Finsk morfologi

**Finsk morfologi** er læra om korleis finske ord blir bøygde, og korleis det blir avleidd nye finske ord av eksisterande ord.

## Dei fleste ord blir bøygde
Det finst ei lita gruppe ord i finsk som ikkje blir bøygd (partiklar, visse adverb, ei lita gruppe adjektiv, men dei fleste finske ord har hundrevis, i nokre tilfelle tusenvis av bøyingsformer. Dei bøygde orda kan delast inn i tre hovudtypar: dei som følgjer det nominale mønsteret (substantiv, adjektiv, pronomen), dei som følgjer det verbale (verb), og dei som fell utanfor dei to hovudmønstra (adverb). Nokre av bøyingsformene til verba er partisipp, som partisipp kan dei opptre som adjektiv, og dermed få den same regulære kasusbøyina som andre nomen.

Til skilnad frå indoeuropeiske språk har ikkje finsk (eller dei fleste andre uralske språk) bøyingsklasser, dei har derimot stammeklasser. Skilnaden er at for språk med ulike bøyingsklasser vil ord med formelt sett lik stamme få ulike bøyingssuffiks (norsk *tenkje - tenkte* men *lenkje - lenka*), men i stammeklassespråk er det omvendt: Stammene oppfører seg ulikt, og der det er ulike bøyingssuffiks er ulikskapen alltid eit resultat av ulik stammeform. Døme på stammeklassebøying i norsk har vi for fortidsformene *-te* og *-dde* i verb som *nå* og *reparere*: Verb på *-ere* med tonelag 1 får alltid *-te*, og verb på trykksterk lang vokal får alltid *-dde*. Finsk er av denne siste typen.

## Avleidde ord
Finsk har ein rik avleiingsmorfologi. Med hjelp av suffiks er det mogleg å danne nye ord av eksisterande, både innanfor same ordklasse og på tvers av ordklassene. Viss vi ser på dei to sentrale ordklassene substantiv og verb kan vi setje opp denne oversikta.

### Nominale avleiingar

Finsk har omtrent 70 suffiks for å danne nye substantiv. I oversikta over suffiks nedanfor blir symbolet *A* brukt for å uttrykkje *a* eller *ä*, det same gjer *O* (*o, ö*) og *U* (*u, y*), alle finske suffiks har to versjonar (*-lA* kan vere *-la* eller *-lä*, fordelinga blir regulert av reglane for vokalharmoni.

#### Eigenskapsavleiingar

Eigenskapsavleiing er *-(U)Us*, det uttrykkjer *eigenskapen ved X*, t.d. *poikkeavuus < poikkeava* («det at ein er avvikande»  *Isä syöttää vauvaa ruoalla* «Far matar spedbarnet med mat»

Automativ og refleksiv fjernar eit argument med ei semantisk rolle:

* *-U-*: *Mies kaataa puun* «Mannen veltar treet» => *Puu kaatuu* «Treet veltar»
* *-UtU*: *Äiti pesee lasta* «Mor vaskar barnet» => *Lapsi peseytyy* «Barnet vaskar seg»

Suffiksa som endrar aksjonsarten kan vere inkoative (handlinga startar), momentane (handlinga er kort), iterative (handlinga skjer mange gonger), kontinuative (handlinga held fram og held fram):

* *-ele-*: *Pekka ajaa* «Pekka køyrer» => *Pekka ajelee* «Pekka driv og køyrer»

### Avleiingsprefiks

Finsk har to avleiingsprefiks, *epä* «u-» og *ei-*, som i *epäinhimillinen* («umenneskeleg», til *inhimillinen* «menneskeleg»), og i *ei-sosialistinen* («ikkjesosialistisk»). I tillegg finst det mange prefiks i lånord, som *anti-, dis-, in-, non-, a-, de-, eks-, post-, bi-, di-*. Som regel blir dei brukt i lag med innlånte grunnord, som i *invarianssi*, *irrationaalinen*, men dei kan også setjast til finske ord, som delvise omsetjingslån, t.d. *antisankari* «antihelt», frå *sankari*, helt.

Prefiksa uttryker anten negasjon eller negativitet, eller dei er del av innlånte framandord. Dei skil seg altså både formelt og semantisk frå avleiingssuffiksa.

## Bøyingsmorfologi

### Nominal morfologi

Finsk skil mellom ordklassene substantiv, adjektiv, pronomen, determinativ og numeral, men alle desse ordklassene har morfologiske fellestrekk; dei blir bøygd i kasus og numerus, og dei blir gjerne slått saman under overskrifta *nominal morfologi* i finsk grammatikk. Ordklassene skil seg frå kvarandre morfologisk også, t.d. substantiva possessivsuffiks, adjektiva gradbøying og talorda ei slags repetitiv bøying, t.d. blir «til 134 gjester» omsett til noko sånt som *hundre-*'til**-tre-**til**-ti-**til**-fire-**til** gjester-**til*'.*

#### Kasus

Tidlegare brukte dei finske namn for kasusa i det finske skoleverket, i dag bruker dei latin (nominatiivi, akkusatiivi, osb.). Det gamle namnesystemet gav ei god skildring av posisjonen til kasusa i kasussystemet, og dei er derfor lista opp her:

I tillegg har finsk det marginale kasuset prolativ, i uttrykk som maitse, meritse, postitse, via land, sjø, post.

#### Numerus

Finske nomen blir bøygd i singularis og pluralis. Singularisforma er umarkert. Viss nomenet står i nominativ (og akkusativ), får pluralisforma lagt til ein *-t*, som i *autot* «bilar» av *auto* «bil». I alle andre kasus blir pluralis uttrykt med *-i-*, som intervokalisk blir til *-j-* (*autojen, autoissa*, «bilanes, i bilane»). Som i dei fleste andre uralske og tyrkiske språk blir ikkje pluralis brukt etter talord, i staden står substantivet i singularis, og i finsk i partitiv singularis (*viisi autoa* fem bil-sg.par «fem bilar»).

### Verbal morfologi

Finske verb blir bøygde i tempus, modus, person og tal. Som infinitte former (infinitiv, partisipp) blir dei også bøygde i tal og kasus.

#### Stammeklassar
Finske verb blir delt inn i seks stammeklassar. Nokre av klassane har undergrupper alt etter kva utlydssamband dei har. Sjølve bøyingsendingane er like for alle seks typane, men stammen går gjennom ulike endringar i dei seks ulike stammeklassane. Dermed skil finske stammeklasser seg frå indoeuropeiske bøyingsklasser, der variasjonen ligg i bøyingsendinga. For å kunne bøye eit verb må brukaren kjenne att stammetypen.

Type 1 er tostava, og endar på lang vokal eller vokalsamband. Type 2 er tostava med lang rotvokal eller diftong, og har *-da/dä* i infinitiv. Skilnadene mellom dei 4 andre typane går fram av tabellen. Som i andre finske bøyingsparadigmer endrar også her stammen seg ved stadieveksling.

På bakgrunn av denne tabellen er det mogleg å byggje det fullstendige bøyingsparadigmet for kvart einaste finske verb (med unntak av ein del stammevekslingar i type 4, der nokre verb får *-ti* i staden for *-si* i preteritum).

## Bakgrunnsstoff

* Giellateknos paradigmegenerator
* Lingsofts morfologiske analysator

## Litteratur

* Karlsson, Fred 1976: *Finskans struktur*. LiberLäromedel, Lund 1976.
* Karlsson, Fred 1978: *Finsk grammatik*. Suomalaisen Kirjallisuuden Seura, Helsinki 1978