open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Sukkulent

**Sukkulentar** (av latin *succus*, 'saftig') er plantar med utprega saftrike og tjukke stenglar eller blad. Dei har fleire metodar for å lagra vatn, og er særskilt tilpassa periodar med tørke. Slike tørkeplanter eller xerofyttar veks særleg i steppeområde, halvørken og ørken.

Sukkulentar er fleirårige, men blir aldri sterkt forveda. Cellevev som er rikt på vatn, dannar eut vassreservoar som planten kan bruka i tørketider. Dei fleste sukkulentar særmerker seg ved at spalteopningane deira er opne om natta og lukka om dagen. Dette gjer transpirasjonen og dermed vasstapet deira sterkt nedsett. Sukkulentar har også ei særskild form for fotosyntese. Gjennom dei opne spalteopningane tek dei opp karbondioksid om natta, og det blir danna mykje organisk syre (særleg eplesyre) i cellene. Når dei får lys avspaltar plantane så karbondioksiden frå syrene og assimilerar han på normal måte gjennom fotosyntese til sukker, stive og anna.

Ein deler gjerne sukkulentar inn i tre grupper:

* *Bladsukkulentar* som er kjenneteikna av tjukke, saftrike blad, som aloe, agave, bergknapp, taklauk, Crassula , Echeveria og Kalanchoe.
* *Rotsukkulentar*, som har sterkt oppsvulma rot, som asparges og Pachypodium. I staden for fullstendige blad kan dei ha piggar, tornar eller hår.
* *Stengelsukkulentar* som har kjøtfulle stenglar, som kaktus, vortemjølkfamilien (Euphorbia).

## Kjelder

*«Sukkulenter» (12. mars 2012), *Store norske leksikon*. Fri artikkel henta 4. mars 2015.
----
**Denne artikkelen bygger på «[[:nb:Sukkulent|Sukkulent]]» frå ,  den 4. mars 2015.*  

## Bakgrunnsstoff
*The Succulent Plant Page
Milestones av Roy Orbison

***Milestones*** er eit studioalbum av Roy Orbison, gjeve ut 24. september 1973 på MGM Records. Det var det siste albumet hans for dette selskapet. Det vart arrangert av Joe Tanner, Rex North og Randy Goodrum. «The Morning After» vart nytta i filmen *[[filmen The Poseidon Adventure (1972)|The Poseidon Adventure]]*.

Dette var det siste albumet til Orbison og i følgje Allmusic bar albumet preg av at han berre prøvde å oppfylle kontrakten sin, og at han derfor kanskje sparte dei betre songane sine til seinare prosjekt. Med dette i tankane meiner Allmusic at albumet var overraskande bra, særleg vokalen til Orbison som alltid heldt eit høgt nivå.

Orbison gjekk attende til Monument Records dei neste åra og seinare Elektra og Virgin. 

## Innhald

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Milestones (Roy Orbison album)|Milestones (Roy Orbison album)]]» frå ,  den 4. mars 2015.*
Drift Away

«**Drift Away**» er ein song skriven av Mentor Williams og opphavleg spelt inn av John Henry Kurtz i 1972 på albumet hans *Reunion*. I 1973 vart songen den største hitten til Dobie Gray, med ein femteplass på ''Billboard'' Hot 100. Det vart den siste pophitten for Decca Records i USA.

Ein nyare versjon av Uncle Kracker, i lag med Gray, vart ein hit i 2003.

## Lister (Dobie Gray)

## Andre versjonar
«Drift Away» har sidan blitt spelt av mange andre band og artistar, som Allan Clarke, Roy Orbison, Ike and Tina Turner, Humble Pie, Mud, Rod Stewart, Steppenwolf,  Waylon Jennings, Ray Charles, Neville Brothers, Michael Bolton, Jim Hollis, Christian Kane, The Nylons, Ringo Starr, Bruce Springsteen, Judson Spence og John Kay.
Det finst ei innspeling frå 1973 av The Rolling Stones som ikkje er gjeven ut. Med på denne versjonen var alle dei dåverande medlemmane i the Stones, utanom Keith Richards og med klaverspelaren Nicky Hopkins i tillegg. The Heptones spelte inn ein reggaeversjon som er med på mange samleplater. Street Corner Symphony song òg ein versjon av songen som sin svanesong i siste episode av sesong 2 av NBC-seiren The Sing-Off. Bon Jovi spelte ofte songen på konsertane sine i 1987. Ein versjon vart spelt inn som ein del av ein konsertserie på radiostasjonen Westwood One. Dolly Parton og Anne Murray framførte songen i lag i 1976 på showet til Parton kalla *Dolly!*.

Garth Brooks spelte inn songen i 2013 for albumet *Blue-Eyed Soul*.

### Narvel Felts-versjonen

Ein countryversjon vart spelt inn av Narvel Felts i 1973. Han spelte songen som ein countryballade, samanlikna med den meir bluesaktige versjonen til Gray. Felt endra teksten «I wanna get lost in your rock and roll» til «I wanna get lost in your country song». Songen nådde åttandeplassen på *Billboard*' Hot Country Singles-lista i august 1974, kring tre månader etter versjonen til Gray hadde herja listene. Songen markerte første gongen Narvel hadde suksess i countrymarknaden, sidan han frå seint i 1950-åra hadde vore kjend som ein rockabilly-artist. 

#### Lister (Narvel Felts)

### Uncle Kracker med Dobie Gray

Ein versjon vart gjeven ut av Uncle Kracker i 2003. Denne versjonen, der Dobie Gray syng det siste verset, nådde niandeplassen på *Billboard* Hot 100-lista. Han låg 28 veker på toppen av adult contemporary-lista i USA, noko som var ny rekord. Songen nådde òg 25. plassen på singellista i New Zealand. 

Musikkvideoen vart regissert av Bronston Jones.

#### Lister (Uncle Kracker)

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Drift Away|Drift Away]]» frå ,  den 4. mars 2015.* 
*** oppgav desse kjeldene:*


## Bakgrunnsstoff
*
Britt Kjellesvik Rage

**Britt Kjellesvik Rage** () er ein norsk dokkemakar og tekstilkunstnar, mest kjend for sine dokker i autentiske folkedrakter frå Vestlandet eller mellomalder. Dokkene har fått brei omtale i ei rekkje aviser og tidsskrift, mellom anna i *[[Norsk Husflid]]* og i Danmark, Holland, Tyskland og USA. Ei dokke i tradisjonell Tysnesdrakt vart overrakt kongen og dronninga i gåve frå Tysnes kommune under kongebesøket i Hordaland 2009. 

I år 2000 starta ho Dokkegalleriet i heimen sin på Tysnes i Sunnhordland, med verkstad og galleri. Her har det forutan produksjon av dokker, teaterdokker, leiker og historiske drakter også vore halde fleire utstillingar med forskjellige kunstnarar.

I 1986 publiserte Britt Kjellesvik Rage boka *Folkedrakter i Sunnhordland - frå Tysnes på 1800-talet*. Ho har bygd opp ein database over gamle draktplagg frå Tysnes, der over 500 plagg er registrert.

Britt Kjellesvik Rage er utdanna som ergoterapeut og har studert draktskikk og draktkultur ved Universitetet i Bergen og NTNU.

## Kjelder
* *Norsk Husflid* nr 4 2000
## Bakgrunnsstoff
*Nettstad for Dokkegalleriet
Laukplante

**Laukplantar** er fleirårige plantar som lagrar næring i laukar under eller nær jordoverflata. I botanikken skil ein mellom om plantar dannar eigentlege laukar, jordstenglar eller rotknollar, medan plantar frå alle tre typane kan reknast som laukar innan hagebruk. 

Laukplantar vekslar mellom periodar der lauken veks og periodar der reproduksjonsdelen (blad og blomar) veks. Visse miljøfaktorar trengst for å gå frå den eine fasen til den andre, til dømes overgangen frå ein kald vinter til vår. Etter at blomstringa er over går laukplanten over til ein bladperiode på rundt seks veker der han tek opp næring frå jorda og energi frå sola før han set blomar for neste år. Etter at denne perioden er over kan laukane gravast opp og lagrast til hausten i ein hagebruksamanheng.

## Typar
Nesten alle laukplantar som dannar eigentlege laukar er einfrøblada plantar. Dei omfattar mellom anna:
**[[Amaryllis]]*, *[[Hippeastrum]]*, svibelslekta, *[[Narcissus]]* og fleire andre medlemmer av påskeliljefamilien (Amaryllidaceae), som laukslekta og underfamilien Allioideae.
*Lilje, tulipan og fleire andre medlemmer av liljefamilien (Liliaceae).
*To grupper *[[slekta Iris|iris]]* i sverdliljefamilien Iridaceae: Underslektene *[[Iris xiphium|Xiphium]]* og *[[Iris hermodactyloides|hermodactyloides]]*.
Gaukesyreslekta *[[Oxalis]]* i gaukesyrefamilien (Oxalidaceae) er den einaste gruppa tofrøbladingar som lager eigentlege laukar.

Plantar som lagrar næringa i jordstenglar er fleire irisar, liljekonvall (*Convallaria majalis*) og Canna. Plantar som bruker rotknollar er mellom anna georginer, alpefiolar og *[[Ranunculus asiaticus]]*.

## Kjelder


**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Bulb|Bulb]]» frå , og «[[:en:Ornamental bulbous plant|Ornamental bulbous plant]]» frå  den 4. mars 2015.*
Jelena Golovina

**Jelena Viktorovna Golovina** () er ein tidlegare skiskyttar frå Komarovo i Sverdlovsk oblast som representerte Sovjetunionen fram til 1991. Ho vart verdsmeister på 7,5 km i 1987 og var med å vinne seks VM-gull i stafett; 1985, 1987, 1988, 1989, 1990 og 1991, og dessutan eit VM-gull for lag i 1989. I 1989 vann ho verdscupen i skiskyting for kvinner.

### Aktiv
Golovina deltok i VM i skiskyting 1985 og vart nummer fire på 5 km og 5 på 10 km, før ho saman med Venera Tsjernysjova og Kaija Parve sikra Sovjetunionen gullmedaljen i 3 x 5 km stafett. Plasseringane på 5 og 10 km under VM 1986 i Falun var dei motsette av året før, fem på 5 km og fire på 10 km. Ho fekk ikkje plass på stafettlaget. Under skiskytings-VM i Lahti 1987 vann Golovina 5 km etter prikkfri skyting, og gjekk så fyrste etappen for Sovjetunionen på stafetten, der venninene frå 1985-laget, Tsjernysova og Parve, sikra eitt nytt gull for dei tre. Dei same tre utøvarane vann VM-stafetten også i 1988.

Golovina heldt fram med å vinne stafettgull i 1989, 1990 og 1991, men med nye lagvenninner. Rett nok var Svetlana Davidova med på alle tre triumfane, men fyrsteetappen vart desse åra gått av høvesvis Natalja Prikatsjikova, Jelena Bazevitsj og Jelena Belova. Individuelt vann han sølvmedaljen på 15 km i VM 1990, og bronsemedaljen på 7,5 km i verdsmeisterskapen året etter. 
 
## Kjelder
**Sportsboken*, aktuelle årgangar
Stengel

**Stengel** er ein urteaktig plantedel som ber blada mot ei lyskjelde og fører vatn og næringsstoff rundt i planten. Som regel er stengelen over jorda, men han kan også vera omdanna til eit underjordisk lagringsorgan som ein jordstengel, knoll eller lauk.

Stengelen er avstiva av plantefibrar og inneheld infrastrukturen i  plantens i form af vassførande vedvev og røyrsystem.

*Kimstengelen* er den første stengel ei spire utviklar. Denne blir danna like etter at kimrota er utvikla, og ber kimblada. Etterkvart utviklar han seg til ein sterkare stengel for den nye planten.

## Kjelder
*Berner jr., Endre. «Stengel» (8. mars 2012), *Store norske leksikon*. 

**Denne artikkelen bygger på «[[:da:Stængel|Stængel]]» frå ,  den 4. mars 2015.*
Svetlana Paramygina

**Svetlana Vjatsjeslavovna Paramygina** () er ein tidlegare skiskyttar frå Sverdlovsk i dåverande Sovjetunionen, og som tevla for Sovjetunionen til 1992, frå då representerte ho Kviterussland. Ho vann gullmedaljar for Sovjetunionen i lagtevlingane under VM 1990 og 1991. I 1994 vann ho verdscupen i skiskyting.

## Aktiv
Paramygina deltok i VM i skiskyting 1990 i Minsk, der ho var med på å vinne lagtevlinga. Året etter kopierte ho VM-triumfen i lag i finske Lahti. Ho vann si fyrste individuelle medalje då ho gjekk inn til bronse 15 km i VM 1993 i bulgarske Borovets. 

Under dei olympiske vinterleikane 1994 på Lillehammer vart Paramygina nummer fire på 15 km og kapra så sølvmedaljen på 7,5 km, vel sekundet bakom vinnaren Myriam Bédard frå Canada, og berre eit tidels sekund føre bronsevinnaren. Gjennom OL-sesongen 1994 viste Paramygina seg som den jamnaste utøvaren av kvinnene og vann såleis verdscupen i skiskyting.

Etter ein fjerdeplass i 1995 og ein femteplass året etter på 15 km i VM-løypene, klarte Paramygina ikkje å nå heilt opp i verdstoppen den neste sesongane. Ho la skiskytarutsyret på hylla i 2001.

## Kjelder
**Sportsboken*, aktuelle årgangar

## Bakgrunnsstoff
*
I'm Still in Love with You av Roy Orbison

***I'm Still in Love With You*** er eit studioalbum av Roy Orbison frå 1976. 

Etter ein lengre periode på MGM Records, flytta Orbison til Mercury Records og slo seg saman med produsenten Jerry Kennedy. Konseptet deira var å skape eit Roy Orbison-album med den klassiske tidlege 60-talsstilen til Orbison. Kennedy henta inn låtskrivarane Larry Gatlin («Circle») og Bud Reneau («All I Need Is Time») til å skrive melodramatiske balladar i liknande stil som Orbison ein gong hadde hatt store htitar med. Orbison sjølv slo seg saman med langvarige låtskrivarpartnaren Joe Melson og skreiv balladen «It's Lonely». I tillegg spelte Orbison inn gamle hittar av Johnny Ace («Pledging My Love») og Buck Owens («Crying Time»), og ein av dei eldre songane sine («Heartache»). Albumet vart likevel ikkje særleg populært og selde dårleg. 

## Innhald

## 2002-utgåva
I 2002 vart albumet gjeve ut på CD i Storbritannia av Spectrum Music med ei anna rekkefølgje på songane. 

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:I'm Still in Love with You (Roy Orbison album)|I'm Still in Love with You (Roy Orbison album)]]» frå ,  den 4. mars 2015.* 
*** oppgav desse kjeldene:*
Ekaterina Dafovska

**Ekaterina Dafovska** () er ein bulgarsk tidlegare skiskyttar frå landsbyen Tsjepelare i Smoljan oblast. Ho vart olympisk meister på 15 km under Vinter-OL 1998 i Nagano. I same øvinga vann to bronsemedaljar i høvesvis VM 1995 i Antholz og VM 1997 i Osrblie.

### Aktiv
Dafovska var ein særleg treffsikker skiskyttar, noko ho viste då ho slo gjennom under VM i skiskyting 1995 i italienske Antholz. Med 20 treff på 15 km overraska 19-årige Dafovska med å take bronsemedaljen i øvinga. To år seinare sikra ho seg ein ny bronsemedalje i spesialøvinga 15 km då verdsmeisterskapen vart avvikla i Osrblie i Slovakia.

Høgdepunktet for Dafovska kom under vinterleikane 1998 i Nagano. Med eitt bomskot lukkast ho å vinne OL-gullet på 15 km, ettersom dei sterkaste utfordrarane også fekk eitt tillegsminutt. Seinare vart ho nummer fem på 15 km både under Vinter-OL 2002 i Salt Lake City og i VM i skiskyting 2005 i Hochfilzen.

Dafovska la opp som skiskyttar i 2006. Gjennom sine mange år i verdstoppen i skiskyting vann ho fem renn i verdscupen; to på 15 km, to jaktstartar og ein 7,5 km.

I 2010 vart Dafovska vald til president i det bulgarske skiskyttarforbundet.

## Merknadar

## Kjelder

**Sportsboken*, aktuelle årgangar
----
**Denne artikkelen bygger på «[[:de:Ekaterina Dafowska|Ekaterina Dafowska]]» frå ,  den 4. mars 2015.*  
 
## Bakgrunnsstoff
*
Regeneration av Roy Orbison

***Regeneration*** er eit studioalbum av Roy Orbison frå 1977. Orbison gav ut dette albumet på Monument Records, selskapet der han hadde sine største hittar 15 år tidlegare. Det vart derimot det einaste albumet han gav ut for selskapet. 

## Innhald

## Medverkande

* Tommy Cogbill: Bass
* Gene Chrisman: trommer
* Jerry Carrigan: trommer
* Grady Martin: gitar
* John Christopher: gitar
* Reggie Young: gitar
* Steve Gibson: gitar
* Bobby Emmons: klaverinstrument
* Bobby Wood: klaverinstrument
* Shane Keister: klaverinstrument
* Farrell Morris: perkusjon
* Horn: Charlie Lloyd Rose, Harrison Calloway, Harvey Thompson
* Strykarar: Brenton Banks, Byron T. Bach, Carl Gorodetzky, Donald Christian Teal jr., Gary Vanosdale, George Binkley III, Lennie Haight, Martha McCrory, Martin Katahn, Marvin D. Chantry, Pamela Sikfin, Roy Christensen, Sheldon Kurland, Stephanie Woolf, Steven Maxwell Smith, Virginia Christensen
* Korvokal: Bergen White, James Cason, Cherry Sisters, The, Dennis Linde, Diane Tidwell, Ginger Holladay, Janie Fricke, Laverna Moore, Lisa Silver, Sheri Kramer, Tom Brannon; Muscle Shoals Horns

* Fred Foster: produsent
* Brent Maher: Lydteknikar

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Regeneration (Roy Orbison album)|Regeneration (Roy Orbison album)]]» frå ,  den 5. mars 2015.* 
*** oppgav desse kjeldene:*
Milano-domen

**Milano-domen** eller italiensk , eigentleg , er eit av dei mest vidkjende byggverk i Italia. Domkyrkja er katedral for Milano erkebispedømme. Nest etter Peterskyrkja i Vatikanet og katedralen i Sevilla er Milano-domen den tredje største kyrkja i verda kva gjeld flatemål. Domen består av fem skip og er 157 meter lang og 109 meter brei. Dei høge, fargerike glasmåleria i koret er mellom dei største i verda.

Fundamentet for kyrkja vart lagt i 1386. Bygninga i lys marmor og med nær 4000 figurar vart innvigd i 1572 av kardinalen Carlo Borromeo til minne om fødselsdagen til Maria møy. Fyrst i 1965 stod kyrkja heilt ferdigbygd.

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:de:Mailänder Dom|Mailänder Dom]]» frå ,  den 5. mars 2015.*  


## Bakgrunnsstoff

*
Laminar Flow

***Laminar Flow*** er eit studioalbum av Roy Orbison spelt inn i Wishbone Recording Studio i Muscle Shoals i Alabama og gjeve ut i 1979 på Asylum Records. Det var det siste albumet med nye songar Orbison gav ut medan han levde. Det enste studioalbumet hans, *[[In Dreams: The Greatest Hits|In Dreams]]*, bestod av nyinnspelingar av dei gamle hittane hans, medan *[[Mystery Girl]]* og *[[King of Hearts av Roy Orbison|King Of Hearts]]*, dei siste albuma hans med nye songar, vart gjevne ut posthumt. 

Etter at han var ferdig med kontrakten med MGM Records i 1973, gjekk Roy Orbison først til Mercury Records, så til det gamle selskapet sitt, Monument Records, før han no var på Elektra/Asylum i eit forsøk på eit nytt comeback. Produsentane var Clayton Ivey og Terry Woodford og albumet vart spelt inn i ein, for den tida, moderne stil med disco, funk og softrockballadar meint for vaksenradio. 

## Innhald

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Laminar Flow|Laminar Flow]]» frå ,  den 5. mars 2015.* 
*** oppgav desse kjeldene:*
Birth of Rock and Roll

«**Birth of Rock and Roll**» er ein song frå 1986 skriven av Carl Perkins og Greg Perkins. Songen var med på albumet *[[Class of '55]]* som inneheld framføringar av Johnny Cash, Roy Orbison og Jerry Lee Lewis. «Birth of Rock and Roll» vart gjeven ut som singel og var produsert av Chips Moman. Singelen nådde 31. plassen på countrylista i USA og 44. plassen på countrylista i Canada. B-sida var «Rock and Roll (Fais-Do-Do)» med Jerry Lee Lewis og Roy Orbison. Temaet i songen «Birth of Rock and Roll» er korleis «Memphis var opphavet til rock and roll» i 1950-åra ved Sun Records. Det vart laga ein video av songen med Carl Perkins, Jerry Lee Lewis og Ronnie Wood frå The Rolling Stones som køyrer til det historiske studioet i Memphis i Tennessee i ein kvit Cadillac.

## Lister

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Birth of Rock and Roll|Birth of Rock and Roll]]» frå ,  den 5. mars 2015.* 
*** oppgav desse kjeldene:*
* Guterman, Jimmy. (1998.) «Carl Perkins.» In *The Encyclopedia of Country Music.* Paul Kingsbury, Ed. New York: Oxford University Press. pp.&nbsp;412–413.
*
*
*.
Class of '55

***Class of '55*** er eit studioalbum frå 1986 av Johnny Cash, Jerry Lee Lewis, Roy Orbison og Carl Perkins.

Albumet var til dels ei hyllest til Elvis Presley, men var i hovudsak til minne om dei mange unge håpefulle, som dei fire artistane på albumet var ein del av, som kom til Sun Records i 1955 for å lage rock and roll, som nettopp hadde starta då. Det vart spelt inn i Sam Phillips sitt Sun Studio og vart gjort ferdig i American Sound Studios. Innspelinga av albumet vart dokumentert av Dick Clark Productions, som filma frå start til slutt.

Den siste songen i innspelinga, «Big Train (frå Memphis)», var skriven av John Fogerty og har med John Fogerty, The Judds, Dave Edmunds, Ricky Nelson, Sam Phillips og June Carter Cash på vokal.

«*Interviews from the Class of '55 Recording Sessions*» vann Grammy-prisen i 1987 for beste talte album. For Ricky Nelson vart dette den siste innspelinga hans før han døydde.

Cash, Lewis og Perkins hadde tidlegare spelt saman i 1956 i det som vert kalla Million Dollar Quartet og i 1982 med The Survivors Live.

Eit fjernsynsprogram med bilete frå innspelinga vart sendt i 1989.

## Innhald
;Side ein
# Carl Perkins&nbsp;– «Birth of Rock and Roll» (Carl Perkins/Greg Perkins)&nbsp;– 4:21
# Jerry Lee Lewis&nbsp;– «Sixteen Candles» (Luther Dixon/Allyson Khent)&nbsp;– 3:48
# Carl Perkins&nbsp;– «Class of '55» (Chips Moman/Bobby Emmons)&nbsp;– 2:56
# Perkins, Lewis, Orbison & Cash&nbsp;– «Waymore's Blues» (Waylon Jennings/Curtis Buck)&nbsp;– 2:25
# Johnny Cash&nbsp;– «We Remember the King» (Paul Kennerly)&nbsp;– 2:58

;Side to
# Roy Orbison&nbsp;– «Coming Home» (Orbison/Will Jennings/J.D. Souther)&nbsp;– 3:59
# Perkins, Lewis, Orbison & Cash&nbsp;– «Rock and Roll (Fais-Do-Do)» (Michael Smotherman)&nbsp;– 3:17
# Jerry Lee Lewis&nbsp;– «Keep My Motor Running» (Randy Bachman)&nbsp;– 2:52
# Johnny Cash&nbsp;– «I Will Rock and Roll with You» (Cash)&nbsp;– 2:01
# Perkins, Lewis, Orbison & Cash&nbsp;– «Big Train (from Memphis)» (John Fogerty)&nbsp;– 7:56

## Medverkande
* Johnny Cash&nbsp;— vokal, gitar
* Carl Perkins&nbsp;— vokal, gitar
* Jerry Lee Lewis&nbsp;— vokal, piano
* Roy Orbison&nbsp;— vokal
* Jack Clement, Marty Stuart&nbsp;— korvokal, gitar
* Reggie Young, Bob Wootton, Kenneth Lovelace, J.R. Cobb&nbsp;— gitar
* Memphis Strings&nbsp;— strings
* Ace Cannon, Wayne Jackson, Jack Hale Jr., Bob Lewin&nbsp;— horns
* Bobby Emmons&nbsp;— klaverinstrument, Synclavier
* Mike Leech, Bob Moore&nbsp;— bass
* Gene Chrisman, WS Holland, Buddy Harmon&nbsp;— trommer
* Toni Wine, Paul Davis, Dan Penn, June Carter Cash, Rebecca Evans, Chips Moman, Reba Russell, Sam Philips, John Fogerty, Dave Edmunds, The Judds, Rick Nelson&nbsp;— korvokal

## Lister

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Class of &#39;55|Class of &#39;55]]» frå ,  den 5. mars 2015.* 
*** oppgav desse kjeldene:*
In Dreams: The Greatest Hits

***In Dreams: The Greatest Hits*** er ei dobbelplate med songar av Roy Orbison, gjeve ut i 1987 på Virgin Records. Det vart produsert av Orbison og Mike Utley, utanom songen «In Dreams», som var produsert av Orbison med T Bone Burnett og filmregissøren David Lynch. Alle songane var nye innspelingar av Orbison frå 1985, utanom «In Dreams», som vart spelt inn i april 1987.

Ein song, «Uptown», vart spelt inn av Robert Gordon som ei rein hyllest til Orbison. «Leah» på albumet er spelt inn av Bertie Higgins. Originalversjonane frå 1960-åra av desse songane var hitsongar for Orbison, då dei vart spelt inn på Monument Records frå 1960-64, med to unntak. Det første unntaket er «Ooby Dooby», som var ein hit for Orbison på Sun Records i 1956. «Claudette», det andre unntaket, var ein song Orbison skreiv for The Everly Brothers i 1958. Orbison sjølv spelte ikkje «Claudette» før i 1965 for MGM Records, ironisk nok eit par månader etter han hadde skild seg frå kona Claudette, som var inspirasjon for songen. 

Albumet inneheld fire songar som av *[[Rolling Stone]]* sette på lista si over dei 500 beste songane gjennom tidene. 

## Innhald
	

## Kjelder


**Denne artikkelen bygger på «[[:en:In Dreams: The Greatest Hits|In Dreams: The Greatest Hits]]» frå ,  den 5. mars 2015.* 
*** oppgav desse kjeldene:*
*http://www.discographyguide.com/royorbison/royorbison-discography1020.html
Ruhpolding

**Ruhpolding** er ein kommune i landkrinsen Traunstein i den tyske delstaten Bayern. Landsbyen Ruhpolding, som ligg ei 75 km søraust for München, har i kring 6&nbsp;700 ibuarar.

Turisme er hovundnæring i den 147,8 kvkm store kommunen. Staden har arbeidde mange alpine løyper og langrennsløyper. Verdscupen i skiskyting har årleg sidan 1980 arrangert tevlingar i Ruhpolding, og verdsmeisterskapane i skiskyting for 1979, 1985, 1996 og 2012 vart avvikla her. Også kombinert i nordiske greiner har ofte arrangerte tevlingar i Ruhpolding. Sommarstida er fjellvandring og terrengsykling dei vanlegaste aktivtetane på dei omfattande sti-systema i området.

Frå byen går det svevebane til fjelltoppane Rauschberg og Unternberg.

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:de:Ruhpolding|Ruhpolding]]» frå ,  den 5. mars 2015.*
Kontiolax

**Kontiolax** (finsk *Kontiolahti*) er ein kommune i landskapet Norra Karelen i det austlege Finland. I kring 14&nbsp;500 menneske er busette i kommunen, som dekker eit landområde på 1&nbsp;030 km², inkludert 230 km² vatn. Kontiolax ligg ved breidda av innsjøen Höytiäinen, rundt 20 km frå Joensuu. 

Morsmålet er udelt finsk.

Kontolax er vide kjend som arrangør av skirenn i nordiske greiner og skiskyting, særleg det siste. Allereie i 1990 vart mennene sin VM-stafett i skiskyting gjennomført i Kontiolax, då han ikkje kunne avviklast i den ordinære VM-byen, Minsk i dåverande Sovjetunionen. Verdsmeisterskapen i skiskyting 1999 vart delvis avvikla her, men sterk kulde førte til at nokre av øvingane vart flytta. Også i 2015 gjekk VM i skiskyting i Kontiolax.

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:de:Kontiolahti|Kontiolahti]]» frå ,  den 5. mars 2015.*
You Got It

«**You Got It**» er ein song av Roy Orbison frå albumet *[[Mystery Girl]]* (1989). Songen nådde niandeplassen på ''Billboard'' Hot 100 og toppen av adult contemporary-lista, og gav Orbison den første topp 10-plasseringa si i USA på 25 år. Songen nådde tredjeplassen på UK Singles Chart våren 1989. Dette var nokre månader etter Orbison døydde av hjarteinfarkt den 6. desember 1988, 52 år gammal. «You Got It» vart den siste hitsingelen til Orbison i USA, medan singelen «I Drove All Night» nådde topp 5 i Storbritannia i 1992. I tillegg var det den einaste solosingelen hans som nådde Hot Country Songs-lista i USA med ein sjuandeplass. Sjølv om singelen er Orbison solo, vart han skriven i lag med bandkollegaene hans i Traveling Wilburys, Tom Petty og Jeff Lynne, som òg speler på albumet.

Den einaste gongen Orbison framførte songen på konsert var ved Diamond Awards Festival i Antwerpen i Belgia, berre få dagar før han døydde. Bilete frå konserten vart med i musikkvideoen til songen.

Refrenget i songen «Anything you want, you got it, anything you need, you got it, anything at all, you got it» vert nytta i Die Antwoord-songen «Ugly Boy».

## Lister
### Vekeslister

### Årslister

## Medverkande
*Roy Orbison – vokal, korvokal, akustisk gitar
*Jeff Lynne – korvokal, elektrisk gitar, akustisk gitar, klaverinstrument, bassgitar, piano
*Tom Petty – korvokal, akustisk gitar
*Phil Jones – trommer, perkusjon

## Andre versjonar

I USA vart songen ein hit igjen i 1995 med Bonnie Raitt, som spelte inn ein versjon for filmen *[[Boys on the Side]]*. Denne nådde 34. plassen på Hot 100. Whoopi Goldberg song òg songen for filmen. Den sørafrikanske songaren Ray Dylan spelte ein versjon av songen for albumet *Goeie Ou Country vol 3*.

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:You Got It|You Got It]]» frå ,  den 5. mars 2015.* 
*** oppgav desse kjeldene:*

## Bakgrunnsstoff
*Songanalyse på Jeff Lynne Song Database (jefflynnesongs.com)
*
California Blue

**California Blue** er ein song skriven av Roy Orbison, Jeff Lynne og Tom Petty, og spelt inn av Roy Orbison for albumet *[[Mystery Girl]]*, som kom ut i 1989.

## Lister

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:California Blue|California Blue]]» frå ,  den 5. mars 2015.* 
*** oppgav desse kjeldene:*
She's a Mystery to Me

**«She's a Mystery to Me»** er ein song av Roy Orbison på albumet *[[Mystery Girl]]*, som kom ut i 1989. Songen vart skriven for Orbison av Bono og The Edge frå U2. Albumet *Mystery Girl* fekk namnet sitt frå denne sognen. Songen vart godt motteken av musikkjournalistane, som generelt meinte det var høgdepunktet på albumet.

## Composition
Ei søvnlaus natt i juni 1987  London under Joshua Tree-turneen til U2, lytta Bono til Orbison sin «In Dreams» om att og om att. Då han vakna morgonen etter starta han å skrive ein song for Orbison. Seinare på dagen song han den uferdige songen for bandet under ein lydsjekk før konserten deira på Wembley Arena. Etter konserten møtte Orbison bandet bak scenen og Bono spelte songen for han. Bono og Orbison arbeidde på songen igjen i midten av november i Los Angeles. Albumet *Mystery Girl* vart kalla opp etter songen.

## Musikkvideo
Musikkvideoen til songen vart regissert av David Fincher og vart først sendt i april 1989.
Det vart laga to versjonar av videoen og begge vart sendte på MTV og andre fjernsynskanalar. Begge versjonane syner ei jente som dreg ut på ei flyreise. I den mest populære versjonen er det ei kvinne som planlegg å dra med ein rik elskar, medan ein andletslaus hovudperson hovudsakleg vert sett i nærbilete av cowboystøvlar som ser at ho dreg utan han. I den alternative versjonen endar videoen med at dei er ei ung jente, eit barn, som går ombord på flyet, med ei eldre kvinne (som truleg er mora).

## Mottaking
Musikkjournalistane tok godt i mot songen. Chris Jones i BBC hylla songen og kalla han «ein sann sjeldanheit». *[[Rolling Stone]]* kalla songen ein av dei beste på albumet. Michael Azerrad skreiv at songen høyrtes litt ut som ein U2-song og samanlikna fraseringa til Orbison til Bono si, men at syngestilen likevel avgjort var Orbison si. Pitchfork Media meinte songen avslørte ting i stemma til Orbison som tyda på at han byrja å bli eldre, men skreiv at han la til «tekstur og autoritet» til songen. Allmusic skreiv at songen var høgdepunktet på albumet, ein stemningsskapande ballade som var perfekt for stemma til Orbison.

## Innhald

## Medverkande

;«She's a Mystery to Me»
*Roy Orbison - vokal, gitar
*Bono - produsent, gitar
*Howie Epstein - bass
*Benmont Tench - piano, cheap strings, arranging
*Jim Keltner - trommer
*Don Smith - lydteknikaring, miksing

;«Crying»
*Pete Anderson - produsent
*David Was - ytterlegare produksjon, miksing
*Don Was - ytterlegare produksjon, miksing

## Lister

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:She&#39;s a Mystery to Me|She&#39;s a Mystery to Me]]» frå ,  den 5. mars 2015.* 
*** oppgav desse kjeldene:*

## Bakgrunnsstoff
*
Barbara Orbison

**Barbara Orbison** () var ein tyskfødd entreprenør, plateprodusent og enkja til den amerikanske musikaren Roy Orbison.

Då ho var 18 år gammal møtte ho Orbison i England. Dei gifta seg 25. mars 1969 i Hendersonville i Tennessee. I 1980-åra styrte ho karrieren til ektemannen og var leiande produsent for albumet *[[In Dreams: The Greatest Hits]]* i 1987, og for den kritikarroste fjernsynsskonserten som gjekk på lufta i januar 1988 og vart kalla *[[Roy Orbison and Friends, A Black and White Night]]*. Etter at ektemannen døydde den 6. desember 1989 tok ho over føretaket deira og byrja å marknadsføre musikken hans for yngre generasjonar. Saman med venen og artisten Jeff Lynne sette ho saman albumet *[[King of Hearts av Roy Orbison|King of Hearts]]* i 1992. Ho var òg medprodusent for musikalen *Only the Lonely: The Roy Orbison Story*.

I 2011 produserte ho Damien Leith-albumet **, som skulle lanserast på 75-årsdagen for Roy Orbisons fødsel.

Barbara Orbison låg på sjukehus frå mai 2011 til ho døydde den 6. desember 2011 av bukspyttkjertelkreft, på dagen 23 år etter ektemannens død. Ho vart gravlagd ved sidan av ektemannen i Westwood Village Memorial Park Cemetery i Los Angeles. Ekteparet hadde sønene Roy Kelton Orbison (f. 1970) og Alexander Orbison (f. 1974) i lag.

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Barbara Orbison|Barbara Orbison]]» frå ,  den 5. mars 2015.* 
*** oppgav desse kjeldene:*

## Bakgrunnsstoff
*Barbara Orbison-intervju i timesonline.co.uk
*«Widow of Singer Roy Orbison,» minneord i Los Angeles Times
Anne Briand

**Anne Briand** () er ein fransk tidlegare skiskyttar frå Mulhouse. Ho vann  OL-gull for Frankrike på 3 x 5&nbsp;km stafett under Vinter-OL 1992 i Albertville. I 1995 vart ho verdsmeister på 7,5 kilometer. Same sesongen vann ho i verdscupen i skiskyting for kvinner.

### Aktiv
Briand var lite kjend før OL-sesongen 1992. Under vinterleikane i Albertville i heimlandet, då skiskyting for kvinner for fyrste gong stod på øvingsprogrammet, vart ho nummer sju i begge dei individuelle tevlingane. Etter at lagkameratane Corinne Niogret og Veronique Claudel hadde gjort gode etappar, fullførte Briand OL-stafetten for Frankrike ved å vinne stafetten over 3 x 5&nbsp;km med 23 sekunds margin til Tyskland.

Under VM i skiskyting 1993 i bulgarske Borovets vart Briand nummer fire på 7,5&nbsp;km, før ho i 4 x 5&nbsp;km stafett spurta frå Russlands ankerkvinne i kampen om sølvmedalje. Dei same fire franske kvinnene som vann VM-sølv på stafetten i 1993, sikra seg og Frankrike bronsemedaljar på stafetten også under Vinter-OL 1994 på Lillehammer. Før leikane var komne så langt, hadde Briand vunne sølvmedaljen på 15&nbsp;km, Myriam Bédard frå Canada vann OL-gullet.

Briand vann gullmedaljen på 7,5&nbsp;km då VM i skiskyting 1995 vart avvikla i italienske Antholz. I den same meisterskapen og i VM 1996 fekk ho gleda av å gå Frankrike inn til si både fjerde og strake medalje på VM-stafetten, begge gongane ein sølvmedalje.

Ho la opp etter 1999-sesongen og har sidan arbeidd som dyrlækjar.

## Kjelder
**Sportsboken*, aktuelle årgangar

**Denne artikkelen bygger på «[[:de:Anne Briand|Anne Briand]]» frå ,  den 5. mars 2015.*  
 

## Bakgrunnsstoff
*
Olga Romasko

**Olga Vladimirovna Romasko** () er ein russisk tidlegare skiskyttar frå Borodino. Ho vart verdsmeister på 7,5 km både under VM 1996 og 1997. I 1997 fekk ho i tillegg sølvmedalje på jaktstarten og bronsemedalje på stafetten. Også under Vinter-OL 1998 i Nagano vann ho sølv med stafettlaget til Russland.

Romasko var så godt som ukjend for skiskyttarpublikum då ho vann 7,5 km under VM i skiskyting 1996 i Ruhpolding. Med ti treff slo ho sølvmedaljevinnaren, norske Ann Elen Skjelbreid, med ti sekundar. Under VM i skiskyting 1997 i slovakiske Osrblie imponerte Romasko stort på 7,5 km då ho, trass i ein strafferunde, slo nummer to med over 40 sekundar og forvarte VM-tittelen på 7,5 km. Ho fylgde opp med å verte nummer to på den påfylgjande jaktstarten. Både under VM 1997 og OL 1998 gjekk ho ankeretappen for Russland, fyrst til bronse og i OL til sølv. I sitt siste verdsmeisterskap, 1999 i Oslo, kom ho i mål til sjuandeplass på 20 km.

## Merknadar

## Kjelder
**Sportsboken*, aktuelle årgangar

## Bakgrunnsstoff
*
Botanisk hage i Oslo

**Botanisk hage** ligg på Tøyen i Oslo. Den har eit areal på 150 mål, med rundt  plantar, delt på  artar frå ulike delar av verda. Da hagen vart skipa i 1814 hadde den 75 mål som låg rundt Tøyen hovudgard.

Botanisk hage er seinare dobla i storleik. Området er delt i tema som systematisk avdeling, nytteveksthage, fjellhage og arboret.  Føremålet med hagen er å gje kunnskap om mangfaldet i planteriket og om korleis ein tek vare på dette mangfaldet. Plantar som er truga eller sårbare i norsk natur blir tatt vare på i Botanisk hage. Dei to utstillingsveksthusa Palmehuset og Victoriahuset er ein del av Botanisk hage.

## Historikk
I 1811 blei det avgjort at Noreg - som da var i union med Danmark - skulle få sitt første universitet. Kong Fredrik VI  kjøpte Tøyen hovudgard i 1812 som ei aktuell tomt for universitetet, men universitetet vart seinare bygd ved det som i dag er Karl Johans gate. I staden blei Botanisk hage lagt til Tøyen.

Christen Smith blei utnemnd til professor i botanikk og økonomi i 1814 og fekk ansvar for å leie og byggja opp den botaniske hagen.
Han døydde to år seinare. Sjølve verksemda med å byggja hagen blei gjort frå 1815 til 1818 av den tysk-danske gartnaren Johan Siebke. Siebke verka som gartnar i Botanisk hage fram til han døydde i 1857.Hagen blei utforma etter inspirasjon frå engelsk landskapsstil.

## Avdelingane i hagen

*Arboretet
*Dufthagen
*Fjellhagen
*Oldemors hage
*Osloryggen
*Raud- og svartlistebedet
*Systematisk hage
*Urtehagen
*Palmehuset
*Victoriahuset

## Musea
I 1863 blei Botanisk museum skipa og i 1913 flytta museet til bygninga på Tøyen. I 1975 blei Botanisk museum
slått saman med Botanisk hage. Hagen og samlingene blei i 1999 ein del av Naturhistorisk museum, saman med Geologisk og Zoologisk museum. Naturhistorisk museum ligg under Universitetet i Oslo. 

## Kjelder

## Bakgrunnsstoff
* Botanisk hage i Oslo
Mladkov

**Mladkov** er ein by i Pardubice i Tsjekkia, nær grensa til Polen. Han har kring 500 innbyggjarar. Byen ligg i Orlickéfjella.

## Kjelder
Marquesasøyane

**Marquesasøyane** er ei gruppe vulkanøyar i Stillehavet. Dei høyrer til Fransk Polynesia, eit fransk oversjøisk territorium. 

I 2007 budde det 8&nbsp;632 personar på den 1049&nbsp;km² store øygruppa, fordelt på 15 øyar. Nuku Hiva er øya med flest innbyggjarar (2&nbsp;260 personar).

## Historie
Marquesasøyane blei først folkesett av polynesiarar ca. 100 år f.Kr. Dei kom truleg frå Samoa.

Øyane fekk namn etter den spanske utforskaren Álvaro de Mendaña de Neira, som kom til dei den 21. juli 1595. I 1842 gjennomførte Frankrike ein militæroperasjon der dei gjorde krav på alle øyane. Dei blei seinare ein del av Fransk Polynesia.

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:no:Marquesasøyene|Marquesasøyene]]» frå ,  den 6. mars 2015.*
Tom Wolk

**Tom «T-Bone» Wolk** () var ein USA-amerikansk musikar og bassist for musikkduoen Hall & Oates.

## Biografi
Wolk voks opp i Yonkers i New York. I 1991 var Wolk medprodusent på Willie Nile-albumet *[[Places I Have Never Been]]*. Wolk arbeidde òg med Ryan Leslie på debutalbumet hans. Wolk spelte inn bluesartisten Guy Davis sine album *Butt Naked Free* og *Chocolate to the Bone*, og spelte med Davis på «Late Night with Conan O'Brien». Wolk hadde i fast spalte i magasinet *[[Guitar for the Practicing Musicians]]* i 1980-åra. Han byrja å spele med Hall & Oates i 1981 etter å ha spelt på albumet *[[Private Eyes av Hall & Oates|Private Eyes]]*. Han var òg medlem av Saturday Night Live Band med Hall & Oates-kollegaen G.E. Smith. Wolk spelte fleire instrument og arbeidde med Daryl Hall, Carly Simon, Jellyfish, Squeeze, Elvis Costello, Shawn Colvin og Billy Joel. Frå  2007 arbeidde Wolk med Daryl Hall på hans *[[Live From Daryl's House]]*, ein månadleg konsert over Internet.

Wolk døydde 27. februar 2010 av eit hjarteinfarkt, 58 år gammal. 

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Tom Wolk|Tom Wolk]]» frå ,  den 6. mars 2015.* 
*** oppgav desse kjeldene:*


## Bakgrunnsstoff
*Offisiell nettstad
*Minneord i Huffington Post
*Diskografi på MusicBrainz
Black Smoke

**«Black Smoke»** (*Svart røyk*) er ein singel av Ann Sophie, gjeven ut 2. mars 2015. 24. april 2015 vart songen gjeven ut på albumet *[[Silver Into Gold]]*. Songen er skriven av Michael Harwood, Ella McMahon og Tonino Speciale. Ein liten del av songen vart lagt ut på Internett 27. februar 2015.

## Eurovision
### ''Unser Song für Österreich''

Ann Sophie vann ein klubbkonsert 19. februar 2015, og vart med som joker i *[[Unser Song für Österreich]]*, den tyske uttakinga til *[[Eurovision Song Contest 2015]]* i Wien i Austerrike. Ho framførte fyrst «Jump the Gun», og gjekk vidare til andre runde. Der fekk ho framføre «Black Smoke» på engelsk, og gjekk vidare til den siste runden der bidraget kjempa om sigeren mot «Heart of Stone» av Andreas Kümmert. «Heart of Stone» fekk 78,7 prosent av røystene og vann tevlinga, men Kümmert gav sigeren til «Black Smoke» og Ann Sophie under sigersintervjuet før han skulle framføre vinnarsongen på nytt. Programleiar Barbara Schöneberger utropte dimed «Black Smoke» som ny vinnar, og representant for Tyskland i *Eurovision Song Contest 2015*.

### ''Eurovision Song Contest 2015''
 
«Black Smoke» var direktekvalifisert til finalen i *Eurovision Song Contest 2015* av di Tyskland er ein del av Dei fem store. Bidraget enda på 27. og sisteplass utan poeng. Austerrike enda òg opp utan poeng, men enda berre på 26. plass av di bidraget «I Am Yours» vart framført før «Black Smoke». Dette er det tredje tyske bidraget som har enda opp utan poeng.

## Fotnotar
Mickey Curry

**Michael Timothy Curry** () er ein amerikansk trommeslagar. Han er mest kjend for eit langvarig samarbeid med musikaren Bryan Adams, men har òg arbeidd med Hall & Oates, Cher, Tina Turner, Alice Cooper, David Bowie, Elvis Costello, Sam Phillips, Tom Waits, The Cult, Steve Jones og andre musikarar.

## Biografi
Han spelte i mange lokale band i Connecticut fram til kring 1980, då han byrja å arbeide i forskjellige studio i New York. På Manhattan vart han med i eit band kalla Tom Dickie and the Desires. Manageren deira var Tommy Mottola, som òg var manager for Hall & Oates. Mottala likte arbeidet til Curry og bad han med på innspelinga av Hall & Oates-albumet *[[Private Eyes av Hall & Oates|Private Eyes]]*.

Omkring same tid møtte Curry produsenten Bob Clearmountain, som nettopp hadde byrja å arbeide med ein ung Bryan Adams. Kort tid etter spelte Curry på det andre albumet til Adams, *[[You Want It You Got It]]*. Han turnerte med Hall & Oates i fleire år og spelte på fleire studioalbum med Adams. Frå 1986 turnerte han òg fast med Adams. Curry har spelt på nesten alle albuma til Adams.

I tillegg til Bryan ADams har Curry spelt med andre artistar, som Jude Cole og The Cult.

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Mickey Curry|Mickey Curry]]» frå ,  den 6. mars 2015.* 
*** oppgav desse kjeldene:*


## Bakgrunnsstoff
* Offisiell nettstad
Bono

**Paul David Hewson** (), kjend under scenenamnet **Bono**, er ein irsk songar-låtskrivar, musikar, ventureinvestor, forretningsmann og filantrop. Han er mest kjend som frontmann i rockebandet U2 frå Dublin. Bono vart fødd og voks opp i Dublin og gjekk på Mount Temple Comprehensive School, der han møtte den framtidige kona si, Alison Stewart, og dei framtidige medlemmane av U2. Bono har skrive nesten alle tekstane til U2, og nyttar ofte religiøse, sosiale og politiske tema. I dei tidlege åra til U2 hadde tekstane til Bono ein opprørsk og spirituell tone. Etter kvart som bandet vart eldre, har tekstane vorte meir personlege.

Utafor bandet har han samarbeidd og spelt inn musikk med mange andre artistar, og er direktør og partnar i Elevation Partners, og har pussa opp og eig Clarence Hotel i Dublin med The Edge. Bono er vidt kjend for aktivismen sin for Afrika, og han har vore med å starte DATA, EDUN, ONE Campaign og Product Red. Han har organisert og spelt på mange konsertar for veldedige føremål og har møtt mange viktige politikarar. Bono har blitt hylla og kritisert for aktivismen og involveringa til U2.

Bono vart slått til riddar av Elizabeth II av Storbritannia for «tenestene sine i musikkindustrien og for det humanitære arbeidet sitt», og vart i lag med Bill og Melinda Gates kåra til årets person i ''Time'' i 2005.  I 2013 vart Bono kommandør i den franske Ordre des Arts et des Lettres.

## Filmar

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Bono|Bono]]» frå ,  den 6. mars 2015.* 
*** oppgav desse kjeldene:*
*
*
*
*

## Bakgrunnsstoff

* U2.com — Offisiell U2-side
*
T-Bone Burnett

**Joseph Henry «T Bone» Burnett** () er ein USA-amerikansk musikar, låtskrivar og filmmusikk- og plateprodusent. Han turnerte i bandet til Bob Dylan på Rolling Thunder Revue. Etter turneen var over starta Burnett og to andre medlemmar av bandet til Bob Dylan The Alpha Band, etterfølgd av dei første soloalbuma i 1980.

Burnett har produsert artistar som Autolux, Roy Orbison, Lisa Marie Presley, John Mellencamp, Los Lobos, Counting Crows, Elton John og Leon Russell, BoDeans, Elvis Costello, Diana Krall, Natalie Merchant og The Wallflowers, i tillegg til Tony Bennett og k.d. lang på albumet *[[A Wonderful World]]*. Burnett vann Grammy-prisen for filmmusikken til *[[O Brother, Where Art Thou?]]* og for arbeidet sitt med Alison Krauss og Robert Plant. Han var nominert til Oscarprisen for låtskrivinga si for filmen *[[filmen Cold Mountain|Cold Mountain]]*, og han vann Oscarprisen for beste song med «The Weary Kind» for *[[Crazy Heart]]*. Han starta plateselskapet DMZ, ein etikett under  Columbia, og var involvert med Mark Heard og Tonio K i det kortvarige What? Records. Han hadde oversyn med musikken for filmane *[[Walk the Line]]*, *[[The Big Lebowski]]* og *[[Inside Llewyn Davis]]*.

## Diskografi

### Samlealbum

## Alpha Band-diskografi

## Produksjon

## Film og fjernsyns

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:T-Bone Burnett|T-Bone Burnett]]» frå ,  den 6. mars 2015.* 
*** oppgav desse kjeldene:*


## Bakgrunnsstoff
*Official site
*
Mitchell Froom

**Mitchell Froom** () er ein USA-amerikansk musikar og plateprodusent.

## Biografi
Froom byrja karrieren sin som klaverspelar i Sonoma County i California. Bandet Crossfire hadde to klaverspelarar, Mitchell på eine sida av scenene, og broren David på den andre, med Gary Pihl på gitar. Han spelte òg klaverinstrument i den Ronnie Montrose-leia gruppa Gamma på det tredje albumet deira, *[[Gamma 3]]*, i tillegg til på soloalbum av David LaFlamme, *[[White Bird]]* og *Inside Out*.

Han produserte dei tre første Crowded House-albuma, som førte til fleire jobbar som produsent med Richard Thompson, Los Lobos, American Music Club og Suzanne Vega. 

Mellom 1992 og 2002 slo han seg saman med lydteknikaren Tchad Blake. I lag arbeidde dei på album med American Music Club, Stevie Ann, Tasmin Archer, The Bangles, Peter Case, The Corrs, Elvis Costello, Sheryl Crow, Crowded House, The Ditty Bops, Tim Finn, Missy Higgins, Indigo Girls, Paul McCartney, Robin Gibb, Maria McKee, Pat McLaughlin, Randy Newman, Nerina Pallot, Pearl Jam, Phantom Planet, Bonnie Pink, Daniel Powter, Bonnie Raitt, Ron Sexsmith, The Del Fuegos, Richard Thompson og Suzanne Vega. Froom og Blake slo seg saman med David Hidalgo og Louie Perez frå Los Lobos og danna det eksperimentelle roots-bandet Latin Playboys.

Froom har produsert over 60 album og har skrive og produsert musikk for mange filmar. Han har vore nominert til fleire Grammy-prisar, mellom anna for årets singel med «La Bamba» av Los Lobos (1988) og årets produsent i 1993 for både ''Kiko'' av Los Lobos og *[[99.9F°]]* av Suzanne Vega. Han vart òg nominert til Golden Globe i 1998 og til Grammy for beste song for film, fjernsyn og andre media i 1999 som medlåtskrivar i lag med Sheryl Crow for kjenningsmelodien til James Bond-filmen «Tomorrow Never Dies».

Som musikar har Froom gjeve ut to soloalbum, *Dopamine* (1998) og *A Thousand Days* (2005). Songen «Noodletown» frå *Dopamine* vann han ein Emmy då han vart nytta som kjenningsmelodi i PBS sin ''Sessions at West 54th''.

## Personleg liv
Dotter hans Charlotte (f. 1986) er tidlegare bassist i The Like. Mora til Charlotte er Connie Jester, som var den første kona hans. 

Froom gifta seg med Suzanne Vega i 1995, men dei gjekk kvar sin veg i 1998. Han gifta seg med Vonda Shepard i 2004. 

Broren David Froom er ein klassisk komponist og leiar i musikkavdelinga ved St. Mary's College of Maryland.

Froom er av  rumensk opphav.

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Mitchell Froom|Mitchell Froom]]» frå ,  den 6. mars 2015.* 
*** oppgav desse kjeldene:*


## Bakgrunnsstoff
*
David Miner

**David Miner** (), stundom kalla **David Minor**, er ein amerikansk gitarist, songar og låtskrivar, kanskje mest kjend som medlem i Grace Slick sittband, The Great Society i 1960-åra. Han var med på å starte The Great Society i lag med Jerry, Darby, og  Slick i tillegg til Bard Du Pont. Miner song det meste av solovokalen den første tida i bandet, og skreiv òg fleire songar, som «That's How It Is,» «You Can't Cry» og «Daydream Nightmare Love».

Miner slutta i Great Society i 1966 for El Paso i Texas og gjekk inn på University of Texas at El Paso som student. I El Paso gifta han seg med andre kona si, òg ein student, og dei fekk to barn i lag. Miner tok doktorgrad i samanliknande litteratur evd universitetet. Han vart lærar ved City University i New York i 8 år.

Sjølv om han aldri gjekk attende til å bli fulltidsmusikar spelte han i lokale band i New York City, som The Axles, Avatar og The New Race—all i 1980-åra. 

Han lagar igjen musikk, no som Helion Magister.  

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:David Miner|David Miner]]» frå ,  den 6. mars 2015.* 
*** oppgav desse kjeldene:*
A Black & White Night Live

***A Black & White Night Live*** er ein konsertalbum av Roy Orbison gjeve ut posthumt av Virgin Records for HBO-sendinga, *[[Roy Orbison and Friends, A Black and White Night]]*. Albumet vart gjeve ut i 1989 og inneheld songane «Blue Bayou» og «Claudette» som på grunn av tidsavgrensing ikkje var med i TV-sendinga. Songen «Blue Angel» var heller ikkje med på den originale sendinga. SACD/CD Hybrid Audio--versjonen av albumet har med «Blue Angel» som bonusspor. 

På piano var Glen D. Hardin, som spelte piano for Buddy Holly og Elvis Presley. Sologitaristen James Burton, trommeslagar Ronnie Tutt og bassisten Jerry Scheff spelte òg i gruppa til Presley. Mannlege korvokalistar og noko gitar var Bruce Springsteen, Tom Waits, Elvis Costello, Jackson Browne, J.D. Souther og Steven Soles. Kvinnelege korvokalistar var k.d. lang, Jennifer Warnes og Bonnie Raitt.

I publikum var fleire kjendisar som Kris Kristofferson, Billy Idol og Sandra Bernhard.

## Innhald

## Medverkande
*Roy Orbison: solovokal, gitar, munnspel
*Glen D. Hardin: piano
*James Burton: sologitar
*Jerry Scheff: kontrabass
*Ronnie Tutt: trommer
*Jackson Browne: korvokal
*T-Bone Burnett: akustisk gitar
*Elvis Costello: akustisk gitar, orgel, munnspel
*k.d. lang: korvokal
*Bonnie Raitt: korvokal
*Steven Soles: korvokal
*Bruce Springsteen: gitar, vokal
*J.D. Souther: korvokal, akustisk gitar
*Tom Waits: orgel, akustisk gitar
*Jennifer Warnes: korvokal

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:A Black &#38; White Night Live|A Black &#38; White Night Live]]» frå ,  den 6. mars 2015.* 
*** oppgav desse kjeldene:*