open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Kattostordenen

**Kattostordenen** (Malvales) er ein orden av ekte tofrøbladingar som i moderne botanikk blir plassert i Rosidae-gruppa kalla Eurosidae II. I APG III-systemet omfattar ordenen rundt 6000 planteartar i ni familiar. Av desse har kattostfamilien, solrosefamilien og tysbastfamilien artar som veks  i Noreg.

Artane i ordenen er ganske ulike, med få fellestrekk. Plantane i ordenen er hovudsakleg buskar og tre. Dei er gjerne kjenneteikna av spiralstilte, tetthåra blad, som ofte er handnerva. Borken er ofte seig og full av fiber.

Dei fleste familiane har kosmopolitisk utbreiing i tropane og subtropisk klima, med avgrensa utbreiing i tempererte område. På Madagaskar
veks tre endemiske familiar frå ordenen – Sphaerosepalaceae, Sarcolaenaceae og Diegodendraceae.

I kattostordenen finn ein balsatre (*Ochroma*), som er kjend for den lette veden sin, og lind (*Tilia*), som blir brukt til treskjering. Ein bruker frukta frå kakaotreet til sjokolade og kakao, og kolanøtter frå *Cola*-slekta blei tidlegare brukt til å laga cola. Andre velkjende medlemmer av familien er baobab, bomull, hibiskus og okra.

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Malvales|Malvales]]» frå ,  den 3. juli 2017.*  
**Denne artikkelen bygger på «[[:nb:Kattostordenen|Kattostordenen]]» frå ,  den 3. juli 2017.* 
*** oppgav desse kjeldene:*
*** 
*** 

## Bakgrunnsstoff
*
Fotball-EM 2009

**Europameisterskapen i fotball 2009** var den tiande europameisterskapen i fotball for kvinner og vart for fyrste gong arrangert i Finland. Tittelforsvarar Tyskland vart europameister med finalesiffera 6-2 mot England den 10. september 2009 i Helsinki. Det var femte gong på rad Tyskland vann EM-finalen.

Meisterskapsturneringa fann stad i Finland i tida 23. august til 10. september 2009. Kampane vart avvikla på fem arenaer i fire byar; Helsinki, Tampere, Lahti og Turku.

### Gruppespelet
Dei tolv kvalifiserte deltakarlanda var delt i tre grupper à fire lag. Omframt vertslandet Finland deltok Danmark, England, Frankrike, Island, Italia, Nederland, Noreg, Russland, Sverige, Tyskland og Ukraina. Frå gruppespelet til kvartfinalane gjekk dei to beste laga i gruppene og dei to tredjeplasserte med flest poeng, eventuelt målskilnad.
 
### Kvartfinalar og semifinalar
Frå kvartfinalane gjekk England, Tyskland, Noreg og Nederland vidare til semifinalane, sistnemnde etter straffesparktevling mot Frankrike. Noreg slo ut Sverige med 3-1. I semifinalane vann England 2-1 over Nederland etter ekstraomgangar, medan Tyskland eliminerte Noreg med sigerssifra 3-1. 

### Finalen
Finalen mellom Tyskland og England vart spelt på Olympiastadion i Helsinki 10. september 2009 framfor 15&nbsp;877 tilskodarar. Birgit Prinz opna målprotokollen i det 20. minutt og Melanie Behringer la på til 2-0 for Tyskland to minuttar seinare. Etter nye to minuttar reduserte Karen Carney til pausestillinga 1-2. Kim Kulig auka Tysklands leiing i det 50. minutt før Kelly Smith reduserte til 2-3 fem minuttar seinare. To mål av Inka Grings i det 62. og 73. minutt auka den tyske leiinga til tre mål, medan Birgit Prinz fastsette sluttresultatet til 6-2 i favør Tyskland i det 76. minutt.

**Tyskland**s vinnarlag bestod av: Nadine Angerer, Babett Peter, Annike Krahn, Saskia Bartusiak, Linda Bresonik, Melanie Behringer, Simone Laudehr, Kim Kulig, Kerstin Garefrekes, Birgit Prinz og Inka Grings. Célia Okoyino da Mbabi og Fatmire Bajramaj vart slept ut på bana i det 60. og 83. minutt, av bana gjekk høvesvis Behringer og Garefrekes.

**England** stilte med: Rachel Brown, Casey Stoney, Faye White (kaptein), Anita Asante, Alex Scott, Eniola Aluko, Fara Williams, Kate Chapman, Karen Carney, Kelly Smith og Jill Scott. Etter 80 og 84 minuttars spel vart Aluko og Chapman bytta ut, inn kom Lianne Sanderson og Emily Westwood.

Dommar var Dagmar Damkova frå Tsjekkia. 

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:de:Fußball-Europameisterschaft der Frauen 2001|Fußball-Europameisterschaft der Frauen 2001]]» frå ,  den 3. juli 2017.*
AADACL3

**Arylacetamid-deacetylase-lik 3** er eit protein som hos menneske er koda for av genet *AADACL3*. Genet er knytt til sjukdommen norsk skabb (*scabies norvegicus*) og infestasjon av ektoparasittar. Ein nemneverdig paralog av dette genet er AADACL4.

## Kjelder
Kopervik kyrkje

**Kopervik kyrkje** er ei kyrkje i Karmøy kommune i Rogaland fylke. Kyrkja vart vigsla den 23. april 2017 og avløyste ei tidlegare kyrkje som brann ned i 2010.

Kyrkja har om lag 500 sitjeplassar.

## Fotnotar


## Bakgrunnsstoff
* Arkitektgruppen Lille Frøen om kyrkja
Nyfossum

**Nyfossum** i nærleiken av Åmot på Modum er eit herskapshus i empirestil som i si tid var familiebustaden for den tekniske direktøren på Blaafarveværket, Friedrich Roscher (1791-1859). Bustaden ligg på eit gardstun om lag ein kilometer unna sjølve verket, og alt saman er no gjort om til eit museum som høyrer inn under museumsstiftinga Blaafarveværket og er tilgjengeleg for publikum. I stover, soverom og barnerom i bustadhuset heng det bilete laga av kunstmålaren Ida Lorentzen med interiøra i huset som motiv.

Friedrich Roscher var tilsett ved Blaafarveværket i åra 1820-1840, og teikna sjølv dette herskaplege huset, som har vore nytta som direktørbustad etter hans tid òg. Etter at verksemda ved verket gradvis vart avvikla og til sist opphørte mot slutten av 1800-talet, kjøpte Modum kommune verket med alle eigedomar i 1919, og selde Nyfossum som eit småbruk i 1930. I 1980 kjøpte Stiftelsen Blaafarveværket eigedomen. Huset vart restaurert, og så langt det har vore mogleg, vorte ført attende til slik det opphavleg var på 1840-talet. Det faste inventaret på kjøkenet, inklusive den store eldstaden og den «løynde» trappa for tenarane opp til dei fine stovene i andre høgda, til fru Roschers opphaldsrom, er intakt. Her er òg familien Rochers private rom, barnerom og soverom med flotte himmelsenger.

Ikring herskapshuset er det ein vakker hage, med urter, roser, lysthus og andedam, og i tømmerlåven vert det presentert ei ny kunstutstilling kvart år.

## Bakgrunnsstoff
*Blaafarveværket om Nyfossum 
*Utstillinga i tømmerlåven på Nyfossum
Okra

**Okra** (*Abelmoschus esculentus*) er ein planteart i kattostfamilien. Han stammar truleg frå tropisk Afrika, men blir i dag dyrka i ei rekkje tropiske, subtropiske og tempererte område.
Okra blir brukt som grønsak, til tauverk og til medisinske føremål.

## Skildring

Okraplanten er ein urteaktig plante som blir opptil 3 m høg. Blada er store og breie. Kapselfruktene har femkanta eller sylindrisk tverrsnitt. Dei er gråaktig grøne med kvitt fruktkjøt og kvite frø. Okra blir brukt i salatar eller som grønsak. 

## Bruk

Heile planten kan etast om ein ser bort frå dei vedaktige stilkene. 
Det er vanlegvis frukta som blir brukt til mat, men også blad, blomar, spirer og frø kan brukast i matlaging. I afrikansk matlaging blir både fersk og tørka, malen okra brukt.
Okra kan kokast, steikast, forvellast eller marinerast. 

Fibrane i stengelen kan brukast til framstilling av tauverk.

## Næringsinnhald

Okra inneheld ca. 21 mg vitamin C, 303 mg kalium, 3,2 g kostfiber, 90 % vatn, 0,1 g fiett og 138 kJ tilført energi per 100 g eten vare.

## Namn

Ordet «okra» kjem frå igbo . 
Andre namn på okra er «grønsakhibisk».
På engelsk er han også kjend som *[[gumbo]]*, som også er namnet på ein cajunrett der ein bruker planten, og *lady's finger*. På ulike bantuspråk er namnet *(ki)ngombo* eller ein variant, og dette kan vera opphavet til namnet gumbo, via spansk/portugisisk *quingombo*.

Okra blir gjerne kalla *gombo* på fransk, men er kjend som *cabo* eller *lalo* på Réunion, Haiti og Mauritius og *calou* i Fransk Guyana.

Han er kjend som *bamya* i Hellas, Tyrkia og Sudan, *gnawia* eller *ganaouia* i Algerie, Tunisia og Marokko, *mloukhia* i Marokko, *darraba* på lokal arabisk i Tsjad, *nkui* i Kamerun, *dongó dongó* i Folkerepublikken Kongo, *fétri* på ewe i Togo og *poût barang* (ពោត​បារាំង) 'fransk mais' i Kambodsja.

På hindi og nærskylde språk er grønsaken kjend som *bhindi*.

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Okra|Okra]]» frå ,  den 3. juli 2017.*  
----
*

## Bakgrunnsstoff
*
Ida Lorentzen

**Ida Lorentzen** () er ein norsk kunstmålar som særleg har gjort seg kjend for måleri av mennesketomme realistisk framstilte interiør prega av fargetonar og lys- og skuggeverknader som appellerer til kjenslene. Ho har dessutan måla fleire portrett, mellom anna av dronning Sonja, og har òg måla eit bilete som syner seremonien då det kongelege paret vart signa i Nidarosdomen i Trondheim 23. juni 1991.

Ida Lorentzen er fødd i New York med amerikansk mor og norsk far. Ho er utdanna hjå Boston University School of Fine Arts i Boston i staten Massachusetts i USA 1970–74, og Statens Kunstakademi i Oslo 1974–79, og debuterte med ei separatutstilling i Galleri Tanum i Oslo i 1979. Frå 1977 har ho og ektemannen, kunstmålaren Ulf Nilsen, budd og arbeidd  på Nesøya i Asker kommune. Frå 2002 har Ida Lorentzen dessutan hatt ein permanent tilhaldsstad på Nyfossum, eit herskapshus i nærleiken av Åmot på Modum som i si tid var bustaden til Friedrich Roscher, Blaafarveværkets hytteinspektør (verksdirektør), no eit museum. Hennar pastellar pryder stovene i denne prektige bygningen i empirestil.

Ida Lorentzen er innkjøpt av Nasjonalgalleriet i Oslo, Norsk kulturråd og Oslo kommunes kunstsamlinger.

## Kjelder
*snl.no: Ida Lorentzen

## Bakgrunnsstoff
*Nettstaden til Ida Lorentzen
*Ida Lorentzen-museet på Nyfossum
Regjeringa Blehr I

**Regjeringa Blehr I, Otto Blehr si første regjering** var ei norsk regjering som sat frå 21. april 1902 til 22. oktober 1903. Regjeringa var ei rein Venstreregjering.

  

## Kjelder


**Denne artikkelen bygger på «[[:nb:Otto Blehrs første regjering|Otto Blehrs første regjering]]» frå ,  den 3. juli 2017, revisjon [https://no.wikipedia.org/w/index.php?title=Otto_Blehrs_f%C3%B8rste_regjering&oldid=14830688 14830688]*
Søren Ve

**Søren Ve** () var ein norsk lærar, rektor og lokalhistorikar. Han var frå Øvre Årdal i Årdal kommune. Etter eksamen ved Stord lærarskule arbeidde Ve som lærar i 15 år i Luster, Oslo, Rjukan og Bergen. Ve tok matematisk-naturvitskapleg embetseksamen i 1930 med botanikk som hovudfag og i 1941 tok han doktorgraden i botanikk om treslag i indre Sogn. Han arbeidde som lektor ved fleire skular i Bergen: ved Tanks skole 1931-1939, ved Lungegården skole 1939-1942 og frå 1941 ved U. Pihls skole, der han vart rektor seinare. Ved sida av arbeidet jobba han med vitskapeleg arbeid, særleg om treslaga og høgdegrensene for treslaga i indre Sogn. 
Ve var med å skipa Årdal sogelag i 1949 og han stod sentralt i arbeidet med bygdebøkene for Årdal.

## Bibliografi
### Bøker
*
*
*
*
*
*
*
*

### I tidsskrift - eit utval
* Lokalhistoriske artiklar Sogn og Fjordane

## Kjelder
* Fylkesleksikon Sogn og Fjordane

## Bakgrunnsstoff
* Om Søren Ve i Lokalhistoriske artiklar Sogn og Fjordane
*
Fotball-EM 2013

**Europameisterskapen i fotball 2013** var den 11. europameisterskapen i fotball for kvinner. For tredje gong fann meisterskapen stad i Sverige. Tittelforsvarar Tyskland vart europameister etter siger 1-0 over Noreg den 28. juli 2013 i Solna. Det var sjette gong på rad Tyskland vann EM-finalen.

Meisterskapsturneringa vart arrangert i Sverige i tida 10.-28. juli 2013. Kampane vart avvikla på sju ulike stader; Göteborg, Norrköping, Halmstad, Kalmar, Linköping, Växjö og Solna.  

## Gruppespelet
Dei tolv kvalifiserte deltakarlanda var delt i tre grupper à fire lag. Omframt vertslandet Sverige deltok Danmark, England, Finland, Frankrike, Island, Italia, Nederland, Noreg, Russland, Spania og Tyskland. Spania var med i sitt fyrste europameisterskap, elles var dei elleve andre deltakarlanda også med i det forrige EM i 2009. Frå gruppespelet til kvartfinalane gjekk dei to beste laga i gruppene og dei to tredjeplasserte med flest poeng, eventuelt målskilnad.

### Gruppe A



----------

--------

------------

-------------

-------------

---------

### Gruppe B



--------

--------

--------

----------

--------

----------

### Gruppe C



---------

----------

--------

-------

---------

--------

## Sluttspelet
### Kvartfinalar

----------

---------------

-------------

### Semifinalar

-----------

-------------

### Finalen
Finalen mellom Tyskland og Noreg vart spelt på Friends Arena i Solna 28. juli 2013 framfor 41&nbsp;301 tilskodarar. Dei fekk sjå Tysklands målvakt Nadine Angerer stoppe eit dårleg plassert straffespark frå Trine Rønning i det 29. minutt. Innbytar Anja Mittag vart matchvinnar for Tyskland i det 49. minutt, ettersom Angerer redda eit nytt norsk straffespark då kampen var ein time gammal, denne gongen eit heller svakt skot frå Solveig Gulbrandsen.

Vinnarlaget frå **Tyskland** mønstra: Nadine Angerer (kaptein), Leonie Maier, Annike Krahn, Saskia Bartusiak, Jennifer Cramer, Nadine Keßler, Lena Goeßling, Lena Lotzen, Dzsenifer Marozsán, Simone Laudehr, Célia Okoyino da Mbabi. Anja Mittag vart bytta inn frå pausen og Bianca Schmidt i det 77. minutt, høvesvis Lotzen og Laudehr var då ferdigspelte.

**Noreg**s lag bestod av: Ingrid Hjelmseth, Maren Mjelde, Trine Rønning, Marit Fiane Christensen, Toril Akerhaugen, Ingvild Stensland (kaptein), Solveig Gulbrandsen, Cathrine Dekkerhus, Caroline Graham Hansen, Ada Hegerberg og Kristine Hegland. Elise Thorsnes, Ingvild Isaksen og Leni Kaurin tok plass i Noregs mannskap frå det 68., 76., og 85. minutt, ut gjekk etter tur Gulbrandsen, Stensland og Christensen. 

Dommar var Cristina Dorcioman frå Romania. 

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:de:Fußball-Europameisterschaft der Frauen 2013|Fußball-Europameisterschaft der Frauen 2013]]» frå ,  den 4. juli 2017.*  
**Denne artikkelen bygger på «[[:en:UEFA Women's Euro 2013|UEFA Women's Euro 2013]]» frå ,  den 4. juli 2017.*
Regjeringa Halvorsen I

**Regjeringa Halvorsen I, Otto Bahr Halvorsen si første regjering** var ei norsk regjering som sat frå 21. juni 1920 til 22. juni 1921. Regjeringa var ei mindretalsregjering mellom Høgre og Frisindede Venstre.

Ho søkte avskjed i statsråd 18. juni 1921 etter at statsminister Otto B. Halvorsen hadde stilt kabinettspørsmål i Stortinget og fått fleirtalet mot seg.

## Kjelder


**Denne artikkelen bygger på «[[:nb:Otto B. Halvorsens første regjering|Otto B. Halvorsens første regjering]]» frå , den 4. juli 2017, revisjon [https://no.wikipedia.org/w/index.php?title=Otto_B._Halvorsens_f%C3%B8rste_regjering&oldid=14802441 14802441]*''
Rasmus Tønder Nissen

**Rasmus Tønder Nissen** () var ein norsk skulemann frå Melhus som var sjef i Kyrkje- og undervisningsdepartementet 1874-82.

Nissen var son til ein prest. Etter han vart student frå katedralskulen i Trondheim i 1839, studerte han teologi og vart cand.theol. frå universitetet i Christiania i 1843. Same året byrja han undervise ved Hartvig Nissens latin- og realskole i hovudstaden, frå 1850 inspektør og 1852 styrar av skulen. Frå 1854 var han lektor ved universitetet, professor frå 1866.

Den 28. november 1874 vart Nissen utnemnd til statsråd og sjef for Kyrkje- og undervisningsdepartementet, ein posisjon han hadde til han døydde, med unnatak for dei to periodane han sat i den norske statsrådsavdelinga i Stockholm.

Nissen var medlem 1857 i kommisjonen om nytt artiumsreglement og undervisningsplan for realskulane, og 1865 i kommisjonen som vurderte Magnus Brostrup Landstad sitt utkast til kyrkjesalmebok.

Nissen forfatta fleire verk om kyrkjehistorie og teologi.

## Kjelder
*Lindstøl, Tallak: *Stortinget og Statsraadet 1814-1914*. Kristiania, 1914
August Christian Manthey

**August Christian Manthey** () var ein norsk embetsmann fødd i Rakkestad. Han var son til Samuel Manthey og svigerson til forretningsmannen Jacob Nielsen.

August Manthey vart student frå katedralskulen i Christiania i 1829 og vart cand.jur. i 1835. Han var i 1830 kopist i Finansdepartementet og ei kort tid sorenskrivarfullmektig i Indre Sogn. Frå 1838 arbeidde han som fullmektig i Finansdepartementet, deretter byråsjef i same departement frå 1841. I 1845 vart han ekspedisjonssekretær i det som skulle verte Indredepartementet. Han var amtmann i Hedmark frå 1849. Den 30. april 1856 vart han utnemnd til statsråd og veksla mellom å vere sjef i Revisjons-, Finans-, Justis- og Indredepartementet. Han tok avskjed frå statsråd 29. juli 1874, samstundes som han vart utnemnd til stiftamtmann i Kristiania.

Manthey var Noregs kommissær under forhandlingane om Øresundstollen. Elles sat han i styret for fleire privatbankar og forsikringsselskap.

## Kjelder
* Lindstøl, Tallak: *Stortinget og Statsraadet 1814-1914*. Kristiania, 1914
*
Wiktor A. Martinsen

**Wiktor Asbjørn Martinsen** () var ein norsk statssekretær, redaktør og sakprosaforfattar. Han var frå Årdal kommune og var busett i Oslo. 

Martinsen har vore m.a. gruppesekretær i Stortinget, medarbeidar på Statsministeren sitt kontor, redaktør i Arbeiderbladet (nå Dagsavisen) og informasjonssjef i Statoil i åtte år. 

Han var personleg rådgjevar ved Statsministerens kontor i Regjeringa Nordli og personleg rådgjevar og statssekretær i Regjeringa Brundtland I. 

## Bibliografi
### Bøker
*
*
*
*
*
*
*

### I tidsskrift - eit utval
* Norske og nordiske tidsskriftartikler (Norart)

## Kjelder

*
Einar Løchen

**Einar Løchen** () var ein norsk embetsmann fødd i Vang i Hedmark. Han var justisminister 1898-1900 og leiar av Høgsteretten 1900-08. Arne Løchen var tvillingbror hans. 

Løchen var son til ein «overkontrollør». Han vart student i 1869 frå katedralskulen i hovudstaden og cand.jur. i 1876. Åra frå 1877 til 1879 praktiserte han sakføraryrket i Trondheim og frå 1880 i Kristiania. Frå 1886 var han høgsterettsadvokat. Han var statsadvokat i Oslo frå 1893.

Den 17. februar 1898 vart Løchen utnemnd til justisminister i Steen II-regjeringa, var medlem i den norske statsrådsavdelinga i Stockholm til 31. mai 1899. I november 1900 gjekk han ut av regjeringa då han samstundes vart utnemnd til høgsterettsjustitiarius. Løchen døydde i hovudstaden 58 år gammal.

## Kjelder
*Lindstøl, Tallak: *Stortinget og Statsraadet 1814-1914*. Kristiania, 1914
Dermatopontin

**Dermatopontin** er eit matricellulært protein som hos menneske er koda for av genet *DPT*. Det er gjort framlegg om at proteinet styrer åtferda til TGF-β gjennom vekselverknader med dekorin. Proteinet er bygd opp av 201 aminosyrer og har ei molekylvekt på 24 kilodalton. Kvartærstrukturen samhandlar med TGF-β1, dekorin og kollagen. Dermatopontin har fleire angiogenesefremjande eigenskapar som kan vere nyttige i behandling av kroniske sår og kreft. Proteinet fekk namnet sitt av di det kan binde seg til både celler og dermatansulfatproteoglykan i huda, som ein analogi til osteopontin, som bind seg til integrin og hydroksyapatittkrystallar i beinvev.

Virvellause dyr har homologar av dermatopontin som i hovudsak har til føreloge å feste seg til eller klumpe seg saman med andre celler.

Genet er knytt til sjukdommane leiomyom, keloidar og aniseikoni.

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Dermatopontin|Dermatopontin]]» frå ,  den 4. juli 2017.*  
 

## Bakgrunnsstoff

*
*
*
*
*
*
*
*
DPT

**DPT**, **Dpt** eller **dpt** kan ha fleire tydingar:

* Måleininga dioptri (dpt).
* Dpt., forkorting for departement.
* ''N,N''-dipropyltryptamin, eit psykedelisk tryptamin.
* DPT-vaksine, ein vaksine mot difteri, kikhoste og stivkrampe.
* Genet *[[dermatopontin|DPT]]*.
* Det demokratiske partiet i Turkmenistan.
* Dublin Port Tunnel, ein vegtunnel i Dublin, Irland.
Sialinsyre

**Sialinsyrer** er substituerte nevraminsyrer (mannose med ei aminogruppe og pyruvat fest på) som finst som komponentar i glykoprotein i sekret i respirasjonsvegane, i meltekanalen og i kjønnsorgana.

## Kjelder
Tussefløyte

**Tussefløyte** eller tysfløyte (kanskje avleia av ordet *tyskfløyte* eller *tyskarfløyte*) er ein norsk blokkfløytesort (sopranfløyte) som er i slekt med sjøfløyta.

Tussefløyta har særs kjegleforma boring og har den største opninga mot munnstykket. Denne boringa, saman med at fløyta vert laga av mjuke treslag, gjev ho ein rundare klang enn det som er vanleg for andre blokkfløyter. Eit anna særtrekk ved tussefløyta er at den har ein skala der visse trinn er litt høgare eller litt lågare enn på den tempererte skalaen, til dømes halvhøg sekst og lys kvart.

## Egil Storbekken og tussefløyta
Tussefløyta blei særleg gjort kjent av folkemusikaren Egil Storbekken (1911-2002) frå Tolga. Det skal ha vore han som i 1950-åra utvikla tussefløyta som ein eigen variant av den tradisjonelle trefløyta, og som gav fløyta namnet tussefløyte. Dette namnet bygde på dei eldre nemningane tyskfløyte og tyssefløyte. Etter at Storbekken debuterte i radio i 1952 med musikk framført på tussefløyte, vart det etter kvart så mange som vende seg til han om dette instrumentet at han tok til med produksjon av tussefløyter og andre folkemusikkinstrument for sal.

## Sjå òg
*Sjøfløyte

## Kjelder


**Denne artikkelen bygger på «[[:nb:Tussefløyte|Tussefløyte]]» frå ,  den 4. juli 2017.*
Regjeringa Halvorsen II

**Regjeringa Halvorsen II, Otto Bahr Halvorsen si andre regjering** var ei norsk regjering som sat frå 6. mars 1923 til 30. mai 1923. Ho var ei samarbeidsregjering mellom Høgre og Frisindede Venstre. 

Regjeringa vart oppløyst da Otto B. Halvorsen døydde 23. mai 1923, og Christian Fredrik Michelet fungerte som statsminister fram til Regjeringa Berge tiltredde 30. mai.

## Kjelder


**Denne artikkelen bygger på «[[:nb:Otto B. Halvorsens andre regjering|Otto B. Halvorsens andre regjering]]» frå , den 4. juli 2017, revisjon [https://no.wikipedia.org/w/index.php?title=Otto_B._Halvorsens_andre_regjering&oldid=14802443 14802443]*''
Hjerne-ryggmergsvæske

**Hjerne-ryggmergsvæske**, **cerebrospinalvæske** eller berre **spinalvæske** er ei klår og fargelaus væske som finst i sentralnervesystemet. Ho vert i hovudsak danna i koroid pleksus. Strøyming av hjerne-ryggmergsvæske er driven av innanding,  hjarteslag og kroppshaldning.

Hjerne-ryggmergsvæska gjev oppdrift til hjernen og kan ta opp i seg energien frå støyt. Ho kan òg frakta næring og avfallsstoff til og frå hjernen.

Parasittar kan finnast i hjerne-ryggmergsvæska, som *[[Trypanosoma brucei]]* som valdar sovesjuke. Artar i denne slekta, *[[Trypanosoma]]*, kan lett øksla seg i hjerne-ryggmergsvæska.

## Kjelder
Abelmoskusslekta

**Abelmoskusslekta** (*Abelmoschus*) er ei planteslekt i kattostfamilien (Malvaceae) som omfattar 15 eittårige artar i tropane.

Slekta stammar opphavlegg frå tropisk Asia. Abelmoskus (*Abelmoschus moschatus*) blir dyrka som prydplante i tropiske og subtropiske strøk på grunn av sine vakre blomar som kan bli opptil 10 cm i diameter. Dei er oftast gule med rosa midtparti. Frøa av abelmoskus blir kalla bisam- eller moskuskorn. Dei blei tidlegare brukt til medisinen, men no berre som tilsetjing til tobakk og parfyme. 

Ein nær slektning, okra (*A. esculentus*), har kapselfrukter og blad ein kan eta. Flerie *Abelmoschus*-artar har seige bastfiber og har derfor blitt brukt til tauverk og spinnemateriale.

## Kjelder

*

## Bakgrunnsstoff
*
Lasiognathus amphirhamphus

***Lasiognathus amphirhamphus*** er ein djupvassmarulk i familien Thaumatichthyidae.

Individet som gav opphav til skildringa av arten vart fanga på trål midtaust i Atlanterhavet, sørvest for Madeira på ei djupn mellom 1200 og 1305 meter. Arten skil seg frå andre artar i slekta *[[Lasiognathus]]* mellom anna gjennom at han har to beinete krokar i agnet i staden for tre (berre hofiskar i slekta er skildra), og det vitskaplege namnet speglar dette. Av artane i slekta liknar han mest på *[[Lasiognathus saccostoma]]* 

## Kjelder
*
Haakon Ditlef Lowzow

**Haakon Ditlef Lowzow** () var ein norsk general frå Kristiania som var forsvarsminister 1908-09. 

Lowzow var son ein oberst. Han var sjølv offiser i kavaleribrigaden frå 1876, med rang av rittmeister frå 1891 og oberstløytnant frå 1904. Den 11. april 1908 vart han utnemnd til ny forsvarsminister i den ferske regjeringa leia av Gunnar Knudsen. I regjeringa hadde han til hovudoppgåve å gjennomføre ei ny hærordning. Han møtte stor motstand i Stortinget, noko som førte til at han tok avskjed 20. august 1909. Der etter vart han forfremja til generalmajor og var generalinspektør for kavaleriet til han døydde i 1915.

Lowzow gav ut fleire «krigshistoriske og militærpolitiske skrifter». Mellom anna skreiv og gav han i 1896 og -97 ut verka *Minder fra Norges krige* og *Norges Forsvar*. 

## Kjelder
*Lindstøl, Tallak: *Stortinget og Statsraadet 1814-1914*. Kristiania, 1914
Carl Arnoldus Müller

**Carl Arnoldus Müller** () var ein norsk skulemann og politikar frå Trondheim. Han var stortingsmann 1871-73.

Müller var son til ein apotekar. Han vart student frå katedralskulen i heimbyen i 1837 og underviste ved Møllers institut 1838-40. Dei to neste åra var han huslærar i Christiania og så lærar ved Hartvig Nisssens latin- og realskole 1843-51. I 1844 tok han cand.mag.-eksamen. Frå 1851 til 1874 var han rektor ved katedralskulen i Trondheim, sidan i tilsvarande stilling ved katedralskulen i Christiania.   

Müller var medlem i Trondheim bystyre i fleire år og visepreses i Det Kongelige Norske Videnskabers Selskab. I 1865 var han medlem i ein kommisjon som såg på «de høiere skoler» og i 1884 var han formann i «undervisningseksepeditionen». Perioden 1871-73 møtte han på Stortinget som fyrste varamann frå valkrinsen Trondheim og Levanger, då den valde Frederik Lorck sa frå seg valet. Han var sekretær i Gasje- og pensjonskomiteen.
 
## Kjelder
* Lindstøl, Tallak: *Stortinget og Statsraadet 1814-1914*. Kristiania, 1914
Regjeringa Blehr II

**Regjeringa Blehr II, Otto Blehr si andre regjering** var ei norsk regjering som sat frå 22. juni 1921 til 6. mars 1923. Ho var ei rein Venstreregjering. 

Regjeringa søkte avskjed da ho fekk fleirtal mot seg i Stortinget i ei sak om å auke vin- og brennevinimporten frå Spania og Portugal.

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:nb:Otto Blehrs andre regjering|Otto Blehrs andre regjering]]» frå , den 4. juli 2017, revisjon [https://no.wikipedia.org/w/index.php?title=Otto_Blehrs_andre_regjering&oldid=14802458 14802458]*
Rockin' at the Hops

***Rockin' at the Hops*** er det fjerde studioalbumet til rock and roll-pioneren Chuck Berry, utgjeve i juli 1960 på Chess Records. Med unntak av fire spor, «Down the Road a Piece», «Confessin' the Blues», «Betty Jean» og «Driftin' Blues», var songane tidlegare gjevne ut på singlar.

## Songar
Den første singelen frå *Rockin' at the Hops* var «Childhood Sweetheart» i lag med «Broken Arrow», som kom ut i september 1959. Den andre singelen var «Let It Rock» i lag med «Too Pooped to Pop», utgjeve i januar 1960; A-side nådde 64. plassen på ''Billboard'' Hot 100, og B-sida nådde 42. plassen på Hot 100 og 18. plassen på R&B Singles-lista. Dei to siste singlane - «Bye Bye Johnny» med «Worried Life Blues» (utgjeven i mai) og «I Got to Find My Baby» med «Mad Lad» (utgjeven i august) — gjekk ikkje inn på listene.

## Innhald

## Medverkande
* Chuck Berry — vokal, gitarar
* Matt «Guitar» Murphy — elektrisk gitar
* Johnnie Johnson — piano
* Willie Dixon—  bass
* Fred Below, Ebbie Hardy — trommer
* The Ecuadors — korvokal
* L. C. Davis — tenorsaksofon

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Rockin&#39; at the Hops|Rockin&#39; at the Hops]]» frå ,  den 4. juli 2017.* 
*** oppgav desse kjeldene:*


## Bakgrunnsstoff
*
Worried Life Blues

«**Worried Life Blues**» er ein bluesstandard og ein av dei mest innspelte bluessongane gjennom tidene. Han vart opphavleg spelt inn av Major «Big Maceo» Merriweather i 1941 og «Worried Life Blues» var ein tidleg blueshit og den mest kjende songen ti Maceo. Ein tidlegare song var inspirasjonskjelda og fleire artistar har hatt suksess med tolkingar av denne songen. 

## Bakgrunn
«Worried Life Blues» er basert på «Someday Baby Blues» er innspelt av Sleepy John Estes i 1935. Estes-songen vart framført som ein countryblues med song og gitar, medan Maceo-songen er ein prototypisk Chicago blues. 

Big Maceo spelte inn «Worried Life Blues» 24. juni 1941, kort tid etter han kom til Chicago. Lester Melrose produserte songen og det vart den første singelen til Maceo på Bluebird Records. Songen er i middels tempo og ein 8-taktsblues med Maceo på vokal og piano, akkompagnert av samarbeidspartnaren og gitaristen Tampa Red med Ransom Knowling på bass. Musikkskribenten Keith Shadwick identifiserer songen som ein stor hit og blueshistorikaren Jim O'Neal skreiv at han «overgjekk songen som han var inspirert av».  Fleire andre utgåver følgde kort tid etter, mellom andre av Bill Gaither (1941), Sonny Boy Williams  (1942), og Honeyboy Edwards (1942). I 1945 spelte Maceo inn ein ny versjon med meir tekst, og igjen vart han akkompagnert av Tampa Red. Denne vart kalla «Things Have Changed», og nådde fjerdeplassen på ''Billboard's'' Race Records-lista.

## Innverknad
«Worried Life Blues» vart tidleg ein bluesstandard og var blant dei første songane som vart innlemma i Blues Foundation Hall of Fame i 1983 som ei «klassisk bluesinnspeling».  I 2006 fekk songen ein Grammy Hall of Fame Award. I løpet av åra har mange artistar spelt inn «Worried Life Blues» eller ein blanding av denne, «Someday Baby Blues», og andre element, og han er blitt ein av dei mest innspelte bluessongane gjennom tidene. Då Charles Brown omarbeidde songen til ein West Coast bluessong kalla «Trouble Blues», vart han ein av dei største hittane i 1949 og låg 15 veker på toppen av *Billboard's* Race Records/Rhythm & Blues Records-lista. I 1955 spelte Muddy Waters inn songen som «Trouble No More» i ein Chicago blues-stil og denne nådde sjuandeplassen på R&B-lista.  Junior Parker spelte inn songen i 1969 og då nådde han 34. plassen på lista.  B.B. King gjekk inn på 48. plassen på singellista i 1970 med «Worried Life» (opphavleg spelt inn som «Someday Baby» i 1960).

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Worried Life Blues|Worried Life Blues]]» frå ,  den 4. juli 2017.* 
*** oppgav desse kjeldene:*


## Bakgrunnsstoff
* The Animals-versjonen:
Down the Road a Piece

**«Down the Road a Piece»** er ein boogie-woogiesong skriven av Don Raye. I 1940 vart han spelt inn av Will Bradley Trio og vart ein hit på topp 10 mot slutten av året. Songen er blitt kalla ei «fin lita blanding av bluesaktig rytme og fargerike, fengande tekstar», og vart spelt inn av fleire jazz-, blues- og rockeartistar.

## Originalen
«Down the Road a Piece» vart spelt inn i 1940 av medlemmar av Will Bradley–Ray McKinley Orchestra som «Will Bradley Trio» (Bradley sjølv spelte derimot ikkje på songen, men Raye gjorde, og i røynda var det ein kvartett). Tre musikarar er nemnde i teksten: 

The drummer man's a guy they call 'Eight Beat Mack'

And you remember Doc and ol' 'Beat Me Daddy' Slack


«Eight Beat Mack» syner til trommeslagaren Ray McKinley, «Doc» syner til bassisten Doc Goldberg, og «Beat Me Daddy Slack» syner til pianisten Freddie Slack (ein referanse til «Beat Me Daddy, Eight to the Bar», ein hit som kom tidlegare i 1940 av Slack med Bradley–McKinley Orchestra). «Down the Road a Piece» vart sungen av McKinley og Raye.

## Teksten
Den originale teksten vart nytta i originalversjonar av Harry Gibson og Stan Kenton, begge i 1945, og Glenn Miller Orchestra (leia av Ray McKinley) i 1946, men på seinare innspelingar av «Down the Road a Piece» vert teksten vanlegvis endra til å referere til andre musikarar. Amos Milburn spelte inn songen i 1946 og synte til «Eight Beat Mack», men endra den neste linja til «You remember me doggin' old Beat Me Daddy Slack.» Ella Mae Morse song songen tidleg i 1950-åra, og tok bort referansane til Doc og Slack og erstatta dei med «Sam and Spider-Finger Jack», men heldt referansen til Eight Beat Mack, trass i at McKinley ikkje var med i bandet, medan Slack var med. I 1956 song Merrill Moore «Eight Beat Joe&nbsp;... Beat Me Daddy Moe». Chuck Berry, som spelte inn songen i 1960, endra teksten enno meir og erstatta «Eight Beat Mack» med «Kicking McCoy», og skreiv om mykje av songen. Versjonen til Berry vart kopiert av Manfred Mann i 1964. Rolling Stones erstatta i 1965 Kicking McCoy med Charlie McCoy, truleg ein referanse til Charlie Watts. Foghat, Brownsville Station og Bruce Springsteen gjorde det same. Frå 1990-åra har dei fleste versjonane stort sett nytta originalteksten frå 1940.

## Påverknad
I sjølvbiografien til Henry Mancini skreiv han at «Down the Road a Piece» inspirerte han til å skrive «Baby Elephant Walk» for filmen *[[Hatari!]]* i 1961.

Fleire artistar har spelt inn «Down the Road a Piece», stundom med variasjonar i musikken. Ei delvis liste omfattar Chuck Berry, Brownsville Station, Foghat, Harry Gibson, Joe Grushecky & the Houserockers med Bruce Springsteen, Stan Kenton, Jerry Lee Lewis, Manfred Mann, Glenn Miller Orchestra, Amos Milburn, Merrill E. Moore, Ella Mae Morse, Rolling Stones og Chuck E. Weiss.

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Down the Road a Piece|Down the Road a Piece]]» frå ,  den 4. juli 2017.* 
*** oppgav desse kjeldene:*

## Bakgrunnsstoff
* Chuck Berry-versjonen:
Let It Rock av Chuck Berry

«**Let It Rock**» er ein song frå 1960 av Chuck Berry frå albumet *[[Rockin' at the Hops]]*. Same året vart songen gjeven ut på singel og nådde då 64. plassen i USA på ''Billboard'' Hot 100-lista. Han vart gjeven ut på singel i Storbritannia i 1963 der han nådde sjetteplassen. 

Songen vart opphavleg tilskriven Edward Anderson. Det fulle namnet til Chuck Berry er Charles Edward Anderson Berry.

Songen handlar om å arbeide på ei jernbanelinje medan eit tog nærmar seg arbeidarane. Gitarriffet i opninga, akkordstrukturen og melodien i versa minnar om ein annan Berry-song, «Johnny B. Goode», som òg nemner tog.

## Andre versjonar
Songen er blitt spelt av mange andre artistar, som The Connection, The Grateful Dead, Rockpile, The Rolling Stones, Motörhead, Jerry Garcia, Hasil Adkins, Skyhooks, The Yardbirds, Widespread Panic, The MC5, Bob Seger, The Stray Cats, George Thorogood, The Head Cat, Shadows of Knight, John Oates, The Georgia Satellites, Jeff Lynne og The Refreshments. 

The Rolling Stones spelte inn songen på ein konsert i Leeds i 1971 og dette vart gjeven ut som B-sida til «Brown Sugar» i Storbritannia i 1971. Songen vart òg gjeven ut på den spanske utgåva av *[[Sticky Fingers]]*. I 1972 vart «Let it Rock» gjeven ut på singel i Tyskland, med B-sida «Blow with Ry» frå albumet *[[Jamming with Edward!]]* frå 1972. «Let it Rock» opnar konsertvideoen *[[The Rolling Stones: Some Girls Live In Texas '78]]*, som kom ut i 2011.

## Bakgrunnsstoff
* 
*The Rolling Stones German 1972 Single
Matt «Guitar» Murphy

**Matthew Tyler Murphy** (), kjend som **Matt «Guitar» Murphy**, var ein amerikansk bluesgitarist.

## Liv og karriere
Murphy vart fødd i Sunflower i Mississippi, og voks opp i Memphis, der faren arbeidde ved Peabody Hotel. Murphy lærte å spele gitar som barn. I 1948 flytta han til Chicago, der han vart med i bandet til Howlin' Wolf, der Little Junior Parker på den tida spelte.

Murphy arbeidde mykje med Memphis Slim, mellom anna på albumet hans *At the Gate of Horn* (1959). Murphy hadde ikkje sitt eige band før i 1982, men arbeidde i studio og på scenen med mange musikarar, som Ike Turner,  Muddy Waters, James Cotton, Otis Rush, Etta James, Sonny Boy Williamson II, Chuck Berry og Joe Louis Walker.

På American Folk Blues Festival-turneen i Europa i 1963 framførte han sin eigen «Matt's Guitar Boogie».  Freddie King har sagt at han baserte sin eigen «Hide Away» på korleis Murphy spelte på denne turneen.

I 1978 vart Murphy med i Blues Brothers. Han spelte i filmane *[[filmen The Blues Brothers|The Blues Brothers]]* (1980) og *[[Blues Brothers 2000]]* (1998), og spelte ektemannen til Aretha Franklin. Han spelte med Blues Brothers Band fram til tidleg i 2000-åra.

Murphy fekk slag i 2003, men spelte att nokre år seinare. Han spelte i lag med James Cotton i 2010 på Chicago Blues Festival. 

## Diskografi
* 1990: *Way Down South* (Antone's)
* 1996: *The Blues Don't Bother Me* (Roesch)
* 2000: *Lucky Charm* (Roesch)
* 2010: *Last Call* (Bluzpik)

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Matt "Guitar" Murphy|Matt "Guitar" Murphy]]» frå ,  den 4. juli 2017.* 
*** oppgav desse kjeldene:*


## Bakgrunnsstoff
*
*Interview with Murphy
Nadzeja Ostaptsjuk

**Nadzeja Ostaptsjuk** () er ein kviterussisk tidlegare friidrettsutøvar frå Stolin-distriktet i det sørvestlege Kviterussland. Ho tok gullmedaljen i kuletevlinga ved friidretts-VM 2005 og vart europameister i kulestøyt i 2010. I 2014 vart ho frådømd VM-gullet 2005. 

## Aktiv
Ostaptsjuk tok steget opp i verdseliten i kulestøyt allereie då ho var 20 år gammal. Ho tok si fyrste internasjonale medalje under VM 2003, ein sølvmedalje. Året etter vart ho nummer fire i kule då tevlinga fann stad på historisk grunn i Hellas.

Med eit bestestøyt på 20,51 m vann Ostapsjuk kuletevlinga i verdsmeisterskapen i Helsinki i 2005, heile 87 m framom Olga Rjabinkina frå Russland, men resultatet altså annullert i 2014. Også ein sølvmedalje frå EM 2006, der ho hamna centimeteren bak vinnaren, vart annullert i 2014, basert på at ho skulle ha vore utestengd frå 2005. 

Under VM 2007 i Osaka landa kula til Ostapsjuk på 20,48 m, seks små cm bak gullstøytet til Valerie Vili frå New Zealand. Etter å ha teke bronse i OL 2008 (annullert i 2017) deltok Ostaptsjuk lite i store internasjonale stemne i 2009. I 2010-sesongen støytte ho 21,70 m innandørs i Mahiljow og ho vann også innnandørs-VM. Utover i sesongen vann ho alle seks kuletevlingane i Diamond League-stemna og var heilt suveren i europameisterskapen i Barcelona. Året etter kom ho på sølvplassen under VM 2011, men var over meteren bak Valerie Vili.

Ostapsjuk sette personleg rekord med 21,58 meter i eit stemne i Minsk i juli 2012. Nokre veker seinare kleiv ho til topps på sigerspallen under Sommar-OL i London, men der viste det seg straks at ho var dopa.

### Doping
Urinprøva til Ostapsjuk under London-OL 2012 viste spor etter dopingmiddel, og ho vart fråteken gullmedaljen. I 2014 vart hennar medaljeprestasjonar frå 2005 og 2006 annullerte og 2017 annullerte den internasjonale olympiske komite OL-medaljen frå 2008. 

### Medaljar og plasseringar i internasjonale meisterskap
*VM 1999 i Sevilla: Utslått i kvalifiseringa (17,47 m =nr 19)
*VM 2001 i Edmonton: Nr 7 – 18,98 m
*EM 2002 i München: Nr 5 – 19,07 m
*VM 2003 i Paris: Sølv – 20,12 m, bakom Svetlana Kriveljova (20,63 m)
*OL 2004 i Aten: Nr 4 – 19,01 m
*VM 2005 i Helsinki: Gull – 20,51 m (annullert 2014)
*EM 2006 i Göteborg: Sølv – 19,42 m  (annullert 2014)
*VM 2007 i Osaka: Sølv – 20,48 m, bakom Valerie Vili (20,54 m)
*OL 2008 i Beijing: Bronse – 19,86 m (annullert 2017)
*EM 2010 i Barcelona: Gull – 20,48 m, framom Natallja Mikhnevitsj (19,53 m)
*VM 2011 i Daegu: Sølv – 20,05 m, bakom Valerie Adams (21,24 m)
*OL 2012 i London: Diskvalifisert (20,76 m = gull)

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Nadzeya Ostapchuk|Nadzeya Ostapchuk]]» frå ,  den 5. juli 2017.*  
**Denne artikkelen bygger på «[[:de:Nadseja Astaptschuk|Nadseja Astaptschuk]]» frå ,  den 5. juli 2017.*
New Juke Box Hits

***New Juke Box Hits*** er det femte studioalbumet til rock and roll-pioneren Chuck Berry. Det kom ut i mars 1961 på Chess Records. I motsetnad til dei fire førre albuma, var berre to av songane på albumet gjevne ut før på singlar. Albumet vart spelt inn og utgjeve medan Berry hadde juridiske problem, som førte til at han vart fengsla i 1962. Dårleg publisitet knytt til desse problema påverka platesalet negativt og verken av albumet eller singlane gjekk inn på salslistene. Det tok tre år før Berry gav ut eit nytt album, *[[St. Louis to Liverpool]]*.

«I'm Talking About You» vart seinare spelt inn av Rolling Stones for *[[Out of Our Heads]]*, og denne nådde andreplassen på den britiske singellista. 

## Innhald

## Medverkande
* Chuck Berry — vokal, gitarar
* Johnnie Johnson — piano
* Reggie Boyd — bass
* Fred Below, Jaspar Thomas — trommer
* Leroy C. Davis — tenorsaksofon

## Bakgrunnsstoff
*
Nicolay Martens

**Nicolay Johan Martens** () var ein norsk forstmann og politikar frå Bergen. Han var ordførar i Steinkjer 1881-90.

Martens var son til ein kjøpmann i Bergen. Sjølv gjekk han 1859-62 på skogskule i Tyskland og var frå den tid forstassistent, stasjonert i dagens Nord-Trøndelag. Frå 1880 var han styrar av skogskulen i Steinkjer, 1895 skogforvaltar i Inderøy herad og til sist skoginspektør for nordenfjeldske distrikt frå 1899. 

Martens var ordførar i Steinkjer frå 1881 til -90, åra 1884-90 også forlikskommissær.

## Kjelder
*Lindstøl, Tallak: *Stortinget og Statsraadet 1814-1914*. Kristiania, 1914
Lafayette Leake

**Lafayette Leake** () var ein amerikansk blues- og jazzpianist, organist, songar og komponist som spelte for Chess Records som studiomusikar, og som medlem av Big Three Trio i åra då Chicago blues vart utvikla. Han spelte piano på mange av Chuck Berry sine innspelingar. 

## Diskografi
**Might is Right!* (1960) Yambo/Weis
**Feel So Blue* (1978) Black & Blue (Frankrike), reissued as *Easy Blues* (2002)

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Lafayette Leake|Lafayette Leake]]» frå ,  den 5. juli 2017.* 
 

## Bakgrunnsstoff
*  Lafayette Leake på All About Jazz.com
* [ Allmusic]
Don't You Lie to Me

«**Don't You Lie to Me**» (stundom kalla «**I Get Evil**») er ein bluessong innspelt av Tampa Red i 1940. Han vart ein bluesstandard med innspelingar av mange andre artistar. Songen vart òg tolka av rock and roll-pionerane Fats Domino og Chuck Berry.

## Originalen
«Don't You Lie to Me» vart spelt inn av Tampa Red kring halvvegs i den produktive platekarrieren hans, og er ein overgang frå dei tidlegare hokum-innspelingane hans til den seinare Chicago-blues combo-stilen. Dette var den same tida han byrja å spele elektrisk gitar og spelte inn dei mest kjende bluesklassikarane hans, som «It Hurts Me Too», «Love with a Feeling» og «Anna Lou Blues», B-sida til «Don't You Lie to Me».

Songen er ein mellomrask 12-taktsblues der Tampa Red spelar jazz-aktige enkeltnotar på gitaren bak vokalen sin. Blind John Davis spelte piano og ein uidentifisert person spelte bass. I tillegg la Red til ein 12-takts kazoo-solo, som han ofte hadde gjort i tidlegare dagar. Sjølv om mange seinare versjonar er tilskrivne andre artistar, brukar dei ofte noko, om ikkje alt, av teksten til Tampa Red:

## Innspelingar av andre artistar
Fats Domino spelte inn «Don't You Lie to Me» tidleg i karrieren sin i 1951 (Imperial 5123).  Han brukte det meste av teksten til Tampa Red og sjølv om han ikkje har fullt akkompagnement, dominerer pianoet, som var varemerket hans, innspelinga. Domino vart tilskriven for heile songen, og det same gjorde Chuck Berry då han spelte inn ein rock and roll-versjon av songen i 1961 for albumet *[[New Juke-Box Hits]]*.  The Rolling Stones spelte Berry-versjonen i 1964, men vart ikkje gjeven ut før *[[Metamorphosis av The Rolling Stones|Metamorphosis]]* i 1975. I 1972 framførte dei songen på konsert. The Pretty Things spelte òg inn Berry sin versjon i 1965 på debutalbumet.

I 1962 spelte Albert King inn «Don't You Lie to Me» som «I Get Evil», og denne kom ut på det første albumet hans, *[[The Big Blues]]*.  King sin versjon brukar ein afrokubansk rytme, som han seinare brukte om att på hitten «Crosscut Saw» i 1967. Seinare spelte King og Stevie Ray Vaughan songen live på fjernsyn i 1983, og denne kom ut på *[[Albert King with Stevie Ray Vaughan in Session]]*. I 1977 spelte B.B. King inn songen for *[[King Size av B.B. King|King Size]]*.  Gary Moore spelte songen med begge titlane «Don't You Lie to Me (I Get Evil)», og denne følgjer versjonen til Albert King. Songen kom ut i 1992 på *[[After Hours av Gary Moore|After Hours]]*. Flamin' Groovies spelte ein versjon av songen og gav han ut på singel i Storbritannia i 1976. Supertramp spelte songen og gav han ut på *[[Live '88 av Supertramp|Live '88]]*.

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Don&#39;t You Lie to Me|Don&#39;t You Lie to Me]]» frå ,  den 5. juli 2017.* 
*** oppgav desse kjeldene:*


## Bakgrunnsstoff
*
Chuck Berry Twist

***Chuck Berry Twist*** er det første samlealbumet til Chuck Berry, gjeve ut av Chess Records i februar 1962, medan Berry sat i fengsel. Tittelen var eit forsøk på å utnytte den nye dansebølgja som herja då, Twist, som vart introdusert av Chubby Checker i 1960, sjølv om ingen av songane på plata var i twist-stil (dei fleste songane kom ut før dansen vart introdusert). Albumet vart gjeve ut eit par år seinare med ein ny tittel, *More Chuck Berry*. Eit album med denne tittelen kom ut i Storbritannia på Pye International Records i 1964, med same omslag, men ei heilt anna sporliste. 

## Mottaking
I ei undersøking blant musikkritikarar i 1978 kåra Robert Christgau albumet til det fjerde beste albumet gjennom tidene. 

## Innhald

### Amerikansk versjon

### Britisk versjon

## Medverkande
* Chuck Berry –  vokal, gitar
* Willie Dixon –  bass
* Johnnie Johnson –  piano
* Jasper Thomas –  trommer
* Ebby Hardy –  trommer
* Jerome Green –  maracas
* Otis Spann –  piano
* J. C. Davis –  tenorsaksofon
* Fred Below –  trommer
* Lafayette Leake –  piano
* George Smith –  bass
* Etta James –  korvokal
* The Marquees –  korvokal
* Martha Berry –  korvokal

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Chuck Berry Twist|Chuck Berry Twist]]» frå ,  den 5. juli 2017.* 
*** oppgav desse kjeldene:*
Johan Storm Munch

**Johan Storm Munch** () var ein norsk prest og biskop i Kristiansand frå 1823. Han var far til Andreas Munch og ein samnemnd son, medan presten Edvard Munch var bror hans.

Johan Storm Munch var presteson, fødd i Vågå. Han vart student i 1796 og cand.theol. i 1799. Sidan var han huslærar på Sjælland i Danmark i fem år, og der etter residerande kapellan i Skjeberg frå 1805. 1808-09 var han feltprest hos prins Kristian August og så lærar i Fredrikshald og frå 1811 i Christiania. I 1813 fekk han sokneprest-embetet i Sande i dagens Vestfold. Fire år seinare gjekk han over til å vere slottsprest på Akershus slott og samstundes sokneprest i Aker prestegjeld. Frå 1823 til han døydde var han biskop i Kristiansand stift.

## Kjelder
*Lindstøl, Tallak: *Stortinget og Statsraadet 1814-1914*. Kristiania, 1914
Johan Storm Munch den yngre

**Johan Storm Munch** () var ein norsk prest og forkynnar, fødd i Kristiansand. Han var son til biskop Johan Storm Munch og bror til Andreas Munch.

Munch vart cand.theol. i 1852. Åra 1855-59 var han prest i Nord-Amerika. Frå 1860 til 1866 var han prest ved Botsfengslet i Kristiania, der etter garnisonsprest i Horten i ni år til 1875. Han la i 1875 ned embetet sitt grunna «ymse sermeiningar» og var sidan ein kjend privat forkynnar med base i hovudstaden. Med si forkynnargjerning la Munch grunnen til den lutherske frikykja.

## Kjelder
*Norsk Allkunnebok. VIII. Bandet. 1958
Chuck Berry on Stage

***Chuck Berry on Stage*** er eit album av Chuck Berry, utgjeve i 1963 av Chess Records. Sjølv om det vart marknadsført som eit konsertalbum, var det ei samling av tidlegare utgjevne studioinnspelingar (utanom dei fem songane «All Aboard», «Trick or Treat», «I Just Want To Make Love To You», «Still Got the Blues» og eit alternativt opptak av «Brown-Eyed Handsome Man» som ikkje var gjeve ut før) med lyden av applaus og jubel lagt oppå for å simulere ei konsertinnspeling. Ein song på albumet, kalla «Surfin' USA», er i røynda «Sweet Little Sixteen», opphavleg gjeven ut i 1958. Melodien til denne vart nytta av The Beach Boys i 1963 på hiten «Surfin' USA». Berry sin versjon av Willie Dixon sin «I Just Want to Make Love to You» vart seinare spelt inn på nytt og gjeven ut på albumet *Chuck Berry* i 1975.

## Innhald

## Medverkande
* Chuck Berry – gitar, vokal
* Fred Below – trommer
* Martha Berry – korvokal
* Reggie Boyd – bass
* Leroy C. Davis, tenorsaksofon
* Willie Dixon – bass
* Jerome Green – maracas
* Ebbie Hardy, trommer
* Johnnie Johnson – piano
* Lafayette Leake – piano
* The Moonglows – korvokal
* George Smith  – bass
* Otis Spann – piano
* Phil Thomas – trommer
Two Great Guitars

***Two Great Guitars*** er eit studioalbum av Bo Diddley og Chuck Berry, utgjeve i august 1964 av Checker Records, ein etikett under Chess Records. Det var det første studioalbumet Berry gav ut etter å ha sete i fengsel. 

Diddley og Berry var vener og begge var i stallen til Chess. Albumet består av to lange spontane instrumentale jammar og eit par nyare innspelte instrumentalar av dei to gitaristane. Fleire instrumentale inspelingar, tre av Diddley og ein av Berry, kom ut på CD-utgåva av albumet. Plateomslaget syner ein Gibson ES-350T eigd av Berry og ein gitar bygd av Diddley.

## Innhald

## Medverkande
* Chuck Berry, Bo Diddley — gitarar, vokal

;Teknisk
* Ron Malo – lydteknikar
* Esmond Edwards – fotografi
* Don Bronstein –  plateomslag

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Two Great Guitars|Two Great Guitars]]» frå ,  den 5. juli 2017.* 
*** oppgav desse kjeldene:*


## Bakgrunnsstoff
*