open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Andorra i Eurovision Song Contest

**Andorra** debuterte i **[[Eurovision Song Contest]]** i 2004 og har delteke seg gongar utan å kvalifisere seg til finalen. Andorra var nærast å kvalifisere seg til finalen i 2007, då gruppa Anonymous endte på tolvteplass i semifinalen. I forkant av Eurovision Song Contest 2010 trakk Andorra seg frå tevlinga og har ikkje delteke sidan.

## Historikk
Den lille fjellstaten i Pyreneane hadde i fleire år vist interesse i å deltake i Eurovision Song Contest. I 2004 innførte EBU ordninga med semifinale, og Andorra debuterte i tevlinga gjennom det andorranske almennkringkastaren Ràdio i Televisió d'Andorra (RTVA).

### «Fast» semifinalist
Andorra debuterte i Eurovision Song Contest i 2004 i Istanbul, Tyrkia. Der vart det andorranske bidraget «Jugarem a estimar-nos», av Marta Roure, nr. 18 av 22 deltakarar. Andorra fekk berre 12 poeng - samtlege frå nabolandet Spania.

Dei fem neste åra klarte aldri Andorra å kvalifisere seg til finalen. I 2007 var Andorra ein av førehandsfavorittane med «Salvem el món» av gruppa Anonymous. Bidraget havna til slutt på ein tolvteplass i semifinalen, berre elleve poeng unna kvalifisering til finalen.

I desember 2009 kunngjorde RTVA at Andorra ikkje ville deltake i Eurovision Song Contest 2010 av økonomiske grunnar. Andorra har ikkje delteke i Eurovision Song Contest sidan. Andorra har ikke deltatt i konkurransen siden.

### Katalansk gjer sin entré
Med debuten til Andorra vart det katalanske språket nytta for fyrste gong i Eurovision Song Contest. Spania har aldri framført noko av sine bidrag på anna språk enn spansk, fransk eller engelsk. I 1968 ville imidlertid den spanske artisten Joan Manuel Serrat syngje det spanske bidraget «La, la, la» på katalansk. Det ønskte derimot ikkje Francoregimet og bytta han ut med Massiel som framførte songen på spansk. «La, la, la» endte opp med å vinne Eurovision Song Contest, hårfint foran førehandsfavoritten Cliff Richard med songen «Congratulations».

## Bidraga

## Galleri

File:Flickr - proteusbcn - Eurovision Song Contes 2004 - Istambul (24).jpg|Marta Roure i Istanbul 2004
File:ESC 2007 Andorra - Anonymous - Salvem el mon.jpg|Anonymous i Helsingfors 2007
File:Gisela (Andorra) performing 6.jpg|Gisela i Beograd 2008

## Poeng
### Finalane

 
 

### Semifinalane

 
 

## Referansar

## Kjelder
*Den offisielle nettsida til Eurovision Song Contest
*Andorra i Eurovision Song Contest

**Denne artikkelen er basert på ei omsetjing av artikkelen «[[:nb:Andorra i Eurovision Song Contest|Andorra i ESC]]» frå ,  den 26. august 2020.*
Melodifestivalen

**Melodifestivalen** er den nasjonale finalen til Sverige i Eurovision Song Contest. Tevlinga har vorte arrangert med ulike namn sidan 1958, med unntak av 1964, 1970 og 1976.

## Bakgrunnsstoff
Flaming av Pink Floyd

«**Flaming**» er ein song av det psykedeliske rockebandet Pink Floyd og kom ut på debutalbumet deira *[[The Piper at the Gates of Dawn]]* i 1967. Songen, som er skriven av Syd Barrett, er i hovudsak ein barneliknande leik mellom to vener, derfor «Lazing in the foggy dew». Etter David Gilmour vart med i bandet vart songen verande på spelelista deira ei kort stund i 1968.   

Dette var òg den tredje singelen til Pink Floyd i USA. Singelen gjekk ikkje inn på lista. Mono-miksen frå singelen er noko annleis enn andre stereo- eller monoversjonar av songen. Singelen vart gjeven ut i USA i staden for «Apples and Oranges» med «Paint Box» som B-side. Det var den første singelen til Pink Floyd som ikkje vart gjeven ut i Storbritannia. Den andre singelen var «Let There Be More Light».

I songen vert det referert til edderdun, *eiderdown*. Fleire andre Pink Floyd-songar inneheld òg slike referansar, som «Julia Dream» og «A Pillow of Winds».

## Medverkande
*Syd Barrett – solovokal, elektrisk gitar, 12-strengs akustisk gitar, vokal perkusjon, opptrekkingsleiketøy
*Rick Wright – Hammondorgel, Farfisaorgel, Lowreyorgel, spikerpiano, korvokal, vokal perkusjon, opptrekkingsleiketøy
*Roger Waters – bassgitar, glidefløyte, korvokal, vokal perkusjon, opptrekkingsleiketøy
*Nick Mason – trommer, fingercymbal, opptrekkingsleiketøy

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Flaming (Pink Floyd song)|Flaming (Pink Floyd song)]]» frå ,  den 14. februar 2011.*
Kvernkall

**Kvernkall** er eit vasshjul på ein vertikal aksling, med skråstilte skovlar som vatnet vert leia inn mot. Rørslemengda til vatnet utøver ei kraft på skovlane, som vert omforma til eit dreiemoment som driv akslingen rundt. Effekta vert så nytta til drift av ein kvernstein.

Kvernkallen er utforma med ein loddrettståande trestokk (akslingen), som er opplagra i begge endar. Øvre enden av stokken, som er grannare oppe enn nede, når opp gjennom golvet i kvernhuset. Nedst på stokken er skovlar felt inn. Gjennom ei vassrenne vert vatn leia mot skovlane, som fangar opp vasstrålen frå vassrenna slik at kvernkallen roterer. I øvre enden av stokken er det felt inn ei snelle av jarn som går gjennom eit hol i den underliggande, fastfesta kvernsteinen og endar i eit tverjarn, ei sigle, som er felt inn i den roterande oversteinen.

Kvernkallen var i bruk i Noreg frå tidleg i norsk mellomalder. Kvernhus med kvernkall vart nytta i Noreg til og med 2. verdskrigen. Folk mol då korn illegalt på gardskvernar.

## Sjå òg
Vasshjul
Jugoslavia i Eurovision Song Contest

**Jugoslavia** debuterte i Eurovision Song Contest i 1961. Landet deltok kvart år fram til det vart oppløyst i 1992, med unntak av 1977 til 1980 og 1985. Bidraga vart valt i den nasjonale finalen, Jugovizija. I 1989 vann Riva med songen «Rock Me». 

Etter at Slovenia, Kroatia, Makedonia og Bosnia-Hercegovina lausreiv seg frå Den sosialistiske føderale republikken Jugoslavia i 1992, danna dei to attverende landa Serbia og Montenegro Den føderale republikken Jugoslavia. Difor deltok berre Serbia og Montenegro under namnet Jugoslavia i 1992. Dei to landa deltok ikkje att i tevlinga før i 2004 under namnet Serbia og Montenegro. Sidan 2007 har dei to landa delteke kvar for seg, som Serbia og Montenegro. Slovenia, Kroatia og Bosnia-Hercegovina debuterte i 1993, berre to år etter den siste deltakinga som Jugoslavia. Makedonia debuterte i 1998, men forsøkte å få delteke allereie i 1996.

## Bidraga

## Røystehistorikk

 

## Galleri

File:Eurovisie Songfestival 1962 te Luxemburg, voor Joegoslavië Lola Novakovic, Bestanddeelnr 913-6594.jpg|Lola Novaković i Luxembourg by i 1962
File:Eurovision Song Contest 1965 - Vice Vukov.jpg|Vice Vukov i Napoli i 1965
File:Eurovisie Song Festival in RAI Amsterdam, repetities. Eva Srsen (Joegoslavie) zingt; Bestanddeelnr 923-3592.jpg|Eva Sršen i Amsterdam i 1970
File:Eurovisie Songfestival 76 Den Haag Ambasadori (Joegoslavie), Bestanddeelnr 928-5016.jpg|Ambasadori i Den Haag i 1976


## Vertskap

## Sjå òg
* Serbia og Montenegro i Eurovision Song Contest
* Bosnia-Hercegovina i Eurovision Song Contest
* Kroatia i Eurovision Song Contest
* Montenegro i Eurovision Song Contest
* Nord-Makedonia i Eurovision Song Contest
* Serbia i Eurovision Song Contest
* Slovenia i Eurovision Song Contest

## Kjelder
*Den offisielle nettsida til Eurovision Song Contest
*Jugoslavia i Eurovision Song Contest

**Denne artikkelen byggjer på «[[:nb:Jugoslavia i Eurovision Song Contest|Jugoslavia i ESC]]» frå ,  den 14. februar 2011.*
San Marino i Eurovision Song Contest

**San Marino** debuterte i **[[Eurovision Song Contest]]** i 2008 og har delteke tretten gongar. I debutåret kom San Marino på sisteplass i sin semifinale som, saman med sisteplassen i 2017 og 2023, er den dårlegaste plasseringa til landet i Eurovision Song Contest. På tretten forsøk har San Marino berre kvalifisert seg til finalen tre gongar: i 2014, 2019 og sist i 2021. Den beste plasseringa til San Marino er 19.-plassen frå 2019.

## Historikk
I juni 2007 kunngjorde den sanmarinske kringkastaren SMRTV dei ønskte å deltake
i Eurovision Song Contest i nær framtid. Fem månader seinare bekrefta kanalen at San Marino skulle delta i Eurovision Song Contest 2008. Deira fyrste bidrag, «Complice» av gruppa Miodio, havna på sisteplass i den fyrste semifinalen med berre fem poeng.

Etter mykje fram og tilbake valde SMRTV å trekkje seg frå tevlinga i 2009 og 2010. Årsaka var ifylgje kringkastaren ein vanskeleg økonomisk situasjon i selskapet.

I 2011 var San Marino tilbake igjen og har delteke kvart år sidan. Den sanmarinske songaren Valentina Monetta deltok tre år på rad og lykkast å få San Marino til finalen på hennar tredje forsøk, 2014. Fram til 2019 var dette den einaste gongen San Marino har delteke i ein Eurovision Song Contest-finale. Monetta var også den fyrste sidan den austerrikske songaren Udo Jürgens i 1966 til å deltake i Eurovision Song Contest tre år i strekk.

## Bidrag

## Galleri

Fil:ESC 2008 - San Marino - Miodio, 1st semifinal.jpg|Miodio i Beograd 2008
File:ESC2013 - San Marino 03 (crop).jpg|Valentina Monetta i Malmö 2013
File:ESC2014 - San Marino 01.jpg|Valentina Monetta i København 2014
File:20150516 ESC 2015 Michele Perniola & Anita Simoncini 7625.jpg|Michele Perniola og Anita Simoncini i Wien 2015
File:ESC2016 - San Marino 09.jpg|Serhat i Stockholm 2016
File:Eurovision Song Contest 2017, Semi Final 2 Rehearsals. Photo 228.jpg|Valentina Monetta og Jimmie Wilson i Kiev i 2017
File:ESC2018 - San Marino 02.jpg|Jessika med Jenifer Brening i Lisboa i 2018
File:San Marino Eurovision 2019.jpg|Serhat i Tel Aviv 2019


## Røystehistorikk
### Finalane

 

### Semifinalane (2008-2021)

 

## Kringkasting, kommentatorar og poengutdelarar

## Sjå òg
* San Marino i Junior Eurovision Song Contest

## Referansar

## Kjelder
*Den offisielle nettsida til Eurovision Song Contest
*San Marino i Eurovision Song Contest

* *Denne artikkelen er basert på ei omsetjing av artikkelen «[[:nb:San Marino i Eurovision Song Contest|San Marino i ESC]]» frå ,  den 24. august 2020.*
DVD-en Ultimate Kylie

***Ultimate Kylie*** er ein DVD utgjeven samstundes med samlealbumet *[[Ultimate Kylie]]* av Kylie Minogue, og inneheld alle musikkvideoane frå studioalbuma hennar. Han inneheld òg ei framføring av «Can't Get Blue Monday Out of My Head» på BRIT Awards i 2002.

## Innhald på DVD og CD
Reklamane for albumet og DVD-en hevda at dei inneheld alle singlane Minogue har gjeve ut i Australia og Storbritannia, noko som ikkje er heilt korrekt. Fleire songar er ikkje med på DVD-en. Frå debutalbumet *[[Albumet Kylie|Kylie]]* vart songane «It's No Secret» og «Turn It into Love» ikkje inkludert, medan det ikkje vart gjeve ut noko musikkvideo til «Turn It into Love». Dei fleste av songane hennar frå *[[Let's Get to It]]* vart utelatne, og berre «Give Me Just a Little More Time» frå det albumet er inkludert på DVD-en.

## Sporliste
#«I Should Be So Lucky»
#«Got to Be Certain» 
#«The Loco-Motion»
#«Je Ne Sais Pas Pourquoi» 
#«Especially for You»  
#«Hand on Your Heart»
#«Wouldn't Change a Thing»
#«Never Too Late»
#«Tears on My Pillow»
#«Better the Devil You Know» 
#«Step Back in Time» 
#«What Do I Have to Do?» (7" Mix)
#«Shocked»
#«Give Me Just a Little More Time»
#«Celebration»
#«Confide in Me»
#«Put Yourself in My Place»
#«Where the Wild Roses Grow»
#«Did It Again»
#«Breathe»
#«Spinning Around»
#«On a Night Like This»
#«Kids»
#«Please Stay»
#«Can't Get You Out of My Head»
#«In Your Eyes»
#«Love at First Sight»
#«Come into My World»
#«Slow»
#«Red Blooded Woman»
#«Chocolate»
;Ekstra
#«I Believe in You»
#«Can't Get Blue Monday Out of My Head» (Live at BRIT Awards 2002)

## Topplisteplasseringar og sertifisering

## Kjelder
* *Denne artikkelen bygger på «[[:nb:Ultimate Kylie (DVD)|Ultimate Kylie (DVD)]]» frå , den 14. februar 2011.*

## Bakgrunnsstoff
*''Ultimate Kylie (DVD)'' på Allmusic
It Would Be So Nice

«**It Would Be So Nice**» er ein song frå 1968 av rockebandet Pink Floyd, skriven av Richard Wright. Han vart gjeven ut som den fjerde singelen til bandet. Songen vart ikkje med på samleplata *[[Relics]]* frå 1971, og før utgjevinga av *[[The Early Singles]]* i 1992 med boksen *[[Shine On]]* fanst han berre på *[[Masters of Rock]]*. B-sida «Julia Dream» var skriven av bassisten Roger Waters. Denne kom òg ut på *The Early Singles*.

I følgje ein avisartikkel frå 1968 finst det to versjonar av den originale singelen med noko forskjellig tekst. Soga er at den første teksten hadde ein referanse til den britiske avisa Evening Standard. Det vart sagt at dette vart bannlyst av BBC på grunn av den strenge reklmaeregelen som sa at ikkje noko produkt kunne nemnast med namn. Gruppa vart tvungen til å bruke meir tid på innspelinga og spele inn ein spesialversjon for BBC, der teksten vart endra til «Daily Standard». Denne vertsjonen er den einaste som er gjeven ut på LP og CD. Det er ukjend kor mange kopiar det finst av «Evening Standard»-platene og om dei finst i det heile tatt. Trass i auka publisitet om singelen, vart han lite spelt på radio og gjekk aldri inn på singellista. 

I *The Dark Side of the Moon: The Making of the Pink Floyd Masterpiece* skriv John Harris om songen: 
Den første innspelinga [Pink Floyd] gav ut etter at Syd Barrett forlet dei var Richard Wright sin nesten uuthaldelege underlege 'It Would Be So Nice,' ein singel med enkel pop-psykedelia, kanskje meir lik musikken til artistar som the Hollies og the Monkees. Som Roger Waters seinare sa, 'Ingen høyrte han fordi han var så elendig.' Waters sin eigen komposisjon var ikkje stort betre. 'Julia Dream', B-sida til singelen, synte mykje av det same problemet: sjølv om bandet ønskte å halde på Syd Barrett-estetikken, var forsøka deira håplaust enkle.

Nick Mason var til og med meir tydeleg enn Waters om kor mykje han mislikte songen, og kalla han «fucking awful».

Ein coververjson av songen finst på det andre soloalbumet til Captain Sensible, *The Power of Love*.

## Medverkande
*Rick Wright – dobbelspora solovokal, Farfisaorgel, piano, mellotron, blokkfløyte
*David Gilmour – elektrisk gitar, akustisk gitar, korvokal
*Roger Waters – bassgitar, korvokal
*Nick Mason – trommer

## Andre versjonar
Ein versjon av songen fint på Captain Sensible sitt andre soloalbum, *The Power of Love*.

## Kjelder


**Denne artikkelen bygger på «[[:en:It Would Be So Nice|It Would Be So Nice]]» frå ,  den 14. februar 2011.* 
*** oppgav desse kjeldene:*
Apples and Oranges

«**Apples and Oranges**» er den tredje singelen til Pink Floyd. Han kom ut i 1967 og er den siste singelen deira skriven av Syd Barrett. B-side var «Paint Box», skriven av Richard Wright. Songen omhandlar ei jente som forteljaren møter på supermarknaden. Det er ein av få songar av Pink Floyd som handlar direkte om kjærleik. 

Pink Floyd, i lag med Barrett, mima til songen å den første framsyninga i USA på *[[American Bandstand]]*. Etter at Barrett vart erstatta av David Gilmour vart det spelt inn ein promofilm på ein fruktmarknad i Belgia der Waters mimer til songen. 

Dette var den første singelen deira som ikkje nådde lista i Storbritannia, og det amerikanske selskapet deira, Tower Records gav ut ein annan singel i USA, «Flaming». Waters gav Norman Smith skulda for det dårlege salet: «'Apples and Oranges' vart øydelagd av produksjonen. Det er ein jævla god song.»

Begge sider av singelen var miksa i stereo, men singelen vart gjeven ut i mono. Stereomiksen av «Paintbox» kom sidan ut på *[[Relics]]* i 1971 og begge songane finst i stereo på samlinga *[[Masters of Rock]]* frå 1974. 

Syd Barrett sa sjølv om songen: «Det er ein gladsong med ein snert av jul. Han handlar om ei jente eg såg vandrande rundt i byen, i Richmond.»

## Medverkande
*Syd Barrett – elektrisk gitar, solovokal
*Richard Wright – Hammondorgel, elektrisk piano, piano, korvokal, solovokal (mellomspel)
*Roger Waters – bassgitar, korvokal
*Nick Mason – trommer, tamburin

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Apples and Oranges (song)|Apples and Oranges (song)]]» frå ,  den 14. februar 2011.* 
*** oppgav desse kjeldene:*
Coverversjon

Ein **coverlåt** eller **coverversjon** (ofte berre forkorta til **cover**) er ei innspeling eller framføring av ein tidlegare laga song eller musikkstykke.

Den musikalske utforminga blir ofte ein del endra, slik at nyinnspelinga ikkje framstår som ein rein kopi og artisten set sitt musikalske og personlege «merke» på han. Som regel har nyinnspelinga same tekst som originalen, men han kan òg vere gjeve ut på eit anna språk (anten omsett eller med ein heilt annan tekst) eller ein ny tekst på originalspråket. Eit slikt døme er Limp Bizkit sin versjon frå 2003 av The Who-songen «Behind Blue Eyes» frå 1971.

Tidleg på 1900-talet var det vanleg at songar vart spelt inn av ulike artistar for ulike plateselskap.

I dag, der heile verda er éin marknad, er det helst amatørmusikarar som framstår som coverband, sjølv om det er døme på profesjonelle slike, som The Musical Box frå Canada som spelar tidleg Genesis-musikk. Men òg kjende og etablerte artistar fortek coverinnspelingar, høvesvis av songar dei likar særleg godt og gjerne som ei hyllest til originalartisten.

Elles er coverinnspelingar særleg vanleg innan pop-sjangeren.

Om berre delar av ein annan song miksast inn, gjerne i originalversjon, men òg som cover, kallar ein det  sampling. Denne teknikken er særs vanleg innan hiphopsjangeren. 

## Kjelder

* *Denne artikkelen bygger på «[[:nb:Coverlåt|Coverlåt]]» frå , den 15. februar 2011.*
Marquee Club

**Marquee Club** var ein musikklubb i London i England.

Då han opna i 1958 på 165 Oxford Street var det primært jazz som vart spelt der. The Rolling Stones heldt sin aller første konsert der 12. juli 1962.

## 1960-talet

I 1964 flytta Marquee til den mest kjende plassen, 90 Wardour Street, der dei aller fleste større rockebanda i England spelte dei neste 25 åra. Band som The Moody Blues, The Who, Yes, David Bowie, Jethro Tull, Jimi Hendrix og Pink Floyd spelte der på 1960-talet.

## 1970-talet
The Rolling Stones gjorde eit nytt show der 26. mars 1971 etter 8 år, for å filme ein TV-spesial. Sjølv om det aldri var ein punk-klubb så opptredde fleire punkband der på slutten av 1970-talet og byrjinga av 80-talet; Sex Pistols, The Boys, Eddie and the Hot Rods, The Stranglers, Generation X, London, The Police, The Sinceros, Buzzcocks, The Jam, Joy Division og The Cure var alle og opptredde på scena på Marquee.

## 1980-talet
På 1980-talet var Marquee ein viktig arena for New Wave of British Heavy Metal (NWOBHM). NWOBHM-band som Angelwitch, Diamond Head, Witchfynde and Praying Mantis var faste der, og Iron Maiden vart filma der for dokumentaren «20th Century Box». Dei spelte òg inn konsertalbumet *[[Live!! +one]]* der i 1980.

Marquee var òg ein viktig arena for progressiv rock på tidleg 80-talet. Det var her eit usignert Marillion byrja å byggje seg opp sin fanbase med utselde konsertar. Andre progrock-band som Pendragon, Solstice, Twelfth Night, IQ, Haze, Cardiacs og Liaison spelte òg på klubben.

## Hemmelege konsertar
Den historiske klubben har ofte gjort at større artistar har hatt hemmelege konsertar der, gjerne under falske namn. Artistar som Marillion (under namnet *Skyline Drifters* og *Lufthanser Air Terminal*), Prince, Genesis, Iron Maiden, Metallica og Mötley Crüe har alle hatt slike konsertar.

## Nyare utvikling
I 1988 vart lokala selte og klubben flytta til større lokale på 105 Charing Cross Road. Det amerikanske progressiv metal-bandet Dream Theater spelte inn sitt første konsertalbum, *[[Live at the Marquee]]*, på denne staden. Lokala vart selde og klubben stengd i 1996.

I 2002 vart klubben igjen opna, denne gongen i Islington, men vart stengd igjen alt i 2003. Namnet vart igjen brukt på ein ny klubb på 1 Leicester Square midt i turistdistriktet i London i 2004, men klubben vart stengd etter mindre enn 18 månader. I 2007 vart det gjort nok eit forsøk på å opne Marquee CLub, denne gongen Upper Saint Martins Lane i Covent Garden. Han stengde igjen 12. februar 2008.

## Kjelder


**Denne artikkelen bygger på «[[:nb:Marquee Club|Marquee Club]]» frå ,  den 15. februar 2011.*  


## Bakgrunnsstoff

* The MarqueeClub.net — Tributtside til gamle Marquee Club
The Roundhouse

**The Roundhouse** er ein tidlegare lokomotivstall i Chalk Farm i London i England, som vart omgjort til konsertlokale. Det vart opphavleg bygd i 1847 som ei rundt lokomotivstall (engelsk: *roundhouse*, som staden har namn etter), ein rund bygning med ein dreieskive for lokomotiva. Det vart berre nytta for lokomotiv i kring ti år, før det i mange år vart nytta som lager. Bygningen stod tom og unytta like før den andre verdskrigen. Han vart opna 25 år seinare som konsertstad og teater, då Arnold Wesker oppretta Centre 42 Theatre Company og omgjorde bygningen til teater. 

Det var her undergrunnsavisa *[[International Times]]* vart lansert i 1966, The Doors spelte den einaste konserten sin i Storbritannia her i 1968 og Greasy Truckers Party i 1972.

Greater London Council gav kontroll over bygningen til Camden London Borough Council i 1983. Centre 42 hadde då gått tom for pengar og bygningen stod tom fram til lokale føretaksmenn kjøpte bygningen i 1996 og han igjen vart nytta som konsertstad. Han vart lukka igjen i 2004 for ei stor ombygging. 1. juni 2006 var Broadwayshowet *Fuerzabruta* sett opp og opna det New Roundhouse. 

## Kjelder

* *Denne artikkelen bygger på «[[:en:The Roundhouse|The Roundhouse]]» frå ,  den 15. februar 2011.* 
*** oppgav desse kjeldene:*


## Bakgrunnsstoff

*
London '66–'67

***London '66–'67*** er ein EP og ein film med musikken til Pink Floyd med «tapte» spor - ein lang versjon av «Interstellar Overdrive» og «Nick's Boogie». Desse vart opphavleg spelte inn for Peter Lorrimer Whitehead-filmen *[[Tonite Lets All Make Love in London.]]* i 1967 og førstnemnde vart gjeven ut i ei kortare utgåve for filmmusikkalbumet. Han vart opphavleg gjeven ut i full versjon først i 1990 på See for Miles Records-utgåva av filmmusikkalbumet. Dei er dei tidlegaste Pink Floyd-innspelingane som er til sals. 

EPen kom ut i 1995, så på Snapper Music (SMACD924X, 2005) den 13. september 2005, som ein nymastra CD og ein DVD med heile filmen samt klipp frå den originale filmen. 

## Innhald
 	

## DVD
**London '66–'67*, den originale filmen med heile videoen til «Interstellar Overdrive» og «Nick's Boogie».
*Intervju frå 1960-åra med Mick Jagger, David Hockney, Michael Caine og Julie Christie.
*Bilete frå London-miljøet frå seint i 60-åra.
*Oversyn av regissør Peter Whitehead.

## Medverkande
;Pink Floyd
*Syd Barrett&nbsp;– elektrisk gitar
*Roger Waters&nbsp;– bassgitar
*Richard Wright&nbsp;– Farfisaorgel
*Nick Mason&nbsp;– Trommer, perkusjon

;Produksjon
*Joe Boyd&nbsp;– produksjon
* John Woods - Lydteknikar

## Kjelder


**Denne artikkelen bygger på «[[:en:London &#39;66–&#39;67|London &#39;66–&#39;67]]» frå ,  den 15. februar 2011.* 
*** oppgav desse kjeldene:*
Blackhill Enterprises

**Blackhill Enterprises** var eit rockedriftsføretak, starta som eit partnarskap mellom dei fire originale medlemmane i Pink Floyd og Peter Jenner og Andrew King.

Blackhill organiserte den første gratiskonserten i Hyde Park i London. 

Etter at Syd Barrett forlet Pink Floyd, vart partnarskapet oppløyst og Jenner og King heldt fram Blackhill for å administrere Barrett. Etter at Blackhill' til slutt vart oppløyst, heldt både Jenner og King fram som managerar i musikkindustrien. 

Dei var òg managerar for: 
*Marc Bolan (som møtte kona si, June Child, medan ho arbeidde som sekretær for Blackhill)
*Edgar Broughton Band
*The Clash
*Ian Dury
*Roy Harper
*Alberto Y Lost Trios Paranoias
Livius Smitt

**Livius Smitt** () var ein norsk embetsmann og stortingsmann, fødd i Vinje i Telemark. Han vart medlem av Høgre då dette partiet vart danna i 1884.

Smitt var presteson. Jacob Sverdrup Smitt var bror hans. Han vart student i 1858 og cand. jur. fem år seinare. Deretter var han i nokre år tilsett på justiskontoret til *Høgsteretten*. 1866-67 var han fullmektig hos sorenskrivaren på Voss. Frå 1867 var han overrettssakførar i Florø. Til sist byfut i Brevik frå 1881. I 1874 grunnla han avisa Nordre Bergenhus Amtstidende, frå 1879 også redaktør.

Smitt var 1868-69 formann i matrikkelkommisjonen for Sunn- og Nordfjord. Perioden 1874-82 var han ordførar i Florø.

Smitt var stortingsrepresentant for Nordre Bergenhus amt frå 1880 og sidan 1883 for Brevik. Åra 1880-88 var han medlem av vegkomiteen, år 1889 formann i same. 1889-sesjonen var han elles medlem av Lagtinget og valkomiteen. Same året, 1889, vart han boden plass i Emil Stang si fyrste regjering, men takka nei.

Han døydde i Brevik 1890.

## Kjelder
* Lindstøl, Tallak: *Stortinget og Statsraadet 1814-1914*. Kristiania, 1914
*
Kylie Showgirl

***Kylie Showgirl*** er ein konsert-DVD frå den australske songaren Kylie Minogue. Han vart filma under turnen *Showgirl: The Greatest Hits Tour* den 6. mai 2005 i Earls Court Exhibition Centre i London og utgjeven av EMI i november 2005 i Europa. 

I 2005 vart *Kylie Showgirl* sertifisert tre gonger platina i Australia, og vart den tiande mest selde musikken-DVD i landet. Året etter vart DVD-en vart sertifisert fire gonger platina.

## Sporliste
#«Overture» 
#«Better the Devil You Know»
#«In Your Eyes»
#«Giving You Up»
#«On a Night Like This»
#«Shocked»
#«What Do I Have to Do?» 
#«Spinning Around»
#«In Denial»
#«Je Ne Sais Pas Pourquoi»
#«Confide in Me»
#«Red Blooded Woman»/«Where the Wild Roses Grow»
#«Slow»
#«Please Stay»
#«Over the Rainbow»
#«Come into My World»
#«Chocolate»
#«I Believe in You»
#«Dreams»
#«Hand on Your Heart»
#«The Loco-Motion»
#«I Should Be So Lucky»
#«Your Disco Needs You»
#«Put Yourself in My Place»
#«Can't Get You Out of My Head»
#«Especially for You»
#«Love at First Sight»

## Kjelder

* *Denne artikkelen bygger på «[[:nb:Kylie Showgirl|Kylie Showgirl]]» frå .*
** oppgav desse kjeldene:*

## Bakgrunnsstoff
*''Kylie Showgirl'' på Allmusic
*''Kylie Showgirl'' på Allmovie
Peter Jenner

**Peter Jenner** () er ein britisk musikkmanager og plateprodusent. Jenner, Andrew King og Pink Floyd var partnarar i Blackhill Enterprises.

## Tidleg karriere
Etter å ha teke økonomiutdanning frå Cambridge University vart den 21 år gamle Jenner forelesar ved London School of Economics. Etter fire år forlet han jobben for å styre det då lovande bandet Pink Floyd. Jenner sette opp fleire gratiskonsertar i Hyde Park i London, som i 1969 inkluderte ein konsert av The Rolling Stones.

## Managementkarriere
Jenner har vore manager for Pink Floyd, T Rex, Ian Dury, Roy Harper, The Clash, The Disposable Heroes of Hiphoprisy, Robyn Hitchcock, Baaba Maal og Eddi Reader (Fairground Attraction). Jenner har òg vore manager for Billy Bragg i meir enn 15 år.

### Pink Floyd
Pink Floyd, som då var eit ukjend band, starta å få betalt for spelejobbar, mellom anna på Marquee Club i mars 1966 der dei vart sett av Jenner. Bandet spelte då hovudsakleg rhythm and blues-songar, men Jenner var imponert over dei rare lydeffektane som Barrett og Wright skapte under konsertane. Jenner traced Waters og Mason to their flat, og i lag med føretakspartnaren og venen Andrew King vart dei managerane deira. Sjølv om paret hadde liten erfaring med musikkindustrien, likte dei begge musikk og hadde vore vener sidan barndomen. Ved hjelp av pengar dei hadde arva, starta dei Blackhill Enterprises og kjøpte nye instrument til bandet, samt utstyr som omfatta eit PA-system frå Selmer. Med råd frå Jenner og King, starta Pink Floyd å spele i undergrunnsmiljøet i London, mellom anna på London Free School i Notting Hill. Dei mange kontaktane til Jenner og King kom til god nytte og bandet fekk omtale i både *[[The Financial Times]]* og *[[The Sunday Times]]*. Ein kan høyre stemma til Jenner i starten av songen «Astronomy Domine», som er opningssporet på debutalbumet deira, *[[The Piper at the Gates of Dawn]]* frå 1967.

Jenner og King danna i lag med Pink Floyd ein partnarskap kalla Blackhill Enterprises. Etter Syd Barrett forlet Pink Floyd i 1968 braut Jenner og King med Pink Floyd og heldt fram som managerar for andre britiske rockeband.

### Sincere Management
Etter at Blackhill Enterprises vart oppløyst tidleg i 1980-åra, starta Jenner og kona hans Sumi Sincere Management som var managerar for mange artistar, som Billy Bragg, Eddi Reader, Robyn Hitchcock, The Unbending Trees og Outside Royalty.

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Peter Jenner|Peter Jenner]]» frå ,  den 15. februar 2011.* 
*** oppgav desse kjeldene:*

## Bakgrunnsstoff
* NetzpolitikTV: Intervju med Peter Jenner om opphavsrett i den digitale alderen
Top of the Pops

**Top of the Pops** var eit britisk fjernsynsprogram som sendte musikk frå musikklista «UK Single Chart» frå 1964 og fram til 2006. Nokre gonger vert programmet kalla ***TOTP*** eller ***The Pops***. Dette er det musikkprogrammet på TV som har vore på lufta lengre enn noko anna tilsvarande program. Programmet vart vist kvar veke på BBC, men er òg lisensiert til andre nasjonale versjonar rundt omkring i verda. Kvart program inneheldt ein halv time med fremføringar av nokre av artistane på lista for denne veka. Det avsluttande programmet vart vist 30. juli 2006, men BBC har halde fram ein *julespesial* i åra etter dette. Spin-off-serien Top of the Pops 2 er enno på lufta.
Oslotunnelen

**Oslotunnelen** er ein 3632 meter lang dobbeltspora, elektrifisert jarnbanetunnel mellom Oslo Sentralstasjon og Skøyen stasjon i Oslo som knyter Drammensbanen til sentralstasjonen. Drammensbanen hadde opphavleg endestasjon i nærleiken av Oslo rådhus og Aker brygge, Vestbanestasjonen, der stasjonsbygningen no er ombygd til Nobels Fredssenter. 

Tidlegare, i perioden 1990 – 1998, var «Oslotunnelen» òg namnet på motorvegtunnelen under byen mellom Hamnelageret i Bjørvika og Filipstad ved Frognerkilen. Men denne tunnelen fekk seinare namnet *Festningstunnelen*, og til sist namnet *[[Operatunnelen]]* etter å ha vorte forlengd i  ein prefabrikert senketunnel under Bjørvika, forbi Operahuset i Oslo.

Jarnbanetunnelen Oslotunnelen vart opna for trafikk i 1980. Tunnelen skulle gje plass til to stasjonar for persontrafikken, den eine på Elisenberg (Frogner), den andre i Vika, i samband med Nationaltheatret stasjon på tunnelbanen i Oslo. Men berre Nationaltheatret stasjon vart bygd, Elisenberg stasjon ligg framleis som eit råbygg som truleg aldri vil vert teke i bruk. 

Nationaltheatret stasjon, som ligg med ekspedisjonslokale dels under jorda, dels med fasade mot gata *Ruseløkkvegen* i Vika, vart opphavleg bygd som ein perrong mellom dei to spora i tunnelen, som ligg under ekspedisjonslokala, men utvida i 1999 til to perrongar med to spor kvar i kvar sin tunnel. Stasjonen er den nest største persontogstasjonen i Noreg (nest etter Oslo sentralstasjon), rekna etter talet på passasjerar.

Mellom Nationaltheatret stasjon og den vesle høgda som Stortinget ligg på, har Oslotunnelen sams trasé med tunnelbanen. På grunn av djupe og ustabile lausmasser måtte båe banane leggjast i kulvert, det vil seie i ein tunnel som vart laga ved å grave ned frå terrengoverflata. Her vart det støypt ein betongkulvert i to høgder, med jarnbanen i fyrste høgda og tunnelbanen i øvste høgda.

Oslotunnelen vert nytta av både persontog og godstog. Det går om lag 600 tog i døgeret gjennom tunnelen, som har nådd kapasitetsgrensa.
New Forest-ponni

**New Forest-ponnien** er ein britisk ponnirase som opphavleg kjem frå New Forest i England.
## Raseskildring
Rasen kan ha ei mankehøgd på opptil 148 cm. Hovudet skal etter rasestandarden vere lite og ponniaktig. Skuldrene skal vere skrå og bringa djup.

## Historie
Heilt tilbake på 1000-talet fekk folk beiterett i New Forest, som var eit kongeleg jaktområde. Sidan den tid har det levd ponniar i området. Opp gjennom tidene har det vorte kryssa inn mellom anna arabarhest, engelsk fullblodshest, welsh-ponni og hackneyhest. I seinare tid har det også vorte kryssa inn andre britiske ponnirasar.

## Førekomst
På dei britiske øyene er New Forest-ponnien ein av dei mest talrike ponnirasene. Til Noreg kom ponnien på 1970-talet med importar frå England og Danmark.

## Bruk
New Forest-ponnien er ein mykje brukt konkurranseponni. Han vert ofte ridd av barn og ungdom, men kan også nyttast av lette vaksne.
## Bakgrunnsstoff
*Norsk Ponniavlsforening om New Forest-ponnien
*New Forest Pony Breeding and Cattle Society (eng)
Norman Smith

**Norman «Hurricane» Smith** () var ein engelsk musikar og plateprodusent.

## Biografi
Smith vart fødd i Edmonton i Middlesex og tente som RAF-glidepilot under den andre verdskrigen. Etter ei mislukka karriere som jazzmusikar, starta Smith hos EMI som lydteknikar i 1959.

Han var lydteknikar på alle innspelingane til The Beatles i EMI Studios fram til 1965 då EMI forfremma han frå lydteknikar til produsent. Det siste Beatles-albumet han spelte inn var *[[Rubber Soul]]*, og Smith var lydteknikar på nesten 100 Beatles-songar i alt.

John Lennon gav Smith kallenamnet «Hurricane» og dette vart raskt fanga opp av dei andre Beatles-medlemmane. Dette var eit ironisk kallenamn, fordi Smith var særs roleg og aldri let seg vippe av pinnen.

Medan han arbeidde med The Beatles den 17. juni 1965, fekk han tilbodet om £15&nbsp;000 av distribusjonsselskapet til bandet, Dick James Music, for å kjøpe ein song han hadde skrive.

Tidleg i 1967 starta han å arbeide med eit nytt band, Pink Floyd, og produserte det første, andre og fjerde albumet deira, *[[The Piper at the Gates of Dawn]]*, *[[A Saucerful of Secrets]]* og *[[Ummagumma]]*. Under innspelinga av songen «Remember a Day», vart trommeslagaren Nick Mason opphissa av at han ikkje klarte å kome fram til det riktige trommemønsteret for songen. Smith visste derimot kva han ønskte og spelte mønsteret sjølv.

I 1968 produserte Smith eit av dei første konseptalbuma i rockehistoria, The Pretty Things sitt *[[S.F. Sorrow]]*.

Han produserte tidlege innspelingar av Barclay James Harvest, mellom anna det kritikarroste albumet *[[Once Again av Barclay James Harvest|Once Again]]* og mange år seinare vart han nemnd med namn i John Lees-songen «John Lennon's Guitar».

I 1971, med artistnamnet «**Hurricane Smith**», fekk han ein hit i Storbritannia med «Don't Let It Die». Dette var ein demo av ein song han hadde skrive i håp om at John Lennon skulle spele han inn. Då han spelte han for plateprodusenten Mickie Most, var Most imponert nok til at han bad han gje han ut som songen var. I 1972 fekk han ein ny hitt med «Oh Babe What Would You Say?», som gjekk til topps på den amerikanske *[[Cash Box]]*-lista og tredjeplass på Billboardlista. På det første albumet til Smith, kalla opp etter han sjølv, var singelen «Who Was It?» av Gilbert O'Sullivan, som vart ein tredje hit.

I 2004 gav Smith ut eit nytt album, *From Me To You* med nyinnspelingar av nokre av dei tidlegare songane hans.

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Norman Smith (record producer)|Norman Smith (record producer)]]» frå ,  den 15. februar 2011.* 
*** oppgav desse kjeldene:*
*Martin, George, with Hornsby, Jeremy (1980). *[[All You Need Is Ears]]*. New York: St. Martin's Press. ISBN 0-312-11482-6

## Bakgrunnsstoff
*Norman Smith: Den første lydteknikaren til The Beatles
*Minneord: ''The Independent''
*Minneord: ''The Times''
The Scarecrow

«**The Scarecrow**» er ein song av Pink Floyd på debutalbumet deira *[[The Piper at the Gates of Dawn]]* frå 1967, som først kom ut som B-side til den andre singelen deira «See Emily Play» (som «**Scarecrow**») to månader tidlegare. Han vart skriven av Syd Barrett og spelt inn i mars 1967. 

## Historie
Songen inneheld gryande eksistensialist-tema, der Barrett samanliknar sin eigen eksistens med fugleskremselet (*the scarecrow*), som sjølv om det er tristare òg har «avfunne seg med lagnaden sin». Slike tema vart seinare mykje nytta i tekstane til bandet. Songen har eit instrumental parti som er barokk, psykedelisk folk framført med 12-strengs akustisk gitar og cello. Mange band i den tidlege psykdeliske perioden eksperimenterte med lydteknikken og her er alle instrumentane anten ekstremt til venstre eller ekstremt til høgre i stereoen, med to vokale linjer, ei talt og ei sungen. Den amerikanske singelen (Tower 356) kom ut på Tower Records tre gonger mellom juli 1967 og seint i 1968. Han fekk aldri suksessen han fekk i Storbritannia. 

## Musikkvideoar
Ein promovideo for songen vat laga for ei filmavis av Pathé og filma tidleg i juli 1967 der bandet tullar seg på ei open eng med eit fugleskremsel. Han syner Roger Waters som fell ned som om han vart skoten og Nick Mason som byter hatt med fugleskremselet. Delar av filmen har blitt nytta under Waters si konsertframføring av «Set the Controls for the Heart of the Sun».

Ein annan video vart filma i 1968 i Brussel i Belgia med David Gilmour i staden for Barrett, der Waters mimar medan han spelar på Rickenbacker-bassen sin med ein fiolinboge. 

## Medverkande
*Syd Barrett – solovokal, elektrisk gitar, 6- & 12-strengs akustisk gitar
*Richard Wright – Farfisa orgel, cello, korvokal
*Roger Waters – bassgitar, boga bass
*Nick Mason – tempelkubbar, metallkoppar

## Andre versjonar
Det industrielle bandet Rx spelte inn «The Scarecrow» på albumet deira *Bedside Toxicology*. Han vart sungen av Nivek Ogre frå Skinny Puppy.

## Kjelder


**Denne artikkelen bygger på «[[:en:The Scarecrow (song)|The Scarecrow (song)]]» frå ,  den 11. juni 2019.* 
*** oppgav desse kjeldene:*


## Bakgrunnsstoff
*[ Allmusic om songen]
*
Feromon

**Feromon** (frå gresk *pherein* å bere eller transportere og *hormon* å stimulere) er eit duftstoff, eit kjemisk signalstoff, som vert skilt ut frå kjertlar hjå nokre dyr og som verkar mellom individ av same art.  Dette vert også kalla  for duftspråk, når dyr formidlar meldingar som duftinntrykk til kvarandre. Feromona har ulike namn etter kva for funksjon dei har.

## Seksualferomon
Seksualferomon verkar på det motsette kjønn og gjer at ein han og ei ho finn kvarandre og kan gjennomføre ei paring. 

Hjå mange artar, t.d. mange sommarfuglartar, produserer hoene ein artsspesifikk duftblanding (feromon) som hannen kan oppdage på langt hald.  Hos insekt er ofte hannen utstyrt med velutvikla antenner, sokalla fjørantenner. Slike antenner har mange tusen sansehår som inneheld luktereseptorar.  Nokre artar kan fange slike duftspor på fleire hundre meters avstand.  

I nyare tid er feromon nytta som lokkemiddel i feller mot skadedyr.  Metoden går ut på å lokke hannane til fella ved hjelp av hoene sitt seksualferomon, for deretter å uskadeleggjere skadedyra.

## Sporferomon
Sporferomon vert nytta av maur for å markere vegen til maten eller tilbake til maurtua.

## Alarmferomon
Alarmferomon vert nytta av maursamfunnet til for å få maurene i forsvars- eller angrepsstemning ovanfor ein truande fare.

## Sosialiserande feromon
Hjå samfunnsdannande insekt som bier og maur, skil både larvar og pupper ut feromon som vert kjent igjen av arbeidarane i bolet. Dette medverkar til at utviklinga vert bremsa hjå hoene, slik at dei ikkje blir fullt forplantingsdyktige. Dei blir sterile individ som hjå samfunnsdannande insekt vert kalla *arbeidarar*. 

## Aggregasjonsferomon
Mest kjent er kanskje barkbillene og «barkbillekrigen» på Austlandet på 1980-talet. Desse feromona vert kalla  for aggregasjonsferomon. Hjå barkbiller frå slekta *Ips* er det hannane som sender ut feromon, og som startar innboringa i trestamma. Både hoer og hannar vert tiltrekt av feromona. Målet er å samle nok individ til å overvinne kvaa som piplar ut i borehola. Sporar av blåvedsopp som er klistra til billene sin kropp blir avsett i borehola. Soppen veks så inn i veden og sperrar vatntransporten i trestamma. Dersom straumen av plantesaft fortset, ville egg og larvar drukne i vatn og kvae.

## Feromon hjå mennesket
Hjå menneske vert det skilt ut feromon blant anna i sveitte.

## Galleri feromonfeller


Fil:Borregaard traps 2 for ips typographus bialowieza forest beentree.jpg|Feromonfelle for Stor granbarkbille i skogen.
Fil:Borregaard traps 3 for ips typographus bialowieza forest beentree.jpg|Fellen fangar flest barkbiller, men også nokre andre artar.
Fil:Funnel traps for ips typographus bialowieza forest beentree.jpg|Feller på rad og rekkje.
Fil:Ips typographus 2 bialowieza forest beentree.jpg|Stor granbarkbille.



**Denne artikkelen bygger på «[[:nb:Feromon|Feromon]]» frå ,  den 15. februar 2011.*
Let There Be More Light

«**Let There Be More Light**» er den første songen til Pink Floyd på det andre albumet, *[[A Saucerful of Secrets]]*. Ei kortare utgåve vart òg gjeven ut som den fjerde singelen i USA av bandet. Singelen er sjeldan og består av ein redigert monoversjon av denne songen og «Remember a Day». Singelen gjekk ikkje inn på listene. Pink Floyd spelte songen ein del på konsertane sine i 1968 og 1969, ofte som ekstranummer. 

Songen er skriven av Roger Waters. Songen omhandlar eit nært møte med eit utanomjordisk romskip. Han byrjar med ei gjentakande basslinje før vokalen startar. Det første songpartiet er sungen av Richard Wright medan Waters kviskrar teksten. Refrenget er sungen av David Gilmour. Dei siste to minutta inneheld den første gitarsoloen av Gilmour på eit Pink Floyd-album. Alt då kan ein kjenne att gitarstilen med mange av varemerka som Gilmour nytta i soloane sine, t.d. spelar han på ein enkel note og lyden av gitaren hans går gjennom fleire lydeffektar, som forvrenging og ekko. 

Linja «as Lucy in the sky» er ein direkte referanse til songen «Lucy in the Sky with Diamonds» av The Beatles

Placebo-songen «Taste in Men» har ei opning med ei basslinje som er særs lik «Let There Be More Light»

## Medverkande
*Rick Wright – Farfisaorgel, Hammondorgel, piano, solovokal (vers),
*David Gilmour – elektrisk gitar, solovokal (refreng)
*Roger Waters – bassgitar, kviskrande vokal (vers)
*Nick Mason – trommer, perkusjon

## Kjelder


**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Let There Be More Light|Let There Be More Light]]» frå ,  den 15. februar 2011.* 
*** oppgav desse kjeldene:*
Tore Andersen

**Tore Sønnik Branæs Andersen** () var ein norsk country-musikar frå Stjørdal. Andersen både sang og spelte gitar, mandolin og keyboard.

## Karriere

Andersen budde dei fyrste barneåra sine i Sørkedalen utanfor Oslo, flytte så til Halden før han vart buande i Stjørdal. Han var med i fleire amatørband i ungdomsåra, og i 1979 vann han konkurransen *Trøndersk Talent*. I 1982 vart han med i bandet Vikings som vokalist og gitarist. Han heldt fram i Vikings til 1992. 

I 1993 debuterte Andersen som soloartist med plata *The Hero in Me*. Fem år seinare, i 1998, kom oppfylgjaren, *Tore Andersen*. Etter dette varte det 11 år før Andersen gav ut ei ny plate. Den fekk namnet *Right Around the Corner* og vann Spellemannprisen 2009 i klassa country.

## Kjelder

* Biografi om Andersen på den offisielle nettsida hans.
* Andersen på Myspace.

**Denne artikkelen bygger på «[[:nb:Tore Andersen|Tore Andersen]]» frå ,  den 15. februar 2011.*
Salve

**Salve** (medisinsk latin *unguentum*) er eit legemiddel eller ei form for kosmetikk ein bruker utanpå kroppen ved å breia han utover huda. Salvar er halvfaste ved romtemperatur og blir gjerne mjukare etter påføring. Dei er som regel danna av eit salvegrunnlag, t.d. feitt, og eitt eller fleire legemiddel som kroppen skal ta opp. Ein kan framstilla salver i mortar eller ved hjelp av salvemølle.

Ein særs blaut salvetype er krem, *cremor*, som ofte er ein vasshaldig emulsjon. *Pasta* er derimot ein fastare salve med høvesvis store mengder faste stoff i seg.

Vanlege legemiddel i salvar er til dømes sinkoksid, svovel, tjørepreparat, antibiotika, antiseptika, fungicid og kortikosteroidar. Salvegrunnlaget kan vera eitt stoff eller ei blanding av fleire, til dømes faste feittstoff, feite oljer, voks, vaselin, vassfritt lanolin eller vasslauselege stoff.

I tillegg til medisinsk bruk blir salvar også brukt kosmetisk og seremonielt, som ved salving av kongar eller ved mumifisering.

## Bakgrunnsstoff
* Så här gör man en salva (svensk)

## Kjelder
Olav Luksengård Mjelva

**Olav Luksengård Mjelva** () er ein norsk felepelar frå Røros. Mora kjem frå Hallingdal. 

## Karriere

Han starta å spela fele på musikkskulen på Røros som sjuåring, deltok i juniorlag og reiste på kappleik. Etter vidaregåande var planen å utdanna seg til eigedomsmeklar, men han bestemte seg for å ta eit speleår fyrst. Difor starta han på Raulandsakademiet. Seinare hjelpte han til med å byggja opp eit folkemusikkarkiv på Røros saman med Leif Ingvar Ranøien. Mjelva har også spelt i folkemusikk/jazz-bandet Sver.  

Etter dette hadde Mjelva fått smaken på folkemusikk og byrja på Ole Bull Akademiet på Voss, der han voks mykje musikalsk. I 2006 fekk Mjelva saman med John Ole Morken *Bergstadstipendet* frå Røros kommune. I 2009 gav han ut plate for fyrste gong. Ho fekk namnet *Fele/Hardingfele, Røros/Hallingdal* og kom ut på Etnisk musikklubb. For plata vann Mjelva Spellemannprisen 2009 i klassa folkemusikk/ gamaldans.

## Kjelder

* Artikkelen er basert på intervju i Hallingdølen, 23.05.09.  
* Bokmålswikipedia om Mjelva.

## Referansar
Albania i Eurovision Song Contest

**Albania** debuterte i Eurovision Song Contest i 2004. Landet har delteke kvart år sidan. Bidraga veljast ut i den nasjonale finalen, Festivali i Këngës. Festivali i Këngës har vorte arrangert sidan 1962 og i 2004 då landet vart med i Eurovision Song Contest valde dei ut artisten som skulle representere Albania gjennom denne tevlinga.

## Historie
Albania søkte om å få debutere i 2003, men sidan tre andre land òg ville debutere, måtte dei vente til året etter.

## Bidraga i Eurovision Song Contest

## Galleri

File:Anjeza Shahini - Albania 2004 Final.jpg|Anjeza Shahini i Istanbul 2004
File:Ndoci 2007 Eurovision.jpg|Frederik Ndoci i Helsingfors 2007
File:Flickr - proteusbcn - Final Eurovision 2008 (18).jpg|Olta Boka i Beograd 2008
File:Juliana Pasha, Albania.jpg|Juliana Pasha i Oslo 2010
File:ESC2014 - Albania 04.jpg|Herciana Matmuja i København 2014
File:20150515 ESC 2015 Elhaida Dani 7496.jpg|Elhaida Dani i Wien 2015
File:ESC2016 - Albania 04.jpg|Eneda Tarifa i Stockholm 2016
File:ESC2017 - Albania 01.jpg|Lindita i Kiev 2017
File:ESC2018 - Albania 04.jpg|Eugent Bushpepa i Lisboa 2018
File:Eurovision 2019 Albania.jpg|Jonida Maliqi i Tel Aviv 2019

## Røystehistorikk (2004-2021)
### Finalane

 

### Semifinalane

 

## Kommentatorar og talspersonar

## Sjå òg
* Albania i Junior Eurovision Song Contest

## Kjelder

*Den offisielle nettsida til Eurovision Song Contest
*Albania i Eurovision Song Contest
**Denne artikkelen byggjer på «[[:da:Albanien i Eurovision Song Contest|Albania i ESC]]» frå ,  den 15. februar 2011.*
Point Me at the Sky

«**Point Me at the Sky**» er den femte britiske singelen til det britiske bandet Pink Floyd, gjeven ut 17. desember 1968. Songen var ein av første gongane bassisten Roger Waters og gitaristen David Gilmour skreiv ein song i lag. Singelen kom ikkje ut i USA. Han vart derimot gjeven ut av Capitol Records i Canada, samt Japan og fleire land i Europa. Versa vert sungen av Gilmour, medan mellomspelet vart sungen av både Gilmour og Waters.

«Point Me at the Sky» har sidan vorte ein av dei mest obskure av alle dei offisielle utgjevingane til Pink Floyd. Han kom ikkje med på nokre av samlealbuma før *[[The Early Singles]]*, ei bonusplate i samleboksen *[[Shine On]]* frå 1992. Første gongen songen vart gjeven ut for eit breiare publikum var i 2016 då han var med i plateboksen *The Early Years 1965–1972* og den tilhøyrande samleplata *[[The Early Years 1965–1972#Cre.2Fation: The Early Years 1967|Cre/ation: The Early Years 1967–1972]]*.

Sidan det aldri var meininga at songen skulle gjevast ut på album vart innspelinga berre miksa i mono. Lydkvaliteten på monomiksen er heller uklår, og på grunn av dette er det stundom vanskeleg å fange teksten. Musikalsk startar songen roleg og vert så eit tungt psykedelisk stykke, stundom ganske lik «The Nile Song», som var den neste singelen til bandet i Storbritannia.

Singelen nådde ikkje listene. B-sida til singelen, «Careful with That Axe, Eugene», vart langt meir populær, og vart seinare gjeven ut på to samlealbum og ofte spelt på konsertane deira tidleg i 1970-åra.

Ei anna framføring av «Point Me at the Sky» vart spelt inn og send på BBC seint i 1968, men denne er aldri offisielt gjeven ut på plate. Gruppa laga ein promovideo til songen, der dei har på seg vernebriller og pilotklede ved sidan av fly frå 1920-åra.

Songen vart spelt av Nick Mason's Saucerful of Secrets i 2018 og 2019.

## Medverkande
*David Gilmour – elektrisk gitar, elektrisk slidegitar, korvokal, solovokal (vers, andre halvdel av refrenga)
*Roger Waters – bassgitar, korvokal, solovokal (første halvdel av refrenget og siste verset)
*Rick Wright – Hammondorgel, Farfisaorgel, piano, klokkespel, korvokal
*Nick Mason – trommer, maracas, tempelkubbar

## Andre versjonar
Bandet Acid Casualties med gitarist Robbie Krieger frå The Doors spelte inn songen og gav han ut på det einaste albumet deira, *[[Panic Station]]* i 1982.

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Point Me at the Sky|Point Me at the Sky]]» frå ,  den 15. februar 2011.* 
*** oppgav desse kjeldene:*