open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Herman Wedel Major

**Herman Wedel Major** () var ein norsk lege frå Kristiansand som var ein pioner i utviklinga av psykiatrien i Noreg.

Major studerte medisin frå 1834 og vart cand.med. i 1842. Påverka av mellom anna faren sitt sjølvmord, byrja han lese psykiatri. Med statsstønad studerte han 1843–45 sinnslidingar i Tyskland og Frankrike. I 1846 la han fram ei vid undersøking av tilhøva for psykisk lidande menneske, *Indberetning om Sindssyge-Forholdene i Norge*. Major avdekte her mange forfærda forhold ved dei «dollhus» og «dårekister» som vart nytta til forvaring og innesperring av psykisk lidande. Undersøkinga la grunnen for at Stortinget 17. august 1848 vedtok ei lov om «Sindsyges pleie og behandling». Sinnssjuke-omsorga vart deretter ei oppgåve for helsestellet, skild frå både fattigforsorga og fengselsstellet. Den norske staten fekk så bygt Gaustad sjukehus i Christiania og seinare Eg sjukehus i Kristiansand, dei to fyrste psykiatriske sjukehusa i landet.

Frå 1847 var Major lege ved Oslo Sindssygeindretning, utnemnd til styrar i 1851. I 1854 utvandra han til Nord-Amerika, men under overfarten sokk «Arctic», skipet han reiste med, og både Herman Wedel Major og familien hans omkom.

## Kjelder
*Norsk biografisk leksikon
Halfdan Møller

**Halfdan Fredrik Sibbern Møller** () var ein norsk prest som gav ut fleire skrift på nynorsk.

Møller var fødd i Brønnøy, son til ein distriktslege. Sjølv vart han student 1880 og cand.theol. seks år seinare. Han var residerande kapellan i Volda frå 1887 og i Stavanger frå 1890. Frå 1891 til -98 var han reisesekretær i Norges kristelige ungdomsforbund. Sidan var han residerande kapellan i Sagene sokn i Kristiania. Frå 1918 til han døydde var han sokneprest i Ullern. Møller var mykje aktiv i kristelege og sosiale foreiningar og lag, så som Sagenes ungdomsforening, soldatheimen på Gardermoen og i Norsk søndagsskoleforening.

I 1899 gav Møller ut det nynorske skriftet *Norsk huspostil: sundagstankar aat alle sundagar og festdagar i kyrkjeaaret* og i 1902 *Huspostil til dei gamle teksterne*, også det på nynorsk. Elles omsette han utdrag frå norrøn litteratur, mellom anna fyrste delen av Kongsspegelen.

## Kjelder
Norsk Allkunnebok. VIII. bandet. 1958

**Denne artikkelen bygger på «[[:nb:Halfdan Møller|Halfdan Møller]]» frå ,  den 3. mai 2018.*
Ole Hafnor

**Ole Kristian Hafnor** () var ein norsk næringsdrivar, redaktør og politikar frå Modum i Buskerud. Han representerte Arbeidarpartiet på Stortinget 1928-30.

Hafnor var son til ein hjulmakar og arbeidde frå 1896 til 1902 sjølv som hjulmakar hos vognfabrikant A. Andresen i Drammen. Dei neste åtte åra var han meistersvein på K. Knudsens vognfabrikk i Arendal. Frå 1910 til -22 dreiv han sin eigen vognfabrikk i Solum i Telemark. Sidan dreiv han Bøle bensinstasjon på Bøle ved Skien og frå 1930 til -44 var han i tillegg disponent  for Skiens Drosje- og Rutbileieres Indkjøpslag. Under 2. verdskrigen også knottfabrikant.

Hafnor engasjerte seg tidleg i politikken og var medlem 1907-10 i bystyret i Arendal, 1913-18 i heradsstyret i Solum og 1919-28 i bystyret i Skien. Både i Solum og i Skien var han ei tid varaordførar, i Skien også formann i skulestyret. På 1920-talet var han ein av dei i Arbeidarpartiet som fylgde fleirtalslina under partistridane i DnA. Frå 1926 til 1928 redigerte han den avisa som vart til *[[Telemark Arbeiderblad]]*. Etter å ha vorte vald til stortingsrepresentant for kjøpstadene i Telemark og Aust-Agder hausten 1927, møtte han på Tinget valbolken 1928-30, vald for Arbeidarpartiet. Heile tingperioden var han sekretær i Protokollkomiteen. 

## Kjelder
*Stortingbiografi
Hovudseriefinalen i fotball 1952

**Hovudseriefinalen i fotball 1952** fann stad på Ullevål stadion i Oslo sundag 22. juni 1952, framfor 14&nbsp;253 tilskodarar. Dei to finalistane, Fredrikstad Fotballklubb og Sportsklubben Brann frå Bergen, hadde vunne kvar si avdeling av Hovudserien 1951/52. Fredrikstad FK vart med finalesiffera 3-1 hovudseriemeister for tredje gong.

Brann kom best i gang og tok leiinga ved Olaf Pedersen eit kvarters tid ut i kampen. I slutten av den fyrste omgangen utlikna innbytaren Thorleif Larsen til 1-1 med ein lobb. Utover i den andre omgangen var FFK det førande laget og Bjørn Spydevold sende laget i føringa på eit frispark, før Lloyd Pettersen fastsette resultatet til 3-1.

**Fredrikstad FK** sitt vinnarlag bestod av Asbjørn Nilsen i mål, backane Helge Sveberg og Åge Spydevold, halfane Leif Pedersen, Erik Holmberg, Bjørn Spydevold og løparane Willy Olsen, Arne Pedersen, Lloyd Pettersen, Henry Johannessen og Erik Engsmyr. Thorleif Larsen vart byta inn for Olsen.

For **Brann** stilte mellom andre: Erik Sletten i mål, dei defensive spelarane Trygve Sigvaldsen, Oddvar Hansen og Rolf Vevle Eriksen, offensivt mønstra Bergens-laget Olaf Pedersen, Gunnar Skagen, Gunnar Røed og Otto Rasmussen.

Finn Åge Røed frå Drafn «dømte til meget godt».

## Kjelder
*Arbeiderbladet 1952
The Trashmen

**The Trashmen** var eit rockeband som vart skipa i Minneapolis i Minnesota i 1962. Den originale besetninga i gruppa bestod av Tony Andreason på sologitar og vokal, Dal Winslow på gitar og vokal, Steve Wahrer på trommer og vokal, og Bob Reed på bassgitar. Gruppa spelte surferock med element av garasjerock. I lag med det Colorado-baserte bandet The Astronauts vart dei kalla, «den beste surfegruppa i det kystfrie Midtvesten i 60-åra.»

## «Surfin' Bird»
Den største hitten til The Trashmen var «Surfin' Bird» i 1963, som nådde fjerdeplassen på ''Billboard'' Hot 100 utpå året. Songen var ein kombinasjon av dei to R&B-hittane til The Rivingtons, «The Bird's the Word» og «Papa-Oom-Mow-Mow». Tidlege trykk av singelen hadde The Trashmen oppført som låtskrivarar, men etter trugsel om søksmål frå The Rivingtons, vart dette retta opp. Den tidlege singelen var berre tilskriven trommeslagaren (og songaren) Steve Wahrer. Songen vart seinare spelt inn av artistar som Ramones, The Cramps, Silverchair, The Psychotic Petunias, Pee-Wee Herman, Equipe 84 og thrashmetalbandet Sodom. Songen er nytta i filmar og fjernsynsseriar, mellom anna i Stanley Kubrick-filmen *[[Full Metal Jacket]]*, Vince Vaughn sin «Fred Claus», John Waters-filmen *[[Pink Flamingos]]*, Lyndall Hobbs-filmen *[[Back to the Beach]]* (der Pee-Wee Herman song han), i musikken til videospelet *[[Battlefield Vietnam]]* og David Frankel sin «The Big Year» som ringetoneen på mobiltelefonen til Brad Harris (karakteren som Jack Black spelte).

«Surfin' Bird» var tema i episoden «I Dream of Jesus» i den animerte TV-serien *[[Family Guy]]*, og sendte songen til åttandeplassen på iTunes Top 10 Rock songs-lita og 50. plassen på UK Singles Chart i 2009. I 2010 vart det lansert ein Facebook-kampanje for å få songen til topps på singelista til jul. Som med Rage Against the Machine sin «Killing in the Name» i 2009, var det ein protest mot at førsteplassen skule gå til vinnaren av *[[The X Factor]]*. Songen klarte å nå 3. plassen. 

## Seinare historie
The Trashmen fekk fleire hitsinglar. I 1964 nådde «Bird Dance Beat» 30. plassen på ''Billboard'' Hot 100 i USA. og nådde topp 10 i Canada. Fem andre Trashmen-singlar gjekk òg inn på singellista. Gruppa gav ut i alt fjorten singlar. Ein CD-boks på fire plater med alle innspelingane deira vart gjeven ut på Sundazed Records.

Gruppa vart oppløyst i 1967, men kom saman att i 1980-åra, og spelte i lag fram til Steve Wahrer døydde av kreft i 1989. Bror til Tony Andreason, Mark, erstatta Wahrer som trommelagar. Sonen til Reed, Robin, vart med som turnémedlem i 2009 på trommer og spelte for Mark Andreason.

Bandet spelte inn fire songar i Custom Recording Studios i Golden Valley i Minnesota med den langvarige tilhengjaren og gitaristen Deke Dickerson, for selskapet Major Label og gav dei ut på ein 7" EP, *I'm a Trashman*. Eit heilt album kom ut i april 2014, *Bringing Back the Trash*. Bandet trekte seg attende i 2016. 

## Diskografi

### Album

### Singlar

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:The Trashmen|The Trashmen]]» frå ,  den 3. mai 2018.* 
*** oppgav desse kjeldene:*


## Bakgrunnsstoff
*The Trashmen i History of Rock
*
*
Here Are the Sonics

***!!!Here Are The Sonics!!!*** er debutalbumet til det amerikanske garasjerockbandet The Sonics, gjeve ut i mars 1965 på selskapet Etiquette.

Det kom ut på nytt i 1999 i mono av Norton Records.

## Mottaking

Cub Koda i AllMusic skreiv at albumet «syner eit live-band på sitt mest kraftfulle, klare til å køyre over all konkurranse utan å blunke» og kalla det «nok ein viktig del av rock and roll-historia i Seattle».

Albumet vart inkludert i boka til Robert Dimery kalla *[[1001 Albums You Must Hear Before You Die]]*.

## Ettermåle
*Here Are The Sonics!!!* påverka seinare punkrocken.

## Innhald

## Medverkande
**The Sonics**

* Gerry Roslie – orgel, piano, solovokal
* Andy Parypa – bassgitar
* Larry Parypa – sologitar, vokal
* Rob Lind – saksofon, vokal, munnspel
* Bob Bennett – trommer

**Teknisk**
* Buck Ornsby – plateprodusent
* Kent Morrill – produksjon
* Kearney Barton – lydteknikar
* John L. Vlahovich – design
* Pete Ciccone/Immaculate Concepts – layout for plateomslaget
* Jini Dellaccio – fotografi

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Here Are the Sonics|Here Are the Sonics]]» frå ,  den 3. mai 2018.* 
*** oppgav desse kjeldene:*


## Bakgrunnsstoff
*
The Witch

«**The Witch**» er ein song av det amerikanske garasjerockbandet The Sonics, skriven av vokalisten Gerry Roslie, og først gjeven ut som debutsingelen til bandet i november 1964. Songen kom sidan ut på debutalbumet til The Sonics, *[[Here Are the Sonics]]*. Det er blant dei mest støyande og tyngste innspelingane på den tida, og vert rekna som eit viktig steg i utviklinga av punkrock trass i at songen aldri vart ein nasjonal suksess. Songen kom ut på fleire samleplater, som **'.

==Bakgrunn==
The Sonics vart skipa i 1960 og spelte hovudsakleg instrumental [[R&B]] med stadig skiftande besetning. Seint i 1963 stabiliserte gruppa seg og dei vart eit populært konsertband i det nordvestlege USA. Dei vart lagt merke til av John «Buck» Ormsby, som spelte [[bassgitar]] for [[The Fabulous Wailers]]. Han vart invitert til ei øving i garasjen til trommisen Bob Bennett i 1964, men Ormsby vart ikkje imponert over coverlåtane dei spelte. Ei tidleg utgåve av det som vart gitarriffet på «The Witch» vart spelt og overtydde Ormsby om å signere The Sonics til selskapet han var medeigar i, Etiquette Records.

Teksten på «The Witch» var opphavleg meint å vere om ein lokal dans, men vart omskriven til å handle om ei trulaus kvinne. Songen vart òg markert av ein hamrande, stopp-start-melodi og eit ubøyeleg, aggressivt tempo. Under innspelinga i Ormsby sitt Audio Recording Studio i [[Seattle]], var The Sonics berre nøgd då VU-målarane heldt seg på raudt, noko som rysta lydteknikarane.

«The Witch» vart gjeven ut som debutsingelen til The Sonics i november 1964. Med ein versjon av Little Richard sin «Keep a'-Knockin'», var songen altfor progressiv for mange marknader, men vart etter kvart spelt på mindre radiostasjonar i Seattle. Songen klatra til andreplassen på ei singelliste i regionen og kom ut på ny tidleg i 1965  med «Psycho», ein annan original Sonics-song, som B-side for å unngå å betale honorar til Little Richard. I mars 1965 vart «The Witch» gjeven ut som debutalbuma til gruppa, ''[[Here Are the Sonics]]''. 

Sjølv om «The Witch» aldri kom inn på den nasjonale hitlista, har ein plass i rockehistoria. Det er ein av dei tyngste songane frå denne tida og «The Witch» i lag med «Psycho» har inspirert mange [[punkrock]]-grupper i 1970-åra.  I tillegg er songen ein av tre av The Sonics (flest av noko band) som er med på samlealbumet **'.

Få Sonics-songar vart spelte av andre band, men Syndicate of Sound spelte «The Witch» på albumet deira *Little Girl*.

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:The Witch (song)|The Witch (song)]]» frå ,  den 3. mai 2018.* 
*** oppgav desse kjeldene:*
NM i friidrett 1959

**Noregsmeisterskapen i friidrett 1959**, hovudmeisterskapen, vart avvikla på Hamar stadion dagane 14.-16. august 1969. Arrangørar var Hamar Idrettslag og Hedmark Friidrettskrins. Meisterskapen omfatta 19 tevlingar for menn og 11 for kvinner, for sistnemnde ei øving meir enn tidlegare då 400 meter var NM-øving for fyrste gong.

Reidun Buer fekk kongepokal for å ha forbetra den norske rekorden på 200-meter med heile 0,7 sekund, medan Oddvar Krogh sikra seg kongepokal i aller siste omgangen av sleggjekastinga.

## Menn
### 100 meter




### 200 m




### 400 m




### 800 m




### 1500 m




### 5&nbsp;000 m




### 10&nbsp;000 m




### 110 meter hekk




### 400 m hekk




### 3&nbsp;000 m hinder




### 1000 meter stafett




### Høgdehopp




### Stavhopp




### Lengdehopp




### Tresteghopp




### Kulestøyt




### Diskoskast




### Sleggjekast




### Spjutkast




## Kvinner
### 100 m




### 200 m




### 400 m




### 800 m




### 80 meter hekk




### Høgdehopp




### Lengdehopp




### Kulestøyt




### Diskoskast




### Spjutkast




## Kjelder
*Arbeiderbladet 15.8.1959
*Arbeiderbladet 17.8.1959
Boom av The Sonics

***Boom*** er det andre studioalbumet til det amerikanske garasjerockbandet The Sonics, utgjeve i februar 1966 på Etiquette.

## Mottaking

Cub Koda i AllMusic kalla albumet «like eksplosivt og innverknadstungt som debutplata».

## Innhald

## Medverkande
; The Sonics

* Gerry Roslie – klaverinstument, vokal
* Andy Parypa – bassgitar, vokal
* Larry Parypa – sologitar, vokal
* Rob Lind – saksofon, vokal
* Bob Bennett – trommer

; Teknisk

* Kent Morrill – produsent
* Buck Ormsby – produsent
* Bill Wiley -  lydteknikar

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Boom (The Sonics album)|Boom (The Sonics album)]]» frå ,  den 4. mai 2018.* 
*** oppgav desse kjeldene:*



## Bakgrunnsstoff
*
Hot rod

**Hot rod** er ein typisk gammal, klassisk amerikansk bil med store motorar ombygde for lineær fart. Opphavet til omgrepet «hot rod» er uvisst. 

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Hot rod|Hot rod]]» frå ,  den 4. mai 2018.*  
 

## Bakgrunnsstoff

*National Hot Rod Association
The Unrelated Segments

**The Unrelated Segments** var eit amerikansk garasjerockband frå Taylor i Michigan, aktive mellom 1966 og 1969. Gruppa var eit populært band i Michigan, og vart kjend i regionen for songen «Story of My Life».

## Historie
Kjerna i Unrelated Segments vart leia av vokalisten Ron Stults, og sologitaristen Rory Mack. Dei hadde spelt i lag i eit kortvarig band kalla The Village Beaus. Stults og Mack byta mellom grupper då ein annan musikar, rytmegitaristen John Torok, inviterte dei to og bassisten Barry Van Engelen og trommeslagaren Andy Angellotti, til å spele i lag. Gruppa eksperimenterte med akkordmønster og gitarriff, medan dei spelte populære songar. På den andre øvinga deira i lag, skreiv Stults og Mack den mest suksessrike songen til bandet, «Story of My Life». To veker etter øvinga var bandet offisielt danna og byrja å spele lokalt.

Den 26. november 1966 gjekk dei inn i United Sound studio for å spele inn debutsingelen sin med «It's Unfair» på B-sida. Innspelinga vart fullført på tre og ein halv time. I februar 1967 vart «Story of My Life» gjeven ut på singel for HBR og vart ein massiv hit i Detroit-området. Dei vart òg mykje spelt andre lokale område i Midtvesten. Den avgrensa marknadsføringa og distribusjonen til selskapet deira gjorde at singelen aldri slo gjennom nasjonalt. Sommaren same året gjekk The Unrelated Segments i studio att for å spele inn singelen «Where You Gonna Go?», ein annan lokal hit. Dette gjorde at dei fekk vere oppvarmingsband for artistar som Spirit, Spencer Davis Group og Jeff Beck Group, The Who og MC5.

«Cry, Cry, Cry» kom ut sommaren 1968, men vart ikkje like populær som forgjengarane. Angellotti fekk kort tid etter sparken frå bandet og vart erstatta av Ron Fuller. Etter Van Engelen vart trekt ut til militærteneste i Vietnam tidleg i 1969 henta The Segments inn ny gitarist, Daryl Gore, og Torock flytta til bass. Etter å ha endra namn til berre The U.S. spelte dei inn nokre songar som selde dårleg før dei gav seg. Bandet oppstod på nytt og endra namn til Lost Nation og spelte inn for Motown-selskapet Rare Earth. 

## Diskografi
* «Story of My Life» med «It's Unfair» - HBR 514 (1967)
* «Where You Gonna Go» med «It's Gonna Rain» - Liberty 55992 (1967)
* «Cry, Cry, Cry» med «It's Not Fair» - Liberty 56052 (1968)

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Unrelated Segments|Unrelated Segments]]» frå ,  den 4. mai 2018.* 
*** oppgav desse kjeldene:*
The Haunted frå Canada

**The Haunted** var eit kanadisk garasjerockband frå Montreal. Bandet vart skipa av Jurgen Peter (gitar) i 1965 og spelte inn fleire plater før dei vart oppløyste i 1971. Dei vart blant dei første kanadiske banda som fekk ei viss suksess innan denne sjangeren.

## Historie
I 1965 slo Jurgen Peter seg saman med Bob Burgess (vokal), Al Birmingham (sologitar), Glenn Holmes (bass) og Peter Symes (trommer) og danna The Haunted. Utanom Peter var det berre Birmingham som var konstant medlem. Bande er mest kjende for songen «1-2-5», som vart spelt inn med Birmingham (sologitar), Peter (rytmegitar), Burgess (vokal), Mason Shea (bass) og Dave Wynne (trommer).

Det første gjennombrotet deira kom etter dei vann ein Battle of the Bands-konkurranse i Montreal i 1965, og slo konkurrentar som David Clayton-Thomas og The Shays. Førsteprisen var studiotid for Quality Records, som dei brukte til å spele inn dei to songane på den første singelen deira, «1-2-5» med B-sida «Eight O'Clock This Morning». Sjefane i Quality Records likte godt «1-2-5», men ville ha den originale teksten endra, så ein «rein» versjon med ny tekst vart òg spelt inn. Singelen (med «rein» tekst) kom ut på Quality tidleg i 1966. Det første opplaget av plata feilstava namnet deira som «The Hunted.»

Singelen vart ein stor suksess lokalt, og fekk så eit gjennombrot nasjonalt. Songen vart òg lagt merke til i USA, der de originale «usensurerte» versjonen kom ut. Bandet spelte inn fleire singlar og eit album over dei neste to åra, og populariteten deira auka. Den siste singelen deira, «Vapeur mauve» er ein franskspråkleg versjon av Jimi Hendrix sin «Purple Haze».

Bandet vart eit av dei mest etterspurtte banda i Canada i starten av 1970-åra. Då Peter valde å leggje ned bandet i 1971 hadde dei avtalar for eit år fram i tid, og måtte betale dyt for å kome ut av desse.

## Diskografi

### Studioalbums

### Singlar

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:The Haunted (Canadian band)|The Haunted (Canadian band)]]» frå ,  den 4. mai 2018.* 
*** oppgav desse kjeldene:*

## Bakgrunnsstoff
*The Haunted
The Birdwatchers

**The Birdwatchers** var eit amerikansk garasjerock- og popband som var aktive i 1960-åra i Tampa-området i Florida. Bandet hadde ein Everly Brothers-liknande stil tidleg i karrieren og gav ut ein versjon av «Wake Up Little Susie» på, eit plateselskap frå Florida.

I 1966 og 1967 gav dei ut fem singlar på selskap Mala og Laurie, i tillegg til lokale utgjevingar på Tara, Marlin og Scott. Dei fleste av desse var med Sammy Hall på vokal. 

Trass i at dei deltok på tenåringsshow som *[[Where The Action Is]]*, klarte dei aldri å nå høgare på hitlista i USA enn 125. plassen i september 1966 med «I'm Gonna Love you Anyway». Ein annan av songane deira, «Girl I Got News for You», nådde den regionale Billboard-lista for Miami, med ein tredjeplass i april 1966. 

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:The Birdwatchers|The Birdwatchers]]» frå ,  den 4. mai 2018.* 
*** oppgav desse kjeldene:*
Pat Crerand

**Patrick Timothy Crerand** () er ein skotsk tidlegare fotballspelar frå Glasgow som med Manchester United vart FA-cupvinnar, to gongar ligameister og i 1968 vinnar av europacupen. I tida 1961-65 spelte han 16 landskampar for Skottland. Crerand var i alle år ein defensiv midtbanespelar, taklingssterk og med ein presis pasningsfot. 

### Klubbspel
Crerand var Celtic-spelar frå hausten 1957 til han 6. februar 1963 vart overført til Manchester United. Med Celtic spelte han den skotske cupfinalen 1961, ein kamp som enda med tap 0-2 i omkampen mot Dunfermline. Allereie våren 1963 vann Crerand sin fyrste pokal med Manchester United då han var med å vinne FA-cupfinalen mot Leicester City med 3-1. Både i 1965 og 1967 hadde han ei viktig rolle då United lukkast gå til topps i den engelske ligaen. Den 29. mai 1968 kom høgdepunktet for Crerand og Manchester United, klubben vann då europacupfinalen på Wembley stadion i London med 4-1 over Benfica frå Lisboa. Ved sesongslutt i mai 1971 la han fotballskoa på hylla, etter 304 ligakampar for Manchester United.

### Landslagsspel
Crerand landslagsdebuterte 3. mai 1961. I 1962 var han sterkt delaktig då Skottland vann den britiske landslagsmeisterskapen. Sidan fekk han få landslagsoppdrag og tok på seg den mørkeblå landslagtrøya for 16. og siste gongen 13. oktober 1965 då Skottland tapte 1-2 mot Polen på Hampden Park. Han vart verande utan landslagsmål.

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Pat Crerand|Pat Crerand]]» frå ,  den 5. mai 2018.*
Fred «Sonic» Smith

**Frederick Dewey Smith** (), med scenenamnet **Fred «Sonic» Smith**, var ein amerikansk gitarist, mest kjend som medlem av det innverknadstunge og politiske rockebandet MC5 frå Detroit. 31 år gammal gifta han seg og stifta familie med rockemusikaren Patti Smith. Dei samarbeidde musikalsk og fekk to barn i lag. 

Etter MC5 stifta Smith bandet Sonic's Rendezvous Band, som gav ut ein singel, «City Slang», medan Smith levde. I 1988 samarbeidde han med Patti Smith på albumet hennar *[[Dream of Life]]*.

Fred Smith døydde i Detroit i 1994 etter eit hjarteinfarkt.

## Ettermæle
I 2003 rangerte magasinet *[[Rolling Stone]]* Smith på 93. plassen på lista deira over dei 100 beste gitaristane gjennom tidene.

Bandet Sonic Youth tok namnet sitt etter kallenamnet til Smith. 

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Fred "Sonic" Smith|Fred "Sonic" Smith]]» frå ,  den 5. mai 2018.* 
*** oppgav desse kjeldene:*


## Bakgrunnsstoff
* 
* 
*
Rob Tyner

**Robert W. Derminer** (), kjend som **Rob Tyner**, var ein USA-amerikansk musikarar, mest kjend som songar i proto-punkbandet MC5 frå Detroit. Han tok scenenamnet sitt etter jazzpianisten McCoy Tyner. Det var Tyner som ropte «kick out the jams, motherfuckers» på konsertane til MC5, noko som skapte kontroversar då opptak av det kom ut på plate.  Tyner byrja opphavleg i bandet som bassist, men bandet forstod at han passa betre som solovokalist.

## Biografi

Tyner vart med i det som kom til å bli MC5 i 1964. Han prøvespelte som bassist, men vart etter kort tid flytta over til solovokal. Han vart verande med bandet til dei vart oppløyst i 1972. 

I 1977 samarbeidde Tyner med Eddie & the Hot Rods på ein singel og ein turné i Storbritannia. Samstundes starta han «The New MC5» i USA, som seinare skifta namn til Rob Tyner Band og la grunnlaget for «Rob Tyner & the National Rock Group», som aldri gav ut nokre innspelingar. 

17. september 1991 døydde Tyner av eit hjarteattak i setet på den parkerte bilen sin i heimbyen Berkley i Michigan. Han vart teken til Beaumont Hospital i Royal Oak, der han døydde, og etterlet kona Becky og tre barn.

## Diskografi

### MC5
;Album
* *[[Kick Out the Jams]]* (1969)
* *[[Back in the USA av MC5|Back in the USA]]* (1970)
* *[[High Time av MC5|High Time]]* (1971)

### Robin Tyner & The Hot Rods
* «Till the Night Is Gone (Let's Rock) / Flipside Rock» (1977)

### Solo
* *Blood Brothers* (1990)

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Rob Tyner|Rob Tyner]]» frå ,  den 5. mai 2018.* 
*** oppgav desse kjeldene:*
Michael Davis

**Michael Davis** () var ein USA-amerikansk bassist, songar, låtskrivar og produsent. Han var mest kjend som medlem av MC5 frå 1964 til 1972.

Han spelte bass på dei tre originale albuma til MC5, inkludert debutplata *[[Kick Out the Jams]]*. I 1975-1976 sat Davis fengsel i Kentucky for dopmisbruk.

Då han kom ut av fengsel spelte Davis i det Ann Arbor-baserte kunststøybandet Destroy All Monsters. Sidan spelte han i Blood Orange.

Davis døydde av leversvikt 17. februar 2012, 68 år gammal.

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Michael Davis (bassist)|Michael Davis (bassist)]]» frå ,  den 5. mai 2018.* 
*** oppgav desse kjeldene:*
Dennis Thompson

**Dennis Thompson** () var ein USA-amerikansk trommeslagar, mest kjend som medlem av proto-punk/hardrockgruppa MC5 frå Detroit. 

Thompson fekk kallenamnet «Machine Gun» på grunn av den kjappe stilen sin, som påverka punk, metal og hardcore punk.

Etter MC5 vart oppløyst i 1972, vart Thompson i 1975–1976 medlem av The New Order, i 1981 i New Race og sidan i The Motor City Bad Boys og The Secrets. 
 
## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Dennis Thompson (drummer)|Dennis Thompson (drummer)]]» frå ,  den 5. mai 2018.* 

## Bakgrunnsstoff
* Offisiell nettstad
Richard Manitoba

**Richard «Handsome Dick» Manitoba** () er ein USA-amerikansk punkrocksongar og radiovert, mest kjend som songar i The Dictators frå New York City.

I 2005 vart Manitoba vokalist i MC5, der han erstatta den originale songaren Rob Tyner, som døydde i 1991. Bandet vart oppløyst då bassisten Michael Davis døydde i 2012.

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Richard Manitoba|Richard Manitoba]]» frå ,  den 5. mai 2018.* 
*** oppgav desse kjeldene:*



## Bakgrunnsstoff
*
*Manitoba's Ein bar driven av Manitoba.
Wayne Kramer

**Wayne Kramer** () er ein amerikansk gitarist, songar, låtskrivar, produsent og filmmusikkomponist.

Kramer vart kjend som tenåring i 1967 då han var med å starte rockegruppa MC5 (Motor City 5) i Detroit. Gruppa var kjende for dei kraftfulle konsertane sine og eit venstreorientert politisk syn. MC5 vart oppløyst i 1972 på grunn av krangling, dopmisbruk og personlege problem. For Kramer førte dette til at han i fleire år sleit med dopmisbruk før han klarte å kvitte seg med problem og kome attende til musikken i 1990-åra.

*[[Rolling Stone]]* har rangert han på 92. plassen på lista si over dei 100 beste gitaristane gjennom tidene.

## Utvald diskografi

### Med MC5
* *[[Kick Out the Jams]]* (1969)
* *[[Back in the USA av MC5|Back in the USA]]* (1970)
* *[[High Time av MC5|High Time]]* (1971)

### Solo
* *Death Tongue* (1991) Progressive
* *[[The Hard Stuff av Wayne Kramer|The Hard Stuff]]* (1995) Epitaph Records
* *Dangerous Madness* (1996) Epitaph Records
* *Dodge Main* (1996) Alive
* *Gang War* (1996) Sonic
* *Citizen Wayne* (1997) Epitaph Records
* *LLMF (Live Like a Mutherfucker)* (1998) Epitaph Records
* *Mad for the Racket* (2001) MuscleTone
* *The Return of Citizen Wayne* (2002) MuscleTone
* *Adult World* (2002) MuscleTone
* *More Dangerous Madness* (2004) Diesel Motor

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Wayne Kramer (guitarist)|Wayne Kramer (guitarist)]]» frå ,  den 5. mai 2018.* 
*** oppgav desse kjeldene:*
*

## Bakgrunnsstoff

*Offisiell nettstad
David Sadler

**David Sadler** () er ein engelsk tidlegare fotballspelar frå Kent fylke. Han vart to gongar ligameister med Manchester United og var i 1968 med å vinne Europacupen i fotball.

### Klubbspel
Sadler fekk sin ligadebut for Manchester United 24. august 1963 mot Sheffield Wednesday. Den fyrste tida i United spelte han både på midtbana og i angrepet, men vart etter kvart mest nytta som midtstoppar jamsides rutinerte Bill Foulkes. Både i 1965 og 1967 var Sadler med å sikre ligatittelen for Manchester-laget. Den 29. mai 1968 stod Sadler og Manchester United for ei historisk bragd då klubben vart den fyrste engelske vinnaren av Europacupen i fotball, etter å ha slått Benfica med 4-1 i finalen på Wembley stadion i London. 8. november 1973 vart Sadler overført til 2. divisjonslaget Preston North End, som vart trena av Bobby Charlton, hans tidlegare lagkamerat i United. Ved sesongslutt i 1977 la Sadler opp, grunna skade.

### Landslagsspel
Hausten 1967 spelte Sadler to kampar i Englands landslagsdrakt, det same gjorde han i året 1970.

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:David Sadler (footballer)|David Sadler (footballer)]]» frå ,  den 5. mai 2018.*  
 
*eu-football
Songen Kick Out the Jams

***Kick Out the Jams*** er ein song av MC5 gjeven ut på singel i mars 1969 av Elektra Records. Songen var skriven av heile bandet. 

B-sida til singelen var songen «Motor City Is Burning» av Fred «Sonic» Smith. 

## Medverkande
;Musikarar
* Michael Davis&nbsp;– bassgitar, korvokal
* Wayne Kramer&nbsp;– elektrisk gitar, korvokal
* Fred «Sonic» Smith&nbsp;– elektrisk gitar, korvokal
* Dennis Thompson&nbsp;– trommer
* Rob Tyner&nbsp;– solovokal

;Teknisk
* Bruce Botnick&nbsp;– produsent, lydteknikar
* Jac Holzman&nbsp;– produsent

## Salslister

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Kick Out the Jams (song)|Kick Out the Jams (song)]]» frå ,  den 5. mai 2018.* 
*** oppgav desse kjeldene:*


## Bakgrunnsstoff
*
Tony Dunne

**Anthony Peter Dunne**, kjend som **Tony Dunne** (), er ein irsk tidlegare fotballspelar frå Dublin som med Manchester United vart FA-cupvinnar, to gongar ligameister og i 1968 vinnar av europacupen. Frå 1962 til 1975 spelte han 33 landskampar for Irland. Kortvaksne Dunne spelte nesten alltid venstreback.

### Klubbspel
Dunne spelte på heimlege Shelbourne frå hausten 1958, og var med å vinne den irske cupfinalen 1960 med 2-0 over Cork. Sommaren 1960 vart han overført til Manchester United og var gjennom mange år fast venstreback. Våren 1963 vann han sin fyrste pokal med Manchester United då klubben vann FA-cupfinalen mot Leicester City med 3-1. I 1965 vart Dunne ligameister med United, ein triumf han og klubben lukkast gjenta to år seinare. Den 29. mai 1968 kom høgdepunktet for Dunne då Manchester United vann europacupfinalen på Wembley stadion i London med 4-1 over Benfica frå Lisboa, i ei turnering der Dunne spelte alle United-kampane. Sidan vart det ingen triumfar på Dunne og i 1973 gjekk han vidare til Bolton og spelte i 2. dvisjon til 1978, då klubben rykte opp til 1. divisjon att. Her vart det færre kampar på Dunne og han la opp i 1979. Gjennom sine 21 år med seriespel skåra han einast tre mål, eitt for Shelbourne og to for Manchester United.

### Landslagsspel
Dunne fekk sin landslagsdebut 8. april 1962 heime mot Austerrike, ein kamp som enda med tap 2-3. Fram til 1975 deltok han i 33 landskampar, i fire av dei som kaptein for laget. I sin siste kamp, 29. oktober 1975, var han med å vinne 4-0 over Tyrkia i ein EM-kvalfiseringskamp, også det heime i Dublin.

### Trenar
Tony Dunne var i 1982-83 trenar for Steinkjer Fotballklubb i norsk 2. divisjon.

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Tony Dunne|Tony Dunne]]» frå ,  den 5. mai 2018.*
Brian Kidd

**Brian Kidd** () er ein ein engelsk tidlegare fotballspelar frå Manchester som i 1968 var med å vinne Europacupen i fotball for Manchester United. Midtspissen fekk to opptredenar i Englands landslagsdrakt våren 1970.

### Klubbspel
Kidd ligadebuterte på Manchester United i sesongopninga i august 1967. På 19-årsdagen i 1968 skåra han det tredje målet då Manchester-laget tok heim den fyrste europacup-pokalen gjennom finalesiger 4-1 over Benfica på Wembley stadion i London.

Etter at Manchester United våren 1974 rykte ned i 2. divisjon, vart Kidd overført til Arsenal. Etter to sesongar i London-laget gjekk turen tilbake til Manchester, då til spel med Manchester City. Her var han med i den tette innspurten i 1. divisjon 1977 som enda med at City kom på andreplass bakom Liverpool FC. I mars 1979 signerte han for Everton, der han vart verande til han sommaren 1980 vart overført til Bolton og spel i 2. divisjon i halvtanna år. På tampen av karrieren tente han peng hos fleire USA-amerikanske lag.

### Langdslagsspel
Kidd deltok i to landskampar for England i april-mai 1970. Han spelte heile kampen då Nord-Irland vart slått i London, medan han var innbytar mot Ecuador i Quito der han skåra det andre målet i ein kamp som enda med siger 2-0.

Sidan han la opp som spelar, arbeidde Kidd i fleire ulike fotballklubbar, mellom andre Manchester United 1988-98 og Manchester City 2009-21.

### Merittar
*Vinnar av Europacupen: 1968 med Manchester United 
 
## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Brian Kidd|Brian Kidd]]» frå ,  den 5. mai 2018.*  
 
*eu-football
Back in the USA av MC5

***Back in the USA*** er det første studioalbumet (og det andre totalt etter konsertalbumet *[[Kick Out the Jams]]* i 1969) av det amerikanske rockebandet MC5. Det kom ut i 15. januar 1970.

## Bakgrunn

Det sentrale fokuset på albumet gjekk bort frå den rå og skarpe stilen frå det første albumet deira, *[[Kick Out the Jams]]* (1969). Dette kom delvis av at produsenten Jon Landau misikte den røffe psykedelisk rock-rørsla og føretrekte ein meir beintfram rock and roll-stil. 

Landau, som opphavleg skreiv for magasinet *[[Rolling Stone]]*, var på utkikk etter å bli meir involvert i faktisk musikkproduksjon. Han vart nær ven med sjefen i Atlantic Records, Jerry Wexler, og fekk sjansen til å produsere MC5, som nettopp var blitt droppa frå Elektra Records i 1969.

## Songar

Opningssporet er ein versjon av den klassiske hitten «Tutti Frutti» av Little Richard. «Let Me Try» er ein ballade. «The American Ruse» går til åtak til det kvintetten frå Detroit såg som den hyklersk ideen til den amerikanske staten om fridom, og «The Human Being Lawnmower» uttrykkjer motstand mot Vietnamkrigen. Den siste songen på albumet, tittelsporet, er ein versjon av Chuck Berry sin «Back in the U.S.A.»

## Utgjeving og mottaking

Sjølv om albumet vart rekna som ein flopp i starten og mangla kommersiell suksess, vart det seinare rekna som eit viktig album som synte kjernen i stilen til MC5. 

I ei seinare melding skreiv Jason Ankeny i AllMusic «Sjølv om det manglar den monumentale innverknaden til *Kick Out the Jams*, er det andre albumet til MC5 i mange sine auge det beste og mest innverknadstunge».

## Ettermæle

I 2011 vart albumet rangert på 451. plassen på lista til magasinet *[[Rolling Stone]]* over dei 500 beste albuma gjennom tidene. NME sette albumet på 490. plass på ei liknande liste. 

## Innhald

## Medverkande
;MC5
* Rob Tyner&nbsp;– vokal
* Wayne Kramer&nbsp;– gitar, korvokal, vokal på første og tredje refrenget av «Back in the USA», gitarsoloar på «Tutti Frutti», «Teenage Lust» og «Looking at You»
* Fred «Sonic» Smith&nbsp;– gitar, korvokal, gitarsolo på «The American Ruse», solovokal på «Shakin' Street» og det andre refreenget på «Back in the USA»
* Michael Davis&nbsp;– bass
* Dennis Thompson&nbsp;– trommer

; Andre medverkande

* Danny Jordan&nbsp;– klaverinstrument
* Pete Kelly&nbsp;– klaverinstrument

; Teknisk

* Jon Landau – produsent
* Jim Bruzzese – lydteknikar
* Stephen Paley – kunstnarisk leiar, fotografi
* Joan Marker – design

## Kjelder


**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Back in the USA (album)|Back in the USA (album)]]» frå ,  den 5. mai 2018.* 
*** oppgav desse kjeldene:*


## Bakgrunnsstoff
*
High Time av MC5

***High Time*** er det andre studioalbumet (og det tredje totalt) av det amerikanske rockebandet MC5, gjeve ut i 1971 på Atlantic Records.

## Utgjeving

*High Time* kom ut 6. juli 1971 på Atlantic Records. Dave Marsh skreiv i plateomslaget til ei utgåve frå 1992: 

## Mottaking

*High Time* har generelt fått god kritikk av kritikarane. 

Lenny Kaye skreiv for *[[Rolling Stone]]* og kalla albumet «den første plata som kjem nær soga om det legendariske ryktet og den tilstadeverande karismaen deiera». Mark Deming for AllMusic kalla det «det mest tilgjengelege albumet deira, men framleis særs særeige med mange velskrivne, solide låtar. Det er mindre skingrande politisk enn dei tidlegare albuma deira, men er musikalsk like kompromisslaust som alt dei hadde gjeve ut til då.»

## Innhald

## Medverkande

; MC5

* Michael Davis&nbsp;– bass, vokal, ka (spor 7), produsent
* Wayne Kramer&nbsp;– gitar, vokal, piano (spor 2 og 3), produsent
* Fred «Sonic» Smith&nbsp;– gitar, vokal, munnspel (spor 1), orgel (spor 1), sandpapir (spor 2), produsent, plateomslag (som Frederico Smithelini)
* Dennis Thompson&nbsp;– trommer, vokal (spor 1), tamburin (spor 1, 2 and 7), perkusjon (spor 2, 4, 5, 8), produsent
* Rob Tyner&nbsp;– vokal, munnspel (spor 1), maracas (spor 1), rockas (spor 2), kastanjettar (spor 6), conga (spor 8), produsent, illustrasjonar

; Andre medverkande

* Pete Kelly&nbsp;– piano på «Sister Anne»
* Dan Bullock&nbsp;– trombone på «Skunk»
* Ellis Dee&nbsp;– perkusjon på «Skunk»
* Lil' Bobby Wayne Derminer&nbsp;– wizzer på «Future/Now»
* Merlene Driscoll&nbsp;– vokal på «Sister Anne»
* Rick Ferretti&nbsp;– trompet på «Skunk»
* Dave Heller&nbsp;– perkusjon på «Skunk»
* Leon Henderson&nbsp;– tenorsaksofon på «Skunk»
* Joanne Hill&nbsp;– vokal på «Sister Anne»
* Larry Horton&nbsp;– trombone på «Sister Anne»
* Skip «Van Winkle» Knapé&nbsp;– orgel på «Miss X»
* Brenda Knight&nbsp;– vokal på «Sister Anne»
* Kinki Le Pew&nbsp;– perkusjon på «Gotta Keep Movin»
* Charles Moore&nbsp;– flygelhorn, vokal på «Sister Anne», trompet, blåsearrangement på «Skunk»
* Dr. Dave Morgan&nbsp;– perkusjon på «Skunk»
* Scott Morgan&nbsp;– perkusjon på «Skunk»
* Butch O'Brien&nbsp;– basstromme på «Sister Anne»
* David Oversteak&nbsp;– tuba på «Sister Anne»
* Bob Seger&nbsp;– perkusjon på «Skunk»

; Teknisk

* Geoffrey Haslam – produsent, lydteknikar
* Mark Schulman - kunstnarisk leiar
* Francis Ing - fotografi

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:High Time (MC5 album)|High Time (MC5 album)]]» frå ,  den 5. mai 2018.* 
*** oppgav desse kjeldene:*


## Bakgrunnsstoff
*
Alex Stepney

**Alexander Cyril Stepney** () er ein engelsk tidlegare fotballspelar frå London. Han var målvakt i Manchester United i over ti år og vart ligameister 1967, vinnar av europacupen i 1968 og FA-cupen 1977 med Manchester-klubben.

### Klubbspel
Stepney vakta målet til 2. divisjonsklubben Millwall FC frå 1963 til -66. I mai 1966 vart han overført til Chelsea FC, men allereie tre månader seinare overført til Manchester United, ein klubb han tente dei neste tolv åra. I sin fyrste sesong som burvaktar for United var han med å vinne den engelske ligaen. Året etter stod Manchester United for ei historisk bragd då laget vart det fyrste engelske som gjekk til topps i europacupen, då Benfica vart slått 4-1 på Wembley stadion i heimbyen til Stepney. Både i 1976 og 1977 var Stepney sisteskansen til United i FA-cupfinale, den fyrste enda med eit overraskande tap for Southampton, den andre med triumf mot Liverpool FC.

### Landslagsspel
Ei veke før europacupfinalen i 1968 stod Stepney i mål for England mot Sverige i ein vennskapslandskamp på Wembley stadion. Hans einaste opptreden i landslagdrakta enda med siger 2-0.

### Merittar
*Vinnar av Europacupen: 1968 med Manchester United
*Engelsk ligameister: 1967 med Manchester United
*Vinnar av FA-cupen: 1977 med Manchester United
*Finalist i FA-cupen: 1976 med Manchester United

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Alex Stepney|Alex Stepney]]» frå ,  den 6. mai 2018.*  
 
*eu-football
Shay Brennan

**James Seamus Anthony Brennan**, kjend som **Shay Brennan**, () var ein irsk fotballspelar fødd i Manchester i Storbritannia. Med Manchester United vart han to gongar ligameister og vinnar av europacupen i 1968, med Waterford FC i Irland vann han to seriemeisterskap somm spelande trenar.

### Klubbspel
Brennan debuterte på Manchester United i ein FA-cupkamp mot Sheffield Wednesday 19. februar 1958, klubbens fyrste kamp etter flyulukka i München der 8 spelarar omkom. Brennan var vengspelar og skåra to av målå då United vann 3-0. Etter nokre sesongar i anprepsrekka flytta trenaren Matt Busby han ned på høgrebackplass i 1961. Brennan fekk ikkje plass mellom dei utvalde 11 til FA-cupfinalen 1963, men var fast i laget då Manchester United tok heim ligatittelen i 1965 og på ny i 1967. Høgdepunktet kom då United, med Brennan på plass, slo Benfica i europacupfinalen 1968 på Wembley stadion og vart det fyrste engelske laget som triumferte i serievinnarcupen. 

Etter han hadde falle utom fyrsteellevaren i United flytta Brennan i 1970 til Waterford FC i Irland. Dei fire åra fram til 1974 var han spelande trenar for laget, som både i 1972 og 1973 vart irsk seriemeister.

### Landslagsspel
Brennan spelte 19 kampar på Irlands landslag i åra 1965-66 og 1969-70. Han debuterte med ein heimesiger mot Spania, men sidan opplevde han einast to sigrar med landslaget og kom aldri på skåringslista.

Brennan døydde av hjertesvikt i Waterford, 63 år gammal, medan han spelte golf.

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Shay Brennan|Shay Brennan]]» frå ,  den 6. mai 2018.*  
 
*eu-football
Proto-punk

**Proto-punk** (eller «**protopunk**») er rock spelt av garasjeband i 1960- og tidleg i 1970-åra som eit føresvarsel på punkrockrørsla. Merkelappen er danna i ettertid og musikarane innan sjangeren var ikkje opphavleg tilknytt kvarandre, og kom frå forskjellige bakgrunnar og stilartar. Dei delte likevel dei mange av dei musikalske og tematiske eigenskapane som punken seinare hadde.

Dei fleste musikarane som er klassifiserte som proto-punk er rockeartistar i 1960-åra og tidleg i 1970-åra som garasjerock/kunstrockbanda The Velvet Underground, MC5 og The Stooges, i tillegg til det seinare glamrockbandet New York Dolls.

## Artistar

*? and the Mysterians
*The 101ers
* 13th Floor Elevators
*Alice Cooper
*The Bad Seeds
*Blast
*Blue Cheer
*Captain Beefheart
*The Cavemen
*The Chocolate Watchband
*Count Five
*Crushed Butler
*Death
*Debris
*Destroy All Monsters
*The Dictators

*The Dogs
*Dr. Feelgood
*The Droogs
*Electric Eels
*Figures of Light
*Flamin' Groovies
*The Fugs
*Hawkwind
*The Hangmen
*John's Children
*The Kingsmen
*The Kinks
*MC5
*The Modern Lovers
*The Monks
*Moving Sidewalks

*The Music Machine
*Neu!
*New York Dolls
*The Night Walkers
*Pink Fairies
*The Punks
*Rocket from the Tombs
*The Rolling Stones
* Los Saicos
*Sam the Sham & the Pharaohs
*The Seeds
*Shadows of Knight
*Simply Saucer
*Patti Smith
*Paul Revere & The Raiders

*Rocket from the Tombs
*The Sonics
*The Spiders from Mars
*The Standells
*The Stooges
*Suicide
*Television
* Them
*Third World War
*The Troggs
*The Up
*The Velvet Underground
*The Wailers
*Zakary Thaks

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Proto-punk|Proto-punk]]» frå ,  den 6. mai 2018.* 
*** oppgav desse kjeldene:*
* 
* 
*
Cupvinnarcupfinalen i fotball 1991

**Cupvinnarcupfinalen i fotball 1991** fann stad på Stadion Feijenoord i Rotterdam 15. mai 1991, framfor 45&nbsp;000 tilskodarar. Manchester United vann finalen, den 31. i sitt slag, med siffera 2-1 over FC Barcelona.

### Kampen

Manchester United tok leiinga i det 67. minutt etter eit frispark frå Bryan Robson som Steve Bruce heada mot mållinja og midtspiss Mark Hughes tuppa inn i nettet. Same Hughes la på til 2-0 frå skrått hald sju minuttar seinare, før Ronald Koeman reduserte for Barcelona i det 79. minutt. Ei sein nettkjening frå Barcelona vart underkjent for offside. Høgrebacken Nando Munoz på Barcelona vart utvist i det 84. minutt.

Bo Karlsson frå Sverige dømde kampen.

### Laga
**Manchester United** sitt vinnarlag bestod av: Les Sealey, Denis Irwin, Steve Bruce, Gary Pallister, Clayton Blackmore, Mike Phelan, Bryan Robson (kaptein), Paul Ince, Lee Sharpe, Brian McClair og Mark Hughes.

**FC Barcelona** mønstra: Carles Busquets, Nando Muñoz, José Ramón Alexanko (kaptein), Ronald Koeman, Albert Ferrer, Ion Andoni Goikoetxea, Eusebio Sacristán, José Mari Bakero, Txiki Begiristain, Julio Salinas og Michael Laudrup. Antonio Pinilla kom inn i staden for kapteinen Alexanko i det 72. minutt.

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:1991 European Cup Winners' Cup Final|1991 European Cup Winners' Cup Final]]» frå ,  den 6. mai 2018.*
Bryan Robson

**Bryan Robson** () er ein engelsk tidlegare fotballspelar frå Chester-le-Street. Han er kjend frå sine 13 sesongar i Manchester United der han vann Cupvinnarcupen 1991, tre FA-cuppokalar og to ligameisterskap. Mellom 1980 og 1991 spelte han 90 landskampar og skåra 26 mål. Robson var ein midtbanespelar med både taklingsstyrke, skotkraft og eit særleg framifrå blikk som spelstyrar.

### Landslagsspel
Robson debuterte på Englands landslag 6. februar 1991. Sjuande månader seinare spelte han sin tredje landskamp då Noregs mannskap fekk reisepass frå Wembley stadion med tap 0-4 i VM-kvalifiseringa. Nesten på dagen eitt år seinare, 9. september 1981, skåra han sitt fyrste landslagsmål på Ullevål stadion med di han gav England leiinga 1-0. Skåringar av Tom Lund og Hallvar Thoresen snudde kampen til ein overraskande norsk triumf, Robson og lagkameratar som kapteinen Kevin Keegan og Ray Clemence måtte tole «a hell of a beat» (NRK-kommentator Bjørge Lillelien). Robson var sidan fast i den engelske fyrste-ellevaren under EM i fotball 1982, men deltok berre i to kampar i Fotball-VM 1986. I 1988 spelte han alle tre Englands-kampane i europameisterskapen, medan det i Italia-VM 1990 vart einast to kampar på han. Robson opptrådde i Englands-drakta 90. og siste gongen den 16. oktober 1991. Over 12 år skåra han 26 landslagsmål.

### Merittar
*Engelsk ligameister: 1993 og 1994 med Manchester United FC
*Engelsk cupmeister: 1983, 1985, 1990 og 1994 med Manchester United FC
*Vinnar av Cupvinnarcupen: 1991 med Manchester United FC

## Kjelder


**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Bryan Robson|Bryan Robson]]» frå ,  den 6. mai 2018.*  
 
*eu-football
Mark Hughes

**Leslie Mark Hughes** () er ein walisisk fotballspelar og -trenar frå Wrexham i Storbritannia. Han vann cupvinnarcupen 1991, tre FA-cuppokalar, to ligameisterskap og ein ligacuptriumf med Manchester United, FA-cupen 1997 og ligacupen 1998 med Chelsea FC og ligacupen 2002 med Blackburn Rovers. Midtspissen Hughes spelte 72 landskampar for Wales i tida 1984-99 og skåra 16 landslagsmål.

### Merittar
*Vinnar av Cupvinnarcupen: 1991 med Manchester United, 1998 med Chelsea FC
*Engelsk ligameister: 1993 og 1994 med Manchester United
*Vinnar av FA-cupen: 1985, 1990, 1994 med Manchester United, 1997 med Chelsea FC
*Engelsk ligacupvinnar: 1992 med Manchester United, 1998 med Chelsea FC, 2002 med Blackburn Rovers

## Kjelder


*eu-football
----
**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Mark Hughes|Mark Hughes]]» frå ,  den 6. mai 2018.*
Cupvinnarcupfinalen i fotball 1982

**Cupvinnarcupfinalen i fotball 1982** fann stad på Camp Nou i Barcelona 12. mai 1982, framfor 100&nbsp;066 tilskodarar. FC Barcelona vann finalen, den 22. i sitt slag, med siffera 2-1 over Standard Liège.

### Kampen
Guy Vandersmissen sende Standard i føringa i det 8. minutt, straks før pausesignalet lydde utlikna Allan Simonsen til 1-1. 18 minuttar ut i den andre omgangen tok Barcelona leiinga 2-1 ved midtspiss Enrique Castro på eit frispark. Frisparket vart teke før dommaren hadde blåse i fløyta, noko som vekte vedvarande harme i Standard-mannskapet. Eit par minuttar før slutt vart Standard-spelaren Walter Meeuws utvist.

Vestyskaren Walter Eschweiler dømde kampen.

### Laga
**FC Barcelona** sitt vinnarlag bestod av: Javier Urruticoechea, Gerardo Miranda, Migueli Bianquetti, José Ramón Alexanko, Manolo Martínez, Tente Sánchez (kaptein), Josep Moratalla, Esteban Vigo, Allan Simonsen, Enrique Castro og Lobo Carrasco.

**Standard Liège** mønstra fylgjande mannskap: Michel Preud'homme, Eric Gerets (kaptein), Gerard Plessers, Theo Poel, Walter Meeuws, Guy Vandersmissen, Arie Haan, Jos Daerden, Simon Tahamata, Benny Wendt og René Botteron.

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:1982 European Cup Winners' Cup Final|1982 European Cup Winners' Cup Final]]» frå ,  den 6. mai 2018.*
Gorak Shep

**Gorak Shep** er ein nepalsk landsby i Solukhumbu-distriktet. Høgda på staden er 5207 m. 

Innlosjering av fjellklatrarar er ei viktig næring i klatresesongen. Landsbyen blir tømd for folk kvart år etter at sesongen for fjellklatring er over.

## Galleri

Looking down on Gorak Shep, Khumbu Glacier behind it.jpg|Gorak Shep sett ovanfrå.
Gorak Shep and Nuptse.jpg|Everest- og Nuptse-fjella bak ein gjesteheim (eller vandrarheim) i landsbyen Gorak Shep.
Trekkers at Gorakshep.jpg|Klatrarar i Gorak Shep.
Gorak Shep-10-Snowland Inn-2007-gje.jpg|Herberge i Gorak Shep.
Gorak Shep-34-Everest-2007-gje.jpg|Everest med sky.

## Kjelder