open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Back in the U.S.S.R.

«**Back in the U.S.S.R.**» er ein song frå 1968 av The Beatles, tilskriven Lennon/McCartney, men hovudsakleg skriven av Paul McCartney. Songen opnar dobbeltalbumet ''The Beatles'', ofte berre kalla *The White Album*. Songen glir rett over i neste song på albumet, «Dear Prudence».

Songen opnar og lukkar med lyden av eit jetfly som landar, og viser til ein «skrekkeleg» flytur tilbake til U.S.S.R. (Sovjetunionen) frå Miami Beach i USA. Songen er dominert av McCartney på piano og sologitarriff og teksten omhandlar kor glad hovudpersonen er for å kome heim at, der «the Ukraine girls really knock me out» og «Moscow girls make me sing and shout». 

Tittelen på songen er ei hyllest til Chuck Berry sin «Back in the U.S.A.», medan refrenget er ei hyllest til «California Girls» av Beach Boys. Songen inneheld òg ein referanse til «Georgia on My Mind» av Hoagy Carmichael. 

«Back in the U.S.S.R.» vart av Parlophone gjeve ut på singel i Storbritannia i 1976 med «Twist and Shout» som B-side. 

## Problem i bandet
Under innspelinga *The Beatles* arbeidde dei fire medlemmene ofte kvar for seg for å halde spaninga seg imellom så låg som mogeleg. 22. august 1968 førte det dårlege humøret til at Ringo Starr forlét studio og annonserte at han hadde slutta i bandet.

«Back in the U.S.S.R.» og «Dear Prudence», dei to første songane på albumet, vart spelte inn utan Starr, og McCartney spelte stort sett trommene på desse. 

Starr kom tilbake nesten to veker seinare den 4. september, då han deltok i filminga av promovideoane til «Hey Jude» og «Revolution». 

## Medverkande
I følgje Ian MacDonald og Mark Lewisohn:

*Paul McCartney&nbsp;– vokal, korvokal, piano, bassgitar, trommer, sologitar, klapping, perkusjon
*John Lennon&nbsp;– korvokal, rytmegitar, 6-strengs bass, klapping, trommer, perkusjon
*George Harrison&nbsp;– korvokal, rytme- og sologitar, bass, trommer, klapping, perkusjon

## Andre versjonar
Fleire andre artistar har gjort sine utgåver av songen, mellom anna Chubby Checker, John Fred & His Playboy Band, Dead Kennedys, Leningrad Cowboys, Sigourney Weaver, Guns N’ Roses, Type O Negative

## Bakgrunnsstoff
* Allmusic om songen 
* Alan W. Pollack sine notat om songen

## Kjelder

* *Denne artikkelen bygger på «[[:en:Back in the U.S.S.R.|Back in the U.S.S.R.]]» frå , den 8. februar 2009.* 
*** oppgav desse kjeldene:*
Glass Onion

«**Glass Onion**» er ein The Beatles-song frå dobbeltalbumet The Beatles som vart gjeven ut i 1968. Songen er skriven av John Lennon, men tilskriven på vanleg vis Lennon/McCartney.

«Glass Onion», som vart produsert av George Martin og innspelt den 11. september 1968, er innhaldsmessig ein lang referanse til kjende Beatles-songar som eit svar til alle tilhengjarane som stadig leitte etter skjulte meiningar i tekstane. Essensen, slik Sigmund Freud ein gong sa at «av og til er ein sigar ikkje noko anna enn ein sigar», hos Lennon er at av og til representerer ikkje orda noko anna enn seg sjølv. «Glass Onion», «glaslauken», spelar på eit kjent engelsk slenguttrykk «know one's onions» som på norsk tyder «kunne sine ting». Når Lennon då syng at «The Walrus was Paul» er det ein referanse til songen «I Am the Walrus» der The Beatles opptredde i kostyme og dessuten er påstanden er bevisst løgn, kvalrossen var i røynda John Lennon:

::*I told you about the walrus and me, man*
::*You know that we're as close as can be, man*
::*Well here's another clue for you all*
::*The walrus was Paul*

## Referansar til Beatles-songar
Andre Beatles-songar som vert nemnd i «Glass Onion» er:
* «Strawberry Fields Forever»
* «There's a Place»
* «Within You Without You»
* «I'm Looking Through You»
* «Lady Madonna»
* «The Fool on the Hill»
* «Fixing a Hole»

Om Lennon lukkast i å dempe overivrig analyselyst er ei annan sak. Faktisk kan songen ha hatt ein stikk motsett effekt. Han kom sjølv tilbake til songen nokre år seinare i ein annan song som kommenterte artisten sjølv; «God» på sitt første solo-album: «I was the walrus but now I'm John.»

I dag er *Glass Onion* vorte eit omgrep for å analysere ein Beatles-song. 

## Medverkande
* John Lennon – vokal, akustisk gitar
* Paul McCartney – bassgitar, piano, blokkfløyte, vokal
* George Harrison – sologitar
* Ringo Starr – trommer, tamburin
* George Martin – strykearrangement inkludert:
** Henry Datyner – fiolin
** Eric Bowie – fiolin
** Norman Lederman – fiolin
** Ronald Thomas – fiolin
** John Underwood – bratsj
** Keith Cummings – bratsj
** Eldon Fox – cello
** Reginald Kilby – cello
: Personell per Ian MacDonald

## Kjelder

* *Denne artikkelen bygger på «[[:nb:Glass Onion|Glass Onion]]» frå , den 8. februar 2009.* 
* 

 

## Bakgrunnsstoff
* Songteksten 
* Alan W. Pollack sine notat om «Glass Onion»
Wild Honey Pie

«**Wild Honey Pie**» er ein kort song av The Beatles, skriven av Paul McCartney, men på vanleg vis tilskriven Lennon/McCartney. Han vart gjeven ut på det doble albumet *[[The Beatles av The Beatles|The Beatles (White Album)]]* i 1968.

Songen er berre 52 sekund lang og er ein av fleire korte songar på *The Beatles*. Songen er spesiell fordi McCartney gjorde alt på eiga hand utan at dei andre medlemmane i bandet medverka. George Harrison var på ferie i Hellas då innspelinga skjedde den 20. august 1968. Vokalen til McCartney er lagt på fleire gonger (fleirsporsinnspeling) og han speler alle instrumenta; bass, elektrisk gitar og 12-strengars akustiske gitarar, samt trommer. Teksten er enkel, berre tittelen som vert repetert fleire gonger: *Honey Pie – Honey Pie …*

McCartney har sagt dette om songen: «Vi var i ei eksperimentell stemning og eg sa, 'kan vi ikkje berre finne på noko?' Eg starta å spele på gitaren gitaren og lagde eit fleirsporseksperiment i kontrollrommet. Det er særs heimelaga, ingen stor produksjon i det heile. Eg berre gjorde dette korte stykket og la på fleirsporsharmoni til han og eit harmoni her og eit harmoni der og bygde han opp skulpturelt med mykje vibrato på gitarstrengane, verkeleg trekte som ein galen i strengane, derfor 'vill' i tittelen.»

Ifølgje McCartney skulle ikkje songen med på albumet, men kona til George Harrison, Pattie Boyd, likte han så godt at dei valde å ta han med. 

Trass i at tittelen er lik, så har songen ingenting å gjere med songen «Honey Pie» frå same album.

## Medverkande
*Paul McCartney – lead og korvokal, akustisk gitar, basstromme, anna perkusjon
:Personell per Ian MacDonald

## Andre versjonar
Songen har vorte spelt av fleire andre artistar: 
* The Pixies i 1988, på deira album *[[Pixies at the BBC]]* som kom i 1998.
* Phish i 2002 på deira *Live Phish 13*-album.

## Bakgrunnsstoff
* Instrumentering og tekst for Wild Honey Pie 
* Alan W. Pollack om «Wild Honey Pie»
* Sitat om «Wild Honey Pie» og andre spor på ''The Beatles''-albumet

## Kjelder

* *Denne artikkelen bygger på «[[:nb:Wild Honey Pie|Wild Honey Pie]]» frå , den 8. februar 2009.* 
*
While My Guitar Gently Weeps

«**While My Guitar Gently Weeps**» er ein song av The Beatles frå dobbeltalbumet *[[The Beatles av The Beatles|The Beatles (White Album)]]* frå 1968. Songen vart skriven av George Harrison, som opphavleg komponerte han på akustisk gitar og ein mellotron. Eric Clapton spelte sologitar på songen med ein Gibson Les Paul.

Songen er rangert på 136. plass på musikkmagasinet *[[Rolling Stone]]* si liste over dei 500 beste songane gjennom tidene. Songen vart òg plassert på sjuande plass på lista deira over dei 100 beste gitarsongane nokon gong.

## Komposisjon og innspeling
I følgje Harrison kom inspirasjonen til «While My Guitar Gently Weeps» etter at han las den kinesiske boka *[[I Ching]]* som, slik han sa, «verka for meg å vere basert på eit austleg konsept om at alle ting er relativt til alt anna, i motsetnad til det vestlege synet om at ting berre er tilfeldige.»

Harrison tok med seg denne tanken til foreldra sin heimstad i Nord-England og skreiv her ein song basert på dei første orda han såg då han opna ei tilfeldig bok. Dei første orda var «gently weeps» og med desse starta han å skrive songen. 

Songen vart møtt med lita til inga interesse frå dei andre Beatles-medlemmane. Nedslått, men ikkje utslått inviterte Harrison venen Eric Clapton til å delta på ei innspeling. Clapton var tvilande, «ingen (utanforståande) spelar nokon gong på ei Beatles-plate!», men Harrison overtalte han. Å ha Clapton med seg tydde to ting for Harrison; eit kort avbrekk frå den interne kranglinga i bandet og ein sjanse for han å fri seg frå å spele førstegitar og heller konsentrere seg om vokal og rytmegitar.
Songen har seinare òg vorte spelt av Clapton, Jeff Healey, Peter Frampton og Spinshank.

Det har vore diskutert om det verkeleg er Clapton som står bak den kjende soloen i «While My Guitar Gently Weeps». Nokre rykte vil ha det til at soloen vart spelt inn på ny og at det ikkje var Clapton-versjonen som kom med på albumet. Harrison sjølv har lagt desse rykta døde: «Så Eric spelte han og eg syntest det var skikkeleg bra. Då vi høyrte på lydbanda etterpå sa han, 'ah, det er eit problem, soloen er ikkje 'beatlesk' nok!' Så vi køyrde han gjennom ADT-en for å 'wobble' han opp litt …»

## Medverkande
I følgje Ian MacDonald, Walter Everett og John Winn:

**White Album-versjonen**
*George Harrison &ndash; vokal, korvokal, akustisk gitar, Hammondorgel
*John Lennon &ndash; elektrisk gitar med tremolo
*Paul McCartney &ndash; harmonivokal, piano, bassgitar
*Ringo Starr &ndash; trommer, tamburin, kastanjettar
*Eric Clapton &ndash; sologitar

**''Anthology 3''-versjonen**
*George Harrison – vokal, akustisk gitar
*Paul McCartney – orgel

## Bakgrunnsstoff
* Tekst 

## Kjelder

* *Denne artikkelen bygger på «[[:en:While My Guitar Gently Weeps|While My Guitar Gently Weeps]]» frå , og «[[:nb:|While My Guitar Gently Weeps]]» frå  den 8. februar 2009.* 
** * oppgav desse kjeldene:*
* 
* 
*
Leikny

**Leikny** er eit kvinnenamn, av norrønt* Leikný,* samansett av '(våpen-)leik', 'strid' og 'ny'.

Leikny har namnedag 9. februar.

## Bruken av namnet i Noreg
Namnet Leikny kom i bruk i Nordland og Troms i 1890-åra, først registrert som døypenamn 30. mai 1880
* Ved folketeljinga i 1801 var ingen kvinner registrerte med dette namnet 
* Ved folketeljinga i 1900 var 25 registrerte med namnet Leikny, dei aller fleste i Nord-Noreg, og halvparten i Trondenes 
* I 2008 har 260 kvinner Leikny til første fornamn.

## Kjende namneberarar
* Leikny Haga Indergaard (f. 1952), norsk bibliotekar og kulturleiar

## Sjå òg

## Kjelder
* Folketeljingar i Digitalarkivet
* Olav Veka 1991: *Namneboka*, Det Norske Samlaget ISBN 82-521-3604-4
Happiness is a Warm Gun

«**Happiness Is a Warm Gun**» er ein song av The Beatles på dobbeltalbumet *[[The Beatles av The Beatles|The Beatles]]* (òg kjend som *The White Album*). Songen er i hovudsak skriven av John Lennon, men tilskriven Lennon/McCartney. Arbeidstittelen på songen var «Happiness Is a Warm Gun in Your Hand», som var inspirert av ei setning i eit magasin, som var ein parodi på *Happiness is a Warm Puppy*, ei Knøttene-bok skriven av Charles Schulz i 1962. 

Songen er berre tre minuttar lang, men inneheld fem forskjellige parti. Han startar med ein kort liten melodiøs del («She’s not a girl who misses much …»). Etter kvart kjem trommer, bass og forvrengd gitar inn. Vidare skiftar songen til ein del av ein Lennon-song kalla «I Need a Fix», bygd rundt eit skummelt gitarriff. Denne delen glir over i eit refreng, «Mother Superior jumped the gun».

Den siste delen er i doo-wop-stil der korvokalen består av «bang, bang, shoot shoot». Dei mange delane av songen inspirerte Radiohead og dei tre delane av songen «Paranoid Android» på *[[OK Computer]]*.

Songen skiftar takt fleire gonger. Han startar i 2/4 takt, skiftar til 3/4-takt under «which he gave and donated to the national trust» og til 6/8-takt for gitarsoloen i «I need a fix …»-delen. Dette går så over i 3/4- og 4/4-takt i «Mother Superior …»-biten, før han held fram i 4/4-takt under doo-wop-avsluttinga. 

I følgje Lennon kom tittelen til han frå omslaget på eit våpenmagasin som produsenten George Martin viste han. Lennon sa om dette: «Eg trur han viste meg omslaget på eit magasin som sa 'Happiness Is a Warm Gun'. Det var eit våpenmagasin. Eg syntest det var fantastisk, ein sprø ting å seie. Eit varmt skytevåpen tyder på at du nettopp har skote noko.»

## Medverkande
* John Lennon – solovokal, elektrisk gitar, piano
* Paul McCartney – bass, korvokal, trommer
* George Harrison – sologitar, korvokal
* Ringo Starr – fingercymbal

## Andre versjonar
* Tori Amos, på albumet *[[Strange Little Girls]]*
* Phish, på albumet *[[Live Phish Volume 13]]*
* U2, som B-side til singelen "Last Night on Earth"
* Alanis Morissette, på 1995-1996 Can't Not-turneen
* Joe Anderson med Salma Hayek på filmmusikken til *[[filmen Across the Universe|Across the Universe]]*
* Guns N' Roses på Use Your Illusion-turneen.
* The Breeders, på album *[[Pod av The Breeders|Pod]]*
* Marc Ribot, på albumet *[[Saints av Marc Ribot|Saints]]*
* Dream Theater, på konsertar

## Kjelder

* *Denne artikkelen bygger på «[[:en:Happiness Is a Warm Gun|Happiness Is a Warm Gun]]» frå , den 8. februar 2009.* 
*** oppgav desse kjeldene:*
Martha My Dear

«**Martha My Dear**» er ein song av The Beatles frå albumet *[[The Beatles av The Beatles|The Beatles (White Album)]]* frå 1968. Han er skriven av Paul McCartney, men på vanleg vis tilskriven Lennon/McCartney. Songen vart spelt inn 4 og 5. oktober 1968. 

McCartney har sagt at songen omhandlar musa hans, som i gresk mytologi er dei ni vassnymfene som inspirer menneska til kunstaktivitar, og at stemma i hovudet hans fortalde han kva ord han skulle syngje og kva musikk han skulle spele. Musa til McCartney er altså Martha, men han eigde òg ein sauehund med same namn. Ho skal visstnok ikkje vere tema i denne songen. På eit generelt nivå er likevel songen ein enkel kjærleikssong:

:*Martha my dear*
:*though I spend my days in conversation*
:*please remember me*
:*Martha my love don't forget me*
:*Martha my dear*

Songen har eit barokk-inspirert piano som ein kan høyre gjennom heile songen saman med eit messingorkester. «Martha My Dear» er ein typisk song for The Beatles frå denne perioden, modulert musikk, og jamn og glatt gjennom anslaga.

## Medverkande
* Paul McCartney &ndash; solovokal, piano, bass, trommer, elektrisk gitar, klapping, blåsar- og strykearrangement
* George Martin &ndash; blåsar- og strykearrangement
* Bernard Miller &ndash; fiolin
* Dennis McConnell &ndash; fiolin
* Lou Sofier &ndash; fiolin
* Les Maddox &ndash; fiolin
* Leo Birnbaum &ndash; bratsj
* Henry Myerscough &ndash; bratsj
* Reginald Kilbey &ndash; cello
* Frederick Alexander &ndash; cello
* Peter Halling - cello
* Leon Calvert &ndash; trompet, flygelhorn
* Stanley Reynolds &ndash; trompet
* Ronnie Hughes &ndash; trompet
* Tony Tunstall &ndash; valthorn
* Ted Barker &ndash; trombone
* Alf Reece &ndash; tuba
:Personel per Ian MacDonald og Mark Lewisohn

## Bakgrunnsstoff
* Songtektsten 
* Alan W. Pollacks om «Martha My Dear»

## Kjelder

* *Denne artikkelen bygger på «[[:nb:Martha My Dear|Martha My Dear]]» frå , den 8. februar 2009.* 
* 
*
I’m So Tired

«**I’m so Tired**» er ein song av The Beatles som vart gjeven ut på albumet *[[The Beatles av The Beatles|The Beatles]]* (ofte kalla *The While Album*) i 1968. Songen vart spelt inn 8. oktober 1968 og var ein av dei songane dei brukte kortast tid på under innspelinga av albumet. Songen er nesten spelt inn heilt på direkten i studio, og Lennon gjorde om lag 14 forsøk på vokalen før han valde den han likte best. 

Songen er skriven av Lennon, og var inspirert av Yoko Ono. 

## Medverkande
*John Lennon – vokal, akustisk gitar, sologitar, orgel
*Paul McCartney – bassgitar, elektrisk piano, korvokal
*George Harrison – sologitar
*Ringo Starr – trommer
:Personell per Ian MacDonald

## Kjelder

* *Denne artikkelen bygger på «[[:nb:I&#39;m So Tired|I&#39;m So Tired]]» frå , den 8. februar 2009.* 
*
Blackbird

**«Blackbird»** er ein song av The Beatles frå dobbeltalbumet *[[The Beatles av The Beatles|The Beatles]]* (òg kjend som *The White Album*). «Blackbird» vart skriven av Paul McCartney, som vart inspirert medan han var i Skottland etter rasehendingane i USA våren 1968.

Musikalsk var McCartney inspirert av Bach sin *[[Bourrée i E-moll]]*, eit kjent klassisk gitarstykke. Songen vart spelt inn 11. juni 1968 i Abbey Road Studios med George Martin som produsent. Songen inneheld berre McCartney på vokal og akustisk gitar, samt ein svak tramperytme. Mot slutten av songen kan ein høyre ein faktisk svarttrost (*blackbird* på engelsk) som syng i bakgrunnen.

## Medverkande
*Paul McCartney – vokal, akustisk gitar, lydbandsløyfer, tramping

## Andre versjonar
Mange artistar har spelt denne songen, mellom anna Donovan, Phish, the Grateful Dead, Billy Preston, Kenny Rankin, Keller Williams, Carly Simon, Bonnie Pink, the Guess Who, Arturo Sandoval, Jesse McCartney, Dionne Farris, Crosby, Stills & Nash, Doves, Brad Mehldau, Harpers Bizarre, Bobby McFerrin, Jaco Pastorius, Dave Grohl, John Denver, Drake Bell, Aimee Mann, Dave Matthews Band, O.A.R., Elliott Smith, Justin Hayward, Marillion og Maria João & Mário Laginha.

## Bakgrunnsstoff
* Songteksten 

## Kjelder

* *Denne artikkelen bygger på «[[:en:Blackbird (song)|Blackbird (song)]]» frå , den 8. februar 2009.* 
*** oppgav desse kjeldene:*
Via Dolorosa

**Via Dolorosa** (latin «smertevegen») er ei gate i Gamlebyen i Jerusalem. Namnet har opphav i at ein reknar vegen for å vera den Jesus følgde då han bar krosset på vegen til krossfestinga. Den noverande vegen på rundt 600 meter går vest frå Antonia-borga til Gravkyrkja, og er ein mykje brukt pilgrimsveg. Vegen blei fastlagd på 1700-talet, og erstatta då ulike tidlegare variantar. Sidan seint på 1400-talet har det vore fjorten krossvegsstasjonar knytt til vegen. I dag er ni av dei langs sjølve vegen og fem inni Gravkyrkja.

## Kjelder


**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Via Dolorosa|Via Dolorosa]]» frå ,  den 19. juli 2017.*  
 

## Bakgrunnsstoff
Piggies

«**Piggies**» er ein song av The Beatles på dobbeltalbumet *[[The Beatles av The Beatles|The Beatles (White Album)]]* frå 1968. Han er hovudsakleg skriven av George Harrison og har ein cembalo i barokkstil og ein strykekvartett – som tar ei uventa vending ved å spele blues. Teksten er ein sosial kommentar om lyst og marknadsgrådigskap.

«Piggies» starta som ein Harrison-song og er òg tilskriven han, men han etterlét songen uferdig. Då mor hans oppdaga han eit år etter, hjelpte John Lennon til med å gjere songen ferdig. I Harrison-boka *I Me Mine* frå 1982, skriv han at mor hans hjelpte han med ei strofe; *What they need is a damn good whacking!* Han skriv vidare at songen absolutt ikkje har noko med amerikanske politimenn å gjere, som ofte vart kalla «pigs» på 1960-talet. I tillegg hadde songen eit ekstra vers som ikkje vart nytta:

:*Everywhere there’s lots of piggies*
:*Playing piggie pranks*
:*You can see them on their trotters*
:*At the piggy banks*
:*Paying piggy thanks*
:*To thee pig brother*

## Feiltolkingar
Charles Manson, som feiltolka fleire songar frå *Det kvite albumet* til å rettferdiggjere morda hans, tok særskild verselinja *What they need is a damn good whacking!* som forsvar for å gå til åtak på politiet. Då Sharon Tate, Leno og Rosemary LaBianca og andre vart myrda den 9. august 1969, vart knivar og gaflar nytta sidan desse var nemnde i songen. Orda «pig» og «piggy» vart skrivne med blodet til offera på veggane. Harrison vart forskrekka og forferda over at songen hans skulle få ei slik meining.

Eit anna band som har nytta ordet «piggies» på bortimot tilsvarande måte er Death In June. Teksten på tittelsongen knyter seg seg til Manson-drapa i refrenget, *All pigs must die, this ain’t August ’69*.

## Medverkande
I følgje Ian MacDonald:

;The Beatles
*George Harrison – solo- og harmonivokal, akustisk gitar, korvokal
*John Lennon – lydbandefektar, vokalistert grynting, korvokal
*Paul McCartney – bass, korvokal
*Ringo Starr – tamburin

;Andre musikarar
*Chris Thomas – cembalo
* Henry Datyner – fiolin
* Eric Bowie – fiolin
* Norman Lederman – fiolin
* Ronald Thomas – fiolin
* John Underwood – bratsj
* Keith Cummings – bratsj
* Eldon Fox – cello
* Reginald Kilbey – cello
*George Martin – strykearrangement

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:nb:Piggies|Piggies]]» frå , den 8. februar 2009.* 
*
Steven Spielberg

**Steven Allan Spielberg** () er ein amerikansk filmregissør fødd i Cincinnati. Han er kjend for filmar som *[[E.T.]]*, *[[Haisommer]]*, *[[Jurassic Park]]* og *[[Schindlers liste]]*.

Han er den finansielt mest suksessrike filmregissøren gjennom tidene. Han har fått ei stjerne på Hollywood Walk of Fame. I 2001 vart han utnemnd til Honorary Knight Commander of the Order of the British Empire.

## Karriere
Spielberg er nær ven av den ogso kjende suksessrike regissøren Robert Zemeckis (*[[Forrest Gump]], [[Contact]], [[Beouwolf]]*). Venskapet byrja tidleg då Zemeckis skreiv manus til filmen *[[Unnskyld, hvor er Hollywood?]]*, der Spielberg hadde regien. Seinare produserte Spielberg *[[Tilbake til Fremtiden]]*-trilogien til Zemeckis. Spielberg og Zemeckis produserte saman science-fiction-filmen *[[A.I.: kunstig intelligens]]* (prosjektet som regissøren Stanley Kubrick ikkje fekk gjennomført) der Spielberg tok regien. Spielberg og Zemeckis produserte ogso animasjonsfilmen *[[Monsterhuset]]* saman.

Spielberg har ogso skrive manus til fleire av filmane sine som *[[Nærkontakt av tredje grad]]* og *[[A.I.: kunstig intelligens]]*. 

## Utvald filmografi
### Som regissør

### Som produsent
* 1982 *[[E.T. the Extra-Terrestrial]]*
* 1982 *[[Poltergeist]]*
* 1983 *[[Twilight Zone: The Movie]]*
* 1985 *[[Purpurfargen]]*
* 1987 *[[Empire of the Sun]]*
* 1989 *[[Always]]*
* 1991 *[[Et amerikansk eventyr]]*
* 1993 *[[Schindlers liste]]*
* 1995 *[[Filmen Casper|Casper]]*
* 1998 *[[Redd menig Ryan]]*
* 1998 The Mask of Zorro
* 2001 *[[A.I.: kunstig intelligens]]*
* 2002 *[[Catch Me If You Can]]*
* 2004 *[[Terminalen]]*
* 2005 *[[Memoirs of a Geisha]]*
* 2006 *[[Brev fra Iwo Jima]]*
* 2006 *[[Flags of Our Fathers]]*
* 2007 *[[On the Lot]]* 
* 2007 *[[Transformers]]*

### Som sjefprodusent
(ikkje kreativt ansvarleg, *executive producer*)
* 1985 *[[Tilbake til fremtiden]]* (*Back to the Future*)
* 2001 *[[Jurassic Park III]]*

### Som skodespelar
* 1980 *[[Filmen The Blues Brothers|The Blues Brothers]]*
Rocky Raccoon

«**Rocky Raccoon**» er ein song av The Beatles på dobbeltalbumet *[[The Beatles av The Beatles|The Beatles (White Album)]]* frå 1968. Han er skriven av Paul McCartney, men som vanleg tilskriven Lennon/McCartney.

McCartney fekk inspirasjon til songen då han spelte gitar for John Lennon og Donovan i India. The Beatles og vener var i 1968 her for å studere transcendental meditasjon.

Charles Manson feiltolka (som med andre Beatles-songar) «Rocky Raccoon» til å vere føreseieleg om rasekrig mellom kvite og svarte. Då tilhengjarane til Manson massakrerte Sharon Tate og andre den 9. august 1969 prøvde dei å få massakren til å sjå ut som om afroamerikanske menn var skuldige ved å legge igjen førarkortet til ein svart mann.

Songen, som ei stund heitte «Rocky Sassoon», er ei parodisk western-historie, støtta opp av eit tidstypisk honky-tonk piano spelt av produsent George Martin. Teksten har fleire teatralske element, som *«Her name was Magill / and she called herself Lill / but everyone knew her as Nancy,»* og fleire referansar til *Gideons bibel*. Gideon Society er ei gruppe som plasserer biblar på hotell.

:*Now somewhere in the black mountain hills of Dakota*
:*There lived a young boy named Rocky Raccoon*
:*And one day his woman ran off with another guy*
:*Hit young Rocky in the eye, Rocky didn't like that*
:*He said I'm gonna get that boy*
:*So one day he walked into town*
:*Booked himself a room in the local saloon.*

Då Lennon vart spurt om songen sa han bitande: *«Trur du verkeleg eg kunne ha skrive ein song om *Gideons bibel* og slike ting?»* 

## Medverkande
*Paul McCartney &ndash; solovokal, akustisk gitar, bass
*John Lennon &ndash; korvokal, harmonium, 6-strengsbass, munnspel
*George Harrison &ndash; korvokal
*Ringo Starr &ndash; trommer
*George Martin &ndash; honkytonkpiano
:Personell per Ian MacDonald

## Sjå òg
* «Piggies» av George Harrison frå same album.

## Bakgrunnsstoff
* Songteksten

## Kjelder

* *Denne artikkelen bygger på «[[:nb:Rocky Raccoon|Rocky Raccoon]]» frå , den 8. februar 2009.* 
*
Why Don’t We Do It in the Road?

«**Why Don’t We Do It in the Road?**» er ein kort song av The Beatles, skriven av Paul McCartney, men som vanleg tilskriven Lennon/McCartney. Han vart gjeven ut på dobbeltalbumet *[[The Beatles av The Beatles|The Beatles (White Album)]]* i 1968.

Paul McCartney og Ringo Starr spelte inn denne korte songen utan at dei andre medlemmane av The Beatles medverka. Det var første gongen dette skjedde, men det skjedde stadig oftare etter kvart som forholdet mellom dei gradvis kjølna. John Lennon uttalte seinare at dette var den beste songen til Paul McCartney og det er mogeleg at kommentaren var spydig meint. Songen består av berre tre linjer, der den siste er den første om att. Teksten er særs seksuelt ladd: 

::*Why don’t we do it in the road?*
::*No one will be watching us,*
::*Why don’t we do it in the road?*

Songen kan òg vere ein kommentar til dronning Victoria II som prøvde å setje ein moralsk standard i England. Då ho vart spurt om ein særskild romantisk praksis, misforstod ho og trudde det handla om sex og svarte at det var akseptabelt, så lenge dei ikkje gjorde det i gata og skremde hestane. 

Paul McCartney har uttalt seg om songen i eit intervju:
«Det er ei hending eg hugsar der John offentleg snakka om at han vart såra. Og det var då eg stakk av med Ringo og gjorde 'Why Don’t We Do it in the Road?'. Det var ei bevisst greie. John og George var bundne til å gjere ferdig eitt eller anna, og eg og Ringo hadde ledig tid, så eg sa til Ringo, 'la oss gå og gjere dette'. Eg høyrde seinare at John faktisk song han. Han likte songen og eg reknar med at han ønskte å gjere han med meg. Det var uansett ein særs John-aktig song. Det var derfor han likte han, tenkjer eg. Uansett, han gjorde det same med 'Revolution 9'. Han stakk av og gjorde han utan meg. Ingen pleier å nemne det. John er no ein veldig hyggeleg fyr, og eg er dritsekken.»

## Medverkande

*Paul McCartney – vokal, akustisk gitar, piano, elektrisk gitar, bass, klapping
*Ringo Starr – trommer, klapping
:Personell per Ian MacDonald

## Kjelder

* *Denne artikkelen bygger på «[[:nb:Why Don&#39;t We Do It in the Road?|Why Don&#39;t We Do It in the Road?]]» frå , den 8. februar 2009.*
*
Nils Tveranger

**Nils Gregoriussen Tveranger** () frå Solund var skomakar i Aurland. 

Som 20-åring i 1894 kom han til Aurland etter ei reise til USA. Han starta då med skoproduksjon etter den amerikanske modellen for mokasinar, som i Noreg går under namnet aurlandsko.

Tveranger hadde 15 personar i arbeid i verkstaden. På det meste gav produksjonen av Aurlandsskoen arbeid til 90 personar.

## Kjelder
* «Nils Gregoriussen Tveranger» på NRK Sogn og Fjordane fylkesleksikon
I Will av The Beatles

«**I Will**» er ein song av The Beatles frå dobbeltalbumet *[[The Beatles av The Beatles|The Beatles (White Album)]]* frå 1968. Han er skriven av Paul McCartney, men på vanleg vis tilskriven Lennon/McCartney.

«I Will» er ein av fleire liknande balladar McCartney har skrive. Den norske Beatles-eksperten Bård Ose meiner at han òg viser kor god McCartney er når han gjer det kort, i dette tilfellet på under to minutt. Han registrer òg at songen minnar påfallande, om enn tilfeldig, på songen «I'll Follow the Sun», som òg er skriven av McCartney.

Songen er skriven med ei særskild kvinne i tankane; Linda Eastman, som han seinare vart gift med. Dette er den første av mange songar inspirert av eller som handlar om henne. Då han skreiv songen, var han framleis trulova med skodespelarinna Jane Asher. Som kjærleikserklæring har den komande fru McCartney lite å utsette:

:*Love you forever and forever*
:*Love you with all my heart*
:*Love you whenever we're together*
:*Love you when we're apart*

McCartney skreiv songen i India, som fleire av songane på *Det kvite albumet* vart. I fjernsynsdokumentaren av *The Beatles Anthology* vert McCartney, George Harrison og Ringo Starr vist medan dei slappar av på eit teppe i ein hage. Starr spør McCartney kva han skreiv medan han var i India, og han svarte «I Will». 

I Abbey Road Studios vart songen spelt inn mellom 16. og 17. september 1968 med McCartney på vokal, akustiske gitarar og med bassvokal. Harrison var ikkje i studio, men Lennon medverka med perkusjon og Starr på bongos, maracas og cymbalar. Innspelinga var ein av dei meir vellukka under innspelinga av albumet og stemninga var god, for dei tre Beatles-medlemmane startar òg å jamme, og McCartney improviserer fram ein song som var for god til å kastast: «Can you take me back where I came from, can you take me back». Han vart i staden nytta som ei forlenging av Lennon-songen «Cry Baby Cry» på same album.

## Medverkande
*Paul McCartney &ndash; solo- og korvokal, akustisk gitar, «vokalbass»
*John Lennon &ndash; perkusjon, maracas
*Ringo Starr &ndash; Bongotrommer, cymbalar
:Personell per Ian MacDonald.

## Bakgrunnsstoff
* Songteksten 
* Alan W. Pollack om «I Will»

## Kjelder

* *Denne artikkelen bygger på «[[:nb:I Will|I Will]]» frå , den 9. februar 2009.* 
** * oppgav desse kjeldene:*

*
Julia av The Beatles

«**Julia**» er ein song skriven av John Lennon, men tilskriven Lennon/McCartney på vanleg vis. Han vart gjeven ut i 1968 på dobbeltalbumet *[[The Beatles av The Beatles|The Beatles (White Album)]]*. «Julia» er ein roleg, melankolsk song som endar den andre LP-sida (eller første plata av CD-utgåva) på albumet.

Lennon skreiv songen for mor si Julia, som han mista i tenåra. Julia Lennon, fødd Julia Stanley, vart drepen i ei trafikkulukke i Liverpool i 1958. Lennon var då 18 år gammal, men hadde vorte teken frå mora av sosialvesenet på vegner av tanta Mimi som oppdrog han. Lennon sa følgjande om mora: «Eg såg mor mi no og då, og kjenslene mine for ho forsvann aldri. Eg tenkte ofte på henne. Ho (tante Mimi) sa at ho var langt, langt unna.» I røynda var ho berre om lag 5 km unna. 

Lennon kom tilbake til morstemaet i fleire songar, mellom anna den angstbitre «Mother» (1970) som òg omhandla sakn, om enn på ein meir marerittaktig måte.

Det er òg mogeleg at Lennon hadde den nye kona Yoko Ono i tankane då han skreiv «Julia». Teksten inneheld setninga *Ocean child calls me*, noko som kan vere ein indirekte referanse til Yoko Ono, sidan «yoko» tyder «child of the sea» eller «barn av havet».

## Medverkande
*John Lennon – solovokal, akustisk gitar, klassisk gitar

## Kjelder

* *Denne artikkelen bygger på «[[:en:Julia (sang)|Julia (sang)]]» frå , den 9. februar 2009.*
Everybody’s Got Something to Hide Except Me and My Monkey

«**Everybody's Got Something to Hide Except Me and My Monkey**» er ein song av The Beatles frå dobbeltalbumet *[[The Beatles av The Beatles|The Beatles (White Album)]]* som vart gjeven ut i 1968. Songen er skriven av John Lennon, men på vanleg vis tilskriven Lennon/McCartney. 

I 1980 sa John Lennon «Det var ei slik flott tekstlinje som eg gjorde om til ein song. Den var om meg og Yoko. Alle syntest å vere så paranoide bortsett frå oss to, vi som skein av kjærleik. Alt saman er klårt og opent når du er forelska. Alle andre rundt oss var så spente, 'Kva er det *ho* gjer her på innspelinga? Kvifor er ho saman med han?' All den galskapen som skjedde rundt oss berre fordi vi tilfeldigvis ønskte å vere saman heile tida.»

Mange syntes denne songen er ein av dei mest bråkete og masete på *Det kvite albumet*, saman med «Birthday», medan andre igjen lovprisar begge for å vere tøffe og utgåver av tidleg pønk. Det er tydeleg at The Beatles eksploderte i denne songen og var meir rockete enn på lang tid med grunnformelen til bandet - to elektriske gitarar (Lennon og Harrison), bass (McCartney) og trommer (Starr).

Teksten er ikkje så erotisk som ein gjerne vil ha det til, ifølgje den norske Beatles-eksperten Bård Ose, trass i kåte tilrop og hyl. Kvasifilosofiske tekstlinjer som *«The deeper you go the higher you fly/The higher you fly the deeper you go/Your inside is out when your outside is in. Your outside is in when your inside is out...»* er eigentleg plukka direkte frå Maharishi Mahesh Yogi sine leksjonar i India.

## Medverkande
* John Lennon&nbsp;– solovokal, rytmegitar, perkusjon, klapping
* Paul McCartney&nbsp;– korvokal, bassgitar, bjølle, perkusjon, klapping
* George Harrison&nbsp;– korvokal, sologitar, perkusjon, klapping
* Ringo Starr&nbsp;– trommer, perkusjon, klapping
:Personell per Ian MacDonald utanom der andre nemnde. 

## Andre versjonar
* Fats Domino spelte denne songen in 1969.
* The Feelies spelte songen i 1980 på debutalbumet *[[Crazy Rhythms]]*.
* Soundgarden spelte inn songen i 1989 under Peel session.
* Phish på albumet *[[Live Phish Volume 13]]*.
* Kristin Hersh i 1999 på EP-en *Echo*.
* Då Mojo gav ut *The White Album Recovered* i 2008, ein del av ein nserie der albuma til Beatles vart covra spor for spor av moderne artistar, vart songen spelt av My Brightest Diamond.

### Parodi
Beatallica har parodiert denne songen, saman med «Ticket to Ride» av The Beatles og «Ride the Lightning» av Metallica, i ein song kalla «Everybody's Got a Ticket to Ride Except for Me og My Lightning».

## Bakgrunnsstoff
* Instrumentering og tekst 
* Alan W. Pollack om songen

## Kjelder

* *Denne artikkelen bygger på «[[:nb:Everybody’s Got Something to Hide Except Me and My Monkey|Everybody’s Got Something to Hide Except Me and My Monkey]]» frå , den 9. februar 2009.* 
** * oppgav desse kjeldene:*
* 
*
Sexy Sadie

**«Sexy Sadie»** er ein song av The Beatles frå albumet *[[The Beatles av The Beatles|The Beatles (White Album)]]* frå 1968. Han er skriven av John Lennon, men på vanleg vis tilskriven Lennon/McCartney.

John Lennon skreiv songen i India etter at han vart skuffa over at meditasjonslæremeisteren deira, Maharishi Mahesh Yogi, la seg etter ei av kvinnene i følgjet. I 1980 fortalte Lennon om bakgrunnen til songen:

::*Songen var inspirert av Maharishi. Eg skreiv han då vi hadde pakka koffertane og var klar til å reise. Det var det siste eg skreiv før vi forlet India. Eg rett og slett kalla han for 'Sexy Sadie' i staden for 'Maharishi what have you done, you made a fool...' Eg var i stemning til å skrive ein song, ganske kalkulert, men den uttrykte òg det eg følte. Eg forlet Maharishi med ein dårleg smak i munnen.*

Ein del av songen «Sexy Sadie» vart lånt av gruppa Radiohead til songen deira «Karma Police» på albumet *[[OK Computer]]*. Ei spansk gruppe har teke bandnamnet sitt frå songtittelen.

## Medverkande
*John Lennon – solo- og harmonivokal, rytmegitar, Hammondorgel
*George Harrison – sologitar, korvokal
*Paul McCartney – piano, bassgitar, korvokal
*Ringo Starr – trommer, tamburin

## Bakgrunnsstoff
* Songteksten 
* Alan W. Pollack om «Sexy Sadie»

## Kjelder

* *Denne artikkelen bygger på «[[:nb:Sexy Sadie|Sexy Sadie]]» frå , den 9. februar 2009.* 
*** oppgav desse kjeldene:*
Revolution

**«Revolution»** er ein song av The Beatles frå albumet *[[The Beatles av The Beatles|The Beatles]]* frå 1968. Songen er skriven av John Lennon men tilskriven på vanleg vis til Lennon/McCartney. Han vart spelt inn 12. juli 1968. 

## Revolution 1

Songen er kjenneteikna av det heftige gitarspelet i starten. Teksten er ganske aggressiv mot samfunnet som mange andre songar av Lennon. Han skulle eigentleg ut som singel, men kom i staden som B-side til «Hey Jude» av McCartney. Lennon ønskte det fordi «Hey Jude» var ein song til son hans. *The Beatles (White Album)* inneheld ein annan versjon av songen («Revolution 1»).

## Revolution 9
«Revolution 9» er ein lydmontasje eller eit *[[musique concrète]]*-stykke på same album. Songen er utan musikk eller tekst. Montasjen startar som eit coda for «Revolution 1», men endar som eit eige spor. Enkelte element frå den opphavlete avsluttinga til «Revolution 1» kan høyrast her og der på «Revolution 9». 

## Medverkande
;Revolution:
* John Lennon – vokal, sologitar, klapping  
* Paul McCartney – elektrisk bass, Hammondorgel, klapping, skrik.
* George Harrison – sologitar, klapping
* Ringo Starr – trommer, klapping
* Nicky Hopkins – elektrisk piano

;Revolution 1:
* John Lennon – solovokal, akustisk gitar, sologitar, lydeffektar
* Paul McCartney – elektrisk bass, piano, orgel, korvokal
* George Harrison – sologitar, korvokal
* Ringo Starr – trommer
* Francie Schwartz – korvokal
* Derek Watkins og Freddy Clayton – trompet
* Don Lang, Rex Morris, J. Power og Bill Povey – trombone
:Personell per Ian MacDonald

## Kjelder

* *Denne artikkelen bygger på «[[:en:Revolution (song)|Revolution (song)]]» frå , og «[[:nb:Revolution (sang)|Revolution (sang)]]» frå  den 9. februar 2009.* 
*
Honey Pie

«**Honey Pie**» er ein song av The Beatles frå dobbeltalbumet deira *[[The Beatles av The Beatles|The Beatles (White Album)]]* frå 1968. Han er skriven av Paul McCartney, men på vanleg vis tilskriven Lennon/McCartney. Produsent er George Martin.

Trass i at tittelen er lik, har songen ingenting å gjere med songen «Wild Honey Pie» frå same album. 

Songen er ei direkte hyllest til britisk music-hall-musikk, slik rockegruppa Slade gjorde i songen «Find Yourself a Rainbow», og teksten handlar om ei kjend skodespelarinne, kjend som den hyperkarismatiske Honey Pie og elskaren hennar som ønskjer at ho skal kome til han i England. Føresetnaden, at ein beskjeden kjæraste ber for at hans kjæraste skal kome tilbake, er ofte typiske for songtekstar frå tidlegare popsongar nytta i musikkhallane. For å skape illusjonen av gammal, nostalgisk song er det lagt på skrapingar frå ei 78-tommarsplate i opninga. 

McCartney skreiv songen for den framtidige hustrua hans, Linda Eastman, som representerer Honey Pie-figuren. McCartney spurte òg om Eastman, som hadde suksess i USA som fotograf, om å *Sail across the Atlantic / To be where you belong* og kome til han i England.

## Charles Manson
Charles Manson hadde ei anna feilaktig tolking, som han hadde med fleire av songane på albumet, om at teksten tydde at The Beatles ville at han skulle kome til England slik at ein rasekrig kunne starte i USA. Sjå òg «Piggies».

## Andre versjonar
I 1977 lagde John Pizzarelli ein versjon av songen for albumet *Our Love is Here to Stay*. Denne versjonen hadde eit arrangement for storband ved Don Sebesky som tydeleg demonstrerer røtene til songen.

Den kanskje mest merkelege framføringa var med Dom De Luise i spelefilmen *[[Sextette]]* frå 1978, som omfatta ei komisk steppdansing på eit piano.

Øystein Sunde har laga ein norsk versjon av songen kalla «Honningblomst». Den finst på hans LP-plate *1001 fnatt* (CBS S-64183) (1970). Produsent var Mikkel Aas.

Songen er òg blitt spelt av Alan Klein (1969), Barbra Streisand, The King's Singers, Don Partridge, The Golden Gate Quartet, Tuck & Patti, The Pixies og John Pizzarelli.

## Medverkande
*Paul McCartney &ndash; vokal, piano, saksofon og klarinettarrangement
*John Lennon &ndash; rytmegitar, sologitar
*George Harrison &ndash; 6-strengsbass
*Ringo Starr &ndash; trommer
*George Martin &ndash; saksofon- og klarinettarrangement

;Andre
*Harry Klein &ndash; saksofon
*Dennis Walton &ndash; saksofon
*Ronald Chamberlain &ndash; saksofon
*Jim Chester &ndash; saksofon
*Rex Morris &ndash; saksofon
*Raymond Newman &ndash; klarinett
*David Smith &ndash; klarinett

## Kjelder

* *Denne artikkelen bygger på «[[:nb:Honey Pie|Honey Pie]]» frå , den 9. februar 2009.*
Cry Baby Cry

«**Cry Baby Cry**» er ein song med The Beatles, skriven av John Lennon, men med bidrag frå Paul McCartney. Han vart gjeven ut i 1968 på albumet *[[The Beatles av The Beatles|The Beatles]]*.

Songen er basert på songar og soger Lennon hugsa får barndomen sin, men har ein vri: Godnattsongar for barn dreier seg vanlegvis om å trøyste barnet, som i «hush little baby, don't you cry», men Lennon går den andre vegen: Berre gråt! Songen vert slik sett ein slags «anti-voggesong» med islett av uhygge:

:*Cry, baby, cry*
:*make your mother sigh*
:*She's old enough to know better*
:*So cry, baby, cry*

Teksten har visse likskapar med den gamle engelske barnesongen «Sing a Song of Sixpence» og er truleg, som mange barnesongar, meir bygd på leik med rim og reglar enn noko eigentleg «djupare» bodskap. Lennon såg ikkje sjølv songen som eit særleg viktig arbeid. 

Songen går rett over i ein særs kort og namnlaus song av McCartney som avrundar det heile:

:*Can you take me back where I came from*
:*Can you take me back*

Songen sklir så rett over i ein annan «anti-song», den underlege og ikkje særleg lyttarvenlege og eksperimentelle «lydmontasjen» til Lennon og Yoko Ono; «Revolution 9».

## Medverkande
Per Ian MacDonald:

«Cry Baby Cry»
*John Lennon &ndash; solo- og harmonivocal, akustisk gitar, piano, orgel
*Paul McCartney &ndash; bassgitar
*George Harrison &ndash; sologitar
*Ringo Starr &ndash; trommer, tamburin
*George Martin &ndash; harmonium

«Can You Take Me Back» 
*Paul McCartney &ndash; solovokal, akustisk gitar
*John Lennon &ndash; perkusjon, maracas
*Ringo Starr &ndash; bongo

## Andre versjonar
*Ramsey Lewis spelte inn ein instrumentalversjon av songen i 1968 på albumet hans *[[Mother Nature's Son av Ramsey Lewis|Mother Nature's Son]].*
*Commander Cody and His Lost Planet Airmen spelte denne songen i 1987 på albumet *Flying Dreams.*
*Fool's Garden spelte inn songen i 1991 på debutalbumet *[[Fool's Garden av Fool's Garden|Fool's Garden]].*
*Throwing Muses spelte inn songen som B-side til singelen «Not Too Soon» i 1991.
*Punkrockbandet Samiam frå California spelte inn ein versjon av songen i 1997 på albumet deira *[[You Are Freaking Me Out]].*
*Phish spelte denne songen som ein del av White Album-framføringa deira som kom ut på *[[Live Phish Volume 13]]*, og i 1998 på *[[Hampton Comes Alive]].* 
*Bardo Pond spelte inn ein space rock-aktig versjon i 2006 på albumet deira *[[Ticket Crystals]].*
*Katie Melua spelte denne songen i 2006 og gav han ut på singelen «Spider's Web».

## Bakgrunnsstoff
* Teksten
* Alan W. Pollack om «Cry Baby Cry»

## Kjelder

* *Denne artikkelen bygger på «[[:nb:Cry Baby Cry|Cry Baby Cry]]» frå , den 9. februar 2009.* 
*
Good Night av The Beatles

«**Good Night**» er ein song av The Beatles på albumet *[[The Beatles av The Beatles|The Beatles (White Album)]]* frå 1968. Han er skriven av John Lennon, men tilskriven på vanleg vis Lennon/McCartney.

Songen er sungen av Ringo Starr og er ei roleg og behageleg avslutting på *Det kvite albumet* og kjem direkte etter den eksperimentelle og støyande «Revolution 9». Melodien er enkel og typisk for stilen Paul McCartney ofte nytta, men viser at òg Lennon kunne ha eit sentimentalt hjarte.

George Martin har arrangert orkesteret på ein smektande måte. Lennon sa at han ønskte at songen skulle lyde skikkeleg «cheesy», som ein storslått Hollywood-produksjon. Kvifor han let Starr synge er ikkje godt å seie, men den sorgtunge stemma til Starr passar fint inn i stemninga. 

Ekteskapet med Cynthia gjekk mot slutten då Lennon skreiv songen, som opphavleg var meint som ein godnattsong for sonen Julian. Lennon skreiv to godnattsongar, begge for sønene sine. Den andre var «Beautiful Boy» for sonen Sean på albumet *[[Double Fantasy]]*.

## Medverkande
* Ringo Starr &ndash; solovokal
* George Martin &ndash; celesta, orkesterarrangement
* The Mike Sammes Singers &ndash; korvokal
* Orkester &ndash; tolv fiolinar, tre bratsjar, tre celloar, tre fløyter, klarinett, horn, vibrafon, kontrabass, harpe
:Personell per Ian MacDonald

## Kjelder

* *Denne artikkelen bygger på «[[:nb:Good Night|Good Night]]» frå , den 9. februar 2009.* 
** * oppgav desse kjeldene:*
*** *Beatles hele livet*, Bård Ose, Bergen 1999.


## Bakgrunnsstoff
* Songtekst 
* Alan W. Pollack «Good Night»
Lady Madonna

«**Lady Madonna**» er ein song av The Beatles tilskriven Lennon/McCartney. I mars 1968 vart songen gjeven ut som singel med «The Inner Light» som B-side. Songen vart spelt inn i Abbey Road Studios frå 3. til 6. februar 1968 før the Beatles reiste til India. Singelen var den siste bandet gav ut på Parlophone i Storbritannia, der han gjekk til førsteplassen og av Capitol Records i USA, der han nådde fjerdeplasen. Alle seinare utgjevingar av The Beatles vart gjeve ut på deira eige Apple Records, distribuert av EMI. I Noreg nådde songen andreplass på VG-lista, berre slått av Anna-Lena Löfgren og hennar «Lyckliga gatan» Songen låg 8 veker på Topp 10.

## Inspirasjon
Pianospelinga på songen var inspirert av pianisten Fats Domino frå 1950-åra. McCartney fortel at han prøvde å skrive ei blues-aktig boogie-woogie-sak og at det minte han om Fats Domino Domino sjølv spelte inn ei utgåve av songen i 1968.

Songen, og særleg introduksjonen, er ganske lik Humphrey Lyttelton sin «Bad Penny Blues» frå 1956. John Lennon medverka til teksten.

## Saksofonsolo

Saksofonsoloen vart spelt av den britiske jazzmusikaren og klubbeigaren Ronnie Scott. I miksen som vart nytta på singelen er soloen nesten borte, men på utgåver på samleplater er soloen mykje tydlegare.

## Medverkande
I følgje Ian MacDonald:

;The Beatles
*Paul McCartney &ndash; solovokal, piano, bass, klapping
*John Lennon &ndash; korvokal, sologitar, klapping
*George Harrison &ndash; korvokal, sologitar, klapping
*Ringo Starr &ndash; trommer, trommer med visp, klapping

;Andre musikarar og produksjon
*Ronnie Scott &ndash; tenorsaksofon
*Bill Povey &ndash; tenorsaksofon
*Harry Klein &ndash; barytonsaksofon
*Bill Jackman &ndash; barytonsaksofon
*George Martin &ndash; produksjon
*Ken Scott &ndash; lydteknikaring
*Geoff Emerick &ndash; lydteknikar

## Salslister og salstrofé

### Vekeslister

### Årslister

### Salstrofé

## Andre versjonar
Fleire andre artistar har spelt songen, anten på plate eller på konsertar, mellom anna Fats Domino, Phoenix, Steve Miller Band, Lenny White, Øystein Sunde og Aretha Franklin,

## Bakgrunnsstoff
* Alan W. Pollack om «Lady Madonna»

## Kjelder

* *Denne artikkelen bygger på «[[:en:Lady Madonna|Lady Madonna]]» frå , den 9. februar 2009.* 
** * oppgav desse kjeldene:*
Kirov

**Kirov** er eit namn som kan ha fleire tydingar:
* Byen Kirov i Kirov oblast i Russland
* Byen Kirov i Kaluga oblast i Russland
* Provinsen Kirov oblast i Russland
* Øygruppa Kirovøyane i Russland
* Sergej Kirov, ein sovjetisk politikar, som alle desse geografiske stadene er oppkalla etter.
Kurgan

**Kurgan** kan tyda fleire ting:
* Provinsen Kurgan oblast i Russland
* Byen Kurgan i Kurgan oblast i Russland
* Kurgan, eller Kurgan-gravhaug: ei nemning for gravhaugar i det russiske språkområde i Europa og Asia, eller desse frå bronsealderen og tidligste jernalder i det sør-russiske steppeområdet.
Engesetfonna

**Engesetfonna** var ei snøfonn som råka bustadområdet Engeset nær Ørsta sentrum 10. februar 1979. Tre menneske, av dei to barn, miste livet. 
## Bakgrunn
Etter snøver i desember 1978 vart det fleire veker med sterk kulde. Mange stader vart snøen omdanna til skare og rennsnø. I byrjinga av februar kom fleire dagar med nordleg vind og sterkt snøfall. Særleg i nordvende lesider samla det seg store snømengder. 

9. og 10 februar gjekk det fleire snøfonner i Ørsta. Om morgonen fredag 9. februar vart ein brøytebil teken av ei fonn ved Skarbø ytst på Hjørundfjordstranda. Sjåføren vart ikkje funnen trass i at det vart leita med mannskap på land og dykkarar i fjorden.

Om lag klokka 4.30 natt til laurdag 10. februar vart ein trakkemaskin med to mann teken på Bondalseidet. Den eine kom seg fri og fekk varsla. Den andre vart funnen i live av hjelpemannskap etter om lag 3 timar.

## Engesetfonna
Klokka 7.45 trefte fonna dei øvste husa på Engeset. 
Ni bustadhus vart råka og meir eller mindre knuste. Nede på flata var fonna om lag 150 meter brei, og 300 - 500 meter lang. Eit svært omfattande redningsarbeid vart sett i gang. Mellom 800 og 1000 personar tok del i leitearbeidet. På det meste grov 500 personar i dei 4-5 meter høge snømassane. Redningsarbeidet var vanskeleg, då det låg mykje bygningsrestar i snøen.
Etter vel 14 timar vart den siste av dei omkomne funnen.

Engesetfonna var i røynda to store mjellsnøfonner som losna om lag samstundes øvst i fjellsidene mellom Engesethornet, Kyrkjetinden og Saudehornet. Dei kom ned gjennom det same gjelet. Brotkanten var om lag 1000 meter lang og truleg nærmare 2 meter høg. Skredforskarar har rekna snømengda til minst 500 000 m³, kanskje det største kjende snøskredet i Noreg.

## Kjelder
* Magne Ivar Sætre: Fonnulukkene i 1979. *Ørsta Røde Kors Hjelpekorps 50 år* Ørsta 1992