Sun Structures

***Sun Structures*** er debutalbumet til det britiske gruppa Temples. Albumet vart spelt inn på soverommet til vokalist Bagshaw i den lille byen Kettering og gitt ut 5. februar 2014. *Sun Structures* fekk stor merksemd og interesse kort tid etter utgjevinga. I april 2014 var *Sun Structures* det mest spelte albumet på den amerikanske radiostasjonen KEXP Seattle. Mange fans meinte at Temples burde gitt ut albumet tidlegare, spesielt med tanke på at mange av songane var allereie spelt inn – og gitt ut på singel. Likevel ville plateselskapet og Temples venta til februar 2014.

## Innhald
Alle songane er skrivne og komponerte av James Bagshaw og Thomas Warsley

## Medverkande
### Temples
* James Edward Bagshaw – vokal, elektrisk gitar, produsent
* Adam Smith – elektrisk gitar, keyboard
* Samuel Toms – perkusjon
* Thomas Warmsley – bassgitar, kor

### Produksjon
*Thomas Caslin stod for designet og layouten på plata
*Zoë Maxwell – fotograf
*Abbie Stephens – fotograf

## Listeplasseringar

## Omtale

*Sun Structures* mottok både skarp kritikk og mykje lovprising. Albumet er mildt sagt ei nostalgisk oppleving ifylgje Tim Sendra, medan andre sa at det gjekk utover originalitet. Mange musikkjournalistar la vekt på kor sterkt *Sun Structures* minte om andre kjente artistar; og difor ikkje overraska med eigen originalitet — ein musikk som er utelukkande deira. Kate Bennett skriv at *Sun Structures* kanskje ikkje vinn noko pris for den mest banebrytande lydbilete, men at ein ikkje kan vera usamd i at det er dyktige musikarar, som har gitt ut eit herleg og trygt debutalbum. Anthony Fantano meiner at vokalisten ikkje klarar å motstå å trekkja det han kallar for «Revolver-kortet». Graeme Marsh synest at vokalen på albumet minner om T. Rex-vokalist Marc Bolan. Andre – på ei anna side – deriblant Kate Bennett, skriv at vokalen gir sterke reminisensar til Robert Plant, i dei rolege delane.

Bandet klarte ikkje kunne gøyma si beundring for andre artistar; kanskje spesielt ikkje The Beatles. Albumet gir minne til andre psykedeliske og progressive band, som The Byrds, Pink Floyd Beach Boys, 13th Floor Elevators, tidleg T. Rex, Simon & Garfunkel, The Flaming Lips og Led Zeppelin. James Manning går så langt å skildra albumet og Temples som «retrofetisjistiske». Fantano gir ein god analogi til eit teaterstykke: Teateret har fantastiske kostymar og kulissar, «men personlegheitstrekka, scenane og replikkane synest smerteleg likt noko eg allereie har vore borti». Gjennom heile plata er Temples besatt på å etterlikna idola sine, utan eit hint av originalitet, skriv Nathan Stevens. Jayson Greene kritiserer albumet for sitt retro lydbilete; han meiner det er berre nokre få element som minner oss om at ein høyrer på eit nytt band. Plata prøver så hardt å vera flytande og spontant kreativ, men i realiteten er det berre 3–4 idear, skriv Marc Burrows. *Sun Structures* er på den måten veldig retro, men livlaust.

Kate Bennett uttalte at det var vanskeleg å tru at eit band frå ei bygd i Midlands kunne utgje eit så sjølvsikkert debutalbum. Kritikarar gav skrøyt til musikaliteten i *Sun Structures*. Graeme Marsh at albumet inneheld perfekte gitarriff. Tim Jonze skryt òg av gitaren, som er «gjennomvåt av syre». Anthony Fantano viser til god produksjon, og at songane høyrest nydelege ut. Ana Leorne skildrar opningsongen, «Shelter Song», til kjensla då ho forelska seg i gutar. Marsh legg vekt på at bandet ikkje begrenser seg sjølv til døsige, monotone gitarar, som andre psykedeliske band, men gir eit fint bidrag til ein psykedelisk «revival». Fantano er usamd: Han meiner at Temples har neglisjert noko av det viktigaste innan psykedelisk rock – evna til spontanitet. Både Fantano og Burrows seier at *Sun Structures* er for snever og lir av ein idémangel. Stevens viser òg til manglande individualitet, og skildrar *Sun Structures* som ein talentfullt, men ansiktslaust utgjeving.

## Kjelder