open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Joy of a Toy

***Joy of a Toy*** er debutalbumet til Kevin Ayers, eit av medlemmane som starta Soft Machine. Den underlege og unike visjonen er ein klår indikasjon på korleis Soft Machine kunne ha utvikla seg om Ayers framleis hadde vore med. Med seg på albumet har han kollegaene sine frå Soft Machine, Robert Wyatt, Mike Ratledge og Hugh Hopper.

Etter ein Soft Machine-turne i USA med Jimi Hendrix Experience valde Ayers å trekkje seg frå musikkindustrien. Hendrix gav Ayers ein akustisk Gibson J-200 gitar mot han lovde å halde fram å skrive songar. Ayers trekte seg attende til ei lita leilegheit i London der han skreiv og arrangerte heile albumet, som han så presenterte for det nye selskapet til Malcolm Jones, Harvest der vart spelt inn av Peter Jenner for den då store summen av £4000.

*Joy Of A Toy* inneheld mange av dei mest kjende songane til Ayers, frå «The Lady Rachel» til «Girl On A Swing». Sistnemnde vert framleis spel av andre artistar i dag, som Candie Payne og The Ladybug Transistor. Det varpå *Joy Of A Toy* at Ayers utvikla den klangfulle vokalen sin, avantgarde songar og ein kjærleik for bisarre instrumenteringar som hadde ringverkander langt inn i 1970-åra og til og med heilt til i dag.

## Innhald

## Medverkande
*Kevin Ayers - Gitarar, bass og vokal
*Robert Wyatt - Trommer
*David Bedford - Piano, arrangør
*Mike Ratledge - Orgel
*Hugh Hopper - Bass (1 & 5)
*Paul Buckmaster - Cello
*Rob Tait - Trommer (6 & 9)
*Paul Minns - Obo

samt på «Religious Experience» / «Singing A Song In The Morning» :
*Syd Barrett - Gitar (1b)
*Richard Sinclair - Bass
*Richard Coughlan - Trommer
*David Sinclair - Orgel
*The Ladybirds - Korvokal

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Joy of a Toy|Joy of a Toy]]» frå ,  den 9. mars 2011.* 
*** oppgav desse kjeldene:*
***Kevin Ayers* by Richard Williams (Melody Maker Apr 25, 1970)
***Joy of a Toy* liner notes by Mark Powell (EMI 2003)
***Joy of a Toy* liner notes by Martin Wakeling (Harvest Sept 2006)
Mark kølnsk

**Mark kølnsk** eller **kølnsk mark** er ei masseeining brukt ved veging av sølv og gull, lik ½ skålpund eller 16 lodd. 

Opphavleg vart måleeininga brukt i Köln, og derifrå breidde ho seg ved at utmynting av sølvmynt bygde på kølnsk vektstandard. I Noreg vart kølnsk mark påboden ved veging av sølv og gull ved forordningar av 1514 og 1541.  

Stoleiken på marka tilsvarte vanlegvis 233,85 gram, men det ser ut til at ho i Danmark og Noreg først låg nærare 230 gram. Forordningar av 1. mai 1683 og 10. januar 1698 regulerte ei mark kølnsk til 235,18 gram ved veging av edle metall. Lov av 28. juli 1824 justerte vekta til 233,994 gram.

## Sjå òg
*Eininga mark
*Norsk mark

## Kjelder
*Mark kølnsk i *Historisk leksikon *
Shooting at the Moon

***Shooting at the Moon*** er det andre soloalbumet til Kevin Ayers, frå 1970. 

Tidleg i 1970 samla Ayers eit band han kalla The Whole World for å turnere med debutplata *[[Joy of a Toy]]*. Med i bandet var ein ung Mike Oldfield, David Bedford, Lol Coxhill, Mick Fincher, visesongaren Bridget St. John og Robert Wyatt. Etter ein britisk turne tok Ayers the Whole World i studio for å spele inn eit album, produsert i lag med Peter Jenner.

Besetninga produserte ei blanding av idear og eksperiment der to særeigne stilartar dukka fram: Sorglause balladar som «Clarence In Wonderland» og «May I?» side om side med avantgardeksperiment i songar som «Reinhardt and Geraldine» og «Underwater». Albumet har sidan vorte ein bestseljar i katalogen til Ayers. 

Sjølv om The Whole World vart oppløyst kort tid etter albumet kom ut, vart kjernen i bandet med på det neste albumet til Ayers, *[[Whatevershebringswesing]]*. Ayers gav ut ein singel med eksklusive songar på denne tida, «Butterfly Dance» i lag med «Puis Je?» (ein franskspråkleg versjon av «May I?»)

## Innhald

## Medverkande
*Kevin Ayers / Gitar, bass, vokal

The Whole World:
*David Bedford / Orgel, piano, trekkspel, marimba, gitar
*Lol Coxhill / Saksofon, zoblophone
*Mike Oldfield / Bass, gitar og vokal
*Mick Fincher / Trommer, perkusjon, flasker og askebeger
*Bridget St. John / Vokal
*The Whole World Choir / vokal

## Kjelder


**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Shooting at the Moon (album)|Shooting at the Moon (album)]]» frå ,  den 9. mars 2011.* 
*** oppgav desse kjeldene:*
***I’m Just Moonlight’s Lost Disciple* - *Shooting at the Moon* liner notes by Martin Wakeling (Harvest Sept 2006)
***Shooting at the Moon* - original LP notes
Randsfjordbanen

**Randsfjordbanen** er ei jarnbane mellom Drammen over Hokksund, Vikersund,  Hønefoss i Buskerud fylke og Randsfjord stasjon i sørvestenden av Randsfjorden ved Jevnaker i Oppland fylke, opna i 1868.  Endestasjonen låg på vestbreidda av sørenden av Randsfjorden, på den andre sidan av Randselva i høve til dagens Jevnaker tettstad.

Ein sidebane frå Hokksund til Kongsberg vart opna i 1871. På Vikersund tok den no nedlagde Krøderbanen (som no er museumsjarnbane) av frå Randsfjordbanen, på Hønefoss tok Roa-Hønefossbanen mot Roa av mot nordaust og Bergensbanen i retning mot Hallingdal mot nordvest, og på Hen stasjon i nærleiken av Hønefoss tok den no nedlagde Sperillbanen av mot nord.

Opphavleg var Randsfjordbanen smalspora, med ei sporvidd på 1067 mm, men vart opna som normalspora jarnbane, 1435 mm, i 1909. Bana er elektrifisert mellom Hokksund og Hønefoss og nokre kilometer vidare til ein tømmerterminal. På resten av strekninga har det ikkje vore elektrisk drift. 

Etter at Sørlandsbanen vart bygd frå 1920 og framover, kom strekninga mellom Hokksund og Kongsberg til å verte rekna som ein part av Sørlandsbanen. Frå 2009 kom strekninga mellom Drammen og Hokksund også til å verte rekna som ein part av Sørlandsbanen slik at Randsfjordbanen frå då av byrja på Hokksund. Då Roa-Hønefossbanen var bygd på austsia av Randselva i 1909, med ein ny stasjon på Jevnaker om lag ein kilometer frå den gamle endestasjonen på Randsfjordbanen, fekk Jevnaker stasjon trafikken av di han låg betre til for Hadeland Glassverk og sagbruka i området.

Persontrafikken mellom Hønefoss og Randsfjord stasjon vart lagt ned 26. mai 1968, etter 100 års drift. Mellom Bergermoen og Randsfjord vart all trafikk lagt ned 1. januar 1981, og i 1984 vart skjenegangen på denne strekninga fjerna og bana omgjort til gang- og sykkelveg. Resten av lokaltrafikken på bana tok slutt 7. januar 2001, etter 133 års drift. I dag er det berre strekninga Hokksund – Hønefoss som har regulær trafikk med persontog ved at toga mellom Bergen og Oslo no går denne strekninga i staden for den opphavlege ruta om Roa og over Gjøvikbanen til Oslo.
Letsie III av Lesotho

**Letsie III av Lesotho** () har vore konge av Lesotho i tida mellom 1990 og 1995 og sidan frå 1996. Han regjerer som konstitusjonell monark, og har for det meste seremonielle plikter.

## Bakgrunn
Kong Letsie er son av kong Moshoeshoe II og dronning Mamohato. Ved fødselen blei han gjeven namnet Mohato Bereng Seeiso. Han blei seinare katolsk døypt og fekk namnet David.

Letsie er utdanna ved grunnskular i Lesotho og Storbritannia. I 1977 byrja han si vidaregåande utdanning ved Ampleforth College i Storbritannia, som han fullførte i 1980. Han studerte deretter i fire år ved National University of Lesotho, der han i 1984 fekk bachelorgrad i rettsvitskap. 

Etter dette gjennomførte han studium ved universitet i Storbritannia. Han studerte først juss ved University of Bristol frå 1984 til 1986 og deretter utviklingsstudium ved University of Cambridge og landbruksøkonomi ved University of London. Etter studia vende han tilbake til Lesotho i 1989, der han i desember det året blei innsett som første høvding av Matsieng.

## Konge
12. november 1990 blei Letsie III konge for første gong etter at faren Moshoeshoe II var blitt tvinga i eksil i 1990. 
Fram til kroninga hadde dronning Mamohato vore regent. Regjeringstida til Letsie III fekk eit avbrot i 1995, då faren kunne venda tilbake og blei gjeninnsett på trona, men han døydde allereie i januar 1996 i ei bilulukke. Dronning Mamohato blei igjen regent før Letsie III blei gjeninnsett som konge 7. februar 1996. Han blei krona i hovudstaden Maseru den 31. oktober 1997.

Kongen vekte oppsikt internasjonalt i 2005 då han, truleg som den første monarken, offentleg lét seg HIV-testa som eit ledd i kampanjen mot sjukdommen i Lesotho.

## Familie og arvingar
I 2000 gifta kong Letsie seg med Anna Karabo Mots'oeneng, som då blei dronning av Lesotho. Kongeparet har tre barn:

* Prinsesse Mary Senate Mohato Seeiso, fødd 7. oktober 2001
* Prinsesse M'aSeeiso, fødd 20. november 2004
* Prins Lerotholi David Mohato Bereng Seeiso, fødd 18. april 2007

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:nb:Letsie III av Lesotho|Letsie III av Lesotho]]» frå ,  den 31. mai 2012.*
Whatevershebringswesing

***Whatevershebringswesing*** er det tredje soloalbumet til Kevin Ayers. 

I 1971 starta Kevin ayers å spele inn det som skulle bli det mest kritikarroste albumet hans, *Whatevershebringswesing*, i lag med medlemmar frå Gong og det tidlegare backingbandet hans The Whole World. Det vart hylla av NME, Record Mirror og Rolling Stone, og alle dei musikalske ideane Ayers hadde streva å nå sidan han forlet Soft Machine, kom her til sin fulle rett. 

Som med dei fleste Ayers-albuma, var det ei blanding av forskjellige stilartar som møtte lyttaren, men her fungerer det med stor effekt. Tittelsporet med gitaren til Mike Oldfield og harmonivokalen til Robert Wyatt vart ein mal for resten av musikken til Ayers på 70-talet.

Albumet opnar med David Bedford sin «There Is Loving Among Us» med dramatisk strykearrangement. Dette glir over i vignettane «Margaret» og «Oh My», der Ayers set enkle tekstar opp mot gjennomtenkt akkompagnement. «Song From A Bottom of a Well» blandar eit Stockhausen-aktig arrangement med ein kryptisk tekst av Ayers «This is a song from the bottom of a well / There are things down here / I've got to try and tell». «Stranger in Blue Suede Shoes», ein song i stil med tidleg rock and roll, vart ein fast konsertsong for Ayers i åra som kom. 

Mange kritikarar og tilhengjarar har omtalt *Whatevershebringswesing* som det beste av alle Ayers-albuma. I 2003 kom albumet ut på ny med fire bonussongar. 

## Innhald

## Medverkande
*Kevin Ayers / vokal, gitar, bass (6)
*David Bedford / klaverinstrument (1,2,5,6,8,12), orkesterarrangement
*Mike Oldfield / bass (1,3,4), gitar (5,7)
*Dave Dufort / trommer (1,4,5)
*William Murray / perkusjon (2,3,7)
*Tony Carr / trommer (6,12)
*Robert Wyatt / harmonivokal (5)
*Didier Malherbe / saksofon (1), fløyte (8)
*Gerry Fields / fiolin (3)
*Johnny Van Derek / fiolin (2,7)

## Kjelder


**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Whatevershebringswesing|Whatevershebringswesing]]» frå ,  den 9. mars 2011.* 
*** oppgav desse kjeldene:*
* Live Review by Richard Williams (Melody Maker 18. apr 1970)
* Album Review (NME Jan 1972)
* Album Review by Alain Dister (Rock & Folk Jun 1972)
* Album Review (Sounds Jan 25, 1972)
* Album Review (Record Mirror Jan 1972)
* Album Review (Rolling Stone Jun 1972)
**Everything You Do Is True, As Long As You Believe It* - *Whatevershebringswesing* sleevenotes by Martin Wakeling (Harvest Sept 2006)
Bananamour

***Bananamour*** er det fjerde studioalbumet til Kevin Ayers og inneheld nokre av dei mest tilgjengelge songane hans, som «Shouting in a Bucket Blues» og den underlege hyllesta til Syd Barrett, «Oh! Wot A Dream». Etter *[[Whatevershebringswesing]]*, samla Ayers saman eit nytt band med trommeslagar Eddie Sparrow og bassist Archie Legget, og skreiv meir direkte tekstar. Det sentrale sporet på albumet er «Decadence», eit knusande portrett av Nico; «Watch her out there on display / Dancing in her sleepy way / While all her visions start to play / On the icicles of our decay / And all along the desert shore / She wanders further evermore / The only thing that's left to try / She says to live I have to die.» Albumet var det siste i den første serien av Ayers-album på Harvest Records.

## Innhald

## Medverkande
*Kevin Ayers / Gitar, vokal
*Archie Legget / Bass, harmonivokal, solovokal på spor 3
*Eddie Sparrow / Trommer
*Steve Hillage / Sologitar på 2
*Mike Ratledge / Orgel på 4
*Robert Wyatt / Harmonivokal på 8
*David Bedford / Orkesterarrangement på 9
*Howie Casey / Tenorsaksofon
*Dave Caswell / Trompet
*Tristan Fry / Cymbal
*Lyle Jenkins / Barytonsaksofon
*Ronnie Price / Piano
*Barry St. John /Vokal
*Liza Strike / Vokal
*Doris Troy /Vokal

## Kjelder


**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Bananamour|Bananamour]]» frå ,  den 9. mars 2011.* 
*** oppgav desse kjeldene:*
*Original LP sleevenotes
Otto av Habsburg

**Otto av Habsburg** () var ein austerriksk-ungarsk politikar, forfattar og tidlegare kronprins av Austerrike-Ungarn.

Habsburg arbeidde for eit sameint Europa og var mot både nazismen og sovjetisk kommunisme. Mot slutten av livet var han både tysk, austerriksk, ungarsk og kroatisk statsborgar.

Habsburg døydde i Pöcking i Bayern, 98 år gamal, saman med familien sin. Legemet vart gravlagt i Kapusinerkrypten i Wien i Austerrike 16. juli 2011, medan hjartet vart gravlagt i Territorialabbediet Pannonhalma i Pannonhalma i Ungarn dagen etter.
The End of an Ear

***The End of an Ear*** er debutalbumet til Robert Wyatt frå Soft Machine som soloartist. 

## Bakgrunn
Det vart spelt inn i august 1970, medan han hadde fri frå bandet (som han slutta i året etter). Albumet består hovudsakleg av frijazz og eksperimentell musikk, utan tekst (berre vokaleksperiment av Wyatt), og er eit uvanleg album. Med seg har han Elton Dean frå Soft Machine på saksofon og David Sinclair frå Caravan på orgel. Om lag halve albumet består av ein to delt coverversjon av Gil Evans sin «Las Vegas Tango». «To Carla, Marsha and Caroline (For Making Everything Beautifuller)» er basert på muskkken frå «Instant Pussy», ein song Wyatt først spelte inn solo under ei innspeling for BBC av Soft Machine seint i 1969. Denne songen kom òg ut på det første albumet til Matching Mole.

## Innhald

Songtitlane referer til forskjellige folk eller grupper: Mark Ellidge (halvbror til Wyatt), Bridget St. John, Daevid Allen og Gilli Smyth, Nick Evans,  Caravan og Jim Hastings, Kevin Ayers sitt The Whole World, Carla Bley, Marsha Hunt og Caroline Coon.

## Medverkande
*Robert Wyatt - Trommer, stemme, piano, orgel
*Neville Whitehead - Bass
*Mark Charig - Kornett
*Elton Dean - Alt-saksello
*Mark Ellidge - Piano
*Cyrille Ayers - Perkusjon
*David Sinclair - Orgel

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:The End of an Ear|The End of an Ear]]» frå ,  den 9. mars 2011.* 
*** oppgav desse kjeldene:*
*Albuminfo ved hulloder.nl
Mike Doonesbury

**Mike (Michael J.) Doonesbury** er tittelfiguren i teikneserien Doonesbury av Gary Trudeau. Han var med frå første stripa i 1970, og har vore hovudperson med jamne mellomrom frå den tid og fram til i dag. 

Mike byrja som ein hjelpelaus bondegut frå Oklahoma, oppvaksen i Tulsa, og var om lag 19 år då serien byrja. Heimemiljøet krinsa rundt mora Daisy og broren Benjy. Sjølv var Mike ein idealist med få voner på damefronten. Sjølvbiletet hans vart markert av at spegelen støtt kommenterte lykka hans og utsjånaden dei første åra. 

Mike vart opphavleg meint å vera motstykket til den meir maskuline B.D., vellykka trenar på rugbylaget, konservativ og militaristisk. Med tida vart dette trekket teke over av figurane Zonker Harris og Mark Slackmeyer. Mike vart den nøytrale hovudpersonen som let dei andre ikring seg vera meir fargerike. 

Saman med B.D., Zonker, Mark, Nichole og vitskapsnerden Bernie, skipa han *Walden commune* i 1972, der dei faste figurane budde ein ti års tid. Mike og kona J.J var dei siste som flytta frå staden, då J.J. ville ha seg karriére som avantgarde-kunstnar i New York. Dei møtte kvarandre då J.J. ville finne att mora Joanie Caucus som hadde flytt i kollektiv og tok utdanning saman med dei yngre studentane. Dei heldt saman med avbrekk gjennom det meste av 1980-åra, til Mike gjekk lei av dei ville sprella til J.J. og braut opp. Dei greidde då å få dottera Alex Doonesbury i 1988. I dag fungerer Alex som ein radikal korreks for den meir moderate faren (han tok til å røyste republikansk etter 1990.

Etter studietida tok Mike arbeid i World Trade Center, og vart reklamemann. Han fekk ofte oppdrag som gjekk på ære og samvit laus, til dømes då han vart beden om å selja Ronald Reagan til svarte veljarar. Det første han sa til oppdraget var: «de set meg på prøve, ikkje sant? for å finne ut om eg har skam i livet?» Men han gjorde som han vart beden. Seinare tok Mike på seg å laga reklame for tobakksindustrien, og kom til å skapa mr. Butts, ein vandrande sigarett. Butts kom til å plaga Mike i årevis etterpå. 

Etter brotet med J.J. møtte Mike den langt yngre Kim Rosenthal, vietnamesisk jente oppvaksen hjå jødiske foreldre, og dei fann kvarandre på nerdenivå og kunnskap. Saman flytte dei til Seattle, der Mike sel Software. Han har tidvis budd i lag med Zonker, og har tidvis kasta Zonker på dør. 

### Mikes sommardraumar

Utover på 90-talet har det vore vanleg å syne nokre av Mikes sommardraumar, gjerne lykkelege og noko utopiske versjonar av verda slik han ville hatt ho: Fred i Midt-Austen, ei verd utan atomvåpen eller forureining er døme på slike draumar. I ein tidleg fase hadde Mike og mareritt, til dømes då heile figurgalleriet ramla inn i husværet hans den eine etter den andre, og det heile enda med at narkotikapolitiet og CBS-reportar Roland Hedley ville ta dei alle ihop, mest av di Butts og mr Jay (hasjreven) sat i stova. 

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Mike Doonesbury|Mike Doonesbury]]» frå ,  den 9. mars 2011.*  
 
*Teikneserien Doonesbury.
Ruth Is Stranger Than Richard

***Ruth Is Stranger Than Richard*** er det tredje soloalbumet til Robert Wyatt.

## Bakgrunn
Oppfølgjaren til *[[Rock Bottom]]*, som Wyatt hadde skrive all musikk og tekst til, bestod hovudsakleg av versjonar og arrangement av andre sine songar (anten vener - Phil Manzanera, Fred Frith, Mongezi Feza, tidlegare Wilde Flowers-medlem Brian Hopper - eller påverknader - Charlie Haden) der Wyatt nytta sine eigne tekstar. Bortsett frå «Sonia», spelt inn for singelen «Yesterday Man» i oktober 1974 (med Nick Mason som produsent), er heile albumet spelt inn og miksa i The Manor Studio med Wyatt sjølv som produsent. Mykje av albumet er Wyatt (på solovokal og klaverinstrument) akkompagnert av eit «band» med bassist Bill MacCormick, trommeslagar Laurie Allan og saksofonistane George Khan og Gary Windo, i tillegg til Brian Eno som la til sin idiosynkratiske «anti-jazz»-tøtsj. 

## Mottaking
*Ruth Is Stranger Than Richard* kom ut i mai 1975. I motsetnad til forgjengaren *Rock Bottom*, fekk det blanda kritkk og mottaking. *Ruth...* var det siste soloalbumet til Wyatt før *[[Old Rottenhat]]* i 1985.

## Innhald

## Medverkande
*Robert Wyatt - vokal, piano, elektrisk piano (Ri4), orgel (Ri2), trommer (Ru2, Ri2)
*Brian Eno - gitar (Ri4), synthesizer (Ri4), direct inject anti-jazz ray gun (Ru3)
*Gary Windo - bass klarinett (Ri2, Ru2), tenorsaksofon (Ri4, Ru1, Ru3, Ru4), altsaksofon (Ri4, Ru2, Ru4)
*Nisar Ahmad «George» Khan - tenorsaksofon (Ri4, Ru4), barytonsaksofon (Ru1, Ru4)
*Mongezi Feza - trompet (Ru2)
*Fred Frith - piano (Ri1, Ri3, Ri5)
*Bill MacCormick - bassgitar (Ri2, Ri4, Ru1, Ru3, Ru4)
*John Greaves - bassgitar (Ru2)
*Laurie Allan - trommer (Ri4, Ru1, Ru3, Ru4)

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Ruth Is Stranger Than Richard|Ruth Is Stranger Than Richard]]» frå ,  den 9. mars 2011.*
Bergen Kunsthall

**Bergen Kunsthall** er eit kunstgalleri ved Lille Lungegårdsvann i sentrum av Bergen som produserer utstillingar av målarstykke, kunstinstallasjonar osb., står for presentasjon, formidling og sal av samtidskunst, og yter konsulenthjelp. Kunstutstillinga under dei årlege musikkfestspela i Bergen, *Festspillutstillingen*, vert arrangert i Bergen Kunsthall.

Bygningen er teikna av arkitekt Ole Landmark, og vart opna i 1935 som nybygg for Bergen Kunstforening. Kunsthallen er  framleis eigd av Bergen Kunstforening, og var tidlegare kjend under dette namnet, men fekk i 2001 nemninga «kunsthall». Kunsthallen har fire utstillingssalar der det hovudsakleg vert synt eigenproduserte utstillingar. Kunsthallen mottek offentleg stønad. 

## Bakgrunnsstoff
*Bergen Kunsthall – offisiell nettstad
*Bergen Kunsthall på Kulturnett
*Om bygningen som hyser Bergen Kunsthall
Jørgen Nash

**Jørgen** Axel **Nash** (), som opphavleg heite Jørgensen til etternamn, men skifta til Nash i 1941, var dansk kunstmålar og diktar, bror av den internasjonalt kjende kunstnaren Asger Jorn. 

Han likte å provosere til debatt, og påstod i ei bok frå 1977, *En havfruemorder krydser sit spor*, at det var han som hadde kutta hovudet av den vidgjetne skulpturen Den lille Havfrue i København 24. april 1964. Men det er aldri vorte prova at dette er sanning, og denne ugjerninga er framleis rekna som uoppklart.

Nash var medlem av avantgardegruppa Situationistisk Internationale, ei venstreradikal gruppe av kunstnarar og intellektuelle som vart skipa i 1957, men vart i 1962 kasta ut av gruppa saman med nokre andre medlemmar på grunn av usemje om bruken av kunst i kampen for å snu om på samfunnet. Nash skipa deretter ei ny situasjonistisk gruppe, Bauhaus Situationiste, som var aktiv i dei fylgjande åra. Somme av dei som Nash samarbeida med på denne tida var Jens Jørgen Thorsen, Hardy Strid og Carl Magnus.

Nash samarbeida òg ei tid med broren Asger Jorn, og var saman med han om å skipe kunstnarkollektivet Drakabygget i Skåne.

## Bakgrunnsstoff
*
What's Bin Did and What's Bin Hid

***What's Bin Did and What's Bin Hid*** er debutalbumet til den skotske visesongaren Donovan. Det kom ut i Storbritannia fire dagar etter Donovan fylte 19 år, den 14. mai 1965, på Pye Records.  Terry Kennedy, Peter Eden og Geoff Stephens produserte albumet. *What's Bin Did and What's Bin Hid* vart gjeven ut i USA som *Catch the Wind* på Hickory Records i juni 1965. Hickory Records endra tittelen slik at han matcha debutsingelen hans. 

## Historie
Seint i 1964 gav Peter Eden og Geoff Stephens Donovan tilbod om platekontrakt med Pye Records i Storbritannia. Donovan hadde spelt rundt om i Storbritannia og var velkjend i det britiske visemiljøet før han fekk kontrakten. I 1964 synte demoinnspelingane hans (gjeven ut som *[[Sixty Four]]* i 2004) stor likskap til både Woody Guthrie og Bob Dylan, som gjorde at han vart kalla «Storbritannia sitt svar på Bob Dylan» i pressa. *What's Bin Did and What's Bin Hid* er kjend fordi det fanga Donovan på eit tidspunkt då stilen og visjonen hadde byrja å endra seg frå stilen til Guthrie og Dylan. 

Musikalsk består av albumet hovudsakleg av Donovan på vokal, gitar og munnspel, slik konsertane hans var på denne tida. Han hadde framleis noko av Woody Guthrie i stilen og og syng Guthrie sin «Riding in My Car (Car Song)» (kalla «Car Car»). *What's Bin Did and What's Bin Hid* inneheld òg britiske viser («Tangerine Puppet») og til og med noko jazz («Cuttin' Out»).

Donovan spetle inn «Catch the Wind» på ny for albumet, som opphavleg vart gjeven ut som debutsingelen hans i Storbritannia den 12. mars 1965. 

Andre musikarar på albumet er Brian Locking på bass, Skip Alan (frå the Pretty Things) på trommer, og Gypsy Dave på kazoo.

## Innhald
### Originalt album

## Medverkande
*Donovan - vokal, akustisk gitar, munnspel
*Brian Locking - bass
*Skip Alan (Alan Skipper) - trommer
*Gypsy Dave (David Mills) - kazoo

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:What&#39;s Bin Did and What&#39;s Bin Hid|What&#39;s Bin Did and What&#39;s Bin Hid]]» frå ,  den 10. mars 2011.* 
*** oppgav desse kjeldene:*


## Bakgrunnsstoff
*What's Bin Did And What's Bin Hid - Donovan Unofficial Site
*Sanctuary Records
Catch the Wind

«**Catch the Wind**» er ein song skriven og spelt inn av den skotske visesongaren Donovan. Han vart gjeven ut som singel i Storbritannia den 12. mars 1965 på Pye Records og eit par månader seinare i USA gjennom Hickory Records. Singelen hadde «Why Do You Treat Me Like You Do?» som B-side. 

«Catch the Wind» var den første utgjevinga til Donovan. Han nådde 4. plass i Storbritannia og 23. plass i USA. Singelversjonen hadde ekko på vokalen til Donovan og strykarar. Songen vart spelt inn på nytt for debutalbumet til Donovan, *[[What's Bin Did and What's Bin Hid]]*, utan vokalekko og strykarar. 

Songen er sagt å ha likskapar til Bob Dylan sin «Chimes of Freedom».

Då Epic Records sette saman *[[Donovan's Greatest Hits]]*, klarte dei anten ikkje eller ønskte ikkje å sikre seg rettane til den originale innspelinga av «Catch the Wind» og «Colours». Donovan spelte derfor inn begge songane på nytt med fullt akkompagnement, og desse vart gjevne ut på samlealbumet med studiomusikarane Big Jim Sullivan og John Paul Jones. 

## Bruk i reklamar og filmar
*2005, TV-showet Cold Case nytta songen på slutten av episoden «A Perfect Day».
*2006, filmen Flicka
*2007, GE Ecomagination nytta songen i ein fjernsynsreklame for vindkraft. 
*2009, thatgamecompany nytta songen i reklame for PlayStation Network-spelet Flower.
*2009 MesseMutual nytta songen i ein reklame for privatøkonomitenester. 
*2009, filmen The Invention of Lying nytta nesten heile songen i ein scene der mor til hovudrolla døyr. 

## Andre versjonar
Av andre artistar som har spelt inn songen finn ein Paul Revere and the Raiders, Chet Atkins, Johnny Rivers (1965), Bruce Springsteen (1967), Cher (1966), The Blues Project, Live at The Cafe Au Go Go, Siluete (1966), Glen Campbell (1967), Dottie West, Claudine Longet, Lester Flatt & Earl Scruggs, Peter Fonda  (1968), We Five, The Lettermen (1970), Mike Berry (1970), Eartha Kitt (1972), Sammy Hagar (1977), Susanna Hoffs (1994), The Irish Descendants (1995), The Spill Canvas (2007)

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Catch the Wind|Catch the Wind]]» frå ,  den 10. mars 2011.* 
*** oppgav desse kjeldene:*


## Bakgrunnsstoff
* Catch The Wind (Single) - Donovan Unofficial Site
*
Colours

«**Colours**» er ein song skriven og innspelt av den skotske visesongaren Donovan.  Singelen vart gjeven ut i Storbritannia 28. mai 1965 på Pye Records og nokre månader seinare i USA via Hickory Records. På B-sida var «To Sing for You» (frå *[[What's Bin Did and What's Bin Hid]]*) i Storbritannia og «Josie» (frå *What's Bin Did and What's Bin Hid*) i USA. 

Donovan følgde opp suksessen med «Catch the Wind» med «Colours», som var i ein liknande vise-stil. Singelen vart like populær som «Catch the Wind» i Storbritannia og nådde 4. plass. I USA nådde singelen berre 61. plass, lågare enn «Catch the Wind».  Ein annan miks av songen (utan munnspel) vart gjeven ut på det andre albumet hans *[[Fairytale av Donovan|Fairytale]]*.

Då Epic Records samla *[[Donovan's Greatest Hits]]*, klarte dei anten ikkje eller ønskte ikkje å sikre seg rettane til den originale innspelinga av «Catch the Wind» og «Colours». Donovan spelte då inn begge på ny med fullt akkompagnement, og desse vart så gjevne ut på samlealbumet. 

Ein duett med Joan Baez frå Newport Folk Festival i 1965 finst på samleplata *Folk Music at Newport, Part 1* frå 1995. Baez spelte òg inn ein versjon av songen på albumet hennar *[[Farewell, Angelina]]* i 1965. 

I 1968 lagde låtskrivaren Van Dyke Parks ein (laus) instrumental versjon av songen kalla «Donovan's Colours» som vart gjeven ut som singel (tilskriven George Washington Brown) og på det første albumet til Park, *[[Song Cycle]]*. Denne versjonen nyttar same akkordprogressjon, men har eit ragtime-arrangement.

Songen vart nytta i filmane *[[Poor Cow]]* og *[[The Rules of Attraction]]*, samt i fleire reklamefilmar. 

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Colours (Donovan song)|Colours (Donovan song)]]» frå ,  den 10. mars 2011.*  
 

## Bakgrunnsstoff
* Colours (Single) - Donovan Unofficial Site
*
Turquoise

«**Turquoise**» er ein song skriven og innspelt av den skotske visesongaren Donovan.  Singelen vart gjeven ut i Storbritannia den 30. oktober 1965 på Pye Records og nådde 30. plass der. B-sida var «Hey Gyp (Dig the Slowness)». «Turquoise» vart sidan gjeven ut i USA med «To Try for the Sun» som B-side. 

«Turquoise» var langt mindre populære enn dei førre singlane «Catch the Wind» og «Colours», og medan desse finst på mange samleplater, er «Turquoise» heilt fråverande. 

At singelen ikkje gjorde det særleg bra i Storbritannia fekk truleg Hickory Records til å velje «You're Gonna Need Somebody on Your Bond» som den neste singelen til Donovan i USA. Singelen var ein av platene i jukeboksen til John Lennon. 

Songen vart skriven om venen til Donovan, Joan Baez, som han hevda han var forelska i. Baez spelte inn ein versjon av songen i 1967 for *[[Joan av Joan Baez|Joan]]*).

Teksten startar slik:


Your smile beams like sunlight
On a gull’s wing; and the leaves
Dance and play after you;
Take my hand and hold it
As you would a flower;
Take care with my heart, Oh darling:
She’s made of glass.


## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Turquoise (song)|Turquoise (song)]]» frå ,  den 10. mars 2011.*  


## Bakgrunnsstoff
* Turquoise (Single) - Donovan Unofficial Site
* Turquoise (tekst) - Donovan Unofficial Site
Universal Soldier

«**Universal Soldier**» er ein song skriven og innspelt av den kanadiske visesongaren Buffy Sainte-Marie. Songen vart opphavleg gjeven ut på debutalbumet hennar, *[[It's My Way!]]*  i 1964. «Universal Soldier» var ikkje så populær då han først kom ut, men fekk merksemd i visemiljøet. Sainte-Marie sa om songen: «Eg skreiv 'Universal Soldier' i kjellaren i kafeen The Purple Onion i Toronto tidleg i 60-åra. Han omhandlar alle sitt ansvar for krig og korleis den gamle føydale tanken tar livet av oss alle.»

## Donovan-versjonen
I 1965 hadde visesongaren Donovan lært seg songen og nytta eit liknande arrangement som originalinnspelinga til Buffy Sainte-Marie. Innspelinga hans vart gjeven ut på ein EP kalla *The Universal Soldier* i Storbritannia (15. august 1965, Pye NEP 24219).  EPen nådde 5. plass på listene og inneheld i tillegg songane «The Ballad of a Crystal Man», «Do You Hear Me Now» (Bert Jansch) og «The War Drags On» (Mick Softley). 

Mangelen på interesse for EP-formatet i USA gjorde at Hickory Records gav songen ut som singel i september 1965 (Hickory 45-1338). Singelen hadde Bert Jansch sin «Do You Hear Me Now?» som B-side. Singelen vart ein liten hit og nådde 53. plass på singellista. Dette gjorde at Hickory Records tok med songen på den amerikanske utgåva av det andre albumet til Donovan, *[[Fairytale av Donovan|Fairytale]]* i staden for Bert Jansch-songen «Oh Deed I Do».

## Andre versjonar

Andre artistar som har spelt songen er The Highwaymen, Glen Campbell, Joan Baez, Phil Ochs, First Aid Kit og Chumbawamba.

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Universal Soldier (song)|Universal Soldier (song)]]» frå ,  den 10. mars 2011.*  
 

## Bakgrunnsstoff
* 
* Universal Soldier (Single) - Donovan Unofficial Site
You'll Need Somebody on Your Bond

«**You'll Need Somebody on Your Bond**» (seinare kalla «You're Gonna Need Somebody on Your Bond») er ein song som både er rekna som ein tradisjonell song og er tilskriven Texas-songaren og gitaristen Blind Willie Johnson.  Johnson gav ut den første kjende innspelinga av songen på Columbia Records som «You'll Need Somebody on Your Bond» og seinare ein ny versjon kalla «You're Gonna Need Somebody on Your Bond».  «You'll Need Somebody on Your Bond» vart spelt inn 11. desember 1929, i New Orleans i Louisiana.  «You're Gonna Need Somebody on Your Bond» vart spelt inn 20. april 1930, i Atlanta i  Georgia. Det var den siste songen Johnson spelte inn.

Som med mange av songane til Blind Willie Johnson vart «You'll Need Somebody on Your Bond» spelt med Johnson på solovokal og slidegitar og ein ukjend kvinneleg songar på vokal. Ein trur at dette var den første kona hans, Angeline Johnson, men dette er seinare motbevist av biografar.

«You'll Need Somebody on Your Bond» er ein gospelsong som formaner om behovet for Jesus Kristus og rådar lyttaren til å sikre seg frelse med ein gong, fordi ein kan døy når som helst. Blind Willie og Angeline song songen på gatene i byane i Texas.

## Andre versjonar
### Buffy Sainte-Marie
I 1964 spelte Buffy Sainte-Marie inn «You're Gonna Need Somebody on Your Bond» med noko anna tekst og gav han ut på debutalbumet *[[It's My Way!]]*. Debutalbumet hennar selde ikkje så godt, men påverka visemiljøet både i Storbritannia og USA. Sainte-Marie spelte songen på akustisk gitar utan slide og song songen utan korvokal.

### Donovan

Den skotske visesongaren Donovan spelte «You're Gonna Need Somebody on Your Bond» tidleg i 1965 for debutalbumet *[[What's Bin Did and What's Bin Hid]]*. Sidan Donovan spelte inn «Universal Soldier» frå debutalbumet til Buffy Sainte-Marie, er det truleg her han høyrte «You're Gonna Need Somebody on Your Bond» òg.

Seint i 1965 vart Donovan tvungen til å stoppe innspelingane sine på grunn av kontraktsproblem mellom Epic Records og hans tidlegare selskap Pye Records. Dette gapet i utgjevinga frå Donovan vart delvis fylt av «Turquoise» i Storbritannia, men Hickory Records (distributøren til Pye Records i USA) valde å ikkje ut denne singelen i USA, fordi han selde dårleg i Storbritannia.

I staden gav Hickory Records ut «You're Gonna Need Somebody on Your Bond» med «The Little Tin Soldier» som B-side i november 1965. «You're Gonna Need Somebody on Your Bond» var alt gjeven ut i USA på albumet *[[What's Bin Did and What's Bin Hid|Catch the Wind]]* og «The Little Tin Soldier» var henta frå *[[Fairytale av Donovan|Fairytale]]*.  Ingen av songane var opphavleg meint for singlar og selde heller dårleg.

### Andre innspelingar
Andre artistar som har spelt songen er Hunter Robertson, Captain Beefheart og Taj Mahal.

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:You&#39;ll Need Somebody on Your Bond|You&#39;ll Need Somebody on Your Bond]]» frå ,  den 10. mars 2011.* 
*** oppgav desse kjeldene:*
Lipizzanar

**Lipizzanar** er ein hesterase frå Austerrike. Rasen er tett knytt til Den spanske rideskulen i Wien, og til stutteriet i Lipica i noverande Slovenia.

## Skildring

Lipizzanaren vert oftast fødd grå eller brun, men skiftar gradvis farge fram til han er heilt kvit. Dette kan ta så lang tid som 10-12 år, men det varierer. Fargen vert kalla *avbleikbar [[skimmel]]*. Lipizzanaren er ein mellomstor hest, rundt 145-155 cm i mankehøgd.

## Historie
Lipizzanaren er særleg knytt til stutteriet i Lipizza (no Lipica i Slovenia), som var ein del av Austerrike på den tida då hesterasen vart til. Lipizzanaren vart fyrst alt fram av fyrstehuset Habsburg for bruk mellom anna i krig og ved hoffet. 1580 vert rekna som årstalet då rasen lipizzaner vart grunnlagd. Hestar frå den spanske halvøya vart brukt i avlen, og alle lippizanarar i dag stammar frå spanske linjer. Seinare har også italienske, tyske, danske og arabiske hingstar vorte brukt i lipizzaneravlen.

## Førekomst
Det finst mindre enn 3000 lipizzanarar i verda, så rasen vert rekna som sjeldan.

## Bruk
Lippizanaren er mest kjend som dressurhest ved Den spanske rideskulen i Wien. Han vert også nytta ved andre rideskular, og er mykje nytta som sirkushest.

Hesten er kjend for ulike øvingar, mellom anna:

* *Levade*: Hesten reiser seg på bakbeina og held kroppen i 30 graders vinkel, noko som krev stor styrke i bakbeina. I ei liknande, mindre krevjande øving, *pesade*, reiser hesten seg til 45 graders vinkel.
* *Courbette*: Hesten står på bakføtene og hoppar.
* *Capriole*: Hopp på staden der framføtene blir bøygde inn under hesten medan han sparkar bakut i toppen av spranget.
* *Croupade*: Forløpar til capriole. Både fram- og bakføter blir bøygde inn under hesten i spranget.
* *Ballotade*: Forløpar til capriole. Hesten sparkar ikkje bakut, men ein kan sjå hesteskorne på bakføtene om ein står bak hesten når han hoppar.

## Bakgrunnsstoff

*Den spanske rideskulen i Wien
*Lippizan International Federation
*Norsk Lippizanerforening

## Kjelder

**Delar av denne artikkelen bygger på «[[:en:Lipizzan|Lipizzan]]» frå ,  den 17. april 2012.*
Nanjing

**Nanjing** (uttalt /nantʃiŋ/) eller tidlegare **Nanking** er ein by og regionshovudstad i provinsen Jiangsu i Folkerepublikken Kina. Samtidig er Nanjing framleis offisielt rekna som hovudstad i Republikken Kina som i dag berre ligg på øya Taiwan.

## Historie

Byen ligg ved sørbreidda av Chang Jiang og har tradisjonelt vore eit viktig senter i Aust-Kina. Ein reknar med at han var verdas største by rundt år 1400.

I 1937 fann dei såkalla Nanjing-massakrane stad i og rundt byen då den japanske hæren drap mellom 40 000 og 300 000 menneske. Dette er ei hending som framleis tyngjer tilhøvet mellom Kina og Japan.

Etter den kommunistiske overtakinga i 1949, vart Nanjing utbygd med diverse ulike industriverksemder. I dag finst det òg bilfabrikkar her.
## Administrasjon
Leiaren for lokallaget av Kinas kommunistparti er Zhang Jinghua, og borgarmeisteren er 	Han Liming (2020).

## Kjelder

* Bokmålswikipedia om Nanjing, henta inn 10. mars 2011.
*
Huia

**Huia** (maori , *Heteralocha acutirostris*), tidlegare norsk namn **svartflikfugl**, var den største arten av kokakoar og var spesielt knytt til Nordøya på New Zealand. Han døydde ut i byrjinga av 1900-talet av desse to viktigaste årsakene: Den første var ein utbreidd jakt å skaffe fuglar til utstopping, det var stor etterspurnad frå museum  og velståande private samlarar verda rundt. Huia vart òg fanga fordi dei lange, fine halefjørene deira lokalt var i bruk som fasjonable luedekorasjonar. Den andre hovudårsaka til utrydding var utbreidd avskoging av låglandet på Nordøya som europeiske nybyggarar sette i gang for å skape beiteland for landbruket. Dei fleste av desse skogane var gamle, økologisk komplekse urskogar, og huia var ikkje i stand til å overleve i gjenreist, sekundærskog. Den siste stadfesta observasjonen av ein huia skjedde 28. desember 1907 i Tararuafjella. Mindre truverdig observasjonar har ein i nærleiken av Wellington fram til 1922, og den siste rapporterte observasjonen er frå nasjonalparken Te Urewera  på 1960-talet.

Huia hadde eit oppsiktsvekkjande trekk med mest markert kjønnsdimorfisme i nebbforma av alle kjente fugleartar i verda. Nebbet til hoa var langt, tynnt og nedoverbøygd, medan hannen hadde kort og kraftig nebb, som ei kråke. Kjønna var elles identiske, med oransje fjørlause hudflikar  og hovudsakleg svart fjørdrakt med ein grøn glans. Fuglane levde i skog, både alpine område og i låglandet - dei er antatt å ha trekt sesongmessig, mellom høge område om sommaren og lågare høgder om vinteren. Huia var altetande og åt insekt, larver og edderkoppar, så vel som fruktene av ei lita mengd av planter. Kjønna utnytta nebbet til å søkje føde på ulike måtar: hannen brukte nebbet til meisle bort rotnande treverk, medan hoa sitt lengre, meir fleksible nebb var i stand til å undersøkja djupare inn. Sjølv om huia er ofte nemnt i lærebøker innan biologi og ornitologi på grunn av denne slåande ulikskapen mellom kjønna, vart biologien for arten lite studert før utryddinga skjedde. Huia er ein av dei mest kjende utdøydde fuglane på New Zealand på grunn av nebbforma, uvanlege venleik og spesielle plass i maorikultur og munnleg tradisjon. Fuglen vart rekna som *[[tapu]]*, heilag, av maoriane, og bruk av hud eller fjører var reservert for folk med høg status.

## Kjelder

* *Denne artikkelen byggjer på «[[:en:Huia|Huia]]» frå , den 10. mars 2011*
### Referansar

## Bakgrunnsstoff

* Utstoppa eksemplar ved Museum of New Zealand Te Papa Tongarewa
Josie av Donovan

«**Josie**» er ein song skriven og innspelt av den skotske visesongaren Donovan. «The Little Tin Soldier» av Shawn Phillips vart nytta som B-side på singelen, som kom ut i Storbritannia den 18. februar 1966 på Pye Records (Pye 7N 17067).

Som Hickory Records i USA var det klårt tidleg i 1966 at Pye Records fekk halde rettane til songane Donovan hadde medan han spelte inn for Pye.  I motsetnad til Hickory Records hadde Pye i tillegg rettane til å gje ut framtidige Donovan-album og singlar, slik det stod i den originale kontrakten hans. Alle nye innspelingar frå Donovan var derimot kontraktsmessig stogga frå å kunne gjevast ut.

Som Hickory Records gjorde med «You're Gonna Need Somebody on Your Bond» og «To Try for the Sun» i USA, tok Pye Records eit albumspor og gav han ut som singel utan løyve frå Donovan. «Josie» vart opphavleg gjeven ut for debutalbumet til Donovan, *[[What's Bin Did and What's Bin Hid]]* og vart rekna som ein singel som kanskje kunne selje godt. Pye valde songen «The Little Tin Soldier» frå *[[Fairytale av Donovan|Fairytale]]* som B-side. Singelen var den første utgjevinga til Donovan som ikkje gjekk inn på listene i Storbritannia.

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Josie (Donovan song)|Josie (Donovan song)]]» frå ,  den 10. mars 2011.*  

## Bakgrunnsstoff
* Josie - Donovan Unofficial
Remember the Alamo

«**Remember the Alamo**» er ein song skriven av visesongaren Jane Bowers frå Texas. Bowers fortel soga om dei siste 180 soldatane i slaget ved Alamo og nemner fleire kjende folk som kjempa ved Alamo, mellom anna den meksikanske general Santa Anna og texanarane Jim Bowie, William Barrett Travis og Davy Crockett. 

Tex Ritter gav først ut songen som B-side til «Gunsmoke» i 1955. Det var den første songen i kataologen hans og musikkselskapet til Johnny Bond, Vidor Publications. Ritter si innspeling vart nytta i filmen *Down Liberty Road* året etter. Sjølv om songen aldri vart ein hitsingel og ikkje i starten vart lagt særleg merke til i visemiljøet, har han sidan vorte spelt av mange viktige vise- og countryartistar. 

## Andre utgåver
### The Kingston Trio
The Kingston Trio møtte Jane Bowers medan dei spelte konsertar i Austin i Texas seint i 1950-åra. Dei spelte inn fleire av songane hennar, mellom andre «Remember the Alamo». Songen vart gjeven ut med noko anna tekst på albumet deira *[[At Large]]* i 1959 og nådde til slutt førsteplassen på albumlista i USA. 

### Johnny Cash
Tidleg i 1960-åra spelte Johnny Cash inn «Remember the Alamo» med den originale teksten til Tex Ritter. Han nytta òg andre instrument enn the Kingston Trio og la til ein militær trommerytme og svulstig korvokal. Songen kom ut på samleplata *[[Ring of Fire: The Best of Johnny Cash]]* i 1963, som òg nådde førsteplassen i USA. 

### Donovan
Den skotske visesongaren Donovan spelte inn «Remember the Alamo» med ei blanding av både teksten til Kingston Trio og Tex Ritter for debutalbumet *[[What's Bin Did and What's Bin Hid]]* i 1965.
 
Sjølv om han aldri hadde vitja USA var Donovan særs interessert i den amerikanske folketradisjonen. Han tok bort all korvokal, militære trommerytmar og militant gitarklimpring og song berre songen med akustisk gitar som akkompagnement. Tidleg i 1966 var Donovan framleis i rettstrid mellom det første plateselskapet hans, Pye Records, og det nye selskapet Epic Records. Under striden gav Pye Records ut «Josie» som singel, utan løyve frå Donovan, men singelen gjorde det dårleg. Ikkje lenge etter tok Pye Records «Remember the Alamo» frå *What's Bin Did and What's Bin Hid* og gjorde han klar for singelutgjeving i Storbritannia. Songen hadde «The Ballad of a Crystal Man» som B-side og kom ut i april 1966 (Pye 7N 17088). Singelen vart raskt trekt attende frå marknaden kort tid etter utgjevinga, på grunn av den pågåande rettstriden, og gjekk aldri inn på listene.

### Andre artistar

Andre artistar som har spelt inn songen er John Otway og Wild Willy Barrett, Asleep at the Wheel, George Strait og Willie Nelson.

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Remember the Alamo (song)|Remember the Alamo (song)]]» frå ,  den 10. mars 2011.* 
*** oppgav desse kjeldene:*
Fairytale av Donovan

***Fairytale*** er det andre albumet til den skotske visesongaren Donovan. Det kom først ut i Storbritannia den 22. oktober 1965 på Pye Records. Den amerikanske versjonen av plata kom ut på Hickory Records i november 1965 med litt forskjellige songar. Peter Eden og Geoff Stephens produserte albumet. 

## Historie
På *Fairytale* utvikla Donovan stilane sine meir mot britisk folkemusikk, særleg på songar som «Summer Day Reflection Song» og «Jersey Thursday». «Sunny Goodge Street» peikar fram mot den jazz-aktige kjensla og skildra av det urbane London som Donovan utforska dei neste åra. Som på det førre albumet *[[What's Bin Did and What's Bin Hid]]*, er det stort sett Donovan på vokal og akustisk gitar på *Fairytale*. Shawn Phillips spelar ekstra 12-strengs gitar.

For utgjevinga i USA la Hickory Records til ein coverversjon av Buffy Sainte-Marie sin «Universal Soldier» og fjerna coverversjonen av Bert Jansch sin «Oh Deed I Do». Donovan si innspeling av «Universal Soldier» vart gjeven ut som singel i USA i september, og gjorde det godt på listene. 

## Innhald
### Originalt britisk album

### Amerikansk utgåve

## Medverkande
*Donovan&nbsp;– banjo, gitar, munnspel, vokal
*Skip Alan (Alan Skipper)&nbsp;– trommer
*Brian Locking&nbsp;– bass
*Harold McNair&nbsp;– fløyte
*Shawn Phillips&nbsp;– gitar, 12-strengsgitar
*Peter Eden&nbsp;– produsent
*Terry Kennedy&nbsp;– produsent
*Ren Grevatt&nbsp;– tekst i omslaget

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Fairytale (album)|Fairytale (album)]]» frå ,  den 10. mars 2011.*  

## Bakgrunnsstoff
* Fairytale - Donovan Unofficial Site
Sunshine Superman

«**Sunshine Superman**» er ein song skriven og innspelt av den skotske visesongaren Donovan. Han vart gjeven ut på singel i USA på Epic Records (Epic 5-10045) i juli 1966, men på grunn av kontraktsstridar vart han ikkje gjeven ut i Storbritannia før i desember 1966, der han kom ut på Pye Records. Som B-side hadde singelen «The Trip» både i USA og Storbritannia. Han har vorte skildra som «ein av klassikarane på denne tida» og som «ein vesentleg lys sommar-allsong».

«Sunshine Superman» nådde toppen av Billboard Hot 100 i USA og vart tittelsporet på det tredje albumet til Donovan, *[[Albumet Sunshine Superman|Sunshine Superman]]*. Ein annan miks av «The Trip» (utan munnspel) finst òg på albumet. Det var den første utgjevinga av det særs suksessrike treårige samarbeidet mellom Donovan og produsent Mickie Most og vert generelt rekna som ein av dei første døma på musikksjangeren som vart kjend som psykedelia.

Songen vart skriven personleg for den framtidige kona til Donovan, Linda Lawrence.

Teksten i songen nemner ikkje berre Supermann, men òg ein annan teikneseriehelt, Green Lantern.

## Medverkande
*Donovan - vokal, akustisk gitar, tambura
*Jimmy Page og Eric Ford - elektrisk gitar
*John Cameron - cembalo og arrangement
*Spike Heatley - kontrabass
*Bobby Orr - trommer
*Tony Carr - perkusjon
*John Paul Jones - bass
*Peter Vince - lydteknikar

## Salslister

## Andre versjonar
Songen vart spelt av Lonnie Smith på *Move Your Hand* i 1969., The Sugarman 3 i 1998, Hüsker Dü på *[[Everything Falls Apart]]* i 1983. Dio spelte i 1987 på *[[Dream Evil]]* ein song kalla «Sunset Superman», som kanskje er ein referanse til «Sunshine Superman».

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Sunshine Superman|Sunshine Superman]]» frå ,  den 10. mars 2011.* 
*** oppgav desse kjeldene: * 

## Bakgrunnsstoff
* Sunshine Superman (Single) - Donovan Unofficial Site
*
Season of the Witch

**«Season of the Witch»** er ein av dei første pskyedeliske songane, skriven av Donovan og først gjeven ut i september 1966 på hans Epic Records-album, *[[albumet Sunshine Superman|Sunshine Superman]]*. I Storbritannia vart ein coverversjon av *The Pandamonium* gjeven ut som singel i november 1966 (CBS 202462), medan Dononvan si utgåve først kom ut i juni 1967 på Pye Records-samlinga *[[albumet Sunshine Superman#Den britiske utgåva|Sunshine Superman]]*. 

På songen spelar Bobby Ray bass og «Fast» Eddie Hoh trommer. Songen varer 4:56, som er uvanleg for denne tida då ein typisk popsong vanlegvis varte kring 2:30.

## Andre versjonar

Songen er spelt av mange andre artistar, som Julie Driscoll, Mike Bloomfield, Al Kooper og Stephen Stills, Sam Gopal, Vanilla Fudge, Terry Reid, Pesky Gee!, Suck, Hole, Luna, The Masked Marauders, Robert Plant, Dr. John, Lou Rawls, Babylonian Tiles, Joan Jett, Richard Thompson, Jenny Devivo, The Strangelings, Karen Elson og Alan Pizzarelli.

Songtittelen inspirerte plateprodusenten Joe Boyd til å kalle selskapet sitt *Witchseason Productions*.

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Season of the Witch (song)|Season of the Witch (song)]]» frå ,  den 10. mars 2011.* 
*** oppgav desse kjeldene:*