open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Denver Art Museum

**Denver Art Museum** er eit kunstmuseum i Denver i Colorado i USA. Det har over 70 000 gjenstandar i 12 ulike samlingar.
Samlingane til museet omfattar ei stor samling indiansk handverk.

Denver Art Museum blei grunnlagt i 1893 i Civic Center Park i sentrum av Denver. 

Det opphavlege namnet på skipinga var *Denver Artists Club*. Ho bytta namn til *Denver Art Association* i 1916. Museet fekk det noverande namnet sitt 1932. Det fekk ein egen bygning, Chappell House, gjennom ein donasjon i 1922. og kjøpte ein større eigedom, Schleir Gallery, 1948 ved sørsida av Vivic Center Park. I 1954 opna den sørlege fløya Morgan Wing, for å gje museet høve til å ta imot ein større donasjon. 

I 1971 blei det opna eit stort tilbygg, den borgliknande Martin Building  (tidlegare North Building), som var teikna av Gio Ponti. Vidare utbygging fann stad i 2006, dels med Frederic C. Hamilton Building teikna av av Daniel Libeskind og med Duncan Pavillion, som bind saman Morgan Wing med Hamilton Building.

## Utval frå samlingane

Camille Pissarro - Automne, Peupliers, Eragny (Autumn, Poplars, Eragny) - Google Art Project.jpg|Camille Pissarro
Claude Monet - Waterloo Bridge - Google Art Project.jpg|Claude Monet
Claude Monet - Le Bassin des Nympheas - Google Art Project.jpg|Claude Monet
Charles Marion Russell - In the Enemy's Country - Google Art Project.jpg|Charles Marion Russell


## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:sv:Denver Art Museum|Denver Art Museum]]» frå ,  den 28. februar 2024.*  

## Bakgrunnsstoff

*
Mimicat

**Marisa Isabel Lopes Mena** (), kjend under artistnamnet **Mimicat**, er ein portugisisk songar og låtskrivar innan pop og soulmusikk. Ho vann den portugisiske songtevlinga *[[Festival da Canção]]* i 2023 og representerte Portugal i Eurovision Song Contest 2023 i Liverpool med låten «Ai coração».

## Bakgrunn

Mena har vore oppteken av musikk sidan barndommen og lærte å syngje og komponere på eiga hand allereie som barn. Som femtenåring i 2001 deltok ho i *[[Festival da Canção]]*, den portugisiske uttakinga til Eurovision Song Contest. Ho deltok under artistnamnet Izamena med songen «Mundo colorido», men kvalifiserte seg ikkje til finalen.

I 2014 gav Mimicat ut sitt fyrste album, *For You*, på Sony Music Portugal. Singelen «Tell Me Why» blei seinare ein del av lydsporet til såpeoperaen *Jardins proibidos*. Ho hadde turné for albumet, både i Portugal og Brasil. Sidan 2015 har ho også opptredd på ulike festivalar i Portugal og Brasil.

Oppfølgjaralbumet *Back in Town* følgde i 2017. Ho gav ut sin fyrste song på portugisisk i 2019, songen «Até ao fim», ei hylling til foreldra hennar som då hadde vore kjærastar i 50 år. Etter å ha fødd sitt fyrste barn, gav ho ut singelen «Tudo ao ar» i 2021. 

I 2023 deltok Mimicat på nytt i *Festival da Canção*, i regi av den portugisiske kringkastaren RTP. Ho deltok med songen «Ai coração», og vann finalen laurdag 11. mars. Ho fekk dimed representere Portugal i Eurovision Song Contest 2023 i Liverpool, der ho enda på 23. plass av 26 finalistar.

Bidraget «Ai coração» (‘åh, hjarte’) skreiv ho i 2014, då ho komponerte låtar til det fyrste albumet sitt. Låten er inspirert av kabaretsongar frå 1940- og 50-talet, og passa ikkje med lydbiletet på albumet. 

## Diskografi
### Album
* *For You* (2014)
* *Back in Town* (2017)

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:nb:Mimicat|Mimicat]]» frå , den 1. mars 2024.*
Sömmerda

**Sömmerda** er ein by og ein kommune nord i forbundslandet Thüringen i Tyskland, ei 20 kilometer nord for Erfurt. Kommunen omfattar 87,6 km² og 19&nbsp;000 ibuarar.

Oppfinnaren av tennålsgeværet, Johann Nikolaus von Dreyse, var frå Sömmerda. Han la grunnlaget for at byen vart ein industriby allereie i fyrste halvpart av det 19. hundreåret. 

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:de:Sömmerda|Sömmerda]]» frå ,  den 1. mars 2024.*  

## Bakgrunnsstoff

*
Schmölln

**Schmölln** er ein by og ein kommune aust i forbundslandet Thüringen i Tyskland. Kommunen, som i sør grensar mot Sachsen, omfattar 94,5 km² og hadde 13&nbsp;684 ibuarar i 2022.

Tidleg i det 20. hundreåret var framstelling var knappar den dominerande næringa i Schmölln.

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:de:Schmölln|Schmölln]]» frå ,  den 1. mars 2024.*  

## Bakgrunnsstoff

*
Mia Nicolai

**Michaja Nicolaï** (), kjend under artistnamnet **Mia Nicolai**, er ein nederlandsk songar, låtskrivar og skodespelar. Ho representerte Nederland i Eurovision Song Contest 2023 saman med artisten Dion Cooper og låten «Burning Daylight».

## Bakgrunn
Nicolaï blei fødd i Amsterdam 7. mars 1996, som andre dotter av juristen og Partij voor de Dieren-politikar Peter Nicolaï, og den russisk-fødde musikaren og komponisten Marynka Nicolaï-Krylova. Ho tok drama- og ballettimar frå ho var tre år. Dette fekk ho interessert i musikk, og ho lærte seinare å spele piano og fiolin.

I 2018 gav Nicolaï ut sin fyrste singel, ein coverversjon av «At Last» av amerikanske Glenn Miller. I 2020 følgde ho opp med singlane «Set Me Free» og «Mutual Needs». I april 2021 slapp ho låten «People Pleaser». I eit intervju med det amerikanske motemagasinet *Flaunt* fortalde ho at songen handla om å vere tru mot seg sjølv. Seinare same år gav ho ut låten «Dream Go».

### 2023: Eurovision Song Contest
Den 1. november 2022 kunngjorde den nederlandske kringkastaren AVROTROS at Nicolaï skulle representere Nederland i Eurovision Song Contest 2023 saman med Dion Cooper. Nicolaï og Cooper blei etablert som duo i 2020, gjennom 2019-vinnaren Duncan Laurence og partnaren hans Jordan Garfield. Duoen blei slegen ut i semifinalen tysdag 9. mai 2023. 

## Privatliv
Nicolaï har budd i London, Melbourne og New York, før ho slo seg ned i Los Angeles i 2022. Ho har David Bowie som eit av sine største musikalske førebilete.

## Referansar

**Denne artikkelen bygger på «[[:nb:Mia Nicolai|Mia Nicolai]]» frå , den 1. mars 2024.*
Auricle Ensemble

**Auricle Ensemble** er eit kammerensemble basert i Skottland. Det blei oppretta som eit samarbeid av profesjonelle musikarar som arbeider i Storbritannia i 2007, og er blitt kjent for det varierte programmet sitt. Ensemblet er basert i West End i Glasgow, med øvingar og administrasjon i St Bride's Church. Auricle Ensemblet opptrer heile året som residerande ensemble i St Bride's, og tek opp att desse konsertane over heile Skottland, på stadar som University of Edinburgh, Falkirk Town Hall, Byre Theatre St. Andrews, Isle of Bute og Wigtown Book Festival.

Ensemblet opptrer årleg på West End Festival i Glasgow og på Edinburgh Festival, og fekk kritisk merksemd for ein turné med Pierrot Lunaire av Arnold Schönberg. Det skipa også til ein familiekonsert med skodespelaren Juliet Cadzow som forteljar, som blei framført på festivalar og konsertstadar over heile Skottland.

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:no:Auricle Ensemble|Auricle Ensemble]]» frå ,  den 1. mars 2024.*  

## Bakgrunnsstoff
*
Mae Muller

**Holly Mae Muller** () er ein engelsk songar og låtskrivar. Ho blei kjend for eit større publikum i 2021, då ho gav ut singelen «Better Days» med det svenske musikkollektivet Neiked og den amerikanske rapparen Polo G. Låten gjekk inn på topp 40 i både Storbritannia og USA.

Muller representerte Storbritannia i Eurovision Song Contest 2023 på heimebane i Liverpool med songen «I Wrote a Song».

## Bakgrunn
Muller blei fødd i London i 1997 og vaks opp med å lytte til mora sine favorittartistar som The Chicks, Gwen Stefani og Simon & Garfunkel. Det store vendepunktet kom då ho fekk høyre debutalbumet til Lily Allen, *Alright, Still*.

Muller byrja å skrive eigen musikk allereie som åtteåring. Foreldra søkte ho til kostskulen Kimbolton i Cambridgeshire, men Muller enda opp med å gå på Fine Arts College i Belsize Park i Nord-London.

I 2007, berre ni år gammal, spelte ho i musikkvideoen til «Grace Kelly» med artisten Mika.

## Karriere

Som tenåring jobba Muller på pub og fekk ein kompis til å produsere eit par demoar i bytte mot ei flaske vin. Ho lasta demoane opp på SoundCloud i 2017, og ho blei oppdaga av sin kommande manager etter å ha lasta opp ein video der ho song på Instagram. 

Muller gav ut EP-en *After Hours* i februar 2018, og oppfølgjar-EP-en *Frankly* i september same år.

Muller slapp debutalbumet *Chaper 1* i april 2019, og var oppvarmingsartist for Little Mix på turneen LM5: The Tour same år i lag med bandet New Rules. Etter turneen slapp ho singelen «Therapist», og la deretter ut på den første riksdekkjande turnéen sin til fem byar i Storbritannia. 

I november 2020 kom den tredje EP-en hennar, *No One Else, Not Even You*, etterfølgd av en turné i Storbritannia og Europa. 

I 2021 teama Muller seg opp med det svenske artist-kollektivet Neiked og den USA-amerikanske rapparen Polo G på singelen «Better Days». Songen nådde 23. plassen på den amerikanske *Billboard*-lista Hot 100. I Storbritannia nådde låten 32. plassen på den britiske singellista.

Muller slapp singelen «I Just Came to Dance» i oktober 2027, som passerte 2,5 millionar strøymingar på Spotify eit halvt år seinare.

Den 3. mars 2023 gav Muller ut singelen «Feels This Good» i samarbeid med Sigala, Caity Baser og Stefflon Don. Seks dagar seinare kunngjorde BBC at ho skulle representere Storbritannia på heimebane i Eurovision Song Contest 2023 i Liverpool. Ho deltok med låten «I Wrote a Song» som ho skreiv saman med Karen Poole og Lewis Thompson. Låten enda nest sist i finalefeltet på 26 land.

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:nb:Mae Muller|Mae Muller]]» frå , den 1. mars 2024.*
Blanca Paloma

**Blanca Paloma Ramos Baeza** () er ein spansk songar, scenedekoratør og klesdesigner. Ho representerte Spania i Eurovision Song Contest 2023 med songen «Eaea».

## Bakgrunn
Paloma blei fødd, og vaks opp, i Elche i den spanske provinsen Alicante. Etter å ha studert kunst ved Universidad de Miguel Hernandez i heimbyen, flytta ho i 2013 til Madrid for å satse på ein teaterkarriere.

I 2022 deltok Blanca Paloma i Benidorm Fest, den spanske uttakinga til Eurovision Song Contest. Ho enda til slutt på ein femteplass med låten «Secreto de agua». Året etter deltok hun i Benidorm Fest på ny, denne gongen med låten «Eaea». Ho kvalifiserte seg frå semifinalen og vann til slutt finalen laurdag 4. februar 2023. Som følgje av sigeren fekk ho representere Spania i finalen av Eurovision Song Contest laurdag 13. mai 2022 i Liverpool. Der enda ho på 17. plass.

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:nb:Blanca Paloma|Blanca Paloma]]» frå ,  den 1. mars 2024.*
Skeise-VM 1994 i sprint-firkamp

**Verdsmeisterskapen 1994 i sprint-firkamp på skeiser** vart avvikla laurdag 29. og sundag 30. januar i Calgary i Canada. Meisterskapen var den 25. i sprint-firkamp. 63 utøvarar, 33 karar og 30 kvinner, deltok i meisterskapen.

Dan Jansen frå USA vart verdsmeister, han var også bestemann på dei to 500-meterane. Russiske Sergej Klevtsjenja sigra på den fyrste 1000-meteren, kaadiske Kevin Scott på den andre. I kvinneklassa var Bonnie Blair frå USA best av alle i samtlege fire distanseløp og vart dermed verdsmeister for andre gong, fem år etter den første gongen.

## Verdsmeisterskapen 1994 i skeise-sprint/Menn



Dato: 29.–30. januar

### 500 meter




### 1000 meter




### 500 meter




### 1000 meter




## Verdsmeisterskapen 1994 i skeise-sprint/Kvinner



Dato: 29.–30. januar

### 500 meter




### 1000 meter




### 500 meter




### 1000 meter




## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:nl:Wereldkampioenschappen schaatsen sprint 1994|Wereldkampioenschappen schaatsen sprint 1994]]» frå ,  den 1. mars 2024.*
Noa Kirel

**Noa Kirel** () er ein israelsk songar, skodespelar og programleiar. Ho blir rekna for som ei av dei største popstjernene i Israel. Kirel slapp debutsingelen «Medabrim» i 2015 og har sidan gjeve ut ei rekkje låtar med stor suksess. Den fyrste engelskspråklege singelen hennar, «Drum», blei gjeven ut i 2019. 

Kirel har vunne MTV Europe Music Awards for beste israelske artist kvart år frå 2017 til 2021, og ho representerte Israel i Eurovision Song Contest 2023 med låten «Unicorn».

## Bakgrunn
Kirel blei fødd som Noya Kirel i Ra’anana av israelsk-fødde foreldre med askenasisk (austerriksk-jødisk) og sefardisk (marokkansk-jødisk) bakgrunn. Ho er den yngste av tre sysken. Som 14-åring i 2015 slapp ho låten «Medabrim» (*snakkar*) og same år fekk ho stor merksemd med «Killer». Låten blei av mange israelarar sett på som provoserande, men han fekk raskt over 10 millionar framsyningar på YouTube, og han danna starten på den suksessrike musikkarrieren til Kirel. I 2018 blei ho den yngste dommaren på det israelske talentshowet *Israel's Got Talent*. I 2021 skreiv ho kontrakt med Atlantic Records, og gav ut songar som «Please Don’t Suck» og «Thought About That» som var retta mot den USA-amerikanske marknaden.

I mars 2020 byrja Kirel fyrstegongstenesta i det israelske forsvaret (IDF). Der tenestegjorde ho i eit militærband fram til ho dimitterte i februar 2022. I juli same år kunngjorde den israelske kringkastaren Kan at dei hadde vald Kirel til å representere Israel i Eurovision Song Contest 2023. Der deltok ho med låten «Unicorn» og enda på tredjeplass, den beste plasseringa til Israel sidan sigeren i 2018.

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:nb:Noa Kirel|Noa Kirel]]» frå , den 1. mars 2024.*
La Zarra

**Fatima Zahra Hafdi** (), kjend under artistnamnet **La Zarra**, er ein fransk-kanadisk songar og låtskrivar. Ho representerte Frankrike i Eurovision Song Contest 2023 i Liverpool i Storbritannia.

## Bakgrunn
Hafdi blei fødd i Montréal i den franskspråklege provinsen Québec i Canada. Begge foreldra er fødde i Canada og har marokkanske anar. I barndommen budde ho både i Montréal og Longueuil, der familien hennar til slutt slo seg ned. Ho fekk merksemd i Canada i 2016, då ho slapp debutsingelen «Printemps blanc» i samarbeid med den franske rapparen Niro.

Etter kvart etablerte La Zarra seg i den franske hovudstaden Paris. I 2021 fekk ho ein viss suksess i Frankrike med singelen «Tu t'en iras», som fekk ein del avspelingar på radio og fjernsyn. Singelen blei sertifisert med platinastatus av franske Syndicat National de l'Édition Phonographique (SNEP). Same år fekk La Zarra ein *NRJ Music Awards*-nominasjon i klassen «årets franskspråklege stjerneskot» for debutalbumet *Traîtrise*.

Den 12. januar 2023 kunngjorde kringkastaren France Télévisions at dei hadde vald La Zarra til å representere Frankrike i Eurovision Song Contest 2023 i Storbritannia. Ho var den andre kanadiske songaren til å representere landet etter at Natasha St-Pier song Frankrike til ein fjerdeplass i 2001. La Zarra deltok med songen «Évidemment» og blei nummer 16 av 26 finalistar.

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:nb:La Zarra|La Zarra]]» frå , den 1. mars 2024.*
Anna Falkenberg

**Anna Falkenberg** () er ein færøysk politikar som representerer Sambandsflokkurin. Ho har vore medlem av det danske Folketinget for Færøyane sidan folketingsvalet 1. november 2022.

Falkenberg er den andre færøyske kvinna, etter Lisbeth L. Petersen, som er blitt vald inn i det danske parlamentet. Ho er også blant dei yngste folketingsmedlemmane frå Færøyane; Edward Mitens og Enok Bærentsen var også i midten av 20-åra då dei blei valde inn.

Falkenberg vaks opp i Hoyvík. Ho gjekk Føroya Studentaskúli og har ein kandidatgrad i statsvitskap (cand.scient.pol.) frå Københavns Universitet frå 2022. Ho arbeida på Christiansborg som politisk rådgjevar for morfaren, folketingsmedlem Edmund Joensen, frå 2019 til ho sjølv blei vald inn i 2022. 

Falkenberg har vore formann i Unga Sambandið og visepresident i Ungdommens nordiske råd.

## Kjelder

  
**Denne artikkelen bygger på «[[:nb:Anna Falkenberg|Anna Falkenberg]]» frå , den 2. mars 2024.*
Ingrid Jasmin

**Ingrid Jasmin Vogt** (), kjend under artistnamnet **Ingrid Jasmin**, er ein norsk vokalist frå Kragerø.

Ho debuterte med singelen «Pilgrim» i 2021 og gav ut debutalbumet *Luna* i 2022 med støtte frå Kulturrådet. På albumet kombinerer ho ulike musikkstiler som flamenco og norsk folkemusikk med popmusikk. For albumet vann ho Spellemannprisen 2022 i open klasse.

## Diskografi
### Album
* *Luna* (IJV, 2022)
### Singlar
* «Pilgrim» (2021)
* «Eya» (2024)

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:nb:Ingrid Jasmin|Ingrid Jasmin]]» frå ,  den 1. februar 2024.*
Resolusjon 1701 frå Tryggingsrådet

**Resolusjon 1701 frå Tryggingsrådet** vart vedteken 11. august 2006 under krigen i Libanon dette året, og bed om at Israel og Hizbollah endar den væpna striden seg imellom. Han bed om at Hizbollah trekkjer seg attanfor Litanielva, og Israel attanfor den blå lina. Han bed òg om at det libanesiske forsvaret og SN-styrken UNIFIL går inn i Sør-Libanon, og skal vera dei einaste styrkane i området mellom den blå lina og Litanielva.

## Kjelder
Føresetnad om vidare drift

**Føresetnad om vidare drift** er eit punkt i årsreknapen til verksemder. I Noreg skal verksemder som ikkje er småe føretak etter Rekneskapslova mellom anna oppgje i årsrekneskapen om dei reknar med vidare drift, om vidare drift er uviss, eller om verksemda skal avviklast.

## Kjelder
Musikaren Brunette

**Elen Jeremjan** (armensk skrift Էլեն Երեմյան, ), kjend under artistnamnet **Brunette**, er ein armensk songar og låtskrivar. Ho representerte Armenia i Eurovision Song Contest 2023 med songen «Future Lover».

## Bakgrunn
Brunette er fødd i Jerevan i Armenia. Ho byrja å syngje allereie som fireåring, og byrja å skrive eigen musikk som 15-åring. I september 2019 slapp ho debutsingelen «Love the Way You Feel» i samarbeid med Nvak Foundation. Seinare har ho gjort suksess med songar som «Night», «Smoke Break» og «Light Blue Eyes», som har fått flere millionar avspelingar på YouTube. 

I februar 2023 kunngjorde den armenske kringkastaren ARMTV at dei hadde internt vald Brunette til å representere Armenia i Eurovision Song Contest 2023 i Liverpool. Ho deltok med songen «Future Lover» og enda på 14. plass i finalen.

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:nb:Brunette (musiker)|Brunette (musiker)]]» frå , den 2. mars 2024.*
Alika Milova

**Alika Milova** () er ein estisk songar som opptrer under fornamnet **Alika**. I 2023 vann ho den estiske songtevlinga *[[Eesti Laul]]* og representerte Estland i Eurovision Song Contest 2023 med songen «Bridges».

## Bakgrunn
Milova blei fødd inn i ein russisk-estisk familie og vaks opp i Narva, like inntil grensa mot Russland. Ho snakkar både russisk og estisk, og har sunge frå svært tidleg alder. Som barn deltok ho i ulike songtevlingar og tv-show i Estland og Baltikum, blant anna The Baltic Voice, New Wave Junior, Kaunas Talent, Bravo Song Contest og Berlin Perle. Ho blei for alvor kjend i Estland i 2021, då ho vann den åttande sesongen av talentshowet *Eesti otsib superstaari* (den estiske versjonen av *[[Fjernsynsserien Idol|Idol]]*). Med sigeren fekk ho platekontrakt med Universal Music Group.

I november 2022 kunngjorde den estiske kringkastaren ETV at Milova var blant deltakarane i *[[Eesti Laul|Eesti Laul 2023]]* med songen «Bridges». Ho deltok i den andre semifinalen i januar 2023 og kvalifiserte seg til finalen laurdag 11. februar. I finalen blei ho kåra til vinnar gjennom telefonavrøysting, og ho fekk representere Estland i Eurovision Song Contest 2023 i Liverpool. Der enda ho på åttandeplass, den beste plasseringa til Estland på fem år. Låten «Bridges» er skriven av Milova sjølv, saman med Wouter Hardy, ein av låtskrivarane til Eurovision-vinnarbidraget «Arcade» i 2019.

## Diskografi
### Singlar
* 2021 – «Õnnenumber»
* 2022 – «Bon Appetit»
* 2022 – «C'est La Vie»
* 2022 – «Bridges»

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:nb:Alika Milova|Alika Milova]]» frå ,  den 2. mars 2024.*
Diljá Pétursdóttir

**Diljá Pétursdóttir** () er ein islandsk songar. Ho opptrer under fornamnet **Diljá** og vann den islandske songtevlinga *[[Söngvakeppnin]]* i 2023 og representerte Island i Eurovision Song Contest 2023 i Liverpool med låten «Power».

## Bakgrunn
Pétursdóttir blei kjend for det islandske publikum i 2015, då ho deltok i talentprogrammet *Ísland Got Talent*. I 2020 flytta ho til København, der ho studerte fysioterapi og tok songtimar samstundes.

I januar 2023 blei Pétursdóttir stadfesta som ein av deltakarane til den årlege songtevlinga *Söngvakeppnin*, der vinnaren får representere Island i Eurovision Song Contest. 18. februar slapp ho deltakerlåten «Lifandi inni í mér» (‘levande inni meg’) og kvalifiserte seg til finalen 4. mars 2023. I finalen hadde låten fått engelsk tekst og tittelen «Power». Ho vann finalen og fekk dimed representere Island i Eurovision Song Contest 2023 i Liverpool. Etter sigeren nådde «Lifandi inní mér» 11. plassen på den islandske singellista, mens «Power» låg på 29. plass. I Eurovision Song Contest enda ho på 11. plass i den andre semifinalen og var dimed ikkje kvalfisert til finalen.

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:nb:Diljá Pétursdóttir|Diljá Pétursdóttir]]» frå , den 2. mars 2024.*
Jan Blokhuijsen

**Jan Blokhuijsen** () er ein nederlandsk tidlegare skeiserennar som vart europameister 2014 og som vann fire VM-gull og eitt OL-gull i lagtempo.

Blokhuijsen var i 2010 med på å sikre Nederland bronse i lagtempo i Vinter-OL i Vancouver. 2011-sesongen vart han andremann i europameisterskapen i Collalbo og tredjemann i verdsmeisterskapen i Calgary. Vinteren 2012 kom han på andreplass i så vel EM i Budapest som i VM i Moskva, begge gongane bak landsmannen Sven Kramer. På tampen av sesongen vann Blokhuijsen det fyrste av fire VM-gull i lagtempo, dei andre kom i 2013, 2016 og 2017, inn i mellom vann han og Nederland OL-gull i øvinga under Sotsji-OL 2014. I Sotsji sikra han seg også sølv 5000 meter. Tidlegare i OL-sesongen vart han europameister i firkamp på Hamar, etter vinterleikane kom han på andreplass i Skeise-VM i Heerenveen. Blokhuijsen var i 2016 tredjemann ved EM i Minsk og VM i Berlin, i 2017 kom han på andreplassen i EM i Hereenveen, og vart på ny tredjemann ved VM på Hamar. Under dei olympiske vinterleikane 2018 i Pyeongchang deltok han på nederlandske bronselaget i lagtempo.

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:nl:Jan Blokhuijsen|Jan Blokhuijsen]]» frå ,  den 2. mars 2024.*  

## Bakgrunnsstoff
Skeise-VM 1995 i sprint-firkamp

**Verdsmeisterskapen 1995 i sprint-firkamp på skeiser** vart avvikla laurdag 18. og sundag 19. februar i Milwaukee i USA. Meisterskapen var den 26. i sprint-firkamp. 63 utøvarar, 35 karar og 28 kvinner, deltok i meisterskapen.

Bonnie Blair frå USA forsvarte meistertittelen og vart verdsmeister i sprint for tredje gong, som året før vann ho alle fire løpa. Kim Yun-man frå Sør-Korea vart også verdsmeister, han sigra i dei tre siste løpa. Her vann Hiroyasu Shimizu frå Japan opningsdistansen.

## Verdsmeisterskapen 1995 i skeise-sprint/Menn



Dato: 18./19. februar

### 500 meter




### 1000 meter




### 500 meter




### 1000 meter




## Verdsmeisterskapen 1995 i skeise-sprint/Kvinner



Dato: 18./19. februar

### 500 meter




### 1000 meter




### 500 meter




### 1000 meter




## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:nl:Wereldkampioenschappen schaatsen sprint 1995|Wereldkampioenschappen schaatsen sprint 1995]]» frå ,  den 2. mars 2024.*
Blanka Stajkow

**Blanka Stajkow** () er ein polsk songar og modell. Ho representerte Polen i Eurovision Song Contest 2023 med songen «Solo». 

## Bakgrunn
Stajkow blei fødd i Szczecin av ei polsk mor og ein bulgarsk far. Ifølgje Stajkow hadde ingen av foreldra noko form for musikalsk bakgrunn, men mora oppfordra ho til å drive med musikk og dans. Som trettenåring laga ho sin fyrste singel, «Strong Enough».

I 2021 deltok Stajkow i det polske realityshowet *Top Model*, og undervegs i programmet gav ho ut sin fyrste offisielle singel, «Better». Året etter signerte ho kontrakt med Warner Music Poland og gav ut sin andre singel, «Solo». Med denne singelen melde ho seg på den polske uttakinga til Eurovision Song Contest 2023, **. Under finalen 26. februar vann ho tevlinga etter å ha vore favoritt hos fagjuryen og nummer to i telefonavrøystinga. Gjennom sigeren fekk ho representere Polen i Eurovision Song Contest 2023 i Liverpool. Der enda ho på ein 19. plass i finalen.

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:nb:Blanka Stajkow|Blanka Stajkow]]» frå , den 2. mars 2024.*
Iru Khetsjanovi

**Irina Khetsjanovi** (georgisk: ირინა ხეჩანოვი; engelsk: *Irina Khechanovi*; ), kjend som **Iru**, er ein georgisk songar og låtskrivar. Ho vann Junior Eurovision Song Contest 2011 som medlem av jentegruppa Candy, med songen «Candy Music». I 2023 gjekk ho til topps i den femte sesongen av *The Voice Georgia* og fekk representere Georgia i Eurovision Song Contest 2023 i Liverpool i Storbritannia.

## Bakgrunn
Khetsjanovi blei fødd 3. desember 2000 i den georgiske hovudstaden Tbilisi. Ho har armensk opphav. Som barn deltok ho i ei rekkje lokale songtevlingar, og i 2011 representerte ho Georgia i Junior Eurovision Song Contest 2011 i Jerevan i Armenia som del av jentegruppa Candy. Gruppa vann tevlinga med songen «Candy Music».

I 2019 deltok Khetsjanovi i den georgiske utgåva av *Idol*, men blei slegen ut før finalen*.* To år seinare gav ho ut sin fyrste singel som soloartist, «No Jerk Around Me».

I 2022 opptredde Khetsjanovi under Junior Eurovision Song Contest 2022 som del av ein medley med tidlegare vinnarar av tevlinga. Ho hadde også vore med på å skrive songen «I Believe» med Mariam Bigvava, som var det georgiske bidraget i tevlinga det året. Låten enda på tredjeplass.

Seinare i 2022 deltok Khetsjanovi i den femte sesongen av *The Voice Georgia*. Ho vann finalen 2. februar 2023 og sikra seg med det retten til å representere Georgia i Eurovision Song Contest 2023. Ho deltok med låten «Echo» i den andre semfinalen torsdag 11. mai 2023. Der blei ho nummer 12 i semifinalen og kvalifiserte seg ikkje til finalen.

## Diskografi
### Singlar
* 2021 – «No Jerk Around Me»
* 2022 – «Not Like Today»
* 2022 – «Tu mama»
* 2023 – «Idea»
* 2023 – «Echo»

## Referansar

**Denne artikkelen bygger på «[[:nb:Iru Khetsjanovi|Iru Khetsjanovi]]» frå , den 2. mars 2024.*
Skeise-VM 1996 i sprint-firkamp

**Verdsmeisterskapen 1996 i sprint-firkamp på skeiser** vart avvikla laurdag 17. og sundag 18. februar i Heerenveen i Nederland. Meisterskapen var den 27. i sprint-firkamp. 69 utøvarar, 37 karar og 32 kvinner, deltok i meisterskapen.

Sergej Klevtsjenja frå Russland vart verdsmeister, han var også bestemann på dei to 1000-meterane. Andremann i meisterskapen, Hiroyasu Shimizu frå Japan, sigra på dei to 500-meterane. I kvinneklassa vann Chris Witty frå USA, framom norske Edel Therese Høiseth som overraska stort. Russiske Svetlana Zjurova vart nummer ein på 500-meteren om laurdagen, sundagen la kanadiske Catriona Le May beslag på fyrsteplassen på distansen.

## Verdsmeisterskapen 1996 i skeise-sprint/Menn



Dato: 17./18. februar

### 500 meter




### 1000 meter




### 500 meter




### 1000 meter




## Verdsmeisterskapen 1996 i skeise-sprint/Kvinner



Dato: 17./18. februar

### 500 meter




### 1000 meter




### 500 meter




### 1000 meter




## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:nl:Wereldkampioenschappen schaatsen sprint 1996|Wereldkampioenschappen schaatsen sprint 1996]]» frå ,  den 3. mars 2024.*
Hildburghausen

**Hildburghausen** er ein by og ein kommune sørvest i forbundslandet Thüringen i Tyskland. Byen ligg 381 meter over havet og grensar i sør mot forbundslandet Bayern. Kommunen omfattar 72,9 km² og hyser 11&nbsp;689 ibuarar.

Naturforskaren Hans Meyer og friidrettsutøvaren Ronald Weigel var begge frå Hildburghausen.

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:de:Hildburghausen|Hildburghausen]]» frå ,  den 3. mars 2024.*  

## Bakgrunnsstoff

*
Virgilio Mazzocchi

**Virgilio Mazzocchi** () var ein italiensk kapellmeister og komponist.

## Liv og virke
Mazzocchi blei undervist av broren sin Domenico Mazzocchi, som også var komponist. I 1624 blei Virgilio Mazzocchi kapellmeister ved kyrkja Il Gesù i Roma. I 1628/29 hadde han same stilling ved Laterankyrkja, og deretter ved ,  der han var til han døydde. Samtidig arbeidde han ved Collegium Romanum og ved Collegio del'Inglesi.

Mazzocchi blir rekna som ein av dei fyrste meistrane av fleirkorteknikken. Han oppnådde ein stor og verknadsfull klang ved å plassera ut fleire kor ulike stader i kyrkjerommet i Peterskyrkja. I motsetnad til den eldre venetianske fleirkorteknikken ved Markuskyrkja har stilen eit mindre antifont og polyfont preg, men Mazzocchi oppnår ein mektig romleg klangverknad gjennom ein stor innretta homofon tonesats.

Berre ein femkorig magnificat og to- og firstemmige verk, som *Sacri Flore* og vespersalmar, er att etter Mazzocchi. Han skreiv også fleire oratorium, kantatar og operaer.

Blant elevane til Mazzocchi kan ein nemna Giovanni Andrea Bontempi.

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:no:Virgilio Mazzocchi|Virgilio Mazzocchi]]» frå ,  den 3. mars 2024.*
Schleusingen

**Schleusingen** er ein by og ein kommune sørvest i forbundslandet Thüringen i Tyskland, på sørsida av Thüringer Wald. Byen ligg 372 meter over havet. Kommunen omfattar 125,6 km² og 10&nbsp;620 ibuarar.

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:de:Schleusingen|Schleusingen]]» frå ,  den 3. mars 2024.*  

## Bakgrunnsstoff

*
Albina Kelmendi

**Albina Kelmendi** ) er ein kosovoalbansk songar og låtskrivar. Ho blei kjend for eit albansk publikum i 2014, då ho blei nummer to i den fjerde sesongen av *The Voice of Albania*. Ho representerte Albania i Eurovision Song Contest 2023 saman med fem av familiemedlemmane sine. 

## Bakgrunn og karriere
Albina Kelmendi blei født i Peja i Kosovo, som då var ein del av FR Jugoslavia. Ho lærte å spele klarinett og piano ved ein musikkskule i heimbyen, og ho opptredde etter kvart saman med familien under namnet «Family Band».

I 2014 fekk Kelmendi stor merksemd då ho deltok i den fjerde sesongen av albanske *The Voice*. Der enda ho til slutt på andreplass bak Aslaidon Zaimaj. I 2015 deltok ho i songfestivalen Top Fest med songen «Nuk ka ma mire».

I juni 2022 slapp Kelmendi debutalbumet *Nana loke*. I desember same år deltok ho og fem familiemedlemmar i den 61. utgåva av Festivali i Këngës under namnet «Albina & Familja Kelmendi». Festivalen blir arrangert av den albanske ålmennkringkastaren RTSH og har sidan 2004 blitt brukt til å velje den albanske representanten til Eurovision Song Contest.

Albina & Familja Kelmendi deltok med songen «Duje», og fagjuryen plasserte bidraget på andreplass i tevlinga, men RTSH heldt ei eige telefonavrøysing for å avgjere kven som skulle få representere landet i Eurovision Song Contest 2023 i Liverpool. «Duje» vann telefonavrøystinga, og Albina & Familja Kelmendi fekk dimed representere Albania i Liverpool. Der enda dei på 22. plass i finalen.

## Merknadar

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:nb:Albina Kelmendi|Albina Kelmendi]]» frå , den 3. mars 2024.*
Mohamed Ould Ghazouani

**Mohamed Ould Cheikh Mohamed Ahmed Ould Ghazouani** (), òg kjent som **Ghazouanni** og **Ould Ghazouani**, er den 9. presidenten i Mauritania, som tok posisjonen den 1. august 2019. Han er òg ein pensjonert general i den mauritanske hæren. Ghazouani har vore formann i Den afrikanske unionen sidan februar 2024.

Ghazouani har tidlegare vore generaldirektøren for nasjonaltryggleik og stabsjef for dei mauritanske væpna styrkane i perioden mellom 2008 og 2018. Han var forsvarsminister for Mauritania frå oktober 2018 til mars 2019. I denne perioden var Ghazouani ein nær alliert til Mohamed Ould Abdel Aziz som var president fram til 2019. Etter presidentvalet den 22. juni 2019 vart Ghazouani vald til president i Mauritania. Då han vart sett inn som president var dette den fyrste fredelege overgangen til makta i landet sidan landet fekk sjølvstende sitt.

## Bakgrunn
Ghazouani vart fødd i Boumdeid i Assaba-regionen den 4. desember 1956. Han høyrer til ein kjend sufi-familie i Mauritania. Ghazouani er son til ein åndeleg leiar av den marabutiske stammen Ideiboussat. Han har memorert Koranen. Han er gift med ein lækjar, Mariam Mint Mohamed Vadel Ould Dah. Saman har dei fem born, med Mohamed Lemine Ould Cheikh El-Ghazouani som den eldste sonen.

## Karriere
### Militær karriere
Ghazouani gjekk inn i den mauritanske hæren på slutten av 1970-talet. Han heldt fram i yrke som ein offiser ved Det kongelege militærakademiet i Meknes i Marokko. Han oppnådde ein bachelorgrad, ein mastergrad i administrasjon og militærvitskap, og fullførte fleire krigstreningsertifikat og kurs.

Han var adjutant til president Maaouya Ould Sid'Ahmed Taya frå 1987 til 1991.

Ghazouani var ein alliert med den tidlegare presidenten Mohamed Ould Abdel Aziz, og var partnaren hans då president Sidi Ould Cheikh Abdallahi vart avstyrta i 2008. Han var òg medlem av den militære juntaen som kasta ut den tidlegare presidenten Maaouya Ould Sid'Ahmed Taya i 2005.

### Politisk karriere
I oktober 2018 vart Ghazouani utnemnd til forsvarsminister av den dåverande presidenten Mohamed Ould Abdel Aziz.

Den 1. mars 2019 kunngjorde han kandidaturet sitt til presidentvalet, med det å erstatta Abdel Aziz.  Den 15. mars gjekk han av som forsvarsminister for å forfylgja målet sitt om å verta president i landet.

Den 22. juni 2019 vart Ghazouani vald til president i Mauritania etter eit presidentval mot fem andre kandidatar i eit kapplaup til «gråpalasset».

Den 1. august 2019 vart han teken i eid som den 9. presidenten i Mauritania. Kort tid etter, vart høvet til den tidlegare presidenten Mohamed Ould Abdel Aziz dåleg på grunn av avsløringar om misbruk av økonomiske middel som den tidlegare presidenten hadde gjord. Ein parlamentarisk undersøking vart opna i august 2020 om Aziz sine aktivitetar, og han vart offisielt dømd i 2023. Aziz hevda at Ghazouani hadde gjeve den tidlegare presidenten to vesker fylt med sju millionar euro etter at han vart vald.

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Mohamed Ould Ghazouani|Mohamed Ould Ghazouani]]» frå ,  den 3. mars 2024.*  

## Bakgrunnsstoff
Engelbrekt

**Engelbrekt** eller **Engelbrecht** er eit mannsnamn av tysk opphav, truleg med tydinga ‘lyset til anglarane’. Den sørtyske forma av namnet er **Engelbert**.  Anglarane var ein germansk folkestamme, og namnedleddet *-brekt*, som det sørtyske Bert svarer til, er same ordet som engelsk *bright*, ‘lys, lysande’.

Engelbrekt har svensk namnedag den 27. april, som er blitt kalla for engelbrektsdagen til minne om opprørsleiaren Engelbrekt Engelbrektsson. 

## Kjende namneberarar

* Engelbrekt Engelbrektsson (1390-talet-1436), svensk opprørsleiar
* Engelbrekt Bruun (1839–1913), norsk reipslagar og stortingsmann 
* Engelbrekt Lundmark (1871–1932), dansk salmeforfattar 
* Oscar Engelbert (f. 1976), svensk forretningsmann
;Engelbert
* Engelbert Humperdinck (1854–1921), tysk komponist 

## Sjå òg
*Ingebrigt

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:sv:Engelbrekt (namn)|Engelbrekt (namn)]]» frå ,  den 3. mars 2024.*
Monika Linkytė

**Monika Linkytė** () er ein litauisk songar og låtskrivar. Ho representerte Litauen i Eurovision Song Contest 2015 saman med , og ho representerte Litauen i artisttevlinga New Wave 2014 og var finalist i sesong to av litauiske *[[Fjernsynsserien The Voice|The Voice]]*. Ho representerte Litauen på nytt i Eurovision Song Contest 2023 med songen «Stay».

## Bakgrunn
Linkytė blei fødd 3. juni 1992 i byen Gargždai, heilt vest i Litauen. Etter vidaregåande flytta ho til hovudstaden Vilnius for å ta helsestudium ved Vilnius universitet. Ho slutta etter tre semester og byrja i 2014 på jusstudium ved same universitet. I 2016 flytta ho til London for å studere musikk ved British and Irish Modern Music Institute.

## Karriere
Som 15-åring i 2007 deltok Linkytė i den litauiske uttakinga til Junior Eurovision Song Contest 2007. Ho vende tilbake til Eurovision i 2010 då ho deltok i den litauiske nasjonale finalen *Eurovizija 2010* med låten «Give Away». Ho enda til slutt på tiandeplass i den litauiske finalen. Sidan forsøkte ho seg på nytt i den litauiske uttakinga dei fire påfølgjande åra, men utan å vinne. 

I 2013 deltok Linkytė i den andre sesongen av *Lietuvos Balsas*, den litauiske versjonen av *[[Fjernsynsserien The Voice|The Voice]]*. Ho blei nummer to i tevlinga. Ho blei nummer fire i den austeuropeiske artisttevlinga New Wave 2014. Året etter vann ho den litauiske uttakinga til Eurovision Song Contest 2015 med låten «» saman med . I Eurovision i Wien kvalifiserte duoen seg til finalen, der han til slutt enda på 18. plass.

Etter Eurovision gav Linkytė ut singelen «Po dangum» som selde til platina i Litauen. Same haust slapp ho debutalbumet *Walk with Me* som også selde til platina. Under den litausike musikkpris-utdelinga M.A.M.A. Awards for 2015 vann ho prisen for beste album og beste kvinnelege artist. Hun blei nominert på nytt i kategorien beste kvinnelege artist i 2016.

I 2023 deltok Linkytė nok ein gong i den litauske Eurovision-uttakinga, *Pabandom Iš Naujo!*. Ho vann finalen 18. februar med låten «Stay», og fekk dimed representere Litauen i Eurovision Song Contest 2023 i Liverpool. Der enda ho på ellevteplass i finalen.

## Diskografi
;Studioalbum 
* *Walk with Me* (2015)
;EP-ar 
* *Old Love* (2018)

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:nb:Monika Linkytė|Monika Linkytė]]» frå , den 3. mars 2024.*
Arkeologisk horisont

**Arkeologisk horisont** er i arkeologien ei nemning på eit breitt utgrave geologisk lag som inneheld kunst eller kulturgjenstandar på ein arkeologisk funnstad eller eit større geografisk område. Han utgjer eit distinkt lag innanfor denne funnstaden eller den arkeologiske sekvensen i området.

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:no:Arkeologisk horisont|Arkeologisk horisont]]» frå ,  den 3. mars 2024.*  

## Litteratur
*
*
Kristina Groves

**Kristina Nicole Groves** () er ein kanadisk tidlegare skeiserennar frå Ottawa. Ho vann tre gullmedaljar i distanse-VM, ein på 3&nbsp;000 meter i 2008 og to i lagtempo (2007 og 2009).

## Aktiv
Groves tok sine fyrste VM-medaljar ved distanse-VM 2005; ein bronse på 1500 m og sølv i lagtempo. I Vinter-OL 2006 i Torino fekk ho ein ny sølvmedalje i lagtempo, også på 1500 m vart det sølv, landskvinna Cindy Klassen vann. I firkamp-VM på heimebane i Calgary kom Groves på tredjeplass. Ved distanse-VM 2007 i Salt Lake City vart ho verdsmeister i lagtempo og ho vann bronsemedaljen på så vel 1500 m som 5&nbsp;000 m. Vinteren 2008 kom ho på bronseplassen ved Skeise-VM i Berlin. Under verdsmeisterskapen på enkeltdistansar i Nagano vart ho verdsmeister på 3&nbsp;000 meter. Og ho sikra seg sølvmedaljar på 1000 m, 1500 m og i lagtempo, og til sist bronse på 5&nbsp;000-meteren. I 2009 tok ho andreplassen ved Skeise-VM på Hamar, bak tsjekkiske Martina Sáblíková og framom nederlandske Ireen Wüst. Fire veker seinare vann Groves ein gullmedalje i lagtempo og to bronsemedaljar (5&nbsp;000 og 3&nbsp;000 m) ved distanse-VM i Richmond i British Columbia. Under Vinter-OL 2010 i Vancouver vann Groves sølv bak Ireen Wüst på 1500 m, bronse på 3&nbsp;000 m og ho vart nummer 4 på 1000 m, nummer 5 i lagtempo og nummer 6 på 5&nbsp;000 m. På tampen av OL-sesongen la ho beslag på sølvplassen i firkamp-VM i Heerenveen, eit halvt tidspoeng bakom Martina Sáblíková.

Groves la opp i 2011.

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Kristina Groves|Kristina Groves]]» frå ,  den 3. mars 2024.*
Brunette

**Brunette** kan visa til:

* ein person med brunt hår.

## Namn på personar

* Andrew Brunette (f. 1973), kanadisk ishockeyspelar
* Justin Brunette (f. 1975), amerikansk baseballspelar
* Tommy Brunette, medlem av punkrockbandet Towers of London
* Brunette, armensk singer-songwriter

## Stader

* Brunette Downs, ein kvegstasjon i Nordterritoriet i Australia
* Brunette, Newfoundland og Labrador, ein busetnad i Canada
* Brunette Island, ei øy i Canada
* Brunette-elva, ei elv i British Columbia i Canada

## Annan bruk
* The Brunettes, ei newzealandsk indiepopgruppe
* songforma brunette, ei fransk songform som var populær på 1700-talet
Tiwiøyane

**Tiwiøyane** (engelsk *Tiwi Islands*) er ei øygruppe i delstaten Nordterritoriet nord i Australia, 3 200 km nordvest for hovudstaden Canberra. Dei største øyane i øygruppa er Bathurst Island og Melville Island.

Øyane er folkesette av tiwifolk. Det bur under to innbyggjarar per kvadratkilometer på øyane.

I området rundt Tiwiøyane veks det hovudsakleg savanneskog, som er sparsam tropisk og subtropisk skog med grasvekst mellom låge tre.

I periodane november–desember og februar–mars dukkar det nesten dagleg opp ein toreskyformasjon over øyane, populært kalla Hector, som er blant dei høgaste i verda og ofte strekkjer seg opp til 20 kilometer i høgda.
Fil:Hector_cloud_from_Gunn_Point.jpg|alt=Værfenomenet Hector|Vêrfenomenet Hector
Fil:Tiwi_Islands.png|Tiwiøyane
Fil:Tiwi_Islands_Map.jpg|Kart over Tiwiøyane


## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:no:Tiwiøyane|Tiwiøyane]]» frå ,  den 3. mars 2024.*
Flagget til Kalmarunionen

**Flagget til Kalmarunionen** eller **Nordens flagg** (fyrst kalla *Rigens banner*) er eit flagg som kong Erik av Pommern i 1430 freista å føra inn i Kalmarunionen. Flagget var gult med ein raud kross, truleg med den same forma som Dannebrog, og meininga var kanskje at det skulle ha med letene frå det norske riksvåpenet.

Frå midten av 1990-åra til 2007 nøytte ein på Orknøyane eit tilsvarande flagg til å symbolisera øygruppa. I 2007 vart det valt eit nytt flagg, og dermed står flagget utan ein offentleg eigar. Våpenskjoldet til den svenske kyrkja er likevel noko likt og kan nøytast som eit flagg, som kan føra til ei forveksling mellom dei to flagga. Eventuelle nye brukarar og/eller innehavarar av eit flagg som er gult med raud kross, bør difor vera merksame på faren med å blanda saman dette svenske flagget og med det gamle Kalmar-flagget.

Kvart år den 17. juni, på fødselsdagen til Kalmarunionen, vert flagget heist opp på det tidlegare Helsingborg slott i Skåne.

Flagget er i ein mindre grad nøytte av moderne skandinavistar. Sjå skandinavisme.

## Svanesymbolet

Svanesymbolet vart nøytt for fyrste gong i 1936 på ein plakat for Nordens dag. Svana er den offisielle logoen for nordisk samarbeid, Nordisk råd og Nordisk ministerråd.

## Nasjonalflagg i Norden
Dei nasjonale flagga i Norden tel både stats- og områdeflagg. Blant dei er: det danske flagget, det finske flagget, det færøyske flagget, det grønlandske flagget, det islandske flagget, det norske flagget, det samiske flagget, det svenske flagget og det ålandske flagget.

## Sjå òg

* Nasjonalflagg

## Kjelder

* *Denne artikkelen byggjer på «[[:no:Kalmarunionens_flagg|Kalmarunionens Flagg]]» frå [[:no:Hovedside|Wikipedia på bokmål]], den 3. mars 2024.*

## Bakgrunnsstoff

* Rigens banner – grundig historikk kring det nordiske flagget, med foto av flagget på flaggstong (arkivert nettside)
* CWR Flags – Norden (engelskspråkleg side)
Heðin M. Klein

**Heðin Magni Kristin Súni Klein** (fødd 28. februar 1950 i Tórshavn) er ein færøysk lyrikar, lærar, omsetjar, og tidlegare politikar for Tjóðveldisflokkurin.

## Liv og virke
Klein voks opp i ein fiskarfamilie attmed Gjógv. Han var sonen til Leivur Klein og Hanna Kristiansen. Farfaren hans var Daniel Klein, som ogso var fiskar og formann i Føroya Fiskimannafelag. Klein gjekk på realskulen og so på lærarskulen i Tórshavn og arbeidde som lærar på Sandur i perioden 1972–1983 og ved Eysturskúlin i Tórshavn i perioden 1983–1998. Han var dagleg leiar med skulebokforlaget Føroya Skúlabókagrunnur 1998–2004. I 2004 gjekk han attende til lærarstilling ved Eysturskúlin.

Klein vart etterkvart vald inn på Lagtinget på vegnar av Sandoy med lagtingsvalet i 1974, som berre 24 år gamal. Hans Marius Joensen møtte opp på Lagtinget på vegnar av Klein, då han vart medlem av Atli Dam si tredje regjering. Då fekk han ansvaret for fiskeri- og kommunalpolitikken etter valet i 1978. Klein trekte seg deretter ut etter valet i 1980. Han var ogso medlem av kommunestyret på Sandur i perioden 1974–1979.

Heðin M. Klein har gjeve ut ei rekkje diktsamlingar, både eigne verk og gjendiktingar frå andre språk (blant anna av Olav H. Hauge). Verka åt Klein har vorte omsette til ei rekkje språk, blant anna norsk. Han var formann for Rithøvundafelag Føroya i perioden 1994–1997 og 2006–2007, og var representant for forfattarlaget i Føroyska málnevndin. M.A. Jacobsens Heiðursløn fekk han tildelt for skjønnlitteratur i 1985 og 2016.

## Bibliografi

* 1969 – *Væmingar og vaggandi gjálv*
* 1972 – *Flytifuglur: savn við útlendskum yrkingum*, med Steinbjørn B. Jacobsen
* 1983 – *Strandvarp*
* 1983 – *Sjón og seiggj eftir Erlend Patursson*, med Steinbjørn B. Jacobsen
* 1985 – *Ljóðsins ljós*
* 1987 – *Frostrósan og aðrar søgur*, med Kirsten Brix og Bergljót S. Joensen
* 1990 – *Ein vakran summardag*, omsetjing
* 1992 – *Fjørið mítt, ævintýrheimur*, med Bjørg Matras
* 1992 – *Okkurt óreint í kálinum*, omsetjing
* 1992 – *Faðir mín, Sólin*, med Rói Patursson, omsetjing
* 1993 – *Tá ið dýrini bardust*, omsetjing
* 1994 – *Veggjagrøs*
* 2004 – *Móti tøgnini*
* 2005 – *Nú ríður tú heim*, omsetjing av dikt etter Olav H. Hauge, Bókadeildin
* 2012 – *Vatnskorpur fyri tøgnina*. Egne dikt og oversettelser etter Paul Celan.
* 2014 – *Afturljóð - úrvaldar yrkingar 1969 til 2014*, Mentunargrunnur Studentafelagsins.
* 2014 – *Tala tú eisini*. Dikt etter Paul Celan.

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:no:Heðin M. Klein|Heðin M. Klein]]» frå ,  den 4. mars 2024.*
Marju Lauristin

**Marju Lauristin** () er ein estisk politikar og mediesosiolog. Ho var blant leiarane i Folkefronten, som medvirka til den estiske lausrivinga frå Sovjetunionen under den syngande revolusjonen. Lauristin har vore medlem av både den estiske riksdagen og Europaparlamentet, som representant for Det sosialdemokratiske partiet.

## Liv og virke
Lauristin er dotter av to ekskluderte kommunistar, Johannes og Olga Lauristin. Faren døydde mens ho var spedbarn, moglegvis myrda av NKVD. Moren gifta seg på ny med kommunisten Hendrik Allik, som blei ekskludert og send i Gulag-leir. Marju Lauristin vaks for det meste opp i Tallinn saman med mora og sin seks år yngre halvbror Jaak Allik.

Lauristin studerte journalistikk og sosiologi ved Statsuniversitetet i Tartu og Statsuniversitetet i Moskva og tok doktorgraden i 1976. Ho var med på å byggje opp eit forskingsmiljø for mediesosiologi i Tartu, men hadde avgrensande moglegheiter til å samarbeide med utanlandske forskarar i sovjettida. Ho blei professor i 1995 og emeriterte i 2021, over 80 år gammal.

Lauristin var medlem av Sovjetunionens kommunistiske parti, men tok tidleg avstand frå den doktrinære kommunismen. I 1980 var Lauristin blant dei 80 estiske intellektuelle som underteikna ein protest mot russifiseringspolitikken i Den estiske sosialistiske sovjetrepublikken. I 1988 stilte ho seg, saman med Edgar Savisaar, i spissen for å danne Folkefronten. Dei ønskte eigentleg å reformere kommunistpartiet innanfrå, men utvikla seg til ei demokratisk opposisjonsrørsle.

Ved dei delvis frie vala i 1989 blei Lauristin vald inn i Sovjetunionens folkekongress, og i 1990 blei ho vald inn i Det øvste sovjet i Den estiske sosialistiske sovjetrepublikken, som straks vedtok ein overgangsperiode til nasjonalt og demokratisk styre. Frå 1992 til 1994 var Lauristin sosialminister i den fyrste parlamentariske regjeringa i det uavhengige Estland. Ho var medlem av den estiske riksdagen i periodane 1992–1995 og 1999–2003.

Frå 2014 til 2017 var Lauristin medlem av Europaparlamentet. Ho var nestleiar i den sosialdemokratiske parlamentsgruppa (S&D).

## Referansar

**Denne artikkelen bygger på «[[:nb:Marju Lauristin|Marju Lauristin]]» frå ,  den 3. mars 2024.*
Inger Johanne Sæterbakk

**Inger Johanne Sæterbakk** () er ein norsk forfattar fødd i Bodø og oppvaksen på Orkanger.  Ho arbeider som språkkonsulent ved Det Norske Teatret i Oslo.

## Forfattarskap
Inger Johanne Sæterbakk debuterte med romanen *Magnhild - en roman om sex, fyll og offentlig forvaltning* i lag med Guri Idsø Viken på Aschehoug i 2013. Seinare har ho skrive tre romanar for barn og ungdom. 

For ungdomsromanen *Hjartespreng* vart ho nominert til Brageprisen 2023 i kategorien barne- og ungdomsbøker.

## Bibliografi
* 2013: *Magnhild - en roman om sex, fyll og offentlig forvaltning* (roman), Aschehoug - i lag med Guri Idsø Viken (Bokmål)
* 2017: *1000 dagar* (ungdomsroman), Aschehoug (Nynorsk)
* 2020: *Rundt jorda og tilbake* (barneroman), Aschehoug (Nynorsk)
* 2023: *Hjartespreng* (ungdomsroman), Aschehoug (Nynorsk)

## Kjelder