open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Paul Whaley

**Paul Gene Whaley** () var ein amerikansk trommeslagar som er mest kjent som trommeslagaren i rockebandet Blue Cheer. 

Whaley var son av countrysongaren Paul Edward Whaley. Han voks opp i byane Vallejo og Winters i California.  Han spelte trommer i bandet The Oxford Circle i Davis i California. Whaley er kreditert på Oxford Circle-albumet *Live at the Avalon 1966*. Då han forlét Oxford Circle for å bli med i Blue Cheer i 1967, vart det førstnemnde bandet oppløyst. Han var den lengstlevande medlemmen i Blue Cheer etter Peterson døydde i ein alder av 63 år. Whaley døydde av hjartesvikt 28. januar 2019, to veker etter 72-årsdagen sin.

## Diskografi

### Med Oxford Circle

Singlar
*«Foolish Woman/Mind Destruction» (World United 002, Januar 1966)
Album
* «Nuggets from California: Live at the Avalon» 1966 (Big Beat, 1997)

### Med Blue Cheer

Singlar
*«Summertime Blues» med «Out Of Focus» (frå albumet Vincebus Eruptum)
*«Just a Little Bit» med «Gypsy Ball» (frå albumet Vincebus Eruptum)
*«Feathers From Your Tree» med «Sun Cycle» (frå albumet Outsideinside)
*«The Hunter» med «Come And Get It» (frå albumet Outsideinside)
Album
**[[Vincebus Eruptum]]* (1968)
**[[Outsideinside]]* (1968)
**[[New! Improved!]]* (1969)
**[[The Beast Is Back]]* (1984)
**[[Highlights and Lowlives]]* (1990)
**[[Dining with the Sharks]]* (1991)
**[[What Doesn't Kill You... av Blue Cheer|What Doesn't Kill You...]]* (2007)
**7 (Finish in 1979)* (2012; ShroomAngel Records)
**The '67 Demos* (Demo, 2018; BeatRocket)
Live
**[[Blitzkrieg Over Nüremberg]]* (1989; Thunderbolt/Nibelung Records)
**Live & Unreleased, Vol. 1: '68/'74* (1996; Captain Trip Records)
**Live & Unreleased, Vol. 2: Live at San Jose Civic Centre, 1968 & More* (1998; Captain Trip Records)
**Hello Tokyo, Bye Bye Osaka – Live in Japan 1999* (1999)
**Rocks Europe* CD/DVD, 2009; Rainman/Captain Trip Records)
**Live at Anti WAA Festival 1989* CD/DVD, (2014; Nibelung Records)
**Party Hard at the Underground Cologne* (berre digital, 2017; Nibelung Records)
**Three Giants, One Tour - Live in Tyskland in 1992* (berre digital, 2022; Nibelung Records)
**Live Bootleg: London – Hamburg* (offisiell bootleg, 2005; Rockview Records)

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Paul Whaley|Paul Whaley]]» frå ,  den 5. juli 2023.* 
*** oppgav desse kjeldene:* &nbsp;
Abe «Voco» Kesh

**Abe Keshishian**, med artistnamnet **Abe «Voco» Kesh** () var ein San Francisco-basert disc jockey og plateprodusent. Han er mest kjend for å ha oppdaga det gryande hardrock-bandet Blue Cheer, og for å ha produsert dei to første albuma deira, *[[Vincebus Eruptum]]* og *[[Outsideinside]]*. Han produserte òg hitsingelen deira «Summertime Blues» av Eddie Cochran.

Han jobba som DJ på legendariske KSAN San Francisco, der han var ansvarleg for nattprogrammet. Han vart fødd i Detroit og døydde på Marin Hotel i San Rafael, der han budde dei siste 14 åra av livet sitt.

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Abe "Voco" Kesh|Abe "Voco" Kesh]]» frå ,  den 5. juli 2023.* 
*** oppgav desse kjeldene:* &nbsp;
John Van Hamersveld

**John Van Hamersveld** () er ein USA-amerikansk biletkunstnar og illustratør, som designa plateomslag for popband og psykedeliske band sidan 1960-åra. Blant dei 300 albuma er omslaget til *[[Magical Mystery Tour]]* av The Beatles, *[[Crown of Creation]]* av Jefferson Airplane, *[[Exile on Main Street]]* av The Rolling Stones, og *[[Hotter than Hell av Kiss|Hotter Than Hell]]* av Kiss. Hans første store oppdrag, i 1963, var å designa plakaten til surfefilmen *[[The Endless Summer]]*, og deretter var han designsjef for Capitol Records frå 1965 til 1968. I løpet av denne perioden jobba han med illustrasjonane til albuma til Capitol-artistar som Beatles og The Beach Boys. Han var òg ansvarleg for utforminga av dei psykedeliske plakatane til utstillinga Pinnacle Shrine.

## Plateomslag
Blant plateomslaga han har designa finn ein:

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:John Van Hamersveld|John Van Hamersveld]]» frå ,  den 5. juli 2023.* 
*** oppgav desse kjeldene:*

## Bakgrunnsstoff
* Nettsida til John Van Hamersveld
Outsideinside

***Outsideinside*** er det andre studioalbumet til den USA-amerikanske powertrioen Blue Cheer. Philips Records gav ut albumet i august 1968, berre sju månader etter debutplata deira, *[[Vincebus Eruptum]]*.

Albumet vart spelt inn både utandørs og innandørs - derav tittelen på albumet. Låtane inneheld bidrag frå alle medlemmene, og dessutan to coverlåtar: «Satisfaction» av The Rolling Stones og «The Hunter» av Albert King. Albumet vart gitt ut på CD i 1999 av det italienske selskapet Akarma Records. Denne inneheld ein ekstra låt frå dei opphavlege innspelingane, med tittelen «Fortunes», som eit bonusspor.

*Outsideinside* nådde 90. plassen på albumlista ''Billboard'' 200. «Just a Little Bit» var den første singelen frå albumet; han nådde 92. plassen på singellista ''Billboard'' Hot 100.

## Bakgrunn
*Outsideinside* vart produsert av Abe «Voco» Kesh og delvis lydsett av Eddie Kramer, som hadde jobba med The Jimi Hendrix Experience og The Rolling Stones (og seinare lydsett utgivingar av mellom anna Led Zeppelin og Kiss). Nokre av låtane vart spelt inn både utandørs og i studio.

Omslagsmåleriet til albumet er måla av «Arab», og vart designa av Gut Turk, ein tidlegare Hells Angel. Fotografia til albumet vart tekne av den kjende rockefotografen Jim Marshall. *Outsideinside* var den siste plata med den opphavlege Blue Cheer-besetninga; gitaristen Leigh Stephens forlét bandet etter at albumet vart gitt ut.

## Mottaking

I ei retrospektiv melding for AllMusic kommenterte Mark Deming: 

I ei melding av to-for-éin nyutgivinga av albumet (saman med *Vincebus Eruptum*) skreiv Pitchfork-skribenten Alexander Lloyd Linhardt: «*Outsideinside* konverterer den stilistiske entusiasmen og lêraktige haldninga deira til strukturert song. Viss plata ikkje høyrest like innverknadsrik ut som den kataklysmiske galskapen på *Vincebus*, er det fordi ho definerer 'klassisk' rock.» Den kanadiske journalisten Martin Popoff lovprisa albumet der bandet «pre-disponerer Purple, dunkar Hendrix i trynet, og generelt hamrar psykedelia ned i jorda» og konkluderte med at «Etter dei fleste definisjonar er ikkje dette heavy metal, men etter dei fleste målestokkar trampar Blue Cheer over Zep I og II.».

## Innhald

## Innspelingsstader
«**Outside-innspelingane**»
*Gate Five, Sausalito, California
*Muir Beach, California
*Pier 57, New York City
«**Inside-innspelingane**»
*A&R Studio, New York City
*Olmstead Studios, New York City
*Record Plant, New York City
*Pacific Recorders, San Mateo, California

## Medverkande
;Blue Cheer
*Leigh Stephensgitar
*Dickie Petersonbassgitar, vokal
*Paul Whaleytrommer

;Gjestemusikar
*Ralph Burns Kelloggklaverinstrument, orgel, blåseinstrument

;Produksjon
*Abe «Voco» Keshprodusent
*Hank McGill, Jay Snyder, Tony May, Eddie Kramerlydteknikarar

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Outsideinside|Outsideinside]]» frå ,  den 5. juli 2023.* 
*** oppgav desse kjeldene:* &nbsp;
Just a Little Bit av Blue Cheer

«**Just a Little Bit**» er ein song av det amerikanske rockebandet Blue Cheer på albumet *[[Outsideinside]]*. Han er ein av to Blue Cheer-låtar som hamna på Billboard Hot 100, med ei topplassering på 92. plassen, og i Canada 69. plassen. Bandet gjorde ei nyinnspeling av songen til albumet deira *[[What Doesn't Kill You...av Blue Cheer|What Doesn't Kill You...]]*. Trommeslagar Neil Peart i Rush brukte seinare eit av trommemønstera frå låten til avslutninga av coverversjonen deira av «Summertime Blues».

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Just a Little Bit (Blue Cheer song)|Just a Little Bit (Blue Cheer song)]]» frå ,  den 5. juli 2023.* 
*** oppgav desse kjeldene:* &nbsp;
Ethan James

**Ralph Burns Kellogg** (), òg kjend som **Ethan James**, var ein amerikansk musikar, plateprodusent og lydteknikar, mest kjend for arbeidet sitt på Minutemen-albumet *[[Double Nickels on the Dime]]*. Han har òg produsert og lydteknisert album for Black Flag, The Bangles, Rain Parade, Dos, Psychobud og mange andre. Mange av desse innspelingane vart gjorde i Radio Tokyo Studio, som han grunnla tidleg på 1980-talet.

Under sitt verkelege namn var han medlem av heavy metal-bandet Blue Cheer frå 1969 til 1972.  Han vart rekna som ein meister på dreielire, eit mellomalderinstrument, og var òg kjent for å spela symfonium. James vende tilbake til scena i 1989 og opptredde mellom anna med San Francisco Mozart Festival Orchestra.

James døydde av komplikasjonar frå leverkreft i San Francisco i ein alder av 56 år.

## Utvald diskografi
* *Shaking Hands With Kafka* (Moll Tonträger, 1993)
* *What Rough Beast* (Moll Tonträger, 1995)
* *The Ancient Music Of Christmas* (Hannibal Records, 1996)
* *A Garden Of Hurdy-Gurdy Delights* (Taqsim Records, 1997)
* *Learning Chinese The Hard Way* (Stonegarden Records, 2002)

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Ethan James|Ethan James]]» frå ,  den 5. juli 2023.* 
*** oppgav desse kjeldene:*
Genesaretbåten

**Genesaretbåten**, og kalla **Jesusbåten**, er ein drygt åtte meter lang fiskebåt som  i 1986 vart funnen på stranda av Genesaretsjøen i Israel.

I 1986 var vasstanden uvanleg låg i Genesaretsjøen, og då oppdaga to brør frå kibbutzen Ginosar,  eit to tusen år gammalt båtvrak, som tidlegare låg innkapsla i botnleira ved den nordvestre kyst av innsjøen. 

Trevirket i båten er med karbon 14-metoden vorte datert til perioden år 120 f.Kr.-år 40 e.Kr. Båten var i såpass god stand på grunn av dei oksygenfattige forholda på sjøbotnen.

## Oppbygging

Båten er bygd vedhjelp av ein skalbyggingsteknikk som gir ei glattt bordkledning. Borda har først vorte samanføya med ein tapp- og tappholteknikk. I overkant av eit bord har det vorte hogge ut eit tapphol. Eit tilsvarande hol vart laga i bordet over. Det vart sett inn ei brikke som passa i båe hola. Denne brikka vart så låst av dimlingar. På denne måten vart huda (skalet) oppbygd i båten sin fasong. Sa vart forsterkande og avstivande innved sett inn.

Dette samanføyingsprinsipper svært gammalt. Det er brukt i  Khufu-skipet,  begravelsesskip for farao Keops som døydde i 2566 f.Kr. Her har tappane vorte limte.

Båten er bygd hovudsakleg av sedertre. I skroget finn ein ti treslag, noko som kan tyde på dårleg tilgang på materialar, eller  at han vart bygd av overskotsmaterialar. Han er flatbotna og kunne roast av fire roarar. Det er spor etter mast. I båten fann ein mellom anna ei oljelampe, ei kokegryte, spikar og krokar. 

Båten er utstilt på *Yigal Allon Museum and Educational Center* i kibbutzen Ginosar.

## Galleri
בית_יגאל_אלון_קיבוץ_גינוסר_,_צילום_אויר.jpg|Yigal Allon Museum and Educational Center, Ginosar
JesusBoat.jpg|Båten er utstilt på Yigal Allon Museum and Educational Center i kibbutzen Ginosar.
Ginosar-Yigal Allon Museum-08-Boot-2010-gje.jpg|Vitjande som ser båten.
Ginosar-Yigal Allon Museum-10-Boot-Zeichnung-2010-gje.jpg|Oversikt over ulikt trevirke i båten i Yigal Allon Museum

2,000 year-old Galilee Boat (25590673480).jpg|Del av den 2000 år gamle båten. Øvst ser vi uthogde hol for naglebrikkene.


## Kjelder

*''Sea of Galilee Boat (Jesus Boat)'' på www.madainproject.com, lest 11. oktober 2020
----
**Denne artikkelen bygger på «[[:nb:Genesaretbåten|Genesaretbåten]]» frå ,  den 5. juli 2023.*
New! Improved!

***New! Improved!*** er det tredje studioalbumet til den amerikanske rockegruppa Blue Cheer. Det kom ut mars 1969 på Philips Records, og var det første albumet deira utan den originale gitaristen Leigh Stephens. Albumet inneheld låtar spelt inn av to ulike gruppebesetningar: i tillegg til bassist og vokalist Dickie Peterson og trommeslagaren Paul Whaley, inkluderer side éin Bruce Stephens (ikkje i slekt med Leigh) på gitar og Burns Kellogg på klaverinstrument, medan side to inkluderer Randy Holden på gitar og vokal.

Dei to besetningane bidreg med svært ulikt materiale. Med Holden ligg tilnærminga nærare den tidlegare psykedeliske hardrocken på Blue Cheer-albuma; med Kellogg og Peterson utforskar dei meir diskré bluesrock og countryrock. I motsetning til på dei tidlegare albuma speler Peterson ei mindre rolle. Holden skreiv og syng låtane på side to, medan Kellogg og Stephens bidreg med det meste av materialet på side éin.

*New! Improved!* var litt meir vellykka enn førre albumet deira, *[[Outsideinside]]*, og nådde 84. plassen på albumlista ''Billboard''' 200. Singelen «West Coast Child of Sunshine», med «When It All Gets Old» på baksida, vart gitt ut, men nådde ikkje hitlistene. Albumet har vorte gitt ut på nytt fleire gonger, og ei utgiving frå 1994 på Repertoire Records inkluderer to songar som først vart gitt ut i 1969 på ein singel som ikkje var ein del av albumet. Holden-komposisjonane «Peace of Mind» og «Fruit & Icebergs» er å finna på fleire Blue Cheer-samleplater, som t.d. *Louder Than God: The Best of Blue Cheer* (1986) og *The History of Blue CheerGood Times Are So Hard to Find* (1988).

## Mottaking

I ei retrospektiv melding for AllMusic gav Mark Deming albumet tre og ei halv av fem stjerner. Han legg vekt på dei to svært ulike musikalske stilane: Uttrykk som «rootsy», «countryrock» og «perkussiv boogie» blir brukt for å skildra låtane med Kellogg og Stephens, medan Holden sitt «bidrag kjennest mykje meir som det formative arbeidet i gruppa [og] indikerer ei utvikling frå den ruvande proto-metallen på *[[Vincebus Eruptum]]* og *Outsideinside*».

## Innhald

## Medverkande
**Side ein**
*Dickie Petersonbass, 12-strengs gitar, vibraslap, vokal
*Paul Whaleytrommer, perkusjon
*Bruce Stephensgitar, skjelpaddeskjel, treblokker
*Burns Kelloggpiano, orgel
*Gene Estes«perkusjonsgreier»
**Side to**
*Randy Holdengitar, vokal
*Dickie Petersonbass
*Paul Whaleytrommer

**Produksjon**
*Milan Melvinprodusent
*Hank Cicalolydteknikar, miksing
*Greg Ironsplateomslag og bokstavering

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:New! Improved!|New! Improved!]]» frå ,  den 5. juli 2023.* 
*** oppgav desse kjeldene:* &nbsp;
Randy Holden

**Randy Holden**  () er ein amerikansk gitarist som er mest kjend for engasjementet sitt i vestkystgruppa Blue Cheer på deira tredje album, *[[New! Improved!]]* (1969).  I tillegg er han målar. Albumet hans *Population II* frå 1970 blir rekna som eit av dei tidlegaste døma på doom metal.

## Diskografi

### [[The Fender IV]]
*«Mar Gaya» / «You Better Tell Me Now» (1964 Imperial singel)
*«Malibu Run» / «Everybody Up» (1965 Imperial singel)
**Fender IV: Surf 101Live* (2016 DVD)

### [[The Sons of Adam]]
*«Take My Hand» / «Tomorrow's Gonna Be Another Day» (1965 Decca singel)
*«You're a Better Man Than I» / «Saturday's Son» (1966 Decca singel)

### [[musikkgruppa The Other Half|The Other Half]]
**The Other Half* (1968 Acta album)

### [[Blue Cheer]]
**[[New! Improved!]]* (1969, berre side 2)

### Lucifer
*Unreleased album (1969–1970)

### Touch of Heaven
**Visions of You* (2010 i lag med operasongaren  Jaclyn Guthrie)

### Solo
**Population II* (1970)
**[[Guitar God]]* (1997)
**Early Works '64'66* (1997 - samlealbum)
**[[Guitar God 2001]]* (2001)
**Surf Guitar God 1963/2001* (2007 Fender IV)
**Raptor* (2007)
**Psychedelic Blue* (2011 stort sett coveralbum)
**Population III* (2022)

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Randy Holden|Randy Holden]]» frå ,  den 5. juli 2023.* 
*** oppgav desse kjeldene:* &nbsp;
Blue Cheer av Blue Cheer

***Blue Cheer*** er det fjerde studioalbumet til det amerikanske rockebandet Blue Cheer. Det vart spelt inn i Wally Heider Studios i San Francisco og gjeve ut i desember 1969 på Philips Records. Gary Lee Yoder bidrog med låtskriving på opnings- og avslutningssporet og vart seinare med i gruppa som gitarist for et neste albumet deira, *[[The Original Human Being]]*.

## Utgjeving og mottaking

Ifølgje Lillian Roxon sitt *Rock Encyclopedia* vart albumet gitt ut i desember 1969. I ei melding for *[[The Village Voice]]* i juni året etter gav Robert Christgau albumet karakteren «B» og skreiv: «Det burde finnast hundrevis av grupper som denne - harde, kompetente, litt kommersielle - men det finst truleg ikkje meir enn 20. Dette er ikkje spesielt originalt, men det er bra, og eg vil vedda på at dei er veldig bra live.» AllMusic-skribenten Mark Deming gav det seinare tre og ei halv av fem stjerner og vurderte det i forhold til dei hardare tidlegare platene til bandet, og kalla det «eit morosamt album som genererer ein imponerande groove ... ein meir tilbakelent og avslappa innsats, men det rockar framleis med ein sterk og stødig vals.»

## Innhald

Den japanske nyutgivinga av *Blue Cheer* i 2007 inneheld monoversjonar av singlane «All Night Long» (Kellogg) og «Fortunes» (Peterson) saman med singelversjonane av «Fool» og «Ain't That the Way» som bonusspor.

## Medverkande
;Blue Cheer
* Bruce Stephens – gitar, kor- og solovokal (2, 4, 7, 9)
* Dickie Peterson – bass, solovokal (1, 3, 5, 6, 8, 10)
* Ralph Burns Kellogg – klaverinstrument
* Norman Mayell – trommer

;Produksjon
* Michael Sunday – produsent
* Eric Albronda – assistant produsent, korvokal
* John Craig – cover design
* Russ Gary – lydteknikar
* Richard Germinaro – kunst
* Baron Wolman – fotografi

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Blue Cheer (album)|Blue Cheer (album)]]» frå ,  den 5. juli 2023.* 
*** oppgav desse kjeldene:* &nbsp;
Eric Albronda

**Eric Albronda** () er ein USA-amerikansk musikar. Albronda var i ein kort periode den første trommeslagaren i Blue Cheer, før han vart erstatta av Paul Whaley. Han var òg medprodusent (saman med Leigh Stephens) på *Red Weather*, det første soloalbumet til den tidlegare Blue Cheer-gitaristen Leigh Stephens, og dessutan soloalbumet med same namn frå eit av Stephens sine band etter Blue Cheer, Pilot.

Gruppa Pilot hadde Bruce Stephens som vokalist, som ofte blir forveksla med Leigh Stephens. Eric Albronda produserte albumet *Pilot* saman med Bruce Stephens i Trident Studios i London. Innspelingane vart gjorde i 1971 og gitt ut på RCA Records. Songen «Fillmore Shuffle» vart sidan spelt inn av Sammy Hagar.

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Eric Albronda|Eric Albronda]]» frå ,  den 5. juli 2023.* 
*** oppgav desse kjeldene:*
Friidrettslandskampen Hellas–Noreg 1954

**Friidrettslandskampen Hellas–Noreg 1954** for menn vart avvikla på Karaiskakis stadion i Athen 14. og 15. september. Landskampen enda med norsk siger 119 – 92. Begge landa deltok med to utøvarar i kvar av enkeltøvingane. I kring 20&nbsp;000 tilskodarar begge dagane.

Jan Borgersen flytta sin fire døgn gamle noregsrekord i 400 meter hekk frå 53,4 sekund til 53,2 sekund.

## Tysdag 14. september
### 100 meter




### 400 m




### 1500 m




### 5&nbsp;000 m




### 110 meter hekk




### Stavhopp




### Lengdehopp




### Kulestøyt




### Spjutkast




### 4 × 100 meter stafett




## Onsdag 15. september
### 200 meter




### 800 m




### 10&nbsp;000 m




### 400 m hekk




### 3&nbsp;000 m hinder




### Høgdehopp




### Tresteghopp




### Diskoskast




### Sleggjekast




### 4 × 400 m stafett




## Kjelder
*friidrett.no
*Arbeiderbladet 16. september 1954
Vormärz

**Vormärz** (‘før mars’) er det tyske omgrepet for tida fram til den mislykka marsrevolusjonen i Tyskland i 1848. Epoken var prega av politistat og sterk sensur. Austerrike og Preussen dominerte Det tyske forbundet, med Klemens von Metternich som ein viktig maktfigur.

## Politikk og samfunn
Byrjinga på perioden er ikkje skarpt definert, men kan anten setjast til Napoleon sitt fall og skipinga av Det tyske forbundet i 1815, eller til den franske julirevolusjonen i 1830. Sensuren blei innleidd av Metternich i 1819, og førte til at trykkefridommen blei innskrenka og at innverknaden frå opplysingstida sine idéar i samfunnet blei reversert.

Då den mentalt tilbakeståande Ferdinand I av Austerrike overtok den formelle makta i 1835, blei det mogleg for Metternich å styra dei interne og ytre sakene i riket gjennom renkespel. Den veksande nasjonalismen og den sosiale uroa skulle komma til uttrykk i marsrevolusjonen i 1848, der den veksande arbeidarklassen blei sett på som eit politisk, framfor eit sosialt, problem.

Framveksten til liberalismen blant aristokratiet og middelklassen blei eit stadig større problem for både Metternich og Ferdinand, med krasse angrep på undertrykkinga deira av ytringsfridommen og tankefridommen.

## Kultur
Kulturelt sett er tida kjend som biedermeier, ei avslutting på romantikken.

*Vormärz* viser også til ei rørsle i tysk litteratur på den same tida som var prega av auka interesse blant forfattarar for politiske og sosiale tema, som den aukande økonomiske eininga til Tyskland gjennom Zollverein, emne knytt til tysk sameining og utvida røysterett for menn.

### Forfattarar og verk

## Sjå òg
* Wartburgfesten
* Hambacherfesten
* Novemberoppstanden
* Den tyske revolusjonen i 1848

## Kjelder

**Delar av denne artikkelen bygger på «[[:no:Vormärz|Vormärz]]» frå , den 6. juli 2023.*  

**Delar av denne artikkelen bygger på «[[:en:Vormärz|Vormärz]]» frå , og «[[:de:|Vormärz]]» frå  den 6. juli 2023.*
Trådstjertar

**Trådstjertar** er ei biologisk slekt ***Discosura*** av kolibriar med fem medlemmer som samla har eit leveområde frå Costa Rica til Rio de Janeiro. Slekta er ein del av stammen Lesbiini, «koketter», innanfor underfamilien Lesbiinae.

## Skildring
Trådstjertar er små, i hovudsak kopargrøne kolibriar med eit iaugefallande kvitt band over overgumpen og med kvite flekker på kroppssidene. Hannane har lange og djupt kløfta halar, medan hoene har korte halar, relativt korte, rette nebb og viser tydelege mønster på undersida. Dette er skogbaserte kolibriar som spesielt favoriserer skog i relativt lågtliggande fjellsider og ein art, ringtrådstjert (*Discosura langsdorffi*) berre i lågtliggande skog 100-300 moh. Typisk er hannar 10-11 cm lange, hoene 6,5 til 8 cm.


Discosura_conversii_Santa_Elena.JPG|Grøntrådstjert, *Discosura conversii*, hoe
Discosura_popelairii_-near_Manu_Road,_Peru-8.jpg|Topptrådstjert, *Discosura popelairii*, hann
Bandeirinha_(Discosura_longicaudus)_ESEC_de_Caetés,_PE.jpg|Hjartetrådstjert, *Discosura longicaudus*, hann


## Artslista
Trådstjertar i rekkjefølgje etter IOC World Bird List V13.1, 2023, med norske artsnamn etter *Norske navn på verdens fugler*. IUCN kategori er etter *HBW and BirdLife Taxonomic Checklist*.

* Grøntrådstjert, *Discosura conversii*, Green thorntail, (Bourcier & Mulsant, 1846), (LC)
:Lever i Costa Rica, Panama, langs stillehavskysten av Colombia og langs vestsida av Andes i Ecuador.
* Topptrådstjert, *Discosura popelairii*, Wire-crested thorntail, (Du Bus de Gisignies, 1846), (LC)
:Lever i ikkje-samanhengande område ved austre Andes i Meta-departementet i Colombia, i Ecuador, til Puno-regionen i Peru og kanskje inn i tilgrensande Bolivia.
* Ringtrådstjert, *Discosura langsdorffi*, Black-bellied thorntail, (Temminck, 1821), (LC)
:Lever i fem land rundt indre Amazonas og langs austkysten av Brasil, i statane Bahia, Espírito Santo og Rio de Janeiro.
* Bronsetrådstjert, *Discosura letitiae*, Letitia's thorntail, (Bourcier & Mulsant, 1852), (DD)
:Kjent frå tre museumseksemplar frå ca. 1853 merkt «Bolivia», det finst elles ikkje data for denne arten.
* Hjartetrådstjert, *Discosura longicaudus*, Racket-tailed coquette, (Gmelin, JF, 1788), (LC)
:Skil seg mest frå dei andre artane med hannar som har to «rekkertar» på enden av halen liknande vimpelstjertar (*Ocreatus*). Bandet over nedre rygg er meir oransje enn kvitt. Lever på Guayanaskjoldet og langs austkysten av Brasil. Mest under 200 moh., men til 900 m i Gran Sabana i Venezuela.

## Kjelder

## Bakgrunnsstoff
Mari Fasting

**Mari Fasting** () er ein norsk tidlegare orienteringsløpar frå Moss. Ho var del av det norske stafettlaget som vann VM-gull i 2013. Under VM 2015 tok ho to sølvmedaljar, den eine i klassisk løype og den andre i stafett. Tre år tidlegare fekk ho VM-bronse i stafett.

## Aktiv
Etter ho vann langdistansen og stafetten ved junior-VM 2005, var Fasting frå 2006 ein av dei beste norske orienteringsløparane på kvinnesida. Åra 2010-15 vart ho noregsmeister 3 gongar på klassisk-distansen, 2 gongar på langdistansen og like mange gongar på mellomdistansen, samt 4 gongar i stafett og ein gong i nattorientering.

Under 2012-VM vann Fasting, Silje Jahren og Anne Margrethe Hausken bronse på stafetten. Året etter vann Noreg VM-stafetten under meisterskapen ved Tampere. Heidi Bagstevold opna for Noreg, før Fasting og til sist Anne Margrethe Hausken sikra norsk triumf. Ved VM 2015 i Inverness sprang Fasting  inn til sølvmedalje på klassisk-distansen, langt bak suverene Ida Bobach frå Danmark. Meisterskapen i Skottland avslutta Fasting med å vinne stafett-sølv i lag med nemnde Bagstevold og Hausken. 

### Medaljar og plasseringar i verdsmeisterskap
*VM 2006: Nr 6 på mellomdistansen
*VM 2010: Nr 9 på klassisk-distansen
*VM 2011: Nr 4 i stafett
*VM 2012: Bronsemedalje i stafett
*VM 2013: Gullmedalje i stafett, nr 8 på klassisk-distansen
*VM 2014: Nr 4 på klassisk-distansen
*VM 2015: Sølv på klassisk-distansen og i stafett
*VM 2016: Nr 7 på klassisk-distansen

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:nb:Mari Fasting|Mari Fasting]]» frå ,  den 6. juli 2023.*
Samuel Colman

**Samuel Colman** () var ein amerikansk målar. Han er særleg kjend for bilete av på Hudsonelva.

Colman var fødd i Portland i Maine, men familien flytta etterkvart til New York by. Allereie i barndommen byrja han teikna etter naturen, ved hamna i New York og på Hudsonelva, og ein trur han fekk opplæring ei tid av Asher Brown Durand frå kunstrørsla Hudson River School. Han stilte ut for fyrste gong ved National Academy of Design i 1850. I 1854 hadde han opna sitt eige galleri i New York. Året etter blei han vald til *associate member* i National Academy, og i 1862 blei han fullverdig medlem. 

Colman reiste etterkvart til Europa og studerte kunst i Frankrike, Spania, Italia og Sveits. Han var med på å stifta det amerikanske akvarellselskapet, American Watercolor Society, som han var president for frå byrjinga i 1866 til 1871.

På 1860-talet budde Colman i Irvington i New York, der han utførte fleire måleri av landsbygda kring staden. Louis Comfort Tiffany, oppfinnaren av Tiffany-glas, var student av Colman medan han budde der.

## Galleri

Colman Storm King on the Hudson.jpg|*Storm King on the Hudson* (1866), olje på lerret, Smithsonian American Art Museum
Brooklyn Museum - Late November in a Santa Barbara Cañon, California - Samuel Colman - overall.jpg|*Late November in a Santa Barbara Cañon, California* (ca. 1888), akvarell på papir, Brooklyn Museum
Brooklyn Museum - On the Viga, Outskirts of the City of Mexico - Samuel Colman - overall.jpg|*On the Viga, Outskirts of the City of Mexico* (1892), olje på lerret, Brooklyn Museum
Colman_Spanish_Peaks.jpg|*Spanish Peaks, Southern Colorado, Late Afternoon* (1887)


## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:sv:Samuel Colman|Samuel Colman]]» frå ,  den 6. juli 2023.*  
*** oppgav desse kjeldene:*
* 
*
Slepkolibriar

**Slepkolibriar** er ei biologisk slekt ***Lesbia*** av kolibriar med to medlemmer som har eit leveområde frå Colombia til Bolivia. Slekta er ein del av stammen Lesbiini, «koketter», innanfor underfamilien Lesbiinae.

## Skildring
Slepkolibriar er små kolibriar der hannfuglar har ekstremt lang og kløfta hale. Den største arten er svartslepkolibri, med hale på opptil 18 cm og kan få ei total kroppslengd på 24-26 cm. Hoa av same art har òg lang hale med total kroppslengd på opptil 14,5 cm. Grønslepkolibri har kortare lengd, høvesvis 16,5 og 11 cm. Nebba er relativt korte. Dei har dels overlappande utbreiing og lever i habitat av krattskog i austre og sentrale Andesfjella, 2000-3800 moh., svartslepkolibri høgast og inn i páramo til 4000 m i Colombia og Ecuador. 


Black-tailed_Trainbearer_(Lesbia_victoriae)_(20235759136).jpg|Svartslepkolibri, *Lesbia victoriae*
Lesbia_nuna_Cometa_coliverde_Green-tailed_Trainbearer_(8743056764).jpg|Grønslepkolibri, *Lesbia nuna*


## Artslista
Slepkolibriar i rekkjefølgje etter IOC World Bird List V13.1, 2023, med norske artsnamn etter *Norske navn på verdens fugler*. IUCN kategori er etter *HBW and BirdLife Taxonomic Checklist*.

* Svartslepkolibri, *Lesbia victoriae*, Black-tailed trainbearer, (Bourcier & Mulsant, 1846), (LC)

* Grønslepkolibri, *Lesbia nuna*, Green-tailed trainbearer, (Lesson, RP, 1832), (LC)

## Kjelder

## Bakgrunnsstoff
Handball-VM 2023 for kvinner

**Handball-VM 2023 for kvinner**, den 26. i rekka, vart avvikla i tida 29. november til 17. desember 2023 i Danmark, Noreg og Sverige. Det var fyrste gongen tre land stod som arrangør av ein verdsmeisterskap i handball for kvinner. Finalespelet gjekk føre seg i Danmark. Frankrike vann den store VM-pokalen, Noregs lag kom på sølvplass og Danmark kneip bronsemedaljane.

## Arenaar

## Innleiande runde
### Gruppe A

---------

--------

--------

### Gruppe B

--------

---------

---------

### Gruppe C

------

-----------

---------

### Gruppe D

-----------

-------

------------

### Gruppe E

------

---------

-------

### Gruppe F

--------

--------

-------

### Gruppe G

----------

----------

---------

### Gruppe H

----------

--------

--------

## President's Cup
### Gruppe I

-------

---------

-------

### Gruppe II

------

--------

--------

-------

### Plasseringskampar om 25. til 32. plass
;Kamp om 31. plass

;Kamp om 29. plass

;Kamp om 27. plass

;Kamp om 25. plass

## Hovudrunden
### Gruppe I

--------

-------

---------

### Gruppe II

--------

-------

--------

### Gruppe III

--------

----------

-------

### Gruppe IV

--------

--------

-------

## Sluttspelet
### Kvartfinalar

--------

--------

-------

### Plasseringskampar om 5.- til 8.-plass

---------

;Kamp om 7. plass

;Kamp om 5. plass

### Semifinalar

---------

### Bronsefinale

### Finale

## Finalen
Finalen mellom tittelforsvarar Noreg og Frankrike vart spelt i Herning framom 12&nbsp;017 tilskodarar. Laga fylgde kvarandre til dess Noreg skåra to mål i det tiande minutt og leia 7–5. Vel midtvegs i omgangen utlikna Frankrike til 10–10. Frankrike tok så føringa 15–13 i det 21. minutt. Ved pause leia det franske laget 20–17. Fram til det 49. minutt styrte Frankrike kampen med ein fordel på to til fire mål. Noreg reduserte då til 25–26, men Frankrike svarte med å auke til 29–25 i løpet av fire minutt. Léna Grandveau, som skåra dei fire siste måla for Frankrike, fastsette sluttresultatet til 31–28.

**Frankrike** sine mål kom frå Léna Grandveau og Tamara Horacek, begge 5, Orlane Kanor og Chloé Valentini, begge 4, Sarah Bouktit og Estelle Nze Minko, begge 3, Laura Flippes og Alicia Toublanc, begge 2, Paulette Foppa, Lucie Granier, Méline Nocandy, alle 1. Laura Glauser og Hatadou Sako vakta målburet.

**Noreg**s Nora Mørk vart kampens toppskårar med sine 8 fulltreffarar. Stine Oftedal skåra 6 mål, Henny Reistad 5, Camilla Herrem 4, Ingvild Bakkerud og Emilie Hovden kvar sine 2 og Maren Aardahl 1 mål. Stine Skogrand, Silje Solberg, Kari Brattset, Kristine Breistøl, Vilde Ingstad, Kristina Novak, Thale Deila og målvaktene Katrine Lunde og Sanna Solberg kom ikkje på skåringslista.

## Sjå òg
* Handball-VM 2023 for menn

## Kjelder

*Kampoversyn

## Bakgrunnsstoff
*International Handball Federation
The Original Human Being

***The Original Human Being*** er det femte studioalbumet til den amerikanske rockegruppa Blue Cheer. Det kom ut i 1970 og syner Blue Cheer som utforskar ein meir psykedelisk og tilbakelent rock and roll med blåsarar på eit par av songane. Dette albumet har ein særs uvanleg og annleis song for Blue Cheer å vere: «Babaji (Twilight Raga)», med bruk av sitar og synthesizer. Desse instrumenta vart berre brukt ein annan gong på songen «I'm the Light» på albumet *[[Oh! Pleasant Hope]]*.

## Innhald

## Medverkande
;Blue Cheer
*Dickie Peterson – bass, gitar, solovokal (spor 2, 3, 9)
*Gary Lee Yoder – gitar, munnspel, vokal, harp, solovokal (spor 1, 4–8, 10–11), produsent
*Ralph Burns Kellogg – orgel, piano, synthesizer, bass
*Norman Mayell – trommer, gitar, perkusjon, sitar, produsent på spor 1

;Produksjon
*Eric Albronda – produsent
*Mark Harman, George Horn – lydteknikarar
*Russ Gary – miksing og redigering i Wally Heider Studios i San Francisco i California

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:The Original Human Being|The Original Human Being]]» frå ,  den 6. juli 2023.* 
*** oppgav desse kjeldene:* &nbsp;
Gary Lee Yoder

**Gary Lee Yoder** () var ein USA-amerikansk musikar, som var med i fleire psykedeliske rockeband i San Francisco i 1960-åra, inkludert The Oxford Circle, Kak og Blue Cheer.

Yoder vart fødd i Pasadena i California. The Oxford Circle (danna i 1966) og Kak (danna i 1968) vart begge danna i heimbyen til Yoder i Davis i California, og bestod av den same kjernen av medlemmer. Sjølv om Oxford Circle ofte delte scene med kjemper som Grateful Dead, Jefferson Airplane og Janis Joplin, oppnådde dei ikkje same ry og fekk aldri platekontrakt. I 1997 vart livealbumet *Live at the Avalon 1966* gitt ut. Det kom på sjetteplassen på *[[Record Collector]]* si liste over dei 50 beste nyutgivingane i 1997, framfor nyutgivingar av Pink Floyd, Grateful Dead og Santana, og fekk òg ei god melding i *[[magasinet Mojo|Mojo]]*.

Kak skulle berre gi ut éi plate i 1969, *Kak*, som har vorte eit samlarobjekt. Ho vart gitt ut på nytt av Big Beat Records i 1999 som *Kak-ola*.  Denne innspelinga inneheldt i tillegg upubliserte soloverk av Yoder.

Yoder opptredde av og til før sin død, 75 år gammal den 7. august 2021.

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Gary Lee Yoder|Gary Lee Yoder]]» frå ,  den 6. juli 2023.* 
*** oppgav desse kjeldene:* &nbsp;
Douglas Killmer

**Douglas «Doug» Killmer** () var ein USA-amerikansk blues- og rockebassist, som var aktiv frå 1960-åra til seint i 1990-åra. Nokre gonger blir han kreditert som Douglas Kilmer eller Doug Kilmer. Han blir hugsa best for å ha spelt basslinja på Norman Greenbaum-hitten «Spirit in the Sky» frå 1970 (nummer 333 på *[[Rolling Stone]]* si liste over dei 500 beste låtane gjennom tidene). I tillegg til dette spelte han på Otis Rush-sin Grammypris-vinnande «Right Place, Wrong Time» frå 1976 og Rita Abrams sin Grammy-nominerte låt «Mill Valley». Han var aktiv på musikkscena i San Francisco Bay Area i over tre tiår.

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Douglas Killmer|Douglas Killmer]]» frå ,  den 6. juli 2023.*
Oh! Pleasant Hope

***Oh! Pleasant Hope*** er det sjette studioalbumet til den amerikanske rockegruppa Blue Cheer, og det siste albumet deira før *[[The Beast Is Back]]* i 1984. Det består av mindre psykedelia og hardrock og meir folkrock-element. Dette er eit uvanleg Blue Cheer-album i og med at Dickie Peterson berre syng solo på tre songar. Eit anna uvanleg aspekt er at låten «I'm the Light» har utbreidd bruk av sitar og synthesizer, sjølv om låten «Babaji (Twilight Raga)» på det førre albumet *[[The Original Human Being]]* òg hadde utbreidd bruk av dei nemnde instrumenta.

## Innhald

## Medverkande
*Dickie Peterson – bass, vokal
*Norman Mayell – trommer, gitar, sitar, vokal
*Gary Yoder – akustisk og elektrisk gitar, harp, vokal
*Ralph Burns Kellogg – orgel, piano, synthesizer, bass
med:
*Bob Gurland - Munn-trompet
*Kent Housman - Dobro, korvokal
*Cynthia Jobse - harpe
*Jim Keylor - bass
*Douglas Killmer - bass
*Jack May - gitar
*Dehner Patten - gitar
*Dr. Richard Peddicord - gitar, vokal
*Ronald Stallings - saksofon

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Oh! Pleasant Hope|Oh! Pleasant Hope]]» frå ,  den 6. juli 2023.* 
*** oppgav desse kjeldene:* &nbsp;
The Beast Is Back

***The Beast Is Back*** er det sjuande studioalbumet til det amerikanske rockebandet Blue Cheer, gjeve ut i 1984, 13 år etter det førre albumet deira, *[[Oh! Pleasant Hope]]* (1971). Det inneheld nyinnspelte versjonar av nokre av dei mest populære låtane deira frå stordomstida på slutten av 1960-åra, og dessutan nytt materiale. På albumet medverkar grunnleggjarane Dickie Peterson og Paul Whaley. Originalgitaristen Leigh Stephens deltok ikkje i gjenforeininga.

*The Beast Is Back* har vorte gitt ut med tre ulike albumomslag.

## Innhald

## Medverkande
;Bandmedlemmar
*Dickie Peterson – bass, solovokal
*Tony Rainier – sologitar, korvokal
*Paul Whaley – trommer

;Produksjon
*Carl Canedy, Paul Curcio - produsentar
*Chris Bubacz - lydteknikar
*Jack Skinner - mastering
*Jon Zazula - leiande produsent

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:The Beast Is Back|The Beast Is Back]]» frå ,  den 6. juli 2023.* 
*** oppgav desse kjeldene:*
Jon Zazula

**Jonathan Zazula** (), òg kjend som **Jonny Z**, var ein amerikansk leiar i musikkbransjen som var eigar av platebutikken Rock'n Roll Heaven i New Jersey og grunnla plateselskapet Megaforce Records. Platebutikken til Zazula i East Brunswick i New Jersey gjorde han til ein sentral person i metalmiljøet på austkysten, og han spelte jamleg demoband som han fekk tilsendt gjennom undergrunnsnettverket sitt for bandhandel, som inkluderte folk som Brian Slagel frå Metal Blade Records, Ron Quintana (redaktør for magasinet *Metal Mania*) og produsenten Mark Whitaker. Han var òg mentor for radioprofilen Eddie Trunk.

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Jon Zazula|Jon Zazula]]» frå ,  den 6. juli 2023.*  

## Bakgrunnsstoff
*Megaforce Records
*Nettsida til Jon Zazula
* 
*
Highlights and Lowlives

***Highlights and Lowlives*** er det åttande studioalbumet til det amerikanske rockebandet Blue Cheer, gjeve ut i 1990 og produsert av Jack Endino. Bonussporet «Blues Cadillac» er på somme utgåver av albumet og som løynd spor på somme CD-utgåver. 

## Innhald

## Medverkande
;Blue Cheer
*Dickie Peterson – bassgitar, solovokal
*Duck MacDonald – sologitar, korvokal
*Paul Whaley – trommer

;Produksjon
*Jack Endino – produsent
*Dave Anderson, Ivor Mladek – lydteknikarar
*Rainer Kleber – mastering
*Roland Hofmann – leiande produsent

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Highlights and Lowlives|Highlights and Lowlives]]» frå ,  den 6. juli 2023.* 
*** oppgav desse kjeldene:* &nbsp;
Duck MacDonald

**Andrew «Duck» MacDonald** () er ein USA-amerikansk heavy metal/hardrock-gitarist, som har spelt med fleire band, det mest kjende Blue Cheer.

Han byrja å spela i ulike band rundt omkring i New York City. I 1980 vart han spurt om å bli med i Shakin' Street, der han erstatta gitaristen Ross the Boss. Shakin' Street turnerte i USA som oppvarmingsband for Black Sabbath og Blue Öyster Cult på Black and Blue-turneen. Etter dette og ein turné i Frankrike vart Shakin Street oppløyst.

MacDonald møtte eks-Elf/Rainbow-medlemmene Gary Driscoll og Craig Gruber, og starta bandet Bible Black. Dei spelte inn albumet *Ground Zero* med vokalisten Jeff Fenholt. Etter dette samarbeidde MacDonald og Driscoll med Anthrax-produsenten Carl Canedy for å setja saman albumet *Thrasher*, med ulike andre musikarar. Det vart gitt ut i 1985.

Dei neste tre åra jobba han med ulike artistar, som David Feinstein i bandet The Rods og Kim Simmonds i Kim Simmonds Band. I 1988 vart han kontakta av Blue Cheer-bassisten Dickie Peterson, og han vart med på konsertalbumet *Blitzkrieg over Nüremberg* frå 1989 og *Highlights and Lowlives* frå 1990, etterfølgd av ein turné i USA. I 1992 forlét han Blue Cheer og vart erstatta av Dieter Saller, der han bygde eit innspelingsstudio og starta bandet Playground. Playground gav ut fleire mislykka album før han vart med i Blue Cheer igjen i 1999. Han spelte med dei fram til Dickie Peterson døydde og Blue Cheer offisielt vart oppløyst 12. oktober 2009

## Diskografi
;Med Bible Black
**Bible Black* (1981)
**Ground Zero* (1983)

;Med Thrasher
**Burning at the Speed of Light* (1985)

;Med Lone Rager
*«Metal Rap» Single, (1985)

;Med Blue Cheer
**[[Highlights and Lowlives]]* (1990)
**[[What Doesn't Kill You... av Blue Cheer|What Doesn't Kill You]]* (2007)
Konsertalbum
**[[Blitzkrieg Over Nüremberg]]* (1989; Thunderbolt/Nibelung Records)
**Hello Tokyo, Bye Bye Osaka – Live in Japan 1999* (1999)
**Rocks Europe* CD/DVD, 2009; Rainman/Captain Trip Records)
**Live at Anti WAA Festival 1989* CD/DVD, (2014; Nibelung Records)
**Live Bootleg: London – Hamburg* (offisiell bootleg, 2005; Rockview Records)
Jack Endino

**Jack Endino** () er ein amerikansk produsent og musikar med base i Seattle i Washington. Endino har lenge vore knytt til Seattle-selskapet Sub Pop og grunge-rørsla, og har jobba med banebrytande album frå band som Mudhoney, Soundgarden og Nirvana. Han var òg gitarist i Seattle-bandet Skin Yard, som var aktivt mellom 1985 og 1992. Endino har sidan drive eit studio i Seattle kalla Soundhouse Recording.

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Jack Endino|Jack Endino]]» frå ,  den 6. juli 2023.* 
*** oppgav desse kjeldene:* &nbsp;

## Bakgrunnsstoff

*
Dining with the Sharks

***Dining With the Sharks*** er det niande studioalbumet til det amerikanske rockebandet Blue Cheer, gjeve ut i 1991. 

Albumet vart spelt inn som ein powertrio med dei to tidlegare medlemmane Dickie Peterson (bass/vokal) og trommeslagar Paul Whaley, i tillegg til eit nytt medlem i bandet, tyskaren 
Dieter Saller på gitar. 

Det inneheld ein coverversjon av Jimi Hendrix-klassikaren «Foxy Lady».

## Innhald

## Medverkande
;Blue Cheer
*Dickie Peterson – bass, vokal, gitar
*Paul Whaley – trommer, perkusjon
*Dieter Saller – gitar, perkusjon

;Andre medverkande
*Tony McPhee – slidegitar på spor 8
*Dave Anderson, Mick Jones, Harry Love, Roland Hofmann – klapping og god stemning

;Produksjon
*Roland Hofmann – produsent
*Harry Love, Dave Anderson – lydteknikarar
*Hardy Heinlin – miksing
*Hans-Jörg Mauksch – mastering

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Dining with the Sharks|Dining with the Sharks]]» frå ,  den 6. juli 2023.* 
*** oppgav desse kjeldene:* &nbsp;
Tony McPhee

**Anthony Charles McPhee** () var ein engelsk gitarist og songar. Han var grunnleggjar av det engelske blues- og rockebandet The Groundhogs.

## Karriere
McPhee fekk namnet «T.S.» - som står for «Tough Shit» - då han gav ut ein duettsingel med Champion Jack Dupree - med tittelen «Get Your Head Happy!» - i 1966. Produsent Mike Vernon foreslo å leggja til namnet til McPhee for å få det til å sjå meir ut som eit offisielt bluesnamn.
 
The Groundhogs varma opp for Dupree og John Lee Hooker på konsertar i Storbritannia i midten av 1960-åra. Bandet utvikla seg til ein bluesrocktrio som produserte tre britiske Top 10-album i Storbritannia tidleg på 1970-talet. Sjølv om dei har halde fram med å spela i ulike besetningar fram til i dag, trekte McPhee seg offisielt frå bandet i 2015..

I 1973 gav McPhee ut eit soloalbum med tittelen *The Two Sides of Tony (T.S.) McPhee*. Side A på denne plata er bluesrock, og side B er ein enkelt psykedelisk kunstrock-komposisjon i fire satsar med Arp 2600-synthesizer, elektrisk piano og trommesynthesizeren The Rhythm Ace. Den har fått tittelen *The Hunt*, og utforskar den sterke haldninga til McPhee til jakt på rev og hjort. McPhee gav òg ut mange andre solo akustisk bluesplater, og dessutan duettar med Jo Ann Kelly.

Forutan Groundhogs spelte McPhee med Herbal Mixture, John Dümmer Band, Hapshash and the Coloured Coat, Tony McPhee's Terraplane, Tony McPhee's Turbo, Tony McPhee's Band, og Current 93.

Biografien til McPhee, skriven av Paul Freestone, vart gitt ut i 2012.

## Helseproblem og død
I 2009 vart McPhee ramma av hjerneslag, noko som påverka talen og evna til å syngja.

McPhee døydde 6. juni 2023 av komplikasjonar etter eit fall året før. Han vart 79 år gammal.

## Solodiskografi
* 1966 *Ain't Gonna Cry No More – Someone to Love Me*
* 1966 *You Don't Love Me When You Gotta Good Friend*
* 1968 *Me and the Devil* – ymse artistar
* 1969 *I Asked for Water* – ymse artistar
* 1971 *Same Thing on Their Minds*
* 1973 *Two Sides of Tony McPhee*
* 1991 *The Blues and the Beast*
* 1993 *Foolish Pride*
* 1996 *Slide, T.S., Slide*
* 1996 *Herbal Mixture-Groundhogs*
* 1997 *Bleachin' the Blues*
* 2000 *Live in Poland at Blues Express*
* 2004 *Blues at Ten*

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Tony McPhee|Tony McPhee]]» frå ,  den 6. juli 2023.*  

## Bakgrunnsstoff
*Offisiell nettstad for Tony McPhee
* 
*
What Doesn't Kill You... av Blue Cheer

***What Doesn't Kill You...*** er det tiande og siste studioalbumet til det amerikanske rockebandet Blue Cheer. Albumet inneheld ei nyinnspeling av låten «Just a Little Bit», opphavleg frå albumet *[[Outsideinside]]* og ein coverversjon av den klassiske blueslåten «Born Under a Bad Sign». David Fricke har kalla albumet «et sterkt visittkort for studioet.» Albumet har med Pentagram-trommeslagaren Joe Hasselvander på halvparten av låtane, medan den andre halvparten har med den opphavlege trommeslagaren Paul Whaley. Tittelen viser til Nietzsche sin aforisme «Det som ikkje drep meg, gjer meg sterkare».

## Innhald

## Medverkande
*Dickie Petersonbassgitar, vokal
*Duck MacDonaldgitar
*Paul Whaleytrommer (spor: 3, 6-9) 
*Joe Hasselvandertrommer (spor: 1, 2, 4, 5, 10)

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:What Doesn't Kill You...(Blue Cheer album)|What Doesn't Kill You...(Blue Cheer album)]]» frå ,  den 6. juli 2023.* 
*** oppgav desse kjeldene:* &nbsp;
Kjetil Bjørlo

**Kjetil Bjørlo** () er ein norsk tidlegare orienteringsløpar frå Halden. I over ti år fram til 2001 tevla han på høgste nivå. Individuelt vann han VM-bronse i 1997 og sølv i nordisk meisterskap 1999, han sikra seg to NM-gull attåt.

## Aktiv
Bjørlo var med i dei norske stafett-laga som kom på andreplass i den nordiske meisterskapen i åra 1992, 1995 og 1997. Under orienterings-VM 1997 ved Grimstad tok han bronsemedaljen på klassisk-distansen, einast Petter Thoresen og svenske Jörgen Mårtensson orienterte betre. I den same meisterskapen vann han også bronse i stafett, saman med Håvard Tveite, Bjørnar Valstad og Petter Thoresen. To år seinare kneip Bjørlo sølvmedaljen på kort-distansen ved Nordisk meisterskap i orientering 1999 i Malvik.

Bjørlo vart norsk meister i kort løype i 1997 og på langdistanse i 1999.

Halden Skiklubb, med Bjørlo i mannskapet, sigra i den store orienteringsstafetten Jukola i 1989, 1998 og 2000. Han var også med på å vinne Tiomila åra 1998–2000 og 2002–04 for Halden SK.

### Medaljar og plasseringar i verdsmeisterskap
*Nordisk 1992:	Sølv i stafett
*Nordisk 1993: Nr 7 på kort-distansen
*VM 1993: Nr 8 på kort-distansen
*Nordisk 1995: Sølv i stafett, nr 7 individuelt
*Nordisk 1997: Sølv i stafett, nr 4 på kort-distansen
*VM 1997: Bronsemedalje i klassisk løype og i stafett
*Nordisk 1999: Sølvmedalje på kort-distansen
*VM 2001: Nr 7 på kort-distansen

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:nb:Kjetil Bjørlo|Kjetil Bjørlo]]» frå ,  den 7. juli 2023.*
Osvald Mildh

**Sven Osvald «Ossi» Mildh** () var ein finsk friidrettsutøvar frå Helsinki. Han vann to bronsemedaljar ved EM i friidrett 1954, den eine på 400 meter hekk og den andre i 4 × 400 meter stafett.

Mildh deltok i Sommar-OL 1952, utan å kome vidare frå forsøket. Under europameisterskapen 1954 i Bern gjorde han sitt livs løp då han med tida 51,5 sette finsk rekord i 400 meter hekk og vann bronsemedaljen, einast dei sovjetiske utøvarane Anatolij Julin og Jurij Litujev sprang fortare.  I den same meisterskapen tok Mildh seg av den andre etappen for det finske mannskapet som kom på tredjeplass i den lange stafetten. Både under Sommar-OL 1956 og Friidretts-EM 1958 vart han slått ut i forsøket. 

Åra 1953, 1954, 1957 og 1958 vart Mildh finsk meister på 400 m hekk. I tillegg vann han den nasjonale gullmedaljen på 400 meter i 1953 og på 110 meter hekk i 1957.

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:fi:Ossi Mildh|Ossi Mildh]]» frå ,  den 7. juli 2023.*
Bietigheim-Bissingen

**Bietigheim-Bissingen** er ein by og ein kommune i forbundslandet Baden-Württemberg i Tyskland med 43&nbsp;000 ibuarar. Byen ligg knapt 10 km nord om Ludwigsburg og 20 km sør om Heilbronn.

Kommunen omfattar 31,3 km². Bietigheim-Bissingen er gjeldfri og ein av de rikaste bykommunane i Tyskland.

Noregs lag spelte sine innleiande kampar i Handball-VM 2017 for kvinner i Bietigheim-Bissingen.

Datateknikaren Matthias Ettrich er frå Bietigheim-Bissingen.

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:de:Bietigheim-Bissingen|Bietigheim-Bissingen]]» frå ,  den 7. juli 2023.*  

## Bakgrunnsstoff

*
Sachsenheim

**Sachsenheim** er ein by og ein kommune i forbundslandet Baden-Württemberg i Tyskland med 18&nbsp;600 ibuarar. Kommunen omfattar 57,9 km² og strekker seg frå byen Sachsenheim 12-15 km nordvestover i eit dalføre omgjeve av låge, skogkledde åsar.

Byen Sachsenheim ligg 11 kilometer nordvest om Ludwigsburg.

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:de:Sachsenheim|Sachsenheim]]» frå ,  den 7. juli 2023.*  

## Bakgrunnsstoff

*