open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Afrodisiakum

**Afrodisiakum** er ein ingrediens, eit preparat eller krydder som skal auka kjønnsdrifta, lysta eller evna til sex. Namnet tyder 'som gjeld elskhug', og er knytt til den greske gudinna Afrodite, som mellom anna representerte den fysiske sida av kjærleiken. Ein har nytta ei rekkje ulike stoff, som plantedelar, dyreprodukt, drikke, rusmiddel og meir lækjemiddelaktige stoff som afrodisiakum. For å reknast som afrodisiakum, må stoffet ha verknad for begge kjønn.

Historisk har mange krydder blitt tillagt slike eigenskapar. Det same gjelder grønsaker, frukter og andre matvarer som likner på kjønnsorgan, som gulrot, asparges, agurk og andre fallosformer, som nashornhorn, og planter, røter og anna som likner vulva, eller «sanselege» frukter som kirsebær. Ifølgje folketrua finst det ein plantar som skal ha effekt. Også kombinasjonar som østers og champagne blir hevda å fremja lyst. Eventuelle verknader kjem som regel av ein placeboeffekt, det vil seia sjølvsuggesjon og innbilling. Stoff det er funne dokumentert effekt frå er visse legemiddel, som kjønnshormon. Nokre rusmiddel, som cannabis, amfetamin og kokain, kan ha ein effekt i små dosar, men desse og andre medikament ein har brukt som afrodisiakum, som stryknin og spansk fluge, kan medføra helseskader.

Ordet er ei latinisert form av det greske *afrodisiakos*, «å vekka seksuelt attrå», igjen frå Afrodisios, «heilagt for Afrodite». Namnet på den greske gudinna for kjærleik og venleik, Afrodite, tyder «seksuell glede».

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:no:Afrodisiakum|Afrodisiakum]]» frå ,  den 17. april 2023.*  
;Litteratur
* Froböse, Gabriele; Froböse, Rolf; Gross, Michael (overs.) (2006): *Lust and Love: Is it more than Chemistry?* Royal Society of Chemistry, ISBN 0-85404-867-7.
Wangen im Allgäu

**Wangen im Allgäu** er ein by og ein kommune søraust i forbundslandet Baden-Württemberg i Tyskland. Kommunen dekker 101,4 km² og hadde 26&nbsp;956 ibuarar i 2021. Byen ligg 556 meter over havet og grensar i sør mot Bayern. Elva Argen renn gjennom delar av kommunen.

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:de:Wangen im Allgäu|Wangen im Allgäu]]» frå ,  den 17. april 2023.*  

## Bakgrunnsstoff

*
Leutkirch im Allgäu

**Leutkirch im Allgäu** er ein by og ein kommune søraust i forbundslandet Baden-Württemberg i Tyskland. Kommunen er 175 km² vid og hadde 23&nbsp;056 ibuarar i 2021. Byen ligg 654 meter over havet i eit slette- og åslandskap. I aust grensar kommunen mot Bayern.

Staden er ein av dei mest solrike i heile Tyskland.

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:de:Leutkirch im Allgäu|Leutkirch im Allgäu]]» frå ,  den 17. april 2023.*  

## Bakgrunnsstoff

*
Ravensburg

**Ravensburg** er ein by og ein kommune søraust i forbundslandet Baden-Württemberg i Tyskland. Kommunen dekker 92,1 km² og hadde 50&nbsp;928 ibuarar i 2021. Byen ligg 450 meter over havet i eit dalføre, 17 km nord om Bodensjøen.  

Byen er krinssete for Landkreis Ravensburg.

Byen Ravensburg er særleg kjent for brett- og puslespel-firmaet Ravensburger AG.

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:de:Ravensburg|Ravensburg]]» frå ,  den 17. april 2023.*  

## Bakgrunnsstoff

*
Weingarten i Württemberg

**Weingarten** er ein by og ein kommune søraust i forbundslandet Baden-Württemberg i Tyskland. Kommunen dekker 12,2 km² og hadde 25&nbsp;168 ibuarar i 2021. Byen ligg 485 meter over havet, 4-5 kilometr nord om Ravensburg. 

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:de:Weingarten (Württemberg)|Weingarten (Württemberg)]]» frå ,  den 17. april 2023.*  

## Bakgrunnsstoff

*
Keltisk harpe

**Keltisk harpe** (òg **gælisk harpe** eller **irsk harpe**) er ei gruppe harpeinstrument som er kjenneteikna av ei krum søyle. Stemminga er diatonisk og tonearten kan varierast ved hjelp av halvtoneklaffar, noko som har ført til det lettare nedsetjande namnet *krokharpe*.

Slike harper er kjende frå Irland, Skottland og Bretagne, og er tett knytte til den keltiske kulturtradisjonen. På 1500- og 1600-talet var dei populære i engelske hoff, og i barokktida blei dei spelte over heile Europa. Harper med liknande konstruksjon var òg i bruk i Noreg; dei blir i dag kalla norsk harpe.

## Cláirseach/clàrsach
Tradisjonelt var harpene utstyrt med bronsestrenger – den irsk-gæliske nemninga er *cláirseach*, medan det på skotsk-gælisk blir skrive *clàrsach*. Denne harpetypen har ei lang og rik historie, i Irland og Skottland har ein spelt på harpe i over 1000 år, heilt fram til slutten av 1800-talet.

Den tidlegaste historia til den keltiske harpa i Europa er mangelfullt utforska. Tre av dei eldste autentiske harpene er *cláirseach* frå Dei britiske øyane, éi frå Irland og to frå Skottland. Desse tre harpene blei bygde på 1400-talet, truleg i Argyll i Skottland.

Bronsestrengene på dei historiske cláirseach-harpene er spent over ein massiv resonanskasse, som vanlegvis er laga av eit enkelt stykke piletre. Til resonanskassa er det festa ei forsterka, krum søyle. Halsen er gjerne ornamentert med utskjeringar og breie messingband. Instrumentet er vanlegvis blitt spelt med fingerneglane, noko som gjev ein klar og ringande tone.

Den overtonerike, diatoniske klangen til desse harpene er komen på mote igjen, og lokale musikarar freistar å halda liv i tradisjonen.

## Moderne instrument
Den moderne «keltiske» (skotsk/irske) harpa, også kalla *neo-irish harp,* er ein etterfølgjar etter det historiske strengeinstrumentet. Ho er ca. 0,7 til 1,6 m høg og konsertutgåva har rundt 34 diatonisk stemde nylon-, karbon- eller tarmstrenger. Det inneber at bassomfanget er mykje mindre enn på doppeltpedalharpa, som vanlegvis har 47 strenger.

Dei berande delane av ramma blir bygde av morelltre, lønn, valnøtt og sjeldnare pæretre og eik. Resonanskassa er vanlegvis av gran, i blant òg overtrekt med finér.

## I kulturen
Ei keltisk harpe er motiv på det irske riksvåpenet. Harpa var motiv på irske pundmyntar, og blei seinare avbilda på dei irske euromyntane. 

Det irske lågprisflyselskapet Ryanair har ei stilisert irsk harpe som logo, mellom anna måla på halefinnane til flya.

## Merknadar

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:nb:Keltisk harpe|Keltisk harpe]]» frå ,  den 17. april 2023.*  

## Bakgrunnsstoff

* Norsk side om harper
* The Historical Harp Society of Ireland
* The Clarsach Society/Comunn na Clarsaich, ressurssenter for skotsk harpa
* Association Hent Telenn Breizh studies early harp in Brittany
* Oversyn over eksisterande historiske instrument
Bouzouki

**Bouzouki** er eit gresk strengeinstrument. Bouzoukien, som kan klassifiserast som ein langhalsa lutt, har tre eller fire *kor* (strengepar). Bouzoukien med fire kor blir normalt stemt Cc Ff AA dd. Han er eit viktig instrument i gresk rebetiko- og laïko-musikk

Ordet kjem frå moderne gresk, *μπουζούκι*, avleidd frå tyrkisk, bozuk ('øydelagt' eller 'omforma') eller *büzük* ('innsnevra') – og viser til utviklinga av instrumentet, som er ei vidareutvikling av strengeinstrumenta saz og bağlama. Mandola er eit nærskyldt instrument som bidrog til utviklinga av bouzoukien.
Instrument brukte til rebetikomusikk hadde som regel tre kor med tre strengepar, men på 1950-talet blei det utvikla ein variant med fire kor som blei utbreidd av Manólis Kiótis.

På midten av 1960-talet blei bouzoukien introdusert til Irland og teken opp i den irske folkemusikk-tradisjonen. I motsetnad til gresk bouzouki er irsk bouzouki flatbotna og blir stemt som ein oktavmandolin – 'G'G DD AA ee. Instrumentet spreidde seg til nordisk folkemusikk, og blei særleg gjort kjend i Sverige av Ale Möller.

## Litteratur

* Tobe Richards: *The Greek Bouzouki Chord Bible: CFAD Standard Tuning 1,728 Chords.* Cabot Books, Bristol (UK) 2007. 

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:da:Bouzouki|Bouzouki]]» frå ,  den 17. april 2023.*  

**Delar av denne artikkelen bygger på «[[:en:Bouzouki|Bouzouki]]» frå ,  den 18. april 2023.*  

## Bakgrunnsstoff
Diego Tinoco

**Diego Tinoco** () er ein amerikansk skodespelar.  Han er kjend for rolla si som Cesar Diaz i Netflix-serien *[[On My Block]]*.

Tinoco vart fødd i Anaheim i California av ein meksikansk far og ei colombiansk-ecuadoriansk mor. Då han var åtte år, flytta han til Los Angeles med mor si, brørne og bestemora. På high school gjekk han på skodespelarkurs ved Teen Theater Art School, der han byrja driva med skodespel og lærte grunnleggjande teknikkar.

Etter å ha fullført high school, gjekk Tinoco på California State University, Long Beach, der han fekk ein grad i Fine Arts. Under studiet sitt ved universitetet var Tinoco med i ein teaterproduksjon, noko som gav han viktig erfaring til å utvikla skodespelarkarrieren.

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Diego Tinoco|Diego Tinoco]]» frå ,  den 17. april 2023.*  

## Bakgrunnsstoff
Guzheng

**Guzheng** (kinesisk skrift 古筝, pinyin **gǔzhēng**, «antikk zheng») er eit populært tradisjonelt kinesisk strengeinstrument i siterfamilien. Med røter i den kinesiske antikken og det i dag ikkje lenger nytta strengeinstrumentet *se* er guzheng framleis eit instrument i utvikling.

Talet på strenger og lengda på instrumentet kan variere. Lenge var 12 strenger vanleg, men i dag har den vanlegaste typen 21 strenger. Tradisjonelt var strengene av silke, men i dag er dei av metall med nylonbinding.

Guzheng er eit av dei vanlegare tradisjonelle instrumenta i dagens Kina, og er ofte brukt i kinesisk filmmusikk. Det kan òg høyrast i andre sjangrar, som jazz, rock og eksperimentell musikk.

Eldre former av guzheng er blitt spreidd frå Kina til andre land i Aust- og Søraust-Asia: Japan (koto), Korea (gayageum) og Vietnam (đàn tranh).

Mange musikarar som speler dette instrumentet kan nytta fingerplekter.

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:no:Guzheng|Guzheng]]» frå ,  den 17. april 2023.*  

## Litteratur

* Han Mei: «Zheng», i *The New Grove Dictionary of Music and Musicians*, second edition, edited by Stanley Sadie and John Tyrrell (Oxford, 2001).

## Bakgrunnsstoff

* 
* Mehr zur Zheng und ein Klangbeispiel
* Homepage von Chanyuan Zhao
* Homepage von Xu Fengxia
* Seite mit Informationen und Klangbeispielen
* Seite von Philmultic Management, mit Informationen und Klangbeispielen
Jeff Dexter

**Jeff Dexter** () er ein britisk diskjockey (DJ), klubbarrangør, plateprodusent og tidlegare dansar, som vart kjent på midten av 1960-talet som fast DJ på den innverknadsrike London-klubben Middle Earth. Han er nært knytt til mod-scena og populariseringa av dansen The Twist i England.

I 1970 vart han manager for America, det amerikanske folkrockbandet som vart danna i London tidlegare same år, beståande av Gerry Beckley, Dewey Bunnell og Dan Peek. Han sam-produserte òg det første albumet deira, *[[America av America|America]]*, og skaffa dei den første spelejobben deira. 

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Jeff Dexter (DJ)|Jeff Dexter (DJ)]]» frå ,  den 17. april 2023.* 
*** oppgav desse kjeldene:* &nbsp;
Nigel Waymouth

**Nigel Waymouth** () er ein britisk designar og kunstnar, medeigar i butikken Granny Takes a Trip og ein av tomannsteamet Hapshash and the Coloured Coat som designa psykedeliske plakatar på 1960-talet. Sidan har han hatt ein solokarriere, mellom anna som portrettmålar.

## Liv og virke

Nigel Waymouth vart fødd i India. Sin tidlege barndom var han i Argentina inntil han flytta til England i 1953. Han vart utdanna ved St Lawrence School og ved Harrow Weald County Grammar School, under rettleiing av den framtidige innanriksministeren Merlyn Rees. Han tok eksamen i økonomisk historie ved University College London. 

Etter dette deltok han på kunstkurs ved ulike kunstskular i London. Då han forlét University College, arbeidde han òg som frilansjournalist i halvtanna år, der han skreiv artiklar om sosiale spørsmål for medisinske tidsskrift og redigerte eit sysselsetjingsmagasin. I januar 1966 opna han og to partnarar, Sheila Cohen og John Pearse, den originale rock-chic-motebutikken Granny Takes a Trip. 

Waymouth var ansvarleg for dei stadig skiftande butikkfasadane; han designa òg interiøret og mange av dei tidlege kleda.  Medan han framleis var involvert i Granny Takes a Trip, slo han seg i 1967 saman med kunstnarkollegaen Michael English, og saman byrja dei å designa mange av dei britiske pop-plakatane som var typiske på den tida. 

Samarbeidet varte i nesten to år under namnet Hapshash and the Coloured Coat. Dei fleste av originalane til desse grafiske designa og nokre av kleda er no i den permanente samlinga til Victoria and Albert Museum. Hausten 2000 arrangerte museet ei stor retrospektiv utstilling av Hapshash and the Coloured Coat. Tate Gallery i Liverpool inkluderte òg mange av desse designa i utstillinga «Summer of Love Psychedelic Art, 1967» i 2005, som reiste til Brooklyn sommaren 2007.

Sidan 1970 har Waymouth hatt ein karriere som målar og portrettmålar. Arbeida hans har vore utstilte i Fischer Fine Art, London (1977, 1978, 1979); Alex Reid & Lefevre, London (1984), Jonathan Clark Fine Art, London (1988), Keller & Greene, Los Angeles (2005), Jonathan Cooper Park Walk Gallery, London (2006). Ei utstilling med tittelen *Haphash Takes a Trip: The Sixties Work of Nigel Waymouth* opna på Idea Generation Gallery i London i september 2011.

Han har vore inkludert i Royal Society of Portrait Painters gruppeutstilling. Arbeida hans er bestilte og samla av Rupert Murdoch, hertuginna av York, hertugen av Devonshire, Tom Hanks, Dominick Dunne, Diana Rigg, Peter Morton, Eric Idle og Mortimer Sackler.

Nigel Waymouth bur og arbeider i London. Han har to søner frå ekteskapet med interiørarkitekten Lady Victoria Waymouth (1947-2004): Louis Waymouth, som er forfattar på *[[The Late Late Show with James Corden]]*, og kunstkurator og skulptør, Adam Waymouth.

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Nigel Waymouth|Nigel Waymouth]]» frå ,  den 17. april 2023.* 
*** oppgav desse kjeldene:* &nbsp;

## Bakgrunnsstoff
*Nettsida til Nigel Waymouth
Lampornithini

**Lampornithini** er ein av dei tre biologiske tribusane (stammar) som utgjer underfamilien Trochilinae i kolibrifamilien Trochilidae. Dei to andre stammane i underfamilien er Mellisugini («bikolibrar») og Trochilini («smaragdar»). Det uformelle engelske namnet *mountain gems* er foreslått for denne gruppa, her omsett til «fjelljuvelar».

## Utbreiing

Per 2023 samlar denne stammen totalt 18 artar fordelte på 7 slekter. Utbreiingsområdet for dei fleste artane i Lampornithini ligg i Mellom-Amerika og nord til sørlege og sentrale Mexico, og dette inkluderer alle artane i den største slekta, *[[Lampornis]]*.  To artar trekker nordover for hekking og kan treffast nord til sørlegaste Arizona og New Mexico. Dette er blåstrupejuvel (*Lampornis clemenciae*) og purpurissekolibri (*Eugenes fulgens*). Saksekolibri (*Hylonympha macrocerca*) er endemisk for Pariahalvøya i nordvaustlege Venezuela. Skjoldkolibri (*Sternoclyta cyanopectus*) er utbreidd  frå kystfjella i nordlege Venezuela, sørvestover langs Andes inn i Colombia, omtrent til Bucaramanga. Slekta *[[Heliomaster]]* lever i Brasil, med ein art sør til nordlege Argentina og til austlege Bolivia.

## Fylogeni

Ein molekylær fylogenetisk studie av kolibriane publisert i 2007 fann at artane dannar ni store kladar. Då Edward Dickinson og James Van Remsen, Jr. oppdaterte *Howard and Moore Complete Checklist of the Birds of the World* for den 4. utgåva i 2013, baserte dei klassifiseringa si på desse resultata og plasserte tre av dei ni kladane i underfamilien Trochilinae. Kladane vart plasserte i separate stammar som dei kalla Mellisugini («smaragdar»), Lampornithini («fjelljuvelar») og Mellisugini («bikolibriar»). Stammen Lampornithini med den noverande avgrensinga vart introdusert i 2009.

Molekylær fylogenetiske studiar av Jimmy McGuire og medarbeidarar publiserte mellom 2007 og 2014 bestemde forholdet mellom hovudgruppene av kolibriar.  Dei latinske namna i kladogrammet nedanfor er dei som vart foreslått av Dickinson og Remsen i 2013.

Kladogram for kolibrifamilien:

## Artsliste
**Stamme Lampornithini**, «fjelljuvelar», i rekkjefølgje etter IOC World Bird List V13.1, 2023,
 med norske artsnamn etter *Norske navn på verdens fugler*. Utval av slekter, samt IUCN raudlistekategori er etter *HBW and BirdLife Taxonomic Checklist*.

## Kjelder

**Artikkelen bygger på «[[:en:Lampornithini|Lampornithini]]» frå , den 17. april 2023*

;Referansar
Mike D. Stone

**Mike D. Stone** () var ein USA-amerikansk lydteknikar og plateprodusent. Stone arbeidde med Frank Zappa (fleire album), Joe Walsh, B.B. King, Bee Gees (fleire album),  America, Peter Criss, Paul Stanley og andre.

## Biografi
Stone byrja karrieren sin som lydteknikar ved Record Plant i California i 1969. Onkelen hans Chris Stone eigde Record Plant-studioet saman med Gary Kellgren Frå 1981 var Stone sjølvstendig lydteknikar for MDS Audio. Frå 1985 til 1988 var han sjefslydteknikar ved Record Plant i Los Angeles og arbeidde deretter som musikkmiksar ved Lorimar-Columbia-Sony Studios frå 1989 til 1993

## Utvald diskografi
*1970 B.B. King – *[[Indianola Mississippi Seeds]]*, lydteknikar
*1970 James Gang – *[[James Gang Rides Again]]*, lydteknikar
*1971 Dory Previn – *[[Mythical Kings and Iguanas]]*, lydteknikar
*1972 America – *[[Homecoming av America|Homecoming]]*, lydteknikar
*1973 Joe Walsh – *[[The Smoker You Drink, the Player You Get]]*, lydteknikar
*1973 Buddy Miles – *[[Chapter VII av Buddy Miles|Chapter VII]]*, lydteknikar
*1973 Bee Gees – *[[Life in a Tin Can]]*, lydteknikar
*1972 America – *[[Hat Trick av America|Hat Trick]]*, lydteknikar
*1974 Frank Zappa – *[[One Size Fits All av Frank Zappa|One Size Fits All]]*, lydteknikar
*1974 Frank Zappa – *[[Studio Tan]]*, lydteknikar
*1978 Peter Criss – *[[Peter Criss av Peter Criss|Peter Criss]]*, lydteknikar
*1978 Paul Stanley – *[[Paul Stanley av Paul Stanley|Paul Stanley]]*, lydteknikar
*1980 Daniel Amos – *[[Horrendous Disc]]*, produsent, lydteknikar
*1987 The Textones – *Cedar Creek*, produsent, lydteknikar 
*1998 Barbra Streisand – *[[Funny Lady av Barbra Streisand|Funny Lady]]*, lydteknikar

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Mike D. Stone|Mike D. Stone]]» frå ,  den 17. april 2023.* 
*** oppgav desse kjeldene:* &nbsp;
Ian Samwell

**Ian Ralph Samwell** () var ein engelsk musikar, songar-låtskrivar og plateprodusent.  Han er mest kjend som låtskrivaren av debutsingelen til Cliff Richard, «Move It», og tilknytinga hans til rockebandet America, som han hadde sin største kommersielle suksess for med hitsingelen «A Horse with No Name».  Han arbeidde òg med rockeband som Small Faces, The Grateful Dead, Frank Zappa, Joni Mitchell, John Mayall og Hummingbird.

Samwell skreiv for mange andre britiske artistar, mellom anna Joe Brown, Elkie Brooks, Kenny Lynch og Dusty Springfield. Fleire av songane hans vart spelt inn på spansk av den meksikanske gruppa Los Teen Tops og vart gitt ut i Latin-Amerika og dei spansktalande områda i verda. Han arbeidde òg som plateprodusent med Sounds Incorporated, Georgie Fame, John Mayall og mod-bandet The Small Faces, der han var med på å skriva hitsingelen «Whatcha Gonna Do About It» frå 1965.

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Ian Samwell|Ian Samwell]]» frå ,  den 17. april 2023.* 
*** oppgav desse kjeldene:* &nbsp;
Hat Trick av America

***Hat Trick*** er det tredje studioalbumet til den amerikanske folkrocktrioen America, utgitt på Warner Bros. Records i 1973. Det nådde 28. plassen på ''Billboard''-albumlista. Det selde ikkje til gullplate, medan dei to første utgivingane deira hadde selt til platinaplate. Albumet produserte singelen «Muskrat Love», som nådde 67. plassen på ''Billboard''-lista og 11. plassen på Adult Contemporary-lista. Songen kom til å bli ein mykje større hit for Captain & Tennille tre år seinare.

America nytta strykearrangement for første gong på eit album, med assistanse frå Jim Ed Norman.

## Mottaking

I AllMusic-meldinga si skreiv Mike DeGagne at albumet vakla «hovudsakleg fordi songane mangla dei hjartelege folkrockmelodiane og den merksame låtskrivinga som rådde på dei tidlegare utgivingane. 'She's Gonna Let You Down' og 'Rainbow Song' er dei beste kutta på albumet, men banale tilbod som 'Green Monkey', 'Willow Tree Lullaby' og 'Molten Love' får Bunnell og Peek til å komma ut av kurs, og høyrast forelda og musikalsk svake ut.» *[[Rough Guides|The Rough Guide to Rock]]* kalla *Hat Trick* «eit av countryrockens store tapte album.» *[[The Rolling Stone Album Guide]]* vurderte «Muskrat Love» som «eit tidleg lågmål i søtheit.»

## Innhald

## Medverkande
;America
* Gerry Beckley - gitar, klaverinstrument, solo- og korvokal
* Dewey Bunnell - gitar, solo- og korvokal
* Dan Peek - gitar, klaverinstrument, solo- og korvokal
med:
*David Dickey – bassgitar
*Hal Blaine – trommer, perkusjon (utanom «Muskrat Love»)
*Henry Diltz – banjo («Submarine Ladies»)
*Billy Hinsche – korvokal («Hat Trick»)
*Bruce Johnston – korvokal («Hat Trick»)
*Lee Keifer – munnspel («Submarine Ladies»)
*Robert Margouleff – synthesizer
*Chester McCracken – conga
*Jim Ed Norman – arrangement, piano («She's Gonna Let You Down»)
*Tom Scott – saksofon («Rainbow Song»)
*Joe Walsh – gitar («Green Monkey»)
*Carl Wilson – korvokal («Hat Trick»)
*Lorene Yarnell – taps («Hat Trick»)

### Produksjon
*Gerry Beckley – produsent
*Dewey Bunnell – produsent
*Dan Peek – produsent
*Gary Burden – kunstnarisk leiar
*Henry Diltz – fotografi
*Lee Keifer – assisterande lydteknikar
*Mike D. Stone – lydteknikar på Record Plant 

## Salslister

## Salstrofé

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Hat Trick (America album)|Hat Trick (America album)]]» frå ,  den 17. april 2023.* 
*** oppgav desse kjeldene:*
Ingelheim am Rhein

**Ingelheim am Rhein** er ein by og ein kommune aust i forbundsstaten Rheinland-Pfalz i Tyskland. Kommunen har 35&nbsp;486 ibuarar og eit flatemål på 73,3 km². Byen, som ligg ved Rhinen, ei 15 kilometer vest om Mainz, er krinssete for Landkreis Mainz-Bingen.

Farmasi-selskapet Boehringer Ingelheim har hovudkontoret sitt i Ingelheim.

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:de:Ingelheim am Rhein|Ingelheim am Rhein]]» frå ,  den 18. april 2023.*  

## Bakgrunnsstoff

*
Idar-Oberstein

**Idar-Oberstein** er ein by og ein kommune nord i forbundslandet Rheinland-Pfalz i Tyskland. Kommunen har 28&nbsp;423 ibuarar og eit flatemål på 91,6 km². Idar-Oberstein ligg 272 meter over havet i Hunsrück.

Byen er i Tyskland kjent som smykkebyen, grunna sin sentrale plass i smykke-næringa.

Idar-Oberstein har vore garnisonsby sidan 1800-talet. Skodespelaren Bruce Willis vart fødd i Idar-Oberstein.

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:de:Idar-Oberstein|Idar-Oberstein]]» frå ,  den 18. april 2023.*  

## Bakgrunnsstoff

*
Homecoming av America

***Homecoming*** er det andre studioalbumet til America, utgjeve 15. november 1972 på Warner Bros. Records. Albumet var akustisk gitar-basert, men samstundes med meir tydeleg elektrisk gitar og klaverinstrument enn på det første albumet deira. Albumet opprettheldt suksessen deira og inkluderte ein av dei mest kjende hittane deira, «Ventura Highway.»

*Homecoming* nådde niandeplassen på ''Billboard'' Pop Albums-lista og vart sertifisert til platinaplate av RIAA. Albumet produserte tre hitsinglar: «Ventura Highway», som nådde åttandeplassen på Billboard Hot 100 og tredjeplassen på Adult Contemporary-lista; «Don't Cross the River», som nådde 35. plassen på *Billboard*-lista og 23. plassen på AC-lista; og «Only in Your Heart» som nådde 62. plassen på *Billboard* Hot 100. Fleire andre songar fekk radiospeling på FM-stasjonar som spelte albumspor, inkludert «To Each His Own», «California Revisited» og «Cornwall Blank».

For dette albumet og dei neste seks gjennom dei neste fem åra valde gruppa tradisjonelt titlar som byrja med bokstaven «H» (det sjølvtitulerte debutalbumet vart uoffisielt inkluderte i denne distinksjonen då fansen byrja å referera til det som «Horse with No Name»-albumet då det sporet vart lagt til seinare utgåver.

## Motaking

I AllMusic-meldinga kalla musikkritikaren David Cleary *Homecoming* for «det beste albumet til America», og trass i til tider banale tekstar, skreiv han at «kvar song her har noko å tilrå. Dette førsteklasses albumet er svært givande å lytta til.»

*[[Record World]]* sa om «Don't Cross the River» at det var eit «meir countryaktig kutt [enn 'Ventura Highway'] komplett med banjoar og alt.»

## Innhald

## Medverkande
;America
*Dan Peek – gitar, klaverinstrument, vokal
*Gerry Beckley – gitar, klaverinstrument, vokal, bassgitar på «Till the Sun Comes Up Again» og «Head and Heart»
*Dewey Bunnell – gitar, vokal, perkusjon på «Head & Heart»
med:
*Joe Osborn – bassgitar
*Hal Blaine – trommer, perkusjon
*Gary Mallaber – trommer og perkusjon på «Till the Sun Comes Up Again»
;Teknisk
*Gary Burden – kunstnarisk leiar, design
*Henry Diltz – fotografi, banjo på «Don't Cross the River»
*Bill Halverson – lydteknikar
*Lee Herschberg – mastering
*Chuck Leary – assisterande lydteknikar
*Mike D. Stone på Record Plant – lydteknikar
*Yoshiro Nagato - platenotat

## Salslister

## Salstrofé

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Homecoming (America album)|Homecoming (America album)]]» frå ,  den 17. april 2023.* 
*** oppgav desse kjeldene:* &nbsp;
Holiday av America

***Holiday*** er det fjerde studioalbumet til det amerikanske folkrockbandet America, utgjeve på Warner Bros. Records i juni 1974. Albumet vart produsert i London av den mangeårige Beatles-produsenten George Martin, det første av sju album på rad han produserte for America. 

Albumet vart ein stor hit i USA, og nådde tredjeplassen på ''Billboard''-lista og vart gullsertifisert av RIAA. Det produserte to hitsinglar: «Tin Man» nådde fjerdeplassen på ''Billboard''-lista og gjekk til topps på adult contemporary-lista; og «Lonely People» som nådde femteplassen på *Billboard*-lista og som òg gjekk til topps på adult contemporary-lista. Fleire andre songar fekk radiospeling på FM-stasjonar som spelte albumspor, inkludert «Baby It's Up To You» og «Another Try».

Albumet vart òg gitt ut på kvadrofonisk lydband for 4-kanalsentusiastar.

## Historie
Bandmedlem Dewey Bunnell var begeistra over høvet til å jobba med Martin som produsent. Han vart sitert på at det «var flott å jobba med George. Det var som om me kjende kvarandre. Me var kjende med Beatles, sjølvsagt, og me hadde den britiske sansen for humor.» I eit eige intervju hugsa Dan Peek til magasinet *[[magasinet Circus|Circus]]*: «Gerry (Beckley) hadde vore i England, og me hadde snakka om å bruka George Martin som produsent. Han er ein fantastisk arrangør, når eg tenkjer på alt han har gjort. Det var fleire andre folk me ønskte å bruka, men den ideen dukka opp og George var tilgjengeleg.»

Det var innspelingsdebuten til den mangeårige trommeslagaren til America, Willie Leacox, som sit i bilen på biletet på plateomslaget.

## Mottaking

I Allmusic-melding si noterte musikkritikaren Mike DeGagne effekten av produksjonen til George Martin på albumet så vel som tilbakekomsten frå fiaskoen med *Hat Trick*, og skreiv «dette albumet slo samla sett fast at gruppa definitivt viste det sanne potensialet sitt igjen.»

## Innhald

## Medverkande
;America
* Dewey Bunnell - vokal, gitar
* Gerry Beckley - vokal, gitar, klaverinstrument, bass
* Dan Peek - vokal, bass, gitar, klaverinstrument
med:
* Willie Leacox - trommer, perkusjon
;Teknisk
* George Martin - produsent, arrangør, klaverinstrument
* Geoff Emerick - lydteknikar
* Peter Henderson - lydbandoperatør
* Gary Burden - kunstnarisk leiar

## Salslister

## Salstrofé

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Holiday (America album)|Holiday (America album)]]» frå ,  den 18. april 2023.* 
*** oppgav desse kjeldene:* &nbsp;
Tin Man av America

«**Tin Man**» er ein song frå 1974 av poprockbandet America. Han vart skriven av bandmedlemmen Dewey Bunnell og produsert av George Martin, som også speler piano på den innspelte versjonen. Songen vart inkludert på albumet til bandet *[[Holiday av America|Holiday]]*, også frå 1974.

## Bakgrunn
Songtittelen og noko av teksten refererer til Tin Woodman frå *[[filmen Trollmannen frå Oz|The Wizard of Oz]]*. Låtskrivaren Bunnell vart sitert på å skildra parallellen: «Favorittfilmen min, trur eg. Eg elska han alltid som barn. Veldig obskure tekstar. Flott grammatikk – 'Oz gav aldri noko til blikkmannen'. Det er ein slags poetisk lisens.»

Dan Peek - som skildra «Tin Man» som «kvintessensen av Dewey, enkel medvitsstraum med ei septim-akustisk seng» – uttaler at Bunnell «bønfall oss om å ikkje spele inn songen. Slik eg kjenner Dewey var det truleg omvendt psykologi; viss det var det, fall Gerry Beckley og eg for han og insisterte på at han var perfekt for albumet.»

«Tin Man» vart gitt ut som den første singelen frå *Holiday*, og vart den fjerde topp ti-hitten til bandet i USA, og var tre veker som nummer fire på Billboard Hot 100 i november 1974. Songen nådde førsteplassen på Adult Contemporary-lista i oktober same år. I Storbritannia vart songen vist til B-sida av eit anna albumspor, «Mad Dog», som kom ut i juli, men ingen av sidene nådde hitlistene.

## Salslister
### Vekeslister

### Årslister

## Coverversjoner
Ein finsk versjon av «Tin Man» med tittelen «Toisin käy» vart spelt inn av det finske bandet Cascade i 1974. Funk-bandet Chocolate Milk spelte òg inn songen på 1975-debuten sin *Action Speaks Louder Than Words*.

Den brasilianske songaren Ivo Meirelles spelte inn ein portugisisk versjon av «Tin Man» med tittelen «Swing Man» på albumet *Samba Soul* frå 2004. Gruppa Incognito spelte inn songen på albumet *Bees + Things + Flowers* (2006) der songaren Carleen Anderson er med.

Evan Olson gav ut ein versjon av songen på albumet *One Room* frå 1999

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Tin Man (America song)|Tin Man (America song)]]» frå ,  den 18. april 2023.*
Shields and Yarnell

**Shields and Yarnell** var ein amerikansk mimeduo, danna i 1972, beståande av **Robert Shields** (fødd 26. mars 1951) og **Lorene Yarnell** (21. mars 1944–29. juli 2010).

Spesialiteten til Shields og Yarnell var ein serie sketsjar kalla *The Clinkers*, der dei spelte nokre robotar, med mange individuelle, medvitne rørsler (i motsetning til normal jamn rørsle) stereotypisk for robotar og tidleg animatronikk, forsterka av deira evne til å la vera å blunka med auga i lange periodar.

Danse- og mimeframsyningane deira vart viste i 1977 og 1978 på deira eige CBS-komedieprogram, *The Shields and Yarnell Show*. Dei opptredde på 400 nasjonale TV-show i USA, inkludert *[[The Sonny & Cher Comedy Hour]]*, *[[The Red Skelton Show]]*, *[[The Muppet Show]]* (1979) og *[[The Tonight Show Starring Johnny Carson]]*. Duoen spelte «Six-Hundred-dollar People» skapt av Dr. Loveless jr. i TV-filmen *[[The Wild Wild West|The Wild Wild West Revisited]]* frå 1979. Dei opptredde i den mislykka Broadway-musikalen *Broadway Follies* i New York City, som stengde etter berre éi framsyning, etter dårlege meldingar den kvelden. Høgdepunkta i karrieren inkluderte show for to amerikanske presidentar, ei kommandoframsyning for Dronning Elizabeth II og ein turné i Kina med komikaren Bob Hope.

TV-spesialen deira *Toys on the Town*, skriven av Shields, fekk ein Emmy Award.

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Shields and Yarnell|Shields and Yarnell]]» frå ,  den 18. april 2023.* 
*** oppgav desse kjeldene:* &nbsp;

## Bakgrunnsstoff
* 
*
Lonely People

«**Lonely People**» er ein song skriven av det dåverande ekteparet Dan Peek og Catherine Peek og spelt inn av America i 1974.

## Bakgrunn
«Lonely People» var den andre singelutgivinga frå America-albumet album *[[Holiday av America|Holiday]]* frå 1974.  «Lonely People» nådde femteplass på ''Billboard'' Hot 100, den einaste krediterte songen til Peek som nådde topp 10 på den lista, og var den andre songen til America som gjekk til topps på Easy Listening-lista, der han låg i éi veke i februar 1975.

«Lonely People» var ikkje automatisk øyremerkt for *Holiday*-albumet: Dan Peek sende utan hell inn ein demo av songen til John Sebastian for å vurdera ei innspeling.

«Lonely People» vart skrive som eit optimistisk svar på The Beatles-songen «Eleanor Rigby». Dan Peek vurderte «Eleanor Rigby» som eit «overveldande» «bilete ... av massane av fortapt menneskeslekt, som druknar i grå gløymsle» og hugsar at han vart «sønderriven» då han først høyrde refrenget «All the lonely people: where do they all come from ... where do they all belong». «Lonely People» vart skriven i løpet av nokre få veker etter at Dan Peek gifta seg med Catherine Maberry i 1973. Peek sa «Eg har alltid kjent meg som ein melankolsk, einsam person. Og no [då eg gifta meg] kjende eg at eg hadde vunne.» Teksten til «Lonely People» gir råd til «alle einsame menneske»: «Don't give up until you drink from the silver cup», ein metafor som Dan Peek forklarer slik: «Det er mogleg å drikka frå ein annan sin erfaringsbrønn ... og bli forfriska.»

*[[Record World]]* skildra songen som å handla «om einsemd og frelsa.»

### Dan Peek-utgiving
Etter at Dan Peek forlét Amerika i 1977, framførte han «Lonely People» for å avslutta konsertane sine, og introduserte songen «med ord om» «at Jesus er svaret på einsemd». Etter råd frå ein fan skreiv Peek om teksten for å formidla ein pro-kristen bodskap, og han spelte inn ein revidert versjon av «Lonely People» for albumet *[[Electro-Voice av Dan Peek|Electro-Voice]]* frå 1986. Denne versjonen endra den opphavlege teksten «And ride that highway in the sky» og «You never know until you try» til «And give your heart to Jesus Christ.» Peek-versjonen vart gitt ut som singel i 1986 og vart ein hit på moderne kristenmusikk-stasjonar.

## Salslister

### America version

### Dan Peek version

## Andre versjonar
Jars of Clay spelte inn «Lonely People» på albumet *[[Who We Are Instead]]* frå 2003. Versjonen deira vart nytta i TV-serien *[[Everwood]]* og var med på soundtrack-albumet *Everwood* frå 2004.

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Lonely People|Lonely People]]» frå ,  den 18. april 2023.* 
*** oppgav desse kjeldene:*
Hearts av America

***Hearts*** er det femte studioalbumet til den amerikanske folkrocktrioen America, gjeve ut av Warner Bros. Records i 1975. Albumet vart produsert av den mangeårige Beatles-produsenten George Martin, som det andre av sju etterfølgjande album han produserte med America.

Dette albumet vart ein stor hit i USA, og nådde fjerdeplassen på ''Billboard''-lista og vart sertifisert gull av RIAA. Det produserte tre hitsinglar: «Sister Golden Hair», som gjekk til topps på ''Billboard''-lista og nådde femteplassen på adult contemporary-lista; «Daisy Jane», som nådde 20. plassen på *Billboard*-lista og fjerdeplassen på Adult Contemporary-lista; og den funky «Woman Tonight», som nådde 44. plassen på *Billboard*-lista og 41. plassen på Adult Contemporary-lista. Fleire andre songar fekk radiospeling på FM-stasjonar som spelte albumspor, inkludert «Company», «Old Virginia», «Bell Tree» og «Midnight». Albumet vart òg gitt ut på kvadrofonisk lydband for 4-kanals entusiastar.

Plateomslaget vart designa av Phil Hartman, som etter kvart forlét grafisk design for å satsa på skodespel.

*[[Cash Box]]* sa om singelen «Woman Tonight» at «i staden for den forventa balladen, slengjer gutane av garde nokre gode nymotens endringar.» *[[Record World]]* sa at i staden for «den mjuke lyden til America» er «Woman Tonight» ein «hjarteleg rockande leik med reggae-smak».

## Innhald

## Medverkande
;America
*Gerry Beckley – vokal, gitar, klaverinstrument
*Dewey Bunnell – vokal, gitar
*Dan Peek – vokal, gitar, klaverinstrument
med:
*David Dickey – bass
*Willie Leacox – trommer, perkusjon
*George Martin – klaverinstrument
*Uncredited - cello (på «Daisy Jane»)
*Clydie King, Venetta Fields - korvokal på «Story of a Teenager»

**Teknisk**
*George Martin – produsent, arrangør
*Geoff Emerick – lydteknikar
*Mark Guercio – assisterande lydteknikar
*Henry Diltz – fotografi på Golden Gate Bridge i San Francisco i California
*Phil Hartman – kunstnarisk leiar, design

## Salslister

## Salstrofé

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Hearts (America album)|Hearts (America album)]]» frå ,  den 18. april 2023.*
Lesbiini

**Lesbiini** er ein av to biologiske tribusar (stammar) som utgjer underfamilien Lesbiinae i kolibrifamilien Trochilidae. Den andre stammen i underfamilien er Heliantheini («briljantar»).
Det uformelle engelske namnet *coquettes* er foreslått for denne gruppa, her omsett til «koketter». Den største slekta i stammen, *[[Lophornis]]*, er òg nemnt koketter etter fellesnemninga i dei norske artsnamna. Per 2023 samlar denne stammen totalt 67 artar fordelte på 18 slekter. Leveområdet er avgrensa til Sør-Amerika med unnatak av tre koketter som lever avgrensa til Mellom-Amerika.

## Fylogeni

Ein molekylær fylogenetisk studie av kolibriane publisert i 2007 fann at artane dannar ni store kladar. Då Edward Dickinson og James Van Remsen, Jr. oppdaterte *Howard and Moore Complete Checklist of the Birds of the World* for den 4. utgåva i 2013, baserte dei klassifiseringa si på desse resultata og plasserte to av dei ni kladane i underfamilien Lesbiinae. Kladane vart plasserte i separate stammar som dei kalla Lesbiini («koketter») og Heliantheini («briljantar»). 

Molekylær fylogenetiske studiar av Jimmy McGuire og medarbeidarar publiserte mellom 2007 og 2014 bestemde forholdet mellom hovudgruppene av kolibriar.  Dei latinske namna i kladogrammet nedanfor er dei som vart foreslått av Dickinson og Remsen i 2013.

Kladogram for kolibrifamilien:

## Artsliste
**Stamme Lesbiini**, «kokettar», i rekkjefølgje etter IOC World Bird List V13.1, 2023,
 med norske artsnamn etter *Norske navn på verdens fugler*. Utval av slekter, samt IUCN raudlistekategori er etter *HBW and BirdLife Taxonomic Checklist*.

## Kjelder

**Artikkelen bygger på «[[:en:Lesbiini|Lesbiini]]» frå , den 18. april 2023*

;Referansar
Phil Hartman

**Philip Edward Hartman** () var ein kanadisk-amerikansk skodespelar, komikar, manusforfattar og grafisk designer. Hartman vart fødd i Brantford i Ontario i Canada, og familien flytta til USA då han var ti år gammal. Etter å ha utdanna seg ved California State University, Northridge med ei grad i grafisk kunst, designa han plateomslag for band som Poco og America. I 1975 vart han med i komediegruppa The Groundlings, der han hjelpte Paul Reubens med å utvikla karakteren Pee-wee Herman. Hartman var med på å skriva filmen *[[Pee-wee's Big Adventure]]* og hadde gjentekne opptredenar som Captain Carl i Reubens-showet *[[Pee-wee's Playhouse]]*.

I 1986 vart Hartman med i komedieshowet *[[Saturday Night Live]]* (*SNL*) som medverkande, og vart der i åtte sesongar fram til 1994. Han fekk kallenamnet «Glue» for evna si til å halda showet saman og hjelpa andre skodespelarar, og vann ein Primetime Emmy Award for arbeidet sitt med *SNL* i 1989. Han spelte òg Bill McNeal i komiserien *[[NewsRadio]]*, gav stemme til Lionel Hutz og Troy McClure i *[[The Simpsons]]*, og hadde biroller i filmane *[[Houseguest]]*, *[[Jingle All the Way]]* og *[[Small Soldiers]]*.

Etter to skilsmisser gifta Hartman seg i 1987 med Brynn Omdahl, som han fekk to barn med. Ekteskapet deira var uroleg på grunn av narkotika- og alkoholmisbruket til Brynn. I 1998, medan Phil sov i senga si, skaut og drap Brynn han, og gjorde seinare sjølvmord. I vekene etter drapet vart Hartman hylla i ei bølgje av hyllester. Dan Snierson frå *[[Entertainment Weekly]]* skreiv at Hartman var «den siste personen du ville forventa å lesa om i grelle overskrifter i morgonavisa di ... ein heilt vanleg fyr, elska av alle han jobba med». Han vart posthumt innlemma i Canada og Hollywood Walk of Fame i 2012 og 2014

## Filmar
### Film

### Fjernsyn

### Videospel

### Attraksjoner i temaparker

## Diskografi
**1974**
*Poco, *[[Seven av Poco|Seven]]*
**1975**
*America, **'
**1977**
*America, ''[[Harbor av America|Harbor]]''
*Poco, ''[[Legend av Poco|Legend]]''
**1979**
*America, ''[[Silent Letter]]''
**1980*'
*[[Firesign Theatre]], *Fighting Clowns*

==Kjelder==

**Denne artikkelen bygger på «Phil Hartman» frå ,  den 18. april 2023.''  

### Bokkjelder

## Bakgrunnsstoff

*
Daisy Jane

«**Daisy Jane**» er ein song skriven av Gerry Beckley frå gruppa America, og gjeven ut i 1975 på albumet deira *[[Hearts av America|Hearts]]*. Han kom ut som den andre singelen frå albumet – ein oppfølgjar til den store hitten «Sister Golden Hair» - men nådde berre 20. plassen på ''Billboard'' Hot 100, og vart den siste topp 20-hitten til det originale tre mann store America. På Easy Listening-lista nådde songen fjerdeplassen. I Canada nådde «Daisy Jane» 16. plassen på poplista og andreplassen på Adult Contemporary-lista.

Forteljaren i songen indikerer at han flyg tilbake til Memphis i håp om å få kontakt med jenta han forlét «for å streifa rundt i byen». Beckley, som skreiv songen på hytta si i East Sussex, har uttalt: «Det var ingen slik person som Daisy Jane, og eg hadde aldri eingong vore i Memphis»: Beckley meiner at han truleg henta ideen om å skriva ein song med tittelen «Daisy Jane» frå Nick Drake-songen «Hazey Jane». 

*[[Cash Box]]* kalla songen «ein øm rockeballade med George Martin sitt briljante piano- og strykarspel i overflod.» *[[Record World]]* sa at «trioen har aldri vore heitare – eller jamnare, for den saks skuld.»

Songen inneheld ein cello-solo. Produsenten George Martin spelte piano på songen.

Ei finsk attgjeving som beheld tittelen «Daisy Jane» vart spelt inn av Reijo Karvonen for albumet hans *Tulossa* frå 1975.

Janet Jackson-sporet «Let's Wait Awhile» frå 1986-albumet hennar *[[Control av Janet Jackson|Control]]* har vorte skildra som «å ha slåande likskapar» med «Daisy Jane».  Etter det som blir sagt, etter å ha høyrt «Let's Wait Awhile» på ein bilradio i 1987, då han var ein aktuell singel, stoppa turnemanageren for gruppa America ved ein telefonkiosk for å varsla Gerry Beckley om den openberre likskapen mellom sporet til Jackson og songen til Beckley. Til slutt nådde Beckley eit utanrettsleg forlik med Jackson og medlåtskrivarane hennar Jimmy Jam og Terry Lewis og unngjekk dermed ei rettssak for plagiat. (Janet Jackson-albumet *[[All for You av Janet Jackson|All for You]]* frå 2001 inneheldt songen «Someone to Call My Lover» som openlyst sampla America-hiten «Ventura Highway» og der komponisten Dewey Bunnell fekk medforfattarkreditt for songen til Jackson).
## Salslister

### Vekeslister

### Årslister

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Daisy Jane|Daisy Jane]]» frå ,  den 18. april 2023.* 
*** oppgav desse kjeldene:*

## Bakgrunnsstoff
*
Sister Golden Hair

«**Sister Golden Hair**» er ein song av bandet America frå det femte studioalbumet deira *[[Hearts av America|Hearts]]* (1975), skriven av Gerry Beckley. Det var deira andre singel som nådde førsteplassen på den amerikanske ''Billboard'' Hot 100, og heldt på topplasseringa i ei veke.

## Bakgrunn
Beckley seier: «Det fanst eigentleg ingen Sister Gold Hair.» Teksten var i stor grad inspirert av verka til Jackson Browne. Beckley sa: «Jackson Browne har ei evne til å setja ord til musikk, som er mykje meir lik L.A.-tilnærminga til berre ekte observasjon i motsetning til å forenkla det ned til det essensielle ... Eg synest Jackson kan deprimera meg litt, men berre gjennom ærlegdommen sin; og det var den stilen hans som førte til ein song av meg, 'Sister Golden Hair', som truleg er den mest L.A.-aktige av tekstane mine.» Beckley la til at «Sister Golden Hair» «var ein av dei første gongane eg nytta 'ain't' i ein song, men det var ikkje noko eg med vilje prøvde å gjere. Eg berre sette meg sjølv i den sinnsstemninga og fekk den slags tekstar ut av det.»

*[[Record World]]* sa at det er «historia om ein fyr som endeleg har funne kjærleiken, men som ikkje nødvendigvis vil gifta seg med henne.»

## Instrumentering
Gerry Beckley sa at han spelte 12-strengs gitar, og overdubba den framståande slidegitaren. «Eg hadde ein nydeleg lap steel som David Lindley hadde plukka ut.»

## Musikkvideo
Musikkvideoen til songen viser bandet framføra songen på *[[TV-serien The Midnight Special|The Midnight Special]]*, eit populært musikkshow på TV. Dette er likevel ikkje ein offisiell video, berre studiosporet overdubba over framføringa.

## Salslister

### Vekeslister

### Årslister

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Sister Golden Hair|Sister Golden Hair]]» frå ,  den 18. april 2023.* 
*** oppgav desse kjeldene:*

## Bakgrunnsstoff
*
Ofterschwang

**Ofterschwang** er ein kommune i Oberallgäu i Bayern i Tyskland. Kommunen omfattar 19,6 km² og hyste 2&nbsp;082 ibuarar i 2021. Landsbyen Ofterschwang ligg 864 meter over havet.

I perioden mellom 1999 og 2013 vart det i Ofterschwang avvikla 15 tevlingar i verdscupen i alpine greiner, dei aller fleste for kvinner. 28. februar 1999 vann Finn Christian Jagge slalåmrennet, med Thomas Stangassinger og Kjetil Andre Aamodt på dei neste plassane.

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:de:Ofterschwang|Ofterschwang]]» frå , den 19. april 2023.*

## Bakgrunnsstoff

*
Royal Ontario Museum

**Royal Ontario Museum** er eit museum for kunst, naturhistorie og verdskultur i Toronto i Ontario i Canada. Det er eit av dei største musea i Nord-Amerika og er det mest besøkte museet i Canada med over ein million besøkande kvart år.

I samlingane finst det over 13 millionar gjenstandar. Utstillingsytene i museet er på 23 500 kvadratmeter.

## Bakgrunn
Museet blei skipa i 1912 gjennom ei avgjerd i den lovgjevande forsamlinga i Ontario. Det blei innvigd 19. mars 1914 av generalguvernøren av Canada, prins Arthur, hertug av Connaught og Strathearn. Fram till 1955 var det fem separate museum for arkeologi, geologi, mineralogi, paleontologi og zoologi under same tak, som så blei slått saman til ein institusjon. Museet ligg i nærleiken av hovudcampusen til University of Toronto, og var fram til 1968 delvis ein del av lærestaden. Det blei så eit eige organ under provinsstyret i Ontario.

I 2007 blei museet nyinnvigd av generalguvernør Michaëlle Jean med ein ny inngang, Michael Lee-Chin Crystal, teikna av Daniel Libeskind.

## Samlingar
Royal Ontario Museum har over 13 millionar gjenstandar frå ei rekkje ulike emneområde. Den naturhistoriske samlinga har milliontals gjenstandar. Museet har mellom anna verdas største samling av fossil frå Burgesskifferen i British Columbia med oppimot 150 000 gjenstandar berre i denne samlinga. Verdskultursamlinga har over ein million gjenstandar frå heile verda.

## Referansar

**Denne artikkelen bygger på «[[:sv:Royal Ontario Museum|Royal Ontario Museum]]» frå ,  den 19. april 2023.*  

## Bakgrunnsstoff

*
Immenstadt im Allgäu

**Immenstadt** er ein by og ein kommune sørvest i Bayern i Tyskland. Kommunen omfattar 81,4 km² og hyser 14&nbsp;315 ibuarar. Byen Immenstadt, som ligg 729 meter over havet i Landkreis Oberallgäu, fekk byrettar i 1360.

Fram til 1804 var byen sete for Königsegg-Rothenfels-grevskapet.

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:de:Immenstadt im Allgäu|Immenstadt im Allgäu]]» frå , den 19. april 2023.*

## Bakgrunnsstoff

*
Royal Scottish National Orchestra

**Royal Scottish National Orchestra** (RSNO) er det nasjonale symfoniorkesteret i Skottland. Det 89 medlemmer store profesjonelle orkesteret har base i Glasgow, men gir òg konsertar i Edinburgh, Aberdeen og Dundee og utanlands. Det blei danna i 1891 som *Scottish Orchestra* og har spelt på fulltid siden 1950, då det tok namnet *Scottish National Orchestra*. Det fekk kongeleg vern i 1977, og byrja kort tid etter utnemninga å bruka tittelen *Royal Scottish Orchestra* før det noverande namnet blei fastsett i 1991.

Under den fyrste skotskfødde og lengst tenande dirigenten sin, sir Alexander Gibson, byrja orkesteret å utvikla ein internasjonal profil. Gjennom spesialitetane til Gibson blei orkesteret kjent for tolkingar av skandinaviske komponistar, mellom anna Jean Sibelius og Carl Nielsen. Dette fortsette i dirigenttida til Neeme Järvi, som òg spesialiserer seg i Skandinavia. Han leia òg orkestret gjennom den fyrste komplette Gustav Mahler-syklusen sin. Den andre skotten som leia orkesteret, Bryden Thomson, førte vidare den nordiske relasjonen med oppføringa av Nielsensymfoniar.

## Sjefsdirigentar

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:da:Royal Scottish National Orchestra|Royal Scottish National Orchestra]]» frå ,  den 19. april 2023.*  

## Bakgrunnsstoff
* 
* RSNO på MySpace
* RSNO på Facebook
Blodpropp

**Blodpropp**, også kalla **trombe** og **embolus**, er ei tilstopping av blod i eit blodkar som skjer gjennom koagulasjon. Dersom proppen blir sitjande fast der han blei danna, blir han kalla trombe. Dersom han vandrar i blodstraumen blir han kalla embolus. Avhengig av storleik og kvar proppen er danna kan han medføra smerte, hevingar, sår og i nokre tilfelle død.

## Kjelder