open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Bobby Keys

**Robert Henry Keys** () var ein USA-amerikansk saksofonist som har spelt med mange artistar som medlem av fleire blåserekkjer gjennom karrieren. Han har spelt på album av The Rolling Stones, Lynyrd Skynyrd, Harry Nilsson, Delaney & Bonnie and Friends, George Harrison, John Lennon, Eric Clapton, Joe Cocker og mange andre. Keys har spelt på hundrevis av innspelingar og var turnémusikar frå 1956 og fram til han døydde i 2014. 

## Utvald diskografi
Han gav ut eit eige soloalbum på Warner Bros. i 1972. Han har òg spelt på:
*The Rolling Stones: *[[Let It Bleed]]*, *[[Sticky Fingers]]*, *Let It Rock* EP (Storbritannia), *[[Exile on Main St.]]*, *[[Goats Head Soup]]*, *[[Emotional Rescue]]*, *[[Flashpoint av The Rolling Stones|Flashpoint]]*, *[[Stripped av The Rolling Stones|Stripped]]*, *[[No Security]]*, *[[Shine a Light av The Rolling Stones|Shine a Light]]*, *[[Live Licks]]*, *[[Sweet Summer Sun]]* 
*Joe Cocker: *[[Mad Dogs & Englishmen]]*
*George Harrison: *[[All Things Must Pass]]*
*John Lennon: *[[Some Time in New York City]]*, *[[Walls and Bridges]]*, *[[Rock 'n' Roll (John Lennon album)|Rock 'n' Roll]]*
*Keith Richards: *[[Talk Is Cheap]]*, *[[Live at the Hollywood Palladium, 15. desember 1988|Live at the Hollywood Palladium]]*
*Ringo Starr: *[[Ringo av Ringo Starr|Ringo]]*, *[[Goodnight Vienna]]*
*Ronnie Wood: *[[1234 av Ronnie Wood|1234]]*, *[[Gimme Some Neck]]*, *[[Mahoney's Last Stand]]*
*B.B. King: *[[B.B. King in London]]*
*Audience: *[[Lunch av Audience|Lunch]]*
*Barbra Streisand: *[[Barbra Joan Streisand av Barbra Streisand|Barbra Joan Streisand]]*
*Carly Simon: *[[No Secrets av Carly Simon|No Secrets]]*, *[[Hotcakes]]*
*Chuck Berry: *[[albumet Hail! Hail! Rock 'n' Roll|Hail! Hail! Rock 'n' Roll]]*
*Delaney, Bonnie & Friends: The Original Delaney & Bonnie: Accept No Substitute, *[[On Tour with Eric Clapton]]*
*Donovan: *[[Cosmic Wheels]]*
*Dr. John: *[[The Sun, Moon & Herbs]]*
*Eric Clapton: *[[Eric Clapton av Eric Clapton|Eric Clapton]]*
*Faces: *[[Long Player av Faces|Long Player]]*
*Harry Nilsson: *[[Nilsson Schmilsson]]*, *[[Son of Schmilsson]]*, *[[Pussy Cats]]*, *[[Duit on Mon Dei]]*
*Warren Zevon: *[[Warren Zevon av Warren Zevon|Warren Zevon]]*
*Humble Pie: *[[Rock On av Humble Pie|Rock On]]*
*Joe Ely: *[[Lord of the Highway]]*, «Joe Ely Live, Chicago 1987»
*John Hiatt: *[[Beneath This Gruff Exterior]]*
*Kate & Anna McGarrigle: *[[Kate & Anna McGarrigle av Kate & Anna McGarrigle|Kate & Anna McGarrigle]]*
*Keith Moon: *[[Two Sides of the Moon]]*
*Leo Sayer: *[[Endless Flight]]*
*Lynyrd Skynyrd: *[[Second Helping]]*
*John Lennon og Paul McCartney: *[[A Toot and a Snore in '74]]*
*John Lennon: *[[Whatever Gets You thru the Night]]*
*Marvin Gaye: *[[Let's Get It On]]* (luksusutgåve)
*Sheryl Crow: *[[The Globe Sessions]]*
*Yoko Ono: *[[Fly av Yoko Ono|Fly]]*
*Jim Carroll: *[[Catholic Boy]]*
*Graham Nash: *[[Songs for Beginners]]*

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Bobby Keys|Bobby Keys]]» frå ,  den 30. mai 2018.* 
*** oppgav desse kjeldene:*
Cut Across Shorty

**«Cut Across Shorty»** er ein song skriven av Marijohn Wilkin og Wayne P. Walker, og gjort populær av Eddie Cochran. Han var B-sida til hitten hans «Three Steps To Heaven» og vart den siste songen han nokon gong spelte inn. 

## Medverkande
* Eddie Cochran: vokal og rytmegitar
* Sonny Curtis: gitar
* Conrad 'Guybo' Smith: elektrisk bass
* Jerry Allison: trommer

## Johnny Hallyday-versjonen

Songen vart spelt inn på fransk av Johnny Hallyday. Versjonen hans (kalla «**Cours plus vite Charlie**») kom ut i 1968 og låg to veker på toppen av den franske singellista (frå 9. til 20. september). I Vallonia (fransk Belgia) låg singelen 18 veker på lista og nådde niandeplassen.

## Innhald
**7"-singel Philips B 370 743 F** (Frankrike)
:A. «Cours plus vite Charlie» («Cut Across Shorty») (2:22)
:B. «J'ai peur je t'aime» (2:43)

### Salslister

## Rod Stewart-versjonen
**«Cut Across Shorty»** vart òg spelt inn av Rod Stewart i 1970 på albumet *[[Gasoline Alley av Rod Stewart|Gasoline Alley]]* med Ronnie Wood på fleire instrument. I 1993 spelte Stewart med Wood att for *[[MTV Unplugged]]*. Dei spelte då «Cut Across Shorty» som kom ut på albumet *[[Unplugged...and Seated]]*.

## Andre versjonar
* Carl Smith 1960 (28. plass på countrylista)
* Freddie and the Dreamers - oktober 1964 
* Nat Stuckey 1969 (15. plass på countrylista)
* Rod Stewart 1970; ein livesingel frå 1993 nådde 16. plassen på den amerikanske rockelista
* Faces 1974 
* Mud 1978
* The Head Cat 2006
* The 99ers 2012

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Cut Across Shorty|Cut Across Shorty]]» frå ,  den 30. mai 2018.* 
*** oppgav desse kjeldene:*
Andy Pyle

**Andy Pyle** () er ein engelsk bassist. Han spelte med The Kinks frå 1976 til 1978. Før dette spelte han i Blodwyn Pig (1968–1972) og Savoy Brown (1972–1974). Seinare spelte han med Wishbone Ash (1986–87, 1991–93).

I nyare tid har Pyle spelt med det originale Uriah Heep-medlemmet Ken Hensley sitt band.

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Andy Pyle|Andy Pyle]]» frå ,  den 30. mai 2018.*
André Nikolai Haave

**André Nikolai Haave**  () er frå Flora kommune.  Han har tre-årig utdanning innan fransk språk og litteratur, etnologi og sosialantropologi.  Han har arbeidd som lærar, guide og omsetjar.

## Bibliografi
### Bøker
* 
## Kjelder
*
Maggie Bell

**Margaret Bell** () er ein skotsk rockevokalist.

Ho vart først kjend som songar med Stone the Crows, som gav ut det første albumet sitt i 1970 og vart oppløyst i juni 1973. Bell gjekk solo med albumet *[[Queen of the Night]]* og singelen «After Midnight» som nådde 97. plassen på singellista i USA i 1974. Etter dette gav ho ut *[[Suicide Sal]]*. Begge desse gjekk inn på albumlista i USA. Den einaste singelen hennar på singellista i Storbritannia var «Hazell» (37. plass) i 1978, og ein duett med B.A. Robertson, «Hold Me» (11. plassen), i 1981.

## Diskografi
### Med Stone The Crows (1968–1973)
**[[Stone the Crows av Stone the Crows|Stone The Crows]]* (1970)
**[[Ode to John Law]]* (1970)
**Teenage Licks* (1971)
**Ontinuous Performance* (1972)
**BBC Radio 1 1971/72* (1998)
**Coming on Strong* (2004, inneheld òg soloinnspelingar)

### Solo
*To singlar med Bobby Kerr som «Frankie and Johnny» (1966)
**Queen of the Night* (1974)
**Suicide Sal* (1975)
**Great Rock Sensation* (1977, samleplate)
**Crimes of the Heart* (1988)
**Live at the Rainbow, 1974* (2002)
**Live in Boston, USA, 1975* (2002)
**Coming on Strong* (2004, also with Stone The Crows)
**The River Sessions, Live in Glasgow 1993* (2004) med Ronnie Caryl, Paul Francis Bass
**Sound & Vision – Best of Maggie Bell* (2008, samleplate)

### Med Midnight Flyer
**Midnight Flyer* (1981, re-release: Angel Air SJPCD 198, 2005)
**Live at Montreux 1981* (2007, CD/DVD)

### Med The British Blues Quintet
* *[[The British Blues Quintet|Live at the Ferry]]* (2007)

### Med Jon Lord Blues Project
* *[[Jon Lord Blues Project Live]]* (2011)

### Singlar
*«After Midnight» – 1974 – 97. plass i USA
*«Hazell» – 1978 – 37. plass i Storbritannia
*«Hold Me» – 1981 – B.A. Robertson og Maggie Bell – 11. plassen i Storbritannia
*«Everlasting Love» - 1987 - President Records

### Som gjestemusikar
**[[It Ain't Easy av Long John Baldry|It Ain't Easy]]*, Long John Baldry (duett på «Black Girl»), 1971 
**[[Every Picture Tells A Story]]*, Rod Stewart, 1971
**[[Tommy av London Symphony Orchestra|Tommy]]*, gjestesongar med The Who, London Symphony Orchestra and Chamber Choir, 1972
**[[Banana Moon]]*, Daevid Allen, 1971
**Brian Joseph Friel*, Brian Joseph Friel, 1973
**Arrivederci Ardrossan*, Brian Joseph Friel, 1975
**[[Hometown Girls]]*, Denny Laine (ein song: «Street»), 1985
**[[It's a lovely life]]*, Rick Wakeman, 1986
**[[Les voix d'Itxassou]]*, Tony Coe, 1989
**A Tribute to [[Frankie Miller]]*, (ein song: «Jealousy»), 2003
**Mad Dog Blues*, Hamburg Blues Band (ein song: «Wishing Well»), 2008
**In the Public Interest*, Clem Clempson (fleire spor), 2013

## Fjernsyn
**[[Taggart]]* (1990) som «Effie Lambie»
**Your Cheatin' Heart* (1990) som «Roxanne»
* *Down Among the Big Boys* (1993) som Jean Donnelly

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Maggie Bell|Maggie Bell]]» frå ,  den 30. mai 2018.* 
*** oppgav desse kjeldene:*



## Bakgrunnsstoff
*
*[ Midnight Flyer] på Allmusic
Nouria Mérah-Benida

**Nouria Merah-Benida** () er ein algerisk tidlegare friidrettsutøvar frå Alger som vart olympisk meister på 1500 meter i 2000.

### Aktiv
I 1999 tok Merah-Benida sølvmedaljane på 800 m og 1500 m då afrikaleikane fann stad i Johannesburg. OL-sesongen 2000 vart ho nummer ein på 1500 m og to på 800 m ved afrikameisterskapen heime i Alger. Få veker seinare sette ho personleg rekord på 1500 m med tida 3.59,1 i eit stemne i Monaco. Likevel var det ei overrasking at ho under sommarleikane 2000 i Sydney skulle gå avstad å vinne gullmedaljen på 1500 m, hårfint framom rumenarane Violeta Szekely på sølvplass og Gabriela Szabo. Etter 2001 tevla ho lite, men kom tilbake i 2006 og vart på Mauritius afrikameister på 1500 meter for andre gong, 35 år gammal.

### Medaljar og plasseringar i internasjonale meisterskap
*OL 1996 i Atlanta: Utslått i forsøka på 800 m (2.02,44 =nr 23)
*VM 1997 i Aten:  Utslått i forsøka på 1500 m (4.12,2 =nr 29)
*VM 1999 i Sevilla: Utslått i forsøka på 1500 m (4.08,9 =nr 19)
*OL 2000 i Sydney: Gullmedalje på 1500 m – 4.05,10, framom Violeta Szekely (4.05,15)
*VM 2001 i Edmonton: Utslått i forsøka på 1500 m (4.15,0 =nr 24)

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Nouria Merah-Benida|Nouria Merah-Benida]]» frå ,  den 30. mai 2018.*
Salah Hissou

**Salah Hissou** () er ein marokkansk tidlegare friidrettsutøvar som vart verdsmeister på 5&nbsp;000 meter under VM 1999 i Sevilla. Han vann elles bronse på 10&nbsp;000 m både ved Sommar-OL 1996 og Friidretts-VM 1997.

## Aktiv
Hissou deltok i yngre år mest i terrengløp. I 1995 debuterte han på bane i eit internasjonalt meisterskap og vart fjerdemann i milløpet under VM i Göteborg, nesten fem sekundar bak bronsevinnar Paul Tergat frå Kenya. Den 5. juni 1996 sette Hissou personleg rekord på 5&nbsp;000 meter med 12.50,8 i eit stemne i Roma. I slutten av juli månad vann han bronsemedaljen på 10&nbsp;000 m under dei olympiske sommarleikane i Atlanta, slått med i 16-17 sekundar av vinnaren Haile Gebrselassie frå Etiopia og Paul Tergat. Vel tre veker seinare, den 23.august 1996, flytta Hissou verdsrekorden på 10&nbsp;000 m til 26.38,0 ved eit stemne i Brussel, ein rekord som stod seg i nesten eitt år. Innspurten på milløpet under verdsmeisterskapen 1997 i Aten var jamn, men enda med same tre på sigerspallen som i Atlanta året før; 1) Grebselassie, 2) Tergat, 3) Hissou.

Då Friidretts-VM 1999 fann stad i Sevilla, satsa Hissou på 5000 meter. På oppløpssida kjempa Hissou om sigeren mot tre andre løparar og viste seg som den klart sterkaste spurtaren. 

### Medaljar og plasseringar i internasjonale meisterskap
*VM 1995 i Göteborg: Nr 4 på 10&nbsp;000 m – 27,19,3
*OL 1996 i Atlanta: Bronsemedalje på 10&nbsp;000 m – 27.24,6
*VM 1997 i Aten: Bronsemedalje på 10&nbsp;000 m – 27.28,6
*VM 1999 i Sevilla: Gullmedalje på 5&nbsp;000 m – 12.58,1, framom Benjamin Limo (12.58,7)
*VM 2003 i Paris: Utslått i kvalifiseringa på 5&nbsp;000 m (13.44,2 =nr 18)

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:de:Salah Hissou|Salah Hissou]]» frå ,  den 30. mai 2018.*
Ray Jackson

**Lindsay Raymond «Ray» Jackson** () er ein mandolin- og munnspelspelar. Han var medlem og solovokalist i lag med Alan Hull i folkrockgruppa Lindisfarne frå dei vart skipa i 1970 til han slutta i 1990. 

Jackson designa logoen og omslaget på debutplata til Lindisfarne, *[[Nicely Out of Tune]]*. I tillegg til Lindisfarne spelte han òg mandolin på Rod Stewart-albuma *[[Every Picture Tells a Story]]* (1971), *[[Never a Dull Moment av Rod Stewart|Never a Dull Moment]]* (1972), and *[[Smiler av Rod Stewart|Smiler]]* (1974). Han spelar mellom anna på songane «Maggie May», «Mandolin Wind» og «Farewell». Stewart gløymde kva han heitte då namnet hans skulle setjast på plateomslaget til *Every Picture Tells a Story*, og det stod berre: «Mandolinen vart spelt av mandolinisten i Lindisfarne. Eg har gløymt namnet.»

Jackson truga med søksmål mot Stewart i 2003 og hevda at han burde bli kreditert for å ha vore med å skrive «Maggie May» i lag med Stewart og gitaristen Martin Quittenton fordi han skreiv hovudtemaet i songen. Ein talsmann for Stewart avskreiv kravet som «latterleg».

Jackson spelte òg mandolin på debutalbumet til Chris de Burgh, *[[Far Beyond These Castle Walls]]*.

Då Lindisfarne vart oppløyst i 1975 la Jackson ut på ein solokarriere og fekk kontrakt hos EMI. Same året skipa han Harcourt's Heroes med songaren og gitaristen Charlie Harcourt. I 1976 kom den originale besetninga i Lindisfarne attende att. Innan midten av 1980-åra hadde ikkje Lindisfarne same suksessen dei hadde hatt og etter ein krangel mellom Jackson og bandet, trekte Jackson seg attende og spelte ikkje med bandet igjen dei neste 15 åra, før han spelte med dei på ein minnekonsert for Alan Hull i Newcastle City Hall 2005. 

I seinare år skipa Jackson bandet *Gathering – Legends of Folk Rock* med Jerry Donahue, Clive Bunker, Rick Kemp, Doug Morter og Kristina Donahue.

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Ray Jackson (musician)|Ray Jackson (musician)]]» frå ,  den 30. mai 2018.* 
*** oppgav desse kjeldene:*
(I Know) I'm Losing You

«**(I Know) I'm Losing You**» er ein song frå 1966 av The Temptations, gjeven ut på singel for Gordy (Motown) og produsert av Norman Whitfield.

## Historie
«I'm Losing You» vart spelt inn med eit meir dramatisk arrangement enn dei fleste andre Motown-songane på denne tida, og var meir rockeprega. The Funk Brothers akkompagnerte med ein James Brown-inspirert rytme. «I'm Losing You» gjekk til topps på ''Billboard'' R&B-lista og nådde åttandeplassen på *Billboard* Pop Singles-lista. Singelen vart òg gjeven ut på albumet *[[The Temptations with a Lot o' Soul]].*

The Temptations framførte songen på *[[The Ed Sullivan Show]]* den 28. mai 1967, og i ein duett med Diana Ross & the Supremes seinare på året, den 19. november 1967.

## Medverkande
* Solovokal av David Ruffin
* Korvokal av Eddie Kendricks, Paul Williams, Melvin Franklin og Otis Williams
* Gitar av Cornelius Grant
* Andre instrument av The Funk Brothers

## Andre versjonar
*«(I Know) I'm Losing You» vart spelt inn i 1970 av Motown-rockebandet Rare Earth for albumet *[[Ecology]]*. Versjonen deira varer over 10 minutt og vart korta ned for ein singel. Singelen nådde sjuandeplassen, ein plass høgare enn originalen til Temptations på poplista.

*The Undisputed Truth, ei gruppe som vart sett saman og produsert av Norman Whitfield, spelte inn ein versjon av songen i ein psykedelisk funk-stil for albumet *Cosmic Truth* i 1975.
*I 1980-åra vart songen spelt inn av gruppa Uptown og omgjort til ein livleg dansesong. Versjonen deira vart mykje spelt på amerikanske nattklubbar og nådde 80. plassen på ''Billboard'' Hot 100 i 1987.
*Faces spelte òg inn ein versjon i 1971. Denne nådde 24. plassen på *Billboard Hot 100* det året.

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:(I Know) I&#39;m Losing You|(I Know) I&#39;m Losing You]]» frå ,  den 30. mai 2018.* 
*** oppgav desse kjeldene:*
Maggie May

«**Maggie May**» er ein song av Rod Stewart, som han skreiv i lag med Martin Quittenton. Songen kom ut på Stewart-albumet *[[Every Picture Tells a Story]]* i 1971. 

I 2004 rangerte musikkmagasinet *[[Rolling Stone]]* songen på 131. plassen på lista si over dei 500 beste songane gjennom tidene. 

## Bakgrunn
«Maggie May» uttrykkjer ambivalensen og dei motstridande kjenslene til ein gut som er i eit forhold med ei eldre kvinne, og vart skriven basert på Stewart si eiga erfaring. I januar 2007 fortalte Stewart i *[[magasinet Q|Q]]*: «Maggie May var meir eller mindre ei sann soge om den første kvinna eg hadde sex med, på Beaulieu Jazz Festival i 1961.» Kvinna heitte ikkje Maggie May, og Stewart har sagt at namnet var henta frå ein gammal song frå Liverpool om ei prostituert kvinne.

Songen vart spelt inn på berre to forsøk. Trommeslagaren Micky Waller kom ofte til innspelingane i den tru at trommesettet var rigga opp og klårt, men då han kom til innspelinga for «Maggie May», mangla cymbalane. Desse vart derfor lagt til som ekstra lydspor nokre dagar seinare.

Songen vart gjeven ut som B-side til singelen «Reason to Believe», men etter kort tid byrja radiostasjonane i staden å spele B-sida og «Maggie May» vart meir populær. Songen vart den første store hitten til Stewart som soloartist og vart gjennombrotet hans. Det er i dag framleis ein av dei mest kjende songane hans. Songen vart framført på *[[Top of the Pops]]* i lag med Faces og DJ John Peel, som lata som han spelte mandolin (mandolinisten på innspelinga var Ray Jackson frå Lindisfarne).

Albumversjonen av «Maggie May» startar med ein 30 sekundar lang gitarintro kalla «Henry» og skriven av Martin Quittenton. Ein versjon av Faces spelt inn for BBC Radio kom ut på plateboksen *[[Five Guys Walk into a Bar...]]*. Eit konsertopptak i 1993 av Stewart med Ronnie Wood for *[[MTV Unplugged]]* er med på albumet *[[Unplugged...and Seated]]*.

## Salslister
I oktober 1971 gjekk songen til topps på UK Singles Chart og låg der i fem veker, og samstundes gjekk songen til topps i USA. *[[Every Picture Tells a Story]]* gjekk òg samstundes til topps på albumlista. *Billboard* rangerte songen på andreplass for heile 1971. Songen toppa òg lista i Australia i fire veker. 

I desember 1976 gjekk songen inn att på den britiske singellista og nådde då 31. plassen. 

### Vekeslister

### Årslister

## Medverkande
* Rod Stewart – solovokal
* Ronnie Wood – elektrisk gitar, 12-strengsgitar, bassgitar
* Martin Quittenton – akustisk gitar
* Micky Waller – trommer, cymbal
* Ian McLagan – Hammondorgel
* Ray Jackson – mandolin
* Pete Sears – celesta

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Maggie May|Maggie May]]» frå ,  den 30. mai 2018.* 
*** oppgav desse kjeldene:*


## Bakgrunnsstoff
*
*
Songen Every Picture Tells a Story

**«Every Picture Tells a Story»** er ein song skriven av Rod Stewart og Ron Wood og opphavleg gjeven ut som tittelsporet på albumet *[[Every Picture Tells a Story]]* av Stewart i 1971. Songen vart gjeven ut på singel i Spania med B-sida «Reason to Believe.»  

## Medverkande
* Rod Stewart &ndash; solovokal, korvokal
* Ronnie Wood &ndash; elektrisk gitar, 12-strengs, bassgitar, korvokal
* Pete Sears &ndash; piano
* Micky Waller &ndash; trommer
* Ian McLagan &ndash; orgel, korvokal
* Long John Baldry, Maggie Bell, Mateus Rose, Kenney Jones, Ronnie Lane &ndash; korvokal

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Every Picture Tells a Story (song)|Every Picture Tells a Story (song)]]» frå ,  den 30. mai 2018.* 
*** oppgav desse kjeldene:*



## Bakgrunnsstoff
*
Barnemishandling

**Barnemishandling** er fysisk og psykisk vald, undertrykk og krenking av barn i slikt omfang at det kan hindra normal utvikling. Ein skil mellom aktive og passive former for mishandling, der aktiv mishandling gjev skade gjennom ulike handlingar mot barnet, medan passiv mishandling kan vera vanstell eller situasjonar rundt barnet som også kan gje langvarig skade.

## Kjelder
Splatoon 2

***Splatoon 2 *** er eit skytespel i tredjeperson utvikla og utgjeve av Nintendo. Det vart utgjeve internasjonalt til Nintendo Switch den 21. juli 2017 og er ein oppfølgjar til Wii U-spelet *[[Splatoon]]* frå 2015. Spelet sentrerer om karakterar kjent som *Inklings*, som er antropomorfiske blekksprutar. Dei kan skifte mellom humanoid- og blekksprutform, og gøyme seg i eller symje gjennom farga blekk som er sprøyta på overflater ved hjelp av våpen som pistolar, bøtter eller penslar. *Splatoon 2* har dei same spelemodiane som forgjengaren, mellom anna fire mot fire-kampar over internett og ein einspelarkampanje. Det har ein ny modus, *Salmon Run*, der opp til fire spelarar samarbeider om å samle egg frå lakseliknande monster kjende som «salmonoids».

*Splatoon 2* har hovudsakleg fått positive omtalar og har selt over seks millionar kopiar per 31. mars 2018.

## Kjelder

## Bakgrunnsstoff
* Offisiell nettstad
A Nod Is As Good As a Wink... to a Blind Horse

***A Nod's As Good As a Wink... to a Blind Horse*** er det tredje studioalbumet til den britiske rockegruppa Faces, og det andre albumet deira i 1971. Støtta opp av suksessen som frontmannen og songaren Rod Stewart nyleg hadde hatt med songen «Maggie May», vart dette det mest suksessrike albumet deira, og det nådde sjetteplassen i USA, og andreplassen i Storbritannia. Det inneheld òg den første hitten dei fekk i USA, «Stay with Me» (sjetteplassen i Storbritannia og 17. plassen i USA), og sjølve albumet selde til gullplate i USA i 1972.

Albumet vart produsert av Glyn Johns. Bassisten Ronnie Lane, som ofte var frustrert over at han ikkje fekk syngje på så mange songar i Faces, fekk her syngje tre av sine eigne songar (ein skriven i lag med klaverspelaren Ian McLagan), mellom anna songen «Debris».

Det originale albumet kom ut med ein stor plakat som bestod av ei rekkje bilete, inkludert bilete av piller og bilete som tilsynelatande vart teken på turné av bandet der dei slår seg laus med nakne groupiar på hotellrom. Berre nokre veker etter albumet kom ut fekk plateselskapet kalde føter og gav ut albumet på ny utan plakaten. Originale utgåver av plakaten er i dag eit samlarobjekt.

Den 28. august 2015 vart albumet gjeve ut på ny med nymastra lyd og bonusspor. To songar frå ei BBC-innspeling var ikkje gjevne ut før. Den nye vinylutgåva inkluderte den originale plakaten som kom med den originale vinylutgjevinga. 

Albumet var inkludert i boka *[[1001 Albums You Must Hear Before You Die]]*.

## Innhald

## Medverkande
*Rod Stewart&nbsp;– solovokal spor 1,3,5 & 7-9, munnspel
*Ronnie Lane&nbsp;– bass, akustisk gitar, perkusjon, solovokal på spor 2,4 & 6, korvokal på «Too Bad»
*Ronnie Wood&nbsp;– solo-, slide-, akustisk og pedalsteelgitar, korvokal på «Too Bad», munnspel
*Ian McLagan&nbsp;– piano, orgel, korvokal på «Too Bad»
*Kenney Jones&nbsp;– trommer, perkusjon
*Harry Fowler&nbsp;– steeltrommer på «That's All You Need»
*Glyn Johns&nbsp;– medprodusent, lydteknikar

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:A Nod Is As Good As a Wink... to a Blind Horse|A Nod Is As Good As a Wink... to a Blind Horse]]» frå ,  den 31. mai 2018.* 
*** oppgav desse kjeldene:*
Another Code: Two Memories

***Another Code: Two Memories***, kjent i Nord-Amerika som ***Trace Memory***, er eit hjernetrim-eventyrspel utvikla av Cing og utgjeve av Nintendo til Nintendo DS. Det var utgjeve i Japan februar 2005, i Europa juni 2005 og i Nord-Amerika september 2005. Ein oppfølgjar, *[[Another Code: R]]*, vart utgjeven til Wii i 2009.

*Another Code* handlar om Ashley Mizuki Robbins, ei 13 år gamal jente, som drar til den fiktive øya Blood Edward Island for å leite etter faren sin. Kort tid etter at Ashley og reisefølgjet gjer landgang på øya, forsvinn verjen hennar og deretter skipparen som frakta dei dit. Spelemekanikkane går ut på å løyse gåter Ashley kjem over når ho navigerer seg gjennom stadene på øya. Spelet fekk hovudsakleg moderate til positive omtalar. Det fekk vellæte for bruken av kontrollmetodane til Nintendo DS, historia og den handteikna grafiske stilen, men kritikk for uoriginale gåter og den korte lengda på spelet.

## Kjelder

## Bakgrunnsstoff
* Offisiell europeisk nettstad
* Offisiell japansk nettstad (på japansk)
Stay with Me av Faces

«**Stay with Me**» er ein song skriven av Rod Stewart og Ronnie Wood og først spelt inn av bandet deira, Faces, for albumet *[[A Nod Is As Good As a Wink... to a Blind Horse]]* i 1971. Songen er òg gjeven ut på fleire samlealbum av Faces og dei to låtskrivarane. Teksten skildrar ei kvinne som heiter Rita med «raude lepper, hår og naglar» som han «fann liggande på golvet». Songaren foreslår eit einatt-seventyr mot at ho er borte om morgonen når han vaknar. 

«Stay with Me» nådde 17. plassen på *[[Billboard Hot 100]]* i USA,og låg to veker på 10. plassen på ''Cash Box'' Top 100. Songen nådde òg sjetteplassen i Storbritannia og fjerdeplassen i Canada.

## Salslister

### Vekeslister

### Årslister

## Andre versjonar
I 1993 spelte Stewart igjen songen med Wood for *[[MTV Unplugged]]*. Denne versjonen kom ut på *[[Unplugged...and Seated]]* (1993).

Def Leppard spelte inn songen på *[[Yeah! av Def Leppard|Yeah!]]*.

## Medverkande
*Rod Stewart – solovokal
*Ronnie Wood – elektrisk gitar, slidegitar
*Ian McLagan – Wurlitzer elektrisk piano
*Ronnie Lane – bass
*Kenney Jones – trommer

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Stay with Me (Faces song)|Stay with Me (Faces song)]]» frå ,  den 31. mai 2018.* 
*** oppgav desse kjeldene:*


## Bakgrunnsstoff
*
Never a Dull Moment av Rod Stewart

***Never a Dull Moment*** er det fjerde studioalbumet til den britiske rockesongaren Rod Stewart. Albumet kom ut sommaren 1972 og låg to veker på toppen av den britiske albumlista og nådde andreplassen på den amerikanske lista. Songen «You Wear It Well», skriven av Stewart og den klassiske gitaristen Martin Quittenton, vart ein stor hit (1. plassen i Storbritannia, 13. plassen i USA) og det same vart «Twisting the Night Away», ein song av Sam Cooke.

Som mange av albuma til Stewart frå denne tida deltok fleire av medlemmane i Faces på albumet. Andre gjestemusikarar var Ray Jackson frå bandet Lindisfarne på mandolin, Spike Heatley på kontrabass, Gordon Huntley på steelgitar, Dick Powell på fiolin og Pete Sears på piano og bass.

«Mama You Been on My Mind» er ein coverversjon av ein Bob Dylan-song. Stewart sin versjon av songen er med i Nick Hornby-boka *[[31 Songs]]*.

«Angel» er ein song av Jimi Hendrix, og spelt inn som ei hyllest til han, etter han nyleg var gått bort. Hendrix og Ronnie Wood hadde delt leilegheit seint i 1960-åra, og var begge på ein klubb i Soho den natta han døydde. Ein kan høyre denne versjonen i filmen *[[filmen Charlie's Angels (2000)|Charlie's Angels]]*.

## Innhald

## Medverkande
* Rod Stewart – vokal, akustisk gitar
* Ronnie Wood – elektrisk, akustisk, slide og pedalsteelgitar, bass
* Ronnie Lane – bass på «True Blue», «I'd Rather Go Blind» og «Angel»
* Micky Waller – trommer på alle songane utanom «True Blue»
* Kenney Jones – trommer på «True Blue»
* Ian «Mac» McLagan – orgel, piano
* Neemoi «Speedy» Aquaye – congatrommer
* Pete Sears – piano, bass
* Brian – brystpiano
* Spike Heatley – kontrabass
* Dick «Tricky Dicky» Powell – fiolin
* Martin Quittenton – akustisk gitar
* Gordon Huntley – steelgitar
* Lindsay Raymond Jackson – mandolin
* Arrangement på «Twistin' the Night Away» av Jimmy Horowitz

## Salslister

### Vekeslister

### Årslister

### Salstrofé

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Never a Dull Moment (Rod Stewart album)|Never a Dull Moment (Rod Stewart album)]]» frå ,  den 31. mai 2018.* 
*** oppgav desse kjeldene:*
Koranskole i Noreg

**Koranskole i Noreg** er ulike institusjonar i Noreg som driv opplæring i islam, typisk utanatlæring av surar (kapittel) frå Koranen. Koranskular er ofte knytte til ein moske. Ein imam eller ein eigen koranskolelærar kan ha ansvar for opplæringa.

For muslimar i Noreg kan bruk av koranskole brukast for å gje barna deira kunnskap om islam eller gje dei høve til å «utvikle ein identitet som norske muslimar.»

## Konfliktar
Gjennom ei kartlegging i 2016 for avisa *[[Utrop]]* fann forskaren Masoud Ebrahimnejad at koranskolar dreiv undervising utan noko statleg oversyn. 
Same året åtvara leiinga ved ein ungdomsskole i Drammen mot overdriven bruk av koranskole, der nokre elevar var ved skolen fleire gonger i veka og overnatta på internat. 

Det finst døme på skuldingar om valdsbruk på koranskolar. I 2009 blei til dømes ein imam i Drammen sikta for vald mot barn i samband med undervisinga.

Familiemedlemmer til Syria-fararar har opplevd at dei blei radikaliserte på koranskole.

## Sjå òg
*Madrasa

## Kjelder
Donkey Kong Country Returns

***Donkey Kong Country Returns*** er eit plattformspel utvikla av Retro Studios og utgjeve av Nintendo. Spelet vart utgjeve internasjonalt til Wii i slutten av 2010. Ei utvida utgåve av spelet, titulert ***Donkey Kong Country Returns 3D***, vart utgjeven til Nintendo 3DS i mai 2013.

Historia i spelet fokuserer på ei gruppe av vondkyndte vesen kalla Tikiar, kollektivt kjende som *Tiki Tak Tribe*, som kjem til Donkey Kong Island og hypnotiserer dyra på øya til å stele bananane til Donkey Kong. Dette pressar Donkey Kong til å hente tilbake bananlageret med hjelp frå kompisen Diddy Kong. *Donkey Kong Country Returns* var det første tradisjonelle Donkey Kong spelet sidan *[[Donkey Kong Jungle Beat]]* i 2005, og er også det første spelet i *Donkey Kong Country*-serien som ikkje er utvikla av Rare. Spelet fekk hovudsakleg positive omtalar og har selt over seks millionar kopiar verda over. Ein oppfølgjar, *[[Donkey Kong Country: Tropical Freeze]]*, vart utgjeven til Wii U i februar 2014 og til Nintendo Switch i mai 2018.

## Referansar

## Bakgrunnsstoff
* Offisiell nordamerikansk nettstad 
* Offisiell japansk nettstad (på japansk)
Spike Heatley

**Spike Heatley** () er ein britisk jazzbassist frå Nord-London. 

Han byrja å spele med Vic Ash's sextet i 1958 og spelte så ei kort tid med kvartetten til Tubby Hayes, før han slo seg saman med pianisten Eddie Thompson sin hustrio på Ronnie Scott's i Gerrard Street, medan han òg spelte med John Dankworth.

Heatley vart verande med Dankworth fram til 1962, då han vart med i Tony Coe Quintet, og turnerte med trompetisten Kenny Baker. I 1963 spelte han med Bill Le Sage og Ronnie Ross quartet, med Allan Ganley. Han byrja så å spele som studiomusikar i lag med Jimmy Page og John McLaughlin. Han var eit tidleg medlem av Alexis Korner sitt Blues Incorporated. Mellom 1970 og 1974 var han ein del av jazzrockbandet CCS, og spelte på innspelingar med Rod Stewart.

I 1970-åra spelte han i husbandet til barne-TV-showet *[[Play Away]]*.

I 1980- og tidleg i 1990-åra spelte han i The Great Guitars med Herb Ellis, Charlie Byrd og Barney Kessel og stundom med Martin Taylor. Han spelte så i trioen til Kessel. 

## Diskografi
**Presenting The Bill Le Sage - Ronnie Ross Quartet* (April 1963)
**The Other Side of the Coin* (Renella Records)
* *One for Clifford and another one for Tubby* (Renella Records)
* *Zurich Express* (Renella Records)

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Spike Heatley|Spike Heatley]]» frå ,  den 31. mai 2018.* 
*** oppgav desse kjeldene:*
You Wear It Well

«**You Wear It Well**» er ein song skriven av Rod Stewart og Martin Quittenton, framført av Stewart. Songen brukar eit arrangement som minnar om «Maggie May», ein av dei store hittane til Stewart frå året før.

Stewart spelte inn «You Wear It Well» for albumet *[[Never a Dull Moment av Rod Stewart|Never a Dull Moment]]* i 1972 og gav han ut på singel 12. august. Songen vart ein internasjonal hit og gjekk til topps på UK Singles Chart. I USA nådde «You Wear It Well» 13. plassen på ''Billboard'' Hot 100.

Stewart framførte songen på BBC-showet *[[Top of the Pops]]* med heile Faces, i tillegg til Quittenton på klassisk gitar og Dick «Tricky Dicky» Powell på fele. Eit konsertopptak frå 2013 på Troubadour i Hollywood kom ut på luksusutgåva av albumet *[[Time av Rod Stewart|Time]]*.

## Salslister

### Vekeslister

### Årslister

## Andre versjonar
* Samlealbumet *I Have Been To Heaven And Back: Hen's Teeth and Other Lost Fragments of Unpopular Culture Vol. 1* frå 1999 av Mekons inneheld ein versjon av songen
* Ali Campbell spelte inn songen i 2010 på albumet hans *Great British Songs*
* I 2012 spelte Frank Bango inn ein versjon for albumet *Super Hits Of The Seventies* for radiostasjonen WFMU
* I 2016 spelte Dexys Midnight Runners med Kevin Rowland inn songen på albumet deira *[[Let The Record Show: Dexys Do Irish And Country Soul]]*

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:You Wear It Well|You Wear It Well]]» frå ,  den 31. mai 2018.* 
*** oppgav desse kjeldene:*


## Bakgrunnsstoff
*
Songen Ooh La La av Faces

«**Ooh La La**» er ein song frå 1973 av bandet Faces, skriven av Ronnie Lane og Ronnie Wood. Songen var tittelsporet på det siste studioalbumet deira, *[[Ooh La La av Faces|Ooh La La]]*. 

Songen vart sungen av Wood, som ikkje skjedde så ofte i dette bandet, sidan det stort sett var Rod Stewart som var songar, eller stundom Ronnie Lane. Stewart og Lane song inn vokal for songen, før produsenten føreslo at Wood skulle få prøve seg, og det vart denne versjonen som vart nytta. 

Lane spelte inn sin eigen versjon av songen etter han slutta i Faces i 1973 med den nye gruppa si, Slim Chance. 

Wood framførte songen på solokonsertane sine frå 1987 til 2012. 

## Medverkande
*Ronnie Wood &ndash; vokal, akustisk sologitar
*Ronnie Lane &ndash; bass, resonator rytmegitar, tamburin
*Ian McLagan &ndash; piano, orgel, Mellotron
*Kenney Jones &ndash; trommer, maracas

## Andre versjonar
Rod Stewart spelte sjølv inn songen i 1998 for soloalbumet *[[When We Were the New Boys]]* som ei hyllest til den nyleg avdøde Lane. Det var den første singelen frå albumet og nådde Topp 40 i USA og Topp 20 i Storbritannia. 

Indierock bandet Silkworm spelte inn songen i 2000 for albumet *[[Lifestyle av Silkworm|Lifestyle]]*.  Banjospelaren Danny Barnes spelte inn songen i 2003 på albumet *Dirt on the Angel*. Songen vart spelt av Counting Crows som ei B-side til singelen «If I Could Give All My Love (Richard Manuel Is Dead)» i 2003. Punkrockaren Tim Armstrong, mest kjend som frontmann i Rancid, spelte inn ein ska-aktig versjon av songen under namnet Tim Timebomb and Friends.  Det amerikanske indierockbandet Manchester Orchestra framførte ein versjon av songen i juli 2013 for *[[The A.V. Club]]*.

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Ooh La La (Faces song)|Ooh La La (Faces song)]]» frå ,  den 31. mai 2018.* 
*** oppgav desse kjeldene:*


## Bakgrunnsstoff
*
Cindy Incidentally

«**Cindy Incidentally**» er ein song og singel av den britiske rockegruppa Faces, skriven av Rod Stewart, Ronnie Wood og Ian McLagan. Innspelinga vart produsert av Glyn Johns.

Singelen vart gjeven ut i Storbritannia i 1973 på Warner Bros. Records. Singelen nådde andreplassen på den britiske singellista i 1973 og låg ni veker på lista og vart den største hitten deira i heimlandet. AllMusic skildra songen som «ein av dei deira beste».

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Cindy Incidentally|Cindy Incidentally]]» frå ,  den 31. mai 2018.* 
*** oppgav desse kjeldene:*



## Bakgrunnsstoff
*
You Can Make Me Dance, Sing or Anything (Even Take the Dog for a Walk, Mend a Fuse, Fold Away the Ironing Board, or Any Other Domestic Shortcomings)

«**You Can Make Me Dance, Sing or Anything (Even Take the Dog for a Walk, Mend a Fuse, Fold Away the Ironing Board, or Any Other Domestic Shortcomings)**» er ein song av det britiske rockebandet Faces som vart gjeven ut som den siste singelen deira i 1974. Songen kom seinare ut på samlealbumet *[[Snakes and Ladders / The Best of Faces]]* i 1976.

Singelen kom ut under gruppenamnet Rod Stewart and the Faces og nådde 12. plassen på UK singles chart jula 1974. Songen har rekorden for det lengste songtittelen for ein song på den britiske singellista.

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:You Can Make Me Dance, Sing or Anything (Even Take the Dog for a Walk, Mend a Fuse, Fold Away the Ironing Board, or Any Other Domestic Shortcomings)|You Can Make Me Dance, Sing or Anything (Even Take the Dog for a Walk, Mend a Fuse, Fold Away the Ironing Board, or Any Other Domestic Shortcomings)]]» frå ,  den 31. mai 2018.* 
*** oppgav desse kjeldene:*
Sing It Again Rod

***Sing It Again Rod*** er det første samlealbumet til Rod Stewart, gjeve ut i 1973. Albumet er kjend for det Peter Corriston-designa utstansa plateomslaget (forma som eit whiskeyglas som ein kan sjå ein smilande Stewart gjennom).

## Innhald
# «Reason to Believe» (Tim Hardin)
# «You Wear It Well» (Rod Stewart, Martin Quittenton)
# «Mandolin Wind» (Rod Stewart)
# «Country Comfort» (Elton John, Bernie Taupin)
# «Maggie May» (Rod Stewart, Martin Quittenton)
# «Handbags and Gladrags» (Mike D'Abo)
# «Street Fighting Man» (Mick Jagger, Keith Richards)
# «Twistin' the Night Away» (Sam Cooke)
# «Lost Paraguayos» (Rod Stewart, Ron Wood)
# «(I Know) I'm Losing You» (Norman Whitfield, Eddie Holland, Cornelius Grant)
# «Pinball Wizard» (from the rock opera *[[Tommy (rock opera)|Tommy, 1914–1984]]*) (Pete Townshend)
# «Gasoline Alley» (Rod Stewart, Ron Wood)

## Salsliter

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Sing It Again Rod|Sing It Again Rod]]» frå ,  den 31. mai 2018.* 
*** oppgav desse kjeldene:*
Pool Hall Richard

«**Pool Hall Richard**» er ein song og singel av den britiske gruppa Faces og skriven av Rod Stewart og Ronnie Wood. Han vart produsert av Mike Bobak.

Han vart gjeven ut i Storbritannia i 1973 på Warner Brothers med Motown-songen «I Wish It Would Rain» som B side. Singelen nådde åttandeplassen på den britiske singellista i 1973 og låg 11 veker på lista. AllMusic-kritikaren Stephen Thomas Erlewine skildra songen som «lite merkverdig». Trass i at han er på biletet på omslaget, spelte ikkje Ronnie Lane bass eller song korvokal på nokre av songane, etter at han slutta i bandet før dei vart spelte inn. 

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Pool Hall Richard|Pool Hall Richard]]» frå ,  den 31. mai 2018.* 
*** oppgav desse kjeldene:*



## Bakgrunnsstoff
*
Torri Edwards

*Torri Edwards* () er ein USA-amerikansk tidlegare friidrettsutøvar frå California som i 2004 vart kåra til verdsmeister på 100 meter for 2003, og vann VM-gull i 4 x 100 m stafett i 2007.

## Aktiv
Edwards deltok i tre øvingar under Sommar-OL 2000. Ho makta ikkje å kvalifisere seg til finalane på 100 m og 200 m, derimot var ho med på det USA-amerikanske laget som fekk bronse på den korte stafetten.

Den 11. juli 2003 sprang Edwards sitt livs fortaste 200 meter i eit stemne i Roma, klokka inn på 22,28 sekundar. Under verdsmeisterskapen i Paris nokre veker etter vart Edwards tildelt sølvmedalje på 100 m og bronsemedalje på 200 m, begge tevlingane vart vunne av landskvinna Kelli White. Då White året etter vart dømd for bruk av dopingmidlar, vart Edwards tilkjend VM-sigeren på 100-meteren og sølvplassen på 200 m. Under sjølve meisterskapen i Paris sprang Edwards USA inn til sølvmedalje i 4 x 100 m stafett, fem hundredels sekund bakom laget frå Russland.

Etter å ha vore utestengd frå friidretten i 2004-05 kom Edwards sterkt tilbake. Under VM 2007 i Aten måtte ho ta til takke med fjerdeplassen på 100 m så vel som på 200 meter. I 4 x 100 m stafett lukkast ho som ankerkvinne å springe USA sitt lag, som elles bestod av Lauryn Williams, Allyson Felix og Mikele Barber, inn til gull, 0,03 sekund framom Jamaicas Veronica Campbell.

I 2008 flytta Edwards den personlege rekorden på 100 meter til 10,78 sekundar i semifinaleløpet då USA heldt OL-uttak, der ho i finalen vart nummer to. Under sommarleikane i Beijing enda ho på åttandeplassen i 100-metersfinalen.
 
### Doping
Edwards vart i juli 2004 dømd for doping og utestengt i to år. I november 2005 vart utestenginga korta ned til 15 månader, etter at det forbodne stoffet Nikethamide vart nedgradert av WADA.

### Medaljar og plasseringar i internasjonale meisterskap
*OL 2000 i Sydney: Bronse i 4 x 100 m stafett. Utslått i semifinalane på 200 m (23,06 =nr 10) og i kvartfinalane på 100 m  (11,32 =nr 17)
*VM 2003 i Paris: Gull på 100 m – 10,93, sølv på 200 m – 22,47, og i 4 x 100 m stafett 
*VM 2007 i Osaka: Gull i 4 x 100 m stafett. Nr 4 på 100 m – 11,05, og på 200 m – 22,65
*OL 2008 i Beijing: Nr 8 på 100 m – 11,20. Utslått i forsøket på 4 x 100 m stafett 

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Torri Edwards|Torri Edwards]]» frå ,  den 31. mai 2018.*
Madeline Manning

**Madeline Manning** () er ein USA-amerikansk tidlegare friidrettsutøvar frå Cleveland som vart olympisk meister på 800 meter i 1968.

## Aktiv
Manning slo gjennom i 1967-sesongen, 19 år gammal, då ho vann 800 meter både under dei panamerikanske leikane i Winnipeg og universiaden i Tokyo. Hausten 1968 deltok ho i dei olympiske sommarleikane i Mexico-byen og vann ein suveren siger på 800-meteren. 

Under Sommar-OL 1972 i München vart Manning slått ut or 800-tevlinga i semfinalane, seinare i leikane sprang ho den andre etappen for USA sitt stafettlag i 4 x 400 m stafett, eit lag som fekk sølvmedalje, slått med over to sekundar av Aust-Tyskland.

I 1976 sette Manning personleg rekord på 800 meter med den sterke tida 1.57,90. Ho tok seg greitt til semifinalane på distansen i OL i Montreal, men gav opp å kome vidare frå semifinaleløpet.
 
Manning var aktiv i friidrett til 1981 og vann i alt 10 nasjonale meisterskapsgull.
  
### Medaljar og plasseringar i internasjonale meisterskap
*OL 1968 i Mexico-byen: Gullmedalje på 800 m – 2.00,9, framom Ileana Silai (2.02,5)
*OL 1972 i München: Utslått i semifinalane på 800 m (2.02,39 =nr 10). Sølv i 4 x 400 m stafett
*OL 1976 i Montreal:  Utslått i semifinalane på 800 m (2.07,25 =nr 16)

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Madeline Manning|Madeline Manning]]» frå ,  den 31. mai 2018.*
Ginka Zagortsjeva

**Ginka Zagortsjeva-Bojtsjeva** (bulgarsk: Гинка Загорчева-Бойчева) () er ein bulgarsk tidlegare friidrettsutøvar frå Rakovski, som vart verdsmeister på 100 meter hekk i 1987, etter tidlegare å ha vunne bronsemedalje i VM 1983 og EM 1986.

## Aktiv
Zagortsjeva tok seg til finalen på 100 m hekk då Friidretts-EM 1982 fann stad i Aten, der ho enda sist etter fleire dårlege hekkepasseringar. Året etter sikra ho seg bronsemedaljen i øvinga under den fyrste verdsmeisterskapen i friidrett, langt bak dei austtyske utøvarane som vann gull og sølv.  Tre år seinare vann ho i europameisterskapen 1986 ein ny bronsemedalje på korthekken, i eit løp der landskvinna Jordanka Donkova tok ein suveren fyrsteplass.

Den 8. august 1987 sette Zagortsjeva verdsrekord på 100 meter hekk i Dráma i Hellas med tida 12,25 sekundar. Dermed seglde ho opp som den største favoritten i øvinga i Roma-VM ein månad etter. Med eit løp på 12,34 sekundar innfridde ho og tok gullmedaljen, eitt tidels sekund framom to austtyske utøvarar.

Verdsrekorden til Zagortsjeva gjaldt til Jordanka Donkova forbetra rekorden sommaren 1988. Zagortsjeva la opp etter ho vart nummer seks i korthekktevlinga under 1990-EM i Split.

### Medaljar og plasseringar i internasjonale meisterskap
*EM 1982 i Aten: Nr 8 på 100 m hekk – 13,14
*VM 1983 i Helsinki: Bronsemedalje på 100 m hekk – 12,62
*EM 1986 i Stuttgart: Bronsemedalje på 100 m hekk – 12,70. Sølvmedalje i 4 x 100 m stafett
*VM 1987 i Roma: Gullmedalje på 100 m hekk – 12,34, framom Gloria Siebert (12,44)
*OL 1988 i Seoul: Braut forsøksløpet
*EM 1990 i Split: Nr 6 på 100 m hekk – 13,02

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Ginka Sagortschewa|Ginka Sagortschewa]]» frå ,  den 31. mai 2018.*
Smiler av Rod Stewart

***Smiler*** er det femte soloalbumet til Rod Stewart og det siste han gav ut for Mercury Records, gjeve ut i 1974. Det var den første albumet til Rod Stewart som soloartist som fekk dårleg omtale av kritikarane. Sjølv om det gjekk til topps på den britiske albumlista, nådde det berre 13. plassen i USA. Albumet vert stort sett rekna for å vere lite spanande og meir av det han alt hadde gjeve ut før, inkludert coverlåtar av Chuck Berry, Sam Cooke og Bob Dylan, i tillegg til ein duett med Elton John på John-songen «Let Me Be Your Car». Stewart spelte òg Carole King sin «(You Make Me Feel Like) A Natural Woman» der 'Woman' var byta ut med 'Man'. Denne songen vart særleg latterleggjort av kritikarane. Utgjevinga av albumet vart heldt attende fem månader på grunn av kontraktsproblem mellom Mercury Records og Warner Bros. Records. 

Musikarane som spelte på albumet var medlemmar frå bandet til Stewart, Faces, og samarbeidspartnarar han hadde spelt ein del med før, Martin Quittenton (gitar), Pete Sears (bass & klaverinstrument) og Mickey Waller (trommer). 

## Innhald

Ei CD-samling frå 1991 kalla *Back 2 back – 2 for 1* kombinerte *Smiler* med *[[Gasoline Alley av Rod Stewart|Gasoline Alley]]*, men spor 2, 9 og 10, mangla då frå denne samlinga. 

## Medverkande
*Rod Stewart – vokal
*Elton John – vokal, piano (på «Let Me Be Your Car»)
*Ronnie Wood – akustisk & elektrisk gitar, bass
*Paul McCartney – korvokal (på «Mine for Me»)
*Pete Sears – piano, cembalo, Celeste
*Rick Grech – fiolin
*Ray Jackson – mandolin
*Ian McLagan – organ
*The Memphis Horns
*Irene Chanter – korvokal
*Ray Cooper – perkusjon
*Spike Heatley – bass
*Andy Newmark – trommer
*Dick Powell – fiolin
*Martin Quittenton – akustisk gitar
*Tropic Isles Steel Band – steeltrommer
*Micky Waller – trommer
*Willie Weeks – bass
*Kenney Jones – trommer
*Chris Barber's Jazz Band

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Smiler av Rod Stewart|Smiler av Rod Stewart]]» frå ,  den 1. juni 2018.* 
*** oppgav desse kjeldene:*
Rick Grech

**Richard Roman «Ric» Grech** () var ein britisk rockemusikar og multi-instrumentalist.

Grech vart kjend i Storbritannia som bassgitarist i den progressive rockegruppa Family. Han vart med i bandet medan det stort sett var eit bluesband i Leicester kalla The Farinas. Våren 1969 trengde den tidlegare Cream gitaristen Eric Clapton og den tidlegare Traffic-frontmannen Steve Winwood ein bassist til supergruppa Blind Faith og valde Grech. Grech fortalte ikkje dette til Chapman og Whitney i Family før kvelden dei skulle spele Fillmore East i USA. Attende i England spelte Grech på *[[Blind Faith av Blind Faith|debutalbumet til Blind Faith]]* med Clapton, Winwood og trommeslagaren Ginger Baker. Dei spelte berre inn dette albumet. Grech og Winwood vart verande med Baker og skipa Ginger Baker's Air Force, ei supergruppe med Denny Laine (tidlegare i Moody Blues) på gitar, Chris Wood (tidlegare Traffic) på saksofon og fløyte, og fleire andre musikarar. Då denne gruppa vart nedlagd, skipa Winwood Traffic igjen med Wood og Jim Capaldi, og Grech vart med dei som bassist. Han spelte på to album med dei, før dei måtte gje han sparken på grunn av dop-problem.

Grech vart verande aktiv som studiomusikar og spelte med Rod Stewart, Ronnie Lane, Vivian Stanshall, Muddy Waters, Rosetta Hightower, The Crickets, Bee Gees og Gram Parsons.  I 1973 gav han ut det einaste albumet under sitt eige namn, kalla *The Last Five Years*.  Det inneheld songar Grech skreiv og spelte inn med Family, Blind Faith, Traffic, Ginger Baker's Airforce og andre mellom 1968 og 1973.

I 1974 vart Grech med i bandet KGB med Mike Bloomfield, Carmine Appice, Barry Goldberg og Ray Kennedy. Dei gav ut eitt album.

Grech trekte seg frå musikken i 1977 og flytta til Leicester, der han visstnok vart teppeseljar. I 1990 døydde han nyresvikt, 43 år gammal, som følgje av alkoholisme.

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Rick Grech|Rick Grech]]» frå ,  den 1. juni 2018.* 
*** oppgav desse kjeldene:*

 

## Bakgrunnsstoff
*
*[ AMG article on *The Last Five Years*]