open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
New Kid in Town

«**New Kid in Town**» er ein song skriven av Don Henley, Glenn Frey og J.D. Souther og spelt inn av Eagles for albumet *[[albumet Hotel California|Hotel California]]* i 1976. Han vart gjeven ut som den første singelen frå albumet og nådde toppen av singellista i USA og 20. plassen i Storbritannia. Singelversjonen tonar ut tidlegare enn albumversjonen. Den 26. februar 1977 nådde songen toppen av Billboard-lista. Glenn Frey syng solovokal på songen med Don Henley på harmonivokal.  Randy Meisner spelar gitarrón mexicano og Joe Walsh elektrisk piano og orgel.

Eagles-biografen Marc Eliot skriv at «New Kid in Town» fangar «ein presis og spektakulær augneblink som alle karar som har kjent smerte, sjalusi, utryggleik, sinne og hjartesorg i den augneblinken han oppdagar at kjærasten likar nokon andre betre og har gått vidare kjenner att.» Han skriv òg at han fangar eit meir abstrakt tema om «den lunefulle karakteren til både musen og massane.»

I plateomslaget til *[[The Very Best Of av Eagles|The Very Best Of]]* snakka Don Henley om kva songen tyder: 

I 1977 vann Eagles Grammy-prisen for beste stemmearrangement med «New Kid in Town».

På det første soloalbumet til Henley, *[[I Can't Stand Still]]*, refererer han til songen i linja «there's a new kid in town» mot avslutninga av «Johnny Can't Read».

## Medverkande
*Glenn Frey: solovokal, akustisk gitar
*Don Henley: trommer, perkusjon, korvokal
*Don Felder: sologitar
*Joe Walsh: elektrisk piano, orgel
*Randy Meisner: bassgitar, gitarrón mexicano, korvokal

## Lister

### Årslister

## Andre versjonar
*Den amerikanske countrysongar Trisha Yearwood song songen i 1993 på albumet *[[Common Thread: The Songs of the Eagles]]*.
*Den svenske dansebandsongaren Kikki Danielsson spelte songen i 2006 på albumet *[[I dag & i morgon]]*.
*Den finske gruppa Cumulus spelte songen i 1977 med den svenske tittelen «En främling i stan».
*Den franske countrysongaren Dick Rivers song songen i 1979 på albumet *De Luxe* med den franske tittelen «Le dernier d'la classe».

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:New Kid in Town|New Kid in Town]]» frå ,  den 17. oktober 2015.* 
*** oppgav desse kjeldene:*

## Bakgrunnsstoff
*
Life in the Fast Lane

«**Life in the Fast Lane**» er ein song skriven av Joe Walsh, Glenn Frey og Don Henley og spelt inn av det amerikanske rockebandet Eagles i 1976 på studioalbumet *[[albumet Hotel California|Hotel California]]*. Det var den tredje singelen som kom frå dette albumet og denne nådde 11. plassen på ''Billboard'' Hot 100.

## Innhald
Han fortel soga om eit par som har eit utsvevande liv på kanten. I eit intervju fortalte Glenn Frey at tittelen kom til han ein dag han køyrde på motorvegen med ein dopdealer som kalla seg «The Count». Frey bad dealeren om å køyre saktare og svaret hans var «What do you mean? It's life in the fast lane!» I det same intervjuet sa Frey at det sentrale riffet i songen vart spelt av Walsh medan bandet varma opp på øvingar og at Walsh vart beden om å «hald på det, det er ein song».

## Medverkande
*Don Henley: solovokal, trommer
*Glenn Frey: Clavinet, korvokal
*Joe Walsh: sologitar
*Don Felder: rytmegitar, sologitar
*Randy Meisner: bassgitar, korvokal

## Andre versjonar
* Garth Brooks i 2013 på albumet *Classic Rock*.
* Eagles-gitaristen Joe Walsh har spelt songen på soloturneane sine. 
* Jill Johnson spelte songen i 2007 på albumet *[[Music Row av Jill Johnson|Music Row]]*.
* Songen «Livin' It Up» på Limp Bizkit-albumet *[[Chocolate Starfish and the Hot Dog Flavored Water]]* samplar linja *life in the fast lane* gjennom heile songen. Frey, Henley og Walsh er gjeve «lyrics by» i omslaget til plata. 
* Countrygruppa Williams Riley gav ut sin versjon av songen på radio den 23. august 2010.

Tittelen på songen var inspirasjon for «Life on the Fast Lane», ein episode i den første sesongen av animasjonsserien i *[[The Simpsons]]*.

Rascal Flatts og Carrie Underwood song songeni lag i 2007 under Grammyprisutdelinga det året.

Songen er nytta i filmen *[[filmen FM|FM]]* i 1978. I filmen *[[Fast Times at Ridgemont High]]* spelar eit band songen under eksamensfesten. Songen er mogeleg å laste ned i videospelet *[[Guitar Hero World Tour]]*.

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Life in the Fast Lane|Life in the Fast Lane]]» frå ,  den 17. oktober 2015.* 
*** oppgav desse kjeldene:*

## Bakgrunnsstoff
*
The Last Resort av Eagles

«**The Last Resort**» er ein song skriven av Don Henley og Glenn Frey, som fortel om korleis menneske alltid til slutt øydelegg stader han syns er vakre. Songen vart gjeven ut av Eagles på albumet *[[albumet Hotel California|Hotel California]]* den 8. desember 1976.  Songen vart gjeven ut som B-sida til singelen «Life in the Fast Lane» den 3. mai 1977.

I ein episode med *[[In the Studio with Redbeard]]* sa Frey: «Eg må gje all ære for 'The Last Resort' til Henley. Det var første gongen Don på eiga hand skreiv ei episk soge. Me var alle uroa for miljøet på den tida og spelte ein konsert mot atomvåpen. Det verka som ein perfekt måte å samle opp alle temaa med hadde utforska på *Hotel California*.»

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:The Last Resort (Eagles song)|The Last Resort (Eagles song)]]» frå ,  den 17. oktober 2015.* 
*** oppgav desse kjeldene:*
The Long Run av Eagles

***The Long Run*** er det sjette studioalbumet til det amerikanske rockebandet Eagles. Det kom ut i 1979 på Asylum. Det var det første Eagles-albumet utan den opphavlege medlemmen Randy Meisner, som vart erstatta av Timothy B. Schmit. Dette var det siste studioalbumet deira før *[[Long Road Out of Eden]]* i 2007. Det var òg det siste studioalbumet for Asylum Records.

Då det kom ut i september 1979 gjekk det rett inn på andreplassen på *[[magasinet Billboard|Billboard]]*-lista i USA og nådde toppen av lista ei veke seinare, då dei skauv Led Zeppelin sitt *[[In Through the Out Door]]* ned frå toppen. Det var den siste førsteplassen deira i 1970-åra, og låg på toppen i åtte veker. *The Long Run* har seld meir enn sju millionar eksemplar i USA.

Det vart gjeve ut tre singlar frå albumet som alle nådde topp 10 på singellista. Desse var «Heartache Tonight», som nådde toppen av lista, tittelsporet og balladen «I Can't Tell You Why». Singlane nådde høvesvis 1., 8. og 8. plassen på lista. Bandet vann òg Grammy-prisen for «Heartache Tonight». Med på albumet var òg «In the City», ein song som vart først vart spelt inn av gitaristen Joe Walsh for filmen *[[filmen The Warriors|The Warriors]]*. «The Sad Cafe» (om bandet sine opplevingar ved The Troubadour i Los Angeles) og «Those Shoes» vart òg mykje spelt på radio.

## Mottaking
AllMusic skreiv om albumet at «oppfølgjaren til det ekstremt suksessrike og kritikarroste *Hotel California* var særs skuffande, sjølv om det selde fleire millionar eksemplar og gav dei tre hitsinglar» og la til «utruleg nok var visstnok *The Long Run* planlagt som eit dobbeltalbum, før det vart korta ned til ei plate. Om dette var dei beste songane, korleis høyrtes då resten ut?»

## Innhald

## Medverkande
* Don Felder – vokal, gitarar, talkbox, orgel
* Glenn Frey – vokal, gitarar, synthesizer, klaverinstrument
* Don Henley – vokal, trommer, perkusjon
* Timothy B. Schmit – vokal, bassgitar
* Joe Walsh – vokal, elektrisk gitarar, slidegitar, talkbox, klaverinstrument

;Andre medverkande
* Jimmy Buffett – korvokal på «The Greeks Don't Want No Freaks»
* The Monstertones – korvokal
* David Sanborn – altsaksofon på «The Sad Café»
* Bob Seger – korvokal «Heartache Tonight» (ikkje omtalt på plateomslaget)

## Produksjon
*Produsent: Bill Szymczyk, the Eagles
*Lydteknikarar: Ed Mashal, Bill Szymczyk
*Assisterande lydteknikarar: David Crowther, Mark Curry, Bob Stringer, Bob Winder
*Mastering og remastering: Ted Jensen
*Kunstnarisk leiing: Kosh
*Design: Kosh
*Fotografi: Jim Shea

## Lister

### Årslister

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:The Long Run (album)|The Long Run (album)]]» frå ,  den 17. oktober 2015.* 
*** oppgav desse kjeldene:*
Songen The Long Run

«**The Long Run**» er ein song skriven av Don Henley og Glenn Frey og spelt inn av Eagles. Songen vert rekna som ei hyllest til rhythm and blues-stilen til Stax og Memphis. Han var tittelsporet på albumet *[[The Long Run av Eagles|The Long Run]]* og vart gjeven ut som singel i november 1979. Han nådde åttandeplassen i USA på ''Billboard'' Hot 100 tidleg i 1980. han var den andre av tre singlar frå *The Long Run*, og følgde «Heartache Tonight,» som nådde toppen av *Billboard* Hot 100 i november 1979, og vart etterfølgd av «I Can't Tell You Why,» som òg nådde åttandeplassen på *Billboard* Hot 100 våren 1980.

Songen vart nytta i fjernsynsshowet *[[WKRP in Cincinnati]]* i episoden «The Doctor's Daughter».

Musikkritikaren Dave Marsh skriv i boka si *The Heart of Rock & Soul: The 1001 Greatest Singles Ever Made* at songen «The Long Run» er meir enn berre ei hyllest, og kalla det ein fullstendig kopi av R&B-songen «Tryin' To Live My Life Without You» av Otis Clay i 1972, skriven av Eugene Williams. Denne vart covra av Bob Seger i 1981.

## Medverkande
*Don Henley: solovokal, trommer
*Glenn Frey: rytmegitar, korvokal
*Joe Walsh: slidegitar, korvokal
*Don Felder: slidegitar, orgel, korvokal
*Timothy B. Schmit: bassgitar, korvokal

## Lister

## Andre versjonar
* Det amerikanske skapunk-bandet Reel Big Fish spelte inn ein versjon av songen i 2009 på albumet *[[Fame, Fortune and Fornication]]*.

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:The Long Run (song)|The Long Run (song)]]» frå ,  den 17. oktober 2015.* 
*** oppgav desse kjeldene:*
I Can't Tell You Why

«**I Can't Tell You Why**» er ein song av det amerikanske rockebandet Eagles frå 1979 på albumet *[[The Long Run av Eagles|The Long Run]]*. Songen vart skriven av bandmedlemmane Timothy B. Schmit, Glenn Frey og Don Henley. Han vart spelt inn i mars 1978 og var den første songen som var ferdig for albumet og den første Eagles-songen med Schmit på solovokal. Studioversjonen vart ein Billboard Top 10-hit i april 1980, og nådde åttandeplasen på Hot 100 og tredjeplassen på Adult Contemporary-lista.

## Background
Timothy B. Schmit – som skildra «I Can't Tell You Why» som «laust basert på mine eigne erfaringar» – skreiv kjernen av «I Can't Tell You Why» som han så presenterte for Glenn Frey og Don Henley: Schmit – «Eg hadde nokre stunder saman med Don og Glenn og kasta ut idear som eg hadde og denne [for «I Can't Tell You Why»] vart verande. Eg hadde skrive ein god del av han, ikkje ein stor del, men nok til at dei tenkte 'den var bra' og gå vidare med han. Så Don, Glenn og eg skreiv ferdig songen dei neste kveldane.» «Då han byrja å utvikle seg i studio, visste eg at det vart ein flott song. Eg tenkte 'Yes! Dette er ein fantastisk debut for meg'. Då me miksa den endelege versjonen hadde med ein liten fest i studio. Då folk høyrte på songen snudde Don seg til meg og sa 'Der er den første hitten din'.

I 1980 marknadsførte bandet songen med ein musikkvideo med Schmit på bassgitar i lag med Frey på elektrisk piano, sjølv om Frey spelar gitarsoloane på songen. Henley spelar trommer, Don Felder elektrisk gitar, Joe Walsh på orgel og Walsh sin sidemann på konsertane, Joe Vitale spelte synthesizer. Det vart gjeve ut konsertopptak av songen i 1980 på albumet *[[Eagles Live]]* og i 1994 på *[[Hell Freezes Over]]*.

Schmit song òg «I Can't Tell You Why» på turné som medlem av Ringo Starr & His All-Starr Band i 1992. Denne versjonen vart gjeven ut i 1993 på konsertalbumet *[[Ringo Starr and His All Starr Band Volume 2: Live from Montreux]]*.

## Innhald
***7" singel** (45-1965/AS 12.418/K 12418/E-46608)

***7" promo** (E-46608)

## Andre versjonar
* I 1993 vart «I Can't Tell You Why» spelt av den amerikanske countryartisten Vince Gill for Eagles-hyllestalbumet *[[Common Thread: The Songs of the Eagles]]*. Versjonen hans gjekk til 51. plassen på Hot Country Songs.
* I 1995 covra R&B-gruppa Brownstone songen på debutalbumet *[[From the Bottom Up]]*. Versjonen deira nådde 54. plassen på ''Billboard'' Hot 100, 22. plassen på Hot R&B-lista og 27. plassen på UK Singels Chart.
* I 1990 spelte R&B-songaren Howard Hewett «I Can't Tell You Why» på hans *Very Best of Howard Hewett*. Denne nådde 24. plassen på Billboard Hot R&B/Hip-Hop Singles & Tracks

## Medverkande
*Glenn Frey: elektrisk gitar (gitarsoloar), elektrisk piano, korvokal
*Don Felder: elektrisk gitar
*Don Henley: trommer, korvokal
*Timothy B. Schmit: bassgitar, solovokal
*Joe Walsh: organ
*Joe Vitale: strykar-synthesizer

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:I Can&#39;t Tell You Why|I Can&#39;t Tell You Why]]» frå ,  den 17. oktober 2015.* 
*** oppgav desse kjeldene:*

## Bakgrunnsstoff
*
In the City av Eagles

«**In the City**» er ein rockesong skriven av Barry De Vorzon og Joe Walsh. Han vart først spelt inn av Walsh og gjeven ut i filmen *[[filmen The Warriors |The Warriors]]* i 1979. Ein annan versjon av songen vart spelt inn av Eagles på albumet *[[The Long Run av Eagles|The Long Run]]*, som kom ut same året.

## Bakgrunn
Songen vart først spelt inn av gitaristen Joe Walsh for filmmusikken til filmen *The Warriors* i 1979. Eagles likte songen og ønskte å ta han med på det neste albumet deira, *[[The Long Run av Eagles|The Long Run]]*.

Det vart laga ein video for songen. Han syner ei innspeling av songen, der Joe Walsh spelar ein Gibson dobbelthalsa gitar og nyttar 12-strengshalsen for rytmen og 6-strengshalsen for slidegitaren. Timothy B. Schmit spelar ein Fender bass; Don Felder spelar ein Fender Stratocaster; Don Henley på trommer, Glenn Frey på piano og Joe Vitale på congatrommer.

Sjølv om songen ikkje vart gjeven ut som singel, vart han ein album-orientert rock radiofavoritt i USA og vart mykje spelt av Walsh på konsertane hans. Songen finst òg på konsertalbumet *[[Hell Freezes Over]]* frå 1994.

## Andre versjonar
Songen vart spelt inn av rapparen Anybody Killa i 2003 på debutalbumet *[[Hatchet Warrior]]*, som kom ut på Psychopathic Records.

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:In the City (Joe Walsh song)|In the City (Joe Walsh song)]]» frå ,  den 17. oktober 2015.* 
*** oppgav desse kjeldene:*
Heartache Tonight

«**Heartache Tonight**» er ein song skriven av Don Henley, Glenn Frey, Bob Seger og J.D. Souther, og spelt inn av Eagles. Songen vart spelt inn for albumet *[[The Long Run av Eagles|The Long Run]]* og gjeven ut som singel i 1979. Han nådde toppen av den amerikanske ''Billboard'' Hot 100 i november det året. Han låg berre på toppen av lista i ei veke, men selde 1 million eksemplar. Det var den siste singelen til Eagles som nådde toppen av Hot 100.

Bandet vann Grammyprisen for beste rockesong av duo eller gruppe. Songen oppstod frå ein elektrisk jam mellom Glenn Frey og J.D. Souther, som vitja Frey heime i Los Angeles når han var i byen. Frey og Souther skreiv det første verset medan dei lytta til Sam Cooke-songar. Under jamminga, ringte Frey til Seger og song han verset. Seger song så refrenget attende til dei. I følgje Frey, «J.D. [Souther], Don og eg skreiv songen ferdig. Ingen tunge tekstar - songen er meir ein leik - og det var det som var meininga.»
Songen er sidan blitt spelt inn ac countryartisten John Anderson på hyllestalbumet *[[Common Thread: The Songs of the Eagles]]* og av Michael Bublé på albumet *[[Crazy Love av Michael Bublé|Crazy Love]]*.

## Medverkande
*Glenn Frey: solovokal, rytmegitar
*Don Henley: trommer, korvokal
*Joe Walsh: Slidegitar
*Don Felder: Rytmegitar
*Timothy B. Schmit: bassgitar, korvokal
*Bob Seger: korvokal (ikkje oppført på plateomslaget)

## Lister

## Conway Twitty-versjonen

«Heartache Tonight» vart spelt inn fire år seinare av countryartisten Conway Twitty. Han gav songen ut som den andre singelen frå albumet *Lost in the Feeling* og versjonen hans nådde sjetteplassen på *[[Billboard magazine|Billboard]]* Hot Country-lista hausten 1983.

Twitty-versjonen hadde med Osmond-brørne på korvokal. 

### Lister

## Norsk versjon
Eldar Vågan skreiv ein norsk tekst til melodien og kalla han «Hembrent i kvæll». Denne vart spelt inn av Vazelina Bilopphøggers og gjeve ut på albumet *[[24 timers service]]* i 1980. 

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Heartache Tonight|Heartache Tonight]]» frå ,  den 17. oktober 2015.* 
*** oppgav desse kjeldene:*


## Bakgrunnsstoff
*
Eagles Live

***Eagles Live*** er det første konsertalbumet til det amerikanske rockebandet Eagles, eit dobbeltalbum gjeve ut 7. november 1980. Eagles vart uoffisielt oppløyst den 31. juli 1980 etter ein konsert i Long Beach i California. Men bandet skulda framleis Elektra/Asylum eit konsertalbum frå turneen. *Eagles Live* vart miksa av Glenn Frey og Don Henley på kva sin kyst, då dei fann ut at dei ikkje klarte å vere i same stat, og i all fall ikkje  i same studio, og som Bill Szymczyk sa det, den perfekte trestemmars harmonien på plata vart fiksa «med hjelp av Federal Express». *[[Rolling Stone Record Guide]]* sa i 1983 om albumet at «det er kanskje det konsertalbumet i historia som er pynta mest på i studio i ettertid.» «Seven Bridges Road» vart gjeven ut som singel og nådde topp 40. Songen syner den harmonivokalen til bandet. På første og siste vers syng alle dei fem medlemmane i Eagles harmonivokal.

## Innhald

## Medverkande
;Eagles
*Don Felder - gitarar, vokal
*Glenn Frey - gitarar, klaverinstrument, vokal
*Don Henley - trommer, perkusjon, vokal
*Randy Meisner - bassgitar, vokal (1976-konsertane)
*Timothy B. Schmit - bassgitar, vokal (1980-konsertane)
*Joe Walsh - gitarar, klaverinstrument, vokal

;Andre musikarar
*Jage Jackson - rytmegitar, perkusjon
*Phil Kenzie - saksofon
*Vince Melamed - elektrisk piano
*The Monstertones - korvokal
*J.D. Souther - vokal, akustisk gitar
*Joe Vitale - piano, organ, trommer, perkusjon

;Teknisk
*Bill Szymczyk - produksjon
*Ted Jensen - mastering lydteknikar

## Lister

### Årslister

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Eagles Live|Eagles Live]]» frå ,  den 17. oktober 2015.* 
*** oppgav desse kjeldene:*
Vince Melamed

**Vince Melamed** er ein USA-amerikansk klaverinstrumentist og låtskrivar. Melamed har spelt med mange band som klaverinstrumentspelar. I tillegg har han skrive fleire songar for andre artistar, som «Walkaway Joe» av Trisha Yearwood, «What Mattered Most» av Ty Herndon, «Tell Me What You Dream» by Restless Heart, «I'll Take That as a Yes (The Hot Tub Song)» av Phil Vassar, og «She'd Give Anything» av Boy Howdy.

Tidleg i 1990-åra danna han bandet Run C&W, i lag med Jim Photoglo, Russell Smith i Amazing Rhythm Aces og tidlegare Eagles-medlem Bernie Leadon. 

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Vince Melamed|Vince Melamed]]» frå ,  den 17. oktober 2015.* 
*** oppgav desse kjeldene:*
Joe Vitale

**Joseph Anthony «Joe» Vitale** () er ein USA-amerikansk musikar hovudsakleg kjend som trommeslagar, men som òg spelar fløyte, klaverinstrumentist og syng.  Han har spelt med mange kjende artistar attende til 1970-åra.

## Biografi

Joseph Anthony Vitale vart fødd i Canton i Ohio og byrja tidleg å spele trommer. Faren var barberar og byta hårklippar mot trommetimar fro sonen.

Han skipa eit kortvarig band med broren og faren, som han kalla «Joe Vitale Trio Band». Vitale starte den offisielle karrieren sin i Ohio med eit band kalla The Chylds. Han gjekk etter kvart inn på Kent State University, og var der under skytinga den 4. mai 1970. Det nasjonale gjennombrotet hans kom då Ted Nugent tok han med på trommer i Amboy Dukes i 1971. Same hausten vart Vitale invitert med av den tidlegare klassekammeraten Joe Walsh til bandet Barnstorm, ei ny gruppe Walsh hadde danna i Colorado. Gruppa spelte to album i lag og Vitale og Walsh byrja eit langvarig partnarskap, sjølv om Barnstorm vart oppløyst i 1974.

Etter oppløysinga spelte Vitale ei kort stund for Michael Stanley Band (før Tommy Dobeck vart hyrt inn), og han spelte inn det første soloalbumet sitt i 1974, *[[Roller Coaster Weekend]]*, produsert av Ron & Howard Albert, med gitar av Walsh, Rick Derringer og Phil Keaggy. Han vart med i Stills-Young Band for *[[Long May You Run]]*. Seinare spelte Vitale mykje med Crosby, Stills & Nash på plate og turné frå og med *[[CSN av Crosby, Stills & Nash|CSN]]* og fram til 2009. Han har òg produsert og skrive songar for Crosby, Stills & Nash, tillegg til at han har spelt på soloprosjekta til Stephen Stills og Graham Nash.

Samstundes vart venen Walsh med i Eagles og Vitale vart ein del av turnébandet til Eagles på trommer og klaverinstrument, og var med på konsertalbumet *[[Eagles Live]]* frå 1980. Det andre soloalbumet til Vitale, *[[Plantation Harbor]]*, produsert av Bill Szymczyk kom ug i 1981 med Don Felder og Walsh på gitar. Stephen Stills skreiv nokre av songane. Walsh/Vitale-songen «Pretty Maids All in a Row» var med på Eagles-albumet *[[albumet Hotel California|Hotel California]]*. Vitale spelte på Walsh sine soloalbum fram til tidleg i 1990-åra. 

Andre artistar Vitale har spelt i lag med er Dan Fogelberg, Peter Frampton, John Entwistle, Zakk Wylde (*[[Book of Shadows]]*), RAZ-albuma *Tough Love* & *It's All About Me*.

I 2008 gav Vitale ut *Speaking In Drums*. 

## Diskografi
* *[[Roller Coaster Weekend]]* (Atlantic, 1974)
* *[[Plantation Harbor]]* (Asylum,  1981)
* *[[Speaking in Drums]]* (Hit Records, LLC,  2008)

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Joe Vitale|Joe Vitale]]» frå ,  den 17. oktober 2015.* 
*** oppgav desse kjeldene:*
Historismen

**Historisme** er eit omgrep som vart teke i bruk i Noreg på 1950-talet om dei stildraga som gjorde seg gjeldande i andre halvparten av 1800-talet i Europa, inklusive Noreg, kjenneteikna av at gamle, historisk kjende stilartar vart nytta som inspirasjon og førebilete i arkitekturen, i utforminga av inventar, møbel og liknande.

Stilelement frå ulike historiske periodar og kulturkrinsar vart nytta etter fritt val. Til å byrje med vart det aldri nytta ulike stilartar i den same bygningen; det vart bygd hus i ny-romansk stil, ny-gotikk, ny-renessanse, ny-barokk, ny-rokokko og liknande. Men etter kvart vart fleire stilartar nytta samstundes på ulike delar i den same bygningen utan omsyn til heilskapen, såkalla eklektisisme. Difor fekk perioden ord på seg for å vere uttrykk for ei generelle stilforvirring, og ordet stilforvirring vart i ettertida gjort til ei kunsthistorisk nemning for utviklinga i denne perioden. For å nytte ein meir nøytral nemning, vart ordet historisme teke i bruk på 1950-talet etter mønster av den engelske nemninga.

I soga om stilartane har historismen sin kronologiske plass mellom  biedermeier og art nouveau (jugendstil).

## Kjelder

## Bakgrunnsstoff
*
Vestlandsk fjordfe

**Vestlandsk fjordfe** er ein gammal norsk storferase frå Vestlandet, knytt til området frå Hordaland til Nordmøre.

## Historie, kjenneteikn og utbreiing
Vestlandsk fjordfe stammar frå storfeet ein tradisjonelt heldt på Vestlandet. Det blei anerkjent som rase på 1890-talet, og det blei ført stambok over rasen fram til 1920. På starten av 1900-talet prøvde ein å laga lokale underrasar av fjordfeet, der kvar region skulle ala på ein særskild farge og hornanlegg. Dette gjekk ein vekk frå ettersom populasjonane då blei for små. Rasen er i dag kjenneteikna av stor variasjon i farge, størrelse og hornanlegg. Storleiken er likevel ganske jamn, med dei fleste dyra på mellom 400 og 500 kg. 

Vestlandsk raudkolle og vestlandsk fjordfe blei slått saman til éin rase i 1947, særleg på grunn av innalsproblem i fjordfeet. Då ein byrja arbeid med å bevara dei gamle storferasene på 1980-talet, gjekk ein tilbake til å skilja dei to typane som eigne rasar att. I 2006 var det registrert 600 vestlandske fjordfe i kuregisteret. Det finst ei bevaringsbesetning for fjordfeet ved Sogn Jord- og Hagebruksskule i Aurland. 

I regi av  GENO, som formidler oksesæd til inseminering, blir det også formidla sæd av fjordfeet til interesserte bønder.

## Så òg

*Dølafe 
*Sida trønder- og nordlandsfe
*Telemarksfe
*Austlandsk raudkolle
*Målselvfe
*Vestlandsk raudkolle
*Norsk raudt fe

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:nb:Vestlandsk fjordfe|Vestlandsk fjordfe]]» frå ,  den 18. oktober 2015.*  

## Bakgrunnsstoff
*http://fjordfe.no/
*http://www.skogoglandskap.no/Artsbeskrivelser/vestlandsk_fjordfe 
*http://geno.no
*Om rasen på NordGen
Richard Simonsen

**Richard Simonsen** () er ein norsk tidlegare friidrettsutøvar som tevla på sprintdistansane. I tida 1967-71 vann han åtte norske meisterskapstevlingar, fire av dei på 400 meter. Han var medlem IL Vestar og til sist av Kristiansands IF.

## Aktiv
Simonsen var eit naturtalent som med mindre trening suste inn i norsk sprintelite i 1963. Han presterte då 10,6 på 100 m, 21,4 på 200 m og 47,9 på 400 meter, særleg imponerande var tidene på 200 m og 400. Dei neste åra hadde han tidmessig lite framgang, og vart ståande litt i skuggen av Carl Fredrik Bunæs.

Våren 1967, medan han studerte til tannlege i USA, forbetra Simonsen persen på 200 m til 21,2 under eit stemne i Minneapolis. Under dem minneverdige landskampen 20.-21. juni 1967, der Noreg med 111 mot 101 poeng vann ein sjeldan siger over Sverige, vann Simonsen både 100 m, 200 m og 400 m, den siste på sterke 47,0 og sprang på ankeretappane Noreg inn til siger på 4 x 400 m og 2. etappe. Der fekk han vist sine evner i kamp mann mot mann, då det «er som stafettløper han har høstet størst berømmelse».

I åra fram til 1971 var Simonsen den klare einaren i Noreg på 200 m og 400 m. Han flytta den personlege rekorden på 400 m til 46,7 sekundar i 1970, eitt tidels sekund bakom noregsrekorden til Bunæs. Under EM i friidrett 1971 i Helsinki sprang han Noreg inn til norsk landslagsrekord på 4 x 400 m stafett i kvalifiseringa, og til åttandeplass i finalen. Laget, som bestod av Steinar Mo, Gøte Lundblad, Per Rom og Simonsen, er det einaste mannlege norske stafettlaget som har kvalifisert seg til ein stor meisterskapsfinale. Tida dei opnådde, 3.06.67. er framleis, 50 år seinare, gjeldande norsk rekord i øvinga. Simonsen la opp etter 1972-sesongen.

## Medaljar i norske meisterskap
* 1963: Sølvmedaljar på 100 m – 10,8, og på 200 m – 21,8
* 1965: Sølvmedalje på 100 m – 10,4 og bronsemedalje på 200 m – 21,7
* 1967: Gullmedaljar på 200 m – 21,4 og på 400 m – 47,7
* 1968: Gullmedalje på 400 m – 48,7, framom Steinar Mo (48,8)
* 1969: Gullmedalje på 400 m – 47,3, framom Hans Kristian Sætrum (48,8)
* 1970: Gullmedaljar på 100 m – 10,8, 200 m – 21,7, og 400 m – 47,8
* 1971: Gullmedalje på 200 m – 21,6, og sølvmedalje på 100 m – 10,7

## Kjelder

* friidrett.no
Eagles Greatest Hits, Vol. 2

***Eagles Greatest Hits, Vol. 2*** er det andre samlealbumet til Eagles. Det inneheld mange av dei største hittane deira som ikkje er på *[[Their Greatest Hits (1971–1975)]]*, som «Hotel California», signaturlåten deira. Albumet kom ut i 1982, då bandet var oppløyst. Same året gav Don Henley og Glenn Frey begge ut dei første soloalbuma sine. 

Samlinga består av åtte spor frå *[[albumet Hotel California|Hotel California]]* og *[[The Long Run av Eagles|The Long Run]]*, i tillegg til «After the Thrill Is Gone» frå *[[One of These Nights]]*, og «Seven Bridges Road», singelen frå *[[Eagles Live]]* frå 1980 Albumet selde over 11 millionar eksemplar berre i USA. 

## Innhald

## Medverkande
*Don Felder – vokal, gitarar
*Glenn Frey – vokal, gitarar, klaverinstrument
*Don Henley – vokal, trommer
*Bernie Leadon – vokal, gitarar (berre spor 10)
*Randy Meisner – vokal, bassgitar (spor 1, 4, 6, 8, 10)
*Timothy B. Schmit - vokal, bassgitar (spor 2, 3, 5, 7, 9)
*Joe Walsh - vokal, gitarar, klaverinstrument, (alle utanom spor 10)

## Lister
**Album** - Billboard (Nord-Amerika)

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Eagles Greatest Hits, Vol. 2|Eagles Greatest Hits, Vol. 2]]» frå ,  den 18. oktober 2015.* 
*** oppgav desse kjeldene:*
The Very Best of the Eagles

***The Very Best of the Eagles*** er det femte samlealbumet til Eagles. Det kom opphavleg ut i Europa, Australia og New Zealand den 11. juli 1994 på Elektra Records. Albumet vart mastra på ny og gjeve ut att i mai 2001 med dei same songane, men i ei anna rekkefølgje.

Samlealbumet vart ikkje gjeve ut i USA, men vart ein suksess i andre delar av landet og hamna på topp 10 i ni land, selde til gullplate i sju land og platina i tre.

## Innhald

### Originalutgåve

### 2001-utgåva

## Medverkande
*Glenn Frey&nbsp;– gitarar, klaverinstrument, vokal
*Don Henley&nbsp;– trommer, perkusjon, gitarar, vokal
*Bernie Leadon&nbsp;– gitarar, banjo, vokal
*Randy Meisner&nbsp;– bass, vokal
*Glyn Johns&nbsp;– produsent, lydteknikar
*Don Felder&nbsp;– gitarar, vokal
*Bill Szymczyk&nbsp;– produsent, lydteknikar
*Joe Walsh&nbsp;– gitarar, klaverinstrument, vokal
*Timothy B. Schmit&nbsp;– bass, vokal
*Jim Ed Norman&nbsp;– strykearrangement, piano

## Lister

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:The Very Best of the Eagles|The Very Best of the Eagles]]» frå ,  den 18. oktober 2015.* 
*** oppgav desse kjeldene:*
Get Over It av Eagles

«**Get Over It**» er ein song av Eagles som vart gjeven ut som singel etter ein fjorten år lang pause. Det var og den første songen som vart skriven av Don Henley og Glenn Frey då bandet kom saman att. «Get Over It» vart spelt første gongen under *[[Hell Freezes Over]]*-turneen deira i 1994. Det var òg den første singelen deira som nådde Topp 40 i USA på fjorten år, med ein 31. plass på *[[magasinet Billboard|Billboard]]* Hot 100. Han nådde òg fjerdeplassen på *Billboard* Mainstream Rock Tracks-lista. 

## Medverkande
*Don Henley: solovokal, trommer
*Glenn Frey: sologitar, rytmegitar, korvokal
*Don Felder: sologitar, rytmegitar
*Joe Walsh: Slide gitar
*Timothy B. Schmit: bassgitar

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Get Over It (Eagles song)|Get Over It (Eagles song)]]» frå ,  den 18. oktober 2015.* 
*** oppgav desse kjeldene:*
Songen The Heart of the Matter

«**The Heart of the Matter**» er ein song av den amerikanske songaren Don Henley frå det tredje studioalbumet hans, *[[The End of the Innocence]]* (1989). Songen er skriven av Henley, Mike Campbell og J.D. Souther, og produsert av Henley, Campbell og Danny Kortchmar. Songen vart gjeven ut som den tredje singelen frå albumet og nådde 21. plassen på ''Billboard'' Hot 100 og andreplassen på Mainstream Rock Tracks-lista tidleg i 1990. I 1994 spelte Henley og resten av Eagles, ein akustisk versjon av songen på ein konsert. Songen kom ikkje med på konsertalbumet *[[Hell Freezes Over]]*, men er med på konsert-DVDen. 

Songen vart sidan spelt inn av den amerikanske soulsongaren India.Arie i 2006 på det tredje studioalbumet hennar **. Versjonen hennar av songen er nytta i den andre episoden av *[[fjernsynsserien Brothers & Sisters (2006)|Brothers & Sisters]]*, kalla «An Act of Will», og i ein trailer for filmversjonen av *[[filmen Sex and the City|Sex and the City]]*. Han er òg nytta i ein kort augneblink i ein scene i filmen. 

## Lister

### Don Henley-versjonen

### India.Arie-versjonen

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:The Heart of the Matter (song)|The Heart of the Matter (song)]]» frå ,  den 18. oktober 2015.* 
*** oppgav desse kjeldene:*


## Bakgrunnsstoff
*
Scott Crago

**Scott Francis Crago** () er ein amerikansk studiomusikar og trommeslagar, låtskrivar og produsent, mest kjend for samarbeidet med Eagles sidan 1994. Han har òg spelt med andre artistar som Venice, Sheryl Crow, Bonnie Raitt, Bryan Adams, Stevie Nicks, Jackson Browne, Paul Simon, Stevie Wonder, Bob Seger og Chris Isaak. Utanom trommeslagar har han òg skrive songar og arbeidd som produsent. 

## Kjelder


**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Scott Crago|Scott Crago]]» frå ,  den 18. oktober 2015.* 
*** oppgav desse kjeldene:*
*AngelFire.com (Photo)
*Alex Solca (Photographer)


## Bakgrunnsstoff
*Modern Drummer Article
*Rhythm Magazine Article
Timothy Drury

**Timothy Drury** () er ein amerikansk klaverinstrumentist, gitarist og vokalist. Han spelte klaverinstrument i Whitesnake fram til September 2010. Han er son av skodespelaren James Drury.

Gjennombrotet hans kom då han spelte klaverinstrument for Don Henley på *End of the Innocence*-turneen hans i 1989. Sidan den gongen har han spelt med mange kjende musikarar og band som Eagles, Don Felder, Bryan Adams, Melissa Etheridge og Stevie Nicks.
Han var medlåtskrivar på Don Henley-singelen «Everything is Different Now», og Stevie Nicks-songen «That Made Me Stronger», som var produsert av Sheryl Crow.

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Timothy Drury|Timothy Drury]]» frå ,  den 18. oktober 2015.* 
*** oppgav desse kjeldene:*



## Bakgrunnsstoff
* Offisiell nettstad
Jakoruda

**Jakoruda** (bulgarsk Якоруда) er ein by og ein kommune i provinsen Blagoevgrad sørvest i Bulgaria. Kommunen omfattar byen Jakoruda og sju andre busetnader. Byen ligg ved elva Mesta i Rodopifjella, 26&nbsp;km vest for Velingrad.

Jakoruda fekk bystatus 9. september 1964. Tidlegare var han offisielt rekna som ein landsby.
Fleirtalet av innbyggjarane i byen er bulgarske muslimar (pomakar), medan resten for det meste er ortodokse kristne.

Kommunen har eit areal på 339&nbsp;km². Ved folketeljinga i 2021 hadde kommunen 9&nbsp;581 innbyggjarar, medan sjølve byen hadde 4&nbsp;910 innbyggjarar.

## Busetnader i kommunen
Dei største busetnadene i kommunen er:

## Kjende personar frå Jakoruda
*Emilia Maslarova, bulgarsk minister

## Utmerkingar
Yakorudabreen på Greenwich Island i Sør-Shetlandsøyane i Antarktis er kalla opp etter Jakoruda.

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Yakoruda|Yakoruda]]» frå ,  den 18. oktober 2015.*  


## Referansar

## Bakgrunnsstoff
* Uoffisiell nettstad  (bulgarsk)
Selected Works: 1972–1999

***Selected Works: 1972–1999*** er ein plateboks av Eagles, som kom i 2000. Boksen består av fire plater med dei største hittane deira, albumspor, konsertopptak som ikkje tidlegare var gjevne ut og eit hefte på 44 sider. Samlinga tar for seg heile perioden frå debutplata i 1972 med *[[Eagles av Eagles|Eagles]]* til millenniumskonserten deira i 1999. 

## Innhald

### Plate ein: The Early Days

### Plate to: The Ballads

### Plate tre: The Fast Lane

### Plate fire: The Millennium Concert (A Night to Remember)

## Lister

### Vekeslister

### Årslister

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Selected Works: 1972–1999|Selected Works: 1972–1999]]» frå ,  den 18. oktober 2015.* 
*** oppgav desse kjeldene:*
The Very Best Of av Eagles

***The Very Best Of*** (gjeve ut som ***The Complete Greatest Hits*** i Storbritannia, Australia og New Zealand) er eit dobbelt samlealbum av Eagles som kom i 2003.

Albumet inneheld spor frå dei to tidlegare samlealbuma til Eagles, *([[Their Greatest Hits (1971-1975)]]* & *[[Eagles Greatest Hits, Vol. 2]])*, i tillegg til andre singlar som ikkje var med på dei to første samlingane, album spor og ein ny song, «Hole in the World».

*The Very Best Of* vart òg gjeven ut som ein avgrensa tre plater stor samling der den tredje plata var ein bonus-DVD med video for songen «Hole in the World» og eit klipp som syner filminga av videoen og «Backstage Pass to Farewell 1."

Albumet nådde tredjeplassen på ''Billboard'' 200 den 8. november 2003. Det låg 62 veker inne på lista og selde over tre millionar eksemplar i USA. I desember 2007 hadde albumet vore 325 veker på Irish Album Charts. I Storbritannia nådde albumet 27. plass på albumlista, men gjekk inn att på lista i 2006 då det nådde niandeplassen. 

## Sporliste

## Medverkande
*Glenn Frey – gitar, piano, klaverinstrument, perkusjon, synging
*Don Henley – trommer, perkusjon, gitarar, vokal
*Randy Meisner – bassgitar, gitarar, gitarrone, vokal 
*Bernie Leadon – gitarar, banjo, mandolin, pedal steelgitar, vokal 
*Don Felder – gitarar, klaverinstrument, synthesizers, vokal 
*Joe Walsh – gitarar, klaverinstrument, organ, synthesizer, vokal 
*Timothy B. Schmit – bassgitar, vokal 

;Andre medverkande
*Steuart Smith – gitarar (song 16 på plate to)
*Scott Crago – trommer, perkusjon (songane 14–16 på plate to)
*Willie Hollis – piano (songane 14–16 på plate to)
*Jim Ed Norman – piano, strykearrangement (songane 4, 13, 15 på plate ein og songane 2, 4 på plate to)
*David Sanborn – altsaksofon (song 8 på plate to)
*Al Perkins - pedalsteelgitar (song 10 på plate ein)

## Lister

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:The Very Best Of av Eagles|The Very Best Of av Eagles]]» frå ,  den 18. oktober 2015.* 
*** oppgav desse kjeldene:*
Love Will Keep Us Alive

«**Love Will Keep Us Alive**» er ein song skriven av Jim Capaldi, Paul Carrack og Peter Vale. Han vart først framført av Eagles i 1994, under *[[Hell Freezes Over]]*-turneen deira med solovokal av bassist Timothy B. Schmit.

I følgje plateomslaget til ei samleplate frå 2003, vart songen skriven då Carrack og Schmit planla å danne eit band seint i 80- eller tidleg i 90-åra. Dette vart aldri noko av, så Schmit føreslo songen for Eagles då dei kom saman att. 

Sjølv om songen aldri formelt vart gjeven ut som singel og ikkje gjekk inn på ''Billboard'' Hot 100-lista i USA, låg han tre veker på toppen av *[[magasinet Billboard|Billboard]]* adult contemporary-lista tidleg i 1995 og låg op 22. plass på *Billboard*'s Hot 100 Airplaylista. I Storbritannia nådde «Love Will Keep Us Alive» 52. plassen på UK Singles Chart.

Utanom albumet *[[Hell Freezes Over]]*, finst songen på*[[Selected Works 1972-1999]]* og *[[The Very Best Of av Eagles|The Very Best Of]]*.

Paul Carrack spelte inn songen i 1996 for albumet *Blue Views*.

I 2011 spelte Paul Carrack og Timothy B. Schmit inn songen i London med Royal Philharmonic Orchestra, og gav han ut i Storbritannia på selskapet til Carrack. 

## Andre versjonar
«Love Will Keep Us Alive» vart òg spelt inn av Capaldi og Dave Mason og igjen av Carrack (duett med Lindsay Dracass) i 2007 på albumet *Old, New, Borrowed and Blue*.

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Love Will Keep Us Alive|Love Will Keep Us Alive]]» frå ,  den 18. oktober 2015.* 
*** oppgav desse kjeldene:*


## Bakgrunnsstoff
*
New York Minute

«**New York Minute**» er ein song skriven av Don Henley, Danny Kortchmar og Jai Winding. Henley gav ut songen i 1989 på albumet *[[The End of the Innocence]]*. Singelen nådde femteplassen på Adult Contemporary-lista i USA året etter, men berre 48. plassen på ''Billboard'' Hot 100.

Pino Palladino spelar bandlaus bass på songen, medan Toto-medlemmane David Paich, spelar piano og skrive strykearrangementet, og Jeff Porcaro spelar trommer. Take 6 syng korvokal på songen.

Songen vart spelt inn av Eagles på *[[Hell Freezes Over]]* i 1994 og av Herbie Hancock i 1995 på albumet *[[The New Standard av Herbie Hancock|The New Standard]]*. I 1998 spelte den danske songaren Sanne Salomonsen inn songen i lag med Chris Minh Doky. John Wetton spelte songen i 2015 på konsertalbumet *New York Minute*.

Songen er nytta i ein episode av *[[fjernsynsserien The West Wing|The West Wing]]* kalla «Somebody's Going to Emergency, Somebody's Going to Jail,» som var kalla opp etter ei linje i songen. Han vart òg nytta i ein episode av *[[Friends]]* kalla «The One with Two Parts, Part Two».

Songen vart nært knytt til 11. september-åtaka og vart mykje spelt på radiostasjonar på den tida. 

Songen er blitt sampla av New York-rapperen French Montana. Nicki Minaj sampla òg songen i «NY Minute».

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:New York Minute|New York Minute]]» frå ,  den 18. oktober 2015.* 
*** oppgav desse kjeldene:*


## Bakgrunnsstoff
*
How Long av J.D. Souther

«**How Long**» er ein antikrigssong av den amerikanske songar-låtskrivaren J.D. Souther. Han var skriven i 1971 som ein reaksjon mot Vietnamkrigen, og vart gjeven ut på debutalbumet hans *[[John David Souther av J.D. Souther|John David Souther]]* i 1972. Han vart gjeven ut som ein avgrensa singel i 1972 med «The Fast One» som B-side.

Eagles, som var venar med Souther sidan tidleg i 1970-åra og samarbeidde med Souther mange gonger, spelte ofte «How Long» på konsertane sine tidleg og midten av 1970-åra. I 2007 spelte dei inn songen for albumet *[[Long Road Out of Eden]]*, det første studioalbumet deira sidan 1979. Eit år seinare vann dei Grammy-prisen med songen i kategorien beste countrysong av duo eller gruppe. Det var den første Grammyen dei vann sidan 1979.

## Lister

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:How Long (J. D. Souther song)|How Long (J. D. Souther song)]]» frå ,  den 18. oktober 2015.* 
*** oppgav desse kjeldene:*
Cilla Black

**Cilla Black** () var ein britisk songar, skodespelar og medieperson. Etter The Beatles var ho ein av dei største artistane frå Liverpool, og den einaste kvinnelege artisten frå denne byen som slo gjennom. Ho fekk aldri noko gjennombrot i USA, men satsa på ein karriere i Storbritannia.

Som tenåring jobba ho i garderoben til den legendariske klubben The Cavern og fekk sjansen til å prøvesynga der. The Beatles-manageren Brian Epstein hjelpte henne i gang. Ho fekk det store gjennombrotet sitt med Burt Bacharach-låten «Anyone Who Had a Heart», som nådde førsteplassen på salslistene i Storbritannia. Oppfølgjaren «You're My World» gjekk òg til topps på listene. Blant Cilla Blacks største hittar sidan er «Alfie», «Don't Answer Me», «Love's Just a Broken Heart», «Surround Yourself with Sorrow», «Something Tells Me» og «I Couldn't Take My Eyes Off You». Paul McCartney og John Lennon gav henne nokon læt, og Paul McCartney skreiv ein låt til henne. 

Frå slutten av 1960-talet var Black meir aktuell innan TV enn innan musikk. Ho presenterte underhaldningsprogrammet *Cilla* på BBC frå 1968 til 1976. Etter ei tid som komedieskodespelar på 1970-talet kom ho attende som programleiar på 1980-talet med underhaldningsshow som *Blind Date* (1985–2003) for London Weekend Television og *Surprise Surprise* (1984–2001) for ITV.

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Cilla Black|Cilla Black]]» frå , og «[[:nb:|Cilla Black]]» frå  den 18. oktober 2015.*  

## Bakgrunnsstoff
* 
* Cilla Black ved Internet Movie Database
* Cilla Black  i BFI Film & TV Database
* Cilla Tre-episodar sine miniserie (44 min., 46 min. og 46 min.) på *TV*.*NRK.NO*, episode nr 3 av 3 som er tilgjengeleg til laurdag 8. august 2015 kl. 23.16
**Litteratur**
* *Step Inside.* London: Dent 1985. ISBN 0-460-04695-0.
* *What's It All About?*. Ebury Press 2003. ISBN 0-09-189036-5.
Busy Being Fabulous

**«Busy Being Fabulous»** er den andre singelen til det amerikanske rockebandet Eagles frå albumet *[[Long Road out of Eden]]* i 2007. Singelen vart gjeven ut i januar 2008 og er den tredje topp 40-hitten deira på *[[magasinet Billboard|Billboard]]* Hot Country Songs-lista, sjølv om songen ikkje har noko spor av country.

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Busy Being Fabulous|Busy Being Fabulous]]» frå ,  den 18. oktober 2015.* 
*** oppgav desse kjeldene:*



## Bakgrunnsstoff
*«Busy Being Fabulous" offisiell musikkvideo på YouTube
*
Steuart Smith

**Steuart Smith** () er ein amerikansk gitarist og multi-instrumentalist som har arbeidd med Eagles sidan 2001. Han vart henta inn i bandet då Don Felder fekk sparken. Smith spelar sologitar i lag med Joe Walsh, som på gitarsoloen på «Hotel California». I tillegg til å spele konsertar med Eagles, spelte han òg på *[[Long Road Out of Eden]]*.

Smith har òg spelt i turnébandet til Don Henley, og stundom òg med Glenn Frey.

Smith har vore ein mykje nytta studiomusikar gjennom karrieren og han har arbeidd med John Stewart (Bullets in the Hour Glass) Mary Chapin Carpenter (Stones in the Road), Shawn Colvin (Fat City, A Few Small Repairs, Cover Girl), Rodney Crowell, Rosanne Cash, Loudon Wainwright III, Vince Gill, Dolly Parton, Wynonna Judd, Trisha Yearwood, Suzzy Roche, The Cicadas, Terri Clark, Darden Smith, Lari White, Crystal Bernard, Chely Wright, Thrasher Shiver, Kasey Chambers, Karen Staley, J.C. Jones, Sonny Burgess, Brady Seals, Matt Duke, Michelle Branch, Lucy Wainwright Roche, Charlie Louvin og Root Boy Slim). 

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Steuart Smith|Steuart Smith]]» frå ,  den 18. oktober 2015.* 
*** oppgav desse kjeldene:*
The Righteous Brothers

**The Righteous Brothers** var ein duo sett saman av Bill Medley (baryton) og Bobby Hatfield (tenor).

Bill Medley var fødd 19. september 1940 i Santa Ana. Bobby Hatfield var fødd 10. august 1940 i Beaver Dam i Wisconsin, men voks opp i California. Gruppa blei skipa i 1962 i California, og kan vera eit døme på det som vert kalla «Blue-Eyed Soul» (kvite musikarar som framfører soul inspirert av svarte musikarar). Songarane er ikkje brør, sjølv om namnet kunne tyda på det. Den største suksessen til gruppa var med songen «You've Lost That Lovin' Feelin'» i 1965. Dei hadde òg suksess med songane «Just Once in My Life», «Unchained Melody» og «Ebb Tide» frå same år, og «(You're My) Soul and Inspiration» frå året etter. Hitsongane var produsert av Phil Spector.

På slutten av 1960-talet skilde dei to songarane lag, men hadde ikkje særleg sukess åleine. Dei gjenopptok samarbeidet i 1974 og heldt saman fram til Hatfield døydde 5. november 2003. Same året blei gruppa teken med i Rock and Roll Hall of Fame.
Chris Mostert

**Christiaan «Chris» Mostert** er ein nederlanske saksofonist. 

Han spelte med Eagles på «Farewell 1-turneen» deira i 2005. Han har òg spelt på soloturneane til Don Henley, Joe Walsh og Glenn Frey, og har vore medlem av banda Goose Creek Symphony, Pollution, Sylvester og the Hot Band . Han har òg spelt på soloalbuma til Glenn Frey, *[[Soul Searchin']]*, *[[Strange Weather av Glenn Frey|Strange Weather]]* og *[[After Hours av Glenn Frey|After Hours]]*, i tillegg til det siste studioalbumet til Eagles «Long Road Out of Eden».

## Delvis diskografi
* Glenn Frey - «After Hours» (2012)
* Eagles - «Long Road Out of Eden» (2007)
* Hank Ballard & the Midnighters - «From Love to Tears» (1998)
* Max Carl and the Big Dance - «One Planet – One Groove» (1998)
* Teri Ann Linn - «Teri» (1998)
* Joe Esposito - «Treated and Released» (1996)
* Glenn Frey - «Glenn Frey Live» (1993)
* Michael Damian - «Reach out to Me» (1993)
* John Stewart - «Bullets in the Hour Glass» (1992)
* Glenn Frey - «Strange Weather» (1992)
* Peter Cetera - «World Falling Down» (1992)
* Smokey Robinson - «Double Good Everything» (1991)
* Glenn Frey - «Soul Searchin'» (1988)
* Julie Brown - «Trapped in the Body of a White Girl» (1987)
* Sylvester & the Hot Band - «Bazaar» (1973)
* Sylvester - «Sylvester & the Hot Band» (1973)

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Chris Mostert|Chris Mostert]]» frå ,  den 18. oktober 2015.* 
*** oppgav desse kjeldene:*