open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Den brysomme mannen

***Den brysomme mannen*** er ein norsk spelefilm som hadde kinopremiere 19. mai 2006.

Han vart vist under Kritikarveka under Filmfestivalen i Cannes i 2006. Der vart filmen tildelt *Prix Acid*. Filmen vann to Amanda-prisar i 2006; for beste regi og for beste filmmanus. Filmen vart same år nominert til Nordisk Råds Filmpris.

Hovudrolla i filmen vert spela av Trond Fausa Aurvåg og han fekk Amandaprisen 2006 for beste mannlege hovudrolle i denne filmen.

Filmen er basert på høyrespelet med same tittel, skrive av manusforfattar Per Schreiner. Han fekk Amandaprisen 2006 for filmmanuset.

## Bakgrunnsstoff
* Offisiell nettstad
* 
* Avansert og unorsk komedie – Omtale i Aftenposten
* Omtale i Filmpolitiet på NRK P3
* The bothersome man – Omtale i Variety
* Nordisk Råds Filmpris
Mens du sov

***Mens du sov*** (engelsk originaltittel ***While You Were Sleeping***) er ein amerikansk romantisk komediefilm frå 1995. Filmen vart regissert av John Turtletaub med Sandra Bullock og Bill Pullman i hovudrollene. Daniel G. Sullivan og Frederic Lebow skreiv manuset medan filmmusikken var skriven av Randy Edelman.

Rollene vert spelte av mellom andre Sandra Bullock, Bill Pullman, Peter Gallagher, Peter Boyle, Jack Warden, Glynis Johns, Micole Mercurio, Jason Bernard, Michael Rispoli, Monica Keena og Ally Walker.

## Handling

Sandra Bullock spelar Lucy, ein grå og einsam arbeidar ved undergrunnen i Chicago. Ho har eit godt auge til pendlaren Peter Callaghan (Peter Gallagher), og reddar han frå jarnbanesporet etter at han er blitt dytta medvitslaus der av ein ranar på første juledag. Lucy følgjer med til sjukehuset der ein sjukepleiar høyrer henne seia at «eg skulle gifta meg med han». Sjukepleieren trur dei to er trulova, og fortel dette til Peter sin familie. I kaoset som oppstår får ikkje Lucy seg til å forklara sanninga. Seinare tilstår ho kva som har skjedd til Peter, som framleis er i koma. Ho blir overhøyrd av Saul (Jack Warden), gudfaren til Peter, som konfronterer henne, men går med på å halda på løyndommen.

I mellomtida har Lucy blitt kjend med Jack (Bill Pullman), bror til Peter, og dei er blitt forelska. Då Peter vaknar etter nyttår kjenner han ikkje att Lucy, og alle trur han har mista minnet. Saul føreslår at han skal be Lucy om å gifta seg med han oppatt. Ho seier ja, sjølv om ho eigentleg elskar Jack. Då Jack vitjar henne dagen før bryllaupet ber Lucy han om ein grunn til at ho ikkje skal gifta seg med Peter, men han gjev henne ingen.

På sjølv bryllaupsdagen stoppar Lucy seremonien og fortel sanninga til heile familien. Så kjem også den eigentlege trulova til Peter,  Ashley Bartlett Bacon (Ally Walker), for å stoppa bryllaupet. Lucy trekk seg ut medan familien kranglar.

Ei tid seinare kjem Jack til Lucy medan ho er på jobb. Han legg ein trulovingsring i billettluka hennar og frir til henne medan heile familien ser på. Filmen sluttar med at dei kysser kvarandre etter å ha blitt gift og tek undergrunnsbanen for å dra på bryllaupsreise. Lucy fortel over avsluttinga at då Peter spurde henne kva tid ho blei forelska i Jack, svarte ho at det var «mens du sov».

## Kjelder


**Denne artikkelen bygger på «[[:en:While You Were Sleeping (film)|While You Were Sleeping (film)]]» frå ,  den 27. desember 2013.*  
*Janet Maslin, FILM REVIEW: «The Blossoming of a Wallflower», NYtimes.com (April 21, 1995)
 

## Bakgrunnsstoff
*
Kigali

**Kigali** er hovudstaden i Rwanda. Byen ligg sentralt i landet, og hadde 1 156 663 innbyggjarar i 2019.

Kigali vart hardt råka av folkemordet i Rwanda i 1994.

## Kjelder

## Bakgrunnsstoff

*
Shine On

***Shine On*** er ein plateboks av Pink Floyd gjeve ut i 1992, som inneheld sju av platene deira i tillegg til ei bonusplate. Boksen kom i samband med 25-årsjubileumet til bandet. Alle platene var digitalt nymastra. 

Dei åtte platene i boksen er: 
* *[[A Saucerful of Secrets]]*
* *[[Meddle]]*
* *[[The Dark Side of the Moon]]*
* *[[Wish You Were Here]]*
* *[[Animals]]*
* *[[The Wall]]* (dobbeltalbum)
* *[[A Momentary Lapse of Reason]]*
* *[[The Early Singles]]* (bonusplate, som ikkje er tilgjengleg andre stader)

Inkludert i boksen var òg ei bok om historia til Pink Floyd frå oppstarten av bandet til slutten av 80-talet. 

Nick Mason føreslo først at boksen burde heite «The Big Bong Theory», men forslaget vart nedstemd. Ein bong er eit redskap som brukast for å innta urter og rusmidler som for eksempel marijuana.

## Medverkande
* Roger Waters - Bass, vokal, lydeffektar, tekstar, produsent og tuba. 
* David Gilmour - Gitar, slidegitar, kazoo, lydeffektar, bass, lap steelgitar, vokal, tekstar, produsent. 
* Richard Wright - Tangentar, orgel, piano, synthesizer, trombone, klavinett, lydeffektar, tekstar, produsent og vokal
* Nick Mason - Trommer, perkusjon, lydeffektar og produsent
* Syd Barrett - Gitar, tekst og vokal.

med 
* Norman Smith - Produsent, trommer og korist
* Åtte medlemmar frå Frelsesarmeen - Ray Bowes (kornett), Terry Camsey (kornett), Mac Carter (trombone), Les Condon (Eb bass), Maurice Cooper (Eufonium), Ian Hankey (trombone), George Whittingham (Bb bass), og ein til på «Jugband Blues». 
* Clare Torry - Vokal på «The Great Gig In The Sky».
* Dick Parry - Saksofon på «Money», «Us and Them» og «Shine On You Crazy Diamond».
* Roy Harper - Vokal på «Have A Cigar».
* Lesley Duncan, Doris Troy, Barry St. John, Liza Strike , Carlena Williams og Vanetta Fields - Koristar
* Islington Green School kor på «Another Brick In The Wall (Part 2)»
* Jeff Porcaro - trommer på «Mother».
* Lee Ritenour - Akustisk gitar på «Comfortably Numb».
* Jon Carin - Tangentar på *A Momentary Lapse of Reason*.
* Scott Page - Tenor saksofon på «The Dogs of War».
* Tony Levin - Bass på *A Momentary Lapse of Reason*.
* Storm Thorgerson - Albumdesign
* Aubrey Powell - Albumdesign
* James Guthrie - Medprodusent, perkusjon på «The Happiest Days of Our Lives» og «In The Flesh»
* Alan Parsons - Lydteknikar
* Bob Ezrin - Medprodusent på The Wall, orkesterarrangement, tangentar
* Gerald Scarfe - Albumdesign av *The Wall*
* Michael Kamen - Orkesterarrangement på *The Wall*
* Patrick Leonard - Tekstar og synthesizer
* Joe Boyd - Produsent av «Arnold Layne» og «Candy and a Currant Bun».
* Steve O’Rourke - Manager.
Spangereidkanalen

**Spangereidkanalen** er ein kanal som går tvers gjennom Spangereid frå Båly til Lenefjorden på halvøya Lindesnes. Bygginga av kanalen vart vedteke i 2005, etter over 20 år med planlegging frå kommunen, og han er bygd med pengar frå det private næringslivet i regionen, frå kommunen og frå staten. Kanalen vart offisielt opna av dronning Sonja den 5. juli 2007. 

Føremålet med kanalen var å gje båttrafikken høve til å passere Lindesnes utan å måtte gå utanom på havet. Eigenleg gjekk bygginga av Spangereidkanalen ut på å gjenåpna ein tidlegare kanal, for i 2001 påviste fylkesarkeologen i Vest-Agder restar av ein kanal som var 2 meter djup, og med sidene haldne på plass av treverk. Denne kanalen er datert til 700-talet, og er eineståande i sitt slag i Noreg. Truleg har vikingskip kunna passere gjennom kanalen. Sjølv om den vanlegaste måten å få skip med seg over land frå vatn til vatn i dei tidene var å dra dei over på ein spesiell veg som det var lagt stokkar på, har fleire smale eid gjort det høveleg å grave ein kanal her i gamal tid. Ein liknande gamal kanal finst på Samsø i Danmark. 

## Biletgalleri

Fil:Spangereidkanalen sydlig bro.jpg|Den sørlegaste av to bruer over kanalen
Fil:Spangereidkanalen nordlig bro.jpg|Den nordlegaste av to bruer over kanalen
Fil:Dronningbrygga.jpg|Dronningbrygga oppkalla etter H.M. dronning Sonja
Fil:KNM Horten in Spangereid.jpg|KNM Horten på vitjing i høve opninga


## Bakgrunnsstoff
* Spangereidkanalens venner 
* Region Mandal om Spangereidkanalen
Spangereid

**Spangereid** er ein tidlegare sjølvstendig kommune i Vest-Agder. 

Frå 1837 var Spangereid ein del av Audnedal (*Undal*) formannskapsdistrikt saman med Konsmo, Valle og Vigmostad. Spangereid ligg på Riksveg 460 mellom Vigeland og Lindesnes fyr.

I 1844 blei Audnedal delt i to: Sør- og Nord-Audnedal. Spangereid og Valle utgjorde saman Sør-Audnedal kommune. Denne kommunen vart delt igjen i 1897. Valle overtok namnet Sør-Audnedal. Spangereid var sjølvstendig kommune fram til 1964. Frå 1. januar 1965 gjekk størstedelen av Spangereid saman med Sør-Audnedal og Vigmostad til ein ny kommune som fekk namnet Lindesnes kommune. Den vestre delen av kommunen (vest for Lenefjorden) vart ein del av Lyngdal kommune.

Spangereid er eit sokn i Mandal prosti i Agder og Telemark bispedøme. Spangereid har ein av Noregs eldste kyrkjer ; Spangereid kyrkje.

Spangereid har ein av tre barneskular i Lindesnes kommune, Spangereid skole.

## Historie
Spangereid har vore busett i dei aller eldste tider og staden har vore eit solid maktsentrum. Bygda er overstrødd av fortidsminne frå jernalderen, blant desse er ein militærforlegning og Spangereid kanal. Kanalen vart gjenoppbygd og opna att i 2007 for å la båttrafikken gå gjennom den gamle kanalen som i vikingtida. Dette for å sleppe å gå rundt Lindesnes fyr. Det finst òg restar av fleire store båtnaust og ei rekkje gravhaugar for kongar og stormenn frå vikingtida.

Ei gamal segn frå bygda, gjenfortald av presten og historikaren Peder Claussøn Friis i sin Norges Beskrivelse, utgjeve i 1632, fortel at like innanfor Lindesnes kappskaut kong Olav Trygvasson og unge Einar Tambarskjelve med boge. Det må ha vore ein gong mellom år 995 og 1000 e.Kr., truleg rett før den fatale ferda som enda i slaget ved Svolder. Kongen tok med seg sine menn på kappskyting og valde den naturlege standplassen for konkurransen på toppen av Klovnehaugen, ein stor gravhaug aust for sjølve Spangereid sentrum, Høllen, og skaut over det opne landskapet sørvestover mot Ravnefjellet. 

Einar Tambarskjelve med sin store boge skaut ein halv fjerdings veg, eit gamalt avstandsmål som svarer til cirka 1400 meter. Segna fortalde òg om kor pilane til Einar Tambarskjelve og Olav Tryggvason slo ned. Begge vart merkte med høge bautasteinar, og dei står der framleis.

## Sjå òg
* Spangereid kanal

## Bakgrunnsstoff
* Spangereid.no
* Heltenes kappskyting
Lenesfjorden

**Lenesfjorden** eller **Lenefjorden**, stundom skrive *Lehnesfjorden*, er ein fjord langs grensa mellom kommunane Lindesnes og Lyngdal  i Agder. Fjorden har innløp frå Grønsfjorden ved Jåsund. Lenesfjorden er ein del av same fjordsystemet som Grønsfjorden og til saman har dei ei lengd på om lag 20 km. Frå Jåsund strekkjer Lenesfjorden seg både sørover til Spangereid og nordover til Lene, som han er kalla opp etter. Frå Spangereid til Lene er Lenesfjorden 10,5 kilometer lang. 

På det djupaste, om lag midt mellom Jåsund og Fleseland, er Lenesfjorden 179 meter djup. I motsetnad til den urolege Grønsfjorden som fører ut til havet, er Lenesfjorden nesten innelukka. Dette kan ha gjeve opphav til det det gamle fjordnamnet *Lene*, av **Lini*, ei svak form av *linr* - 'jamn, mild'.

Sommaren 2007 vart Spangereidkanalen mellom Lenesfjorden og Båly ved Spangereid opna. Kanalen gjere det lettare å ta seg frå aust til vest med båt, då ein kan sleppe å runde det vêrharde området rundt Lindesnes fyr.

## Bakgrunnsstoff
* Spørsmål og svar frå Statens kartverk om stadnamnet
Klavikord

Eit **klavikord** er eit tangentinstrument som kling ved at metallstiftar oppå enden av tastane blir pressa mot strengene.

## Opphav
Namnet *klavikord* kjem frå det latinske omgrepet *clavis* som tyder 'tast' og det greske ordet for streng, som er *chorde*. Instrumentet har eksistert i alle fall så tidleg som frå først på 1400-talet, og det var i normal bruk til inn på 1800-talet. Fram til midten av 1600-talet vart det bruka i heile Europa, gjennom 1700-talet var det vanlegast i Tyskland, og det fekk ei oppblomstring og stor utbreiing i Sverige i den siste 100-års perioden til det gjekk heilt or bruk. I Noreg var klavikordet utbreidd i byane og på større gardar. Det finst eit 20&ndash;30 tals instrument bevart frå perioden, mellom anna på Ringve Museum i Trondheim.

Klavikordet er hovudsakleg eit heimeinstrument, og på grunn av det låge lydnivået er det eit instrument som typisk har vorte bruka i mindre rom. Den spesielle spelemåten vart rekna som det beste utgangspunktet for å nærme seg dei andre tangentinstrumenta. Særleg organistar bruka ofte klavikordet som øvingsinstrument, og for denne bruken vart det òg bygd *tomanuals* klavikord. I realiteten var dette to separate klavikord der det eine kunne skyvast inn og ut som ei skuffe i det andre. Nokre klavikord hadde pedalsett i tillegg.

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:nb:Klavikord|Klavikord]]» frå ,  den 24. desember 2006.*  

## Bakgrunnsstoff
* Bilde av klavikord: http://www.clavichord.info/
Pulse av Pink Floyd

***Pulse*** (skrive ***p·u·l·s·e***) er eit konsertalbum av det engelske rockebandet Pink Floyd. Det kom ut 29. mai 1995 på EMI i Storbritannia og 6. juni 1995 på Columbia i USA. Albumet vart spelt inn under *[[The Division Bell|Division Bell]]*-turnéen deira i 1994 frå dei europeiske konsertane som varte frå juli til oktober 1994.

10. juli 2006 kom det ein dobbel DVD av konserten frå Earls Court Exhibition Centre i London i 1994.

## Innhald
Konsertalbumet inneheld ei framføring av heile albumet *[[The Dark Side of the Moon]]* og kjem med ei lita bok med mange bilete frå turnén. Den inneheld òg songen «Astronomy Domine», ein Syd Barrett-song som ikkje hadde vore framført sidan tidleg på 1970-talet. Songen vart spelt for å hylle den tidlegare frontfiguren.

I motsenad til *[[Delicate Sound of Thunder]]* vart det ikkje spelt inn ekstra musikkspor i studio for å pynte på resultatet. Enkelte stader vart derimot gitarsoloar og vers klippa ut frå ein versjon av ein song, og inn i ein annan, sidan dei fleste konsertane i Europa vart tatt opp på band.

## Utgjeving
I USA deburterte *P*U*L*S*E* på første plass på den amerikanske Billboardlista og selde raskt til dobbel platina (2 mill. eksemplar) i løpet av juli 1995.

Kassettutgåva hadde med to bonusspor: «One of These Days» og eit 22 minutt langt stykke med lydar som vart spelt før konsertane i 1994. 
Vinylutgåva kom i ein boks med 4 LPar, og inkluderte òg «One of These Days» i tillegg til ei stor utgåve av boka med bilete. Filmversjonen innaheldt òg «Take It Back» og songane er i ei anna rekkfølgje og tatt frå forskjellige framføringar.

## Plateomslag
Tidlege CD-utgåver kom med ein blinkande, raud lysdiode på sida av boksen, som blinka i same takt som hjarteslaga i byrjinga av *[[The Dark Side of the Moon]]*. Det vart sagt at lyset hadde nok batteri til å blinke i 18 månadar, men visstnok skal nokon framleis blinke. Seinare CD-utgåver hadde ikkje det blinkande lyset.

## Innhald
### CD-utgåve

## Medverkande
;Pink Floyd
*David Gilmour&nbsp;– solovokal, gitar
*Nick Mason&nbsp;– trommer
*Richard Wright&nbsp;– klaverinstrument, korvokal, solovokal på «Astronomy Domine», «Time», and «Comfortably Numb» 
;Andre medverkande
*Guy Pratt&nbsp;– bass, korvokal, felles solovokal på «Run Like Hell»
*Jon Carin&nbsp;– klaverinstrument, korvokal, felles solovokal på «Hey You»
*Sam Brown&nbsp;– korvokal, første vokalist på «The Great Gig in the Sky»
*Durga McBroom&nbsp;– korvokal, andre vokalist på «The Great Gig in the Sky»
*Claudia Fontaine&nbsp;– korvokal, tredje vokalist på «The Great Gig in the Sky»
*Tim Renwick&nbsp;– gitar, korvokal
*Dick Parry&nbsp;– saksofon
*Gary Wallis&nbsp;– perkusjon

## Salslister og salstrofé

### Salslister

### Årslister

### Salstrofé

## Volkswagen
Turnéen vart sponsa i Europa av Volkswagen, som og laga ein eigen versjon av bilen *[[Volkswagen Golf|Golf]] Pink Floyd*. Bilen vart gjeve i premie ved kvar konsert. Bilen var ein standard Golf med ein Pink Floyd-logo og svært godt stereoanlegg. I tillegg hadde han den mest miljøvennlege motoren.

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Pulse (album)|Pulse (album)]]» frå ,  den 24. desember 2006.*
Lagasild

**Lagasild** eller **lågåsild** (*Coregonus albula*) er ein fisk i laksefamilien. Ho er den norske ferskvassfiskearten som er best tilpassa eit pelagisk levesett, og liknar så mykje på sild at det kan vera vanskeleg å sjå nokon skilnad. Lagasilda har likevel feittfinne mellom rygg- og halefinnen, noko silda manglar.

Arten er utbreidd i nordvestlege delar av Europa til Uralfjella. Som regel finst han berre i ferskvatn, men finst i brakkvatn i Bottenvika. I Noreg finst han på Austlandet frå Mjøsa og sørover, i tillegg til spreidde bestandar langs kysten og i Pasvikelva. Ikkje alle bestandane er naturlege.

Namnet heng i samband med elva Lågen.

## Kjenneteikn
Lagasilda er ei slank fisk med mørk rygg, blanke sider og kvit buk. Som så mange andre pelagiske plankton-etarar er ho underbitt med tett gjellegitter. Halefinnen er djupt kløfta og skjela er relativt store.

Vanlegvis er lagesilda 20-25 cm lang med ei vekt på om lag 100 g. Individ på opp til 45 cm og 1 kg er likevel kjend.

## Levesett
Lagasild er ein utprega stimfisk som lever pelagisk i innsjøar. Dei lever hovudsakleg av krepsdyrplankton som hoppekreps og vasslopper gjennom heile livet, sjølv om dei òg kan ta ein del klekkande insekt.

Gytetida er om hausten, somme stader òg om våren. Dei går som regel eit lite stykke opp i ei elv før dei gyter dei små rogna sine på fast botn. Ein hofisk på 25 cm har om lag 7000-8000 egg. Ein reknar med at kvar hann gyter med fleire hoer; dei oppheldt seg iallefall på gyteplassen over lengre tid.

Yngelen blir klekt om våren og er litt over ein centimeter lang. Alle individa i bestanden veks om lag like fort, og vert kjønnsmogne samstundes. Kjønnsmogen fisk veks ikkje meir. Kor gamal og kor stor den vaksne fisken er varierer frå bestand til bestand.

## Fiske

Det mest omfattande fisket i innlandet i Noreg skjer i Mjøsa om hausten, når lagasilda går opp i Lågen for å gyta. Under dette fisket, som har gått føre seg i hundrevis av år (første omtale av det er frå år 1350), vert det brukt not, garn, mælkrakk og hov. Fisket vart drive i stort omfang fram til tidleg i 1970-åra. Etter dette er det kommersielle fisket mesta vorte borte.

I Sverige vert lagasild (på svensk: siklöja) fiska mest for rogna sin del. Ho vert brukt til å laga ein eksklusiv kaviar, löjrom (direkte omsatt «lagasild-rogn». På grunn av dei ganske små mengdene rogn ein finn i kvar fisk, er prisen høg.

## Kjelder
* Sandlund, Odd Terje: «Lagesild» i *Norges dyr - Fiskene 1*
* Sandlund, Odd Terje & Næsje, Tor F.: «Komplekse, laksefisk-dominerte fiskesamfunn på Østlandet» i Borgstrøm, Reidar & Hansen, Lars Petter (red): *Fisk i ferskvann* Landbruksforlaget 2000
* FishBase

**Denne artikkelen bygger på «[[:nb:Lagesild|Lagesild]]» frå ,  den 24. desember 2006.*  

## Bakgrunnsstoff
*
Fyrstehuset Oldenburg

**Fyrstehuset Oldenburg** (I Danmark ofte kalla: **Det oldenborgske kongehuset**) er ei adelsslekt som stammar frå Oldenburg (dansk: Oldenborg) i noverande Tyskland. Slekta kom med kong Christian I i 1448 på den danske trona. Sidan har alle danske regentar høyrt til denne fyrsteslekta, med sidegreiner. Den Glücksborgske slekta (eller Lyksborgske slekta), som kom på trona med Christian IX i 1863, er ei sidegrein av den oldenborgske slekta. 
 
## Kjelder
* «Oldenborgernes stamtræ» på nettsida til det danske kongehuset.
* «Glückborgernes stamtræ» på nettsida til det danske kongehuset.
James Brown

**James Joseph Brown jr.** () var ein amerikansk artist som er rekna som ein av dei mest som har hatt mest å seie innan musikken på nittenhundretalet.  Brown var kjend som både songar, låtskrivar, bandleiar og musikkprodusent, og han var ein markant figur i utviklinga av gospel- og blues til soul og funk. Spora etter han finst og i  rock, jazz, reggae, disco, dance, elektronisk musikk og hip-hop.

Brown byrja den musikalske karrieren sin i 1953,  og vart verdsberømt mot slutten av 1950-talet og byrjinga av 1960-talet på grunn av konsertarne sine og ei rekkje slagerar. Trass i ei rekkje personlege problem og tilbakeslag, heldt han fram med å produsere slagerar kvart tiår til og med 1980-talet. Brown var òg aktiv innan den amerikanske politikken på 1960- og 1970-talet, særskilt til støtte for for afroamerikanarar og fattige, og for Richard Nixon.

## Kjelder

## Bakgrunnsstoff
The Thin Ice

**«The Thin Ice»** er ein song av det britiske rockebandet Pink Floyd frå albumet *[[The Wall]]* frå 1979.

## Komposisjon
Dei første sekunda av songen kan ein høyre eit lite barn som gret (som òg avslutta songen «In the Flesh?» som kjem før «The Thin Ice»). Songen startar så med første vers, som har ein lett og dempa tone, sunge av David Gilmour. Etter at Gilmour sitt vers er ferdig, tar Roger Waters over og tonen i songen vert meir «kynisk» i samband med teksten. Resten av songen, som er ein gitarsolo, vert så meir høglydt.

## Innhald
Som dei andre songane på *The Wall* fortel «The Thin Ice» ein del av historia til hovudpersonen *Pink*. Songen fortel om dei første åra av Pink sitt liv, før han vert gamal nok til å forstå kva som har skjedd med faren. Den «tynne isen» representerer den uskuldige, men skjøre perioden i livet før ein verkeleg kan forstå verda rundt seg. 

Tredje og fjerde linja i tredje verset, 

:«Dragging behind you the silent reproach,
:of a million tear-stained eyes»

fungerer som ein metafor for den psykologiske og/eller andelege effekten krig har på barn etter foreldre som har lidd eller omkomme som følgje av krig. 

## Filmutgåva
Filmen viser tusenvis av menn i krig, anten skada eller daude, før ein så går til Pink i eit symjebasseng fullt av blod, der han lid på grunn av faren sin død.

## Medverkande
* David Gilmour – vokal, gitar og synthesizer. 
## Medverkande
*David Gilmour – vokal (første vers), gitar, Prophet-5-synthesiser
*Nick Mason – trommer
*Roger Waters – vokal (andre vers), bassgitar
*Richard Wright – piano, hammondorgel

Personnel per Fitch and Mahon.

## Kjelder

* Fitch, Vernon. *The Pink Floyd Encyclopedia* (3. utg.), 2005. ISBN 1-894959-24-8
Botn

Ein **botn** er ein breerodert dal som ser ut som eit amfiteater. Botnane blir erodert av botnbrear og er vanlege landformer i Noreg. Botnane kan bli danna på stader det ellers ikkje er brear på grunn av lokale klimaforhold. Typiske botnar på den nordlege halvkula ligg i eit skuggeparti på ei nordvest-vendt fjellside og i le for den vanlege vindretninga, noko som gjer at snø samlar seg opp.

Viss breen trekkjer seg bakover eller forsvinn kan endemorena nedst i botnen demme opp ein liten innsjø.
The Happiest Days of Our Lives

***The Happiest Days of Our Lives*** er ein song av bandet Pink Floyd laga av Roger Waters. Songen vart gjeven ut på albumet *[[The Wall]]* i 1979.

## Komposisjon
Songen er forholdsvis bråkete, og byrjar med lyden av eit helikopter som nærmar seg etterfølgd av ein lærar som roper. Lydeffektane vert brått avbrote av første vers. Gjennom heile songen er bassgitaren det leiande instrumentet, og under overgangen til «Another Brick in the Wall Part II» er det intense trommer og koring. 

Songen endar brått, og det er fordi den går direkte over i «Another Brick in the Wall, Part II» utan pause, noko som får dei to spora til og høyrast ut som ein enkelt song. Derfor spelar mange radiostasjonar desse to songane i lag. 

## Innhald
Som så mange andre songar på *The Wall* fortel *The Happiest Days of Our Lives* ein del av historia til hovudrolla *Pink*. Pink vert send på ein kostskule. Denne vert driven av svært strenge og ofte valdelege lærarar, som ønskjer å forme elevane til den «riktige» forma for samfunnet. 

## Filmversjonen
Pink og nokre av venene hans prøver å leggje ei kule på ei jernbanelinje (ei av faren hans sine kuler). Pink vert fanga i tunnelen der toger passerer med maskerte ungar på innsida. Så kan ein sjå læraren som roper før han forsvinn. Ein flyttar seg så til skulen hans der ein kan sjå læraren kjefte på han for å ha skrive eit dikt (som er teksten til Money» frå *[[The Dark Side of the Moon]]*). Ein kan så sjå læraren som har middag med kona si der han ser bilete av seg sjølv som slår elevane sine. 

## Medverkande
*Roger Waters – bassgitar, solovokal, korvokal
*David Gilmour – gitar
*Richard Wright – clavinet, synthesizer (mellomspel)
*Nick Mason – tam-tam, skarptromme og basstromme

med:

*James Guthrie – hi-hat og cymbal

Personell per Fitch og Mahon.

## Fakta
Då Kate Bush prøvde å få til ein likande helikopterlyd på singelen hennar «Experiment IV», klarte ho ikkje å få til den same overveldande lyden. Så ho spurte Roger Waters om ho kunne få låne hans versjon, og det fekk ho lov til så lenge ho takka han i plateomslaget. 

## Kjelder
* Fitch, Vernon. *The Pink Floyd Encyclopedia* (3. utg.), 2005. ISBN 1-894959-24-8
Mother av Pink Floyd

***Mother*** er ein song av det britiske bandet Pink Floyd laga av Roger Waters. Han vart gjeven ut på albumet deira *[[The Wall]]* i 1979. 

## Komposisjon
Songen byggjer seg gradvis opp frå ein roleg intro med akustisk gitar og ei vokalstemme til å inkludere fleire og fleire instrument som harmonium, piano, trommer, elektrisk bass, vokalharmoniar og elektrisk gitar. Songen byrjar med eit tydeleg inn- og utpust før det første verset byrjar rett på, sunge av Roger Waters. David Gilmour syng refrenget, før Waters følg etter med eit nytt vers. Etter enno eit refreng sluttar songen med ei nedbygging og ein ritardando der Waters syng «Mother, did it need to be so high?» 

## Tekst
Som andre songar på *The Wall* fortel «Mother» ein del av historia om hovudrolla Pink. Songen er ein samtale mellom Pink (stemma til Waters) og mora hans (stemma til Gilmour). Vi får vite at mora er særs oververnande, og utan å vite om det gjev ho sonen nye mursteinar til muren hans som følgje av dette. Ho insisterar på at Pink skal halde seg med ho, sjølv etter at han er vaksen, og toler ikkje at Pink etter kvart vert eldre og forelskar seg. 

## Inspirasjon
Mykje handlinga i *The Wall* er henta frå Roger Waters sitt eige liv, særleg delen om at han mista faren sin under eit slag i Anzio i Italia under Andre verdskrig. Men i motsetnad til kva ein kunne tru, hadde Waters eit mykje betre forhold til si eiga mor, enn det Pink har til si. 

## Filmversjonen
Sjølv om songen handlar om forholdet mellom Pink og mora hans, omhandlar filmklippet meir om Pink og kona hans. På slutten kan ein sjå kona til Pink i eit kjærleiksforhold med leiaren i ei antikrigsgruppe. 

## Medverkande
*David Gilmour – vokal (refreng), bassgitar, 12-stengs akustisk gitar, elektrisk gitar
*Roger Waters – vokal (vers), akustisk gitar
med:

*Bob Ezrin – harmonium, Hammondorgel, piano
*Jeff Porcaro – trommer

Personell per Fitch og Mahon.

## Coverversjon
Guns N' Roses sin gitarist Slash spelte ofte «Mother» som intro til songen deira «Paradise City» på ein del konsertar.

## Kjelder
* Fitch, Vernon. *The Pink Floyd Encyclopedia* (3. utg.), 2005. ISBN 1-894959-24-8
Goodbye Blue Sky

«**Goodbye Blue Sky**» er ein song av det britiske bandet Pink Floyd laga av Roger Waters. Songen vart gjeven ut på albumet deira *[[The Wall]]* i 1979. 

## Komposisjon
Songen er forholdsvis roleg, men tonen endrar seg fleire gonger gjennom songen. I introduksjonen kan ein høyre ei uskuldig barnestemme som seier «Look, mummy, there's an aeroplane up in the sky!». Denne delen av songen er roleg, men vert brått meir skummel. Kort etter denne endringa startar tekstpartia. Songen har visse likskapstrekk med songen «Grantchester Meadows» frå *[[Ummagumma]]*.

## Plot
Som dei andre songane på *The Wall* fortel «Goodbye Blue Sky» ein del av historia om hovudpersonen Pink. Songen forklarar depresjonen til Pink som eit resultat av at han voks opp i ei etterkrigsverd med berre den oververnande mora hans til å ta seg av han. Han skildrar òg at Pink er lei seg for at den barndomen han skulle hatt, vart tatt bort frå han sjølv før han vart fødd. Vi får så vite at han reiser til USA og blir ei rockestjerne, der han og kjærasten hans giftar seg. 

## Filmversjonen
I filmversjonen er denne delen animert av Gerald Scarfe. Den viser ei due som eksploderer til ei nazistisk ørn, som grip jorda og etterlater eit spor av blod. Ho glir over England og dannar ein krigsherre som spyr ut fly. Ein kan sjå nakne personar med gassmasker som gøymer seg frå faren («the frightened ones») og eit engelsk flagg som vert omforma til ein blodig kross. Dette er ein av dei mest dramatiske animasjonssekvensane i filmen. I motsetnad til albumet, kjem denne sekvensen etter «When the Tigers Broke Free», del 2.

## Medverkande
*David Gilmour – solo- og harmonivokal, akustisk gitar, bassgitar, Prophet-5 
*Roger Waters – EMS VCS 3 
*Richard Wright – Prophet-5

med:

*Harry Waters – barnestemme

Personell per Fitch og Mahon.

## Coverversjonar
*Ann Wilson i 2007 på albumet *[[Hope & Glory av Anne Wilson|Hope & Glory]]*, er det ein versjon med systera Nancy. Bandet til systrene Heart, har òg gjeve ut eit konsertopptak av songen på *[[Dreamboat Annie Live]]*.
*The Future Sound of London laga ein versjon av songen kalla «Goodbye Sky». 
* Det alternative metallbandet System of a Down og Yes har òg spelt songen fleire gongar på konsertar. 

## Kjelder
* Fitch, Vernon. *The Pink Floyd Encyclopedia* (3. utg.), 2005. ISBN 1-894959-24-8
Heidenskap

**Heidenskap** eller **paganisme** er nemningar for religionsformer som ligg utanfor ei viss religiøs ramme, til dømes jødedom, kristendom eller ei særskild oppfatting av desse religionane. Omgrep som «heidenskap» kan brukast generelt om naturreligionar eller om ulike gudlause innstillingar, ofte i negativ tyding. «Paganisme» er meint som eit meir positivt omgrep og blir gjerne nytta om moderne utøving etter «heidensk» tradisjon.

## Sjå òg
*Heidning
*Nyheidenskap, nypaganisme

## Kjelder
*Hedenskap (2009, 14. februar), *Store norske leksikon*. Henta 9. juli 2013.
*Paganisme (2013, 21. mai), *Store norske leksikon*. Henta 9. juli 2013.
Empty Spaces

***Empty Spaces*** er ein song av det britiske bandet Pink Floyd laga av Roger Waters. Songen vart gjeven ut på albumet *[[The Wall]]* i 1979. 

## Komposisjon
Songen er berre litt meir enn 2 minutt lang, men har ein introduksjon som varer om lag halvparten av songen. Han byggjer seg gradvis opp med meir og meir volum, og like før vokalen byrjar kan ein høyre ei gøymd melding, som er spela inn baklengs. Songen endar brått og går direkte inn i neste spor «Young Lust». På grunn av dette vert desse to songane ofte spelt i lag på radio.

## Plott
Som dei andre songane på *The Wall* fortel «Empty Spaces» ein del av historia til hovudrolla Pink. Pink er no vaksen og gift, men han og kona har problem med forholdet sitt, sidan han stort sett er fjern. Dette kjem av at han no har bygd ein god del av muren rundt seg. 

## Andre versjonar
Både i filmutgåva og på konsertalbumet *[[Is There Anybody Out There? The Wall Live 1980-81]]* vert ein lengre versjon av songen kalla «What Shall We Do Now?» brukt i staden for. 

## Gøymd melding
Like før tekstpartiet i songen kan ein høyre ei gøymd melding, og ein kan berre høyre ho i den venstre kanalen av songen. Meldinga er spelt inn baklengs og seier: 
:*Hello, looker... Congratulations. You've just discovered the secret message. Please send your answer to Old Pink, care of the Funny Farm, Chalfont...*
:*Roger! Carolyn's on the phone!*
:*Okay.*

Ein trur at denne baklengsmeldinga er ein komisk referanse til deira tidlegare frontfigur Syd Barrett. Roger Waters gratulerer deg for å funne meldinga, og spøkar med at du kan sende svaret ditt til «Old Pink» (Barrett), som bur ein stad i Chalfont («the funny farm»). Før han rekk å sei ferdig heile meldinga avbryt nokon han ved å sei at Carolyn (kona til Waters på den tida) er i telefonen.

## Medverkande
* David Gilmour – gitar, Prophet-5 og ARP Quadra synthesizer
* Nick Mason – trommer (berre på fullversjonen av songen, «What Shall We Do Now?»)
* Roger Waters – solovokal, bass, VCS3 synthesizer
* Richard Wright – piano

med:

* James Guthrie – ARP Quadra synthesizer

## Coverversjonar
* Songen vart spelt av Mushroomhead på albumet XX. 

## Kjelder
* Fitch, Vernon. *The Pink Floyd Encyclopedia* (3. utg.), 2005. ISBN 1-894959-24-8
Naturreligion

**Naturreligion** er eit meir eller mindre fasttømra system av religiøs overtyding som først og fremst dyrkar naturen på ulikt vis, til dømes sola, dyr eller plantevekster. Desse religionane er vanlegvis små, ikkje organiserte og ofte avgrensa til eit folk eller ein stamme. 

Da naturreligionar ikkje er tilslutta verdsomspennande organisasjonar som kristendommen eller islam, blir dei ofte karakteriserte som «primitive». Karakteristikken «primitiv» inneber ikkje berre at ein religion er gammal, men òg at han manglar ei form for kompleksitet og eit religiøst system i form av skrifter og reglar. Dette er ikkje nødvendigvis ei korrekt oppfatning av alle naturreligionar.

Naturreligion er ei fellesnemning for ei mengd religionar som innbyrdes kan vere svært ulike og heller ikkje har noko samband med kvarandre. Blant naturreligionane kan vi skilje ut bestemte grupper, til dømes animisme og sjamanisme. Naturreligionar er vanlege i bestemte regionar i Afrika, i Amerika og rundt polarsirkelen, inklusiv Sibir, blant dei finsk-ugriske religionar, inkludert samisk religion, og dessutan òg tyrkisk sjamanisme.

## Bakgrunnsstoff
* Samisk religion  - Ei kortfatta oversikt av Roald E. Kristiansen
* Native American Spirituality – urbefolkninga i Amerika (indianarar) (engelsk)

## Kjelde:
Bokmålswikipediaen, art. med same namn.
Animisme

**Animisme** (av latinsk *anima*, som tyder sjel) viser til ei religiøs oppfatning om at alle ting i naturen, både levande og ikkje levande har eller kan ha ei sjel. Tru på at det finst ei ånd i kvart tre eller i ein innsjø (til dømes nøkken) er døme på animisme.

Omgrepet blir også brukt som eit samleomgrep for sokalla «primitive», «innfødte» eller «stamme»-religionar.

## Etymologi
I Oxford English Dictionary (OED) blir opphavet til termen tilskrive Stahl som i 1720 skreiv om *anima mundi*, men sjølve ordet vart ikkje teke i bruk før på 1800-talet. I følgje OED i 1832.

I sosialantropologi vart termen teken i bruk av den britiske antropologen Edward Burnett Tylor som tok det i bruk i boka *[[Primitive Culture]]*.

Animisme er nært i slekt med panteisme.

## Fotnotar
Green Day

**Green Day** er ei musikkgruppe frå California i USA, som består av Billie Joe Armstrong (gitar og vokal), Mike Dirnt (bass) og Tré Cool (slagverk). Green Day, saman med to andre band, The Offspring og Rancid, får æra for å ha gjort punkrock populært i USA på midten av 90-talet. Bandet har selt over 70 millionar plater verda over, og det gjer dei til det mest suksessfulle punkbandet nokon sinne. 

Green Day har til no vunne tre Grammy-prisar: «Alternative Album» for *Dookie*, «Best Rock Album» for *American Idiot* og «Record of the year» for singelen «Boulevard of Broken Dreams».

## Diskografi
### Album
* *[[39/Smooth]]* (1990)
* *[[Kerplunk!]]* (1992)
* *[[Dookie]]* (1994)
* *[[Albumet Insomniac|Insomniac]]* (1995)
* *[[Albumet Nimrod|Nimrod]]* (1997)
* *[[Albumet Warning|Warning]]* (2000)
* *[[American Idiot]]* (2004)
* *[[21st Century Breakdown]]* (2009)
* *[[¡Uno!]]* (2012)
* *[[¡Dos!]]* (2012)
* *[[¡Tré!]]* (2012)
* *Revolution Radio* (2016)
* *Father of All Motherfuckers* (2020)
* *Saviors* (2024)

### Konsertalbum
* *[[Live at Gilman Street]]* (1994)
* *[[Live Tracks]]* (1994)
* *[[Bowling Bowling Bowling Parking Parking]]* (1996)
* *[[Foot in Mouth]]* (1996)
* *[[Tune in, Tokyo...]]* (2001)
* *[[Bullet in a Bible]]* (2005)
* *[[Awesome As Fuck]]* (2011)
### Samlealbum
* *[[1,039/Smoothed Out Slappy Hours]]* (1991)
* *[[International Superhits!]]* (2001)
* *[[Shenanigans]]* (2002)

### EP-ar
* *[[1,000 Hours]]* (1989)
* *[[Slappy]]* (1990)
* *[[Sweet Children]]* (1990)

## Bakgrunnsstoff

*
Panteisme

**Panteisme** er ei metafysisk filosofi og religiøs lære som hevdar at *Gud er alt* og *Alt er Gud*. Ho vil dermed også hevde at alt er ein einskap, dvs. uendeleg, altomfattande og evigvarande, og på ein eller annan måte guddomleg, sjølv om guddomen er immanent. Læra som hevdar at *alt er i Gud* kallar vi for **panenteisme**.

Filosofihistoria sin mest kjende panteist er Baruch de Spinoza, men det er også mogleg å tolke før-sokratikarane, Platon, Lao Tzu, Plotin, Eriugena, Bruno, Schelling, Hegel, og Tillich slik.

## Kjelde

* *Denne artikkelen bygger på «[[:nb:Panteisme|Panteisme]]» frå , den 17. august 2012.*
Sjamanisme

**Sjamanisme** er ein verdsomspennande åndeleg praksis. Vi kan spore han minst 40&nbsp;000 år tilbake, og sjamanisme har vore praktisert frå Grønland til Sør-Afrika, frå Amerika til Australia. 

I følgje M. Eliade kan følgjande setning brukast til å definere sjamanen, og dermed sjamanismens kjerne: *«Ein sjaman er eit menneske som saman med sin ånde-hjelpar, fer på ei [[sjelereise]] til den andre verda ([[åndeverda]]), for å bringe hjelp og/eller kraft med tilbake til denne verda, til beste for alle/samfunnet.»* 

Sjelereisa er altså kjernen. Denne kjernen har sidan vorte kledd i forskjellige kulturar sine skikkar, songar, mytologi osv. Her heime er det seiden og volvene som representerer vår lokale form for sjamanisme.

Somme meiner at fråværet av einsarta reglar og mytologiar gjer at sjamanisme ikkje er ein eigentleg religion.

## Andre synsvinklar
Ettersom sjamanisme er ein verdsomspennande praksis, er det avleidd mange synspunkt på kva sjamanisme er. Her er to av dei:

* Trolldomsreligion
* Religion med sjamanen som prest

## Kjelde:
Dansk wikipedia, art. *Shamanisme*.
Romersk mytologi

**Romersk mytologi** var sett saman av ein litterær del hovudsakleg lånt frå gresk mytologi, og ein eldre del som var meir kultisk, og svært ulik det greske motstykket. 

## Gudar og gudinner

* Asklepios, Aurora, Bacchus, Bellona, Ceres, Cupido, Diana, Faunus, Flora, Janus, Juno, Jupiter, Juventas, Luna, Mars, Merkur, Minerva, Neptun, Pluto, Proserpina, Saturn, Silenus, Sol, Venus, Vesta, Vulcanos, Æolus

## Heltar

* Cincinnatus, Cloelia, Horatius, Remus og Romulus.

## Andre

* Coriolanus, Castor og Pollux, Sibylle, Tarpeia, Rhea Silvia.

## Sjå òg

* Romarriket

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:nb:Romersk mytologi|Romersk mytologi]]» frå ,  den 25. desember 2006.*
Heidning

**Heidning** (norr. *heiðingi*, truleg samband med 'hei') kan vera eit nedsetjande omgrep om nokon som ikkje høyrer til ei «godkjend» tru (ofte jødedommen, kristendommen og/eller islam), eller eit omgrep personar som ikkje identifiserer seg med ein slik religion brukar om seg sjølv.

Ordet *heidning* kan eigentleg tyda 'ein som bur på heia'. På latin brukte ein ordet *paganus*, 'landbuar' som omsetjing av Det gamle testamentet sitt hebraiske *gojim* og Det nye testamentet sitt greske *ethne*, som tyder 'folk', 'folkeslag'.

## Heidningar i abrahamittiske religionar

I omsetjingar av Bibelen er «heidningar» personar som ikkje er jødar (hebraisk *gojim*). Det er ikkje noko nedlatande i dette, berre eit skilje mellom jødar og andre, (som då dyrka andre gudar og høyrde til andre folk / folkeslag) Då evangeliet tok til å spreia seg ut over til andre land, vart dei som tok imot, ofte kalla for heidningekristne. Det markerer at dei to gruppene (jødekristne og heidningekristne) hadde ulikt etnisk og religiøst opphav, men i trua på Kristus, var dei no sett på som eitt folk. Seinare har «heidning» vore mykje brukt om ikkje-kristne og anten kunne omvendast til kristendommen, eller som motstod og forfølgde kristne.

I Koranen er heidningar folk som ikkje er muslimar eller ikkje høyrer til skriftfolket, sjå *[[kafir]]*.

## «Heidning» i nyare tid

I ikkje-bibelsk språkbruk kan ordet *heidning* i Noreg av somme brukast om personar som ikkje er kristne, av andre om personar som ikkje høyrer til dei store kulturreligionane. Omgrepet er òg blitt bruka som adjektiv; «heidensk», «i heiden jord», «heide og kriste» ('dyr og menneske') og liknande. Det kan dermed visa både til nokon som har ein «heidensk» religion (heidenskap) og om nokon som ikkje har gudstru (ateisme).

Det norske Hedningsamfunn er ein norsk antireligiøs organisasjon med formål å kjempe mot kristendomen sin innverknad, og brukar *heidning* som heidersnemning for personar som ikkje vil ha nokon religion og ikkje trur på Gud. Tilhengjarar av nyreligiøse grupper som wicca kan bruka «heidning» som eit positivt ord om seg sjølve og andre som føgljer slike religionar.

### Sjå òg
* Heidenskap

## Kjelder
* 
* Søk etter «hedning» på katolsk.no
* Bokmålswikipediaen, art. *Hedenskap*.
* Koranen
* Bibelen - Galaterbrevet (2. og) 3. kapittel
Tonite Let’s All Make Love in London

***Tonite Let's All Make Love in London*** er ein delvis dokumentarfilm frå 1967 av Peter Lorrimer Whitehead som omhandlar «swinging London», men som i hovudsak er ei rekkje psykedeliske framføringar og intervju. 

Filmen inneheld konsertframføringar av Pink Floyd og opptak av John Lennon, Mick Jagger, Vanessa Redgrave, Lee Marvin, Julie Christie, Allen Ginsberg, Yoko Ono, Eric Burdon, Michael Caine og mange andre som er til stades på ein av desse konsertane. 

I 1991 vart det gjeve ut ein CD med to Pink Floyd-songar («Interstellar Overdrive» og «Nick's Boogie») i lag med to intervju av David Hockney og Lee Marvin for å promotere det fulle filmmusikkalbumet. 

Albumet er mest kjend for å innehalde desse to Pink Floyd-songane som ikkje er tilgjengeleg andre stader. 

## Album
### Original LP (Immediate)

# Pink Floyd - «Interstellar Overdrive» (Barrett) – 3:02
# Twice as Much - «Night Time Girl» (Skinner/Rose) - 3:00
# Chris Farlowe - «Out of Time» (Jagger/Richards) - 3:36
# The Marquis of Kensington - «Changing of the Guard» (Leander/Mills) - 3:06
# Vashti - «Winter is Blue» (Bunyan/Skinner) - 3:21
# The Small Faces - «Here Comes the Nice» (Marriott/Lane) – 3:10
# Chris Farlowe - «Paint it Black» (Jagger/Richards) -3:35
# Eric Burdon & the Animals - «When I was Young» (Briggs/Burdon/Jenkins/McQuilock/Weider) -3:05
# Pink Floyd - «Interstellar Overdrive (Reprise)» (Barrett) -1:05
# Alan Ginsberg - «Tonite Let's All Make Love in London» -1:23

### CD-utgåve (See For Miles)

# «Interstellar Overdrive (Full Length Version)» (Barrett) – 16:46
#* *Av [[Pink Floyd]]*
#: *Denne versjon vart gjort i eitt opptak, og er eldre enn versjonen som er på [[The Piper at the Gates of Dawn]]*
# «Intervju:» Michael Caine
# «Changing of the Guard» (Leander/Mills) – 2:50
#* *Av Marquis of Kensington*
# «Night Time Girl» (Skinner/Rose) – 2:50
#* *Av Twice As Much*
# «Intervju:» 'Dolly Bird'
# «Out of Time» (Jagger/Richard) – 3:13
#* *Av [[Chris Farlowe]]*
# «Intervju:» Edna O'Brien
# «Interstellar Overdrive (reprise)» (Barrett) – 0:30
#* *Av [[Pink Floyd]]*
# «Intervju:» Andrew Loog Oldham
# «Winter Is Blue» (Bunyan/Skinner) – 1:27
#* *Av [[Vashti Bunyan|Vashti]]*
# «Intervju:» Andrew Loog Oldham
# Vashti «Winter Is Blue (reprise)» (Bunyan/Skinner) – 1:32
# «Intervju:» Mick Jagger
# «Intervju:» Julie Christie
# «Intervju:» Michael Caine
# «Paint It Black» (Jagger/Richard) – 2:52
#* *Av [[Chris Farlowe]]*
# «Intervju:» Alan Aldridge
# «Paint It Black (reprise)» (Jagger/Richard) – 0:24
#* *Av [[Chris Farlowe]]*
# «Intervju:» David Hockney
# «Here Comes the Nice» (Marriott/Lane) – 3:02
#* *Av [[The Small Faces]]*
# «Intervju:» Lee Marvin
# «Interstellar Ovedrive (reprise 2)» (Barrett) – 0:58
#* *Av [[Pink Floyd]]*
# «Nick's Boogie» (Pink Floyd) – 11:50
#* *Av [[Pink Floyd]]*
#: Eit improvisert stykke spelt inn sidan bandet hadde ekstra tid i studio, og heile stykket er gjort i eitt opptak.
# «Tonite Let's All Make Love in London» (Ginsberg) – 1:08
#* *Diktlesing av [[Allen Ginsberg]]*
The Early Singles

***The Early Singles*** er ei samleplate av Pink Floyd som berre er tilgjengeleg i plateboksen deira *[[Shine On]]* frå 1992. Det er ei samling av dei fem første singlane til bandet. Etter desse singlane gav ikkje Pink Floyd ut fleire singlar i heimlandet Storbritannia før 1979 og «Another Brick in the Wall, Part II».

Bortsett frå «Scarecrow», som var på *[[The Piper at the Gates of Dawn]]* (1967), og «Careful with that Axe, Eugene», som finst i ein konsertversjon på *[[Ummagumma]]*, er ikkje dei andre songane gjeve ut på studioalbum. Fleire spor har derimot dukka opp på tidlegare samleplater som *[[Relics]]* (1971) og *[[Pink Floyd-albumet Works|Works]]* (1983), men dette var første samlinga med alle singlane frå 1960-talet på ein stad.

## Innhald
Alle songane er skrivne av Syd Barrett, men mindre det står skrive noko anna.
# «Arnold Layne» – 2:57
#* Vokal: Syd Barrett
# «Candy and a Currant Bun» – 2:47
#* Vokal: Syd Barrett
#* *1-2 gjevne ut som singel 11. mars 1967*
# «See Emily Play» – 2:54
#* Vokal: Syd Barrett
# «Scarecrow» – 2:10
#* Vokal: Syd Barrett
#* *3-4 gjevne ut som singel 17. juni 1967*
# «Apples And Oranges» – 3:08
#* Vokal: Syd Barrett
# «Paintbox» (Rick Wright) – 3:47
#* Vokal: Rick Wright
#* *5-6 gjevne ut som singel 18. november 1967*
# «It Would Be So Nice» (Rick Wright) – 3:46
#* Vokal: Rick Wright
# «Julia Dream» (Roger Waters) – 2:35
#* Vokal: David Gilmour
#* *7-8 gjevne ut som singel 13. april 1968*
# «Point Me At The Sky» (Roger Waters)– 3:35
#* Vokal: David Gilmour, Roger Waters, Rick Wright
# «Careful with That Axe, Eugene» (David Gilmour/Roger Waters/Rick Wright/Nick Mason) – 5:44
#* Instrumental
#* *9-10 gjevne ut som singel 7. desember 1968*

## Medverkande
* Syd Barrett   - Gitar og vokal
* David Gilmour - Gitar og vokal
* Nick Mason    - Trommer og perkusjon
* Roger Waters  - Bassgitar og vokal
* Rick Wright   - Tangentinstrument og vokal
1967 Singles Sampler

**1967 Singles Sampler** eller *1967: The First Three Singles* er ei samleplate av Pink Floyd gjeve ut i 1997 for å feire 30-årsjubileumet til bandet. Den inneheld dei tre første singlane og b-sidene som vart gjeve ut i 1967 og som stort sett er skrive av deira dåverande frontfigur Syd Barrett. «Arnold Layne» nådde 20. plass på dei britiske singellistene, medan «See Emily Play» kom heilt opp på 6. plass, som var deira høgaste plassering på ei singelliste før «Another Brick in the Wall (Part 2)» i 1979. «Apples and Oranges» gjorde llite av seg på salslistene, og Roger Waters skulda på dårleg produksjon. «Paintbox» hadde i lag med «Arnold Layne» og «See Emily Play» tidlegare vore gjeve ut på samleplata *[[Relics]]*. «Scarecrow» var opphavleg frå bandet sitt debutalbum *[[The Piper at the Gates of Dawn]]*. Plateomslaget til samlinga bestod av omslaga til dei singlane som var på plata. 

## Innhald

## Medverkande
;Pink Floyd
*Syd Barrett&nbsp;– gitar, solovokal (utanom «Paint Box»), opphavleg omslag
*Nick Mason&nbsp;– trommer, perkusjon
*Roger Waters&nbsp;– bassgitar, korvokal
*Richard Wright&nbsp;– klaverinstrument, korvokal, solovokal på «Paint Box»

;Andre medverkande
*Joe Boyd&nbsp;– produsent (spor 1, 2)
*Norman Smith&nbsp;– produsent (spor 3−6)

## Bakgrunnsstoff
* Arnold Layne promovideo
* See Emily Play promovideo
* Scarecrow promovideo
Masters of Rock

***Masters of Rock*** er eit samlealbum av Pink Floyd sin tidlege musikk, og inneheld stort sett singlar frå 1967 og 1968. Som ei billeg EMI-samling vart den først gjeve ut i Nederland i 1970 (og seinare i Ungarn) som *The Best of Pink Floyd*. Den vart gjeve ut på ny med nytt plateomslag i fleire europeiske land i 1974 som *Masters of Rock* for å utnytte suksessen til *[[The Dark Side of the Moon]]* frå 1973. Det vart brukt to forskjellige plateomslag, der det eine var eit bilete frå innsida av omslaget til *[[Meddle]]*, der eit bilete av Syd Barrett var limt over hovudet til det originale bilete av David Gilmour, som ikkje var med på singlane. Albumet vart merka «Volume 1», men til i dag så har det ikkje vert gjeve ut nokre fleire plater i denne serien. 

Plata er kjend for å ha dei einaste offisielle stereoutgåvene av tidlege singlar frå Syd Barrett-perioden som «Apples and Oranges». «It Would Be So Nice» er ei anna av desse singlane, men denne dukka seinare opp i samlinga *[[The Early Singles]]* som del av boksen *[[Shine On]]*. 

*Masters of Rock* er forlengst utgått frå plateselskapet. 

## Innhald
Med mindre anna er skrive er songane henta frå singlar. Alle songane er skrive av Syd Barrett med mindre anna står skrive. 

# «Chapter 24» (*[[The Piper at the Gates of Dawn]]*) – 3:36
# «Matilda Mother» (*The Piper at the Gates of Dawn*) – 3:03
# «Arnold Layne» – 2:51
# «Candy and a Currant Bun" – 2:38
# «The Scarecrow» (*The Piper at the Gates of Dawn*) – 2:07
# «Apples and Oranges» (stereo mix) – 3:01
# «It Would Be So Nice» (Richard Wright) – 3:39
# «Paint Box» (stereo mix) (Richard Wright) – 3:27
# «Julia Dream» (Roger Waters) – 2:28
# «See Emily Play» – 2:50

## Medverkande
* Syd Barrett - Gitar og vokal
* David Gilmour - Gitar og vokal på «It Would Be So Nice» og «Julia Dream»
* Richard Wright - Tangentinstrument og vokal
* Roger Waters - Bass og vokal
* Nick Mason - Trommer og perkusjon