open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Abqaiq

**Abqaiq** (arabisk بقيق, *Biqayq*) er eit inngjerda bustadområde og oljeterminal for Saudi Aramco i Austprovinsen i Saudi-Arabia, ørkenen 60&nbsp;km sørvest for storbyområdet Dhahran-Dammam-Khobar, og nord for Rub' al-Khali, den nest største sandørkenen i verda, som òg vert kalla «Den tomme fjerdelen». Samfunnet vart bygd i 1940-åra av Aramco (no Saudi Aramco). Abqaiq hadde kring 1&nbsp;500 innbyggjarar i 2012, men med folkesetnaden utafor Saudi Aramco-området er folketalet nærare 30&nbsp;000.

## Terrorisme og tryggleik
Abqaiq var åstad for eit forsøk på eit terroriståtak av al-Qaida den 24. februar 2006 med oljeterminalen som mål. Meldinga pressa oljeprisane opp 2 dollar. Øydeleggingane vart haldne attende av Saudi Aramco, som påstod at dei hadde løysingar som gjorde at dei kunne fortsette å produsere olje ved nær maks kapasitet. 

Eit moderat til kraftig åtak på Abqaiq kan redusere produksjonen frå 6,8 mill. fat per dag til 1 mill. fat per dag. Hovudføremålet med Abqaiq er å fjerne hydrogensulfid frå råolja og redusere damptrykket, slik at det vert trygt å frakte råolja i tankskip. Abqaiq er det største anlegget i verda for denne prosessen. Eit anna åtak vart stoppa i 2015.

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Abqaiq|Abqaiq]]» frå ,  den 14. oktober 2015.* 
*** oppgav desse kjeldene:*


## Bakgrunnsstoff
* Aramco Services  - bilete frå busetnaden
Al Lith

**Al Lith** (arabisk الليث) er ein by i Tihamah-regionen ved kysten av Raudehavet sørvest for den heilage byen Mekka i Saudi-Arabia. Han er den femte største byen etter folketal i Makkah-provinsen, og er ein av dei største hamnebyane i Saudi-Arabia ved Raudehavet og Miqat Yalamlam ligg nord for byen. Det estimerte folketalet i Al Lith er over 72&nbsp;000 innbyggjarar.

Han ligg 180&nbsp;km sørvest for den heilage byen Mekka, og 190&nbsp;km sør for Jeddah. Dei nordlege forstadane ligg berre 90&nbsp;km frå Mekka. Han strekkjer seg til Hejazfjella og byane Adham og Taif i aust og strekkjer seg heilt sør til byen Al Qunfudah. Den internasjonale kystvegen frå Jeddah til Jizan går gjennom byen.

Al Lith fekk namnet sitt frå Lithdalen, som ligg i aust. Al Lith er i dag ei kommersiell hamn som tar i mot pilegrimar og varer frå heile verda. Tidlegare var han ei stor kommersiell hamn som tok i mot skip frå Jizan i Jemen, og kysten av Afrika og ekspoerter varer viare til Mekka og Jeddah.

Al Lith er ein populær stad for dykking.

## Sjå òg
* Byar i Saudi-Arabia

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Al Lith|Al Lith]]» frå ,  den 14. oktober 2015.* 
*** oppgav desse kjeldene:*
Al Qunfudhah

**Al Qunfudhah** (arabisk القنفذة), òg kalla **Kunfuda**, er ein by i Tihamah-regionen ved kysten av Raudehavet. Byen er den fjerde største i Makkah-provinsen, og er ein av dei største hamnebyane i Saudi-Arabia ved Raudehavet.

## Geografi
Han ligg sørvest i Makkah-provinsen, sør for Al Lith, ved grensa til byen Al Aradhiyah. Asir-provinsen ligg søraust for byen og den internasjonale kystvegen frå Jeddah til Jizan i Jemen går gjennom byen. Al Qunfudah ligg 290&nbsp;km sør for den heilage byen Mekka, og 340&nbsp;km frå Jeddah. Det estimerte folketalet i Al Qunfudhah er over 185&nbsp;000 innbyggjarar fordelt mellom byen og kystlandsbyar. 

## Historie
Al Qunfudah oppstod på byrjinga av 1300-talet i Hijri og tok i mot havgåande handelskaravaner frå Jemen til Syria og omvendt, med mange forskjellige varer. Al Qunfudah stod ikkje oppført i historiske kjelder før byrjinga av 1400-talet, då sultanatet til Hali bin Yaaacob frå Banu Kinana-stamma i Hali Hali sør for Al Qunfudhah enda. På 1800-talet var staden utgangspunkt for felttoga til Muhammed Ali Pasha, og var arena for dei britiske styrkane under første verdskrigen mot osmanarane og italienarane. Det finst framleis spor av tyrkiske skip som ligg søkkte i Raudehavet nær byen og sør for Qunfudah. 

## Sjå òg
* Byar i Saudi-Arabia

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Al Qunfudhah|Al Qunfudhah]]» frå ,  den 15. oktober 2015.* 
*** oppgav desse kjeldene:*
Al-Awjam

**Al-Awjam** (òg skrive **Al Awjām,** **Al Ājām,** eller **Ajam al Qatif**) er ein liten by i Austprovinsen i Saudi-Arabia ved Persiabukta. Landsbyen ligg heilt nordaust i Austprovinsen, i eit petroleumrikt omrde nær Ghawar- og Qatif-oljefelt. Han har eit folketal på 11&nbsp;460. 

Al-Awjam ligg nær Qatif, og som dei fleste byane i regionen, har han ein stor folkesetnad av sjiamuslimar.  Dette står i kontrast til den store majoriteten av saudiarabarar som er sunni. Som følgje av dette finst det sekterisk spaning, særleg under den sjiamuslimske heilagdagen asjura. Det har vore færre konfliktar mellom sjiaene og sunninane etter 2005.

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Al-Awjam|Al-Awjam]]» frå ,  den 15. oktober 2015.* 
*** oppgav desse kjeldene:*
Al Ubaylah

**Al Ubaylah** er ein busetnad kring 250&nbsp;km sørvest for byen Yabrin i Austprovinsen i Saudi-Arabia. Det vart leita etter petroleum men ikkje funne utvinnbare storleikar her i 1950-åra av Aramco.

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Al Ubaylah|Al Ubaylah]]» frå ,  den 15. oktober 2015.* 
*** oppgav desse kjeldene:*
Al-Garah

**Al-Garah** (arabisk **القارة**) er ein landsby i Al-Ahsa i Saudi-Arabia. Al-Garah er kjend for det vesle fjellet Jabl Al-Garah. Al-Garah er ein av dei austlege landsbyane i Al-Ahsa og ligg kring 11&nbsp;km frå Al-Hofuf.

## Jabl Al-Garah
Jabl Al-Garah (arabisk **جبل القارة**, som tyder Al-Garah-fjellet) er eit fjell i Al-Garah. Fjellet har mange grotter med kjølig luft inni. Mange folk frå området vitjar fjellet.

## Sjå òg
*Al-Ahsa

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Al-Garah|Al-Garah]]» frå ,  den 15. oktober 2015.*
Ole Bull Museum Lysøen

**Ole Bull Museum Lysøen** er eit museum vigd fiolinisten og kompnisten Ole Bull og sommarheimen hans. Det ligg på Lysøen, Lysøya i Lysefjorden, i Bjørnafjorden kommune, nokre få kilometer sør for kommunegrensa mot Bergen. Det høyrer inn under kunstmuseet KODE i Bergen.

Museet femner om sommarvillaen til Ole Bull, med ein bustad for tenestefolket og eit uthus som no hyser ein liten kafé, dessutan eit gardstun frå 1600-talet, sjølve øya og parken som Ole Bull fekk laga til på øya. Alle bygningane ligg på austida av øya, det vil seie den sida som vender mot fastlandet, der det òg er kai for ei passasjerferje mellom øya og fastlandet. Attmed kaia ligg gardstunet frå 1600-talet, som vert kalla Gamletunet.

Sommarvillaen til Ole Bull på Lysøen vart bygd i åra 1872-1873, og er reist i tre. Villaen er noko heilt for seg sjølv i norsk arkitektursoge, med eit tårn med laukkuppel på toppen, eksotisk ornamentering i eksteriøret og innandørs i ein høglofta musikkhall, alt skore sirleg ut i norsk furu. Dette «vesle Alhambra» (etter Alhambra i Spania) som Ole Bull kalla villaen sin, er rekna som eit av høgdepunkta i arkitekturstilen *[[historismen]]* i Noreg. Villaen står fram som eit lyseblått eventyrslott, både sett frå fastlandet og på nærme hald. 

Villaen er open for omvisingar, og publikum får då sjå stovene i underetasjen, musikkhallen, Ole Bulls soverom og anegalleriet. Men parken og naturen på øya er òg noko for seg sjølv, med tretten kilometer med turstigar dekte med skjelsand. Her er lysthus, og på det høgste punktet på øya, 76 meter over havet, står det eit utsynstårn som vart reist til minne om Ole Bull.

## Kjelder

## Bakgrunnsstoff
*
Aljish

**Aljish** er ein landsby i byen Qatif i Austprovinsen i Saudi-Arabia. Dei viktigaste stadane i Aljish er prins Naif sportsby, Qatif sjukehus og Qatif Iskan (bustadområde). Landsbyen har ein kalla Alhidaya (الهداية). På sørsida av Aljish ligg det gardar som skil han frå byen Saihat.

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Aljish|Aljish]]» frå ,  den 15. oktober 2015.*
Al-Kilabiyah

**Al-Kilabiyah** (arabisk **الكلابية**) er ein landsby aust i Saudi-Arabia i Al-Ahsa guvernement. Han ligg kring 10&nbsp;km frå Al-Hofuf.

## Kjelder


**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Al-Kilabiyah|Al-Kilabiyah]]» frå ,  den 15. oktober 2015.*
Al-Mansorah

**Al-Mansorah** (òg skrive Al-Mansoora eller Al-Mansoorah, arabisk المنصورة) er ein by aust i Saudi-Arabia og ein av dei austlege byane i Al-Ahsa. Han vert rekna som ein av dei raskast veksande byane i Austprovinsen. 

## Sjå òg
Al-Ahsa

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Al-Mansorah|Al-Mansorah]]» frå ,  den 15. oktober 2015.* 
*** oppgav desse kjeldene:*
Pål Jacobsen

**Pål Jacobsen** () er ein norsk tidlegare fotballspelar frå Hamar, som spelte 42 landskampar og skåra 13 mål for Noreg. Han spelte på Hamarkameratene til 1980, Vålerenga 1981-84 og på ny for Hamkam 1985-86. Midtbanespelaren Tom Jacobsen er ein eldre bror.

### Klubbspel
Midtspiss Jacobsen debuterte på Hamarkameratene våren 1973, knapt 17 år gammal. Etter at han hadde vore med på det tredje opprykket til 1. divisjon Hamarkameratene i 1980, melde han overgang til osloklubben Vålerenga. I sin fyrste sesong på Vålerenga vart han seriemeister og med 16 mål toppskårar i serien. Også i 1983 og 1984 vann Jacobsen seriegull med Vålerenga. Totalt skåra han 82 mål i 1. divisjon. Frå 1985 var han atter Hamkam-spelar, men ein alvorleg akillesskade førte til at han la opp i 1986.

### Landslagsspel
Jacobsen fekk sin landslagsdebut i ein bortekamp mot Finland våren 1975, eit oppgjer som enda med norsk siger 5-3. Sitt fyrste av 13 landslagsmål putta han då Noreg vann 3-2 over Sverige i ein VM-kvalifiseringskamp 22. september 1976. Hans største stund på landslaget kom 21. august 1980, på Ullevaal stadion i Oslo skåra han dei to fyrste og to siste måla då Noreg vann 6-1 over Finland. Etter 1948 er det einast Pål Jacobsen og Harald Hennum som har skåra fire mål for Noreg i ein og same landskamp, Hennum gjorde det då Noreg sigra 6-5 over Aust-Tyskland i 1958. 

### Merittar
*Seriemeister: 1981, 1983 og 1984 med Vålerenga
*Tapande cupfinalist: 1983 med Vålerenga

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:nb:Pål Jacobsen|Pål Jacobsen]]» frå ,  den 15. oktober 2015.*  
 
*fotball no
Sagene IF

**Sagene Idrettsforening** er eit idrettslag som held til i bydelen Sagene i Oslo, stifta 9. juli 1921. Laget er aktivt med i bandy, fotball, innebandy, landhockey og sykling. Bryting og rugby kom med som aktivitetar i 2013 og -14. Sagene spelar i svart- og kvitstripete trøyer, svarte bukser og kvite strømper.

Klubben var medlem av Arbeidernes Idrettsforbund til Noregs Idrettsforbund vart skipa i 1940 gjennom samanslåinga av AIF og Landsforbundet for idrett. Sagene vart norsk meister i bandy i 1958 og 1966, og noregsmeister i bandy for kvinner i 2005. Syklisten Thorleif Andresen vart norsk meister i landevegssykling tre gongar i tida 1964-71.

I 2015 er det det kvinnelege innebandylaget som spelar på eliteserienivå. Fotballaget Sagene har aldri spelt høgare enn på tredje nivå i norsk seriefotball. 

## Kjelder

*Offisiell nettstad
**Denne artikkelen bygger på «[[:nb:Sagene Idrettsforening|Sagene Idrettsforening]]» frå ,  den 15. oktober 2015.*  


## Bakgrunnsstoff
*
Kyrkjekor

Eit **kyrkjokor** er eit songkor som har til hovudoppgåve å framføre song ved gudstenester. Koret vil ofte vere knytt til ein kyrkjelyd og leidd av ein kantor. I Noreg er kyrkjekorarbeid samordna gjennom Norges kirkesangforbund. 

## Historie
Kyrkjekora voks fram med den gregorianske songen som vart brukt i gudstenester frå seinantikken. Då det fram mot 1000-talet vart vanlegare å ha fleirstemmig liturgisk song, trong songarane øving for å framføre musikken. Under den kyrkjemusikalske bløminga i mellomalderen hadde kyrkjekora ein sentral plass i musikklivet i kyrkja. Det er komponert ei stor mengd liturgisk musikk, både enkeltledd til bruk i gudstenesta, som til dømes kyrie og gloria, og heile messer meint for framføring for eit publikum.

Salmesongen i kyrkja blir i hovudsak framført unisont. Likevel er ein god del salmar arrangert med fleirstemmig sats med tanke på å bli framført av eit songkor. 

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:sv:Kyrkokör|Kyrkokör]]» frå ,  den 23. oktober 2015.*
Jim Ed Norman

**Jim Ed Norman** () er ein USA-amerikansk musikar, plateprodusent, arrangør og plateselskapssjef. Han var ein av hovudarkitektane for den spesifikke rock- og popstilen frå Vestkysten av USA i 1970-åra etter han gjekk over til å bli produsent, og vart etter kvart direktør i Warner Bros. Records Nashville. 

## Tidleg karriere
Karrieren til Norman byrja for alvor då han vart med Don Henley i den Texas-baserte gruppa Felicity i 1969, der han spelte klaverinstrument og gitar. Dei byta etter kvart namn til Shiloh og flytta til Los Angeles, der dei spelte inn eit album under dette namnet i 1970. Dette synte tidlege teikn på retninga countryrocken skulle ta i 1970-åra, før han nådde ut til dei store massane. Albumet vart produsert av Kenny Rogers, en kort tid etter albumet kom ut, vart bandet oppløyst.

Norman dukka opp nokre år seinare med Uncle Jim's Music, ei gruppe som spelte countrymusikk frå Vestkysten. Norman kom inn i bandet etter dei gav ut det første albumet sitt, og spelte på det andre albumet deira for Kapp Records, *There's A Song in This*.

## Musikk og arrangement
Norman laga mange strykearrangement og spelte piano på ei rekkje album av Eagles frå 1973 til 1980 som *[[Desperado av Eagles|Desperado]]*, *[[One of These Nights]]* og *[[albumet Hotel California|Hotel California]]*. I same tida skreiv han stryke- og blåsararrangement for Linda Ronstadt-albuma *[[Don't Cry Now]]* og ''Hat Trick'' – America sitt tredje album. 

## Produksjonskarriere
I midten av 1970-åra dukka Norman fram som ein stor produsent. Han produserte album med ein glatt stil som Jackie Deshannon sine ''You're The Only Dancer'' (Amherst, 1977) og *Quick Touches* (Amherst, 1978), New Riders of the Purple Sage, Glenn Frey, The Osmonds og den første hitten til Jennifer Warnes, «Right Time of the Night» (US #6).

I tillegg produserte Norman produserte han fleire Anne Murray-album frå 1977 og frametter, som *[[Let's Keep It That Way]]*, *[[New Kind of Feeling]]*, og *[[I'll Always Love You av Anne Murray|I'll Always Love You]]*. 

## Som platesjef
Norman vart sjef for Warner Bros. Nashville i 1984. Her var han ansvarleg for talenta til Randy Travis, Faith Hill, Travis Tritt og Dwight Yoakam. Han fortsette òg arbeide som produsent, mellom anna for Crystal Gayle, Kenny Rogers, Garth Brooks og Trisha Yearwood.

## Diskografi

### Album

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Jim Ed Norman|Jim Ed Norman]]» frå ,  den 15. oktober 2015.* 
*** oppgav desse kjeldene:*


## Bakgrunnsstoff
* Jim Ed Norman på AllMusic
Marta Domínguez

**Marta Domínguez Azpleta** () er ein spansk friidrettsutøvar frå Palencia. Ho vart verdsmeister på 3000 meter hinder i 2009, og har vunne to EM-gull på 5000 meter og ein EM-tittel i terrengløp. I perioden 1998-2010 sikra ho seg tre VM-medaljar og fire EM-medaljar på bane på distansane 5000 m og 3000 m hinder. Sidan 2011 har Domínguez også vore medlem av det spanske overhuset for Partido Popular.

## Idrett
Domínguez tok steget opp i europatoppen på langdistansane under EM i friidrett 1998 i Budapest, der ho vann bronsemedaljen. Etter VM-sølv på same distansen i 2001, lukkast ho året etter å vinne ein jamn spurt om EM-tittelen. Irske Sonia O’Sullivan måtte sjå slått med eitt tidels sekund. I 2003 tok Domínguez eit nytt VM-sølv på 5000 m, hårfint framom kenyanske Edith Masai og russiske Jelena Sadorosjnaja. Tirunesh Dibaba frå Etiopia vann løpet, eit halvt sekund føre Domínguez.

I friidretts-EM i 2006 forsvarte Domínguez EM-gullet på 5000 m då ho spurtvann over Lilija Sjobukhova frå Russland. I same meisterskapen gjorde ho sitt snøggaste milløp nokon gong, men vart likevel berre nummer sju. Den etterfylgjande våren vart ho verdsmeister i terrengløp over 8 km.

Frå 2008-sesongen gjekk Domínguez over til å satse på 3000 m hinder. Det gav gevinst i 2009, då ho vann gullmedaljen under verdsmeisterskapen i Berlin, eitt sekund føre Julija Sarudneva. Dei same to utøvarane kjempa også fremst då EM-gullet på hinder skulle få sin eigar i 2010, men då var Sarudneva sterkast i spurten.

### Medaljar og plasseringar i internasjonale meisterskap
*VM 1995 i Göteborg: Utslått i semifinalane på 1500 m
*OL 1996 i Atlanta: Utslått i forsøka på 1500 m
*EM 1998 i Budapest: Bronsemedalje på 5000 m – 15.10,5, bakom Gabriela Szabo (15.08,3)
*VM 1999 i Sevilla: Nr 9 på 5000 m – 15.16,9
*OL 2000 i Sydney: Utslått i forsøket på 5000 m (15.45,0)
*VM 2001 i Edmonton: Sølvmedalje på 5000 m – 15.06,5, bakom Olga Jegorova (15.03,3)
*EM 2002 i München: Gullmedalje på 5000 m – 15.14,7, framom Sonia O’Sullivan (15.14,8) 
*VM i 2003 i Paris: Sølvmedalje på 5000 m – 14.52,2, framom Edith Masai (14.52,3)
*VM i 2005 i Helsinki: Nr 14 på 5000 m – 15.02,3
*EM 2006 i Göteborg: Gullmedalje på 5000 m – 14.56,1, framom Lilija Sjobukhova (14.56,5). Nr 7 på 10000 m – 30.51,6
*VM i terrengløp 2007 i Toro: Gullmedalje på 8,2 km – 26.58, framom franske Julie Coulaud (27.01)
*OL 2008 i Beijing: Braut 3000 m hinder (=nr 15)
*VM 2009 i Berlin: Gullmedalje på 3000 m hinder – 9.07,3, framom Julija Sarudneva (9.08,3)
*EM 2010 i Barcelona: Sølvmedalje på 3000 m hinder – 9.17,7, bakom Julija Sarudneva (9.17,5)

### Personlege rekordar
*1500 m: 4.04,2 (2010, Barcelona)
*3000 m: 8.28,8 (2000, Zürich)
*5000 m: 14.48,3 (2003, Paris)
*10000 m: 30.51,6 (2006, Göteborg)
*3000 m hinder: 9.07,3 (2009, Berlin)

Tidene på 3000 m, 10000 m og 3000 m hinder er spanske rekordar i 2015.

## Politikk
I desember 2011 vart Domínguez vald til medlem av det spanske overhuset, der ho representerer det høgreorienterte partiet Partido Popular.

## Kjelder

*IAAF-profil
----
**Denne artikkelen bygger på «[[:de:Marta Domínguez|Marta Domínguez]]» frå ,  den 16. oktober 2015.*
Albhy Galuten

**Albhy Galuten** () er ein USA-amerikansk plateprodusent, komponist, musikar, arrangør og dirigent. Han har fleire nyvinningar og har produsert 18 singlar som har nådd toppen av salslistene og album som i alt har seld over 100 millionar eksemplar. Han har vunne to Grammy-prisar. Han har òg slått seg saman med Barry Gibb og Karl Richardson under namnet Gibb-Galuten-Richardson.

13 singlar han har produsert har nådd toppen av singellista i USA: 
# «You Should Be Dancing» Bee Gees
# «I Just Want to Be Your Everything» Andy Gibb
# «How Deep Is Your Love» Bee Gees
# «Stayin' Alive» Bee Gees
# «(Love Is) Thicker Than Water» Andy Gibb
# «Night Fever» Bee Gees
# «Shadow Dancing» Andy Gibb
# «Grease» Frankie Valli
# «Too Much Heaven» Bee Gees
# «Tragedy» Bee Gees
# «Love You Inside Out» Bee Gees
# «Woman in Love» Barbra Streisand
# «Islands in the Stream» Kenny Rogers med Dolly Parton
Andre hitsinglar er Knockin’ on Heaven’s Door (Eric Clapton), Love So Right (Bee Gees), Guilty (Barbra Streisand), What Kind of Fool (Barbra Streisand), Emotion (Samantha Sang), I Can’t Help It (Olivia Newton-John & Andy Gibb), Heartbreaker (Dionne Warwick), Chain Reaction (Diana Ross), Eaten Alive (Diana Ross), Eyes That See In the Dark (Kenny Rogers)

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Albhy Galuten|Albhy Galuten]]» frå ,  den 16. oktober 2015.* 
*** oppgav desse kjeldene:*


## Bakgrunnsstoff
*Songliste
*Albhy Galuten på All Music Guide
Timothy B. Schmit

**Timothy Bruce Schmit** () er ein USA-amerikansk musikar, songar og låtskrivar, mest kjend som bassist og songar i Poco og Eagles. Schmit har òg lenge arbeidd som studiomusikar og soloartist. I 1998 vart han innlemma i Rock and Roll Hall of Fame som medlem av Eagles.

## Biografi
Schmit vart fødd i Oakland i California i 1947 og voks opp i Sacramento. Det første instrumentet til Schmit var ein fiolin, før han byrja å spele trombone, ukulele og gitar. Han song heller ikkje så verst og byrja etter kvart å spele bass i ein lokal trio kalla Tim, Tom & Ron, som byta namn til the Contenders då  surfemusikk byrja å bli populært i 1962 og 1963. The Contenders utvikla seg til the New Breed og var mellom anna oppvarming for eit ungt Big Brother & the Holding Company, Herman's Hermits og Sonny & Cher. The New Breed utvikla seg til eit folkrock-band kalla Glad og fekk kontrakt med ABC Records. Samstundes vart Schmit kjend med den tidlegare Buffalo Springfield songaren og gitaristen Richie Furay, som var i ferd med å setje saman eit nytt band, som etter kvart vart Poco. Schmit vart spurt om å prøvespele på bass og vokal, men jobben gjekk til Randy Meisner. Glad-albumet *[[Feelin' Glad]]*, kom ut på ABC i 1968, men selde dårleg. I mellomtida slutta Meisner i Poco, og Schmit tok over jobben. 

Dei neste sju åra spelte Poco inn fleire album, men klarte aldri å slå heilt igjennom. På nokre av dei tidlege konsertane deira, spelte dei samstundes
med Longbranch Pennywhistle, der medlemmane var J.D. Souther, Ry Cooder og Glenn Frey, som seinare var med å starte Eagles. Medan Eagles selde særs godt, sleit Poco med salstala. Våren 1977 slutta Meisner i Eagles, og bandet inviterte Schmit med i bandet, og spelte på det siste offisielle albumet deira på mange år, *[[The Long Run]]*. Albumet kom først ut seint i 1979 og Eagles vart offisielt oppløyst i 1981. 

Schmit spelte inn songen «So Much in Love» for filmen *[[Fast Times at Ridgemont High]]* i 1982, i lag med tidlegare bandkolleager. Albumet selde særs godt. Schmit la så ut på ein solokarriere og gav ut fem soloalbum, frå country til pop til lett jazz. Han gjekk attende til Poco i 1984 for albumet *[[Inamorata av Poco|Inamorata]]*. Han har òg spelt for andre artistar som Steely Dan, Bob Seger, Jimmy Buffett, Julian Lennon, Ringo Starr, Warren Zevon og Spinal Tap. Han var òg songar og bassist i Ringo Starr's All-Starr Band (der òg Eagles-kollega Joe Walsh var med). 

## Diskografi

### Studioalbum

### Singlar

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Timothy B. Schmit|Timothy B. Schmit]]» frå ,  den 16. oktober 2015.* 
*** oppgav desse kjeldene:*


## Bakgrunnsstoff
* Offisiell nettstad
Tequila Sunrise av Eagles

«**Tequila Sunrise**» er ein song frå 1973 av Don Henley og Glenn Frey, spelt inn av Eagles. Han var den første singelen frå det andre albumet til bandet, *[[Desperado av Eagles|Desperado]]*. Songen nådde 64. plassen på ''Billboard'' Hot 100.

Ein coverversjon vart spelt inn av countrysongaren Alan Jackson i 1993 på hyllestalbumet *[[Common Thread: The Songs of the Eagles]]*. 

## Medverkande
* Glenn Frey: solovokal, akustisk rytmegitar
* Don Henley: trommer, perkusjon, korvokal
* Randy Meisner: bass, korvokal
* Bernie Leadon: akustisk sologitar, mandolin, pedalsteelgitar.

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Tequila Sunrise (song)|Tequila Sunrise (song)]]» frå ,  den 16. oktober 2015.* 
*** oppgav desse kjeldene:*


## Bakgrunnsstoff
*
Outlaw Man

«**Outlaw Man**» er ein song skriven av David Blue og spelt inn av det amerikanske rockebandet Eagles. Han var den andre singelen og det åttande sporet på det andre albumet deira, *[[Desperado av Eagles|Desperado]]*. Glenn Frey syng solovokal på songen, medan dei andre syng harmonivokal på refrenget «Woman don't try to love me don't try to understand.  The Life upon the road is a life of an Outlaw man.»

## Medverkande

*Glenn Frey: solovokal, akustisk gitar, piano, Wurlitzer elektrisk piano
*Bernie Leadon: harmonivokal, sologitar
*Randy Meisner: bassgitar, harmonivokal
*Don Henley: korvokal, trommer

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Outlaw Man|Outlaw Man]]» frå ,  den 16. oktober 2015.* 
*** oppgav desse kjeldene:*



## Bakgrunnsstoff
*
On the Border

***On the Border*** er det tredje studioalbumet til den amerikanske rockegruppa Eagles, utgjeve i 1974. Under innspelinga av albumet gjorde bandet fleire endringar. Bandet prøvde å lene seg meir i retninga mot hardrock, då dei følte at produsenten deira Glyn Johns la for stor vekt på den countryaktige rockestilen deira. Etter å ha spelt inn berre to songar, «Best of My Love» og «You Never Cry Like a Lover», sa dei opp Johns, og flytta attende til Californai, der dei leigde inn Bill Szymczyk. Szymczyk føreslo å hente inn ein gitarist med ein skarpare lyd for å spele slidegitar på songen «Good Day in Hell». Dei tenkte raskt på den gamle venen til Bernie Leadon, Don Felder, som dei hadde møtt og spelt med fleire gonger. Bandet vart så imponert at dei inviterte med seg Felder i bandet. Det einaste sporet på albumet som han er med på er «Already Gone». Albumet nådde 17. plassen på albumlista og selde to millionar eksemplar. Det vart gjeve ut tre singlar frå albumet, «Already Gone», «James Dean» og «Best Of My Love». Singlane nådde høvesvis 32. plassen, 77. plassen og førsteplassen på den amerikanske singellista. «Best of My Love» vart den første av fem listetoppar for bandet. 

Albumet var det første for Eagles som vart gjeven ut i kvadrofonisk kringlyd. Det vart gjeve ut på eit kvadrofonisk åttespors lydband. Det var skore inn ei løynd melding i inste sporet på vinylplata som sa: «He who hesitates is lunch».

## Innhald

## Medverkande
*Glenn Frey - vokal, gitarar, slidegitar, piano
*Don Henley - vokal, trommer
*Bernie Leadon - vokal, gitarar, banjo, steelgitar
*Randy Meisner - vokal, bassgitar

*Don Felder - sologitar («Already Gone»), slidegitar («Good Day In Hell»)
*Al Perkins - pedalsteelgitar (på «Old 55»)

## Lister
**Album**

**Singlar**

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:On the Border|On the Border]]» frå ,  den 16. oktober 2015.* 
*** oppgav desse kjeldene:*
Already Gone av Eagles

«**Already Gone**» er ein song av det amerikanske rockebandet Eagles for albumet *[[On the Border]]* i 1974. Han var skriven av Jack Tempchin og Robb Strandlund, og produsert av Bill Szymczyk.

Songen var den første singelen frå *On the Border* og nådde 32. plassen på ''Billboard'' Hot 100. Sidan då har songen vore med på samlealbum og konsertane deira. Tanya Tucker og Wilson Phillips har begge spelt songen. 

## Bakgrunn
I omslaget for *[[The Very Best Of av Eagles|The Very Best Of]]* seier Glenn Frey at Tempchin sendte han eit lydband med songen i posten. Tempchin hadde alt skriven ein tidlegare singel for Eagles, «Peaceful Easy Feeling».

«Already Gone» var ein av dei første songane Eagles spelte inn etter dei flytta til Los Angeles, og han vart spelt inn av Bill Szymczyk. Frey var solovokalist på songen.

## Utgjeving
«Already Gone» er opningssporet på *On the Border*, som kom ut på Asylum Records den- 22. mars 1974. Han vart gjeven ut som den første singelen frå albumet i april 1974. B-sida til singelen var «Is It True».

Songen finst òg på somme av samlealbuma til Eagles, som *[[Their Greatest Hits (1971–1975)]]* og *The Very Best Of*.

Songen nådde 32. plassen på *Billboard* Hot 100 den 29. juni 1974, og låg tre veker på Topp 40, og i alt 15 veker på lista. Han er rangert som den 206. største hitten i USA i 1974.

## Innhald
**7"**
# «Already Gone»
# «Is It True»

## Lister

## Andre versjonar
«Already Gone» vart spelt inn av Tanya Tucker i 1993 for albumet *[[Common Thread: The Songs of the Eagles]]*. Songen vart òg spelt inn av Wilson Phillips i 2004 for albumet	*[[California av Wilson Phillips|California]]*.

Ein finsk versjon kalla «Alan Sooloilemaan» vart spelt inn av Karma i 1977 for albumet *Morjens*.

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Already Gone (Eagles song)|Already Gone (Eagles song)]]» frå ,  den 16. oktober 2015.* 
*** oppgav desse kjeldene:*


## Bakgrunnsstoff
*
One of These Nights av Eagles

«**One of These Nights**» er ein song skriven av Don Henley og Glenn Frey og spelt inn av det amerikanske rockebandet Eagles. Han er tittelsporet frå albumet *[[One of These Nights]]* i 1975 og vart den andre singelen deira som nådde toppen av ''Billboard'' Hot 100 etter «Best of My Love» og var med å drive albumet opp til toppen av albumlista. Singelversjonen vart korta ned frå albumversjonen av songen, og det meste av introduksjonen og uttoninga var fjerna. Don Henley er solovokalist på versa, medan Randy Meisner syng høg harmoni på refrenget. Songen har ein gitarsolo av Don Felder.

I følgje låtskrivaren Glenn Frey handlar songen om å utsette ting. «Me sa alle, 'ein kveld no snart skal eg gjere noko -- få den jenta, tene dei pengane, finne det huset.' Me har alle våre draumar - ein visjon me håper skal oppfyllast ein dag. Når den dagen kjem er opp til oss sjølv.»

B-side, «Visions», har Don Felder på solovokal, den einaste Eagles-songen han syng solo. 

## Medverkande
*Don Henley: solovokal, trommer
*Glenn Frey: rytmegitar, piano, korvokal
*Don Felder: sologitar
*Randy Meisner: bassgitar, korvokal
*Bernie Leadon: rytmegitar, korvokal

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:One of These Nights (song)|One of These Nights (song)]]» frå ,  den 16. oktober 2015.* 
*** oppgav desse kjeldene:*


## Bakgrunnsstoff
*
Lyin' Eyes

**«Lyin' Eyes»** er ein song skriven av Don Henley og Glenn Frey og spelt inn i 1975 av det amerikanske rockebandet Eagles, med Frey på solovokal. Han var den andre singelen frå albumet *[[One of These Nights]]* og nådde andreplassen på ''Billboard'' Hot 100 og åttandeplassen på US Country-lista. Det var den einaste songen deira på Topp 40 på countrylista fram til «How Long» i 2007–2008.

Med denne songen vann dei Grammy-prisen for årets beste popsong av ei gruppe, og songen vart òg nominert til årets singel. 

## Variasjonar og historie
Singelversjonen av songen er korta ned ein del frå albumversjonen, og heile det andre verset, det andre refrenget og fire linjer frå midten av det tredje verset er fjerna. Populære radiostasjonar i 1975 spelte vanlegvis ikkje songar som var lengre enn fire minuttar, så lengda stod oppført som 3:58, sjølv om han i røynda var 4:14.

## Andre versjonar
Fleire andre artistar har spelt inn «Lyin' Eyes» som Lynn Anderson i 1976 og Kenny Rankin i 1980 på *After The Roses*. Diamond Rio spelte òg songen i 1993 på samlealbumet *[[Common Thread: The Songs of the Eagles]].* Dolly Parton har lenge omtalt songen som ein av sine personlege favorittar. Ho framførte songen i 1975 på showet sitt *Dolly!*

«Lyin' Eyes» vert nytta i filmen *[[Urban Cowboy]]*. 

## Medverkande
*Glenn Frey: solovokal, akustisk gitar
*Don Henley: trommer, perkusjon, solo- og korvokal
*Bernie Leadon: sologitar, korvokal
*Don Felder: akustisk gitar, mandolin
*Randy Meisner: bassgitar, korvokal
*Jim Ed Norman: piano

## Lister

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Lyin' Eyes (Eagles song)|Lyin' Eyes (Eagles song)]]» frå ,  den 16. oktober 2015.* 
*** oppgav desse kjeldene:*


## Bakgrunnsstoff
*
Take It to the Limit av Eagles

«**Take It to the Limit**» er ein song av Eagles frå det fjerde albumet deira, *[[One of These Nights]]*. Det var den tredje singelen frå albumet og kom ut 15. november 1975. Songen nådde fjerdeplassen på den amerikanske ''Billboard'' Hot 100 og vart den største suksessen til Eagles i Storbritannia, der han nådde 12. plassen på singellista. *Billboard* rangerte songen på 25. plassen for 1976.

Songen vart skriven av Randy Meisner, Don Henley og Glenn Frey. Meisner, som song solovokal, sa at songen byrja som hans eigen song. Då han var uferdig medan dei spelte inn *One of These Nights*, hjelpte Henley og Frey Meisner med å skrive songen ferdig. 

## Eagles-innspelinga
«Take It to the Limit» er den einaste A-sida som Meisner syng solo på, og den første singelen til Eagles der verken Henley eller Frey syng solo. Det var òg den siste Eagles-singelen med Bernie Leadon før han slutta og vart erstatta av gitaristen Joe Walsh. Singelversjonen er 3:48 lang, mesten eitt minutt kortare enn albumversjonen. «Take It to the Limit» er ein av få Eagles-songar som er skriven i valsetakt.

Meisner slutta i bandet etter *Hotel California*-turneen i september 1977. I følgje Eagles-biografien *To the Limit: The Untold Story of the Eagles*, var songen årsaka til ein stor krangel mellom Frey og Meisner under turneen. Frey meinte 
at Meisner burde synge dei høge tonane på slutten av songen, fordi fansen elska det. Meisner mislikte å bli fortalt kva og korleis han skulle synge, men likte å spele songen. Under ein av dei siste konsertane til Meisner med Eagles sloss Frey og Meisner bak scenen om denne songen. Songen vart sidan spelt av Eagles att seint i 1999 og i 2004-2005, då sungen av Glenn Frey. 

Songen vart spelt inn på nytt av Meisner for det første soloalbumet hans, *[[Randy Meisner (1978)|Randy Meisner]]*, med tenåringsidolet David Cassidy på korvokal.

## Medverkande
*Randy Meisner: solovokal, bassgitar
*Glenn Frey: 12-strengs akustisk gitar, korvokal
*Don Henley: trommer, korvokal
*Don Felder: sologitar
*Bernie Leadon: elektrisk gitar
*Jim Ed Norman: piano

## Lister

## Willie Nelson og Waylon Jennings

Songen vart spelt inn av countryartistane Willie Nelson og Waylon Jennings som tittelsporet på duettalbumet deira *[[Take It to the Limit av Willie Nelson|Take It to the Limit]]*, som kom ut i 1983.

### Lister

## Andre versjonar
* Dave Mason.
* Jill Lancaster i 1977 for Christo-dokumentarfilmen *Running Fence*.
* Etta James i 1977 .
* Cher spelte songen på den første soloturneen sin i 1979-1980 og igjen i 1989-1990 på Heart of Stone-turneen.
* Suzy Bogguss på albumet *[[Common Thread: The Songs of the Eagles]]* i 1993.
* Sarah Dougher i 1999 på albumet *Day One*.
* Richard Marx spelte ofte songen på konsertane sine. Ein av desse versjonane vart filma i 1987 med både Meisner og Timothy B. Schmit.

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Take It to the Limit (Eagles song)|Take It to the Limit (Eagles song)]]» frå ,  den 16. oktober 2015.* 
*** oppgav desse kjeldene:*


## Bakgrunnsstoff
*
Their Greatest Hits (1971–1975)

***Their Greatest Hits (1971–1975)*** er eit samlealbum av Eagles, gjeve ut i 1976. Det var det mestseljande albumet i USA på 1900-talet og er i lag med Michael Jackson sitt ''Thriller'' det eianste albumet i USA som har selt til 29x platinaalbum.

## Historie
*Their Greatest Hits (1971–1975)* består av ni singlar gjevne ut mellom 1972 og 1975, pluss albumsporet «Desperado.» Alle desse singlane, utanom «Tequila Sunrise» nådde topp 40 i USA og fem av dei nådde topp 10. *Their Greatest Hits (1971–1975)* debuterte på fjerdeplassen på ''Billboard'' 200 og nådde seinare toppen av lista.

## Mottaking

Den 24. februar 1976 vart albumet det første som selde til platinaalbum, etter at RIAA innførte dette salstrofeet i 1976, for ein million selde plater i USA. I august 1990 hadde det selt til 12&times;platina og den 10. november 1999 var det det mestseljande albumet i USA med 26&times; platina. Så langt har albumet selt 42 millionar eksemplar.

## Innhald

## Medverkande
*Don Felder – vokal, gitarar (finst på spor 3, 4, 6, 8)
*Glenn Frey – vokal, gitarar, piano
*Don Henley – vokal, trommer
*Bernie Leadon – vokal, gitarar, banjo, pedalsteel, mandolin
*Randy Meisner – vokal, bassgitar

## Lister og salstrofé

### Lister

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Their Greatest Hits (1971–1975)|Their Greatest Hits (1971–1975)]]» frå ,  den 16. oktober 2015.* 
*** oppgav desse kjeldene:*
James Dean av Eagles

«**James Dean**» er ein song skriven av Don Henley, Glenn Frey, Jackson Browne og J.D. Souther, og spelt inn av det amerikanske rockebandet Eagles i 1974 for albumet *[[On the Border]]*. Han vart gjeven ut som den andre singelen frå albumet og nådde 77. plassen på den amerikanske singellista. 

Songen handlar om den amerikanske skodespelaren og kulturikonet James Dean (1931–1955). Han spelte i filmar som *[[Rebel Without a Cause]]*, *[[filmen Giant (1956)|Giant]]* og *[[filmen East of Eden|East of Eden]]* før han døydde i 1955. Teksten «too fast to live, too young to die» syner den skadelege og farlege livsstilen hans. 

«James Dean» vart spelt inn tidleg under det som skulle bli *[[Desperado av Eagles|Desperado]]* i 1973, men vart skrinlagt sidan prosjektet utvikla seg til å bli eit Ville vesten-tema. Då innspelinga byrja for *On the Border*, vart songen henta inn att og fullført.

B-side «Good Day in Hell» er kjend som den første Eagles-songen med Don Felder, som vart med i bandet under innspelinga av dette albumet. 

## Bakgrunnsstoff
* 

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:James Dean (song)|James Dean (song)]]» frå ,  den 16. oktober 2015.* 
*** oppgav desse kjeldene:*
Best of My Love av Eagles

«**Best of My Love**» er ein song skriven av Don Henley, Glenn Frey og J.D. Souther. Han vart opphavleg spelt inn av Eagles (med Henley på solovokal), for albumet *[[On the Border]]* i 1974. Det var den første singelen til bandet som nådde toppen av ''Billboard'' Hot 100 i mars 1975, og toppa òg easy listening-lista. *Billboard* rangerte songen på 12. plassen for 1975.

## Bakgrunn
I 2009 fortalte J.D. Souther om «Best of My Love»: «Glenn fann melodien. Eg trur melodien kom frå ei Fred Neil-innspeling... Me arbeidde på det albumet (*On the Border*) og kom til London. Oss tre skreiv songen og var under press for å få han ferdig i tide. Eg veit ikkje kvar me henta inspirasjonen frå.» Om musikken sa Glenn Frey «eg spelte akustisk gitar ein ettermiddag i Laurel Canyon, og prøvde å finne ut av ei stemming som Joni Mitchell hadde vist meg nokre dagar tidlegare. Eg fann ikkje ut av det og enda opp med ei gitarstemming eg seinare nytta for 'The Best of My Love.'" The Eagles hadde arbeidd på *On the Border* i Olympic Studios i London med produsenten Glyn Johns, som hadde produsert debutalbumet *[[Eagles av Eagles|Eagles]]* og oppføljaren *[[Desperado av Eagles|Desperado]]*. Trass i suksessen med debutalbumet, ønskte Eagles å tone ned countryrocken og auke rocken. Dei gav derfor Johns sparken og tok berre med seg «Best of My Love» og  «You Never Cry Like a Lover» frå innspelingane i London. Resten av albumet vart spelt inn i the Record Plant i heimbyen Los Angeles med Bill Szymczyk som produsent.  

## Andre versjonar
Brooks & Dunn gav ut songen på eit hyllestalbum med Eagles. 

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Best of My Love (Eagles song)|Best of My Love (Eagles song)]]» frå ,  den 16. oktober 2015.* 
*** oppgav desse kjeldene:*


## Bakgrunnsstoff
*
HMS «Devonshire» (1927)

**HMS «Devonshire»** var ein britisk kryssar som er best kjend i Noreg som skipet som evakuerte kongefamilien og den norske regjeringa i 1940.

Skipet vart sjøsett 22. oktober 1927 og kom i operativ teneste 18. mars 1929. Andre skip i same klassa var: HMS «London», HMS «Shropshire», HMS «Sussex».
Storleiken på skipet var: deplasement = 9&nbsp;850 tonn, lengde 192,80 m, breidde 20,12 m, djuptgåande: 6,32 m. Våpensystem m.a.: 8 x 8" kanoner, 4 x 4" kanoner, 4 x 2 punds luftvernkanoner, 8 torpedorør. Skipet var utstyrt med eit fly og hadde eit mannskap på 784 mann.

Skipet gjorde først teneste i 1. kryssarskvadron i Middelhavet, og vart stort sett der fram til byrjinga av andre verdskrigen. Det tok del i den allierte kampanjen i Noreg, og etter at dei norske styrkane måtte kapitulere i juni 1940 var det HMS «Devonshire» som evakuerte den norske regjeringa, kongefamilien og mange sivile.
Med totalt 461 passasjerar gjekk skipet frå Tromsø i åtte-tida om kvelden 7. juni 1940. Det var stor krigsaktivitet i farvatnet der dei fór og mellom andre vart hangarskipet HMS Glorius senka av tyske krigsskip og 1.419 personar omkom. HMS «Devonshire» tok ikkje del i kamphandlingane, og om morgonen 10. juni kom dei velberga fram til hamnebyen Greenock i Skottland.  

Seinare i 1940 var skipet med i operasjonar mot Vichy-franske område i Afrika. I januar 1941 vart det sendt til Sør-Atlanteren for å ta del i jakta på den tyske hjelpekryssaren «Kormoran», men utan å lukkast. Mellom mai og september tok det del i operasjonar utanfor kysten av Noreg og Russland.

2. november 1941 var HMS «Devonshire» med på å kapre ein heil Vichy-fransk konvoy aust for Kapp det gode håp. Seinare same månaden, 22. november, senka skipet den tyske hjelpekryssaren «Atlantis» nord for Ascension i Sør-Atlanteren.

I mars 1942 var skipet stasjonert i Indiahavet, og i april tok det del i erobringa av Madagaskar. Frå mars 1944 og til slutten av krigen tenestegjorde skipet i heimeflåten (Home Fleet). HMS «Devonshire» kom attende til norske farvatn i 1944 som eskorteskip under dei britiske hangarskipsoperasjonane med angrep mot slagskipet «Tirpitz».

Etter fem lange krigsår, kom kryssaren HMS «Devonshire» nok ein gong til Noreg. 7. juni 1945, på dagen fem år etter avreisa fra Tromsø i 1940, kom skipet inn på Oslos havn i spissen for ein marinestyrke som førte kong Haakon, kronprinsesse Märtha og kronprinsborna attende til Noreg.

Etter krigen vart HMS Devonshire bygt om til treningsskip i 1947, og heldt fram i denne tenesta til det vart selt for opphogging i 1954.

## Kjelder


## Bakgrunnsstoff
* WW2 Cruisers - HMS Devonshire.
Ordførarar i Heidal

**Ordførarar i Heidal** gjev eit oversyn over alle ordførarar i den tidlegare Heidal kommune i Oppland frå 1908 til 1964.

## Kjelder
*
Pål Benum

**Pål Sverre Benum** () var ein professor i medisin og langdistanseløpar frå Verdal. Benum var spesialist i ortopedi og arbeidde i mange år på ortopedi-avdelinga ved St. Olavs hospital i Trondheim. Åra 1962-64 vann han tre norske meisterskap på langdistansane 5&nbsp;000 meter og 10&nbsp;000 m.

## Medisin
Benum studerte medisin ved Universitetet i Oslo og Universitetet i Bergen. I 1974 avla han den medisinske doktorgraden. Frå 1982 var han professor ved Det medisinske fakultet ved Norges teknisk-naturvitenskapelige universitet. Han var sentral i oppbygginga av Ortopedisk avdeling ved universitetssykehuset St. Olavs Hospital.

Benum vart utnemnd til riddar av 1. klasse av St. Olavs Orden i 2006.

## Idrett
Benum markerte seg i nasjonal friidrett i 1958-sesongen då han sette personleg rekord med 3.50,6 på 1500 meter. Gjennom 1959 flytta han den personlege rekorden til 3.47,6 og blanda seg inn i norsktoppen på 5&nbsp;000 m med tida 14.29,2. I 1961 forbetra han seg til 14.18,6 då han vart nummer fire og beste nordmann i den nordiske meisterskapen i friidrett på Bislett stadion i Oslo.

Sesongen 1962 vart Benum norsk meister på 5&nbsp;000 m og flytta persen ned eitt sekund til 14.17,6. På 10&nbsp;000 m hadde han stor framgang, med 29.54,2 forbetra han seg med eit halv minutt på distansen. Året etter flytta han dei personlege rekordane til 14.12,6, oppnådd i Bergen, og til 29.47,6, prestert i Helsinki, den beste tida i Noreg det året.

I OL-sesongen 1964 sette Benum i Stockholm sin endelege personlege rekord på 5&nbsp;000 m med eit løp på 14.06,6. Den 2. september 1964 gjorde han sitt livs sterkaste milløp då han på Bislett stadion fylgde Odd Fuglem nesten heile vegen i eit løp som gjekk i eit tempo langt under norsk rekord. Fuglem sin nye milrekord kom til å lyde på 29.09,4, Benum vart klokka inn på 29.13,6. Dermed fekk begge billett til Sommar-OL 1964 i Tokyo, der Benum vart nummer 19 på 10&nbsp;000-meteren.

Han la opp etter 1965-sesongen.

### Medaljar i norske meisterskap
*1959 på Hamar: Bronsemedalje på 5&nbsp;000 m – 14.37,5
*1961 i Bergen: Sølvmedalje på 5&nbsp;000 m – 14.39,4, bak William Heiberg (14.37,0)
*1962 i Drammen: Gullmedalje på 5&nbsp;000 m – 14.25,4, framom Kjell Teien (14.27,4)
*1963 i Trondheim: Gullmedalje på 10&nbsp;000 m – 30,20,8, framom Magnar Lundemo (30.27,0)
*1964 på Gjøvik: Gullmedalje på 5&nbsp;000 m – 14.51,6, og bronsemedalje på 10&nbsp;000 m – 29.28,0

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:nb:Pål Benum|Pål Benum]]» frå ,  den 17. oktober 2015.*  
 
*Magnus Breili: *Sport i navn & tall*. 1971
*friidrett.no
Mo Idrettslag

**Mo Idrettslag** er eit idrettslag heimehøyrande i Mo i Rana. Laget vart stifta som Mo Idrætsforening 5. mai 1904, dagens namn er frå 1920. Sidan 1988 er idrettslaget ein reindyrka fotballklubb. Klubben spelar heimekampane på nye Sagbakken stadion, ei bane med kunstdekke innvigd i 2009. Det fyrste Sagbakken stadion vart teke i bruk i 1964. Laget opptrer i brune trøyer og kvite bukser og strømper.

Før Mo Idrettslag vart fotballklubb, var laget også aktivt med i bordtennis, friidrett, handball, orientering og turn. Fotballaget Mo var på sitt beste i 1970/-80-åra, med semifinalespel i 1980 mot den komande noregsmeisteren Vålerengen IF som høgdepunkt. Fotballgruppa i Mo IL kom ut eit økonomiske uføre på slutten av 1980-talet, noko som i 1988 førte til at dei andre gruppene trekte seg ut eller vart nedlagde.

I 2015 spelar Mo IL på nivå fire i norsk fotball.

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:nb:Mo Idrettslag|Mo Idrettslag]]» frå ,  den 17. oktober 2015.*
Flekkefjord Fotballklubb

**Flekkefjord Fotballklubb** er eit idrettslag i Flekkefjord, stifta 31. mars 1905. Laget er den eldste, reine fotballklubben på Sørlandet. Flekkefjord spelar i raude skjorter og strømper og kvite bukser. Uenes stadion er heimebane.

Flekkefjord FK spelte mange sesongar i den gamle, eigentlege 3. divisjon. Etter nokre år på nivå fire i norsk seriefotball, vart det i 2007 bestemt å slå saman A-laga til Flekkefjord FK og Kvinesdal IL. Det nye laget, Lister FK, deltok sesongane 2008-10 i seriesystemet, men gjekk så i oppløysing. Sidan har Flekkefjord FK vore med att i seriefotballen, i 2015 på fjerdenivå i Noreg.

Forsommarane arrangerer Flekkefjord Fotballklubb fotballturneringa Agder Cup for gutar og jenter.

## Kjelder
*
Eva Norén Eriksen

**Eva Elisabeth Norén Eriksen** ()) er ein norsk lokalpolitikar som frå 2015 er ordførar i Røyken kommune for Høgre. Ho etterfølgjar Rune Kjølstad som Høgre-ordførar i kommunen.

Eriksen var i perioden 1999-2007 gruppeleiar for Bygdelista i Røyken. Ho har tidlegare òg vore leiar av idrettslaget ROS. Ho er aktiv i Lions kvinner.

## Kjelder
Gullringtanagar

**Gullringtanagar** (*Bangsia aureocincta*) er ein sterkt truga fugleart i tanagarfamilien med eit særs innskenka leveområde på vestsida av Andesfjella, i grenseområdet mellom departementa Chocó, Risaralda og Valle del Cauca, samt i vestlege Antioquia-departementet i Colombia.

## Skildring
Gullringtanagaren er ein fargerik fugl i mørk grønt og blått med teikningar i kontrastrikt svart og gult på hovud og hals. Kroppslengda er ca. 16 centimeter. Fjørdrakta er i gjennomgåande grønt, vengefjørene er blåe. Hannar har svart hovud, strupe og nakke, med eit gult ringforma felt: augebryn som kurvar seg bak øyret og eit anna gult felt mellom undernebb og undersida av auge og øyre. Han har òg eit gult felt på brystet. Hofuglar liknar, men dei mørke områda på nakke og sidene av brystet er meir grøne der hannar er svarte.
  
Songen består av skarpe, høgfrekvente og gjennomtrengande plystrelydar eller tynne, triller, i seriar på 3-6 tonar.

Gullringtanagarar lever på høgdedrag i tåkeskog, frå 1600 til 2200 moh. Arten er ein fruktetar, men supplerer med noko insekt ved høve.

Populasjonen er estimert til å ligge mellom 1000 og 2500 individ totalt og er minkande.

## Kjelder

* Hilty, S. (2011).  *[http://www.hbw.com/node/61649  Gold-ringed Tanager (Bangsia aureocincta)]* In: del Hoyo, J., Elliott, A., Sargatal, J., Christie, D.A. & de Juana, E. (eds.) (2015). Handbook of the Birds of the World Alive. Lynx Edicions, Barcelona. Henta den 17. oktober 2015 
*BirdLife International (2015) Species factsheet: *[http://www.birdlife.org/datazone/species/factsheet/22722592 Bangsia aureocincta] *. Henta frå http://www.birdlife.org den 17. oktober 2015

;Referansar

## Bakgrunnsstoff