open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Synthpop

**Synthpop** eller **synth-pop** er ein undersjanger av new wave-musikk som fyrst blei utbreidd på slutten av 1970-talet og har synthesizer som hovudinstrument. Før det blei ein eigen sjanger brukte ein synthesizerar på 1960- og byrjinga av 1970-talet i progressiv rock, elektronisk musikk, kunstrock, disco og særleg krautrocken til grupper som Kraftwerk. Han blei ein tydeleg eigen sjaner i Japan og Storbritannia i post-punk-tida som del av new wave-rørsla frå slutten av 1970-talet til midten av 1980-talet.

I tillegg til synthesizer er òg bruk av trommemaskin og sequencer vanleg, og desse er dei dominerande instrumenta. Synthpop bløma på 1980-talet, då desse instrumenta byrja å bli meir tilgjengelege, og blei gjort kjend gjennom artistar som A-ha, Ultravox, Depeche Mode, The Human League og Madonna.

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Synth-pop|Synth-pop]]» frå ,  den 20. juni 2022.*  
**Denne artikkelen bygger på «[[:nb:Synthpop|Synthpop]]» frå , den 4. mai 2012.*
Ola Setrom

**Ola Setrom** () var ein norsk forfattar frå bygda Oppdal i Sør-Trøndelag. 

Setrom var lærar av yrke underviste i Drivdalen.

## Bibliografi
**Blåhø-songann* &ndash; diktsamling. (1926)
**Nordan under fjellom* &ndash; diktsamling (1935)
**Den raude logen* &ndash; (1936)
**Medan steinane mel* &ndash; roman (1937)
**Eit år sviv rundt* &ndash; roman (1938)
**Når tuftene ryk* &ndash; roman (1939)
**Den solbrune garden* &ndash; diktsamling (1941)
**Mold og menneske* &ndash; noveller (1944)
**Der straumane møtest* &ndash; roman (1946)
**Samla dikt* &ndash; (1983)

## Prisar
*1937 Melsom-prisen, for *Den raude logen*

## Litteratur
*Åsta Setrom: *Ola Setrom : bortimot sjølbiografi montert og innramma*, Strindheim trykkeris forlag, 1987

## Referansar


## Bakgrunnsstoff
* Dikt av Ola Setrom
Bukkene Bruse

**Bukkene Bruse** er ei norsk folkemusikkgruppe som vart danna om lag i 1988. Gruppa bestod opphavleg av trioen Annbjørg Lien, Arve Moen Bergset og Steinar Ofsdal. Namnet passa difor godt, sidan det var tre medlemer i gruppa, slik det var tre bukkar i eventyret. Gruppa spela både religiøse folketonar, nytolkingar av slåttar og stev samt eigenkomponerte songar. I 1997 blei Bjørn Ole Rasch nytt medlem av gruppa.

## Gruppekarriere

Medlemene i Bukkene Bruse meistra mange instrument. Både Arve Moen Bergset og Annbjørg Lien spela både hardingfele og vanleg fele, Annbjørg Lien spela også nyckelharpa, og Bergset kveda. Steinar Ofsdal spela ulike typer fløyte og Bjørn Ole Rasch spela forskjellige tangentinstrument.

1993 vart det store gjennombrotsåret for Bukkene Bruse. Debutplata, som fekk namnet *Bukkene Bruse*, kom ut i 1993 på Grappa musikkforlag. Same året vart trioen vald ut til å vera offisielle OL-musikarar i samband med Vinter-OL 1994 på Lillehammer. Gruppa reiste på turné til mange land i 1993, og fekk slik ein meir internasjonal tilhøyrarskare. Dei bidrog også til avslutningsseremonien av dei olympiske leikane i 1994. I 1993 spelte Bukkene Bruse også inn barneplata *Våre beste barnesanger 2* saman med Geirr Lystrup, Anne Kari Hårnes og Kirsten Bråten Berg. I byrjinga av 1994 vann plata Spellemannprisen 1993 i kategorien *Barneplate*.

I 1995 kom Bukkane Bruse si oppfylgjarplate, *Åre* ut på Grappa. I 1997 kom plate nummer tre, *Steinstolen* ut, denne gongen på Plateselskapet Heilo. Dette var også den fyrste plata keyboardisten Bjørn Ole Rasch var med som fjerde medlemmet i gruppa. Etter dette gav gruppa ut plata *Den fagraste rosa* frå 2001, på Grappa. I 2004 gav Bukkene Bruse ut si fyrste live-plate, *Spel*. Dette er foreløpig den siste plata gruppa har gjeve ut.

## Utmerkingar

Dei tre nyaste studioplatene til Bukkene Bruse, *Åre*, *Steinstolen* og *Den fagraste rosa* vart alle nominerte til Spellemannprisen for kvar sitt år. Likevel er det berre *Våre beste barnesanger 2* Bukkene Bruse har vore med og vunne Spellemann for. I tillegg vann dei Prøysenprisen i 1999. Dessutan kan det nemnast at *The Stone Chair* (den engelske utgåva av *Steinstolen*) vart kåra til beste world music-plate på *Listmania* hjå den store nettbutikken Amazon.com i 2002.

## Diskografi

* *Bukkene Bruse* (Grappa, 1993)
* *Åre* (Grappa, 1995)
* *Steinstolen* (Heilo, 1997) - Gitt ut i USA som *The Stone Chair* (North Side, 1999)
* *Den fagraste rosa* (Grappa, 2001) - Gitt ut i USA som *The Loveliest Rose* (North Side, 2002)
* *Spel* (Grappa, 2004) Liveplate

## Kjelder

* Grappa musikkforlag om Bukkene Bruse, henta inn 5. mai 2012.
* Diskografien er henta frå bokmålsartikkelen om Bukkene Bruse, 5. mai 2012.

## Bakgrunnsstoff

* Youtube.com: Bukkene Bruse - Folketone fra Sunnmøre. Konsert i kyrkjebygg.
Fjell i Hornindal

Dette er ei liste over dei **høgste fjella** i Hornindal kommune med ein primærfaktor på minst 50 meter.

Merknad: Dei fleste forbinder "Kviven" med trimposten som ligg på ca 900 moh. I denne samanheng er "Kviven" toppen mellom trimposten og Otredalsskaret.

## Sjå òg

* Trimpostar i Hornindal

## Kjelder

* Toppomania.info  som har brukt desse kjeldene:
** Noreg 1:50 000-kart
** Kunnskapsforlagets Store Norgesatlas.
* Norgeskart til Kartverket
F. Bruns Bokhandel

**F. Bruns Bokhandel** var ein norsk bokhandel og forlag i Trondheim, etablert 1873 av Andreas M. Brun og Anton Heiberg. Frå 1876 var Brun eineeigar. Namnet kjem frå Fridthjov Brun, son av Andreas Brun. Firmaet har mottatt prisen &laquo;Årets Bedrift&raquo; i Trondheimsregionen, og var lenge mellom blant byens sterkaste merkenamn. Bokhandelen hadde fleire filialer i byen og i nabokommunane.

Då Gyldendal bygde opp si eiga bokhandlarkjede Ark kjøpte dei i 2000 bokhandeldelen av selskapet frå fjerde generasjon Brun. Hovudbutikken på &laquo;Brunhjørnet&raquo; øvst i Nordre gate heiter no **Ark Bruns**. Familien Brun eig framleis eigedomen på Brunhjørnet. 

## Utgjevingar
Som forleggar har firmaet stått for ei rekke viktige utgjevingar innan kultur og lokalhistorie, mellom desse:

*
*
*Halvdan Koht (red.), *Våre høvdinger. 70 livsskildringer med portretter* (1929)
*A. Chr. Føyn og O. Juel, *Lærebok i praktisk regning* (1936)
*
*Henry Røsoch, *Trondheims historie* (1939)
*Esten Kromlær,* Æ kose mæ læll* (1941)
*
*Nils A. Ytreberg,* Handelssteder i [[Finnmark]]: historie, handelsliv, reise og fest* (1942)
*Axel Coldevin, *Jordegods og storgårder* (1943)
*Nils P. Vigeland, *Norsk seilskipsfart erobrer verdenshavene* (1943)
*
*Per Bøhn, *IMI – norsk innsats i kampen om atomkraften* (1946)
*
*Voltaire, *Candide* (1946). Oversatt av Chrix Dahl
*Finn Amundsen (red.), *Norsk idrett siden frigjøringen* (1949)
*Einar K. Aas og Peter Wessel Zapffe, *[[Vett og uvett]]* (1950)
*
*

## Litteratur
*Wilhelm K. Støren *F. Bruns Bokhandel 1873–1973*. 1973

## Kjelder
* Bokelskere.no Bruns forlag
* Fridthjov Brun i SNL

## Referansar


**Denne artikkelen bygger på «[[:nb:F. Bruns Bokhandel|F. Bruns Bokhandel]]» frå ,  den 21. desember 2021.*
Kopplam

**Kopplam** er lam som av ulike grunnar ikkje får mjølk frå ei søye og derfor må fôrast med flaske eller liknande om dei skal overleva.
Loudi

**Loudi** (kinesisk: 娄底 ; pinyin: *Lóudǐ*) er eit byprefektur sentralt i provinsen Hunan i Folkerepublikken Kina. Byprefekturet har eit areal på 8&nbsp;117 km² og 3&nbsp;785&nbsp;627 innbyggjarar i 2010.

Byprefekturet Loudi omfattar eitt distrikt (区 *qū*), to byfylke (市 *shì*) og to fylke (县 *xiàn*).

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:nb:Loudi|Loudi]]» frå ,  den 6. mai 2012.*  
 

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Loudi|Loudi]]» frå ,  den 6. mai 2012.*
Yongzhou

**Yongzhou** (kinesisk skrift 永州, pinyin *Yǒngzhōu*) er eit byprefektur heilt sør i provinsen Hunan i Folkerepublikken Kina, med grense til provinsen Guangxi både i vest og i sør. Byprefekturet har eit areal på 22&nbsp;441 km² og eit folketal på om lag 5,7 millionar.

Byprefekturet Yongzhou omfattar to distrikt (区 *qū*), åtte fylke (县 *xiàn*) og eitt autonomt fylke.

## Historie
Byen Yongzhou er over 2&nbsp;000 år gammal og kjend for den vakre og godt bevarte gamlebyen. Fleire tempel og tårn og den gamle bymuren speglar den historiske rolla som byen har hatt.

## Samferdsle
Riksveg 207 i Kina fører gjennom prefekturet; først gjennom fylket Dong'an, så gjennom sjølve byen Yongzhou, deretter gjennom fylka Shuangpai, Dao og Jianghua. Denne viktige trafikkåra tek til i Xilinhot i Indre Mongolia nær grensa til Mongolia, går sørover og endar i Hai'an, ein by som ligg i Xuwen fylke sør på Leizhouhalvøya i provinsen Guangdong.

## Kjelder

* *Denne artikkelen bygger på «[[:nb:Yongzhou|Yongzhou]]» frå , den 6. mai 2012.* 
 

* *Denne artikkelen bygger på «[[:de:Yongzhou|Yongzhou]]» frå , den 6. mai 2012.* 
 

* *Denne artikkelen bygger på «[[:en:Yongzhou|Yongzhou]]» frå , den 6. mai 2012.*
Zhuzhou

**Zhuzhou** (kinesisk skrift 株州, pinyin *Zhūzhōu*) er eit byprefektur aust i provinsen Hunan i Folkerepublikken Kina. Byprefekturet, som i aust grensar mot provinsen Jiangxi, har eit areal på 11&nbsp;262 km² og 3&nbsp;855&nbsp;609 innbyggjarar i 2010. Av desse budde 806&nbsp;988 menneske i storbyen. 

Byprefekturet Zhuzhou omfattar fire distrikt (区 *qū*), eitt byfylke (市 *shì*) og fire fylke (县 *xiàn*).

## Næringsliv
Metallurgisk industri, maskinproduksjon, kjemisk industri og byggvareindustrien er dei fire nøkkelnæringane i Zhozhou. 

## Samferdsle
Snøggtoget mellom Wuhan og Guangzhou går gjennom området. Også Jingguangbana, som er den eldre jarnvegen mellom Beijing i nord og Guangzhou i sør, har stoppestad her. 

Riksveg 320 i Kina går gjennom området. Han tek til i Shanghai og fører sørvestover til grensa mellom provinsen Yunnan og Burma. Undervegs er han innom mellom andre Hangzhou, Nanchang, Guiyang, Kunming og Dali.

## Vennskapsbyar
Zhozhou og Fredrikstad er vennskapsbyar sidan 1999.

## Kjelder


**Denne artikkelen bygger på «[[:nb:Zhuzhou|Zhuzhou]]» frå ,  den 6. mai 2012.*  
**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Zhuzhou|Zhuzhou]]» frå ,  den 6. mai 2012.*  


## Bakgrunnsstoff

*
Graeme Edge

**Graeme Charles Edge** () er ein engelsk musikar, mest kjend som trommeslagar og låtskrivar i bandet The Moody Blues. Han har òg drive sitt eige band, the Graeme Edge Band.

Han var ein av dei originale medlemmane i The Moody Blues, og det einaste medlemmet som har vore med heile vegen. Edge var òg diktar for bandet og medverka med fleire dikt som vart lesne opp på albuma deira. 

Edge danna i 1974 Graeme Edge Band, medan The Moody Blues hadde ein fleire år lang pause. Sidan 1991 har bandet hatt to trommeslagarar på scenen under konsertane sine, den andre er Gordon Marshall. 

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Graeme Edge|Graeme Edge]]» frå ,  den 6. mai 2012.* 
*** oppgav desse kjeldene:*



## Bakgrunnsstoff
*Offisiell biografi
Mike Pinder

**Michael Thomas «Mike» Pinder** () var ein engelsk musikar og eit av medlemmane som grunnla det britiske rockebandet Moody Blues, der han spelte tangentinstrument. Han forlet bandet etter å ha spelt inn albumet *[[Octave]]* i 1978. Han er særskild kjend for å ha medverka til utviklinga av mellotronen. 

Han starta karrieren sin i El Riot and the Rebels, som òg inkluderte framtidige Moody Blues-medlemmar Ray Thomas og John Lodge. Etter å ha enda militærtenesta si, spelte Pinder og Thomas i lag i eit band kalla Krew Cats. Kring midten av 1960-talet vart Pinder tilsett i Streetly Electronics, eit firma som produserte Mellotron.

Pinder var med på å danne The Moody Blues i 1964. Pinder var avgjerande i valet av gitarist og vokalist Justin Hayward som nytt medlem i bandet i 1966, då Denny Laine slutta. Pinder fekk tak i ein brukt mellotron frå Streetly Electronics, og etter å ha gjort fleire forbetringar på instrumentet, starta å han å nytte det på fleire av Moody Blues-innspelingane. Pinder introduserte mellom anna mellotronen for venen John Lennon, som så nytta instrumentet på «Strawberry Fields Forever». Pinder, lydteknikar Derek Varnals og produsenten deira Tony Clarke, fann ein metode å ta opp lyden av mellotronen på utan den brå, kuttande lyden instrumentet normalt gav. Denne symfoniske lyden prega musikken til dei sju «kjernealbuma» til Moody Blues frå 1967 til 1972. 

I tillegg til mellotron, orgel og piano, spelte Pinder òg cembalo, Moog synthesizer, tablaer og forskjellig perkusjon, samt både akustiske og elektriske gitarar og harmonivokal. 

I 1971 spelte Pinder tamburin på John Lennon-albumet *[[albumet Imagine|Imagine]]* på songen «I Don't Wanna Be A Soldier (I Don't Wanna Die)».

The Moody Blues tok ein pause frå 1974, og Pinder flytte til California, der han gav ut soloalbumet *[[The Promise av Mike Pinder|The Promise]]* i 1976. I 1977 gjekk bandet i studio att, men Pinder ønskte ikkje å delta for fullt, men medverka på albumet *[[Octave]]* i 1978. 

Seinare i livet var Pinder konsulent i Atari dataføretak (hovudsakleg med arbeid på musikksyntese). Han vart verande utanfor ålmenta til midten av 1990-åra, då han byrja å gje intervju att og starta å spele inn ny musikk. 

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Mike Pinder|Mike Pinder]]» frå ,  den 6. mai 2012.* 
*** oppgav desse kjeldene:*


## Bakgrunnsstoff
*Offisiell nettstad
Zhangjiajie

**Zhangjiajie** (kinesisk: 张家界; pinyin: *Zhāngjiājiè*) er eit byprefektur nordvest i provinsen Hunan i Folkerepublikken Kina. Byprefekturet, som grensar mot provinsen Hubei, har eit areal på 9&nbsp;516 km² og eit berekna folketal på 1,6 millionar.

Det verna fjellområdet Wulingyuan ligg i byprefekturet. Også Fengtan-demninga, med ein 113 meter høg bogedam i You-elva, ligg i Zhangjiajie.

Byprefekturet Zhangjiajie omfattar to distrikt (区 *qū*) og to fylke (县 *xiàn*).

### Næring
Turisme er viktigaste næringa i Zhangjiajie.

### Samferdsle
Zhangjiajie har ei stor lufthamn.

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:nb:Zhangjiajie|Zhangjiajie]]» frå ,  den 6. mai 2012.*  
 

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Zhangjiajie|Zhangjiajie]]» frå ,  den 6. mai 2012.*
Ray Thomas

**Ray Thomas** () var ein engelsk musikar som var best kjend som fløytist, songar og låtskrivar i rockebandet The Moody Blues.

Thomas var fødd i Stourport-on-Severn i Worcestershire vest i England. Han byrja å synge i ungdomskor tidleg i 1960-åra. Han starta også å spele munnspel i lag med bassgitarist og framtidig Moody Blues-medlem John Lodge i eit band. Dei to spelte i lag  i El Riot and the Rebels. Etter nokre år vart klaverspelar og ven Mike Pinder, som òg spelte i Moody Blues, med i bandet òg. Thomas og Pinder (utan Lodge) spelte seinare i bandet Krew Cats. Dette bandet utvikla seg til den første inkarnasjonen av The Moody Blues. 

I 1974 tok bandet ein pause og alle medlemmane laga soloalbum. Thomas gav ut albuma  *[[From Mighty Oaks]]* (1975) og *[[Hopes Wishes and Dreams]]* (1976). Bandet gav i 1978 ut albumet *[[Octave]]*. Thomas medverka mindre og mindre utover i 1980-åra, og medverka ikkje i det heile til albumet *[[Sur La Mer]]*, sjølv om han var omtalt i plateomslaget. 

Thomas trekte seg frå bandet i 2002. 

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Ray Thomas|Ray Thomas]]» frå ,  den 6. mai 2012.* 

 

## Bakgrunnsstoff
*Offisiell nettstad
*Official biografi
Justin Hayward

**Justin Hayward** () er ein engelsk musikar, mest kjend som songar, låtskrivar og gitarist i rockebandet The Moody Blues.

Hayward starta karrieren i lokale band i Swindon. I 1966 svarte han på ei annonse i *[[Melody Maker]]*, sett ut der av Eric Burdon frå The Animals, og Hayward vart kontakta med Mike Pinder frå The Moody Blues etter at Burdon hadde gjeve brevet til Hayward og demoopptaka til Pinder. Etter nokre få dagar hadde Hayward erstatta vokalist og gitarist i Moody Blues, Denny Laine, som hadde slutta. Bassisten John Lodge erstatta samstundes Rod Clarke som hadde spelt ei stund for bassit Clint Warwick, som hadde slutta på same tid. 

Då Hayward og Lodge kom inn i bandet, i lag med at Pinder starta å nytte mellotron, gav det bandet stor kommersiell suksess mot slutten av 60-åra. I 1967 gav dei ut albumet *[[Days of Future Passed]]*, eit av dei første og mest influerande symfoniske rockealbuma, med Hayward-songane «Tuesday Afternoon» og «Nights in White Satin». Sistnemnde selde etter kvart over to millionar eksemplar, og gjekk inn på singellista i Storbritannia tre gonger (1967, 1972 og 1979). 

Hayward vart frontmann i gruppa i perioden 1967-1974, og skreiv fleire songar og hitsinglar enn dei andre i bandet. 

I 1980-åra skreiv Hayward òg musikk for film og fjernsyn, mellom anna kjenningsmelodien til BBC2-serien *[[Star Cops]]*.

Justin Hayward har i tillegg til albuma med The Moody Blues òg gjeve ut fleire soloalbum. 

I 2018 blei Hayward teken inn i Rock and Roll Hall of Fame som medlem i Moody Blues.

## Solo diskografi
**[[Blue Jays]]* (1975) med John Lodge
**[[Songwriter av Justin Hayward|Songwriter]]* (1977)
**[[Night Flight av Justin Hayward|Night Flight]]* (1980)
**[[Moving Mountains av Justin Hayward|Moving Mountains]]* (1985)
**[[Classic Blue]]* (1989) med Mike Batt
**[[The View from the Hill]]* (1996)
**[[Live in San Juan Capistrano]]* (1998)
**[[Justin Hayward and Friends Sing the Moody Blues Classic Hits]]* (2003)
**Spirits of the Western Sky* (2013) 

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Justin Hayward|Justin Hayward]]» frå ,  den 6. mai 2012.* 
*** oppgav desse kjeldene:*


## Bakgrunnsstoff
*Offisiell nettstad
*Justin Hayward-intervju frå 2005
John Lodge

**John Charles Lodge** () var ein engelsk musikar som var mest kjend som bassgitarist, vokalist og låtskrivar i det langvarige rockebandet The Moody Blues. Han verka òg som plateprodusent. Lodge samarbeidde med både bandmedlemmane i Moody Blues, og med andre artistar, og gav òg ut soloarbeid. 

Lodge kom inn i The Moody Blues i 1966 då den originale bassisten i bandet, Clint Warwick, forlet bandet. Samstundes starta Justin Hayward som ny vokalist og gitarist. Han hadde erstatta Denny Laine. Lodge song på mange av songane til Moody Blues og skreiv mange songar for bandet, som «Ride My See-Saw» og «I'm Just a Singer in a Rock and Roll Band», «Gemini Dream», «House of Four Doors», «Candle of Life», «Send Me No Wine» og «Isn’t Life Strange». 

Han samarbeidde òg med Hayward på albumet deira *[[Blue Jays]]* i 1975. I 1970-åra var han plateprodusent for bandet Trapeze.

I 1985 fekk the Moody Blues Ivor Novello-prisen for bidraga sine til musikk. Moody Blues «blei» teken opp i Rock and Roll Hall of Fame i 2018. 

Lodge var gift med Kirsten Wright frå 1968. Dei fekk to barn, Emily og Kristian. 

## Kjelder


**Denne artikkelen bygger på «[[:en:John Lodge (musician)|John Lodge (musician)]]» frå ,  den 6. mai 2012.* 


## Bakgrunnsstoff
*Offisiell nettstad
Changde

**Changde** (kinesisk: 常德; pinyin: *Chángdé*) er eit byprefektur nord i provinsen Hunan i Folkerepublikken Kina, på grensa mot provinsen Hubei. Byprefekturet har eit areal på 18&nbsp;189 km² og 5&nbsp;717&nbsp;218 innbyggjarar i 2010. Av desse budde 1&nbsp;232&nbsp;182 menneske i storbyen.

Byprefekturet Changde omfattar to distrikt (区 *qū*), eitt byfylke (市 *shì*) og seks fylke (县 *xiàn*).

### Næring
Byen er eit administrativt senter og ein utskipningsstad for olje, korn, bomull, medisinske urter, tekstilar, lær og foredla matvarer.

### Samferdsle
Kinas riksveg 207 fører gjennom prefekturet, gjennom fylka Li og Linli og sjølve byen Changde. Denne viktige trafikkåra tek til i Xilinhot i Indre Mongolia nær grensa til Mongolia, går sørover og endar i Hai'an, ein by som ligg i Xuwen fylke sør på Leizhouhalvøya i provinsen Guangdong.

### Historie
Byen vart grunnlagt under Han-dynastiet. Han har elvehamn, og var på 1800-talet ein av dei mange byane som etter opiumskrigane vart tvinga til å opne seg for utanrikshandel. 

I 1975 vart Changde hardt råka av tyfonen Nina.

## Kjelder

* *Denne artikkelen bygger på «[[:nb:Changde|Changde]]» frå ,  den 6. mai 2012.*  
 

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Changde|Changde]]» frå , den 6. mai 2012.*
Yueyang

**Yueyang** (kinesisk: 岳阳; pinyin: *Yuèyáng*) er eit byprefektur nordaust i provinsen Hunan i Folkerepublikken Kina. Byprefekturet, som grensar mot begge provinsane Hubei og Jiangxi, har eit areal på 14&nbsp;896 km² og 5&nbsp;477&nbsp;911 innbyggjarar i 2010. Av desse budde 977&nbsp;036 menneske i storbyen. 

Byprefekturet Yueyang omfattar tre distrikt (区 *qū*), to byfylke (市 *shì*) og fem fylke (县 *xiàn*).

### Samferdsle
Snøggtoget mellom Wuhan og Guangzhou går gjennom området. Også Jingguangbana, som er den eldre toglinja mellom Beijing i nord og Guangzhou i sør, har stoppestad her. Denne sterkt trafikkerte jernbanelinja er også innom mellom andre Shijiazhuang, Handan, Zhengzhou, Wuhan, Changsha og Shaoguan.

Kinas riksveg 107 går gjennom området. Han fører frå Beijing til Shenzhen og er innom provinshovudstadene Shijiazhuang, Zhengzhou, Wuhan, Changsha og Guangzhou.

## Kjelder

* *Denne artikkelen bygger på «[[:nb:Yueyang|Yueyang]]» frå , den 6. mai 2012.* 
 

* *Denne artikkelen bygger på «[[:en:Yueyang|Yueyang]]» frå , den 6. mai 2012.*
REMA 1000

**REMA 1000** er ei verksemd innan Reitangruppa som blei starta av forretningsmannen Odd Reitan i samarbeid med faren Ole Reitan. Verksemda blei starta i 1977 med ein butikk på Bromstad i Trondheim. Butikken var laga med forretningsmodellen til tyske ALDI som grunnlag. Ordsamansetninga REMA står for Reitan Mat. REMA 1000 AS omfattar verksemda til REMA 1000 i Noreg, Danmark og Sverige. Verksemda er 100% eigd av Reitangruppa.

REMA 1000 er Noreg si største daglegvarekjede etter omsetning og er ei av landet sine sterkaste merkevarer, og omfattar nærare 700 butikkar i Skandinavia. REMA 1000 er drive hovudsakleg etter franchisetakarprinsippet. I Noreg består verksemda av eit hovudkontor i Oslo, ti regionale kontor og seks distribunalar. Hovudkontoret sine oppgåver omfattar felles marknadsføring og innkjøp, økonomi og IT, i tillegg til drift, etablering og sentrale støttefunksjonar. Regionskontora er servicekontor for butikkane i regionen, og tar seg av regional marknadsføring og etablering av nye butikkar i området sitt.

Den 14. mars 2008 signerte Rema 1000 ei kontrakt som sikra dei alt av Lidl si verksemd i Noreg då. I oktober 2009 blei det kjent at Reitangruppen betalte 1,918 milliardar kroner for alle eigedommar som Lidl Noreg eigde og Lidl sine butikkar, lager, hovudkontor og tilsette. 

Dei har fire eigne merkevarer; Rema 1000, Godehav, SoftStyle og Solvinge. Rema 1000-produkta står for tørrvarer, Softstyle er hygieneprodukt, Godehav dekker produkt innan fisk og skaldyr, og Solvinge dekker produkt innan kvitt kjøt og egg.

## Kjelder

## Bakgrunnsstoff
* Nettstaden til REMA 1000
* Oversikt over Rema 1000-butikkar
Cygnus

**Cygnus** er det latinske namnet på svaner og kan vise til fleire ting. 

## Astronomi
* Stjernebiledt Svana på den nordlege himmelhalvkula.
** Cygnus A, ein radiogalakse innanfor stjernebildet
** Cygnus X-1, eit dobbeltsystem innanfor stjernebildet
** Cygnus X-3, eit dobbeltsystem innanfor stjernebildet

## Skipsnamn
* DS «Cygnus» (1906), eit norsk dampskip for D/S Cygnus (Conrad Blumer Hofgaard) i Arendal frå 1906
* DS «Cygnus» (1921), eit norsk dampskip for Det Bergenske Dampskibsselskab frå 1921
* DS «Cygnus» (1940), eit norsk dampskip for Det Bergenske Dampskibsselskab frå 1940
* MS «Cygnus» (1956), eit svensk motorskip for Cygnus A/B i Gøteborg frå 1956, seinare kalla «Cygnus King» for norske A/S Sjåholm. 
* MS «Cygnus» (1962), eit norsk motorskip for Det Bergenske Dampskibsselskab frå 1962
Clint Warwick

**Clint Warwick** () var den opphavlege bassisten for bandet The Moody Blues.

The Moody Blues gav ut eit album med Warwick på bass, *[[The Magnificent Moodies]]*. Albumet gav dei hitsingelen «Go Now». Bandet gav ut fleire singlar sidan utan stor suksess og Warwick forlet bandet og musikkarrieren sin i 1966 etter at turnélivet sleit han ut, og han vart snikkar. Han vart ei kort stund erstatta av Rod Clark og så av John Lodge, som framleis spelar i bandet. 

Han døydde av leverkreft i 2004, 63 år gammal.

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Clint Warwick|Clint Warwick]]» frå ,  den 6. mai 2012.* 
*** oppgav desse kjeldene: <references/>*
London Festival Orchestra

**London Festival Orchestra** vart oppretta i 1950-åra som «husorkesteret» for Decca Records. I 1980 vart det teken opp i eit sjølvstendig orkester under Ross Pople.

Orkesteret heldt sommarfestivalar i domkyrkjer under tittelen Cathedral Classics, sponsa av American Express og British Gas. 

Det nye plateselskapet til BMG for klassisk musikk, Arte Nova, nytta LFO til å spele inn det meste av musikken for selskapet seint i 1990-åra. LFO har òg spelt inn for Deutsche Grammophon, Hyperion og ASV.

London Festival Orchestra spelar på The Moody Blues-albumet *[[Days of Future Passed]]* (1967 Deram Records).

## Bakgrunnsstoff
* Offisiell nettstad
Mark Shuttleworth

**Mark Richard Shuttleworth** () er ein sørafrikansk entreprenør som var den andre sjølvfinansierte romturisten og den første afrikanaren i verdsrommet. Han er best kjend for si leiing av operativsystemet Ubuntu Linux.

Shuttleworth har dobbelt britisk og sørafrikansk statsborgarskap, og er busett i London.

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:nb:Mark Shuttleworth|Mark Shuttleworth]]» frå ,  den 8. mai 2012.*
Peter Knight

**Peter Knight** () var ein engelsk arrangør, dirigent og komponist. 

Knight vart fødd i Exmouth i Devon i England. Han skreiv musikk for mange filmar og for fjernsyn. Til tider har han òg vore involvert i popmusikk og vart kjend for dei fyldige arrangementa på fleire av albuma til The Moody Blues, mest kjend på *[[Days of Future Passed]]* i 1967 og for The Carpenters i 1977. Han er òg kjend for arrangementa sine for King's Singers. 

Sonen hans, som òg heiter Peter Knight, var medprodusent på den originale innspelinga av musikalen *[[musikalen Hair|Hair]]* (1968).

## Komposisjonar

Følgjande musikk for 
* Kjenningsmelodi for * '[[Thank Your Lucky Stars]]' * (1961)
* * 'The Flight of the Heron' * (dramaserie) (1968)
* * 'Duty Free' * (komiserie 1984-86)
* * 'Home to Roost' * (komiserie 1986-89)

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Peter Knight|Peter Knight]]» frå ,  den 6. mai 2012.* 
*** oppgav desse kjeldene:*
Tony Clarke

**Tony Clarke** () var ein engelsk plateprodusent og gitarist. Han var fødd i Coventry og er mest kjend som produsent for The Moody Blues frå 1966 til 1979.

Clarke starta som bassist i skiffleband i 1950-åra og heldt fram i rockeband tidleg i 1960-åra. I tillegg arbeidde han som studiomusikar for Decca Records og i 1963 fekk han jobb i selskapet. I 1964 byrja han å jobbe i produsentavdelinga under Dick Rowe.

Han produserte den første singelen sin med Pinkerton's Assorted Colours og songen, «Mirror, Mirror», nådde 8. plass på den britiske singellista. Han vart sett saman med The Moody Blues i 1966 og produserte det populære albumet *[[Days of Future Passed]]* i 1967. Han arbeidde tett med dei i løpet av dei neste seks albuma deira.

I tillegg til Moody Blues arbeidde Clarke Providence og albumet *[[Blue Jays]]* by Moody Blues-medlemmane Justin Hayward og John Lodge. Han produserte òg comebackalbumet til Moody Blues, *[[Octave]]*, men valde å ikkje halde fram samarbeidet med dei. Han produserte så Clannad, Rick Wakeman og Nicky Hopkins, blant andre.

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Tony Clarke (producer)|Tony Clarke (producer)]]» frå ,  den 6. mai 2012.* 
*** oppgav desse kjeldene:*
*Bruce Eder, [ Tony Clarke] at Allmusic
Voices in the Sky

«**Voices in the Sky**» er ein song frå 1968 av progrockbandet The Moody Blues, skriven av gitaristen Justin Hayward. Songen vart gjeven ut som singel i juni 1968 med «Dr. Livingstone, I Presume» som B-side. Han vart sidan gjeven ut på albumet deira *[[In Search of the Lost Chord]]* same året, og var den første av to singlar frå albumet. Den andre singelen var «Ride My See-Saw».

## Medverkande
* Justin Hayward: vokal, akustisk gitar
* John Lodge: bassgitar, korvokal
* Mike Pinder: mellotron, korvokal
* Ray Thomas: fløyte, korvokal
* Graeme Edge: trommer, perkusjon, tabla

## Lister

## Bakgrunnsstoff
*  "Voices in the Sky" framført på ''Colour Me Pop'' i 1968 (YouTube)
Ride My See-Saw

«**Ride My See-Saw**» er ein song frå 1968 av det engelske progrockbandet The Moody Blues.  Han vart skriven av bassisten i bandet, John Lodge, og først gjeven ut på albumet *[[In Search of the Lost Chord]]*.  Songen var den andre singelen frå albumet. Den første var «Voices in the Sky». «Ride My See-Saw» er ein av dei energiske rockesongane John Lodge var kjend for, og vert stundom rekna som ein av dei mest populære songane hans for the Moody Blues i lag med «I'm Just a Singer (In a Rock and Roll Band)».

Singelen vart gjeven ut i oktober 1968 med Mike Pinder sin «A Simple Game» som B-side. «A Simple Game» vart sidan spelt inn av Four Tops og denne nådde 3. plass i Storbritannia i 1972. Songen vart òg sampla av Phi Life Cypher på songen «Free».

På dei fleste konsertane til the Moody Blues vert «Ride My See-Saw» spelt som ekstranummer. 

## Medverkande
* Justin Hayward: elektrisk gitar, vokal
* John Lodge: bassgitar, vokal
* Mike Pinder: mellotron, vokal
* Ray Thomas: tamburin, vokal 
* Graeme Edge: trommer, perkusjon, vokal

## Lister

## I media
Ein instrumental versjon av «Ride My See-Saw» vart nytta som kjenningsmelodi for det kanadiske frokostshowet *[[Canada AM]]* på CTV i 1970-åra. 

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Ride My See-Saw|Ride My See-Saw]]» frå ,  den 6. mai 2012.*
On the Threshold of a Dream

***On the Threshold of a Dream*** er det fjerde albumet til The Moody Blues, gjeve ut på Deram Records i april 1969. Det var det siste albumet deira før bandet skipa sitt eige plateselskap, Threshold, som vart distribuert av Decca Records. 

## Innhald
Albumet startar med eit dikt og elektroniske lydar, og albumet vert avslutta med liknande lydar. På vinyl-utgåva av albumet var LPen trykt slik at desse lydane heldt fram til nokon stoppa plata. 

Som dei to føregåande albuma til bandet, følgjer *On the Threshold of a Dream* eit konsept. Albumet utforskar draumar, særleg på andre sida, som har eit klimaks med «Voyage»-suiten, delvis inspirert av Strauss sin *[[Also sprach Zarathustra av Richard Strauss|Also sprach Zarathrustra]]*. Stykket, av Mike Pinder, nyttar mellotron som orkester, og fløyte. 

## Utgjeving

*On the Threshold of a Dream* kom ut 25. april 1969 i Storbritannia og 30. mai 1969 i USA. *On The Threshold of a Dream* var det første albumet til The Moody Blues som nådde toppen av albumlista i Storbritannia, og med auka salstal i USA, nådde dei Topp 20 der. Albumet låg lenge på begge albumlistene. Ironisk nok selde den einaste singelen frå albumet, «Never Comes the Day», dårleg. 

I mars 2006 vart albumet gjeven ut på SACD med ni bonusspor. I 2008 vart albumet gjeve ut på ny med standard lydformat med dei same bonusspora. 

## Innhald

### Bonusspor

## Salslister

### Album

### Singlar

## Medverkande
*Justin Hayward – vokal, gitar, cello, mellotron på «Never Comes the Day»,
*John Lodge – vokal, bassgitar, cello, kontrabass
*Ray Thomas – vokal, munnspel, fløyte, tamburin, obo, pikkolofløyte, EMS VCS 3
*Graeme Edge – trommer, perkusjon, vokal, EMS VCS 3
*Mike Pinder – vokal, Mellotron, Hammondorgel, piano, cello

;Teknisk
*Phil Travers – plateomslag

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:On the Threshold of a Dream|On the Threshold of a Dream]]» frå ,  den 6. mai 2012.* 
*** oppgav desse kjeldene:*
Never Comes the Day

«**Never Comes the Day**» er ein song frå 1969 av progrockbandet The Moody Blues. Han vart skriven av Justin Hayward og var den einaste singelen frå albumet *[[On the Threshold of a Dream]]*. Trass i at albumet gjekk heilt til topps på albumlista i Storbritannia, selde singelen dårleg og gjekk ikkje inn på lista i det heile. B-sida til singelen var Mike Pinder sin «So Deep Within You», ein annan song frå same album. 

## Medverkande
* Justin Hayward: akustisk gitar, vokal
* John Lodge: bassgitar, korvokal
* Mike Pinder: mellotron, korvokal
* Ray Thomas: munnspel, korvokal
* Graeme Edge: trommer, perkusjon

## Lister
Gemeinsame Normdatei

**Gemeinsame Normdatei** (GND) er eit autoritetspostregister som blir drifta og vedlikehalde av 
Deutsche Nationalbibliothek (DNB) med alle dei tyske biblioteksforeiningane, Österreichischer Bibliothekenverbund (obv) og Schweizerische Nationalbibliothek i samarbeid. 

GND erstattar frå 19. april 2012 dei tidlegare *[[Personennamendatei]]* (PND), *Schlagwortnormdatei* (SWD), *Gemeinsame Körperschaftsdatei* (GKD) og *Deutsches Musikarchiv* (DMA-EST-Datei) og omfattar såleis personar, bedrifter, arrangement, geografiske data og omgrep.

Gjennom prosjektet Virtual International Authority File (VIAF) er GND knytt saman med andre nasjonale autoritetspostar via konkordansfiler.

## Grunnlag
Målet med GND er å knyte saman dei mangfaldige ressursane og informasjonskjeldene som bibliotek og andre kulturinstitusjonar i det tyskspråklege området tilbyr. Datasett som er overførde uendra frå dei tidlegare autoritetsregistra til GND har dei same nøkkelverdiane som før, no i identifikatoren *GND-Nummer*. Dublettar blir samanførde og datasetta suksessivt førebudde for semantisk web. 

GND nyttar regelverket RDA og er basert på utvekslingsformatet MARC 21-authority.

## Innhald og omfang
På det tidspunktet *Gemeinsame Normdatei* blei innførd inneheldt registeret 9&nbsp;493&nbsp;860 datasett av følgjande entitetstypar:

* 4&nbsp;456&nbsp;000 personnamn («ikkje individualisert», dvs utan typebeteikning)
* 2&nbsp;650&nbsp;000 personar («individualisert», type p)
* 1&nbsp;145&nbsp;000 bedrifter, juridiske personar og liknande (type k) – *Körperschaften*
* 571&nbsp;000 arrangement og kongressar (type v) – *Veranstaltungen*
* 286&nbsp;000 geografiske data (type g)
* 200&nbsp;000 fagtermar (type s) – *Sachbegriffe*
* 187&nbsp;000 verk (type w) – sjå til dømes for verket *Gemeinsame Normdaten* i «Autoritetspost» nedst i denne artikkelen.

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:de:Gemeinsame Normdatei|Gemeinsame Normdatei]]» frå ,  den 7. mai 2012.*  
 

### Litteratur
* Eva-Maria Gulder: *Die Gemeinsame Normdatei (GND)*. Bayerische Staatsbibliothek München (Normdatenredaktion), september 2011. (pdf-fil )

### Referansar

## Bakgrunnsstoff
* Søk i OGND (ei teneste av Bibliotheksservice-Zentrum Baden-Württemberg)
* Søk i DNB-Portal (Deutsche Nationalbibliothek)
* Informasjon om GND  (Deutsche Nationalbibliothek)
* Gemeinsame Normdatei (GND)  i BSZ Wiki
* GND-MARC-Format, Version 1.1 (per 15. august 2011)
* Deutsche Nationalbibliothek sin ''Linked Data Service''
To Our Children's Children's Children

***To Our Children's Children's Children*** er det femte albumet til The Moody Blues og kom ut seint i 1969. Det var det første albumet dei gav ut på sitt eige plateselskap, Threshold Records, som var kalla opp etter det førre albumet til bandet, *[[On the Threshold of a Dream]]*, som kom ut same året.

Albumet var inspirert av månelandinga i 1969 og omhandlar romreiser og barn, med mykje toneartar i moll og eit særprega psykedelisk element. 

Albumet er det fjerde av dei sju «kjernealbuma» til bandet frå 1967 til 1972, og representerer slik toppen av karrieren deira for enkelte tilhengjarar. Sjølv om singelen frå albumet, «Watching and Waiting», ikkje gjorde det særskild bra, fekk albumet god kritikk og selde bra. Det nådde andreplassen på albumlista i Storbritannia og 14. plass i USA. Bandet fann ut at dei fleste av songane ikkje var mogelege å framføre live, sidan dei inneheldt mykje orkester og mange spor med instrument oppå kvarandre. Det neste albumet deira, *[[A Question of Balance]]*, var derfor meir enkelt med enklare instrumentering. Dette varte derimot berre eitt album, og det neste albumet, *[[Every Good Boy Deserves Favour]]*, som igjen inneheldt orkester. 

I mars 2006 vart albumet mastra på nytt og gjeven ut på SACD som ei dobbelplate med mange bonusspor. 

I 2008 vart ein enkel CD gjeven ut med fem bonusspor. 

Songen «Out and In» var skriven av både Mike Pinder og John Lodge, den einaste songen dei skreiv i lag. 

## Innhald

## Salslister

## Medverkande
*Justin Hayward – vokal, gitar, sitar
*John Lodge – vokal, bassgitar, harpe, akustisk gitar
*Ray Thomas – vokal, fløyte, tamburin, bassfløyte, obo
*Graeme Edge – trommer, perkusjon
*Mike Pinder – vokal, Mellotron, piano, EMS VCS 3, Hammondorgel, akustisk gitar, celesta, kontrabass

## Kjelder
Watching and Waiting

«**Watching and Waiting**» er ein song av progrockbandet The Moody Blues frå 1969 og skriven av bandmedlemmane Justin Hayward og Ray Thomas. Han vart først gjeven ut som singel i oktober 1969 og sidan gjeven ut i november 1969 på albumet *[[To Our Children's Children's Children]]*.  Sjølv om «Watching and Waiting» ikkje er like kjend som andre Moody Blues-singlar, er mellotronlyden i bakgrunnen liknande lyden i «Nights in White Satin». B-sida til singelen var «Out and In».

Sjølv om albumet vart ein stor suksess for the Moody Blues, og nådde andreplassen i Storbritannia, selde singelen dårleg og nådde ikkje ein gong singellista. Det er òg den einaste singelen til bandet med som Ray Thomas var medlåtskrivar på. 

## Medverkande
* Justin Hayward: vokal, akustisk gitar
* John Lodge: bassgitar
* Mike Pinder: mellotron, piano
* Ray Thomas: fløyte
* Graeme Edge: trommer, perkusjon
A Question of Balance

***A Question of Balance*** er det sjette albumet til The Moody Blues og kom ut i 1970. Albumet var eit forsøk på enklare instrumentering etter den fyldige, psykedeliske stilen bandet var kjend for på tidlegare album. Dette gjorde dei fordi det hadde vorte vanskeleg å spele songane deira på live på konsert. For å kunne spele fleire nye songar på konsertane sine, valde bandet å lage eit album utan så mykje orkester for *A Question of Balance*.

For første gongen nytta The Moody Blues eit politisk tema som grunnlag for ein song med songen «Question», som omhandla den pågåande Vietnamkrigen.

Albumet kom ut i 1970 og gjekk heilt til topps i Storbritannia og nådde tredjeplassen i USA. Bandet gjekk attende til det meir frodige lydbiletet på dei neste to albuma sine, *[[Every Good Boy Deserves Favour]]* og *[[Seventh Sojourn]]*.

I mars 2006 kom albumet på SACD med seks ekstra spor. I 2008 kom albumet ut att på normalt lydformat med dei same bonusspor. 
## Innhald

## Salslister

### Album

### Singlar

## Medverkande
* Justin Hayward: vokal, gitar, mandolin
* John Lodge: vokal, bass
* Ray Thomas: vokal, fløyte, tamburin
* Graeme Edge: trommer, perkusjon, kviskrande vokal på «Don't You Feel Small»
* Mike Pinder: vokal, Mellotron, Moog synthesizer

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:A Question of Balance|A Question of Balance]]» frå ,  den 7. mai 2012.* 
*** oppgav desse kjeldene:*
Margaret av Anjou

**Margaret av Anjou** () var engelsk dronning frå 1445 til 1471. Ho var gift med Henrik VI av England, ein av leiarane for Huset Lancaster under Rosekrigane.

Margaret av Anjou var gift med Henrik VI frå 1445 til 1461, og på nytt frå 1470 og til 1471. Margaret var fødd i hertugdømet Lorraine i huset Valois-Anjou som den nest eldste dottera til René I av Napoli, kongen av Napoli og hertug av Lorraine, og Isabella, hertuginne av Lorraine.
Every Good Boy Deserves Favour

***Every Good Boy Deserves Favour*** er det sjuande albumet til The Moody Blues, utgjeve i 1971. Albumet var det siste dei spelte inn med Mellotron, og vart sidan erstatta av ein Chamberlin på det neste albumet deira, *[[Seventh Sojourn]]* i 1972.

## Bakgrunn
Dette albumet inneheld den einaste songen som vart skriven av alle fem medlemmane i bandet. Opningsstykket «Procession» var eit stykke meint å skildre musikkhistorien frå starten av historia vår fram til tida då albumet vart innspelt. Dei einaste tre orda ein kan høyre på dette sporet – «desolation», «creation» og «communication» – vart brukt på liknande vis på «One More Time to Live.» Songen «Emily's Song» vart skriven av John Lodge for den nyfødde dottera hans. Mike Pinder skreiv og songen den avsluttande songen på albumet, «My Song».

Albumet nådde toppen av albumlista i Storbritannia og låg tre veker på andreplassen i USA. Singelen «The Story in Your Eyes», nådde Topp 40-lista i USA.

Tittelen er henta frå ein hugsregel for notenelinjene i G-nøkkelen: E-G-B-D-F. Desse notane vert spelt på piano under «Procession».

I april 2007 vart albumet gjeve ut på SACD med to bonusspor. I 2008 kom albumet ut i vanleg CD-format med dei same bonusspora.

## Innhald

## Medverkande
* Justin Hayward – vokal, gitar, sitar
* John Lodge – vokal, bass, cello
* Ray Thomas – vokal, fløyte, tamburin, obo, treblåseinstrument, munnspel
* Graeme Edge – elektriske og akustiske trommer, perkusjon, vokal på «Procession»
* Mike Pinder – vokal, Mellotron, cembalo, Hammondorgel, piano, klaverinstrument, Moog synthesizer

### Teknisk
* Tony Clarke - produsent
* Derek Varnals – lydteknikar
* David Baker – assisterande lydteknikar
* Harry Fisher – miksing
* Phil Travers – plateomslag
* J. Randall Nelson - fotografi

## Salslister
### Vekeslister

### Singlar

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Every Good Boy Deserves Favour (album)|Every Good Boy Deserves Favour (album)]]» frå ,  den 7. mai 2012.* 
*** oppgav desse kjeldene:*
Gjerstad kyrkje i Agder

**Gjerstad kyrkje** er ei langkyrkje i tre frå 1848 som ligg ved Gjerstad i Gjerstad kommune i Agder med utsyn over Gjerstadvatnet. Kyrkja har 500 sitjeplassar. Ho har to kyrkjeklokker, ei laga i Amsterdam i 1762 og ei frå Tønsberg i 1839.

Kyrkja blei utforma av Christian Heinrich Grosch som ei bindingsverkskyrkje i basilikaform. Det har stått fleire kyrkjer på staden tidlegare, den eldste skriftlege omtalen av ei kyrkje ved Gjerstad er «Gerikstadir kirkja i Visidalir» i Aslak Bolts jordebok frå 1430-talet.

Kyrkja blei restaurert i 2004, då ein tok tilbake mykje av den opphavlege utforminga.

Prestegarden ligg sørvest for kyrkja og kyrkjegarden.

## Bilete frå kyrkja

Fil:Gjerstad kirke 20120826-01.JPG|Interiør
Fil:Gjerstad kirke 20120826-03.JPG|Koret
Fil:Gjerstad kirke 20120826-08.JPG|Preikestolen
Fil:Gjerstad kirke 20120826-04.JPG|Døypefonten
Fil:Gjerstad kirke 20120826-07.JPG|Orgelgalleriet


## Kjelder

* «Gjerstad kirke» ved gjerstad.kirken.no
* «Gjerstad kirke» ved nettstaden Norske kirkebygg
* 

## Bakgrunnsstoff
* 
* «Gjerstad kirke» ved nettstaden Norske kirkebygg
* «Gjerstad kirke, Gjerstad» ved nettstaden Kyrkjesøk
The Story in Your Eyes

«**The Story in Your Eyes**» er ein song frå 1971 av det engelske rockebandet The Moody Blues. Han er skriven av gitarist og songar Justin Hayward, og vart først gjeven ut som singel med «My Song» som B-side, og så på albumet *[[Every Good Boy Deserves Favour]]* kort tid etter. 

«The Story in Your Eyes» startar med eit elektrisk gitarriff som går igjen gjennom songen, ei drivande, men elegant basslinje, og Justin Hayward på solovokal. Mellotron og korvokal skapar ei stor, svulstig lyd. Dette var den siste singelen til The Moody Blues med mellotron. På SACD-utgåva av albumet finst ein versjon av «The Story in Your Eyes» der mellotronen har ei meir dominerande rolle. 

## Medverkande
* Justin Hayward &ndash; vokal, akustisk og elektrisk gitar
* John Lodge &ndash; bassgitar, korvokal
* Mike Pinder &ndash; Mellotron, piano, korvokal
* Ray Thomas &ndash; tamburin, korvokal
* Graeme Edge &ndash; trommer, perkusjon

## Salslister

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:The Story in Your Eyes|The Story in Your Eyes]]» frå ,  den 7. mai 2012.*
Isn't Life Strange

«**Isn't Life Strange**» er ein song frå 1972 av det engelske rockebandet The Moody Blues. Han var skriven av bassist John Lodge, og var den første av to singlar frå albumet *[[Seventh Sojourn]]*, som kom same året. 

«Isn't Life Strange» opnar langsamt med fløyte av Ray Thomas og Chamberlin  av Mike Pinder, medan John Lodge og Justin Hayward syng. 

Når Moody Blues spelar songen på konsertar, nyttar John Lodge ein dobbelthalsa gitar med ein standard 6-strengs på eine halsen og ein 4-strengs bass på den andre. 

## Salslister

## Medverkande
* Justin Hayward &ndash; elektrisk gitar, vokal
* John Lodge &ndash; bassgitar, vokal
* Mike Pinder &ndash; Chamberlin, korvokal
* Ray Thomas &ndash; fløyte, korvokal
* Graeme Edge &ndash; trommer, perkusjon

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Isn&#39;t Life Strange|Isn&#39;t Life Strange]]» frå ,  den 7. mai 2012.*
Question

«**Question**» er ein song frå 1970 av det engelske progrockbandet The Moody Blues. Han vart skriven av gitarist Justin Hayward, som syng solovokal på songen. «Question» vart gjeven ut på singel i april 1970, og seinare på albumet *[[A Question of Balance]]*.

Opphavleg heitte songen òg «A Question of Balance», men tittelen vart forkorta til «Question». Songen var politisk ladd og omhandla Vietnamkrigen. 

På denne tida var «Question» ei enkel innspeling for Moody Blues. Det førre albumet deira, *[[To Our Children's Children's Children]]*, hadde songar med så mange forskjellige lydar og dobbeltspor at det ikkje var mogeleg å framføre songane på konsertar. På grunn av dette vart «Question» spelt inn i eitt enkelt opptak, utan å legge på ekstraspor i etterkant, slik at songen kunne framførast live. 

Singelen hadde «Candle of Life» som B-side, som var frå det førre albumet til Moody Blues, *To Our Children's Children's Children*.

«Question» er ein av dei mest populære songane til Moody Blues, og har vore med på nesten alle samle- og live-albuma deira. I tillegg er songen vorten gjeninnspelt (saman med «Isn't Life Strange») i studio med London Symphony Orchestra, som allereie hadde laga ein orkesterversjon av han 1978) til *[[Greatest Hits av The Moody Blues|Greatest Hits]]* av The Moody Blues frå 1988.

Marillion-songaren Fish laga ein coverversjon av songen, vald ut som ein av dei personlege favorittane hans, til albumet *[[Songs from the Mirror]]* frå 1993.

## Medverkande
* Justin Hayward: akustisk gitar, solovokal
* John Lodge: bassgitar, korvokal
* Mike Pinder: mellotron, korvokal
* Ray Thomas: tamburin, korvokal
* Graeme Edge: trommer, perkusjon

## Lister

## Kjelder

## Bakgrunnsstoff
* Question ved Songfacts.com
Seventh Sojourn

***Seventh Sojourn*** er det åttande albumet til The Moody Blues, utgjeve i 1972.

## Musikk og tekst
Opningssporet, Mike Pinder sin «Lost in a Lost World» sørgjer over brutaliteten i ein revolusjon og refererer til rasehat. Fleire av songane har tydelege politiske referansar. Som «Question» frå to år tidlegare, omhandlar «You and Me» pågåande krigar, som Vietnamkrigen. Bassisten John Lodge skilda «I'm Just a Singer (In a Rock and Roll Band)» som eit svar til fans som feilaktig leste guru-aktig visdom i tekstane til deira. På dette albumet nytta The Moody Blues, i tillegg til ein Mellotron, eit tangentinstrument kalla Chamberlin, som liknar på Mellotron. Dette instrumentet kunne simulere orkesterlydar meir realistisk og lettare enn mellotronen.

## Utgjeving
*Seventh Sojourn* nådde femteplassen på albumlista i Storbritannia og vart det første albumet deira som nådde toppen av lista i USA, der det låg i fem veker.

Det kom to hitsinglar frå albumet, «Isn't Life Strange» (13. plassen i Storbritannia, 29. plassen i USA) og «I'm Just a Singer (In a Rock and Roll Band)» (36. plassen i Storbritannia, 12. plassen i USA). Begge desse songane vart overskugga av ei nyutgjeving av «Nights in White Satin», som vart spelt inn i 1967. Denne singelen nådde niandeplassen i Storbritannia og andreplassen i USA, den høgaste listeplasseringa dei oppnådde med ein singel i USA.

Då det var vanskar med å spele inn dette albumet, valde gruppa å ta ein pause etter ein turne i Asia i 1974. Det vart den siste turneen til Mike Pinder med gruppa. Dei kom saman att i 1977 for å spele inn *[[Octave]]*, men den påfølgjande turneen var altså utan Pinder.

I april 2007 vart albumet gjeve ut på SACD med fire bonusspor. Songen «Island», blant desse bonusspora, vart spelt inn i 1973 og var ein av songane meint for ein oppfølgjar til *Seventh Sojourn*. I 2008 vart ei ny utgåve med dei same bonusspora gjeve ut på ein standard lyd-CD.

## Innhald

## Medverkande
*Justin Hayward - vokal, gitar
*John Lodge - vokal, bass, akustisk gitar
*Ray Thomas - vokal, fløyte, tamburin, saksofon, obo
*Graeme Edge - trommer, perkusjon, vokal
*Mike Pinder - vokal, Chamberlin, piano, harmonium

## Teknisk
*Produsent - Tony Clarke
*Lydteknikarar - Derek Varnals and Tony Clarke («Isn't Life Strange»)
*Assistant lydteknikar - David Baker
*Plateomslag - Phil Travers
*Innsida av plateomslaget - The Moodies

## Salslister

### Album

### Singlar

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Seventh Sojourn|Seventh Sojourn]]» frå ,  den 7. mai 2012.* 
*** oppgav desse kjeldene:*