open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Det europeiske kol- og stålfellesskapet

Det **europeiske kol- og stålfellesskapet** (**EKSF**) eller **Kol- og stålunionen** var ein internasjonal organisasjon med seks statar. Organisasjonen tente til å sameine Vest-Europa under den kalde krigen og la grunnlaget for europeisk demokrati med samhøyr mellom nasjonalstatane og utvikla seg seinare til Den europeiske unionen. EKSF var den første organisasjonen som baserte seg på prinsippa om overnasjonalitet.

EKSF vart føreslått av den franske utanriksministeren Robert Schuman den 9. mai 1950 som ein måte å førebygge krig mellom Frankrike og Tyskland. Han erklærte det som sitt mål å «gjere krig ikkje berre utenkjeleg, men rett og slett umogeleg». Middelet til dette, det første overnasjonale samfunnet i Europa, vart formelt grunnlagt i 1951 med EKSF-traktaten, signert ikkje berre av Frankrike og Vest-Tyskland, men også av Italia og dei tre Benelux]-landa: Belgia, Nederland og Luxembourg. Mellom desse landa skulle fellesskapet gje grunnlaget for ein felles marknad for kol og stål. EKSF vart styrt av ei «høgare styresmakt», kontrollert av institusjonar som representerer regjeringar, nasjonale parlamentsmedlemmer og ei uavhengig dømmande makt.

EKSF fekk to liknande fellesskap i 1957, som det delte medlemslanda og nokre av institusjonane sine med. I 1969 vart alle institusjonane slått saman med Det europeiske økonomiske fellesskapet (EØF, som seinare vart ein del av EU), men det heldt på sin eigen identitet. EKSF-traktaten gjekk ut i 2002, og av di det ikkje var noko ønske om å fornye traktaten, vart aktivitetane og ressursane i fellesskapet overtekne av Det europeiske fellesskapet (EF). EKSF hadde medan det var verksamt greidd å skape ein felles marknad, men hindra ikkje nedgang i kol- og stålindustrien i Europa. Det danna òg grunnlaget for EU slik det er i dag.

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:da:Europæiske Kul- og Stålfællesskab|Europæiske Kul- og Stålfællesskab]]» frå ,  den 22. april 2022.* 
*** oppgav desse kjeldene:*
Porsanger museum

**Porsanger museum** (*Porsáŋggu musea*/*Porsangin museuo*) er eit museum i Lakselv i Porsanger kommune. Museet blei skipa av kommunen i 1998, med utgangspunkt i samlingar som Porsanger historie- og museumslag byrja å samla inn på 1960-talet.

Porsanger er eit trekulturelt område. Porsanger Museum presenterer derfor samisk, kvensk og norsk kulturhistorie og naturbruk, i tillegg til krigshistorie frå andre verdskrigen. Krigsutstillinga blei fornya i 2016. Soga til Johan Kaaven er også presentert i museet.

Museet er ein del av stiftinga  RiddoDuottarMuseat, ei konsolidering av fire samiske museum og eit samisk kunstmagasin i Vest-Finnmark.

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:nb:Porsanger museum|Porsanger museum]]» frå ,  den 22. april 2022.*  

## Bakgrunnsstoff
*
RiddoDuottarMuseat

**RiddoDuottarMuseat** (RDM) er ei museumsstifting og konsolidering av fire samiske museum og eit samisk kunstmagasin i Vest-Finnmark. Stiftinga blei skipa i 2007, med hovudadministrasjon i Karasjok. Stiftinga forvaltar den største kulturhistoriske samlinga av samiske gjenstandar i Noreg. Hovudspråket til stiftinga er nordsamisk.

Museet har fem avdelingar: De Samiske Samlinger i Karasjok, Kautokeino bygdetun i Kautokeino, Porsanger museum i Lakselv i Porsanger, Kokelv sjøsamiske museum i Kokelv i Hammerfest kommune og Samisk Kunstmagasin i Karasjok.

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:nb:RiddoDuottarMuseat|RiddoDuottarMuseat]]» frå ,  den 22. april 2022.*  

## Bakgrunnsstoff
* 
* RDM på Digitalt museum
Kautokeino bygdetun

**Kautokeino bygdetun** (nordsamisk **Guovdageainnu gilišillju**) i Kautokeino er eit museum for samisk kunst, kultur og historie og er del av RiddoDuottarMuseat. Museumsanlegget blei opna 4. desember 1987, på ein stad der det tidlegare var ein skule.

Museet består av ein hovudbygning med ei permanent utstilling over lokal samisk kultur, og eit friluftsmuseum. I tillegg til utstillingane har museet ei bildesamling på rundt  bilde.

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:nb:Kautokeino bygdetun|Kautokeino bygdetun]]» frå ,  den 22. april 2022.*  

## Bakgrunnsstoff
*
Det europeiske økonomiske fellesskapet

Det **europeiske økonomiske fellesskapet** (**EØF**) var ein overnasjonal organisasjon mellom opphavleg seks medlemsstatar i Vest-Europa. Organisasjonen vart etablert 1. januar 1958 som følgje av Roma-traktaten og vart erstatta av det europeiske fellesskapet (EF) gjennom Maastricht-traktaten den 1. november 1993.

Etter opphavleg å ha hatt seks medlemsstatar, Belgia, Frankrike, Italia, Luxembourg, Nederland og Vest-Tyskland, vart EØF utvida til å ha tolv medlemsstatar før oppløysinga. I 1973 vart Danmark, Irland og Storbritannia med. I 1981 følgte Hellas etter, og i 1986 fekk EØF si site utviding, då Portugal og Spania vart med.

## Sjå òg
* Den europeiske unionen
* Det europeiske kol- og stålfellesskapet

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:sv:Europeiska ekonomiska gemenskapen|Europeiska ekonomiska gemenskapen]]» frå ,  den 22. april 2022.*
Kokelv sjøsamiske museum

**Kokelv sjøsamiske museum** (nordsamisk *Jáhkovuona Mearrasámi musea*) er eit samisk museum i Kokelv i Hammerfest kommune i Finnmark. Museet ligg i Nillagården i Kokelv, eit sjøsamisk småbruk frå gjenoppbyggingstida etter andre verdskrigen. Museet består i dag av Nillágårdens bustadhus, bygd i 1950, fjøs, uthus og ein tredel av eit fellesnaust, og dessutan eit nyare museumsnaust. Nausta ligg nede på stranda i Kokelv, saman med andre naust som tilhøyrer folk i bygda. 

Kokelv sameforeining blei stifta i 1983, med formål om å bevara og utvikla sjøsamisk kultur i Kokelv. For å dokumentera, sikra og synleggjera den sjøsamiske kulturen starta foreininga innsamling av gjenstandar, bilde og anna frå området. I 1991 danna foreininga Kokelv museumslag, som seinare same året grunnla stiftinga Kokelv sjøsamiske museum saman med Kvalsund kommune. I 1992 kjøpte stiftelsen Nillágården, eit nedlagt sjøsamisk småbruk. Museet har i dag utstillingar av dei innsamla gjenstandane i huset, fjøset og nausta. Gjenstandssamlinga til museet består av ei båtsamling på tolv båtar, utstyr og reiskapar tilhøyrande gardsbruk og fiske, husgeråd, og samiske klede og gjenstandar.

Museet er eit av fem museum i Vest-Finnmark som inngår i stiftinga RiddoDuottarMuseat, for samiske museum og samisk kunstsamling i Vest-Finnmark. Resten av er De Samiske Samlinger og Samisk Kunstmagasin i Karasjok, Kautokeino bygdetun i Kautokeino og Porsanger museum i Porsanger. 

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:nb:Kokelv sjøsamiske museum|Kokelv sjøsamiske museum]]» frå ,  den 22. april 2022.*
If I Were Sorry

**«If I Were Sorry»** (norsk 'om eg var lei for det') er ein svensk poplåt frå 2016 med den svenske artisten Frans Jeppsson Wall. Han skreiv låten saman med Fredrik Andersson, Michael Saxell og Oscar Fogelström, og songen vann svenske Melodifestivalen i 2016. «If I Were Sorry» var det svenske bidraget i Eurovision Song Contest same år, på heimebane i Stockholm, der han enda på femteplass i finalen. «If I Were Sorry» fekk stor suksess i Sverige der han toppa singellista og seinare vart kåra til *Årets låt* under Grammisgalan 2017.

## Bakgrunn
«If I Were Sorry» var eit av bidraga i Melodifestivalen 2016 og er komponert av Fredrik Andersson, Michael Saxell og Oscar Fogelström saman med artisten Frans Jeppsson Wall. Dei tre fyrstnemnde dreiv eit studio i Ystad, og Wall var ofte i studioet deira. Til slutt fann dei fire ut at dei ville skrive ein låt, og bygde han opp bit for bit. Det endelege resultatet vart «If I Were Sorry», og plateselskapet overtydde dei om å sende inn låten til Melodifestivalen.

«If I Were Sorry» vart teken inn til Melodifestivalen, og Frans Jeppsson Wall framførte songen under artistnamnet *Frans*. Ti år tidlegare hadde Frans vorten landskjend i Sverige då han song hyllestlåten «Who's Da Man» til ære for Zlatan Ibrahimović i forkant av Fotball-VM 2006.

### Melodifestivalen

«If I Were Sorry» deltok i den fjerde og siste delfinalen i Gävle 27. februar 2016, der han vann og kvalifiserte seg til finalen i Friends Arena i Stockholm laurdag 12. mars. I forkant av den svenske finalen var songen favoritt til å vinne, men han låg på andreplass etter at juryane hadde røysta – rett nokk berre eitt poeng bak Oskar Zia og songen «Human» som leia. Men «If I Were Sorry» vann telefonavrøystinga med  røyster, og songen vann dimed tevlinga. Med sigeren vart «If I Were Sorry» det svenske bidraget til Eurovision Song Contest 2016 på heimebane i Globen i Stockholm.

### Eurovision Song Contest
Som vertsnasjon for Eurovision Song Contest 2016 var Sverige direktekvalifisert til finalen i Globen laurdag 14. mai 2016. I finalen var Sverige det niande landet ut på scenen av 26 deltakarar. Sverige var dette året også det einaste nordiske landet i finalen, etter at både Danmark, Finland, Island og Noreg vart slegne ut i semifinalene.

I juryavrøystinga enda Sverige på ein niandeplass – blant anna utan poeng frå den norske juryen. Men Sverige kom på sjetteplass i telefonavrøystinga og enda totalt på ein femteplass i tevlinga med . Dette var den tredje topp fem-plasseringa til Sverige i Eurovision Song Contest på rad.

## Utgjeving
«If I Were Sorry» vart gjeven ut via digital nedlasting 28. februar 2016 av plateselskapet Cardiac Records og distribuert av Sony Music. Ein remiks-EP vart gjeven ut 22. april same år.

## Listeplasseringar
«I Were Sorry» fekk stor kommersiell suksess heime i Sverige og toppa både Sverigetopplistan og Svensktoppen i fleire veker. Under Grammisgalan 2017 vart han også kåra til årets låt i Sverige. Etter Eurovision Song Contest gjekk songen inn på ei rekkje europeiske hitlister.

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:nb:If I Were Sorry|If I Were Sorry]]» frå ,  den 22. april 2022.*
Samisk Kunstmagasin

**Samisk Kunstmagasin** er verdas største samling av samisk samtidskunst og kunstduodji (kunsthandverk). Det ligg i Karasjok. Kunstmagasinet formidlar kunstverk gjennom utstillingar på Sametinget, De Samiske Samlinger, Porsanger museum og Kautokeino bygdetun, vandreutstillingar i og utanfor Noreg og gjennom utlån av verk til andre prosjekt. Magasinet driv òg innkjøp av kunst gjennom Sametingets kunstinnkjøpsordning.

Samisk Kunstmagasin er ein del av stiftinga RiddoDuottarMuseat.

## Kjelder

## Bakgrunnsstoff

*
Mánáid-TV

***Mánáid-TV*** var eit samisk barneprogram på TV som gjekk på NRK frå 1991 til 2016.

Mánáid-TV starta i 1991, og blei sendt frå NRK Karasjok. Både språk, omgjevnader og tema var knytte til samisk kultur.

### Episoder

## Sjå òg
*Ođđasat
*Radiosiida

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:nb:Mánáid-TV|Mánáid-TV]]» frå ,  den 22. april 2022.*  

## Bakgrunnsstoff

*Mánáid-TV på nrk.no
Raud flugesopp

**Raud flugesopp** er ein stilksporesopp av slekta *Amanita*. Namnet kjem frå at ein brukte han som insektmiddel, men bruken av soppen som hallusinogent rusmiddel er også kjend langt tilbake i historia.

## Kjenneteikn
Raud flugesopp er ein velkjend sopp. Når han er fullt utvaksen er hatten gjerne 12–15 cm i diameter, i sjeldne tilfelle opp til 30 cm. Han har ein særprega blodraud farge som gradvis går over til gul med alderen. Dei kvite flekkane rundt er restane etter membranen (velum) som omgjev soppen når han er i eit tidleg stadium. Stammen er kvit, 5–20 cm i lengd og har eit kolbeaktig fundament som ber restane av det ovannemnde sløret.

## Habitat

Raud flugesopp lever i symbiose med tre, og veks på røter i forskjellige lauv- og barskogar. Han trivst oftast best saman med bjørk eller gran. Han slår òg utanfor skogsområde, til dømes i parkar og andre stader der det finst tre i nærleiken. I tillegg er dette ein sopp som enkelt kan importerast til andre land og inngå symbiose med andre tresortar. Han finst i heile Noreg.

## Varietetar
Det finst fleire varietetar av arten der forskjellen hovudsakleg ligg i fargen:

* Variant *alba* er kvit og veks i dei nordlegaste delane av Nord-Amerika
* Variant *flavivolvata* er raud, med gule vorter, og finst frå sør i Alaska til Andes-regionen i Colombia.
* Variant *formosa* er oransje-gul, og er ein lite utforska europeisk variant.
* Variant *guessowii* er gul til oransje, med senter av hatten meir oransje/raudaktig enn rundt kanten. Han finst i dei nordlegaste delane av Nord-Amerika
* Variant *persicina* varierer mellom rosa og oransje med svake eller ingen restar av membranen på stammen eller kolben
* Variant *regalis* er leverbrun og har gule vorter (no lista som eigen art, brun flugesopp (*Amanita* *regalis*).

## Gift
Raud flugesopp inneheld ei rekke nevrotoksin. Dei viktigaste er ibotensyre og muscimol. Ibotensyre er ein potent agonist for NMDA-reseptorar og metabotrope glutamatreseptorar. Ho er òg ein svak agonist for AMPA- og kainatreseptorar. Muscimol er ein potent GABAA-agonist og er den viktigaste psykoaktive substansen i raud flugesopp.

Dei aktive toksina til soppen, ibotensyre og muscimol, er vassløyselege. Soppen blir brukt som matsopp i enkelte kulturar, m.a. i Aust-Europa der han først blir kokt i fleire omgangar, og vatnet som no inneheld dei vassløyselege kjemikalia blir bytte med friskt vatn mellom kvart oppkok, og deretter blir steikt. Det har ikkje vore påvist dødsfall ved inntak av raud flugesopp.

## Galleri

Ung rød fluesopp (Amanita Muscaria).jpg|Ung raud flugesopp utan fullt utgrodd hatt. 
Amanita muscaria 120.jpg|
Amanita muscaria 200.jpg|
Amanita muscaria 77.jpg|
Amanita muscaria 8.jpg|


## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:nb:Rød fluesopp|Rød fluesopp]]» frå ,  den 22. april 2022.*  
 

## Bakgrunnsstoff
Gaute Eiterjord

**Gaute Eiterjord** () er ein norsk miljøvernar og forfattar. Frå 2018 til 2020 var han leiar for Natur og Ungdom. Han har og vore fylkesleiar i Rogaland NU.

Som miljøvernar har Eiterjord engasjert seg i ei rekke saker, som samferdsel og bybane i Stavanger. I februar 2016 lenka han seg fast til anleggsmaskiner for å stansa prøveboring i det omstridde Engebøprosjektet i Sunnfjord, der særleg sjødeponi i Førdefjorden er omstridd. Eiterjord har òg vore prosjektleiar for «Slepp oss til - ungdom inn i landbruket», som er eit samarbeid mellom Norsk Bonde- og Småbrukarlag, Norsk Bygdeungdomslag og Natur og Ungdom. I 2019 tok han imot Fritt Ords pris på vegner av Natur og Ungdom, saman med Greta Thunberg, for arbeidet deira med å gjere miljøkampen handlingsretta.

I 2022 fekk han prisen Årets nynorskbrukar for å bruke nynorsk i kampen for klimasaker. 

I 2020 gav Eiterjord ut boka *Klimaopprøret.*

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:nb:Gaute Eiterjord|Gaute Eiterjord]]» frå ,  den 22. april 2022.*
Take Me to Your Heaven

**«Take Me to Your Heaven»** (norsk omsetjing: 'ta meg til din himmel'), også kjend som **«Tusen och en natt»**, er ein svensk slagerlåt som vann Eurovision Song Contest 1999 for Sverige. Songen vart framført av artisten Charlotte Perrelli, då med etternamnet Nilsson. Songen er komponert av Lars Diedricson, mens Gert Lengstrand skreiv den svenske teksta og Marcos Ubeda skreiv den engelske. Songen fekk ingen stor kommersiell suksess etter sigeren, men tok seg inn på singellistene i fleire land. I Noreg nådde han ein tiandeplass på VG-lista.

## Eurovision Song Contest
«Take Me to Your Heaven» var eit av ti bidrag som deltok i svenske Melodifestivalen i Stockholm laurdag 27. februar 1999. Songen deltok då i svensk versjon med tittelen «Tusen och en natt». I avrøystinga kåra juryane og tv-sjåarane songen til ein klar vinnar med . Dimed ble «Tusen och en natt» det svenske bidraget til Eurovision Song Contest i Jerusalem laurdag 29. mai same år.

I den internasjonale finalen kunne deltakerlanda for fyrste gang sidan 1976 syngje på valfritt språk. «Tusen och en natt» vart omsett til engelsk og fekk tittelen «Take Me to Your Heaven». I finalen var songen det 15 bidraget på scena av 23 bidrag. På førehand var Island og Kypros store favorittar, mens det svenske bidraget vart sett på som gamaldags og utan vinnarsjanser.

Men TV-sjåarane ville det annleis, og avrøystinga vart ein tett kamp mellom Island og Sverige. Då Bosnia-Hercegovina, som nest siste land, skulle røyste, gav dei  til Sverige og ingen til Island. Dimed vann «Take Me to Your Heaven» Eurovision Song Contest med . Sverige fekk 12 poeng frå fem land, blant anna frå Noreg.

## Etter sigeren
«Take Me to Your Heaven» vart ingen stor kommersiell suksess, men tok seg likevel inn på singellistene i blant anna Belgia, Noreg, Sverige og Storbritannia. Songen toppa også Svensktoppen i heile åtte veker på rad. 

Charlotte Perrelli kom tilbake i Eurovision Song Contest i 2008 med låten «Hero», men ho vart berre  i finalen.

## Listeplasseringar

## Referansar

**Denne artikkelen bygger på «[[:nb:Take Me to Your Heaven|Take Me to Your Heaven]]» frå ,  den 22. april 2022.*
Amateur Hour

«**Amateur Hour**» er ein song av Sparks. Han kom ut som den andre singelen deira frå albumet *[[Kimono My House]]* i 1974. Bassisten Martin Gordon vart beden om å erstatte den originale bassparten sin (med ein Rickenbacker 4001-bass) med ein Fender Precision-bass, og han vart sidan erstatta i bandet.

Ei nyinnspeling av songen i 1997 kom ut på albumet *[[Plagiarism]]*. Denne nye versjonen gjev snogen eit elektronisk synthpop-preg og vart framført i lag med Erasure.

25. juni 2009 vart songen nytta under eit stunt då den britiske magikaren og mentalisten Mark Cairns føresåg at radioverten George Lamb kom til å velje Sparks-songen i eit fritt val frå ei liste av 100 songar som Lamb nyleg hadde spelt på showet *[[BBC Radio 6 Music]]*.

## Innhald
# «Amateur Hour» — 3:37
# «Lost and Found» — 3:21

## Medverkande
*Russell Mael - vokal
*Ron Mael - klaverinstrument
*Martin Gordon - bass
*Adrian Fisher - gitar
*Norman «Dinky» Diamond - trommer

## Salslister

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Amateur Hour (song)|Amateur Hour (song)]]» frå ,  den 22. april 2022.* 
*** oppgav desse kjeldene:*
Adrian Fisher

**Adrian Fisher** () var ein engelsk gitarist og medlem av bandet Toby (ein avleggjar av bandet Free), Sparks og Boxer. Fisher spelte på dei to første Sparks-albuma dei gav ut på  Island Records, *[[Kimono My House]]* og *[[Propaganda av Sparks|Propaganda]]*.

Før han vart med i Sparks, var Fisher medlem av Free-bassisten Andy Fraser sitt band, Toby (med trommeslagaren Stan Speake), og var ei kort stund med i det kortvarige bandet Brush, bandet til bassisten Brush Shiels (tidlegare Skid Row). Fisher vart med i Sparks i 1973 og spelte inn *Kimono My House* med dei det året. Han spelte på den påfølgjande turneen i 1974.

Etter at han fekk sparken frå Sparks vart Fisher med Mike Patto i bandet Boxer i 1977, og spelte inn albumet *[[Absolutely av Boxer|Absolutely]]* for Epic Records. Fisher var òg ei kort stund med i Sparks-avleggjaren The Four Squares i lag med Dinky Diamond.

Seint i 1980-åra flytta han til Thailand og arbeidde som musikar i Ko Samui og i Bangkok.

Han døydde etter ein konsert den 31. mars 2000 i Ko Samui i Thailand av hjarteinfarkt. 

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Adrian Fisher (musician)|Adrian Fisher (musician)]]» frå ,  den 22. april 2022.* 
*** oppgav desse kjeldene:*
Norman «Dinky» Diamond

**Norman Victor «Dinky» Diamond** () var ein britisk trommeslagar som spelte med rockebandet Sparks då dei var på sitt mest populære i Storbritannia tidleg i 1970-åra. Han spelte på albuma *[[Kimono My House]]* (1974), *[[Propaganda av Sparks|Propaganda]]* (1974) og *[[Indiscreet av Sparks|Indiscreet]]* (1975). I 1975 vart Diamond kåra til årets trommeslagar i ei undersøking arrangert av Premier Drums. Han hengde seg i 2004 etter ein lang krangel med naboane sine.

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Norman «Dinky» Diamond|Norman «Dinky» Diamond]]» frå ,  den 22. april 2022.* 
*** oppgav desse kjeldene:*
Bill Price

**Bill Price** () var ein engelsk plateprodusent og lydteknikar som arbeidde med The Clash, The Sex Pistols, Guns N' Roses, Sparks, The Jesus and Mary Chain, The Nymphs, The Waterboys, Mott the Hoople og Simon Townshend (den yngre broren til Pete Townshend). Han var lydteknikar på dei første tre soloalbuma til Pete Townshend, inkludert *[[Empty Glass]]* og *[[White City: A Novel]]*.

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Bill Price|Bill Price]]» frå ,  den 22. april 2022.* 
*** oppgav desse kjeldene:*
Mick Channon

**Michael Roger Channon**, kjend som **Mick Channon**, () er ein engelsk tidlegare fotballspelar frå ein landsby i Wiltshire. Han er særleg kjend for sine mange sesongar i Southampton FC si teneste. Channon var midtstpiss.

## Karriere
### Klubbspel
Channon debuterte for andredivisjonslaget Southampton i 1966. Sidan var han nokre år fyrstedivisjons-spelar, men var tilbake på nivå 2 då laget sensasjonelt vann finalen i FA-cupen 1976 med 1-0 mot Manchester United. Sommaren 1977 vart han, mot 300&nbsp;000 pund, overført til Manchester City. Etter eit lite vellukka opphald i Manchester, vende han to sesongar seinare tilbake til Southampton FC. Med 185 skåringar for Southampton FC, stod Channon som den fremste målskåraren i klubben då han forlet Southampton for godt i 1982. Frå 1982 til -85 spelte han for Norwich City, der han 24. mars 1985 var med om å vinne ligacupfinalen mot Sunderland AFC. Få veker seinare rykte Norwich ned i andredivisjon. Channon avslutta med å spele 1985/86-sesongen for Portsmouth FC i andredivisjon.

### Landslagsspel
Channon aksla den engelske landslagstrøya fyrste gongen 11. oktober 1972, og siste gongen 7. september 1977. Han deltok i 46 kampar og skåra 21 mål.

### Merittar
*Vinnar av FA-cupen: 1976 for Southampton FC
*Vinnar av ligacupen: 1985 for Norwich City

## Ymse
Seinare i livet har Channon hatt stor suksess som oppdrettar av trav- og veddeløpshestar.

## Kjelder

*eu-football
**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Mick Channon|Mick Channon]]» frå ,  den 23. april 2022.*
Taastrup

**Taastrup** er ein by og ein forstad vest om København på øya Sjælland i Danmark. Byen er administrasjonssenter i Høje-Taastrup kommune. Taastrup har 34&nbsp;698 ibuarar (2017) og voks opp rundt Taastrup jarnbanestasjon. Byen er prega av detaljhandel. Ein stor del av folka i byen pendlar til arbeid i København.

## Kjelder

*Taastrup i Store norske leksikon

## Bakgrunnsstoff

*
Ølstykke-Stenløse

**Ølstykke-Stenløse** er ein by på øya Sjælland i Danmark, 18 kilometer sørvest om Hillerød. Byen Ølstykke har vakse saman med Stenløse og hyser 22&nbsp;147 menneske (2021). I dag er Ølstykke-Stenløse mest som ein forstad der mange ibuarar pendlar dagleg til arbeid i København. Byen høyrer til Egedal kommune.

## Kjelder

*Ølstykke i Store norske leksikon

## Bakgrunnsstoff

*
Kula Kangri

**Kula Kangri** er eit 7&nbsp;538 meter over havet høgt fjell i Tibet i Kina, nær ved den omtvista landegrensa mot Bhutan. Eit klatrelag beståande av kinesarar og japanarar var i 1986 dei fyrste til å nå til topps på Kula Kangri. Fjelltoppen har ein primærfaktor på 1650 meter.

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Kula Kangri|Kula Kangri]]» frå ,  den 23. april 2022.*  

## Bakgrunnsstoff
USNS «Harvey Milk» (T-A0-206)

**USNS «Harvey Milk» (T-A0-206)** er eit amerikansk tankskip i John Lewis-klassen. Skipet blei bygt ved General Dynamics NASSCO i San Diego i 2021. Tankskipet vert operert av Military Sealift Command for å støtte skip frå den amerikanske marinen. Skipet har ei lengd på 226 meter og ei breidd på 32 meter.

## Historie
Fram til 2011 hadde dei amerikanske styrkane ein personalpolitikk som var kjend som «Don't ask, don't tell». Den innebar at homofile blei tolerert, så lenge dei ikkje var opne om legninga si.

I juli 2016 informerte den amerikanske marineministeren, Ray Mabus, kongressen om at han ville gje Military Sealift Command sine skip i John Lewis-klassen namn etter framtredande borgarrettighetsleiarar. USNS «Harvey Milk» er oppkalla etter homoaktivisten Harvey Milk, som kjempa for rettar for homofile. Skipet er det fyrste i den amerikanske marinen som er oppkalla etter ein open homofil person. Milk tenestegjorde som løytnant i den amerikanske marinen under Koreakrigen om bord på ubåtredningsskipet USS «Kittiwake» (ASR-13). Han trakk seg frå marina i 1955 med det som vert kalla «avskjed i unåde». Milk trakk seg for å ikkje bli stilt for krigsrett som homofil. I samband med skipsdåpen den 6. november 2021 uttalte marineminister Carlos Del Toro «Skipsnavn er viktige fordi de gir uttrykk for hvilke verdier vi har som marine og som land og viser frem de verdiene over hele verden i alle havner».

Bygginga av skipet starta i september 2018 ved National Steel and Shipbuilding Company (NASSCO).

## Kjelder
Propaganda av Sparks

***Propaganda*** er det fjerde studioalbumet til den amerikanske rockegruppa Sparks, utgjeve 11. november 1974. 

## Utgjeving
Albumet følgde eit halvt år etter *[[Kimono My House]]* og vart ein suksess i Storbritannia og USA. Det nådde niandeplassen på UK Album Chart(som var den nest høgaste plasseringa deira i Storbritannia i nesten 43 år før *[[Hippopotamus av Sparks|Hippopotamus]]* i 2017) og 63. plassen på ''Billboard'' 200 (som er den høgaste plasseringa deira i det landet).

Singlane «Never Turn Your Back on Mother Earth» og «Something for the Girl with Everything» var ikkje like suksessrike som dei frå *Kimono My House*, men begge nådde topp 20 i Storbritannia, på høvesvis 13. og 17. plass. I Frankrike vart «At Home, at Work, at Play» gjeven ut i lag med «Propaganda» som kom ut på singel i staden for «Something for the Girl with Everything». I USA vart «Achoo» gjeven ut som den einaste singelen på albumet. 

## Mottaking
I ei melding for *[[Christgau's Record Guide: Rock Albums of the Seventies]]* (1981) skreiv Robert Christgau: «Fans av desse sjølvlaga toskane omtaler dei absolutt ikkje som pop fordi dei kjem på AM-radio - for ein gongs skuld gjer programmerarane jobben sin. Så er det fordi dei syng i eit høgt register? Eller fordi ein god rytme gjer dei endå meir ukomfortable enn andre reiskap for eit godt levd liv?; 'Vend aldri ryggen til moder jord,' syng eller brummar dei i ein stil unaturleg nok til å avslutta det noverande kjærleiksforholdet ditt eller drepa kaktusane dine, og eg må trass alt vera ein naturleg mann, for eg kan ikkje tola motsetninga.»

Dave Connolly frå AllMusic rørte kritikken: «Den veldige utstrøyminga av ord og idear, understreka av gitarar og klaverinstrument med ofte skiftande rytmar, anten fråstøyter eller tiltrekker lyttarar.» Likevel meinte han «nærsynte» amerikanske lyttarar var meir kritiske til «kryssinga på albumet mellom 10cc og powerpop på slutten av 70-talet», og konkluderte med at «*Propaganda* er framleis ein dei beste prestasjonane til Sparks, full av ein sløyfa sjarm som held fram å fengsla dei opensinna engelske lyttarane».

## Nyutgjevingar
*Propaganda* vart gjeve ut på nytt og ommastra av Island i 1994 og 2006. Den første utgåva på Island Masters la til b-sidene «Alabamy Right» og «Marry Me». '21st Century Edition' inkluderte òg eit intervju frå Saturday Scene spelt inn i november 1974.

## Innhald

## Salslister

## Medverkande
### Sparks
* Russell Mael - vokal
* Ron Mael - klaverinstrument
* Trevor White - gitar
* Ian Hampton - bass 
* Norman «Dinky» Diamond - trommer
* Adrian Fisher - gitar

### Teknisk
* Produsert av Muff Winwood
* Lydteknikarar - Richard Digby-Smith, Robin Black og Bill Price
* Miksing - Bill Price
* Konsept og fotografi - Monty Coles

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Propaganda (Sparks album)|Propaganda (Sparks album)]]» frå ,  den 23. april 2022.* 
*** oppgav desse kjeldene:*

## Bakgrunnsstoff
*Sparks - «Propaganda»
Never Turn Your Back on Mother Earth

«**Never Turn Your Back on Mother Earth**» er ein song av det amerikanske rockebandet Sparks. Songen kom ut seint i 1974 som den første singelen frå det fjerde albumet deira, *[[Propaganda av Sparks|Propaganda]]*.

## Nyinnspeling for ''Plagiarism''
I 1997 spelte Sparks inn ein ny versjon av songen med produsenten Tony Visconti. Dette introduserte strykarar og kor. Songen avsluttar *[[Plagiarism]]*, der han glir over frå det førre sporet, «The Number One Song in Heaven».

## Andre versjonar
Depeche Mode spelte inn ein versjon av songen på ein flexi-disc som vart send til medlemmar av den offisielle fanklubben deira jula 1987. 

Martin Gore, gitarist og låtskrivar i Depeche Mode, spelte inn ein versjon for den første EP-en sin, *[[Counterfeit e.p.|Counterfeit]]*, i 1989.

Nicola Sirkis spelte inn songen som B-sida til singelen sin «Alice dans la Lune» i 1992, frå albumet *Dans La Lune*.

Johan Johansson skapte ein svensk versjon kalla «Kärlek & respekt till moder jord» for EP-en sin *10* i 1994.

Karen J. Walsha spelte inn ein versjon for det nederlandske hyllestalbumet *Amateur Hour (A Global Tribute to Sparks)*, gjeve ut i 1999.
 
Haloed Ghost spelte inn ein versjon for EP-en sin *Saw Versions* i 1994.

Billy Mackenzie spelte inn ein versjon som kom ut i 2005 på albumet sitt *Transmission Impossible*.

Paul Roland spelte inn ein versjon i 2005 på albumet hans *Strychnine... And Other Potent Poisons*.

Geezerbird har spelt inn ein versjon i 2006 for albumet *One in the Hand*.

Mary Hopkin spelte inn ein versjon i 2007 på albumet sitt *Valentine*.

Neko Case har ein versjon frå 2009 på albumet sitt *[[Middle Cyclone]]*.

Louis Guidone laga ein versjon i 2011 på albumet *Meet Your Maker*.

Satie's Faction spelte inn ein instrumental versjon i 2012 for albumet sitt *Déjà Vu*.

## Innhald
# «Never Turn Your Back on Mother Earth» — 2:28
# «Alabamy Right» — 2:11

## Medverkande
* Ron Mael - klaverinstrument
* Russell Mael - vokal
* Trevor White - gitar
* Ian Hampton - bassgitar
* Norman «Dinky» Diamond - trommer
* Adrian Fisher - gitar

## Salslister

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Never Turn Your Back on Mother Earth|Never Turn Your Back on Mother Earth]]» frå ,  den 23. april 2022.* 
*** oppgav desse kjeldene:*
Albeștii de Argeș

**Albeștii de Argeș** er ein kommune i Argeș fylke i Romania.

## Busetnader
Albeștii de Argeș er ein *[[comună]]* (landkommune) med desse busetnadane:

## Kjelder

**Delar av denne artikkelen bygger på «[[:ro:Comuna Albeștii de Argeș, Argeș|Comuna Albeștii de Argeș, Argeș]]» frå , den 23. april 2022.*  

### Referansar
Moinești

**Moinești** (ungarsk *Mojnest*) er ein by i Bacău fylke i Romania.

## Busetnader

Moinești er ein *[[municipiu]]* (større bykommune) med desse busetnadane:

## Kjelder

**Delar av denne artikkelen bygger på «[[:ro:Moinești|Moinești]]» frå , den 23. april 2022.*  

### Referansar
Don't ask, don't tell

«**Don't ask, don't tell**» (norsk 'ikkje spør, ikkje fortell') er den vanlege nemninga på ein amerikansk militær forskrift som var i kraft frå 1993 til 2010 og gjennomførte *Public Law 103–160*, kodifisert i 10 U.S.C. Sec.&nbsp;654. Forskrifta la ned forbod mot å diskriminera og krenka homofile og bifile personar i det amerikanske militæret som heldt legninga si skjult, samtidig som forskrifta forbaud opent homofile og biseksuelle personar å vera tenestemenn. Nærare bestemt forbaud forskrifta personar som «utviser en tendens til eller intensjon om å delta i homoseksuelle handlinger» frå å tenestegjere, med grunngjevinga om at deira tilstadevere «ville utgjøre en uakseptabel risiko mot den høye moralske standard, gode orden og disiplin og samhold i avdelingene som er essensiell for militær evne». Forskrifta var kontroversiell og møtte motstand både frå forkjemparar for homofile og bifile sine rettar og grupperingar som ynskte å føra vidare det tidlegare totalforbodet mot homofile og bifile i forsvaret. «Don’t Ask, Don’t Tell» vart oppheva 20. september 2011, og sidan har opent homofile og bifile personar kunna tenestegjere i det amerikanske forsvaret.

## Innføring og oppheving
Forskrifta vart innført som eit kompromiss i 1993 av president Bill Clinton, som hadde lova å tillate alle borgarar uansett seksuell orientering å tenestegjere i militæret &#x2013; eit brot med det gjeldande totalforbodet mot alle som ikkje var heteroseksuelle. Forskrifta vart utarbeida av blant anna Colin Powell. Ho vart underteikna 30. november 1993 og vart oppretthalden av Clinton sin etterfølgjar, George W. Bush. Under presidentvalkampen i 2008 gjekk demokratane sin presidentkandidat Barack Obama inn for å fjerne forskrifta heilt og la opent homofile og bifile tenestegjere i forsvaret fritt. Obama blei vald til president, men det fyrste forsøket på å fjerne forskrifta vart stansa i Senatet i september 2010, etter ein filibuster leia av republikanske John McCain. Eit nytt forslag vart fremma i desember same år og vedtatt i representanthuset med 250 mot 175 stemmer og i Senatet med 65 stemmer mot 31 stemmer. President Obama underteikna opphevinga 22. desember 2010, og ho tredde i kraft 20. september 2011.

Den norsk-amerikanske obersten Margarethe Cammermeyer måtte gå på grunn av si legning, men fekk tilbake stillinga fordi forskrifta ennå ikkje var tredd i kraft då ho vart dimittert i 1992.

Harvey Milk var ein av tenestemennene i den amerikanske marinen som vart råka av forbudet mot homofile og bifile i det amerikanske militæret før «don't ask, don't tell» tredde i kraft. Milk tenestegjorde som løytnant i den amerikanske marinen under Koreakrigen om bord på ubåtredningsskipet USS «Kittiwake» (ASR-13). Han trakk seg fra marinen i 1955 med det som vert kalla «avskjed i unåde». Milk trakk seg for å ikkje bli stilt for krigsrett som open homofil. I 2021 oppkalla den amerikanske marinen skipet USNS «Harvey Milk» (T-A0-206) etter Milk, for å heidre han.

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:nb:Don&#39;t ask, don&#39;t tell|Don&#39;t ask, don&#39;t tell]]» frå ,  den 23. april 2022.*
Håvard Tveite

**Håvard Tveite** () var ein norsk geomatikkforskar, orienteringsløpar og idrettsleiar frå Ås i Akershus. Han var bestemann i verdscupen i orientering 1990 og vann VM-gull i stafett i 1987 og 1989, i den siste meisterskapen kom han på bronseplassen i den individuelle tevlinga.

## Karriere
### Orientering
I løpet av perioden 1985–2002 vann Tveite i alt 13 NM-gull i orientering. Såleis vart han sju gongar noregsmeister i langdistanse; 1985, 1988, 1989, 1990, 1996, 2000 og 2002, tre gongar i normaldistanse: 1990, 1995 og 2001, to gongar i kortdistanse: 1990 og 1991, og dessutan ein gong i sprint: år 2000. Tveite, som var medlem i Ås Idrettslag dei fleste år, vart norsk meister i stafett 1990 med NTHI frå Trondheim.

Internasjonalt sanka Tveite fire stafettmedaljar i verdsmeisterskap og to i nordiske meisterskap. I 1987 og 1989 vart det VM-gull, medan han i 1990 og 1992 tok nordisk stafettgull. Elles fekk han med stafettsølv i orienterings-VM 1991 og stafett-bronse i VM 1997. Individuelt kom han på sjetteplass i VM 1987 og vann bronsen i VM 1989. I 1990 vart han sølvmedaljør i nordisk meisterskap, året etter vart han nummer 7 og norsk bestemann i verdsmeisterskapen.

### Friidrett
Tveite deltok også i friidrett, då som representant for IL Skjalg. To gongar, 1988 og 1991, vart han noregsmeister i 20 km terrengløp. I 10&nbsp;000 meter på bane vart han i Trondheim i 1988 klokka inn til 29.33,2 og personbeste.

### Forsking
Tveite var geomatikkforskar ved Norges miljø- og biovitenskapelige universitet. Frå denne posisjonen var han ei leiande kraft i nasjonal og internasjonal kartutvikling i orienteringsidretten.

## Kjelder
*
FA-cupfinalen i fotball 1988

**FA-cupturneringa i fotball 1988** vart avslutta med finale på Wembley stadion i London laurdag 14. mai 1988, med 98&nbsp;203 tilskodarar på tribunane. Wimbledon FC, som deltok i sin einaste FA-finale, sigra med 1 mot 0 over favorittane frå Liverpool FC.

### Kampen
Kampens einaste skåring kom i det 37. minutt av fyrste omgang. Midtbanespelaren Lawrie Sanchez skalla då eit innlegg frå Dennis Wise over Liverpool-målvakta og i nettet. Liverpool hadde fleire gode sjansar til å utlikne, størst då laget fekk straffespark etter ein times spel. Wimbledon-kapteinen, målvakta Dave Beasant, vart historisk då han som fyrstemann redda eit straffespark i ein FA-finale.

**Wimbledon**-mannskapet bestod av: Dave Beasant (kaptein), Clive Goodyear, Eric Young, Andy Thorn, Terry Phelan. Vinnie Jones, Lawrie Sanchez, Alan Cork, Terry Gibson, John Fashanu og Dennis Wise. Litt ut i andre omgang kom fyrst Laurie Cunningham og deretter Johan Scales på bana, ut gjekk Cork og Gibson.

**Liverpool** mønstra: Bruce Grobbelaar, Steve Nicol, Gary Gillespie, Alan Hansen (kaptein), Gary Ablett, Ray Houghton, Nigel Spackman, Steve McMahon, John Barnes, Peter Beardsley og John Aldridge. Midtvegs i andre omgang kom Johnston inn i staden for Aldridge og et kvarter føre slutten kom Mølby inn i staden for Spackman.

Domaren heitte Brian Hill.

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:1988 FA Cup Final|1988 FA Cup Final]]» frå ,  den 24. april 2022.*
Dalsgrenda

**Dalsgrenda** er ei norsk bygd, ein tettstad i Rana kommune i Nordland, med i kring 800 ibuarar. Bygda ligg på austsida av Ranfjorden, i kring 10-11 kilometer sørvest om Mo i Rana. E6 og Nordlandsbanen passerer bygda på ei fylling over bukta utanfor munninga av Dalselva. Busetnaden ligg i hovudsak på nordsida av elva, på solsida.

## Kjelder
*Dalsgrenda i Store norske lekiskon
Hilly Michaels

**Hilly Michaels**, òg kjend som Hilly Boy Michaels, er ein USA-amerikansk trommeslagar og musikar som er mest kjend for å ha spelt trommer i Sparks i 1970-åra. Han spelte på Sparks-albumet *[[Big Beat av Sparks|Big Beat]]* og var den einaste av studiomusikarane på albumet som vart med Ron og Russell Mael frå Sparks på turnéen som følgde i Nord-Amerika. Michaels har gjeve ut to solaoblum tidleg i 1980-åra, *Calling All Girls* (1980) og *Lumia* (1981).

Michaels har òg spelt i bandet Joy, med ein ung Michael Bolton, og artistar som The Cherry Vanilla Band, Peach & Lee, Ellen Foley, The Hunter/Ronson Band, Dan Hartman, John Mellencamp, Marianne Faithfull og Ronnie Wood.

Michaels var i eit forhold med Marianne Faithfull i midten av 1980-åra og dei budde i lag i New York City.

## Diskografi
### Album
* *[[Calling All Girls av Hilly Michaels|Calling All Girls]]* (1980)
* *Lumia* (1981)
* *Pop This!* (2010)

### Singlar
* «Calling All Girls» (1980) - 99. plassen i Australia 
* «Shake It and Dance» (1981) - 69. plassen i Australia

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Hilly Michaels|Hilly Michaels]]» frå ,  den 24. april 2022.* 
*** oppgav desse kjeldene:*
Indiscreet av Sparks

***Indiscreet*** er det femte studioalbumet til Sparks. Det kom ut i 1975 og vart sidan gjeve ut på ny med tre bonusspor. Albumet skilde seg frå glamrockstilen på *[[Kimono My House]]* og *[[Propaganda av Sparks|Propaganda]]*, og la større vekt på teatralske element med meir bruk av orkesterarrangement og element frå andre stilartar enn rock, som jazz, storband, swing, vaudeville og klassisk musikk. Albumet var produsert av Tony Visconti, som òg produserte fleire spor for gruppa i 1997 for albumet *[[Plagiarism]].* Songen «How Are You Getting Home?» vart nytta i Leos Carax-filmen *[[Holy Motors]]*.

## Utgjeving
*Indiscreet* kom ut i oktober 1975 nesten eitt år etter det førre Sparks-albumet, og var det tredje og siste albumet dei spelte inn med den britiske besetninga si. Det var ikkje like populært som *Kimono My House* eller *Propaganda*. Det nådde 18. plassen på UK Album Chart og 169. plassen i USA. Dei neste to albuma deira gjorde det dårlegare i Europa og USA. Dei fekk ikkje større merksemd før i 1979 og *[[No. 1 In Heaven]]*.

«Get In The Swing» og «Looks, Looks, Looks» vart gjevne ut som singlar. Som albumet gjorde dei det berre modrat på singellistene og nådde høvesvis 27. og 26. plassen i Storbritannia, som førte til at Mael-brørne løyste opp den britisk-baserte versjonen av Sparks og vende heim att til Amerika.

## Nyutgjeving
*Indiscreet* vart gjeve ut på ny og ommastra av Island i 1994 og 2006. Den første utgåva på Island Masters kom med B-sida «Profile» og «I Wanna Hold Your Hand», ein coverversjon av Beatles som kom ut på singel, og B-sida «England». '21st Century Edition' hadde ikkje med «I Wanna Hold Your Hand» eller «England». I staden kom det med den sjeldne «The Wedding of Jacqueline Kennedy to Russell Mael» og eit konsertopptak av «Looks, Looks, Looks».

## Innhald

## Medverkande
;Sparks
* Russell Mael – vokal
* Ron Mael – klaverinstrument
* Ian Hampton – bass
* Trevor White – gitar
* Norman «Dinky» Diamond – trommer
med:
* Mike Piggott – fele på «It Ain't 1918»
* Tony Visconti – orkesterarrangement

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Indiscreet (album)|Indiscreet (album)]]» frå ,  den 23. april 2022.* 
*** oppgav desse kjeldene:*
Rupert Holmes

**David Goldstein** (), betre kjend som **Rupert Holmes**, er ein britisk-amerikansk komponist, songar-låtskrivar, musikar, dramatikar og forfattar. Han er kjend for hitsinglane «Escape (The Piña Colada Song)» (1979) og «Him» (1980). Han er òg kjend for musikalane sine *[[musikalenThe Mystery of Edwin Drood|The Mystery of Edwin Drood]]*, som vann han to Tony-prisar, og *[[musikalen Curtains|Curtains]]*, og for TV-serien *[[Remember WENN]]*.

Som plateartist debuterte Holmes med ''Widescreen'' i 1974 på Epic Records. Han arbeidde òg som plateprodusent på denne tida, mellom anna for Lynsey de Paul, Sparks og Sailor.

## Diskografi

### Album

### Singlar

## Anna arbeid

### Teater

**[[musikalen The Mystery of Edwin Drood|The Mystery of Edwin Drood]]*
**Twelfth Night*
**Accomplice*
**The Hamburger Hamlet*
**Solitary Confinement*
**Goosebumps*
**[[Say Goodnight, Gracie]]*
**Thumbs*
**Marty*
**[[musikalen Curtains|Curtains]]*
**[[musikalen Swango|Swango]]*
** A Time to Kill*
**The Picture of Dorian Gray*
**[[musikalen First Wives Club|The First Wives' Club]]*
**Robin and the 7 Hoods*
**The Nutty Professor*
**Secondhand Lions: A New Musical*
**The Sweet Potato Queens*

### Film og fjernsyn
**[[Remember WENN]]*
**Hi Honey I'm Home*
**[[No Small Affair]]*
**Five Savage Men*
**[[filmen A Star Is Born (1976)|A Star Is Born]]*
**Art in Heaven*
**[[The Christmas Raccoons]]* (røyst)
**[[Memories Within Miss Aggie]]*

### Bøker
**Swing*
**Where the Truth Lies*
**The McMasters Guide to Homicide: Murder Your Employer*

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Rupert Holmes|Rupert Holmes]]» frå ,  den 24. april 2022.* 
*** oppgav desse kjeldene:* 
*Gordon, Meryl. «Escape From Piña Coladaville» , *New York Magazine* interview (11. august 2003), pp.&nbsp;42–45, 88
*Gilbert Gottfried Amazing Colossal Podcast, interview (2017)

 

## Bakgrunnsstoff
*
*
Åarjelhsaemien Teatere

**Åarjelhsaemien Teatere AS**, tidlegare **Åarjelhsaemien Teatere** (sørsamisk for 'sørsamisk teater'), er eit teater i Mo i Rana på Helgeland i Nordland. Teateret deler lokale med Nordland Teater i Rådhusalleen 6 i Mo i Rana sentrum. Det blei skipa 1. januar 1985 av sørsamar frå Noreg og Sverige som ei amatørteatergruppe med eit sete i Mo i Rana og eit anna i Tärnaby i Storuman kommune i Västerbottens län. I 2008 blei det delt inn i ein norsk og ein svensk del. 9. september 2012 blei den norske delen omdanna til eit AS med Sametinget, Nordland fylkeskommune og Rana kommune som eigarar.

Teateret har som mål å synleggjera sørsamisk kultur og språk gjennom musikk og teaterkunst. Forsøk på å revitalisere det sørsamiske språket står sentralt i førestillingar for barn og unge. I førestillinga *Der Stjernan Bor* (2010) fekk barn og unge delta i framføring av sørsamisk språk, tekstframføring, skodespelarteknikk og dans. Familieførestillinga *GON*, som hadde premiere i mars 2009 i Tärnaby, og som blei vist under Vinterlysfestivalen i Mo i Rana i 2010, var berre på sørsamisk. Det same gjaldt barneførestillinga *Saajve Sijte*.

Teateret har produsert ein monolog om Elsa Laula Renberg, en «joikikal» om barnebokfiguren Plopp i 2016 og bidratt til førestillinga *Tjidtjie - mamma* i 2017.

Teatersjef per 2022 er Kristin Solberg.

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:nb:Åarjelhsaemien Teatere|Åarjelhsaemien Teatere]]» frå ,  den 24. april 2022.*  
 

## Bakgrunnsstoff

*
Comănești i Bacău

**Comănești** (ungarsk *Kománfalva*) er ein by i Bacău fylke i Romania.

## Busetnader

Comănești er ein *[[oraș]]* (mindre bykommune) med desse busetnadane:

## Kjelder

**Delar av denne artikkelen bygger på «[[:ro:Comănești|Comănești]]» frå , den 24. april 2022.*  

### Referansar
Dofteana

**Dofteana** (ungarsk *Doftána*) er ein kommune i Bacău fylke i Romania.

## Busetnader

Dofteana er ein *[[comună]]* (landkommune) med desse busetnadane:

## Kjelder

**Delar av denne artikkelen bygger på «[[:ro:Comuna Dofteana, Bacău|Comuna Dofteana, Bacău]]» frå , den 24. april 2022.*  

### Referansar
Why Me?

**«Why Me?»** (norsk 'kvifor meg?') er ein engelskspråkleg popballade som vann Eurovision Song Contest 1992 for Irland. Songen vart framført av Linda Martin og var skriven av Johnny Logan, som også vann Eurovision Song Contest i 1980 og 1987. Logan skreiv også det irske bidraget i 1984, «Terminal 3», som Linda Martin song til ein andreplass. «Why Me?» kom ikkje på VG-lista i Noreg, men toppa den irske singellista og kom inn på listene i eit par europeiske land. Dette var den fjerde sigeren til Irland i Eurovision Song Contest og innleia landet sitt hat trick i Eurovision; Irland vann også tevlinga i 1993 og 1994.

## Eurovision Song Contest
«Why Me?» var eit av åtte bidrag som deltok i den irske finalen i Cork 29. mars 1992. Der vann songen ein klar siger med  og vart det irske bidraget til Eurovision Song Contest i Malmö laurdag 9. mai 1992. «Why Me?» var komponert av Johnny Logan, og dette var fjerde gongen han vann den irske finalen. I 1980 vann Logan som artist, i 1984 som komponist og i 1987 som komponist og artist.

I den internasjonale finalen var «Why Me?» det 17. bidraget ut på scena av 23 bidrag. På førehand var Storbritannia den store favoritten, men utover i avrøystinga tok Irland leiinga og vann til slutt med  –  framfor Storbritannia. Den norske juryen gav  til det irske vinnarbidraget. Dette var den tredje Eurovision-sigeren til Johnny Logan og den fjerde sigeren til Irland i tevlinga. Sigeren innleia ein gullalder i Eurovision Song Contest for Irland, og landet vann også i 1993, 1994 og i Oslo i 1996.

## Utgjevingar og sal
Til liks med dei fleste andre Eurovision-vinnarane i 1990-åra fekk «Why Me?» avgrensa kommersiell suksess etter sigeren. Songen toppa singellisten heime i Irland og kom inn på singellistene i Storbritannia, Nederland og Belgia. «Why Me?» kom ikkje inn på singellistene i Noreg eller Sverige, som arrangerte tevlinga dette året.

Johnny Logan si sigersrekkje gjorde han derimot for alvor til ei stjerne innan Eurovision Song Contest, og han fekk blant anna tilnamnet *Mr. Eurovision*. Logan er per 2022 den einaste som har vunne Eurovision Song Contest tre gongar.

## Listeplasseringar

## Referansar

**Denne artikkelen bygger på «[[:nb:Why Me?|Why Me?]]» frå ,  den 24. april 2022.*
Jim Haas

**James Edwin Haas** var ein USA-amerikansk songar som song for mange artistar, som John Denver, Neil Diamond, Jackson Browne, David Cassidy, Leif Garrett, Pink Floyd og Barry Manilow. Leif Garrett sa etter at Haas var død at på fleire spor på dei tidlege albuma hans, så erstatta faktisk Haas all vokalen hans. Haas var medlem av Roger Waters sitt The Bleeding Heart Band.

## Diskografi
* 1974 *Love Is Loving You*
* 1974 - solovokal på «Happy Days» kjenningsmelodi
* 1976 - korvokal – *[[TV-serien Donny & Marie (1976)|Donny & Marie]]*
* 1979 - korvokal Pink Floyd sitt *[[The Wall]]*
*1979 - korvokal – Vicki Lawrence sitt *[[Newborn Woman av Vicki Lawrence|Newborn Woman]]*
*1980 - korvokal The Wall-turneen
*1980-1981 - korvokal – *[[Is There Anybody Out There? The Wall Live 1980–81]]*
*1992 - korvokal – «Weird Al» Yankovic's *[[Off the Deep End]]*

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Jim Haas|Jim Haas]]» frå ,  den 24. april 2022.* 
*** oppgav desse kjeldene:*