billy Preston – hammondorgel, piano, munnspel
*Nathan East – bass
*Doyle Bramhall II – gitar
*Pino Palladino – bass på «Reptile» og «Second Nature»
*Andy Fairweather Low – gitar
*Tim Carmon – piano, hammond orgel, synthesizer
*Paul Carrack – Klaverinstrument, wurlitzer, hammondorgel
*Paul Waller – trommeprogrammering
*The Impressions – korvokal
*Joe Sample – Wurlitzer, fender rhodes, elektrisk piano (08,11,14), piano (11,14)
*Paulinho da Costa – Perkusjon
*Nick Ingman – Strykearrangement

## Salslister

### Vekeslister

### Årslister

## Salstrofé

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Reptile (album)|Reptile (album)]]» frå ,  den 15. mars 2011.*
One More Car, One More Rider

***One More Car, One More Rider*** er eit dobbelt konsertalbum av Eric Clapton, som kom ut 5. november 2002 på Warner Bros. Records. Albumet inneheld songar frå verdsturneen til Clapton i 2001. Konsertopptaka for albumet er henta frå to kveldar i Staples Center i Los Angeles, den 18. og 19. august 2001. Med seg har Clapton Andy Fairweather-Low, Steve Gadd, Nathan East, Billy Preston og David Sancious. Eric Clapton sjølv sa at det kom til å bli den siste verdsturneen hans, noko som gjorde albumet verdifullt, men han har sidan vore på fleire verdsturnear både som soloartist og i lag med andre, mellom andre Steve Winwood, Mark Knopfler, og hans to Crossroads Guitar-festivalar.

Det finst òg ein DVD-versjon av albumet.

## Innhald

## DVD-innhald

## Medverkande

*Eric Clapton - Gitar, vokal
*Billy Preston - Hammond B-3, klaverinstrument, vokal
*Steve Gadd - trommer
*David Sancious - Klaverinstrument, gitar
*Nathan East - Bassgitar, korvokal
*Andy Fairweather-Low - Gitar, korvokal

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:One More Car, One More Rider|One More Car, One More Rider]]» frå ,  den 15. mars 2011.* 
*** oppgav desse kjeldene:*
Me and Mr. Johnson

***Me and Mr. Johnson*** er eit album frå 2004 av Eric Clapton. Albumet er ei hyllest til den legendariske bluesartisten Robert Johnson. I følgje sjølvbiografien til Clapton så var ikkje innspelingane meint å bli eit album. Bandet hadde leigd eit studio, men Clapton hadde ikkje skrive nokre songar enno, så han foreslo dei spelte inn Robert Johnson-songar. Dei spelte inn nok songar for eit heilt album, og valde å gje dei ut slik.

## Innhald

## Medverkande
* Eric Clapton - gitar, slidegitar, vokal
* Andy Fairweather-Low - gitar
* Doyle Bramhall II - gitar, slidegitar
* Jerry Portnoy - munnspel
* Billy Preston - klaverinstrument
* Nathan East - bass
* Steve Gadd  - trommer
* Pino Palladino - bass på «Traveling Riverside Blues»
* Jim Keltner - trommer på «Traveling Riverside Blues»

## Salslister og salstrofé

### Vekeslister

### Årslister

### Salstrofé

## Sessions for Robert J
Seint i 2004 vart eit tilknytt prosjekt, ***Sessions for Robert J***, gjeven ut på CD og DVD. Det inneheld Clapton og bandet som spelar andre versjonar av songane på *Me and Mr. Johnson*, i tillegg til andre som ikkje finst på albumet, som «From Four 'Til Late», «Terraplane Blues», «Ramblin' on my Mind», «Sweet Home Chicago» og «Stones in my Passway».  Fleire av songane er spelt i ein duett med Clapton på akustisk gitar og Doyle Bramhall II på akustisk og dobro-gitarar.  Mellom innspelingane diskuterer Clapton kor stor innverknad Johnson hadde på han og andre musikarar.

Albumet nådde 14. plass på VG-lista i Noreg.

### Innhald

### Salslister

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Me and Mr. Johnson|Me and Mr. Johnson]]» frå ,  den 15. mars 2011.*
Back Home av Eric Clapton

***Back Home*** er eit album av Eric Clapton. Det kom ut 29. august 2005 og var det første albumet med nye songar sidan *[[Reptile]]* (2001), sidan det førre albumet *[[Me and Mr. Johnson]]* berre inneheldt songar av Robert Johnson.

Albumet nådde sjetteplassen på VG-lista i Noreg. 

## Innhald

## George Harrison-hyllest

*Back Home* var det første studioalbumet til Clapton etter at den gode venen George Harrison døydde i november 2001. Det førre studioalbumet hadde berre bestått av songar av Robert Johnson, så Eric Clapton spelte George Harrison-songen «Love Comes to Everyone» frå det sjølvoppkalla albumet frå 1979 som ei hyllest til den tidlegare venen sin. Clapton hadde spelt gitar på originalversjonen. 

## Medverkande

* Eric Clapton – vokal, gitar, produsent, designkonsept, notat i omslaget
* Vince Gill – gitar
* John Mayer – gitar
* Andy Fairweather-Low – barytongitar
* Doyle Bramhall II – gitar
* Robert Randolph – pedalsteelgitar
* Nathan East – bassgitar
* Pino Palladino – bassgitar
* Paul Fakhourie – bassgitar
* Steve Gadd – trommer
* Abe Laboriel jr. – trommer
* Nicky Shaw – trommeprogrammering, perkusjon

* Simon Climie – klaverinstrument, programmering, produsent, Pro Tools lydteknikar
* Steve Winwood – klaverinstrument
* Billy Preston – klaverinstrument, piano, Hammondorgel
* Chris Stainton – klaverinstrument
* Toby Baker – klaverinstrument
* Kick Horns – brass
* Gavyn Wright – fiolin
* Isobel Griffiths – strykarar
* Nick Ingman – strykarar
* Michelle John – korvokal
* Sharon White – korvokal
* Lawrence Johnson – korvokal

* Alan Douglas – lydteknikar
* Bea Henkel – assisterande lydteknikar
* George Renwick – assisterande lydteknikar
* Phillippe Rose – assisterande lydteknikar
* Mick Guzauski – miksing
* Tom Bender – assisternade miksing
* Joel Evendeen – assisterande Pro Tools
* Jonathan Shakhovskoy – assisterande Pro Tools
* Bob Ludwig – mastering i Gateway Mastering (Portland, ME).
* Lee Dickson – gitarteknikar
* Debbie Johnson – innspelingskoordinator (Los Angeles).
* Bushbranch – management
* Catherine Roylance – kunstnarisk leiar og design
* Paul Higgens – illustrasjon
* Chris Sykes – hovudfotografi
* Allan Titmuss – fotografi
* Jill Furmanovsky – fotografi

## Salslister

### Vekeslister

### Årslister

## Salstrofé

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Back Home (Eric Clapton album)|Back Home (Eric Clapton album)]]» frå ,  den 15. mars 2011.*
The Road to Escondido

***The Road to Escondido*** er eit album av J.J. Cale og Eric Clapton. Det kom ut 7. november 2006. Albumet inneheld dei siste innspelingane til Billy Preston, som albumet er tileigna.

I 2004 arrangerte Eric Clapton Crossroads Guitar Festival, ein tre dagar lang festival i Dallas i Texas. Av artistane som spelte der var J. J. Cale, som gav Clapton høvet til å spørje Cale om å produsere eit album for han. Dei to starta å arbeide i lag og valde så å spele inn eit album. Fleire høgprofilerte musikarar sa ja til å bli med, mellom andre Billy Preston, Derek Trucks, Taj Mahal, Pino Palladino, John Mayer, Steve Jordan og Doyle Bramhall II. I eit kupp, anten det var tilsikta eller ikkje, spelte heile John Mayer Trio på albumet.

Escondido er ein by nær heimstaden til Cale i Valley Center i California.

Album fekk Grammyprisen for beste kontemporære album i 2008. Albumet nådde tredjeplassen på VG-lista i Noreg.

## Innhald

## Medverkande
*J.J. Cale: Gitarar, klaverinstrument, vokal.
*Eric Clapton: Gitarar, vokal.
*Derek Trucks: Gitar.
*Jim Karstein: Trommer, perkusjon.
*James Cruce: Trommer, Perkusjon.
*Pino Palladino: Bassgitar
*Steve Jordan: Trommer.
*Abe Laboriel, Jr: Trommer.
*Gary Gilmore: Bassgitar.
*Willie Weeks: Bassgitar.
*John Mayer: Gitar.
*Albert Lee: Gitar.
*Billy Preston: Hammond Orgel, Fender Rhodes, Wurlitzer.
*Walt Richmond: Piano.
*Doyle Bramhall II: Gitar.
*Nathan East: Bassgitar.
*Christine Lakeland: Gitar, vokal.
*Simon Climie: Perkusjon.
*David Teegarden: Perkusjon.
*Taj Mahal: Munnspel.
*Dennis Caplinger: Fele.
*Bruce Fowler: Horn.
*Marty Grebb: Horn.
*Steve Madaio: Horn.
*Jerry Peterson: Horn.

## Salslister

### Vekeslister

### Årslister

## Salstrofé

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:The Road to Escondido|The Road to Escondido]]» frå ,  den 15. mars 2011.*
Complete Clapton

***Complete Clapton*** er eit dobbelt samlealbum av Eric Clapton, som kom ut 9. oktober 2007, samstundes med sjølvbiografien hans. 

Som med The Rolling Stones sitt *[[Forty Licks]]*, var kvar disk samla av to forskjellige plateselskap: disk ein var nesten identisk til *[[The Cream of Clapton]]* av Polydor, og disk to av Warner Bros. Records.

Samlinga nådde 14. plass i USA og 5. plass i Noreg. 

## Innhald

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Complete Clapton|Complete Clapton]]» frå ,  den 15. mars 2011.*
Hestesport

**Hestesport** er ei samlenemning for ulike idrettar og konkurransegreiner der hestar vert nytta. Nokre er utbreidde over heile verda, medan andre har meir lokal tilknyting.

## Døme på greiner
*Dressurriding
*Sprangriding
*Feltritt
*Galopp
*Steeplechase (hekkeløp for hest)
*Voltige
*Gymkhana
*Dyst
*Polo
*Polocrosse
*Terapiriding
*Køyring
*Travsport

## Sjå også
*Hest
*Ryttar
## Bakgrunnsstoff
*Nettsidene til Norsk Rytterforbund
Den tunisiske revolusjonen

**Den tunisiske revolusjonen**, også kjend som **Sjasminrevolusjonen**, var ein folkeleg oppstand mot styret til president Zine El Abidine Ben Ali som byrja i desember 2010. Opprøret blei utløyst av sjølvpåtenninga til fruktseljaren Mohamed Bouazizi den 17. desember. Demonstrasjonar og sivil ulydnad i ei rekkje byar førte til at presidenten gjekk av og forlét landet den 14. januar 2011. Oppreisten førte vidare til at regjeringspartiet Rassemblement Constitutionel Démocratique (RCD) og overvakingspolitiet i landet blei oppløyste.

Over 200 døydde i opprøret og ei rekkje blei skadde, mange av dei gjennom maktbruk frå politiet. Revolusjonen inspirerte til opprør i ei rekkje andre land i Afrika og Midt-Austen, mellom anna Den egyptiske revolusjonen i 2011.
## Bakgrunnsstoff

## Kjelder

* *Denne artikkelen inneheld stoff frå [http://en.wikipedia.org/w/index.php?title=Tunisian_Revolution&oldid=418890076  «Tunisian Revolution]» frå ,  den 15. mars 2011.*