open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Paul Jones

**Paul Jones** () er ein engelsk songar, skodespelar, munnspelspelar, radiopersonlegdom og programleiar på fjernsyn. 

Som frontmann i Manfred Mann frå 1963 til 1966 var Paul Jones ein av dei fremste vokalistane i den britiske invasjonen, og song blues, R&B og energirik pop/rock med ei tiltalande blanding av glattheit og sjel. 

Så tidleg som i 1965 spekulerte pressa i om Jones, som var ein den einaste i Manfreds som hadde tenåringsappellen, ville forlate gruppa for ein solokarriere. Jones og gruppa benekta desse rykta ei stund, men Jones leverte inn avskjeden sin seint i 1965, men vart verande med bandet det meste av 1966, medan dei søkte etter ein erstattar. Jones ønskte i tillegg til å starte solokarrieren sin, starte ein karriere som skodespelar og fekk snart ei rolle i kultfilmen *[[filmen Privilege|Privilege]]*, der han spelte ein popsongar. Jones song òg nokre songar i filmen, mellom anna «Set Me Free», som vart covra av Patti Smith i midten av 1970-åra. 

Jones hadde nokre hittar i Storbritannia i 1966 og 1967 med «High Time» og «I've Been a Bad Bad Boy», men solokarrieren hans tok aldri av i USA. Begge desse singlane var glatte poplåtar som fekk han til høyres meir ut som Tom Jones enn del tidlegare Paul Jones. Etter dette hadde ikkje Jones noko vidare suksess i Storbritannia. 

Jones skifta fokus frå plateartist til å bli musikalartist, noko han framleis held på med. Han gjekk etter kvart attende til bluesrøtene sine og song i det mindre Blues Band, og deltok på fleire attforeiningar med Manfred Mann. Eit nytt album, *Showcase*, kom ut i 2001 på Hallmark Records. 

## Solodiskografi

### Album
**My Way* (1966)
**Sings Privilege & Others* (1967)
**Love Me, Love My Friends* (1968)
**Come into My Music Box* (1969)
**Crucifix in a Horseshoe* (1972)
**Starting All Over Again* (2009)

### Hitsinglar
*"High Time» (1966) — UK nr. 4
*"I've Been a Bad, Bad Boy» (1967) — UK nr. 5
*"Thinkin' Ain't for Me» (1967) — UK nr. 32
*"Aquarius» (1969) — UK nr. 45

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Paul Jones|Paul Jones]]» frå ,  den 11. september 2014.* 
*** oppgav desse kjeldene:*



## Bakgrunnsstoff
*Offisiell nettstad
*The Manfreds 
*The Blues Band 
*
*Paul Jones-diskografi
Songen Night Owl

«**Night Owl**» er ein song av Gerry Rafferty frå 1979 på albumet med same namn. Det inneheld ein Lyricon-solo spelt av «Baker Street»-saksofonisten Raphael Ravenscroft. Songen nådde femteplassen i Storbritannia og i lag med «Baker Street» er han ein av to solosongar av Gerry Rafferty som har klart dette. 

Sjølv om songen var ein hit i Storbritannia vart han ikkje gjeven ut på singel i Nord-Amerika. I USA vart «Days Gone Down» gjeven ut som singel i staden for. 

B-sida til singelen var «Why Won't You Talk To Me» frå albumet.

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Songen Night Owl|Songen Night Owl]]» frå ,  den 11. september 2014.* 
*** oppgav desse kjeldene:*



## Bakgrunnsstoff
*
Betsy Cook

**Betsy Cook** er ein amerikansk songar, låtskrivar og musikar. Sidan seint i 1970-åra har ho hovudsakleg arbeidd i Storbritannia og samarbeidd med forskjellige britiske artistar som Gerry Rafferty, Ray Jackson, Lindisfarne, George Michael, Paul Young, Seal og Marc Almond. Ho vart seinare assosiert med den kjende produsenten Trevor Horn og arbeidde på fleire av prosjekta hans seint i 1980-åra og tidleg i 1990-åra, før ho gav ut sitt eige album, *[[The Girl Who Ate Herself]]*, i 1992. Som låtskrivar vart Cook nominert til Grammyprisen i 1988 for «Telling Me Lies». 

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Betsy Cook|Betsy Cook]]» frå ,  den 11. september 2014.* 
*** oppgav desse kjeldene:*
Frank Ricotti

**Frank Ricotti** () er ein engelsk jazz-vibrafonist og perkusjonist.

Ricotti spelte i National Youth Jazz Orchestra som tenåring, og gjekk på Trinity College of Music (1967–70). Han arbeidde med Neil Ardley (1968–71), Dave Gelly, Graham Collier, Mike Gibbs (1969–72), Stan Tracey (1970), Harry Beckett (1970–72), Norma Winstone (1971) og Gordon Beck (1973–74).

Seint i 1960-åra og tidleg i 1970-åra leia Ricotti sin eigen jazzkvartett. Ei besetning av bandet bestod av gitaristen Chris Spedding, bassisten Chris Laurence og trommeslagaren Bryan Spring som spelte inn albumet *Our Point of View*, i juli 1969. I 1971 gav han i lag med bassisten Mike de Albuquerque ut albumet *First Wind* (som 'Ricotti and Albuquerque').

I 1980-åra spelte han med Chris Laurence og John Taylor i gruppa Paragonne, og spelte med Beck igjen i 1984. Etter dette har han hovudsakleg arbeidd som studiomusikar og spelt med artistar som Freddie Mercury, Pet Shop Boys, Swing Out Sister, Belle and Sebastian, Clannad, Barclay James Harvest, Meat Loaf, Elkie Brooks, Rick Wakeman, Tina Turner, Aztec Camera, Thomas Anders, Alphaville og Mark Knopfler.

Mellom 1984 og 1987 skreiv Ricotti musikk for Yorkshire Television- *[[Beiderbecke Trilogy]]*, i same stil som Bix Beiderbecke. Musikken vart framført av bandet hans, Frank Ricotti All Stars, og hadde med Kenny Baker på kornett. Eit album med musikken kom ut i 1988. Seinare, i juni 1993, nådde albumet 73. plassen på den britiske albumlista. Ricotti og bandet hans er med i den siste sesongen der dei spelar i ein jazzklubb.

I 2007 spelte Ricotti vibrafon på Mark Knopfler-albumet *[[Kill to Get Crimson]]*.

## Kjelder


**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Frank Ricotti|Frank Ricotti]]» frå ,  den 11. september 2014.* 
*** oppgav desse kjeldene:* 
*Simon Adams, «Frank Ricotti». *[[The New Grove|Grove Jazz]]* online.
Personvern

**Personvern** handlar om å ivareta personlege opplysningar og personleg integritet. Det er ulike meiningar om korleis ein skal bruke ordet personvern. Ein skiljer gjerne mellom personvern og personopplysningsvern. 

Personvern kan enkelt forklarast som retten til eit privatliv og retten til å bestemme over eigne personopplysningar. Som enkeltindivid har du rett på eit privatliv under din kontroll. Prinsippet om personvern er forankra i Den europeiske menneskerettigheitskonvensjonen: «Enhver har rett til respekt for sitt privatliv og familieliv, sitt hjem og sin korrespondanse».
Eit eksempel på dette er retten til eige bilete. Media kan ikkje publisere bilete av personar eller noko som kan avsløre identitet utan å be om lov. Her finnes det selvfølgelig unntak, men grensene er uklare. Som regel gjeld unntaket når biletet er av allmenn interesse, men også her finnes det usemje om kva som er godteken og ikkje. 

## Lover og lovgivning i Noreg

Personvern er ein menneskerett med den funksjonen å sikre og verne enkeltmenneskets personlege integritet og privatliv. Lova om personvern i Norge er personopplysningslova frå 2001. Personopplysningslova skal beskytte mot krenkelsar av personvernet ved behandling av pesonopplysningar, både manuelt og elektronisk. Personopplysningslova gjeld også for publisering av personopplysningar på nett. 

Ivaretaking av personvern er ikkje berre viktig for enkeltindivida, men også for demokratiet og samfunnet. Personvern er sentralt for å kunne sikre felles goder i eit demokratisk samfunn. Utan personvern som menneskerettigheit ville det vere umogeleg å reflektere og skape seg vuderingar sjølvstendig, utan å bli kontrollert eller forstyrra av andre. Borgrane i eit samfunn ville mest sannsynleg begrensa sin deltaking i politiske aktivitetar på grunn av frykta for at personopplysningar kan bli misbrukt og synleggjort for ålmenta. 

Andre lovar som omhandlar personvern og personopplysningsvern er straffelova, åndsverklova, andre lovreglar (§120) og ulovfesta vern. Det ulovfesta personvernet gjeld i norsk rett og blir eit tillegg til det vernet dei offisielle lovreglane gir. Det er usikkert kvar grensene for det ulovfesta personvernet går. 

## Personopplysningsvern

Personopplysningsvern er ein samanfatning for reglar og prosedyrar for behandling og ivaretaking av personopplysningar. Personvern handlar om mogelegheita til å sjølv kunne kontrollere når, korleis og kor mykje informasjon om ein sjølv som skal spreiast til andre partar eller bli offentleggjort.

## Kjelder
*Personvern, Wikipedia på bokmål
*Hva er personver?, datatilsynet.no
*Personlighetsvern, SNL.no
*
Pete Wingfield

**William Peter «Pete» Wingfield** () er ein engelsk plateprodusent, klaverspelar, låtskrivar, songar og musikkjournalist.

## Biografi

I 1969 spelte Wingfield klaverinstrument og song på Jellybread-albumet *First Slice*, som var produsert av Mike Vernon for selskapet Blue Horizon.

Som spesialist på soul i 1970-åra, skreiv Wingfield fleire faste spalter og meldingar i månadstidsskriftet *[[magasinet Let It Rock|Let It Rock]]*, og det vekentlege *[[Melody Maker]]*. Som artist spelte han i det britiske soulbandet The Olympic Runners og Albert Lee & Hogan's Heroes.

I 1971 spelte Wingfield piano på *[[B. B. King in London]]* og året etter på *[[Seventy-Second Brave]]*, eit album av Keef Hartley Band. Wingfield spelte klaverinstrument på Bryn Haworth-albumet *[[Let the Days Go By]]* i 1974 og oppfølgjaren *[[Sunny Side of the Street av Bryn Haworth|Sunny Side of the Street]]* i 1975. I 1983 spelte Wingfield klaverinstrument på Haworth-albumet *[[Pass It On av Bryn Haworth|Pass It On]]*.

Wingfield kom inn på singellistene på begge sider av Atlanteren i 1975 med «Eighteen With a Bullet», ein doo-wop-låt. Songen nådde 15. plassen i USA og sjuandeplassen på UK Singles Chart. Songen vart gjeven ut på albumet *Breakfast Special* og vart sidan nytta i filmen *[[Lock, Stock and Two Smoking Barrels]]*.

Han spelte piano i bandet til Alan Parsons i Abbey Road Studios, med Pete Moss på bassgitar, for Dexys Midnight Runners og Paul McCartney.

I 1977 kom songen hans «Making a Good Thing Better» med på Olivia Newton-John-albumet med same namn. Mellom 1975 og 1981 spelte Wingfield klaverinstrument med The Hollies. I 1980 produserte han det første albumet til Dexys Midnight Runners, *[[Searching for the Young Soul Rebels]]*. I 1980-åra slo Wingfield seg saman med filmprodusenten Mel Brooks, og skreiv songane «It's Good To Be the King» og «To Be or Not to Be». I 1985 produserte han debutalbumet til Kane Gang, *Bad and Lowdown World of the Kane Gang*. Tre pr seinare produserte han The Proclaimers-hitten «I'm Gonna Be» og albumet deira *[[Sunshine on Leith]]*.

The Pasadenas-songaen «Tribute (Right On)» frå 1988, vart skriven av Wingfield.

Wingfield spelte med Van Morrison i 1974 på Montreux Jazz Festival, som kom ut på DVD i 2006. Fleie år seinare spelte Wingfield i bandet til Morrison på ein sommarturné i Europa. Frå 1983 spelte Wingfield òg i 18 år for The Everly Brothers.

Andre artistar han har spelt i studio med er The Housemartins, The Beautiful South, Van Morrison, Interview, Jimmy Witherspoon og Freddie King; og Paul McCartney på hans *[[Run Devil Run av Paul McCartney|Run Devil Run]]*.

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Pete Wingfield|Pete Wingfield]]» frå ,  den 11. september 2014.* 
*** oppgav desse kjeldene:*
John Patrick Byrne

**John Byrne** () er ein skotsk skodespelforfattar og kunstnar. 

John Byrne vart fødd i Paisley i Renfrewshire, der han voks opp. 

## Arbeid
### Forfattar

### Kunst
Frå 1964 til 1966 designa hans smussbind for Penguin Books. Sidan måla han fleire måleri og scenekuliseer for fleire teaterstykke. 

Byrne har òg designa plateomslag for Donovan, The Beatles, Gerry Rafferty og Billy Connolly. Visesongaren Rafferty sin song «Patrick» er skriven om Byrne. 

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:John Byrne (playwright)|John Byrne (playwright)]]» frå ,  den 11. september 2014.* 
*** oppgav desse kjeldene:*



## Bakgrunnsstoff
*
*Uoffisiell nettstad
Matolje

**Matolje** viser til oljer som ein bruker til matlaging. Dette kan vera oljer utvunne frå feittrike plantedelar, såkalla vegetabilske oljer, eller animalske oljer som er vunne ut frå visse dyr. Nokre vanlege matoljer er oliven-, mais, raps- og solsikke-, med fiske- og kvalolje som nokre vanlege animalske oljer. Ut frå opphav og produksjonsmåte kan oljer ha ulike eigenskapar, som variasjonar i smelte- og kokepunkt, smak og farge. 

## Kjelder

*Ditlefsen, Anne: «Matolje» (15. februar 2009), *Store norske leksikon*. Henta 11. september 2014.
Petra Felke

**Petra Felke** () er ein tysk tidlegare friidrettsutøvar frå Saalfeld/Saale i Thüringen som tevla for Aust-Tyskland i spydkast. Ho vart olympisk meister i øvinga i 1988 og sette tre verdsrekordar.

## Aktiv
Felke vann spydkasttevlinga under universiaden 1981 i Bucuresti. I 1984 vann ho den fyrste av seks strake nasjonale meistertitlar i spydkast. Etter som Aust-Tyskland boikotta sommarleikane 1984 i Los Angeles deltok ho ikkje OL.

Under eit stemne i Schwerin den 4. juni 1985 forbetra Felke verdsrekorden i spydkast til fyrst 75,26 m og sidan til 75,40 m. Året etter tok ho sølvmedaljen i EM i friidrett 1986 med 72,52 m, der britiske Fatima Whitbread i sitt livs form tok sigeren med 76,32 m i finalen, dagen etter ho hadde teke over verdsrekorden med 77,44 m i kvalifiseringa.

Felke tok tilbake verdsrekorden den 29. juli 1987 i Leipzig med eit kast på 78,90 meter. Ho var likevel sjanselaus mot Whitbread i friidretts-VM fem veker seinare; Whitbread vann gullet med 76,64 m, Felke fekk sølv med 71,76 m.

9. september 1988 vart Felke den fyrste kvinna til å kaste spydet 80 meter, rekordkastet i Potsdam målte nøyaktig 80,00 meter. Under sommar-OL 1988 i Seoul vann Felke gullmedaljen (74,68 m) framom Fatima Whitbread (70,32 m), medan bronsemedaljen gjekk til Beate Koch (67,30 m), også ho frå Aust-Tyskland.

Under friidretts-EM 1990 i Split fekk Felke bronsemedaljen på 66,56 m, slått med ein meter av si landskvinne Karen Forkel som tok sølv, og ytterlegare tolv centimeter av europameisteren, Päivi Alafrantti frå Finland. Året etter, i 1991, måtte Felke i Tokyo sjå seg slått med ti centimeter i kampen om gullmedaljen under VM i friidrett 1991. Xu Demei frå Kina kasta spydet 68,78 m, Felke 68,68 m.

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:de:Petra Felke|Petra Felke]]» frå ,  den 11. september 2014.*
Night Owl av Gerry Rafferty

***Night Owl*** er eit musikkalbum frå 1979 av Gerry Rafferty. Det vart gjeve ut eit år etter det storeseljande Rafferty-albumet *[[City to City]]*. Albumet gjorde det ikkje like bra som føregangaren, men selde likevel til gullplate i Nord-Amerika og Storbritannia. Tittelsporet nådde femteplassen på den britiske singellista, medan albumet nådde topp 10.

Albumet vart spelt inn i Chipping Norton Recording Studios i Chipping Norton i England.

I 2007 gav Collectables Records ut *Night Owl* og *City To City* saman som eit dobbeltalbum.

## Innhald

## Medverkande
*Gerry Rafferty – vokal, akustisk gitar, polymoog 2, piano 9
*John Kirkpatrick – trekkspel
*Richard Thompson – gitar, mandolin
*Mo Foster – bass
*Barbara Dickson – korvokal
*Richard Harvey – organ, synthesiser, recorder, penny whistle
*Richard Brunton – gitar
*Hugh Burns – gitar
*Betsy Cook – korvokal
*Tommy Eyre – synthesiser, piano
*Liam Genockey – trommer
*Graham Preskett – fiolin, fele, mandolin, piano
*Raphael Ravenscroft – saksofon, lyricon
*Frank Ricotti – perkusjon
*Linda Thompson – korvokal
*Pete Wingfield – organ
*Gary Taylor – bass, vokal
*John Patrick Byrne (John Byrne) – Front cover painting

## Lister
**Album**

**Single**

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Night Owl (album)|Night Owl (album)]]» frå ,  den 11. september 2014.* 
*** oppgav desse kjeldene:*

## Bakgrunnsstoff
*
Heike Henkel

**Heike Henkel** () er ein tysk tidlegare friidrettsutøvar frå Kiel i Schleswig-Holstein som tevla i høgdehopp. Ho vann gullmedaljen i øvinga ved EM 1990, VM 1991 og OL 1992.

### Aktiv
Heike Redetzky deltok i høgdehopp under Sommar-OL 1984 i Los Angeles og vart nummer 11 med 1,85 m i finalen. To år seinare kom ho på sjetteplass i friidretts-EM i Stuttgart. Same plasseringa fekk ho i VM i friidrett 1987 i Roma, men då etter eit hopp på 1,96 meter. Under Sommar-OL 1988 i Seoul rauk ho etter kvalifiseringa, med knapp margin.

Henkel var den einaste deltakaren som tok seg over 1,99 meter i høgdetevlinga for kvinner under EM i friidrett 1990 i Split. Året etter var ho i framifrå form og tok i august over den tyske rekorden etter Ulrike Meyfarth, då ho i Monaco svinga seg over 2,04 m. Nokre veker seinare vann ho EM-tittelen på suverent vis, vinnarresultatet 2,05 meter gav henne sju centimeters margin til sølvmedaljøren Jelena Jelesina frå Sovjetunionen.

Vinteren 1992 forbetra Henkel den tyske innandørsrekorden i høgdehopp til 2,07 meter. Den 7. august 1992 vart ho i Barcelona olympisk meister med 2,02 m, sterkast konkurranse fekk ho frå rumenske Galina Astafei som stopppa på 2,00 m. Henkel kvalifiserte seg til VM-finalen 1993, men stilte ikkje opp grunna skade. Året etter kvalifiserte ho seg til EM-finalen i Helsingfors, men rauk ut allereie etter 1,85 m. I 1995 mislukkast ho å kvalfisere seg til høgdehoppfinalen under friidretts-VM i Göteborg.

Henkel la opp i 2000.

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:de:Heike Henkel|Heike Henkel]]» frå ,  den 11. september 2014.*  
 

## Bakgrunnsstoff
*
Kjemisk industri

**Kjemisk industri** viser til fleire former for industriverksemd der ein forsker på og bruker kontrollerte kjemiske prosessar til å danna ønskte stoff, til dømes drivstoff, gjødsel, medikament, reingjeringsmiddel eller mellomprodukt til vidare industriell bruk. 

Den kjemiske industrien voks fram i lag med den industrielle revolusjonen og utviklinga av moderne kjemi og kjemiteknikk.

Større norske verksemder innan kjemisk industri er mellom anna Norsk Hydro, Dynea, Orkla og Elkem. 

## Sjå òg
* Kjemisk anlegg
* Bioteknologiindustri
* Næringsmiddelindustri
* Legemiddelindustri

## Kjelder
*Lundberg, Nils H. «Kjemisk industri» (19. mars 2009), *Store norske leksikon*. 

**Denne artikkelen bygger på «[[:da:Kemiske industri|Kemiske industri]]» frå ,  den 11. september 2014.*  
 

## Bakgrunnsstoff
Snakes and Ladders av Gerry Rafferty

***Snakes and Ladders*** er det fjerde studioalbumet til Gerry Rafferty. Det kom ut i 1980 etter suksessen han hadde hatt med dei to førre albuma, *[[City to City]]* og *[[Night Owl av Garry Rafferty|Night Owl]]*. Albumet nådde 15. plassen i Storbritannia, men berre 61. plassen i USA. Albumet vart gjeven ut på CD i 1989, men sletta kort tid etter, og kom først ut på CD igjen i august 2012 som ei dobbelplate i lag med *[[Sleepwalking av Gerry Rafferty|Sleepwalking]]*. Somme av songane har vore tilgjengeleg på samleplater. Ein av songane, «The Garden Of England», vart spelt inn i Beatles-produsenten George Martin sitt AIR studio på Montserrat. Alle songane var skrivne av Rafferty utanom ein – «Johnny's Song» – som var ei nyinnnspeling av ein song som vart gjeven ut av det tidlegare bandet hans, Stealer's Wheel, og ein annan – «Didn't I» – som var ei nyinnspeling av ein song frå Rafferty-albumet *[[Can I Have My Money Back]]* frå 1971.

Songen «Royal Mile» vart gjeven ut som singel i Storbritannia, men nådde berre 67. plassen her og 54. plassen i USA.

## Innhald

## Medverkande
*Gerry Rafferty – vokal, gitar, klaverinstrument
*Mo Foster – bass
*Ian Lynn – klaverinstrument
*Jerry Donahue – gitar
*Richard Harvey – synthesiser, blikkfløyte
*Bryn Haworth – gitar, slidegitar
*Richard Brunton – gitar
*Mel Collins – saksofon
*Betsy Cook – korvokal
*Liam Genockey – trommer
*Billy Livsey – piano, klaverinstrument
*Raphael Ravenscroft – saksofon
*Frank Ricotti – perkusjon
*Pete Wingfield – organ
*Pete Zorn – bass
*Billy Wingfield – piano, Moog synthesiser

## Lister
**Album**

**Singel**

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Snakes and Ladders (Gerry Rafferty album)|Snakes and Ladders (Gerry Rafferty album)]]» frå ,  den 11. september 2014.* 
*** oppgav desse kjeldene:*

## Bakgrunnsstoff
*
Bryn Haworth

**Bryn Haworth** () er ein britisk, kristen songar-låtskrivar, gitarist, og pioner innan jesusmusikk i rock. Han var fødd i Blackburn i Lancashire, og har gjeve ut kring 22 album og fleire singlar sidan 1970-åra, i tillegg til å vore gjestegitarist på mange andre album av rock- og folkeartistar. Han turnerer framleis i Storbritannia, hovudsakleg på små stader, kristne senter og i fengsel. 

Han vart presentert av BBC Radio 1-DJ-en John Peel på showet hans i 1974 og 1975 og har vore to gonger på fjernsyn på BBC Two sitt Old Grey Whistle Test. I 1970-åra var Haworth òg med i det vekentlege ITV-showet «Pop Gospel», presentert av Berni Flint.

I lag med kona Sally, har Haworth drive med mykje musikalsk og evangelisk arbeid i forskjellige fengsel. 

John Ingham skreiv om han i Sounds:

 *«. . . om me skal ha Gud-rock, så la det vere Bryn Haworth; han tenkjer først på musikken....du bør ta ein lytt»*.


## Solodiskografi

### Album
* *[[Let the Days Go By]]* (1974), Island Records ILPS 9287 
* *[[Sunny Side of the Street av Bryn Haworth|Sunny Side of the Street]]* (1975), Island Records ILPS 9332
* *[[Grand Arrival]]* (1978)
* *[[Keep the Ball Rolling]]* (1979)
* *[[The Gap av Bryn Haworth|The Gap]]* (1980)
* *[[12 Classics av Bryn Haworth|12 Classics]]* (1981)
* *[[Pass It On av Bryn Haworth|Pass It On]]* (1984)
* *[[Wings of the Morning av Bryn Haworth|Wings of the Morning]]* (1984, gjenutgjeve 1995)
* *[[Mountain Mover]]* (1986, re-issued 2012)
* *[[Blue and Gull av Bryn Haworth|Blue and Gull]]* (1989)
* *[[Chronology av Bryn Haworth|Chronology]]* (1989)
* *[[More Than a Singer]]* (1992)
* *[[The Bryn Haworth Band Live]]* (1993)
* *[[Slide Don't Fret]]* (1995)
* *[[The Finer Things in Life]]* (med Kevin Prosch, 1997)
* *[[Songs & Hymns]]* (1999)
* *[[More Than a Singer / Band Live]]* (dobbel-CD, 2002)
* *[[Water from the Rock]]* (2002)
* *[[Let the Days Go By]]* / *[[Sunny Side of the Street av Bryn Haworth|Sunny Side of the Street]]* (dobbel-CD, 2004)
* *[[Simply Bryn Haworth]]* (Triple CD, 2005)
* *[[Keep the Faith av Bryn Haworth|Keep the Faith]]* (2005)
* *[[One Way Ticket av Bryn Haworth|One Way Ticket]]* (2010)
* *[[Inside Out av Bryn Haworth|Inside Out]]* (2010), ei samleplate for fangar
* *[[Time Out]]* (2014)
* *[[Rebel Man]]* (2015)

### Singlar
* «Grappenhall Rag» (1974, Island Records)
* «Give All You Got to Give» (1975, Island Records, WIP 6240)
* «We're All One» (1978, A&M Records, AMS 7361)
* «Woman Friend» (1978, A&M Records, AMS 7371)
* «Come See What Love / Full Day» (1978)
* «Keep the Ball Rolling» (1979)
* «A Real Giveaway» (1979, with Albert Lee, 9 Track Limited Edition Promo)
* «Unchained Melody» (1979)
* «City Boy» (1979)
* «It Could Have Been Me» (1980)
* «Enough is Enough» (2019)

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Bryn Haworth|Bryn Haworth]]» frå ,  den 11. september 2014.* 
*** oppgav desse kjeldene:* 

## Bakgrunnsstoff
*
Christopher Neil

**Christopher Neil** () er ein britisk plateprodusent, låtskrivar, songar og skodespelar.

Han har arbeidd med Celine Dion, a-ha, Cher, Rod Stewart, Paul Young, Gerry Rafferty, Mike + the Mechanics, Marillion, Moody Blues, Shakin' Stevens, Sheena Easton, Bonnie Tyler, Paul Carrack, Amazulu, Morton Harket, Dollar, Toyah Wilcox og mange andre.

Neil starta i midten av 1960-åra som songar med Manchester-gruppa The Chuckles. I 1972 gav han ut soloalbumet *Where I Belong* på RAK Records.

Han arbeidde som skodespelar i 1970-åra og spelte Jesus i West End-oppsetninga av *[[Jesus Christ Superstar]]* og Ginger i *[[Leaping Ginger]]* ved Royal Exchange Theatre Manchester før han vart plateprodusent på fulltid. I 1976 spelte han i den britiske TV-serien *[[Rock Follies]]*.

## Hitsinglar
Christopher Neil har produsert mange songar som har nådd topp 10 på UK Singles Chart eller ''Billboard'' Hot 100 i USA:

## Sjå òg
* :Kategori:Album produserte av Christopher Neil

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Christopher Neil|Christopher Neil]]» frå ,  den 11. september 2014.*  

## Bakgrunnsstoff
* 
*
Kenny Craddock

**Kenny Craddock** () var ein engelsk instrumentalist, komponist og produsent. Gjennom karrieren har han arbeidd for artistar som Ringo Starr, Ginger Baker, Billy Bragg, Gerry Rafferty og Alan White. Han samarbeidd med Alan Hull og Lindisfarne, og vart med i gruppa i 1973 og fram til dei vart oppløyst for ei stund i 1975. Han har vore musikalsk leiar for Van Morrison og Mary Black.

Craddock byrja å turnere med Van Morrison tidleg i 1980-åra, og spelte klaverinstrument med han til kring 1985. Craddock skreiv ein song i lag med Morrison, «Before the World», på albumet *[[Too Long in Exile]]* frå 1993.

I 1990-åra spelte han med Colin Gibson på musikken til situasjonskomedien *[[Joking Apart]]*. Craddock spelte sjølv kjenningsmelodien til showet, ein versjon av Chris Rea-songen «Fool (If You Think It's Over)». På denne tida turnerte Craddock med Paul Brady.

Craddock flytta til Portugal i 2001, der han døydde i ei bilulukke etter det første soloalbumet han var ferdig, *Mad as the Mist and Snow*.

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Kenny Craddock|Kenny Craddock]]» frå ,  den 11. september 2014.* 
*** oppgav desse kjeldene:*


## Bakgrunnsstoff
*
North and South av Gerry Rafferty

***North and South*** er det sjette studioalbumet til Gerry Rafferty. Det var det første studioalbumet til Rafferty på seks år og han her igjen saman med produsenten Hugh Murphy. Albumet fekk greie meldingar og vart gjeve ut på LP og CD i 1988. Ein av singlane var «Shipyard Town», som òg vart gjeven ut på fleire samlealbum. Det vart rekna som det beste albumet til Rafferty sidan *[[Night Owl av Gerry Rafferty|Night Owl]]*. 

## Innhald

## Medverkande
*Gerry Rafferty – vokal, organ, synthesiser, piano, gitar
*Mo Foster – bass, bandlaus bass
*Andrew White – sopransaksofon
*Jerry Donahue – gitar
*Bryn Haworth – slidegitar
*Geraint Watkins – trekkspel
*Arran Ahmun – trommer, perkusjon
*Alan Clark – synthesiser, Hammondorgel
*Mel Collins – saksofon
*Betsy Cook – elektrisk piano
*Ken Craddock – synthesiser, Hammondorgel
*Ian Maidman – bass
*William Malone – strings, arranger
*Morris Pert – perkusjon
*Davy Spillane – fløyte, sekkepipe
*Pete Zorn – bass
*Ric Sanders – fele
*Gered Mankowitz – photography

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:North and South (album)|North and South (album)]]» frå ,  den 11. september 2014.* 
*** oppgav desse kjeldene:*


## Bakgrunnsstoff
*
Andrew White

**Andrew White** () er ein USA-amerikansk multi-instrumentalist, musikkforskar og forleggar. 
Han speler særleg jazz og R'n'B på saksofon, obo og bass.

## Biografi

White var fødd i Washington, D.C., og voks opp i Nashville i Tennessee. Han kom attende til Washington, D.C. i september 1960 for å studere ved Howard University. Han var ferdig der i juni 1964 med ein bachelor i musikk. Han studerte så ved Musikkonservatoriet i Paris i Frankrike.

Som saksofonist byrja White å spele jazz i september 1960 i J.F.K. Quintet. (1961-63). Han spelte seinare med Kenny Clarke (1965), Otis Redding (1967), McCoy Tyner (1970), Elvin Jones (1980-81), Beaver Harris (1983), The Julius Hemphill Saxophone Sextet (1987), The Six Winds Dutch Saxophone Sextet (1999), og i sin eigen Andrew White's ZORROSAX ALLSTARS, saksofonsekstett (2002), i tillegg hundrevis av spelejobbar med andre artistar. 

Som bassist spelte White hovudsakleg med Stevie Wonder, frå 1968 til august 1970, samstundes som han spelte obo i American Ballet Theatre Orchestra. Han var òg bassist for The 5th Dimension, frå  1970 til 1976. Han spelte bass i jazzfusiongruppa Weather Report på albumet *[[Sweetnighter]]*, spelt inn i januar 1973 på Columbia Records.

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Andrew White|Andrew White]]» frå ,  den 11. september 2014.* 
*** oppgav desse kjeldene:*


## Bakgrunnsstoff
*American International Artists
Geraint Watkins

**Geraint Meurig Vaughan Watkins** () er ein walisisk rock and roll-pianist og trekkspelar som har spelt for artistar som Nick Lowe, Dave Edmunds, Van Morrison, Mark Knopfler, Paul McCartney, Roy St. John og Shakin' Stevens. Han har òg gjeve ut fleire album under sitt eige namn. 

## Biografi
Watkins var fødd i Abertridwr, nær Caerphilly i Wales. I ungdomen, tidleg i 1970-åra, spelte han i Red Beans And Rice og Juice on the Loose. Bandet Red Beans And Rice tiltrekte seg nok merksemd til at dei flytta til London for å bygge vidare på karrieren sin. Då dei vart oppløyst, spelte Watkins solo på pubar i London og med forskjellige band, som Southside United (som han spelte inn eit album med), the Cable Layers, Klondike Pete and the Huskies og Micky Jupp. Han spelte inn eit soloalbum, *Geraint Watkins & The Dominators* (1979), produsert av Andy Fairweather Low. Han spelte så som studiomusikar for Dr. Feelgood, Rory Gallagher, Andy Fairweather-Low, The Fabulous Thunderbirds, The Blues Band, Box of Frogs, The Stray Cats, Carl Perkins og Eric Clapton.

I 1980-åra spelte Watkins trekkspel og piano med The Balham Alligators, eit band som spelte musikk frå Louisiana på pubane i London. I 1980-åra spelte han òg fast i bandet til Dave Edmunds. Mellom 1984 og 1989 spelte Watkins piano og trekkspel på fem plater med det nederlandske bandet Normaal. Han song, spelte piano og trekkspel på Klondike Pete and the Huskies-albumet *Some of the Fellers* i 1981, og sidan i 2010 på *Who Axed You*. I nyare tid har Watkins spelt med Bill Wyman's Rhythm Kings; og spelt på Nick Lowe-albuma *[[The Impossible Bird]]* (1994), *[[Dig My Mood]]* (1998), *[[The Convincer]]* (2001), *[[Untouched Takeaway]]* (2004) og *[[At My Age]]* (2007); og Van Morrison-albuma *[[Back on Top av Van Morrison|Back on Top]]* (1999), *[[Down the Road av Van Morrison|Down the Road]]* (2002), *[[Pay the Devil]]* (2006) og *[[Keep It Simple]]* (2008).

I 2009 og 2011 turnerte Watkins med Bill Wyman's Rhythm Kings på klaverinstrument og trekkspel, og turnerte med Peter Green & Friends som klaverspelar i 2010. Watkins turnerte òg med Nick Lowe på klaverinstrument.

## Diskografi

* *Geraint Watkins & the Dominators* (1979)
* *Bold as Love* (1997)
* *Dick Lovejoy's Original Southside United Volume 1* (1998)
* *The Official Bootleg* (2001)
* *The Bootleg after the Bootleg* (2001)
* *Dial 'W' for Watkins* (2004)
* *In a Bad Mood* (2008)

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Geraint Watkins|Geraint Watkins]]» frå ,  den 11. september 2014.* 
*** oppgav desse kjeldene:*
* George Martin, *Making Music: The Guide to Writing, Performing & Recording - Page 189*, W. Morrow, 1983, ISBN 0-688-01465-8
* ''Pianist Geraint Watkins: 'Dial W''' by David Greenberger at National Public Radio



## Bakgrunnsstoff
*«It's Easy To Say 'Bon Temps Rouler" ved youtube.com, frå *In a Bad Mood*, 2008, Gulltop AU79CD002
Jean Galfione

**Jean Galfione** () er ein fransk tidlegare stavhoppar frå Paris. Han vart olympisk meister i øvinga under OL 1996 i Atlanta og tok elles tre bronsemedaljar i EM og VM i friidrett i tida 1994-98.

### Aktiv
Galfione høyrde til verdseliten i stavhopp frå han var 20 år gammal. Hans store gjennombrot kom då han tok bronsemedaljen i øvinga under EM 1994 i Helsingfors med eit hopp på 5,85 m. Året etter tok han bronse også i verdsmeisterskapen i Göteborg, knipe slått av sølvmannen Maksim Tarasov frå Russland.

Høgdepunktet opplevde Galfione då han vann den olympiske gullmedaljen i stavhopp i Atlanta 1996, på same høgda som Igor Trandenkov frå Russland og Andrej Tivontjik som representerte Tyskland. Både Galfione og Trandenkov klarde 5,92 m i fyrste forsøk, Tivontjik måtte ha to forsøk. Ingen av dei tre klarde neste høgda, dermed vart det utslagsgjevande for gullstriden at Trandekov hadde brukt fleire forsøk på lågare høgder enn Galfione.

Galfione tok bronsemedaljen i europameisterskapen 1998, fem centimeter under dei andre medljevinnarane. Våren 1999 vann han innandørs-VM ved å ta seg over 6,00 meter. I juni månad 1999 forbetra han den franske rekorden utandørs til 5,98 meter. Etter å ha gått over 5,70 m i kvalfiseringa under VM i friidrett 1999, bomma han i alle forsøka på opningshøgda, nett slik han hadde gjort i VM 1997.

### Medaljar og plasseringar i internasjonale meisterskap
*VM 1991 i Tokyo: Nr 10 – 5,40 m
*VM 1993 i Stuttgart: Nr 8 – 5,70 m
*EM 1994 i Helsingfors: Bronsemedalje – 5,85 m
*VM 1995 i Göteborg: Bronsemedalje – 5,86 m, bakom Maksim Tarasov (5,86 m)
*OL 1996 i Atlanta: Gullmedalje – 5,92 m, framom Igor Trandenkov (5,92 m)
*VM 1997 i Aten: Nr 12
*EM 1998 i Budapest: Bronsemedalje – 5,76 m, framom Danny Ecker (5,76 m)
*VM 1999 i Sevilla: Nr 11
*OL 2000 i Sydney: Utslått i kvalifiseringa (5,55 m -nr 16)
*VM i 2005 i Helsingfors: Utslått i kvalifiseringa (5,45 m -nr 13)

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:de:Jean Galfione|Jean Galfione]]» frå ,  den 11. september 2014.*  
 

## Bakgrunnsstoff
*
Bob Richards

**Bob Richards**, eigentleg **Robert Eugene Richards** () var ein USA-amerikansk friidrettsutøvar frå Champaign i Illinois som tevla internasjonalt i stavhopp og tikamp. Han vart olympisk meister i stavhopp både i 1952 og 1956.

## Aktiv
Richards var ein av dei tre deltakarane som under sommar-OL 1948 i London tok seg over 4,20 meter. Hans landsmann, Guinn Smith, klarde også den neste høgda, 4,30 m, og vart olympiameister. Sjølv fekk Richards bronsemedaljen, ettersom Erkki Kataja frå Finland tok sølv då han hadde berre feilfrie forsøk før han rauk ut etter 4,20 m.

Fire år seinare, under OL 1952 i Helsingfors, vann Richards stavhopptevlinga med eit hopp på 4,55 meter, ny olympisk rekord. Landsmannen Donald Laz tok sølv på 4,50 m og Ragnar Lundberg fra Sverige bronse med 4,40 m.

Richards vann så sin andre olympiske tittel i stavhopp under sommarleikane 1956 i Melbourne. Vinnaresultatet, 4,56 m, vart ei forbetring av hans eigen olympiske rekord med ein centimeter. Hans landsmann Bob Gutowski tok sølv med 4,53 m, medan Georgios Roubanis frå Hellas fekk bronsen med 4,50 m. I Melbourne deltok Richards også i tikamptevlinga, der han kom på trettande plass med 7313 poeng, vel 800 poeng bak den suverene vinnaren Milt Campbell, også han ein av hans landsmenn.

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:de:Bob Richards|Bob Richards]]» frå ,  den 11. september 2014.*
Abzucht

**Abzucht** (i øvre løp òg kalla **Wintertalbach**) er ei elv i Niedersachsen i Tyskland. Ho er ei venstre sideelv til Oker, og er 12,1 kilometer lang med eit nedbørfelt på 31,6 km². Abzucht har utspring ved Wintertal i Harz-fjella, på nordaustsida av Schalke (762 moh). Elva renn derfrå i nordleg retning. På vestsida av byen Goslar renn Abzucht saman med den betydeleg større sideelva Gose, og snur deretter mot nordaust og seinare aust. Elva renn gjennom den historiske gamlebyen i Goslar, og munnar ut i Oker rundt tre kilometer austom byen.

## Referansar
Sleepwalking av Gerry Rafferty

***Sleepwalking*** er det femte studioalbumet til Gerry Rafferty, gjeve ut i 1982. Det var oppfølgjaren til *[[Snakes and Ladders av Gerry Rafferty|Snakes and Ladders]]* frå 1980. Albumet var det siste han gav ut for Liberty/United Artists, og det siste på seks år.

*Sleepwalking* vart produsert av Rafferty i lag med Christopher Neil som sidan vart produsent for Mike + The Mechanics. I motsetnad til dei førre Rafferty-albuma, var det mykje meir bruk av synthesiserar og trommeprogrammering, mellom anna gjort av Christopher Neil, med bidrag frå dei britiske studiomusikarane Hugh Burns, Mo Foster, Liam Genockey, Kenny Craddock, Maurice Pert og Mel Collins.

Albumet vart gjeve ut som eit dobbeltalbum med *[[Snakes and Ladders av Gerry Rafferty|Snakes and Ladders]]* av EMI i august 2012.

Songen «The Right Moment» frå albumet vart seinare spelt inn av Olivia Newton-John i 1985 for albumet hennar *Soul Kiss*.

## Innhald

## Medverkande
*Gerry Rafferty – vokal, gitar, klaverinstrument
*Liam Genockey – trommer
*Christopher Neil – synthesiser, trommeprogrammering
*Mel Collins – saksofon
*Ian Lynn – klaverinstrument
*Alan Clark – klaverinstrument
*Kenny Craddock – klaverinstrument
*Mo Foster – bass

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Sleepwalking (Gerry Rafferty album)|Sleepwalking (Gerry Rafferty album)]]» frå ,  den 11. september 2014.*  
 

## Bakgrunnsstoff
*
Pete Zorn

**Pete Zorn** ()  var ein amerikansk multi-instrumentalist som spela roots-musikk. Han er mest kjend som eit langvarig medlem av bandet til Richard Thompson, der han var korvokalist og spela akustisk gitar, mandolin, saksofon, fløyte og tinnfløyte. Han var òg bassgitarist.

Zorn turnerte ofte med Thompson, men spelte òg med mange andre artistar og grupper som Arizona Smoke Revue, danna av den eldre broren Bill Zorn, Show of Hands, the Phil Beer Band, Elaine Paige, Thomas Anders, Gerry Rafferty, Barbara Dickson og bandet hans *WAZ*, i lag med Steve Tilston.

Han fekk ein hitt i Storbritannia i 1979 som ein del av Driver 67 med svogeren Paul Phillips med singelen «Car 67». han og Phillips møttest då Zorn kom til London med Fishbaugh, Fishbaugh og Zorn, eit tre mann stort folkrockband fekk kontrakt med CBS Records i London. Fordi han kunne spele mange instrument og har ei stort stemmeregsiter, vart Zorn mykje nytta som studiomusikar med Phillips som produsent i 1970-åra. Etter hitten «Car 67», spelte dei inn eit album kalla *Hey Mister Record Man*, under namnet Tax Loss. Bill og Conrad Zorn spelte òg.

I 2009 vart Zorn med Steeleye Span på vårturneen deira det året, der han erstatta Rick Kemp som var sjukemeldt.

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Pete Zorn|Pete Zorn]]» frå ,  den 11. september 2014.* 
*** oppgav desse kjeldene:*
Informasjonsarbeid

**Informasjonsarbeid** er eit samleomgrep for arbeidet med informasjon andsynes ei målgruppe eller ålmenta. Informasjonsarbeidarar kan vere tilsett i private bedrifter, organisasjonar eller offentlege verksemder, med ansvar for å formidle informasjon internt og eksternt. Bedriftene rekrutterer menneske på ulike felt for å få den beste informasjonen. Dette kan blandt anna vere folk med spisskompetanse, til dømes journalistar, politikarar, juristar og andre. 

I motsetnad til journalistar er ikkje informasjonsmedarbeidarar uavhengige og kritiske, men er opptekne av at den ønskte informasjonen skal kome fram og vere mest mogeleg positiv. For at informasjonsmedarbeidarar skal gjere ein god jobb, må dei byggje relasjonar til journalistar og medier. Til dømes prate med journalistar jamleg, halde dei oppdatert om kva som skjer, og heile tida vere organiserte. For å vere ein god og gjennomført informasjonsarbeidar skal ein ikkje lyge, men vere truverdig.

Ei undersøking utført av kommunikasjonsforeningen viser at i 2005 hadde 40% av kommunikasjonmedarbeidarane bakgrunn som journalistar. 

## Omdømme
Ein informasjonsarbeidar må ha eit godt omdømme for å vere meir truverdig. Eit godt omdømme trekkjer folk og skapar tillit blandt brukarane. Eit dårleg omdømme kan kome av usann informasjon eller dårleg service. Omdømme oppstår i skjæringspunktet mellom forventningar og opplevingar, som skapast av det aktuelle selskapet eller organisasjonen sin lovnad om levering.    

## Kjelder

* «Etikk i presse- og informasjonsarbeid» , infodesign.no (09.03.2001)
* «Hva er informasjon?» , mediana.no
* Asbjørnsen, Dag, Gunn Bjørnsen, Veslemøy Kjendsli, Trude Løvskar, Geir Totland (2007) *Mediemøte2* – Aschehoug, Oslo

----

**Delar av denne artikkelen bygger på «[[:nb:Omdømme|Omdømme]]» frå ,  den 20. september 2014.*
Hase

**Hase** er på hovdyr eit leddsamband mellom underlår og fotrot; på menneske er hasen søkket på baksida av kneet. Ordet er truleg samansett av ei avleiing av hæl og sene, og kan opphavleg av vore bruka om senene på baksida av kneet.
Vjatsjeslav Voronin

**Vjatsjeslav Voronin** () er ein russisk tidlegare friidrettsutøvar som tevla i høgdehopp. Han vart verdsmeister i øvinga i 1999 og tok VM-sølv i 2001. Hans personbeste er 2,40 m og frå 2000.

### Aktiv
Voronin vart russisk meister i høgdehopp i 1999. Same sesongen vann han gullmedaljen i øvinga under friidretts-VM 1999 i Sevilla, ved å hoppe over 2,37 m som den einaste utøvaren, kanadiske Mark Boswell tok sølv med 2,35 m og Martin Buß frå Tyskland fekk bronsen på 2,32 m.

Ved innandørs-EM 2000 i Gent vann Voronin høgdeøvinga med eit hopp 2,34 m, same høgda klarde dei andre medaljevinnarane; Martin Buß og serbaren Dragutin Topić, desse to etter fleire forsøk enn Voronin. Den 5. august 2000 sette han russisk rekord med 2,40 m i London, verdsbeste for året. Dermed var han i det absolutte favorittsjiktet før sommarleikane i Sydney. I OL-tevlinga kom han ikkje høgre enn 2,29 m og vart nummer ti, landsmannen Sergej Kljugin vart olympiameister med 2,35 m.

Under verdsmeisterskapen 2001 i Edmonton lukkast Voronin å vinne ein gullmedalje på eit såpass ordinært resultat som 2,33 m, ein siger han delte med landsmannen Jaroslav Rybakov.

Etter to svakare sesongar var Voronin i 2004 atter god for høgder over 2,30 m. I dei olympiske leikane 2004 i Aten stoppa han på akkurat same høgda som i førre OL, 2,29 m, og vart nummer ni.

I 2005 vart Voronin russisk meister i høgdehopp for andre gong. Under verdsmeisterskapen 2005 i Helsingfors stoppa han endå ein gong på 2,29 m i ein stor meisterskap. Tevlinga fann stad i regn og 2,29 m var nok til å vinne sølv, men Voronin hadde flest forsøk av alle som tok seg over høgda og vart dermed åttandemann i tevlinga.

### Medaljar og plasseringar i internasjonale meisterskap
*VM 1999 i Sevilla: Gullmedalje – 2,37 m, framom Mark Boswell (2,35 m)
*OL 2000 i Sydney: Nr 10 – 2,29 m
*VM 2001 i Edmonton: Sølvmedalje – 2,33 m, delt med Jaroslav Rybakov
*OL 2004 i Aten: Nr 9 – 2,29 m
*VM i 2005 i Helsingfors: Nr 8 – 2,29 m
*OL 2008 i Beijing: Utslått i kvalifiseringa (2,25 m -nr 14)

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:de:Wjatscheslaw Nikolajewitsch Woronin|Wjatscheslaw Nikolajewitsch Woronin]]» frå ,  den 12. september 2014.*
Birgitte Reitan

**Birgitte Reitan** () er ein norsk idrettsutøvar i greina paradressur. Ho tok i 2014 gull i nordisk meisterskap og noregsmeisterskap i grad 1a. Ho rir ein fjordhest som heiter Sno, og ekvipasjen er omtykt både i Noreg og i utlandet. Birgitte Reitan deltok i WEG (World Equestrian Games) i 2014.

## Kjelder

*Ryttarprofil med resultat ved horsepro.no
*«Her er medaljevinnerne i NM-FH 2014» , *Dressur såklart* (05/08/2014)

## Bakgrunnsstoff
*
Rolf Danneberg

**Rolf Danneberg** () er ein tysk tidlegare friidrettsutøvar frå Hamburg som tevla for Vest-Tyskland. Han vann gullmedaljen i diskoskast under OL 1984 i Los Angeles med 66,60 meter. Fire år seinare fekk han bronsemedaljen i same øvinga under dei olympiske leikane i Seoul. Personleg rekord er på 67,60 m.

### Aktiv
Danneberg vart vesttysk meister i diskoskast i 1980, men deltok ikkje i sommar-OL ettersom
Vest-Tyskland boikotta leikane i Moskva. Han fekk sin internasjonale meisterskapsdebut to år seinare, utan å nå EM-finalen i Aten.

I 1984 vart Danneberg olympisk meister i diskoskast under leikane i Los Angeles. Halvvegs i finalen låg han utanfor medaljeplass, men fekk i fjerde omgang opp eit kast som målte 66,60 m. Dermed gjekk han opp i leiinga, 30 cm framom arrangørlandet sin eigen meister, Mac Wilkins. Kastet viste seg å halde til OL-gull.

Etter ein ellevteplass i EM 1986, stod Danneberg for betre prestasjonar i 1987-sesongen. I mai månad gjorde han sitt livs lengste kast med 67,60 m i Berlin. Tre månader seinare kom han på fjerdeplass under VM 1987, seks centimter frå bestekastet til bronsemedaljøren Luis Delís frå Cuba.

Under OL 1988 lukkast Danneberg å vinne ein ny OL-medalje. Etter ein mindre god serie smelte han til med 67,38 m i sitt femte forsøk og tok bronsemedaljen, berre 10 cm bak sølvmedaljøren sitt bestekast. To år etter vart Danneberg nummer seks i diskostevlinga i EM 1990.

### Medaljar og plasseringar i internasjonale meisterskap
*EM 1982 i Aten: Utslått i kvalifiseringa
*OL 1984 i Los Angeles: Gullmedalje – 66,60 m, framom Mac Wilkins (66,30 m)
*EM 1986 i Stuttgart: Nr 11 – 61,60 m
*VM 1987 i Roma: Nr 4 – 65,96 m, bakom Luis Delís (66,02 m)
*OL 1988 i Seoul: Bronsemedalje – 67,38 m
*EM 1990 i Split: Nr 6 – 63,08 m

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:de:Rolf Danneberg|Rolf Danneberg]]» frå ,  den 13. september 2014.*  
 

## Bakgrunnsstoff
*
Pandya

**Pandyariket** (tamil பாண்டியர், *pandiya*) var eit tamilsk rike sør i noverande India og Sri Lanka som fanst frå minst 300-talet f.Kr. til første halvdelen av 1500-talet.
Riket hadde omfattande handel og kontakt med andre område, både med rike rundt Bengalbukta og med det gamle Hellas og Romarriket.

Pandyariket byrja heilt i sør på det indiske subkontinentet, og den første hovudstaden var hamnebyen  Korkai. Etterkvart som riket breidde seg nordover - til dagens Andhra Pradesh - blei hovudstaden flytta lengre inn i landet, til Madurai. Her bygde dei mellom anna det storslåtte Minakshi Amman-tempelet.

Riket tapte ei tid makt til Tsjera-, Tsjola- og Pallavarika. Det voks på ny på 1100-talet, og hadde stor makt fram til 1300-talet, under «dei fem pandyaene». Etter dette gjekk riket gjekk tilbake på grunn av indre konfliktar og ytre press, som invasjonar frå det muslimske Delhisultanatet. Ved midten av 1500-talet hadde Pandyariket tapt alle territoria sine.

## Kultur
Pandya-dynastiet rekna seg som etterkomarar av Pandu, far til Pandava-brørne i det indiske storverket *[[Mahabharata]]*.
Pandya-herskarane var opphavleg djainar, men blei etterkvart sjaivittar, eller Sjiva-dyrkarar. Dei er mykje omtalt i tamilsk dikting frå Sangam-tida, og fleire pandyakongar skal sjølv ha vore diktarar.

## Kjelder

*«Pandya dynasty» (2014), *Encyclopædia Britannica*.
*Wilfred H. Schoff, «Tamil Political Divisions in the First Two Centuries of the Christian Era», *Journal of the American Oriental Society*, Vol. 33, (1913), pp. 209-213. DOI: 10.2307/592826

## Bakgrunnsstoff
Vladimir Dubrovsjtsjik

**Vladimir Vladimirovitsj Dubrovsjtsjik** () er ein kviterussisk tidlegare diskoskastar som vart europameister i 1994 og tok sølvmedaljen både under VM 1995 og OL 1996. Det lengste kastet hans er på 69,28 m og frå 2000.

### Aktiv
Dubrovsjtsjik vann gullmedaljen i diskoskast under EM i friidrett 1994. Med 64,78 m i sitt beste kast, vann han han ei jamn tevling med ein margin på 22 cm til russaren Dmitrij Sjevtsjenko som tok sølv og tyske Jürgen Schult på bronseplass med 64,18 m. Dubrovsjtsjik vart den fyrste frå Kviterussland som vart europameister i friidrett. Året etter fekk han sølvmedaljen under friidretts-VM i Göteborg med 65,98 m, Lars Riedel frå Tyskland vann ein klar siger med 68,76 m, medan Dubrovsjtsjik sin kandsmann Vassil Kapzjukh fekk bronse med 65,88 m.

Sølv vann Dubrovsjtsjik også under dei olympiske leikane 1996 i Atlanta. Med 66,60 m hamn også her langt bak Riedel på 69,40 m, men føre bronsevinnar Kapzjuch på 65,80 m. Ved VM 1997 i Aten hamna Dubrovsjtsjik på fjerdeplassen med eit kast på 66,12 m, to centimeter bakom bak  bronsemannnen Jürgen Schult frå Tyskland. I universiaden 1997 gjekk Dubrovsjtsjik heilt til topps i diskos-tevlinga.

I dei neste store meisterskapane; EM 1998, VM 1999 og OL 2000 vart Dubrovsjtsjik høvesvis nummer seks, seks og sju i diskoskasting etter bestekast på kring 64-65 meter.

Dubrovsjtsjik vart kviterussisk meister i diskoskasting i åra 1993-96, samt 1999. Det lengste kastet hans er på 69,28 m og vart oppnådd i Minsk 3. juni 2000. Han la opp etter 2001-sesongen.

### Medaljar og plasseringar i internasjonale meisterskap
*VM 1993 i Stuttgart: Utslått i kvalifiseringa (60,38 m – nr 16)
*EM 1994 i Helsingfors: Gullmedalje – 64,78 m, framom Dmitrij Sjevtsjenko (64,56 m) 
*VM 1995 i Göteborg: Sølvmedalje – 65,98 m, bakom Lars Riedel (68,76 m)
*OL 1996 i Atlanta: Sølvmedalje – 66,60 m, bakom Lars Riedel (69,40 m)
*VM 1997 i Aten: Nr 4 – 66,12 m, bakom Jürgen Schult (66,14 m)
*EM 1998 i Budapest: Nr 6 – 63,96 m
*VM 1999 i Sevilla: Nr 7 – 64,00 m
*OL 2000 i Sydney: Nr 7 – 65,13 m
*VM 2001 i Edmonton: Utslått i kvalifiseringa (61,73 m -nr 13)

## Merknadar

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:de:Uladsimir Dubrouschtschyk|Uladsimir Dubrouschtschyk]]» frå ,  den 12. september 2014.*
Pallava

**Pallava** var eit tamilsk rike som fanst frå 200- til 800-talet sør i dagens India. Hovudstaden deira var Kanchipuram, der dei reiste ei rekkje tempel. Dynastiet reiste også kysttempla i Mahabalipuram, ein del av verdsarva.

Pallavariket voks fram då Satavahanadynastiet, som dei tidlegare hadde lege under, gjekk tilbake.
Riket blei mektigare under styret til Mahendravarman I (571–630) og Narasimhavarman I (630–668). Det dominerte telugu- og dei nordlege delane av tamilregionen i omtrent 600 år, fram til slutten av 800-talet.

Gjennom historia var Pallavariket i stadig konflikt med både Tsjalukyariket i Badami i nord og Tsjola- og Pandyarika i sør. På slutten av 800-talet blei riket endeleg overvunne av Tsjola.

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Pallava dynasty|Pallava dynasty]]» frå , og «[[:nb:Pallava-dynastiet|Pallava-dynastiet]]» frå  den 13. september 2014.*  
 
## Bakgrunnsstoff