open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Only One av Kanye West

«**Only One**» er ein song av Kanye West spelt inn og skrive i lag med Paul McCartney. Songen kom ut 31. desember 2014 og var den første songen West hadde gjeve ut sidan det sjette studioalbumet hans *[[Yeezus]]*. Begge artistane skreiv songen i lag med Kirby Lauryen, Noah Goldstein og Mike Dean. Songen er ei hyllest til dottera til West, North, og vert sungen til Kanye frå perspektivet til mora hans, Donda West.

Songen vart spelt inn i løpet av to dagar i Mexico i september 2014 der West og McCartney, i lag med andre artistar, spelte inn opp mot ni songar. Songen kom sidan ut på West-albumet *[[The Life of Pablo]]* i februar 2016.

## Salslister

## Salstrofé

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Only One (Kanye West song)|Only One (Kanye West song)]]» frå ,  den 27. mai 2018.*  
 

## Bakgrunnsstoff
*
Tropic Island Hum

**«Tropic Island Hum»** er ein song av Paul McCartney frå ein animasjonsfilm han fekk laga for barn. Songen vart spelt inn i 1995, men ikkje gjeve ut før i 2004. Singelen nådde 21. plassen i Storbritannia.

Filmen, med same namn som songen, kom ut i 1997. 

## Innhald
Alle songar skrivne av Paul McCartney.

# «Tropic Island Hum» (Radio Edit) – 3:11
# «We All Stand Together» (Single Version) – 3:06

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Tropic Island Hum|Tropic Island Hum]]» frå ,  den 27. mai 2018.* 
*** oppgav desse kjeldene:*



## Bakgrunnsstoff
*
(I Want to) Come Home

«**(I Want to) Come Home**» er ein song skriven og spelt inn av Paul McCartney i 2009 for filmen *[[filmen Everybody's Fine (2009)|Everybody's Fine]]*.

Songen vart gjeven ut som digital singel den 1. mars 2010. I følgje Amazon.com er ikkje songen med på filmmusikkalbumet til filmen. Songen vart nominert til ein Golden Globe Award for beste originale song, men vann ikkje.

## Andre versjonar
I 2012 gav Tom Jones ut ein versjon av songen for studioalbumet hans *[[Spirit in the Room]]*.

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:(I Want to) Come Home|(I Want to) Come Home]]» frå ,  den 27. mai 2018.* 
*** oppgav desse kjeldene:*
Bronx

**Bronx** er ein bydel i New York i USA som ligg mellom Hudsonelva og East River. Bydelen dekkjer rundt 150 km², der kring 110 km² er landareal. Han har rundt 1&nbsp;456&nbsp;000 innbyggjarar (2015). Bronx er den einaste bydelen i New York som ligg på fastlandet. Ei rekkje bruer over Harlemelva bind Bronx saman med Manhattan, medan bydelen er knytt til Long Island med tre bruer over East River. Bronx er først og fremst eit bustadområde, men store delar av sjøfronten blir brukt til hamneføremål, lager og industri.

## Namn
Namnet «Bronx» stammar frå færøyingen og prestesonen Jonas Jonasson Broncks, som busette seg i Nieuw-Nederland i 1639. Då hadde staden 400 innbyggjarar. Elva nær garden hans fekk namn etter ham, og heile området fekk namnet «Bronck's Land». Med tida blei dette endra til Broncksland eller berre Broncs', før det til slutt ende opp som «Bronx».

## Historie

Folketalet auka kraftig i perioden 1890 til 1940 (frå ca. 89 000 til ca. 1,4 millionar). Etter andre verdskrigen og fram mot 1990-åra var bydela preget av forfall og forslumming. Særleg områda South Bronx og Hunt's Point utvikla seg til nokre av dei verste slumstrøka i New York, med eit stort innslag av narkomane og kriminelle. Folketalet sokk frå 1970 til 1980 med over 20 %, til ca. 1,17 millionar. Ved hjelp av ulike byfornyingstiltak har styresmaktene prøvd å hindra vidare vekst av slummen, og Bronx har seinare opplevd vekst slik at folketalet gjekk tilbake til 1970-nivå.

## Demografi
U.S. Census dokumenterer at Bronx er det området i heile USA med størst variasjon i etnisk bakgrunn blant innbyggjarane. 54,6 % har Hispanic eller Latino-bakgrunn, der den største gruppa kjem frå Puerto Rico. 43,3 % er svarte eller afroamerikanarar.

## Institusjonar

Det finst fleire universitet i bydelen, mellom anna Fordham University, eit av dei eldste katolske universiteta i USA, og andre høgare lærestader. I Bronx ligg Yankee Stadium som først blei bygd i 1923 og deretter rive og totalt nybygd i 2009. Stadionet er mest kjend som heimebane for baseballaget New York Yankees, men har husa mange ulike tilstellingar innan amerikansk fotball, fotball, boksing, religiøse møte og popkonsertar. Etter terrorangrepet i New York 11. september 2001 blei det halde ei stor minnegudsteneste i Yankee Stadium. Bronx Zoo er ein av dei største dyrehagane i verda med over 650 dyreartar og meir enn 4000 individ. Dyrehagen har over 2,2 millioner vitjande kvart år.

## Folk frå Bronx
*Carly Simon (f. 1945), songar

## Kjelder
FourFiveSeconds

«**FourFiveSeconds**» er ein song spelt inn av Rihanna, Kanye West og Paul McCartney. Han vart skriven og produsert av West, McCartney, Mike Dean, Dave Longstreth og Noah Goldstein med hjelp av Kirby Lauryen, Ty Dolla Sign, Dallas Austin, Elon Rutberg og Robyn Fenty. Songen vart første gong vist fram på av West på iHeartMedia Music Summit den 21. januar 2015, og vart posta på den offisielle nettsida til Rhianna den 24. januar. Same dagen vart songen tilgjengeleg for digital nedlasting. «FourFiveSeconds» er ein folk-pop-, pop- og soulpop-song framført med akustisk gitar, orgel og bassgitar.

Då han kom ut nådde han fjerdeplassen på den amerikanske ''Billboard'' Hot 100-lista. Dette vart dermed den 26. Topp 10-songen til Rhianna på lista, medan McCartney braut den lengste perioden hans utan singlar på Topp 10-lista. Songen gjekk òg til topps på den amerikanske *Billboard* Hot R&B/Hip-Hop Songs-lista. Internasjonalt gjekk «FourFiveSeconds» til topps på Australia, Danmark, Ireland, Luxembourg, New Zealand, Noreg og Sverige, og nådde Topp 3 i Canada, Frankrike og Storbritannia.

For å marknadsføre songen vart det laga ein musikkvideo i svartkvit, regissert av den nederlandske fotografduoen Inez og Vinoodh i New York City. Rihanna, McCartney og West framførte «FourFiveSeconds» for første gongen under Grammyprisutdelinga den 8. februar 2015.

Singelen er sidan blitt spelt av fleire andre artistar, som den kanadiske rapperen Drake og britiske James Bay.

## Innhald

## Medverkande

Medverkande frå omslaget til CD-singelen og ASCAP

*Låtskriving&nbsp;– Kanye West, Paul McCartney, Kirby Lauryen, Mike Dean, Ty Dolla Sign, Dave Longstreth, Robyn Fenty, Dallas Austin, Elon Rutberg, Noah Goldstein
*Produksjon&nbsp;– Kanye West, Paul McCartney
*Med-produksjon, fuzzbass&nbsp;– Mike Dean
*Ytterlegare produksjon&nbsp;– Dave Longstreth, Noah Goldstein
*Vokalproduksjon&nbsp;– Kuk Harrell
*Innspeling&nbsp;– Marcos Tovar, Noah Goldstein, Mike Dean
*Assisterande lydteknikar&nbsp;– Brendan Morawski, Zeke Mishanec, Jeremy «Head» Hartney, Brandon Wood, Jordan Heskett
*Miksing&nbsp;– Manny Marroquin
*Assisterande miksing&nbsp;– Chris Galland, Jeff Jackson, Ike Schultz
*Akustisk gitar&nbsp;– Paul McCartney
*Orgel&nbsp;– Dave Longstreth

## Salslister

### Vekeslister

### Årslister

## Salstrofé

}

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:FourFiveSeconds|FourFiveSeconds]]» frå ,  den 27. mai 2018.*  
 

## Bakgrunnsstoff
* 
*
All Day av Kanye West

«**All Day**» er ein song av den amerikanske hiphopartisten Kanye West i lag med Theophilus London, Allan Kingdom og Paul McCartney og vart produsert av West,  Puff Daddy, French Montana, Velous og Charlie Heat. Songen vart først lekka i august 2014  og kom ut 2. mars 2015. «All Day» inneheld ein interpolasjon frå «Dance with Me» av den jamaicanske songaren Noel Ellis. Han vart nominert til Grammyprisen for beste rapsong og beste rapframføring i 2015. 

## Medverkande
*Låtskriving – Kanye West, Paul McCartney, Tyler Bryant, Kendrick Duckworth, Karim Kharbouch, Ernest Brown, Cydel Young, Victor Mensah, Allan Kyariga, Mike Dean, Che Pope, Noah Goldstein, Allen Ritter, Mario Winans, Charles Njapa, Malik Yusef Jones, Patrick Reynolds, Rennard East, Noel Ellis
*Produksjon – Kanye West, Puff Daddy, French Montana, Velous, Charlie Heat
*Medprodusentar – Mike Dean, Noah Goldstein
*Ytterlegare produksjon – Plain Pat, Travis Scott, Allen Ritter, Mario Winans
*Innspeling – Noah Goldstein, Matthew Testa, Mike Dean, Anthony Kilhoffer, Steve Orchard
*Innspelingsassistent – Sean Oakley, Zeke Mishanec, Jeremy «Head» Hartney, Tristan Bott
*Miksing – Noah Goldstein, Anthony Kilhoffer, Hudson Mohawke
*Mastering – Vlado Meller
*Masteringassistent – Jeremy Lubsey

## Salslister

## Salstrofé

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:All Day (Kanye West song)|All Day (Kanye West song)]]» frå ,  den 27. mai 2018.* 
*** oppgav desse kjeldene:*
Djabir Saïd-Guerni

**Aïssa Djabir Saïd-Guerni** () er ein algerisk tidlegare friidrettsutøvar som vart verdsmeister på 800 meter i 2003 og på same distansen vann VM-bronse i 1999 og OL-bronse i 2000.

## Aktiv
Saïd-Guerni vart tredjemann på 800 m ved afrikameisterskapen 1998 i Dakar. Året etter vann han bronsemedaljen under verdsmeisterskapen i Sevilla og sølvmedaljen i afrikaleikane i Johannesburg. Den 3. september 1999 sprang han i Brussel sin snøggaste 800 meter nokon gong, klokka i måln på 1.43,09. I 2000-sesongen sigra han ved afrikameisterskapen på heimebane i Alger, før han under Sommar-OL i Sydney vann han ein ny bronsemedalje, slått med høvesvis åtte og to hundredels sekund av olympiameister Nils Schumann og sølvvinnar Wilson Kipketer. To år seinare forsvarte Saïd-Guerni afrikameistertittelen på 800 m i Alger.

Høgdepunktet for Saïd-Guerni kom i 800-metertevlinga under friidretts-VM 2003 i Paris. Inn mot målstreken kjempa han og russaren Jurij Borzakovskij og sørafrikanaren Mbulaeni Mulaudzi om gullmedaljen. Her lukkast Saïd-Guerni sikre seg gullet med ein margin på tre og ni hundredels sekund til dei nemnde utøvarane.

Saïd-Guerni nådde 800-meterfinalen både under Sommar-OL 2004 og friidretts-VM 2005, utan å kunne hevde seg i medaljestriden. Han la opp i 2007 etter fleire års skadeplagar.

### Medaljar og plasseringar i internasjonale meisterskap
*VM 1999 i Sevilla: Bronsemedalje på 800 m – 1.44,18
*OL 2000 i Sydney: Bronsemedalje på 800 m – 1.45,16
*VM 2003 i Paris: Gullmedalje på 800 m – 1.44,81, framom Jurij Borzakovskij (1.44,84)
*OL 2004 i Aten: Nr 7 på 800 m – 1.45,61
*VM 2005 i Helsinki: Nr 5 på 800 m – 1.45,31

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Djabir Saïd-Guerni|Djabir Saïd-Guerni]]» frå ,  den 27. mai 2018.*  
 
*
Perdita Felicien

**Perdita Felicien** () er ein kanadisk tidlegare friidrettsutøvar frå Pickering i Ontario-provinsen som vart verdsmeister på 100 meter hekk i 2003 og vann sølv i øvinga fire år seinare.

## Aktiv
Felicien vart nummer to på korthekken i dei panamerikanske leikane i byrjinga av august 2003, slått med tre hundredels sekund av Brigitte Foster-Hylton frå Jamaica. Tre veker seinare, under verdsmeisterskapen i Paris, kjempa dei same to utøvarane om dei gjevaste medaljane i øvinga, og her vann Felicien gullet med fire hundredels margin. Litt over eit halvår seinare vann Felicien også 60 meter hekk då innandørs-VM 2004 fann stad i Budapest. I sommarsesongen 2004 sette ho personleg rekord på 100 meter hekk med 12,46 sekundar i eit stemne i Eugene i delstaten Oregon i USA. Ho var ein av dei største favorittane i OL i Aten, men ei elendig fyrste hekkepassering gjorde at ho fall og samstundes øydela for Inna Sjevtsjenko i løpebana utanfor.

Etter eit par svakare sesongar kneip Felicien sølvmedaljen på 100 meter hekk under verdsmeisterskapen 2007 i Osaka, tre hundredels sekund bak vinnaren, men berre eitt og to hundredels sekund framom høvesvis nummer tre og fire i løpet. Grunna skade deltok ho ikkje i Beijing-OL 2008. Året etter nådde ho VM-finalen på korthekken i Berlin, men atter slurva ho med hekkepasseringane og vart desidert sist.

### Medaljar og plasseringar i internasjonale meisterskap
*OL 2000 i Sydney: Utslått i forsøka (13,21)
*VM 2001 i Edmonton: Utslått i semifinalane (12,90)
*VM 2003 i Paris: Gullmedalje – 12,53, framom Brigitte Foster-Hylton (12,57)
*OL 2004 i Aten: Nr 7 – braut finaleløpet
*VM 2005 i Helsinki: Utslått i semifinalane (12,94)
*VM 2007 i Osaka: Sølvmedalje – 12,49, bakom Michelle Perry (12,46)
*VM 2009 i Berlin: Nr 8 – 15,53
*VM 2011 i Daegu: Utslått i semifinalane (12,88)

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Perdita Felicien|Perdita Felicien]]» frå ,  den 27. mai 2018.*
Jordan Peterson

**Jordan Bernt Peterson** () er ein kanadisk psykolog som mellom anna står bak boka *Maps of Meaning: The Architecture of Belief*.

Peterson er ein motstandar av *Lovforslag C-16 frå 2016* i Canada, noko som har fått omtale i media. Lovforslaget vart godkjent og tredde i kraft den 19. juni 2017. Loven, *An Act to amend the Canadian Human Rights Act and the Criminal Code*, gjorde diskriminering mot kjønnsidentitet og -uttrykk ulovleg. Som del av motstanden mot lovforslaget, talte han i ei høyring i *Senate committee on legal and constitutional affairs* i Canada i mai 2017. Peterson var ein av 24 som vart invitert til Senatet for å komme med munnlege synspunkt.
## Kjelder

## Bakgrunnsstoff

*
*
LocoRoco 2

***LocoRoco 2*** er eit hjernetrim-plattformspel utvikla og produsert av Sony Computer Entertainment for PlayStation Portable. Det er ein oppfølgjar til *[[LocoRoco]]* og vart gjeve ut i Europa i november 2008, i Japan desember 2008 og i Nord-Amerika februar 2009.

## Bakgrunnsstoff
* Offisiell japansk nettstad
Politisk søme

**Politisk søme**, også kalla **politisk korrektheit** etter det engelske uttrykket «politically correct, political correctness», er uttrykk som blir brukt, hovudsakleg i nedsetjande tyding, om ulike forsøk på å endre uttrykksformer eller sensurere ytringar som enkelte kan oppleve som støytande eller diskriminerande. Den noverande tydinga av uttrykket vart utbreidd først i USA i åra rundt 1990, og deretter i Vest-Europa og elles i verda.

I Noreg er uttrykket også brukt i nedsetjande tyding om personar som gjennomgåande fremjar lite kontroversielle synspunkt, eller som ukritisk vidareformidlar offentleg godkjente tale- og tenkjemåtar.

## Historikk
Det var særleg etter debatten som følgde utgjevinga av boka *The Closing of the American Mind*, skriven av Allan Bloom og utgjeve i 1987, at omgrepet *political correctnes* vart utbreitt i amerikansk samfunnsdebatt. I boka hevdar Bloom at høgare utdanning i USA i etterkrigstida har vorte prega av ei form for kulturrelativisme og ei overdriven openheit overfor andre kulturar, noko som ifølgje Bloom har gjort kritisk tenking omkring både eigen og andre sin kultur vanskeleg eller umogeleg.

Etter debatten om boka til Bloom vart «politisk søme» særleg brukt for å beskrive forsøk på tabuisering av ord, bilete eller tenkjemåtar som potensielt kunne komme til å støyte enkeltpersonar eller grupper. I enkelte samanhengar vart også klassiske verk innan litteratur og film stempla som potensielt støytande, og forsøkt fjerna frå pensum i skoleverket og ved universiteta. Ved å uttrykkje seg politisk korrekt – og ved å unngå politisk ukorrekte uttrykksmåtar – skulle ein hindre og førebyggje diskriminering av mellom anna kvinner, etniske eller religiøse minoritetar, homofile og utviklingshemma.

Kritikarar av politisk søme har i den seinare tida byrja å bruke omgrepet for å skildre det dei ser som trugslar mot ytringsfridommen, og til dels som eit uttrykk for ein falsk eller misforstått radikalisme, etter mønster av analysen i boka til Bloom. Enkelte kritikarar har også gjort eit poeng av å vere politisk ukorrekte i sin måte å uttrykke seg på, for eksempel ved å bruke eldre og ofte nedsetjande uttrykk på minoritetar, nettopp for å provosere fram ein reaksjon frå meiningsmotstandarane.

## Sjå òg
* Eufemisme

## Kjelder
Muharrem İnce

**Muharrem İnce** () er ein tyrkisk politikar frå det republikanske folkepartiet (CHP). Han blei vald inn til den tyrkiske nasjonalforsamlinga i 2002, 2007, 2011 og 2015. 
I 2018 var han kandidat ved presidentvalet i Tyrkia.

## Kjelder
Vénuste Niyongabo

**Vénuste Niyongabo** () er ein burundisk tidlegare friidrettsutøvar, som i 1996 vart den fyrste OL-medaljør frå Burundi då han vann 5&nbsp;000-meteren under sommarleikane i Atlanta.

## Aktiv
Niyongabo vart fødd i Vugizo i det sørlege Burundi. Han deltok på 1500 m då 1993-VM fann stad i Stuttgart, der han var eit knapt sekund unna å sikre seg finaleplass. I 1994 og -95 var Niyongabo ein av dei beste 1500-meterløparar, med sigrar i fleire store tevlingar. Ved friidretts-VM i Göteborg i 1995 vann han bronsemedaljen på yndlingsdistansen, einast toppløparane Noureddine Morceli og Hicham El Guerrouj sprang fortare.

Til sommarleikane 1996 i Atlanta kom Niyongabo som ein av dei største gullkandidatane på 1500 m. Men der valde å la deltakarplassen på 1500 gå til lagkameraten Dieudonné Kwizera. I staden tevla Niyongabo på 5&nbsp;000 m, ein distanse han tidleg i juni månad i franske Saint-Denis hadde sett personleg rekord med tida 13.03,2. Nøyaktig to månader etter løpet i Saint-Denis la han i OL-finalen i Atlanta på sisterunda la inn ein spurt ingen klarte fylgje og han enda opp ein gullmedalje få hadde forventa.

Den 22. august 1997 sprang Niyongabo i mål på tida 3.29,1 under eit stemne Brussel, hans aller kjappaste 1500 meter nokon gong. Etter 1997 sleit Niyongabo med skadar. Han nådde aldri opp mot sitt tidlegare bestenivå og la opp etter 2000-sesongen.

### Medaljar og plasseringar i internasjonale meisterskap
*VM 1993 i Stuttgart: Utslått i semifinalane på 1500 m (3.42,3 =nr 14)
*VM 1995 i Göteborg: Bronsemedalje på 1500 m – 3.35,5
*OL 1996 i Atlanta: Gullmedalje på 5000 m – 13.07,9, framom Paul Bitok (13.08,1)
*VM 1999 i Sevilla: Utslått i forsøka på 1500 m (3.41,8 =nr 28)
*OL 2000 i Sydney: Utslått i kvalifiseringa på 5000 m (13.49,5 =nr 27)

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Vénuste Niyongabo|Vénuste Niyongabo]]» frå ,  den 28. mai 2018.*
Nawal El Moutawakel

**Nawal El Moutawakel** () er ein marokkansk tidlegare friidrettsutøvar som vart olympisk meister på 400 meter hekk. Sidan 1990-åra har ho hatt leiande posisjonar i idrettsorganisasjonar og vore sportsminister i Marokko.

## Aktiv
Moutawakel vann både korthekken og langhekken ved afrikameisterskapen 1982 i Kairo. Ho deltok året etter i begge øvingane under den fyrste verdsmeisterskapen i friidrett, der ho i langhekktevlinga tok seg til semifinalane og på korthekken rauk ut allereie i forsøket.

Under OL 1984 i Los Angeles gjorde Moutawakel sitt livs løp på 400 m hekk og tok den olympiske gullmedaljen på tida 54,61 sekundar. Ho vart dermed den fyrste kvinna frå eit muslimsk land som vart olympisk meister. I 1987-sesongen sigra ho på langhekken både i universiaden og middelhavsleikane, men gjorde eit svakt løp i verdsmeisterskapen og forsvann frå den internasjonale idrettsarenaen.

### Medaljar og plasseringar i internasjonale meisterskap
*VM 1983 i Helsinki: Utslått i semifinalane i 400 m hekk (57,10 =nr 12)
*OL 1984 i Los Angeles: Gullmedalje i 400 m hekk – 54,61, framom Judi Brown (55,20)
*VM 1987 i Roma: Utslått i forsøka i 400 m hekk (57,23 =nr 18)

## Politikk
Moutawakel har hatt posisjonar i Det internasjonale friidrettsforbundet sidan 1995. Frå 1998 har ho vore medlem i Den internasjonale olympiske komitéen, styremedlem frå 2012. I 2007 vart Moutawakel utnemnd til sportsminister i Marokko.

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Nawal El Moutawakel|Nawal El Moutawakel]]» frå ,  den 28. mai 2018.*  
 

## Bakgrunnsstoff
*
Øystein Mikalsen

**Øystein Mikalsen** () er ein norsk journalist og forfattar. Han vaks opp i Flora og er per 2018 busett i Farsund. Mikalsen har cand.mag med historie, medievitskap og samaliknande politikk som fagområde. Han har jobba som journalist i fleire aviser og som frilans.

## Bibliografi
### Bøker
*
*
*

## Kjelder
*Heimesida til Øystein Mikalsen
Paraskevi Tsiamita

**Paraskevi Tsiamita** () er ein gresk tidlegare friidrettsutøvar frå Volos som vart verdsmeister i tresteghopp i 1999.

Tsiamita deltok ikkje i internasjonale meisterskap før 1998. Under europameisterskapen i Budapest forbetra ho i kvalifiseringa den personlege rekorden kraftig til 14,23 m, i finalen nådde ho 13,90 m og vart nummer ni. Sommaren 1999 var Tsiamita i sitt livs form. Den 1. august landa ho på 6,93 m i ei lengdehopptevling i greske Pátra, hennar livs lengste hopp. 
I tresteg-kvalifiseringa under friidretts-VM 1999 i Sevilla tre veker seinare smelte Tsiamita til med eit hopp på 15,07 m. Like langt  kom ho ikkje i VM-finalen, men eit bestehopp på 14,88 gav henne gullmedaljen i øvinga. Sidan var ho plaga med skadar og gav opp idretten i 2004. 

### Medaljar og plasseringar i internasjonale meisterskap
*EM 1998 i Budapest: Nr 9 i tresteghopp – 13,90 m 
*VM 1999 i Sevilla: Gullmedalje i tresteghopp – 14,88 m, framom Yamilé Aldama (14,61 m)

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:de:Paraskevi Tsiamita|Paraskevi Tsiamita]]» frå ,  den 28. mai 2018.*
Universell utforming

**Universell utforming** vil seia å planleggja omgjevnader, produkt, institusjonar og tenester slik at dei kan brukast av så mange menneske som mogeleg. Føremålet kan vera å oppnå like mogelegheiter til samfunnsdeltaking og betra tilgjenget for menneske med nedsett funksjonsevne. 

Universell utforming kan til dømes vera trinnfri tilkomst til transportmiddel og bygningar, personleg service som eit tillegg til sjølvbetening eller teksting av filmar. Universell utforming skil seg frå tilgjenge ved at den ikkje krev spesialløysningar for enkeltgrupper, som til dømes separat inngang for rullestolar. I ei universelt utforma løysning er det hovudløysninga som skal vera brukbar for alle.

## Kjelder
*
Politisk ukorrekt

***Politisk ukorrekt*** er eit brettspel utgjeve av Vennerød forlag. Føremålet med spelet er å lage støytande og humoristiske (politisk ukorrekte) setningar ved å lage kombinasjonar av ulike kort. Spelet er basert på det amerikanske brettspelet *Cards Against Humanity*. Tittelen «Politisk ukorrekt» fungerer som eit motstykke til «politisk korrekt».

På grunn av skjemt med emne som pedofili, dyresex, innavl og valdtekt vart det kontroversar knytt til *Politisk ukorrekt*, og enkelte forhandlarar valde å trekkje spelet frå varebehaldinga.

## Referansar
Ronnie Lane

**Ronald Frederick «Ronnie» Lane** () var ein engelsk musikar, låtskrivar og produsent som er mest kjend som bassgitarist og var grunnleggjande medlem i to kjende engelske rockeband: Small Faces (1965–69) og det påfølgjande Faces (1969–73). 

Seinare samarbeidde Lane med andre musikarar, og leia sine eigne band, medan han heldt tett kontakt med dei tidlegare bandkollegaene. Seint i 1970-åra fekk han diagnosen multippel sklerose og fekk hjelp av fleire støttekonsertar og økonomiske bidrag frå vener, tidlegare bandkollegaer og fans. Etter å ha hatt sjukdommen i 21 år døydde han, 51 år gammal.

For arbeidet sitt i Small Faces og Faces, vart Lane posthumt innlemma i Rock and Roll Hall of Fame i 2012.

## Diskografi

### Small Faces

;Studioalbum
**[[Small Faces (1966)|Small Faces]]* (1966)
**[[Small Faces (1967)|Small Faces]]* (1967)
**[[Ogdens' Nut Gone Flake]]* (1968)

### Faces

;Studioalbum
* *[[First Step av Faces|First Step]]* (1970)
* *[[Long Player av Faces|Long Player]]* (1971)
* *[[A Nod Is as Good as a Wink... to a Blind Horse]]* (1971)
* *[[Ooh La La av Faces|Ooh La La]]* (1973)

### Solodiskografi

#### Studioalbum
**[[Anymore for Anymore]]* (1974) UK No. 48
**[[Ronnie Lane's Slim Chance]]* (1974)
**[[One for the Road av Ronnie Lane|One for the Road]]* (1976)
**[[See Me av Ronnie Lane|See Me]]* (1979)

#### Konsertalbm
**You Never Can Tell (The BBC Sessions)* (1997)
**Live in Austin* (2000)
**Rocket 69* (konsert på tysk TV) (2001)

#### Samleplater
**Kuschty Rye (The Singles 1973–1980)* (1997)
**Tin and Tambourine* (1999)
**April Fool* (1999)
**How Come* (2001)
**Ain't No One Like* (2003)
**Just For a Moment* (2006)
**Ooh La La: An Island Harvest* (2014)

### Samarbeid
* *[[Happy Birthday av Pete Townshend|Happy Birthday]]* (med Pete Townshend) (1970)
* *[[I Am av Pete Townshend|I Am]]* (med Pete Townshend) (1972)
* *[[Mahoney's Last Stand]]* (med Ronnie Wood) (September 1976) Atlantic
* *[[With Love av Pete Townshend|With Love]]* (med Pete Townshend) (1976)
* *[[Rough Mix]]* (med Pete Townshend) (1977) US nr. 45 UK nr. 44
* *The Legendary [[Majik Mijits]]* (med Steve Marriott) (1980)
* *[[Victory Gardens]]* (1991) (med folkeduoen John & Mary)

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Ronnie Lane|Ronnie Lane]]» frå ,  den 29. mai 2018.* 
*** oppgav desse kjeldene:*


## Bakgrunnsstoff
* "Can You Show Me A Dream av John Hellier og Paolo Hewitt 
* 
* Slim-chance.co.uk
*
An Old Raincoat Won't Ever Let You Down

***An Old Raincoat Won't Ever Let You Down*** er debutalbumet til Rod Stewart som soloartist, gjeve ut i Storbritannia i februar 1970. I USA kom albumet ut i november 1969 som ***The Rod Stewart Album*** og nådde 139. plassen på den amerikanske ''Billboard'' 200. Fleire andre medlemmar av Faces spelar òg på albumet, i tillegg til Keith Emerson, Jeff Beck Group-trommisen Micky Waller og gitaristane Martin Pugh og Martin Quittenton (begge frå Steamhammer).

## Mottaking

Albumet fekk positive meldingar frå *Fusion*, *[[Rolling Stone]]* og Robert Christgau. Christgau meinte albumet var «strålande»,  og det same syntest Greil Marcus i *Rolling Stone*. 

## Innhald

## Medverkande
*Rod Stewart – vokal, gitar på «Man of Constant Sorrow»
*Ronnie Wood – gitar, flaskehalsgitar, bassgitar, munnspel på «Dirty Old Town»
*Martin Pugh – gitar
*Martin Quittenton – akustisk gitar
*Mick Waller – trommer
*Ian «Mac» McLagan – piano, orgel

### Gjestemusikarar
*Mike D'Abo – piano på «Handbags and Gladrags»
*Keith Emerson – orgel på «I Wouldn't Ever Change a Thing»
*Lou Reizner – vokal på «I Wouldn't Ever Change a Thing»

### Teknisk
*Keith «Marcus Keef» McMillan – design, fotografi

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:An Old Raincoat Won&#39;t Ever Let You Down|An Old Raincoat Won&#39;t Ever Let You Down]]» frå ,  den 29. mai 2018.* 
*** oppgav desse kjeldene:*
Evelyn Ashford

**Evelyn Ashford** () er ein USA-amerikansk tidlegare friidrettsutøvar frå Shreveport i delstaten Louisiana. Ho vart olympisk meister på 100 meter i 1984 og vann elles tre OL-gull i 4 x 100 m stafett.

## Aktiv
Ashford deltok i sitt fyrste OL i 1976 og sitt siste i 1992. Etter femteplass på 100 m i Montréal 1976 forbetra ho seg dei neste sesongane. Den 24. august 1979 i Montreal sette ho verdsrekord på 200 meter med tida 21,83 sekundar. Sommaren 1980 var ho i verdstoppen både på 100 og 200 meter, men ettersom USA boikotta dei olympiske sommarleikane i Moskva i protest mot at Sovjetunionen hadde invadert Afghanistan, deltok ho ikkje i Sommar-OL 1980.

3. juli 1983 forbetra Ashford verdsrekorden på 100 m til 10,79 sekundar i Colorado Springs, eit høgfjellsstadion i Rocky Mountains. Same dagen sprang ho eit USA-amerikanske stafettlag inn til verdsrekord i 4 x 100 m stafett med tida 41,61 sekundar. Ho var dermed favoritt til å vinne 100 meter i den fyrste verdsmesterskapen i friidrett i Helsinki. I VM-finalen pådrog ho seg muskelstrekk og braut løpet.

Under Sommar-OL i 1984 i Los Angeles var Ashford i ei eiga klasse på 100 meter og vann på ny olympisk rekord, 10,97 sekundar, Alice Brown på andreplassen fekk 11,13. Ashford sprang så ankeretappen for det USA-amerikanske laget. Her sanka ho seg gullmedalje nummer to, etter at nemnde Alice Brown, Jeanette Bolden, Chandra Cheeseborough hadde ført USA i tet på dei tre fyrste etappane. Halvt anna veke etter Sommar-OL var avslutta, flytta Ashford sin eigen verdsrekord på 100 m til 10,76 sekundar i eit stemne i Zürich.

I 1988 var Ashford sjanselaus i å fylgje landskvinna Florence Griffith-Joyner under OL-finalen på 100 meter i Seoul, der Griffith-Joyner fekk notert fabelaktige 10,54 sekundar. Med tida 10,83 kneip Ashford sølvmedaljen, to små hundredels sekund framom Heike Drechsler frå Aust-Tyskland. I 4 × 100 m stafett sprang Ashford ankeretappen på ny, og trass i dårleg veksling vann ho si tredje olympiske gullmedalje, godt hjelpt av Alice Brown, Sheila Echols og Griffith-Joyner.

I sitt siste Sommar-OL, i Barcelona i 1992, vart Ashford slått ut i semifinalane på 100 meter. Derimot fekk ho si tredje gullmedalje på rad i 4 x 100 m stafett, her tok ho seg av startetappen og sidan syrgde Esther Jones, Carlette Guidry og Gwen Torrence for USA-amerikansk triumf, fem hundredels sekund framfor eit mannskap frå det som tidlegare var Sovjetunionen.

### Medaljar og plasseringar i internasjonale meisterskap
*OL 1976 i Montreal: Nr 5 på 100 m – 11,24
*VM 1983 i Helsinki: Nr 8 på 100 m – braut finaleløpet
*OL 1984 i Los Angeles: Gull på 100 m – 10,97, og gull i 4 x 100 m stafett 
*OL 1988 i Seoul: Sølv på 100 m – 10,83. Gull i 4 x 100 m stafett
*VM 1991 i Tokyo: Nr 5 på 100 m – 11,30
*OL 1992 i Barcelona: Gull i 4 x 100 m stafett. Utslått i semifinalane på 100 m (11,29 =nr 9)

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Evelyn Ashford|Evelyn Ashford]]» frå ,  den 29. mai 2018.*  
 

## Bakgrunnsstoff
*
Willi Wülbeck

**Willi Wülbeck** () er ein tysk tidlegare friidrettsutøvar frå Oberhausen som tevla for Vest-Tyskland. Han vart verdsmeister på 800 meter i 1983.

## Aktiv
Wülbeck tok seg til finalen på 800 m ved europameisterskapen 1974, der han vart åttande- og sistemann i feltet på ny personleg rekord. To år etter vart han nummer fire i Sommar-OL 1976, over sekundet bak bronsemedaljøren. Fire år seinare glapp dei olympiske sommarleikane då Vest-Tyskland fylgde USA og boikotta Sommar-OL 1980 i Moskva, grunna Sovjetunionen sin invasjon i Afghanistan.
 
Wülbecks gjorde sitt livs løp då han i den fyrste verdsmeisterskapen i friidrett, i Helsinki den 9. august 1983, vann ein klar siger på 800 meter på tida 1.43,65, tysk rekord også i 2018. Sommaren 1984 var Wülbeck skadd, så OL i Los Angeles gjekk fløyten og han la bort piggskoa.

Frå 1974 til 1983 vann Wülbeck ti strake vesttyske meisterskap på 800 meter.

### Medaljar og plasseringar i internasjonale meisterskap
*EM 1974 i Roma: Nr 8 på 800 m – 1.46,3
*OL 1976 i Montreal: Nr 4 på 800 m – 1.45,26
*EM 1982 i Aten: Nr 8 på 800 m – 1.48,90
*VM 1983 i Helsinki: Gullmedalje på 800 m – 1.43,65, framom Rob Druppers (1.44,20)

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Willi Wülbeck|Willi Wülbeck]]» frå ,  den 29. mai 2018.*
Lou Reizner

**Lou Reizner** () var ein plateprodusent, og sjef for den europeiske avdelinga av Mercury Records. Som produsent er han kanskje messt kjend for å produsere dei to første soloalbuma til Rod Stewart, orkesterversjonen av rockeoperaen The Who, Tommy og Rick Wakeman sitt *[[Journey to the Centre of the Earth av Rick Wakeman|Journey to the Centre of the Earth]]*. Som A&R-sjef signerte han kontrakt med Van der Graaf Generator og arrangerte ein amerikansk avtale for David Bowie. 

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Lou Reizner|Lou Reizner]]» frå ,  den 29. mai 2018.* 
*** oppgav desse kjeldene:*
Sogndal idrettsråd

**Sogndal Idrettsråd** (SIR) er Noregs idrettsforbund (NIF) sitt fellesorgan for idrettslaga i Sogndal kommune.

SIR er organisert i NIF gjennom Vestland idrettskrets (VIK), og idrettsrådet er idrettslaga sitt fellesorgan for samarbeid med kommunen.

NIF skriv fylgjande om idrettsrådet si rolle: «Alle idrettslag skal ifølge Idrettsforbundets (NIF) lovverk være medlem av et idrettsråd. Idrettslag med medlemskap i NIF blir automatisk medlem i idrettsrådet i kommunen, og det er mulig med samarbeid mellom flere kommuner for å danne et ‘interkommunalt’ idrettsråd. Idrettsrådet skal arbeide for best mulige forhold for idretten i kommune, og det skal være en arena for samarbeid mellom lagene, og de kommunale myndigheter og mellom lagene og idrettskretsen.»

Idrettsrådet si oppgåve inkluderer å fremje idrettslaga sine samla ønske og behov overfor kommunen, slik at idrettspolitikken lokalt i større grad speglar interessene til idrettslaga.

### Idrettslag i SIR
SIR har 19 tilknytte idrettslag:

Dei største idrettslaga er Sogndal idrettslag med 1400 betalande medlemmar, Syril idrettslag (950), Kaupanger idrettslag (400) og Sogndal idrettslag fotball (500). Dei minste idrettslaga er Sogndal pistolklubb (42), Sogndal dykkarklubb (42) og Sogn fartsfykarlaug (29) og Fjøra fotballklubb (37). 

Samla tal medlemmar i dei 13 idrettslaga er 5106, av desse er det 2022 kvinner og 2887 menn.

Tal er pr. 31.12.2023.

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:nb:Sogndal idrettsråd|Sogndal idrettsråd]]» frå ,  den 29. mai 2018.*  

## Bakgrunnsstoff

*Skipingsmøte for Sogndal idrettsråd ved sogndal.kommune.no
*Sogn Motorsportklubb

*Syril idrettslag
*Fjøra Fotballklubb

*Sogndal Idrettslag

*Kaupanger Idrettslag

*Sogndal idrettslag fotball

*Norane Idrettslag

*Sogndal Køyre og Rideklubb 

*Sjøspretten

*Sogndal Pistolklubb

*Sogn Fartsfykarlaug

*Studentspretten Sogndal

*Sogn fridykkarklubb
Martin Pugh

**Martin John Pugh** er ein britisk gitarist som vart kjend med bluesrockbandet Steamhammer i 1968, der han var i fem år og spelte på fire album. 

Debutalbumet til Steamhammer i 1969, *[[Steamhammer av Steamhammer|Steamhammer]]*, gav dei ein liten hit i Europa, «Junior's Wailing». Pugh spelte òg på den første soloplata til Rod Stewart, *[[An Old Raincoat Won't Ever Let You Down]]*.

Etter Steamhammer vart oppløyst i 1973 vart Pugh og Steamhammer-bassisten Louis Cennamo med den tidlegare Yardbirds-vokalisten Keith Relf og trommeslagaren Bobby Caldwell og skipa Armageddon i 1975. Seinare spelte han i rockebandet 7th Order.

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Martin Pugh|Martin Pugh]]» frå ,  den 29. mai 2018.* 
*** oppgav desse kjeldene:*
Handbags and Gladrags

«**Handbags and Gladrags**» er ein song skriven i 1967 av Mike d'Abo, som då var frontmann i Manfred Mann. D'Abo skildra songen som «å sei til ei tenåringsjente at vegen til lukka ikkje er gjennom å vere trendy. Det finst djupare verdiar».

Den originale demoen av songen vart oppdaga i 2004 i skapet til Mo Foster.

## Chris Farlowe-versjonen
I november 1967 vart songaren Chris Farlowe den første som gav ut ein versjon av songen, produsert av Mike d'Abo. Han nådde 33. plassen på singellista i Storbritannia for Immediate Records. Songen er arrangert med eit pianoriff av Dave Greenslade i bluesskala. Songen kom ut på Farlow-albumet *The Last Goodbye* i 1969.

## Rod Stewart-versjonen

I 1969 spelte Rod Stewart inn ein versjon for albumet *[[An Old Raincoat Won't Ever Let You Down]]*. Denne versjonen av songen vart arrangert av Mike d'Abo, som òg spelte piano på innspelinga. Songen selde heller dårleg og vart lite spelt på radio i USA, men då han kom ut att på singel i 1972, klarte han å gå in på ''Billboard'' Hot 100, og nådde 42. plassen i mars. I 1993 spelte Stewart inn ein live-versjon av songen for *[[MTV Unplugged]]*. Denne versjonen finst på albumet *[[Unplugged...and Seated]]*. 

Sjølv om han aldri vart ein hitsingel for Stewart i Storbritannia, vart han igjen populær då han vart nytta i fjernsynsserien *[[The Office frå Storbritannia|The Office]]* og Stereophonics tok han inn på singellita. Han framførte «Handbags and Gladrags» (med Phil Collins på trommer) som den einaste songen hans på Party at the Palace i 2002.

## Chase-versjonen
I 1971 gav Bill Chase og jazzrockfusion gruppa hans Chase spelte inn ein versjon på singel. Han vart òg gjeven ut på debutalbumet deira *[[Chase av Chase|Chase]]* i 1971. Songen vart sungen av Ted Piercefield.

## Stereophonics-versjonen

I 2001 gav det walisiske rockebandet Stereophonics ut ein versjon av songen på singel. Han vart sidan gjeven ut på nyutgjevinga av albumet *[[Just Enough Education to Perform]]*. 

### Innhald

### Medverkande

;Stereophonics
* Kelly Jones&nbsp;– solovokal, gitar
* Richard Jones&nbsp;– bassgitar
* Stuart Cable&nbsp;– trommer

;Andre
* Scott James&nbsp;– gitar
* Jools Holland's Rhythm and Blues Orchestra

;Teknisk
* Production&nbsp;– Laurie Latham, Stereophonics
* Lydteknikar&nbsp;– Latham

### Salslister og salstrofé

#### Vekeslister

#### Salstrofé

## Utgjevingar

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Handbags and Gladrags|Handbags and Gladrags]]» frå ,  den 29. mai 2018.* 
*** oppgav desse kjeldene:*


## Bakgrunnsstoff
*Trilogy Rock: Mike D'Abo Interview (2009)
Dirty Old Town

«**Dirty Old Town**» er ein song skriven av Ewan MacColl i 1949 og gjort populær av The Dubliners. Songen har sidan blitt spelt inn av mange andre. 

## Historie
Songen vart skriven om Salford i Lancashire i England, byen der MacColl vart fødd og voks opp. Han vart opphavleg skriven for eit mellomspel som skulle dekkje eit scenebyte i skodespelet hans *Landscape with Chimneys* i 1949, sett til ein industriby i Nord-England.

## The Dubliners

## Andre versjonar
Kjende utgåver av songen er spelt inn av:
*Den første offentlege framføringa kan ha vore i skodespelet «Landscape with Chimneys», skriven for Theatre Workshop og produsert av Joan Littlewood i 1951
*Den første innspelinga av McColl sjølv, «Dirty Old Town / Sheffield Apprentice», TRC 56 / 1952 
*B-sida av «Hard Case / Dirty Old Town», med vokal av McColl og Peggy Seeger, Alan Lomax and the Ramblers, Decca F 10787 (singel, UK, 1956)
*Visesongaren Jackie Washington i 1962 på albumet hans *Jackie Washington*
*Esther & Abi Ofarim spelte inn songen i 1963 for albumet deira «Lieder und songs». Dei spelte òg inn versjonar på fransk og tysk, i lag med ein nymiksa versjon for USA.
*Chad & Jeremy i 1964 på albumet deira *[[Yesterday's Gone av Chad & Jeremy|Yesterdy's Gone]]*
*Rod Stewart i 1969 på albumet hans *[[An Old Raincoat Won't Ever Let You Down]]*
*Roger Whittaker i 1977 på albumet hans *[[Live In Canada]]*
*The Pogues i 1985 på det andre albumet deira, *[[Rum, Sodomy and the Lash]]* og vart seinare nytta i den siste episoden av *[[Rescue Me frå USA|Rescue Me]]*.
*The Mountain Goats i 2002 på EP-en *[[Devil in the Shortwave]]*.
*Johnny Logan spelte inn songen på albumet sitt *[[The Irish Connection av Johnny Logan|The Irish Connection]]* (2007).

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Dirty Old Town|Dirty Old Town]]» frå ,  den 29. mai 2018.* 
*** oppgav desse kjeldene:*


## Bakgrunnsstoff
*
First Step av Faces

***First Step*** var debutalbumet til den britiske gruppa Faces, gjeve ut tidleg i 1970. Albumet kom ut berre nokre få månader etter Faces hadde oppstått frå oska av Small Faces (der Ronnie Lane, Kenney Jones og Ian McLagan kom frå) og The Jeff Beck Group (der Rod Stewart og Ronnie Wood kom frå). I Nord-Amerika vart albumet utgjeve som Small Faces. På plateomslaget kan ein sjå Ronnie Wood halde eit eksemplar av gitarlæreboka til Geoffrey Sisley, *First Step: How to Play the Guitar Plectrum Style*.

Den 28. august 2015 kom albumet ut på ny med ny digital lyd og bonusspor, inkludert to songar som ikkje var gjevne ut før, spelt inn kort tid etter albumet kom ut, «Behind the Sun» og «Mona the Blues».

Albumet vart spelt inn i De Lane Lea Studios i London kort tid etter gruppa offisielt var skipa (sjølv om bandmedlemmene hadde spelt i lag i forskjellige kombinasjonar sidan april 1969). Albumet nådde 119. plassen på Billboard-lista i USA då det kom.

## Innhald

All solovokal av Rod Stewart, utanom der andre er nemnde. 

## Medverkande
*Rod Stewart - solo- og korvokal, munnspel, banjo (spor 4)
*Ronnie Lane - bass-, rytme- og akustisk gitar, korvokal, solovokal (spor 4), co-solovokal (spor 2,3 & 8)
*Ronnie Wood - solo-, rytme- og akustisk gitar, andre bassgitar (spor 10), korvokal
*Ian McLagan - Hammondorgel, Wurlitzer elektrisk og akustisk piano, korvokal
*Kenney Jones - trommer og perkusjon
*Martin Birch - lydteknikar
*Faces - produsent

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:First Step (album)|First Step (album)]]» frå ,  den 29. mai 2018.* 
*** oppgav desse kjeldene:*

## Bakgrunnsstoff
*
Madrasa

**Madrasa** (, *madrasa,* 'skule') er eit arabisk ord for ein utdanningsinstitusjon. I mange muslimske land blir det brukt om institusjonar høgare utdanning, som kan vera sekulær eller religiøs. I ikkje-muslimske land blir ordet ofte brukt om institusjonar som gjev muslimsk utdanning.

## Kjelder
Koranskule

**Koranskule** eller **koranskole**, ofte kalla *[[madrasa]]*, er ein religiøs utdanninngsinstitusjon innan islam. Hovudføremålet er for muslimske ungar til å læra seg heile Koranen utanboks.

Kjennskap til korantekstane er viktig for religiøs praksis i islam.

## Sjå òg
*Koranskole i Noreg
*Madrasa

## Kjelder
Martin Quittenton

**Martin Quittenton** () var ein britisk gitarist og komponist. Han spelte i bluesrockbandet Steamhammer, som vart skipa i 1968. Debutalbumet deira *[[Steamhammer av Steamhammer|Steamhammer]]* kom ut i 1969 med klaverspelaren Pete Sears som gjesteartist.

Quittenton arbeidde òg med Rod Stewart, i lag med Sears, Micky Waller og Steamhammer-gitaristen Martin Pugh. I samarbeid med Stewart skreiv Quittenton dei internasjonale hitsinglane «Maggie May» and «You Wear It Well» i tillegg til den britiske hiten «Farewell» frå Stewart-albumet *[[Smiler av Rod Stewart|Smiler]]* i 1974.

I 1973 skipa Quittenton eit instrumentalt band med Sears, Manfred Mann-trommisen John Lingwood og klaverspelaren Max Middleton. Bandet kom seg aldri lenger enn til øvingslokalet.

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Martin Quittenton|Martin Quittenton]]» frå ,  den 30. mai 2018.* 
*** oppgav desse kjeldene:*


## Bakgrunnsstoff
* 
* Steamhammer si offisielle nettside
Micky Waller

**Michael Waller** () var ein engelsk trommeslagar, som spelte med mange kjende britiske rocke- og bluesartistar etter han vart profesjonell musikar i 1960.

## Biografi
Waller vart fødd i Hammersmith i London. Det første bandet hans, The Flee-Rekkers, fekk ein hit med «Green Jeans» i 1960 då denne nådde 23. plassen på UK Singles Chart. Han slutta kort tid etter og vart medlem av Joe Brown and the Bruvvers.

I juli 1963 vart han med i Cyril Davies R&B All Stars med Cyril Davis og Long John Baldry. Waller slutta då Davies døydde i januar 1964 og Baldry tok over og bandet vart Hoochie Coochie Men. Waller byrja så å spele med Marty Wilde som medlem av The Wildecats. Waller spelte òg på to konsertturnear med Little Richard i Storbritannia.

Etter ein kort periode med Georgie Fame and The Blue Flames, vart han med Brian Auger i The Trinity, og kort tid etter byrja Long John Baldry. I april 1965 vart gruppa utvida med Rod Stewart og Julie Driscoll og utvikla seg til å bli The Steampacket. I 1967 spelte Waller eit par konsertar med John Mayall's Bluesbreakers men vart kort tid seinare erstatta av Keef Hartley.

I august 1967 byrja Waller å spele med Jeff Beck Group, i lag med den tidlegare bandkollegaen Rod Stewart. I 1969 drog Waller til Venice Beach i Los Angeles for å skipe bandet Silver Metre med gitaristen Leigh Stephens frå Blue Cheer, Pete Sears på bass og klaverinstrument og Jack Reynolds som songar. Dei spelte inn eitt album. I 1969 spelte Waller òg på debutalbumet til Rod Stewart, *[[An Old Raincoat Won't Ever Let You Down]]*, og spelte òg på seinare album av Stewart, inkludert hitsingelen «Maggie May».

I 1971 byrja Waller å spele med bluesbandet til Long John Baldry. Tidleg i 1980-åra var Waller medlem av Terry Smith Blues Band. Waller har òg spelt med The Walker Brothers, Cat Stevens, Eric Clapton, Bo Diddley, Dusty Springfield og Paul McCartney.

Waller døydde av leversvikt i London den 29. april 2008, 66 år gammal.

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Mick Waller|Mick Waller]]» frå ,  den 30. mai 2018.* 
*** oppgav desse kjeldene:*

## Bakgrunnsstoff
*Minneord i The Guardian
Gasoline Alley av Rod Stewart

***Gasoline Alley*** er det andre soloalbumet til den britiske songaren Rod Stewart. Det kom ut i juni 1970. Det vart opphavleg gjeve ut i Storbritannia på Vertigo og kom ut på ny i 2008 med remastra lyd av eit russisk selskap, Lilith Records. Albumet består av både coverlåtar og Stewart sine eigne songar. Som mange av soloalbuma til Stewart på denne tida, spelar fleire medlemmar frå bandet hans, Faces, på plata. 

## Mottaking
Albumet fekk positiv omtale då det kom ut, og Langdon Winner i *[[Rolling Stone]]* meinte at Stewart hadde «ein sjeldan sensitivitet for skjøre augneblink i eksistensen til ein person», og at dette albumet var «eit verk av i høgaste grad ein bra artist».

Albumet er inkludert i boka *[[1001 Albums You Must Hear Before You Die]]*. 

## Innhald

## Medverkande
*Rod Stewart&nbsp;– produsent, vokal, gitar på «Jo's Lament»
*Martin Quittenton&nbsp;– klassisk gitar
*Ronnie Wood&nbsp;– gitar, flaskehalsgitar, akustisk gitar, bass
*Ronnie Lane&nbsp;– bass på «My Way Of Giving» og «You're My Girl», vokal på «My Way Of Giving»
*Ian McLagan&nbsp;– piano, orgel (i plateomslaget står det: «Mac er ikkje tilgjengeleg på grunn av busstreik». Men i den amerikanske utgåva av plata står han oppført, som indikerer at han vart lagt til seinare)
*William Gaff&nbsp;– fløyte
*Dennis O'Flynn&nbsp;– fiolinbass
*Dick Powell&nbsp;– fiolin
*Stanley Matthews&nbsp;– mandolin
*Mick Waller&nbsp;– trommer
*Kenney Jones&nbsp;– trommer på «My Way Of Giving» og «You're My Girl»
*Pete Sears&nbsp;– piano på «Country Comforts», og bass på «Cut Across Shorty».
*Jack Reynolds&nbsp;– korvokal på «Country Comfort»

## Salslister
### Album

### Singlar

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Gasoline Alley (album)|Gasoline Alley (album)]]» frå ,  den 30. mai 2018.* 
*** oppgav desse kjeldene:*
Long Player av Faces

***Long Player*** er det andre albumet til den britiske rockegruppa Faces, utgjeve i februar 1971. Her finst eit konsertopptak av Paul McCartney sin «Maybe I'm Amazed» og «I Feel So Good» frå Fillmore East i New York frå 11. oktober 1970. 

Ein singelversjon av «Maybe I'm Amazed» kom ut like før albumet, med ein studioversjon av songen. 

Den 28. august 2015 kom albumet ut med nymastra lyd og bonusspor, inkludert to songar som ikkje var gjevne ut før, «Whole Lotta Woman» og den instrumentale «Sham-Mozzal». To konsertopptak til frå Fillmore East vart òg inkludert. 

## Innhald

## Medverkande
*Rod Stewart - solovokal
*Ronnie Lane - bass, akustisk gitar, perkusjon, korvokal, solovokal [spor 4 & 7, første vers/harmoni på spor 5]
*Ronnie Wood - sologitar, slidegitar, akustisk gitar og pedalsteelgitar, korvokal, solovokal [spor 7]
*Ian McLagan - piano, orgel og klaverinstrument, korvokal
*Kenney Jones - trommer og perkusjon
*Bobby Keys - tenorsaksofon på «Had Me a Real Good Time»
*Harry Beckett - trompet på «Had Me a Real Good Time»
*Faces - produksjon

## Anna informasjon
*Spor 1 og 2 spelt inn med Rolling Stones Mobile Studio. Lydteknikar: Martin Birch.
*Spor 3, 4, 6 og 9 spelt inn i Morgan Sound Studios i London. Lydteknikar: Mike Bobak.
*Spor 5 og 8 konsertopptak i Fillmore East, New York. Lydteknikar: Dave Palmer.
*Spor 7 spelt inn i Revox spare room unit. Ukjend lydteknikar.

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Long Player (album)|Long Player (album)]]» frå ,  den 30. mai 2018.* 
*** oppgav desse kjeldene:*