open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Valerij Borzov

**Valerij Filippovitsj Borzov** () er ein tidlegare sprintar og politikar frå Sambir i Ukraina som tevla for Sovjetunionen. Han vann to OL-gull i 1972 og til saman fire EM-gull i tida 1969-74. Borzov er gift med turnaren Ljudmila Turitsjeva.

## Idrett
Borzov fekk sitt gjennombrot i 1969-sesongen då han med tida 10,0 tangerte europarekorden på 100 m. Same året vart han europameister på distansen i Aten med tida 10,4 sekundar, same tid fekk også sølvmedaljøren Alain Sarteur frå Frankrike. På 4x100 meter stafett vann Frankrike ein klar siger med tida 38,8, Borzov sprang Sovjetunionen inn til sølv på 39,3. I 1970-sesongen forbetra han den personlege rekorden på 200 m til 20,5. 

I EM i friidrett 1971 i Helsingfors vart Borzov dobbeltmeister. Han tok ein suveren siger på 100 m med 10,26, andremann Gerhard Wucherer frå Vest-Tyskland fekk notert 10,48. Også 200 m vann Borzov på overlegent vis. Med sluttida 20,30 slo han dei andre medaljevinnarane med over fire tidels sekund.

Borzov vann gullmedaljane på 100 m og 200 meter også under Sommar-OL 1972 i München. På 100 m fekk han sluttida 10,14, sølvmannen Robert Taylor frå USA hadde 10,24. På 200 meter gjorde Borzov sitt snøggaste løp noko gong og vart klokka inn på 20,00 sekundar, Larry Black frå USA tok sølvet på 20,19. I 4x100 m stafett sprang Borzov på siste etappen Sovjetunionen inn til sølv på tida 38,50, USA sine fire utvalde vann gullmedaljen etter 38,19 sekundar.

Den 3. september 1974 tok Borzov sin fjerde EM-tittel. På 100-meteren i Roma slo han Pietro Mennea frå arrøngørlandet med sju hundredels sekund, vinnartida var 10,27. Under der olympiske leikane i Montreal i 1976 tok Borzov to nye olympiske medaljar då han fekk bronse både på 100 meter og på 4x100 meter stafett. På 100 m fekk han akkurat same tid som då han vann OL-gull fire år tidlegare, den nye olympiameisteren Hasely Crawford frå Trinidad og Tobago hadde 10,06.

### Medaljar og plasseringar i internasjonale meisterskap
*EM 1969 i Aten: Gullmedalje på 100 m – 10,4, og sølvmedalje i 4x100 stafett.
*EM 1971 i Helsingfors: Gullmedalje på 100 m – 10,26, og 200 m – 20,30
*OL 1972 i München: Gullmedaljar på 100 m – 10,14 og 200 m – 20,00, sølvmedalje i 4x100 m stafett
*EM 1974 i Roma: Gullmedalje på 100 m – 10,27, framom Pietro Mennea (10,34)
*OL 1976 i Montreal: Bronsemedaljar på 100 m (10,14), og i 4x100 m stafett (38,78)

## Politikk
Borzov var parlamentsmedlem i Ukraina frå 1998 til 2006. Til 2001 representerte han Fedrelandsforbundet, sidan Det sameinte sosialdemokratiske partiet.

## Merknadar

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:de:Walerij Borsow|Walerij Borsow]]» frå ,  den 3. september 2014.*
Klaus-Peter Justus

**Klaus-Peter Justus** ({{datoar}) er ein tysk tidlegare friidrettstuøvar frå Königsee i Thüringen som tevla for Aust-Tyskland. Han vart europameister på 1500 meter i 1974.

## Aktiv
Justus vann 1500 m i junior-europameisterskapen 1970. I 1972 sette han personleg rekord på distansen med 3.39,0 og fekk delta i sommarleikane i München. Her tok han seg vidare frå forsøket med eit godt løp, men i den tredje og siste av semifinalane presterte han langt under pari og vart utslått.  

I 1974 tangerte Justus den personlege rekorden på 1500 m, men var ikkje mellom dei fremste medaljekandidatane under EM i friidrett 1974 i Roma. Han tok seg vidare som fjerdemann frå sitt kvalifiseringsløp, men ovverraska stort i finalen og vann spurten framfor Tom B. Hansen frå Danmark og Thomas Wessinghage frå Vest-Tyskland. Tida 3.40,5  var den same som då han tidlegare i sesongen vart austtysk meister på 1500 m. Han vann denne distansen i den nasjonale meisterskapen i 1970 og 1972-75.

### Medaljar og plasseringar i internasjonale meisterskap
*OL 1972 i München: Utslått i semifinalane på 1500 m
*EM 1974 i Roma: Gullmedalje på 1500 m – 3.40,5, framom Tom B. Hansen (3.40,7)

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:de:Klaus-Peter Justus|Klaus-Peter Justus]]» frå ,  den 3. september 2014.*
Tadeusz Ślusarski

**Tadeusz Ślusarski** () var ein polsk friidrettsutøvar frå Żary som deltok i stavhopp. Han vart olympisk meister i øvinga i 1976, og fekk OL-sølv fire år seinare.

## Aktiv
I 1972 forbetra Ślusarski den polske rekorden i stavhopp til 5,31 m. Under sommar-OL 1972 var han ein av dei fire finalistane som ikkje klarde opningshøgda, og dermed kom på delt 11. plass.

Ślusarski var største favoritten til å ta EM-gull i Roma 1974, ettersom han i juni månad hadde sett polsk rekord med 5,42 meter, det nest beste stavhoppet i verda gjennom heile sesongen. Men i finalen mislukkast han i å ta seg over 5,30 m, og kom på ein delt sjuandeplass.

Ślusarski vart olympisk gullmedaljør i stavhopp under OL 1976 i Montreal. Han hoppa 5,50 meter, same høgda som sølvmedaljøren Antti Kalliomäki frå Finland og bronsemedaljevinnaren David Roberts frå USA presterte. Fire år seinare, under OL 1980 i Moskva hoppa han 5,65 m i stavfinalen og kom på delt andreplass bak landsmannen og gullvinnaren Władysław Kozakiewicz, som sette ny verdsrekord med eit hopp på 5,78 m.

I sitt siste store meisterskap, den fyrste verdsmeisterskapen i friidrett i Helsingfors i 1983, vart Ślusarski nummer fire etter å ha gått over 5,55 meter.

### Medaljar og plasseringar i internasjonale meisterskap
*OL 1972 i München: Nr 11
*EM 1974 i Roma: Nr 7 – 5,20 m
*OL 1976 i Montreal: Gullmedalje – 5,50 m, framom Antti Kalliomäki (5,50 m)
*OL 1980 i Moskva: Sølvmedalje – 5,65 m, delt med Konstantin Volkov
*VM 1983 i Helsingfors: Nr 4 – 5,55m

Ślusarski omkom i ei bilulukke saman med gullmedaljøren i kulestøyt frå OL 1972, landsmannen Władysław Komar.

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:de:Tadeusz Ślusarski|Tadeusz Ślusarski]]» frå ,  den 3. september 2014.*
Jon & Vangelis

**Jon and Vangelis** er eit samarbeidsprosjekt mellom songaren Jon Anderson (tidlegare frontmann i progrockbandet Yes) og den greske synthesizer-musikaren Vangelis Papathanassiou. I lag gav dei ut fleire populære album i 1980-åra. 

## Historie
I 1974 vart Vangelis vurdert som ein erstattar for Rick Wakeman som klaverspelar i Yes, men jobben gjekk til Patrick Moraz då Vangelis var lunken til å starte i bandet. Han vart under prøvespelinga kjend med Anderson, og han song på Vangelis sitt *[[Heaven and Hell av Vangelis|Heaven and Hell]]* (1975), spelte harpe på *[[Opera Sauvage]]* (1979), og song igjen på *[[See You Later]]* i 1980.

Anderson slutta i Yes mellom 1980 og 1983, og i denne tida starta samarbeidet med Vangelis for fullt. Dei to spelte inn fleire album i lag mellom 1979 og 1991, og fleire hittar som «I Hear You Now» (UK nr.&nbsp;8), «I'll Find My Way Home» (UK nr.&nbsp;6) og «The Friends of Mr Cairo» (Canada nr.&nbsp;1). Anderson skreiv tekstane, medan Vangelis komponerte musikken. 

I 1986 gjorde Jon & Vangelis fleire forsøk på å lage eit nytt album, men mykje av dette vart ikkje offisielt gjeve ut under namnet Jon and Vangelis. Tolv songar vart sett saman i 1991 til *[[Page of Life]]*, medan andre songar frå desse innspelingane kom ut seinare, som «Let's Pretend», som er den siste songen på albumet *[[Anderson Bruford Wakeman Howe av Anderson Bruford Wakeman Howe|Anderson Bruford Wakeman Howe]]* i 1989. Anderson omarbeidde sjølv *Page of Life*, som kom ut i 1998 i USA med ni spor. Vangelis godkjende ikkje dette og det er sagt å vere årsaka til at dei ikkje samarbeidde meir. «Sing With Your Eyes» kom ut i 1991 som B-sida til CD-singelen «Wisdom Chain» / «Page of Life». I 2011 møtte Anderson Vangelis for å diskutere eit nytt samarbeid, men fekk ikkje noko svar.

## Diskografi
### Album
* *[[Short Stories av Jon & Vangelis|Short Stories]]* (1980)
* *[[The Friends of Mr Cairo]]* (1981)
* *[[Private Collection av Jon and Vangelis|Private Collection]]* (1983)
* *[[Page of Life]]* (1991) (re-released in 1998 with different tracks)

### Samlealbum
* *[[The Best of Jon and Vangelis]]* (1984)
* *[[Chronicles av Jon & Vangelis|Chronicles]]* (1994)

### Singlar
* «I Hear You Now» / «Thunder» (1979)
* «One More Time» / «The Road» (USA 1980)
* «The Friends of Mr Cairo (edit)» / «Beside» (1981)
* «State of Independence (edit)» / «Beside» (1981)
* «I'll Find My Way Home» / «Back to School (edit)» (Europa/UK 1981)
* «I'll Find My Way Home» / «I Hear You Now» (USA 1982)
* «He is Sailing (edit)» / «Polonaise» (1983)
* «He is Sailing» / «Polonaise / «Song is» (1983)
* «And when the night comes» / «Song is» (UK 1983)
* «State of Independence» / «The Friends of Mr Cairo» (1984)
* «Wisdom Chain (edit)» / «Page of Life» / «Sing with Your Eyes» (1991)

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Jon &#38; Vangelis|Jon &#38; Vangelis]]» frå ,  den 4. september 2014.* 
*** oppgav desse kjeldene:*
Ål stavkyrkje

**Ål stavkyrkje** var ei mastestavkyrkje (stavkyrkje med heva midtrom) som stod i Ål i Ål kommune, rive i 1880, same året som Ål kyrkje vart teke i bruk. Ein portal frå kyrkja, og ein kvelv av tre over koret i kyrkja, vart teke vare på, og er nå i Kulturhistorisk museum (Universitetets Oldsaksamling) ved Universitetet i Oslo. Men det er òg mellom anna kome for dagen materiale frå kyrkja i samband med restaurering av den noverande Ål kyrkje, då materiale frå stavkyrkja har vore nytta under bygginga av denne kyrkja, og delar av inventaret har dessutan vore lagra her.

Ei planke frå stavkyrkja har ei innskrift i runer: «Toralf gjorde denne kyrkja, Geirstein var med og Gunnar, Vidar, Eyvind, Eirik, Gunnar. Nå har eg ristet alles (namn)». Ein tilleggstekst lyder «Alf var òg (med)». Denne Toralf eller Torolf kan ha vore den same byggmeistaren som er nemnd i ei runeinnskrift i Torpo stavkyrkje.

## Portalen
Portalen er av den  typen som i kunsthistoria har fått nemninga Sogn-Valdres-gruppa, og er både av teknisk og kunstnerisk høg kvalitet. Nedst på kvar av de to sideplankane er synt eit rovdyrhovud som or den opne kjeften spyr ei bølgjande ranke oppover planken, og i greinene med lauvet som gror i sirklar ut frå ranken er det små drakar. I midtstykket over inngangsdøra finst ein drake som to andre drakar går til åtak på. Døropninga er er flankert av halvsøyler med kapitel, og med ein stiliserte dyrefigur (ei «løve») plassert oppå kvart av kapitela. På søylene, kapitela og drakane er det funne spor etter sort, raud og kvit farge som tyder på at figurane har vore måla i si tid.

## Trekvelven i koret
Over koret i kyrkja var det ein kvelv av tre som er rikt dekorert med til saman 23 målte scener frå Jesu liv og lagnad, og difor vart teke vare på då kyrkja vart rive. Kvelven med måleria, som er frå mellomalderen, er no stilt ut i Kulturhistorisk museum (Oldsakssamlingen) i Oslo.

## Tuften etter stavkyrkja
Tuften der Ål stavkyrkje låg, eit par hundre meter vest for dagens Ål kyrkje, eksisterer framleis. Eit informasjonsskilt er sett opp på staden.

## Litteratur
*Fuglesang, Signe Horn (redaktør). 1996. *Middelalderens bilder* : *utsmykningen av koret i Ål stavkirke* [fotografi hovudsakleg ved Eirik Johnsen]. [Oslo]: Cappelen (i serien Cappelens kunstfaglige bibliotek). ISBN 82-02-15998-9

## Bakgrunnsstoff
*Om Ål kyrkjestad (tufta etter den nedrivne stavkyrkja) på Riksantikvarens Kulturminnesøk.
*Om noverande Ål kyrkje og den rivne stavkyrkja i ''Norges kirker''.
* 
*Fotografi av mellomaldermåleria i kvelven over koret.
Loukas Sideras

**Loukas Sideras** () er ein gresk trommeslagar, mest kjend som tidlegare trommeslagar i det greske progrockbandet Aphrodite's Child.

## Biografi
Han starta å spele trommer då han var 13 år gammal, og i ein alder av 15 år spelte han i fleire band i Aten. Seinare møtte han Vangelis og Demis Roussos, og dei danna i lag Aphrodite's Child. I 1967 fekk dei kontrakt med Mercury Records i Frankrike og dei gav ut tre album:  *[[End of the World av Aphrodite's Child|End of the world]]* (med songen «Rain and Tears»), *[[It's Five O'Clock]]* og *[[666 av Aphrodite's Child|666]]*, og dei selde i alt over 20 millionar album verda over. 

Etter Aphrodite's Child gav seg i 1972, byrja Siedra å skrive musikk for det første soloalbumet sitt, *[[One Day av Loukas Sideras|One Day]]* for Polydor-France. Det selde 28&nbsp;000 eksemplar. I 1974 gav han ut eit anna album, *[[Pax Spray]]*, som selde 45&nbsp;000 eksemplar.

Sideras var òg ein aktiv produsent. I 1975 produserte han albumet *[[Alba av Riccardo Cocciante|Alba]]* for Riccardo Cocciante som nådde toppen av albumlista i Italia. I 1979 produserte han albumet *[[Love's Fool]]* for Sigma Fay, som selde 75&nbsp;000 copies. I 1981 produserte han albumet *[[Dead Line]]* for Sigma Fay, som selde 52&nbsp;000 eksemplar. I 1984 produserte han singelen «You're the Drug in My Life» for Sigma Fay, som selde 34&nbsp;000 singlar.

In 1977 starta Sideras gruppa Ypsilon med Lakis Vlavianos og Dimitris Katakouzinos. Dei gav ut albumet *Morning Sunrise*, som selde 75&nbsp;000 og følgde opp med *Alien Child* i 1984, som selde 60&nbsp;000 eksemplar. 

I 1987 starta han bluesrockbandet Diesel med Sigma Fay og Yanis Drolapas. Bandet var i lag i ti år og gav i 1995  ut albumet *Diesel*. 

I 2005 danna han bluesrockbandet Los-Tres med Simos Kokavesis og Bary Zealy. Sideras gav i 2008 ut soloalbumet *Stay With Me*.

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Loukas Sideras|Loukas Sideras]]» frå ,  den 4. september 2014.* 
*** oppgav desse kjeldene:*
End of the World av Aphrodite's Child

***End of the World*** er debutalbumet til det greske progrockbandet Aphrodite's Child frå oktober 1968.

Albumet inneheld den første singelen deira, «Rain and Tears», som kom ut i mai 1968 og vart ein stor hit i Europa. Då singelen vart ein stor suksess, valde bandet å spele inn eit heilt album i Paris. Andre singlar frå albumet var «End of the World» med «You're Always in My Way» som B-side og «Valley of Sadness» med «Funky Mary» som B-side. Sistnemnde vart først gjeven ut i Frankrike, men trekt attende, og vart til slutt berre gjeve ut i Portugal. Songane på disse singlane finst alle på albumet.

I følgje Allmusic-skribent Richie Unterberger gjev bruken av Mellotron albumet ei kjensle av tidleg psykedelisk Moody Blues, og det same gjer den lette bruken av klassisk musikk i melodiane. Unterberger samanliknar albumet med britiske band på denne tida, og meinte at dei stod ikkje noko tilbake for desse, men med Middelhavspåverknaden vert melodiane og songane meir tydeleg romantiske enn noko britisk eller amerikansk psykedelisk band ville ha tenkt på som passande. Unterberger meiner at denne «episke melkanolske stordommen» gjer at Aphrodite's Child til ein viss grad skil seg ut og at bruken deira av psykedeliske effektar er ganske nyskapande, særleg på avlsutninga av «Day of the Fool».

Albumet kom ut på ny i 2010 i Storbritannia på Esoteric med to bonusspor frå den europeiske singelen «Plastics Nevermore»/«The Other People», som er meir poporienterte enn det meste av albumet.

## Innhald

## Medverkande
*Demis Roussos: Akustisk og elektrisk gitar, bass, vokal
*Vangelis: Klaverinstrument
*Loukas Sideras: Trommer, perkusjon, pauker
*Claude Chauvet: Vokal på «End Of The World» og «Rain And Tears»

## Kjelder

**Delar av denne artikkelen bygger på «[[:en:End of the World (album)|End of the World (album)]]» frå , den 4. september 2014.* 
*** oppgav desse kjeldene:*

## Bakgrunnsstoff
*
Rain and Tears

**«Rain and Tears»** er ein song av Aphrodite's Child frå albumet *[[End of the World av Aphrodite's Child|End of the World]]* frå 1968. Songen vart skriven av Vangelis med tekst av Boris Bergman. Melodien er basert på Pachelbels kanon frå 1600-talet. 

Songen vart gjeven ut på singel i mai 1968 og vart populær over natta i Europa og gjekk til topps i fleire land, mellom anna i Frankrike. I Noreg nådde singelen andreplassen på VG-lista, berre slått av «Fru Johansen» av Inger Lise Andersen. B-sida til singelen var «Don't Try to Catch the River»

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:nl:Rain and Tears (single)|Rain and Tears (single)]]» frå ,  den 4. september 2014.*
It's Five O'Clock

***It's Five O'Clock*** er det andre studioalbumet til det greske progrockbandet Aphrodite's Child. Det kom ut i oktober 1969. 

Albumet vart spelt inn i London i 1969. Den første singelen frå albumet, «Let Me Love, Let Me Live», kom ut i oktober 1969 og gjekk til topps i Frankrike, medan B-sida «Marie Jolie» vart mest populær i resten av Europa. Tittelsporet «It's five o'clock» kom ut i desember 1969 og gjorde det òg godt i mange europeiske land.

Kort tid etter albumet kom ut la bandet ut på turné i Spania og Italia, men utan Vangelis som føretrekte å halde seg i studio. For å erstatte Vangelis på scenen henta bandet inn grekaren Harris Khalkitis. I mellomtida arbeidde Vangelis med det første soloprosjektet sitt, filmmusikken til Henry Chapier-filmen *Sex Power*.

Richie Unterberger frå Allmusic skildrar albumet som både eit framhald av debutplata *[[End of the World av Aphrodite's Child|End of the World]]* frå 1968, og eit steg til sides. Somme av songane hadde passa fint inn på det første albumet, medan andre songar går i nye retningar, som «Wake Up», den psykedeliske power-pop-låten «Let Me Love, Let Me Live», countryrock-låten «Take Your Time» og den grusete vaudeville-aktige soulsongen «Good Time So Fine». «Funky Mary» er eksperimenten soulrock med fasa vokal akkompagnert av trommer som nesten fungerer som musique concrète i lag med latinafrikanske bongotrommer og jazzaktig vibrafon. Ein av dei mest sukkersøte songane er «Marie Jolie», av Unterberger skildra som ein popballade med kjensler av gondolballade frå Middelhavet med trekkspelsolo.

## Innhald

## Medverkande
*Demis Roussos: Bass, gitar, vokal
*Vangelis: Bass, klaverinstrument
*Lucas Sideras: Trommer, perkusjon

## Kjelder
Yannis Tsaroukhis

**Yannis Tsaroukhis** () var ein gresk målar.

## Biografi
Han var fødd i Pireus og studerte ved Kunstakademiet i Aten (1929–1935). Han gjekk i lære hos Photios Kontoglou, som introduserte han for bysantinsk ikonografi. I lag med Dimitris Pikionis, Kontoglou og Angeliki Hatzimichali leia han rørsla som innførte greske tradisjonar i måling.

Frå 1935 til 1936 vitja han Istanbul, Paris og Italia. Han kom i kontakt med renessansekunst og impresjonisme. Han oppdaga verka til Theophilos Hatzimihail og møtte kunstnarar som Henri Matisse og Alberto Giacometti.

Han kom attende til Hellas i 1936 og to år seinare sette han opp den første personlege kunstutstillinga si i Aten. Han kjempa seinare i den gresk-italienske krigen i 1940. I 1949 oppretta han og andre kunstnarar, som Nikos Hadjikyriakos-Ghikas, Yannis Moralis, Nikos Nikolaou, Nikos Engonopoulos og Panayiotis Tetsis, kunstgruppa «Armos». I 1951 heldt han utstillingar i Paris og London. Han flytta til Paris i 1967.

Han døydde i Aten i 1989.

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Yannis Tsaroukhis|Yannis Tsaroukhis]]» frå ,  den 4. september 2014.*
*** oppgav desse kjeldene:*
* Den greske Wikipedia-artikkelen

## Bakgrunnsstoff
*Tsaroukhis Foundation
Costas Ferris

**Costas Ferris** () er ein gresk filmregissør, forfattar, skodespelar og produsent. Han skreiv teksten til Aphrodite's Child-albumet *[[666 av Aphrodite's Child|666]]*, som kom ut i 1972. Filmen hans *[[filmen Rembetiko |Rembetiko]]* frå 1983 vann Sølvbjørnen ved Filmfestivalen i Berlin.

Han sit i dag i jurien til mange internasjonale filmfestivalar. 

## Filmar

## Fjernsynsdokumentarar- og seriar

## Musikk

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Costas Ferris|Costas Ferris]]» frå ,  den 4. september 2014.* 
*** oppgav desse kjeldene:*


## Bakgrunnsstoff
Sex Power av Vangelis

**Sex Power** er eit filmmusikkalbum av den greske musikaren Vangelis for filmen med same namn i 1970, med Jane Birkin i hovudrolla. Dette var det første albumet han gav ut som soloartist. Vangelis byrja å spele inn musikk for filmen seint i 1969. 

Musikken på albumet består av somme melodiar, rare lydeffektar, omstendeleg perkusjon, korsong med eit snev av Middelhavet.

Songane har ikkje nokre titlar på albumet, men spor 2 og 5 på side 1 vart gjeven ut på singel med tittelen «Djemilla»/«Third Love». Demis Rossous syng tekstlaus vokal på «Third Love». 

Albumet er sjeldant og vanskeleg å få tak i og har aldri offisielt blitt gjeve ut på CD. Det har derfor relativt høg pris på marknaden. Årsaka til at albumet ikkje er kome ut på ny kan vere at musikken vart laga til ein erotisk film, og at Vangelis er brydd av dette.

## Innhald

## Kjelder
Rodion Gataullin

**Rodion Gataullin** () er ein tidlegare friidrettsutøvar fødd i Tasjkent i dåverande Sovjetunionen, i dag Usbekistan. Han tevla i stavhopp og representerte fyrst Sovjetunionen, seinare Russland. Gataullin vart europameister i 1990 og 1994, dessutan tok han OL-sølv i 1988 og VM-bronse i 1987. Hans personlege rekord er 6,00 meter, innandørs presterte han 6,02 m. Gataullin var den andre stavhopparen som svinga seg over seksmeters-lekta, etter Serhij Bubka.

### Aktiv
Gataullin vart junioreuropameister i stavhopp 1983 og vann øvinga i universiaden i 1985. Under VM i friidrett 1987 fekk han bronsemedaljen, der landslagskollega Serhij Bubka vann og franske Thierry Vigneron tok sølvet på same høgda som Gataullin. Vinteren 1988 vart Gataullin europameister innandørs med 5,75 m.

I sin olympiske debut i 1988 stoppa han etter ha nådd 5,85 m og sølvplass, saman med olympiameister Bubka og bronsevinnar Gregorij Jegorov sørgde han for at alle medaljane i stavhopp hamna i dåverande Sovjetunionen.

Gataullin vart i 1990 europameister i stavhopp framom nemnde Jegorov. Fire år seinare forsvarte han EM-tittelen på framifrå vis. Under meisterskapen i Helsingfors svinga han seg over heile seks meter, også då hadde han sterkast konkurranse frå ein landsmann, Igor Trandenkov tok sølvet med 5,90 m i sluttprotokollen.

### Medaljar og plasseringar i internasjonale meisterskap
*VM 1987 i Roma: Bronsemedalje – 5,80 m, bakom Thierry Vigneron (5,80 m)
*OL 1988 i Seoul: Sølvmedalje – 5,85 m, bakom Serhij Bubka (5,90 m)
*EM 1990 i Split: Gullmedalje – 5,85 m, framom Grigorij Jegorov (5,75 m)
*VM 1991 i Tokyo: Nr 4 – 5,85 m
*EM 1994 i Helsingfors: Gullmedalje – 6,00 m, framom Igor Trandenkov (5,90 m)
*VM 1995 i Göteborg: Nr 5 – 5,70 m

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:de:Rodion Gataullin|Rodion Gataullin]]» frå ,  den 4. september 2014.*
Fais que ton rêve soit plus long que la nuit

***Fais que ton rêve soit plus long que la nuit*** er eit album av Vangelis som berre kom ut i Frankrike og Hellas Det vart spelt inn i 1971 og gjeve ut i 1972 med undertittelen *Poeme Symphonique*. Heile temaet på plata fokuserer på mai 1968 i Frankrike og studentopprøra som fann stad der på den tida. Albumet består av ein collage av musikk, opptak frå opprøra, nyhendemeldingar, protestsongar og parolar. Eit av korstykka vart seinare omarbeidd som «Athenes Ma Ville» på Melina Mercouri-albumet *Si Melina m'Etait Contée* i 1974.

## Innhald

## Medverkande
På plateomslaget står det oppført følgjande «deltakarar»: Mireille Abadie, Jean-Phillipe Ancelle, Anne Bertholon, Yves Borrini, Said Boussouar, Gabriel Cinque, Christine Combe, Pierre Fabien, Katy Grandi, Gerard Hauducouer, Jean-Marie Hauducouer, Catherine Humbert, Vincent Kaldor, Michelle Lebret, Huguet Maillard, Jean-Pierre Mathieu, Christine Parat, Jacques Pieller, Marie-France Pigeau, Michel Ripoche, Alain Serve, Charles Chalkitis, La Fanfare «La gerbe des Mandolines».

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Fais que ton rêve soit plus long que la nuit|Fais que ton rêve soit plus long que la nuit]]» frå ,  den 4. september 2014.* 
*** oppgav desse kjeldene:*
Brendan Foster

**Brendan Foster** () er ein britisk tidlegare mellom- og langdistanseløpar frå Hebburn i Tyne and Wear. Han vart europameister på 5000 meter i 1974, og fekk bronsemedaljen på 10&nbsp;000 meter i dei olympiske leikane 1976.

## Aktiv
Foster vart nummer tre på 1500 m under samveldeleikane 1970 i Edinburgh på tida 3.40,6, bakom Kipchoge Keino frå Kenya og Dick Quax frå New Zealand. Også under europameisterskapen i Helsingfors i 1971 fekk han ein bronsemedalje, på ny personleg rekord 3.39,2, då bakom Francesco Arese frå Italia og polske Henryk Szordykowski. Under dei olympiske leikane i München i 1972 kom han på femteplass på 1500 m med tida 3.39,0, i ein sesong der han forbetra den personlege rekorden til 3.38,2.

Frå 1973-sesongen satsa Foster på langdistansane. På nyåret 1974 vart han andremann på 5000 meter under samveldeleikane i Christchurch på den sterke tida 13.14,6, einast 0,3 sekund bakom kenyanaren Ben Jipcho. Ved opninga av det nye friidrettsstadion i Gateshead 3. august 1974 sette Foster verdsrekord på 3000 meter med 7.35,2. Vel ein månad seinare vann han ein suveren siger på 5000 meter i friidretts-EM i Roma på 13.17,2, nesten sju sekund føre Manfred Kuschmann frå Aust-Tyskland og Lasse Virén frå Finland.

Mot slutten av 1975-sesongen debuterte Foster på 10&nbsp;000 m på stadion til fotballklubben Crystal Palace i London. Tida 27.45,4 førte han opp på sjuandeplass på verdsstatistikken på distansen, einast 15 sekundar bak verdsrekorden til landsmannen David Bedford.

Under sommarleikane 1976 i Montreal deltok Foster både på 5000 meter og 10&nbsp;000 meter. På milløpet vann han bronsemdaljen med 27.54,9, slått av Lasse Virén og portugisiske Carlos Lopes. På 5000 meter vart han klokka i mål på 13.26,1 som femtemann, eitt-og-eit-halvt sekund etter gullvinnar Virén.

I byrjinga av august 1978 vann Foster 10&nbsp;000 meter på 28.13,6 under samveldeleikane i Edmonton, medan han på halvmila vart nummer tre, kenyanarane Henry Rono og Mike Musyoki inntok dei fyrste plassane. Tre veker seinare deltok han på 10&nbsp;000 m i EM i friidrett 1978 i Praha. Etter ein svært snøgg innspurt måtte han likevel nøye seg med ein fjerdeplass på 27.32,7, 1,7 sekund bakom europameister Martti Vainio.

Foster stilte til sin siste store finale under dei olympiske sommarleikane 1980 i Moskva og vart nummer 11 i på 10&nbsp;000 meter.

### Medaljar og plasseringar i internasjonale meisterskap
*EM 1971 i Helsingfors: Bronsemedalje på 1500 m – 3.39,2
*OL 1972 i München: Nr 5 på 1500 m – 3.39,0
*EM 1974 i Roma: Gullmedalje på 5000 m – 13.17,2, framom Manfred Kuschmann (13.23,9) 
*OL 1976 i Montreal: Bronsemedalje på 10000 m – 27.54.9. Nr 5 på 5000 m - 13.26.1
*EM 1978 i Praha: Nr 4 på 10000 m – 27.32,7
*OL 1980 i Moskva: Nr 11 på 10000 m – 28.22,6

To av Foster sine personlege rekordar vart sett i 1974. Han fekk då notert 3.37,6 på 1500 m og, som før nemnt, 13.14,6 på 5000 m. 10&nbsp;000-meterrekorden er frå 1978 og lyder på 27.30,3.

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:de:Brendan Foster|Brendan Foster]]» frå ,  den 4. september 2014.*
Earth av Vangelis

***Earth*** er det tredje soloalbumet til den greske musikaren Vangelis, gjeve ut i 1973. Albumet var det siste Vangelis spelte inn i Paris før han flytta til London.

Albumet var ein del av eit større konseptprosjekt som hadde arbeidsstittelen *Charge*. Det vart laga så mykje musikk til prosjektet at ikkje alt fekk plass på det endelege albumet. I 1974 vart to spor som var til overs etter innspelingane til *Earth* gjevne ut som singel på WWA label: «Who», skriven av Fitoussi og Dassin på A-sida med vokal av Dassin, og instrumentalen «Sad Face», av Vangelis sjølv, på B-sida. Andre songar som vart laga for albumet var «Friends», «The River», «Sunday in Central Park», «The Witches are Out» og «Passer By». Desse songane er ikkje gjevne ut sidan.

## Stil
Albumet er eit døme på progressiv rock frå tidleg i 1970-åra, men gjev òg glimt av New Age-musikk, som på «We were all uprooted». Tittelen på albumet syner til inspirasjonen frå eldgamal (førkristen) gresk og dorisk musikk. Richelle Dassin skreiv tekstane til albumet, som har eit andelege tema. 

## Utgjeving
Somme kritikarar ser albumet som eit direkte framhald av det han laga for bandet Aphrodite's Child. Det var først på dei neste albuma til Vangelis at dei elektroniske instrumenta vart meir dominerande. 

I motsetnad til *[[Heaven and Hell av Vangelis|Heaven and Hell]]* (1975) og somme filmmusikkalbum frå perioden, vart ikkje *Earth* gjeve ut på CD i 1980-åra, og kom først på CD i 1996, og då berre i Hellas. 

## Innhald

## Medverkande
* Vangelis spelar klaverinstrument (Hammond L100-orgel, Tornado harmonium, Selmer Clavioline), perkusjon og andre etniske instrument (fløyte, tabla) og syng korvokal. Dei fleste syntetiske, organiske lydane på albumet kjem frå Hammond L100-orgelet hans, gjennom ein Binson Echorec og somme andre effektar.  
* Anargyros Koulouris: gitar, korvokal, lutt
* Robert Fitoussi: bass, vokal på spor 1, 4, 6 og 8. 
* Warren Shapovitch: stemme på «We Were All Uprooted» og «A Song».

## Kjelder

**Delar av denne artikkelen bygger på «[[:en:Earth (Vangelis album)|Earth (Vangelis album)]]» frå ,  den 4. september 2014.* 
*** oppgav desse kjeldene:*



## Bakgrunnsstoff
* Tekstar
* 'Vangelis Movements'
* 'Elsewhere'
Maksim Tarasov

**Maksim Vladimirovitsj Tarasov**  () er ein russisk tidlegare friidrettsutøvar frå Jaroslavl. Han deltok i stavhopp for Sovjetunionen og seinare Russland, og vart olympisk meister i 1992, europameister i 1998 og verdsmeister i 1999. Bestenoteringa hans er på 6,05 meter, berre verdsrekordhaldaren Serhij Bubka hoppa høgre før 2008.

## Aktiv
Tarasov tok bronsemedaljen under friidretts-VM 1991, der Bubka vann sitt tredje strake VM-gull. Året etter vart Tarasov olympisk meister i Barcelona. Både under VM 1993 og 1995, då Bubka tok nye VM-titlar låg Tarasov like under, med bronse i -93 og sølv i -95. I 1997-sesongen sette han personleg rekord då han svinga seg over 6 meter. Under VM 1997 i Aten gjekk han over 5,96 m og tok sølv, atter vart Bubka for dyktig med sine 6,01 m.

I 1998 vart Tarasov europameister i Budapest, i ei tevling utan dei store prestasjonane. Derimot imponerte han stort då han året etter svinga seg over 6,02 m under verdsmeisterskapen i Sevilla og tok ein klar siger. Elles i 1999 gjorde han sitt livs beste stavhopp då han persa med 6,05 m. Under OL 2000 avslutta han karrieren med å vinne si åttande medalje i ein av dei store meisterskapane; VM, OL og EM.

### Medaljar og plasseringar i internasjonale meisterskap
*VM 1991 i Tokyo: Bronsemedalje – 5,85 m
*OL 1992 i Barcelona: Gullmedalje – 5,80 m, framom Igor Trandenkov (5,80 m)
*VM 1993 i Stuttgart: Bronsemedalje 5,80 m, delt med Igor Trandenkov
*VM 1995 i Göteborg: Sølvmedalje 5,86 m, bakom Sergej Bubka (5,92 m)
*VM 1997 i Aten: Sølvmedalje 5,96 m, bakom Sergej Bubka (6,01 m)
*EM 1998 i Budapest: Gullmedalje – 5,81 m, framom Tim Lobinger (5,81 m)
*VM 1999 i Sevilla: Gullmedalje 6,02 m, framom Dmitri Markov (5,90 m)
*OL 2000 i Sydney: Bronsemedalje – 5,90 m

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:de:Maxim Wladimirowitsch Tarassow|Maxim Wladimirowitsch Tarassow]]» frå ,  den 4. september 2014.*
Juha Väätäinen

**Juha Väätäinen** () er ein finsk politikar og tidlegare mellom- og langdistanseløpar. Han vart i 1971 dobbelt europameister då han på finsk heimebane vann både 10&nbsp;000 og 5000 meter under meisterskapen i Helsingfors. I 2011 vart Väätäinen vald inn i Den finske riksdagen for Sannfinländarna.

## Friidrett
Väätäinen slo gjennom som mellomdistanseløpar og vann i 1965 i den finske meisterskapen 800-meterløpet på tida 1.51,5. Året etter vart det bronse på distansen i den nasjonale meisterskapen, trass i at han vart klokka inn på gode 1.49,3. I 1967 forbetra han den personlege rekorden til 1.48,4, same året i Björneborg vart han finsk meister for andre gong etter 1.49,2. Ny medalje på 800 m fekk han i 1968, slått i innspurten med ein tidels sekund av Olof Nyman. Same året forbetra han den personlege rekorden på 1500 m til 3.43,7.

Deretter gjekk Väätäinen over til å satse på langdistansane. I 1970 noterte han sterke 13.43,2 på 5000 meter og sette ny finsk og nordisk rekord på 10&nbsp;000 meter med 28.19,6.

Väätäinen imponerte stort då han under den finske meisterskapen 1971 i Uleåborg sprang i mål i einsam majestet på 28.12,8 på 10000-meteren. Tre veker seinare var det klart for EM i friidrett 1971 på olympiastadion i Helsingfors. Opningsdagen i EM stilte han til start på 10&nbsp;000 m i lag med 34 andre løparar. Straks etter klokka ringde for siste runde, gjorde han eit rykk som einast Jürgen Haase frå Aust-Tyskland vere med. Väätäinen klarde å halde på leiinga heilt til mål, takk vere ei sisterunde på 53,8 sekundar. Sluttida 27.52,7 var den beste han nokon gong presterte. Fire dagar seinare sprang han på halvmila ei enno raskare sisterunde og vann si andre gullmedalje med tida 13.32,4, nær elleve sekundar under sin gamle pers.

I 1972 vart Väätäinen finsk meister på 5000 m. Han forbetra den personlege rekorden på distanden til 13.28,4. Under dei olympiske leikane i München i 1972 vann han eit av kvalifiseringsheata på halvmila på gode 13.32,8. Men i finalen presterte han langt unna pari.

### Medaljar og plasseringar i internasjonale meisterskap
*EM 1971 i Helsingfors: To gullmedaljar; 10&nbsp;000 m – 27.52,7 og 5000 m – 13,32,4
*OL 1972 i München: Nr 13 på 5000 m – 13.53,8

## Politikk
Väätäinen stilte til val ved riksdagsvalet 2007 for Centern i Finland, utan å nå opp. Våren 2011 vart han derimot vald til riksdagsmedlem, då for Sannfinländarna i valkrinsen Helsingfors.

## Kjelder
**Friidrott-72*. Helsingborg 1972

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Juha Väätäinen|Juha Väätäinen]]» frå ,  den 4. september 2014.*
F.R. David

**F. R. David** () er ein tunisiskfødd fransk songar som er mest kjend for hitsingelen «Words (Don't Come Easy)» frå 1982.

## Karriere
F. R. David byrjar karrieren sin som Robert Fitoussi, songar og gitarist i det franske garagebandet Les Trèfles. Etter ein EP vart bandet til Les Boots, men fekk lite kommersiell suksess. Etter at han gav seg scenenamnet sitt, gjekk han solo i 1967 og spelte inn psykedelisk orkesterpop med Michel Colombier, inkludert ein versjon av The Beatles sin «Strawberry Fields Forever» (Il Est Plus Facile). Han fekk ein mindre hitt med Éric Charden sin «Symphonie» og ein versjon av The Bee Gees sin «Sir Geoffrey Saved The World», men suksessen varte ikkje.

Tidleg i 1970-åra danna det progressive rockebandet David Explosion, men det eine albumet deira selde dårleg. Han arbeidde ei stund med Vangelis, og song på somme av dei tidlege albuma hans i 1970-åra. Han vart så med i det franske rockebandet Les Variations, og var med på det siste albumet deira *Café De Paris*, med ein tidleg rocke-disco-låt, «Superman, Superman». Då bandet vart oppløyst gjekk han solo igjen. 

Den største bragda hans var hitten «Words» i 1982, som selde åtte millionar eksemplar verda over, og toppa salslister fleire stader i Europa. Singelen nådde andreplassen på UK Singles Chart i Storbritannia våren 1983. Singelen vart den 22. mest selde i Storbritannia i 1983. 

I 1990-åra skreiv han hovudsakleg musikk for andre artistar. F. R. David gav ut albumet *Words - '99 Version* i 2000 med hovudsakleg coverversjonar. I 2009 gav han ut albumet *Numbers*, som var eit samarbeid med andre musikarar og med songar som F. R. David sjølv likte.

Mellom 2010 og 2011 spelte han 52 konsertar i Frankrike.

## Diskografi

### Album
**Tout Va Bien (med Les Boots)* (1968)
**[[Earth av Vangelis|Earth]]* med Vangelis (1973)
**Café De Paris (med Les Variations)* (1975)
**Close But No Guitar (med Marc Tobaly)* (1978)
**[[Words av F. R. David|Words]]* (1982)
**Long Distance Flight* (1984)
**Reflections* (1987)
**Voices Of The Blue Planet* (1998)
**Words – '99 Version* (1999)
**The Wheel* (2007)
**Numbers * (2009)
**Midnight Drive * (2013)

### Singlar
*«Words» (1982)
*«Pick Up The Phone» (1982)
*«Music» (1983)
*«I Need You» (1983)
*«Gotta Get A Move On» (1983)
*«Play A Little Game» (1983)
*«Rock Fame» (1983)
*«Sand Dunes» (1983)
*«Dream Away» (1984)
*«Sahara Night» (1986)
*«Don't Go» (1987)
*«Words '91» (1991)
*«I'll Try To Love Again» (1992)

### Samleplater
**Greatest Hits* (1991)
**Best Of F. R. David* (2000)
**Songbook* (2003)

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:F. R. David|F. R. David]]» frå ,  den 4. september 2014.* 
*** oppgav desse kjeldene:*


## Bakgrunnsstoff
*Offisiell nettstad
*F. R. DAVID's Fanclub In Korea
Áji Déka

**Áji Déka** (gresk Άγιοι Δέκα, *Dei heilage ti*) er ein landsby i periferieininga Iráklio i periferien Kreta i Hellas og hovudsete i kommunen Górtyna.

## Referansar
Górtyna

**Górtyna** (gresk Γόρτυνα) er ein kommune i periferieininga Iráklio i periferien Kreta i Hellas. Górtyna ligg sør for Iráklio. I sør ligg Libyahavet. Kommunen har namn etter den arkeologiske funnstaden Gortyna.

## Administrativ inndeling

Kommunen vart danna i 2011 ved at ein slo saman dei tidlegare kommunane
* Górtyna
* Ajía Varvára
* Kófinas
* Roúvas
Dei fire tidlegare kommunane er no kommunaleiningar.

Ved folketeljinga i 2021 hadde kommunen Górtyna 14&nbsp;167&nbsp;innbyggjarar, medan kommunaleininga med same namn hadde 4&nbsp;137&nbsp;innbyggjarar.

## Byar og tettstader
Dei største byane og tettstadene i kommunen er:

## Referansar
Lupin

**Lupin** kan visa til:

* Plantar i lupinslekta (*[[Lupinus]]*), til dømes hagelupin, jærlupin og sandlupin

* Arsène Lupin, ein oppdikta tjuv og detektiv i bøker av Maurice Leblanc og fleire filmar
* Lupin III, ein japansk mangaserie inspirert av Arsène Lupin
* Remus Lupin, person i Harry Potter-serien
The Dragon av Vangelis

***The Dragon*** er eit album frå 1978 av den greske musikaren Vangelis, innspelt i 1971. 

## Bakgrunn
Etter at Aphrodite's Child vart oppløyst, ønskte Vangelis å flytte til London. Produsenten Giorgio Gomelsky introduserte han for nokre musikarar og sette opp eit samarbeidsprosjekt, som vart betalt av det franske frijazz-selskapet BYG Actuel med føremålet om å gje ut eit album. Somme år seinare tok Charly Records over katalogen til det konkursråka BYG records og gav ut platene som eit album i 1978 utan at artistane som spelte på det var informert eller fekk godkjenne det. Plateomslaget var laga av Terry Oakes. I Tyskland vart *[[Hypothesis av Vangelis|Hypothesis]]* og *The Dragon* gjeve ut i lag som eit dobbeltalbum kalla *Portrait*. Vangelis saksøkte selskapet for å få begge albuma trekt frå marknaden. I 2009 vart to spor på albumet gjeve ut på arkiv-plateselskapet Finders Keepers i lag med eit anna sjeldent Gomelsky-produsert Vangelis-prosjekt kalla 'Alpha Beta', på ein avgrensa vinyl-EP. 

## Innspeling
Utanom Vangelis, bestod musikarane av den langvarige samarbeidspartnaraen til Vangelis, Arghiris (gitar), og  Michel Ripoche (fiolin), Brian Odgers (bass), Micky Waller (trommer). Innspelingane gjekk føre seg i Marquee Studios i London av Giorgio Gomelsky. I følgje Gomelsky, 'Ideen var å finne ein «groove» som kunne føre til lange, (sufi)transeliknande, men utviklande rytmemønster med mykje improvisasjon over'.

## Innhald

## Mottaking

Steven McDonald frå Allmusic skreiv at sjølv om albumet hovudsakleg vart gjeven ut får utnytte populariteten til Vangelis, inneheld det element av både Aphrodite's Child og det komande soloarbeidet til Vangelis. Andre meldingar har vore meir blanda, men det har fått stadig gode tilbakemeldingar på nettstaden Prog Archives.

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:The Dragon (Vangelis album)|The Dragon (Vangelis album)]]» frå ,  den 5. september 2014.* 
*** oppgav desse kjeldene:*
Hypothesis av Vangelis

***Hypothesis*** er eit album frå 1978 av den greske musikaren Vangelis, spelt inn i 1971. I mai 1971 spelte Vangelis fleire gonger i Marquee Studios i London, i lag med fiolinisten Michel Ripoche, bassisten Brian Odgers (kalla Odger på omslaget) og trommeslagaren Tony Oxley. Bassisten og trommisen spelte òg på *[[Extrapolation]]* av John McLaughlin. Det vart spelt inn noko musikk for to album, men dei var uferdige og ikkje meint for utgjeving. Likevel dukka to album opp i butikkane i 1978, på selskapet Affinity (ein etikett under Charly Records), *Hypothesis* og *[[The Dragon av Vangelis|The Dragon]]*. Vangelis saksøkte selskapet for å få begge albuma fjerna frå marknaden. Kritikarane har meint at *Hypothesis* var det dårlegaste av dei to. 

Musikalsk er albumet rekna som det mest sære og uvanlege albumet av Vangelis, sidan det har form som eksperimentell jazz eller jazzfusion.

Ei alternativ utgjeving av *Hypothesis* vart kalla *Visions of the Future*.

I Tyskland vart *Hypothesis* og *The Dragon* gjeve ut i lag som eit dobbeltalbum kalla *Portrait*.

Omslaget for *Hypothesis* vart laga av Angus McKie.

## Innhald

## Kjelder


**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Hypothesis (album)|Hypothesis (album)]]» frå ,  den 5. september 2014.* 
*** oppgav desse kjeldene:*
* 'Vangelis Movements'
* Giorgio Gomelsky sine minner om innspelinga med Vangelis
Giorgio Gomelsky

**Giorgio Gomelsky** () var ein georgiskfødd filmskapar, impresario, musikkmanager, låtskrivar (som Oscar Rasputin) og plateprodusent. Han var fødd i Georgia, voks opp i Sveits, og budde seinare i Storbritannia og USA.

Gomelsky var eigaren av Crawdaddy Club i London der The Rolling Stones var husband, og var involvert i styret av bandet i starten. Han leigde inn The Yardbirds som erstattar for Rolling Stones og var manager for dei. Han var òg produsenten deira frå byrjinga til 1966. I 1967 starta han Marmalade Records (distribuert av Polydor), som hadde i stallen Julie Driscoll, Brian Auger and The Trinity, The Blossom Toes, og tidlege innspelingar av Graham Gouldman, Kevin Godley og Lol Creme, som vart 10cc. Selskapet la ned i 1969. Gomelsky var òg viktig i karrierane til The Soft Machine, Daevid Allen og Gong, Magma og Material.

Giorgio Gomelsky busette seg seinare i New York by, der han døydde.

## Produksjonsarbeid
*Dei første demoane til The Soft Machine vart spelt inn av Giorgio.
**[[Flying Teapot]]* og *[[Angel's Egg]]* (begge 1973) av Gong vart produsert av Giorgio.
*På Aphrodite's Child sitt *[[666 av Aphrodite's Child|666]]* er han omtalt som «passing by».
**[[Hypothesis av Vangelis|Hypothesis]]* og *[[The Dragon av Vangelis|The Dragon]]* (1971) av Vangelis (uferdig, gjeve ut i 1978)

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Giorgio Gomelsky|Giorgio Gomelsky]]» frå ,  den 5. september 2014.* 
*** oppgav desse kjeldene:*


## Bakgrunnsstoff
* 
* Intervju i Eurock - juli 2003.
* Diskografi
L'Apocalypse des animaux

***L'Apocalypse des animaux*** er eit filmmusikkalbum av den greske musikaren Vangelis. Musikken vart laga for ein dokumentarserie om dyreriket, regissert av Frédéric Rossif som først vart sendt på fransk fjernsyn i 1970. Sjølve albumet med musikken vart ikkje gjeven ut før i 1973.

## Oversyn
Albumet er eit av dei tidlegaste verka til Vangelis, og vart spelt inn medan han framleis var medlem av progrockbandet Aphrodite's Child. Det er òg første gongen han samarbeider med den franske regissøren Frédéric Rossif.

Sjølv om albumet ikkje kom ut før i 1973, vart musikken spelt inn i Paris i 1970. I motsetnad til slik han seinare spelte inn filmmusikk, der han samstundes såg på filmen medan han komponerte, spelte han her inn generelle melodiar (basert på dyrelivstemaet i prosjektet, men utan at han hadde tilgang til filmen) og let filmklipparane nytte musikken der dei meinte han passa best.

Dokumentaren inneheld meir musikk enn det som finst på albumet, noko som har vore gjennomgåande i filmmusikkarbeidet til Vangelis.

Musikken vart laga i ein periode då Vangelis var veldig produktiv og villig til å eksperimentere med teknologi og nye stilartar. Ikkje berre var han framleis med i eit band og samarbeidde med forskjellige artiar, men han hadde òg laga musikk til filmen ''Sex Power'' av Henry Chapier. I tillegg deltok han kort tid etter i improvisasjonar i London, som seinare vart gjeve ut som albuma ''Hypothesis'' og ''The Dragon''.

Musikalsk er albumet særs melodisk og rytmebaserte komposisjonar er nesten fråverande. Dei lange, flytande linjene i dei lengste stykka er ein føregjengar for ambient musikk, og ein stil som seinare vart kjend som «kosmis», ein variant av bordun-musikk. Mange krautrockartistar dreiv med liknande musikkstilar.

## Utgjeving
Jon Anderson, vokalist og frontmann i progrockgruppa Yes, var så fengsla av albumet at han valde å vitje Vangelis, noko som førte til det det langvarige samarbeidet deira i seinare år.

Stykket «La Petite Fille de la mer» vart nytta i filmen Stranger than Fiction, men vart ikkje gjeven ut på filmmusikkalbumet som følgde. Songen vart òg mykje nytta i sceneshowet til Slava Polunin kalla *[[Slava's Snowshow]]*.

På somme LP-versjonar står det at «Création du Monde» varerer 17:45, som er feil.

## Innhald

## Medverkande
*Vangelis – klaverinstrument
*Didier Pitois – lydteknikar
*Tony Kent – fotografi

## Fjernsynsdokumentaren
Serien bestod av seks episodar, som kvar varte 50 minuttar: 
#De l'abeille au gorille (Frå bie til gorilla)
#Les Animaux et les hommes (Dyr og menneske)
#Une Mémoire d'élephant (Minnet til elefanten)
#Traquer le chasseur (På jakt etter jegeren)
#La Peur du loup (Frykt for ulven)
#L'Enfant et la mer (Barnet og havet)

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:L&#39;Apocalypse des animaux|L&#39;Apocalypse des animaux]]» frå ,  den 5. september 2014.* 
*** oppgav desse kjeldene:*

## Bakgrunnsstoff
* Albumet på 'Vangelis Movements'
* Dokumentaren på 'Vangelis Movements'
* Albumet på 'Vangelis Collector'
* Dokumentaren på 'Vangelis Collector'
Olga Minejeva

**Olga Pavlovna Minejeva**, fødd Sirovatskaja (), er ein russisk tidlegare friidrettsutøvar frå Degtjarsk i Sverdlovsk oblast som tevla internasjonalt for Sovjetunionen på 800 meter. Ho tok OL-sølv på distansen i Moskva i 1980 og EM-gull i Aten i 1982.

## Aktiv
Olga Sirovatskaja deltok på 400 m og 4x400 m stafett under dei olympiske leikane i München. På 400 m vart ho slått ut i kvartfinalane, medan det åttandeplass på stafetten. 

Under sommarleikane i Moskva sommaren 1980 gjekk alle medaljane på 800 meter til dei sovjetiske deltakarane, med tida 1.54,81 tok Olga Minejeva sølvmedaljen bak Nadezjda Olizarenko og føre Tatjana Providokhina. I EM i friidrett 1982 i Aten vart ho europameister på 1.55,41. Ho sprang òg ein etappe på Sovjetunionen sitt lag på 4x400 m stafett og fekk då med seg ein bronsemedalje.

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:de:Olga Pawlowna Minejewa|Olga Pawlowna Minejewa]]» frå ,  den 5. september 2014.*
Lupinslekta

**Lupinslekta** (*Lupinus*) er ei planteslekt i erteblomfamilien som omfattar rundt 200 artar. Desse kan veksa vilt i Eurasia, Nord-Afrika og Amerika, dei fleste finst i Nord-Amerika. 

## Skildring

Lupinar kan vera eitt- eller fleirårige. Blada er mangekobla, småblada er smale og sit som eikene i eit hjul. Blomane sit i tette, bladlause klasar i toppen av stenglane. Dei kan vera blå, kvite eller gule, i tillegg til fleire fargar i dyrka varietetar.  Frukta er ein lodden belg som inneheld mange frø.
Røtene er rikeleg utstyrte med bakterieknollar. Som dei fleste artane i erteblomfamilien bind lupinar nitrogen frå lufta til jorda, og kan derfor brukast til å forbetra jordsmonnet.

Siciliansk lupin (*L. termes*) har frø som kan etast, og blei dyrka i det gamle Egypt. I Sør-Europa bruker ein lupinfrø til produksjon av lupinmjøl som kan blandast med mjøl frå andre kjelder. Denne typen mjøl kan gje reaksjon hjå nøtteallergikarar. 

## I Noreg
I Noreg veks hagelupin (*Lupinus polyphyllus*), jærlupin (*Lupinus perennis*) og sandlupin (*Lupinus nootkatensis*) vilt. Alle tre har spreidd seg ukontrollert etter opphavleg å ha blitt utplanta. Både jærlupin og sandlupin blei opphavleg innført som sandbindarar langs nye jernbanestrekningar, mellom anna i samband med bygginga av Jærbanen sørover frå Stavanger. Dei har sidan spreidd seg til store delar av Noreg. Alle tre er fleirårige plantar med ei generasjonstid på fem år.

Artane som veks vilt i Noreg står oppført på norsk svarteliste, både for 2007 og 2012.

## Norske artar

LupinerPICT0334.JPG|Hagelupin*Lupinus polyphyllus*
Wild lupine in grass.jpg|Jærlupin*Lupinus perennis*
Mountaintop Lupin overlooking Raspberry Strait, Alaska 2009 114.jpg|Sandlupin*Lupinus nootkatensis*
Lupin - sensommer.JPG|Hagelupin på seinsommaren 
Lupinus polyphyllus MHNT.BOT.2004.0.463.jpg |Frø frå *Lupinus polyphyllus*


## Kjelder

*«Lupin» (14. februar 2009), *Store norske leksikon*. Fri artikkel henta 5. september 2014.
----
**Denne artikkelen bygger på «[[:no:Lupiner|Lupiner]]» frå ,  den 5. september 2014.*  

## Bakgrunnsstoff
*