open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Streetlights

***Streetlights*** er det fjerde studioalbumet til Bonnie Raitt, gjeve ut i 1974.

## Innspeling og musikk
Bonnie Raitt fekk 10&nbsp;000 dollar av Warner Bros. Records for å spele inn *Streetlights*, som var den minste summen ho hadde fått for å spele inn eit album. Warner Bros. var misnøgd med den lange innspelingstida av det førre albumet hennar, *[[Takin' My Time]]*, og selskapet skar ned på utgiftene hennar. Dei to partane vart til slutt samde om eit forskot på meir pengar, mot at Raitt skulle velje ein produsent som tidlegare hadde hatt kommersiell suksess. Raitt valde Jerry Ragovoy, som hadde arbeidd med musikarar som Janis Joplin og Dionne Warwick. Ragovoy meinte at musikken til Raitt vart trekt ned av bluesen hennar, og ønskte å produsere eit album som var glattare og meir polert. Raitt likte ikkje avgjersla til Ragovoy, men godtok det, og *Streetlights* vart spelt inn sommaren 1974.

Kritikarar har skildra *Streetlights* som det første forsøket til Raitt på å spele inn musikk for eit større publikum. I motsetnad til den meir ekletiske og tilbakelente stilen på dei tre første albuma hennar, hadde *Streetlights* enklare arrangement med meir strykarar, inspirert av pop og R&B. Det er det einaste albumet til Raitt der ho ikkje spelar slidegitar. Studiomusikaren Freebo sa at Raitt vart negativt påverka av den meir profesjonelle produksjonen på *Streetlights*. «Miljøet endra synginga hennar. Ho var i ei profesjonell verd med *Streetlights*, og ho måtte oppføre seg som ein» sa Freebo. Ni av ti songar på albumet er coverversjonar av songar av musikarar som Joni Mitchell, James Taylor og John Prine. Det eine originale sporet, «Ain't Nobody Home», var skriven av Ragovoy.

## Utgjeving og mottaking

*Streetlights* kom ut i september 1974 på Warner Bros. *Streetlights* nådde 80. plassen på ''Billboard'' Top LPs & Tapes-lista. For å marknadsføre albumet drog Raitt på turné i Nord-Amerika med Jackson Browne, frå 13. september til 24. november.

## Innhald

## Medverkande
Frå den offisielle nettsida til Bonnie Raitt.

*Bonnie Raitt – gitar, vokal
*Bob Babbitt – bass
*Charlie Brown – gitar
*Lou Courtney – vokal, korvokal
*Richard Davis – bass
*Freebo – bass
*Jerry Friedman – gitar
*Steve Gadd – trommer
*Paul Griffin – klaverinstrument
*Don Grolnick – klaverinstrument
*Carl Hall – vokal, korvokal
*John Hall – gitar
*Arthur Jenkins – perkusjon
*David Lasley – korvokal
*Ralph MacDonald – perkusjon
*Bob Mann – gitar
*Dave Matthews – strykarar, blåsarar
*Jon Mayer – klaverinstrument
*Jeff Mironov – gitar
*Leon Pendarvis – klaverinstrument
*Sharon Redd – korvokal
*David Spinozza – gitar
*Tasha Thomas – korvokal
*John Tropea – gitar
*Natalie Venable – vokal, korvokal
*Larry Wilcox – strykarar, horn

### Produksjon

*Produsent: Jerry Ragovoy
*Lydteknikarar: Blaise Castellano, Harry Maslin, Bruce Tergesen
*Remiksing: Harry Maslin
*Remastering: Lee Herschberg
*Series produsent: Gregg Geller
*Prosjektkoordinator: Jo Motta
*Arranger: Jerry Ragovoy
*Blåsar- og strykararrangement: Larry Wilcox

## Salslister

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Streetlights|Streetlights]]» frå ,  den 29. september 2020.* 
*** oppgav desse kjeldene:* 
*
Bob Babbitt

**Robert Andrew Kreinar** (), kjend som **Bob Babbitt**, var ein ungarsk-amerikansk bassist som spelte R&B, pop og funk. Babbitt var mest kjend som medlem av studiobandet til Motown Records, Funk Brothers, frå 1966 til 1972, i tillegg til tida hans som ein del av MFSB for Philadelphia International Records etter det. I 1968 skipa han òg bandet Scorpion i lag med Mike Campbell, Ray Monette og Andrew Smith, som varte til 1970. Han vart rangert som den 59. beste bassisten gjennom tidene av magasinet *Bass Player*.

Babbitt spelte på innspelingar med Frank Sinatra, Barry Manilow, Gloria Gaynor, Robert Palmer og Alice Cooper medan han arbeidde i New York, og på denne tida spelte han òg på «Midnight Train to Georgia» av Gladys Knight & the Pips og  «The Rubberband Man» av The Spinners.

Andre kjende songar Babbitt spelte bass på var mellom andre «Signed, Sealed, Delivered I'm Yours» av Stevie Wonder og nyinnspelinga av «We Can Work It Out», «War» av Edwin Starr, «The Tears of a Clown» av Smokey Robinson & the Miracles, «Mercy Mercy Me (The Ecology)» og «Inner City Blues» av Marvin Gaye, «Cool Jerk» av The Capitols, «Band Of Gold» av Freda Payne, «Give Me Just a Little More Time» by Chairmen of the Board, «Ball of Confusion (That's What the World Is Today)», «Just My Imagination (Running Away with Me)» og «Masterpiece» av The Temptations og «Just Don’t Want to Be Lonely» av The Main Ingredient.

Han deltok på hundrevis av andre hittar, som «Little Town Flirt» av Del Shannon, «I Got a Name» av Jim Croce og «Scorpio» av Dennis Coffey & the Detroit Guitar Band. Han spelte på Jimi Hendrix-albumet *[[Crash Landing av Jimi Hendrix|Crash Landing]]*, med Phil Collins på det Motown-aktige albumet hans, *[[Going Back av Phil Collins|Going Back]]*.

## Diskografi
**Med [[Tom Rush]]**
**[[Ladies Love Outlaws av Tom Rush|Ladies Love Outlaws]]* (CBS, 1974)
**Med [[Bonnie Raitt]]**
**[[Streetlights]]* (1974)
**Med [[Herbie Mann]]**
**[[Surprises av Herbie Mann|Surprises]]* (Atlantic, 1976)
**Med [[Jimmy McGriff]]**
**[[Red Beans av Jimmy McGriff|Red Beans]]* (Groove Merchant, 1976)
**Med [[Lonnie Smith]]**
**[[Keep on Lovin']]* (Groove Merchant, 1976)
**Med [[Stanley Turrentine]]**
**[[The Man with the Sad Face]]* (Fantasy, 1976)
**Med [[Sixto Rodriguez|Rodriguez]]**
**[[Cold Fact]]* (Sussex, 1970)

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Bob Babbitt|Bob Babbitt]]» frå ,  den 29. september 2020.* 
*** oppgav desse kjeldene:*

## Bakgrunnsstoff
*Offisiell nettstad
National

**Sportsklubben Nationalkameratene**, til dagleg kjend som **National**, er eit idrettslag i Trondheim stifta 21. mai 1920. Idrettslaget er aktivt med i fotball og handball, tidlegare hadde ein også friidrettsavdeling. National spelar i mørkeblå skjorter med raude ermar, bukser, strømper.

National har sidan 1968 vore heimehøyrande i bydelen Byåsen og skulekrinsen Hallset. Før den tid hadde laget base på Lademoen i Trondheim. National deltok i Norgesserien i fotball 1937 til 1940. I nyare tid gjesta fotballaget i 1998 nivå tre i seriesystemet. År 2019 spelte National på nivå seks.

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:nb:Sportsklubben Nationalkameratene|Sportsklubben Nationalkameratene]]» frå ,  den 29. september 2020.*
Takin' My Time

***Takin' My Time*** er det tredje studioalbumet av den amerikanske musikaren Bonnie Raitt, gjeve ut i oktober 1973 av Warner Bros. Records. *Takin' My Time* er ei blanding av forskjellige sjangrar, som blues, folk, jazz, New Orleans rhythm and blues og calypso. Dei ti spora på albumet er coverversjonar og varierer frå rolege, sentimentale balladar til livlege, rytmetunge spor. Lowell George var opphavleg henta inn for å produsere albumet, men vart erstatta av John Hall då Raitt vart misnøgd med produksjonen. 

*Takin' My Time* fekk positive meldingar frå kritikarane, og nådde 87. plassen på ''Billboard'' Top LPs & Tapes-lista.  Seinare meldingar har òg vore positive, og kritikarane har likt songutvalet. Kritikarar har òg rosa forsøka til Raitt på å utvide den musikalske horisonten sin. Vik Iyengar i AllMusic meinte *Takin' My Time* var det siste konsistente Raitt-albumet før comebacket hennar i 1980-åra. 

## Innhald

## Medverkande
Frå den offisielle nettsida til Bonnie Raitt.

*Bonnie Raitt – akustisk gitar, elektrisk gitar, vokal, korvokal, klapping, flaskehalsgitar
*Paul Barrere – elektrisk gitar
*George Bohanon – trombone
*Sam Clayton – conga
*Carol Farhat – klapping
*Glenn Ferris – horn
*Freebo – bandlaus bass, tuba, korvokal
*Lowell George – slidegitar
*John Hall – elektrisk gitar, korvokal, klapping, mellotron
*Bob Hardaway – horn
*Robert Hardaway – saksofon
*Milt Holland – tabla, tamburin, timbales, claves, shaker
*Carl Huston – klapping
*Kirby Johnson – dirigent
*Jim Keltner – trommer
*Marty Krystall – saksofon
*Taj Mahal – munnspel, vokal, korvokal, akustisk bass
*Earl Palmer – trommer
*Van Dyke Parks – piano, klaverinstrument, vokal, korvokal
*Bill Payne – orgel, piano, elektrisk piano, vokal, korvokal
*Joel Peskin – saksofon
*Nat Seligman – klapping
*Tony Terran – trompet
*Oscar Brashear – trompet
*Bud Brisbois – trompet
*Ernie Watts – sopransaksofon

### Produksjon

*John Hall – produsent
*John Haeny – lydteknikar
*Richard Heenan – miksing
*Arnie Acosta – mastering
*Doug Sax – mastering
*Ed Cherney – oversyn med ommastring
*Lee Herschberg – ommastring
*Jo Motta – prosjektkoordinator
*H George Bohanon – blåsearrangement
*Kirby Johnson – blåsearrangement
*Tom Gamache – kunstnarisk leiar, design
*Sandy Kroopf – kunstnarisk leiar, design, fotografi, bakside
* Michael Dobo – fotografi, foto på omslaget

## Salslister

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Takin&#39; My Time|Takin&#39; My Time]]» frå ,  den 29. september 2020.* 
*** oppgav desse kjeldene:* 
*
Johannes kyrkje

**Johannes kyrkje** eller **St. Johannes kyrkje** eller **Johanneskyrkja** var ei kyrkje i Oslo som vart bygd i 1874–78 og riven i 1928–29. Kyrkja vart teikna av arkitekten Georg Andreas Bull.

## Historie
Kyrkja låg ved Christiania torv, mellom Akersgata og Øvre Slottsgate, og vart innvigd i 1878. Grunnen under kyrkja bestod av leire, og etter Osloskjelvet, som ramma store delar av det sørlege Noreg 23. oktober 1904, oppstod store sprekkar i muren, og kyrkja vart stengd i fleire år før det vart fatta rivevedtak. Dette vart gjennomført i 1928.

Kjelder skildrar utsmykkinga i kyrkja som svært enkel, men kyrkja hadde ei altartavle med eit krossfestingsbilete måla av Eilif Peterssen. Under krigen (altså etter at kyrkja var riven) vart dette biletet visstnok sendt til Tyskland og er ikkje sett sidan. Bildet er kopiert til fleire andre norske kyrkjer: Aremark, Stavsjø, Hov i Sunndal, Eina, Kvernes, Gaupne, Solvorn og Lundring.

Før kyrkja vart riven, hadde målaren Per Krohg sitt atelier her. Orgelet frå kyrkja vart overført til Grønland kyrkje og klokkene til Torshov kyrkje. Kyrkjelyden var da overført til Vår Frelsars kyrkje.

Etter at kyrkja  vart riven, vart den gule mursteinen lagra og seinere brukt til bygging av eit forretningsbygg på Jar, Jarhuset.


Fil:Kontraskjæret 1902.jpg|Kontraskjæret etter planering i 1860-åra og ny Rådhusgate frå 1881, sprengt ned i terrenget sør for opphaveleg gateløp frå 1624. Johannes kirke står ved Rådhusgata. Utsnitt av Nicolai Krum sitt kart frå 1902.
File:Johannes kirke OB.Y1426.jpg|Johannes kyrkje på Christiania torv i Oslo 
File:74. Christiania, Akershus Fæstning - NB bldsa AL0074.jpg|Akershus Fæstning, Christiania», foto frå 1880-talet 
File:Johannes kirke OB.Y1487.jpg| Johannes kyrkje på Christiania Torv 1904, sett frå Kontraskjæret.
File:Kristiania. Fra Luftballon, 1906 (11415565543).jpg|«Kristiania. Fra Luftballon» (1906)
Johanneskirken 1904. Altertavlen. - no-nb digifoto 20160118 00059 NB NS 000087Y (cropped).jpg|Altartavla hadde eit krossfestingsbilete måla av Eilif Peterssen. Det forsvann i Tyskland under andre verdskrigen.
Helene Gundersen - Johannes kirke - Oslo Museum - OB.01868.jpg|Koret med Eilif Peterssen si altartavle måla av Helene Gundersen i 1914


## Kjelder
* Johannes kirke i Oslo byleksikon
* 
* 
* 
* Geir Tandberg Steigan: Arc! – Johannes kirke, Akersgaten 2 (Arkitekturhistorie.no)

## Bakgrunnsstoff
*
Akershus fengselskyrkje

**Akershus fengselskyrkje** er ei kyrkje oppført i 1866–67 på Akershus festning i Oslo. Arkitektar var Heinrich Ernst Schirmer og Wilhelm von Hanno.

Bygget har to etasjar, og det er kyrkjesal i 2. etasje. Opphaveleg var det eigne skulelokale i same etasje, men dei er sidan integrert i kyrkjesalen, som vart restaurert i 1968. Bygget vart rehabilitert i 1998–99 og blir brukt av Forsvarets skoletjeneste.

## Kjelder
* Geir Tandberg Steigan: Fra Det gamle Christiania: Fengselskirken, bygning 9, Akershus slott og festning (Arkitekturhistorie.no)
* Forsvarsbygg: 0009 Fengselskirken

**Denne artikkelen bygger på «[[:nb:Akershus fengselskirke|Akershus fengselskirke]]» frå ,  den 29. september 2020.*  
 

## Bakgrunnsstoff
*
Lou Courtney

**Lou Courtney** () er ein USA-amerikansk soulsongar og låtskrivar, som hadde fleire hittar i 1960- og 1970-åra, både som artist og låtskrivar. 

Som Lew Courtney spelte han inn den første plata si for Imperial Records i 1962. Han arbeidde òg i New York City som låtskrivar med fødenamnet sitt, Louis Pegues, og skreiv for Chubby Checker i tillegg til Mary Wells-hitten «Ain't It the Truth» frå 1964. Med Dennis Lambert var han medlåtskrivar for popsongane «Find My Way Back Home» for The Nashville Teens, «Do the Freddie» for Freddie and the Dreamers og «Up and Down» av The McCoys. 

I 1966 fekk han kontrakt hos Riverside Records, og som Lou Courtney spelte han inn fleire dansebaserte songar. Den første hitten hans, «Skate Now», nådde 13. plassen på *[[magasinet Billboard|Billboard]]* R&B-lista og 71. plassen på Hot 100 i 1967, og vart følgd av «Do the Thing» (nr. 17 R&B, nr. 80 pop). 

I 1970-åra gav han ut eit album, *I’m In Need of Love*, og gav ut Bonnie Raitt-albumet *[[Streetlights]]* i 1974, som Ragovoy produserte.

Han skipa eit band, Buffalo Smoke, som gav ut fleire singlar, inkludert ein funkversjon av «Stubborn Kind of Fella», og eit album på RCA Records i 1976.  I 1978 var Courtney ei kort stund medlem av The 5th Dimension.

## Diskografi
### Singlar

### Album
* *Skate Now - Shing-A-Ling* (Riverside, 1967)
* *I’m In Need of Love*  (Epic, 1974)
* *Buffalo Smoke*  (RCA, 1976)

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Lou Courtney|Lou Courtney]]» frå ,  den 29. september 2020.* 
*** oppgav desse kjeldene:*

## Bakgrunnsstoff
*  Diskografi
Krosskyrkja i Oslo

**Krosskyrkja** var ei lita kyrkje for den nordlege delen av Oslo i mellomalderen. Ruinane av kyrkja er i Ruinparken i Gamlebyen.

Det finst ikkje sikker kunnskap om når kyrkja vart bygd. At kyrkja ikkje er nemnd i kjeldene om kampane i Oslo i 1240 mellom kong Håkon Håkonsson og Skule Bårdsson, tyder på at ho er yngre. I 1989 vart det funne ein runepinne, datert til første halvdelen av 1200-talet, der ein finn namnet Krosskyrkja, og det tyder på at kyrkja kan vere eldre enn 1240. Då kyrkja vart bygd, låg ho heilt nord i den tette byen, for bymessig busetnad nord for kyrkja kom i andre halvdelen av 1200-talet og på 1300-talet.

Krosskyrkja hadde inngang frå vest, frå kyrkjegarden. I tillegg fanst ein inngang direkte til koret frå sørsida. Ruinen inneheld dei nedste delane av sørportalen i koret, og ein kan sjå restar av det opphavelege altarfundamentet. Rundt kyrkja finst restar av kyrkjegardsmuren.

Området med ruinen var ein del av St. Halvards plass inntil 1918, då bystyret vedtok å anleggje Minneparken (opna i 1932, òg kalla Ruinparken). Arkitekt og arkeolog Gerhard Fischer leia utgravingar på 1920-talet, der Krosskyrkja vart avdekt i 1922.

## Kjelder
* 
* 

**Denne artikkelen bygger på «[[:nb:Korskirken (Oslo)|Korskirken (Oslo)]]» frå ,  den 29. september 2020.*  
 

## Bakgrunnsstoff
* Jan Brendalsmo: Kildegjennomgang: Middelalderske kirkesteder i Oslo (Riksantikvaren, 2015), s. 11
* 
* Oslo byleksikon
Bassisten Richard Davis

**Richard Davis** () er ein USA-amerikansk jazzbassist. Blant dei mest kjende bidraga hans er mellom anna Eric Dolphy sitt *[[Out to Lunch!]]*, Andrew Hill sitt *[[Point of Departure av Andrew Hill|Point of Departure]]* og Van Morrison sitt *[[Astral Weeks]]*, som kritikaren Greil Marcus (i *The Rolling Stone Illustrated History of Rock and Roll*) skreiv om «Richard Davis spelte den beste bassen som nokon gong er høyrt på eit rockealbum.»

Davis byrja den musikalske karrieren sin med brørne sine og song bass i ein familietrio. Han var medlem av Chicago Youth Symphony Orchestras og spelte i den første framføringa til orkesteret i Chicago den 14. november 1947. 

I 1957 flytta han og pianisten Don Shirley til New York City der dei spelte i lag fram til 1956, då Davis byrja å spele med Sauter-Finegan Orchestra. I 1957 vart han ein del av rytmeseksjonen til Sarah Vaughan og spelte med ho fram til 1960. 

I 1960-åra var Davis etterspurt i forskjellige musikkrinsar. Han arbeidde med mange små jazzgrupper på denne tida, inkludert dei leia av Eric Dolphy, Jaki Byard, Booker Ervin, Andrew Hill, Elvin Jones og Cal Tjader. Frå 1966 til 1972 var han medlem av The Thad Jones/Mel Lewis Orchestra. Han har òg spelt med Don Sebesky, Oliver Nelson, Frank Sinatra, Miles Davis, Dexter Gordon og Ahmad Jamal.

Davis spelte med pop- og rockemusikarar i 1970-åra, og spelte på Laura Nyro sitt *[[Smile av Laura Nyro|Smile]]*, Van Morrison sitt *[[Astral Weeks]]* og Bruce Springsteen sine *[[Greetings From Asbury Park, N.J.]]* og *[[Born to Run]]*. Davis har òg spelt klassisk musikk me ddirigentane Igor Stravinsky, Leonard Bernstein, Pierre Boulez, Leopold Stokowski og Gunther Schuller.

I 1977 flytta Davis til Wisconsin og vart professor ved University of Wisconsin–Madison, der han lærte bass, jazzhistorie og improvisasjon. Av studentane hans finn ein William Parker, David Ephross, Sandor Ostlund, Hans Sturm og Karl E H. Seigfried.

## Diskografi
* *[[Heavy Sounds]]* (Impulse!, 1967) med Elvin Jones
* *[[Muses for Richard Davis]]* (MPS, 1969)
* *[[The Philosophy of the Spiritual]]* (Cobblestone, 1971)
* *[[Epistrophy & Now's the Time]]* (Muse, 1972)
* *[[Dealin']]* (Muse, 1973)
* *[[As One av Richard Davis|As One]]* (Muse, 1976)
* *[[Fancy Free av Richard Davis|Fancy Free]]* (Galaxy, 1977)
* *[[Divine Gemini]]* (SteepleChase, 1978) med Walt Dickerson
* *[[Harvest av Richard Davis|Harvest]]* (Muse, 1977 [1979])
* *[[Way Out West av Richard Davis|Way Out West]]* (Muse, 1977 [1980])
* *[[Tenderness av Walt Dickerson og Richard Davis|Tenderness]]* (SteepleChase, 1977 [1985]) med Walt Dickerson
* *[[Persia My Dear]]* (DIW, 1987)
* *[[Body and Soul av Archie Shepp og Richard Davis|Body and Soul]]* (Enja, 1989 [1991]) med Archie Shepp
* *[[The Bassist: Homage to Diversity]]* (Palmetto, 2001)

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Richard Davis (bassist)|Richard Davis (bassist)]]» frå ,  den 29. september 2020.* 
*** oppgav desse kjeldene:*

## Bakgrunnsstoff
*Offisiell nettstad
Arthur Jenkins

**Arthur Eugene Jenkins jr.** () var ein USA-amerikansk klaverspelarar, komponist, arrangør og perkusjonist, som arbeidde med mange popikon som John Lennon, Harry Belafonte, Bob Marley og Chaka Khan.

Jenkins spelte i starten av karrieren i New York på klubben Blue Moracco, der han det første året spelte for songaren Irene Reid og det andre for Nancy Wilson. Dei neste ni åra var han musikalsk leiar for songaren Johnny Nash, mellom anna på hitten «I Can See Clearly Now».  Medan han var med Nash reiste Jenkins til Jamaica, der han òg spelt einn musikk med Bob Marley og Peter Tosh.

Jenkins vart ein etterspurt studiomusikar og arrangerte musikk for Harry Belafonte, som han òg både var i studio og på turné med. Han gjorde mykje det same for Patti Austin og Lena Horne.

Jenkins hamna hos Antisia Publishing (der Ralph MacDonald og William Salter var eigarar), og samarbeidde mykje med MacDonald, som førte til fleire hitinnspelingar som «The Hustle» med Van McCoy, «Where Is the Love» med Roberta Flack og Donny Hathaway og «Just The Two of Us» med Grover Washington Jr. og Bill Withers.

Jenkins spelte så med Yoko Ono på *[[Feeling the Space]]* og så med John Lennon på han *[[Mind Games av John Lennon|Mind Games]]* og alle seinare Lennon-album.

Jenkins arbeidde òg på Broadway-teater og spelte i populære reklamefilmar for McDonald's, Chemical Bank og andre. Han gav ut to plater med sitt eige materiale, *Alone With Arthur* og *Alone With Arthur Again*.

## Diskografi
**Med [[Ron Carter]]**
**[[Anything Goes av Ron Carter|Anything Goes]]* (Kudu, 1975)
**Med [[Ronnie Foster]]**
**[[Two Headed Freap]]* (Blue Note, 1972)
**Med [[Dizzy Gillespie]], [[Sonny Rollins]], [[Sonny Stitt]]**
**[[Sonny Side Up]]* (Verve, 1957)
**Med [[Rahsaan Roland Kirk]]**
**[[The Case of the 3 Sided Dream in Audio Color]]* (1975)
**[[Other Folks' Music]]* (1976)
**Med [[David «Fathead» Newman]]**
**[[Mr. Fathead]]* (Warner Bros., 1976)
**Med [[Bonnie Raitt]]**
**[[Streetlights]]* (Warner Bros., 1974)
**Med [[Marlena Shaw]]**
**[[From the Depths of My Soul]]* (1973)

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Arthur Jenkins (musician)|Arthur Jenkins (musician)]]» frå ,  den 29. september 2020.*
Leon Pendarvis

**Leroy Leon Pendarvis** () er ein amerikansk studiomusikar. Han speler klaverinstrument og han har arbeidd som korvokalist. Han har stundom òg vore gitarist. Pendarvis har gjennom åra spelt med Bonnie Raitt på hennar *[[Streetlights]]* i 1974, Van McCoy på albumet *[[Disco Baby]]* i 1975, Barbra Streisand på *[[Songbird av Barbra Streisand|Songbird]]* i 1978, Eric Clapton på *[[August av Eric Clapton|August]]* i 1986, Don Johnson på *[[Let It Roll av Don Johnson|Let It Roll]]* i 1989, Avril Lavigne på *[[Keep Holding On]]* i 2007, og mange fleire. Han var ein gong medlem av gruppa Passion. Han er òg musikalsk direktør og dirigent på  *[[Saturday Night Live]]*. Sidan 1986 har han vore medlem av The Blues Brothers. 

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Leon Pendarvis|Leon Pendarvis]]» frå ,  den 29. september 2020.* 
*** oppgav desse kjeldene:*

## Bakgrunnsstoff
* Discogs: Leon Pendarvis
* Imdb: Leon Pendarvis
Sharon Redd

**Sharon Redd** () var ein USA-amerikansk songar frå New York City. Ho var halvsyster til R&B-songaren Penny Ford.

Ho byrja karrieren sin med fire singlar i 1968 for United Artists. Redd vart populær i Australia med ei oppsetjing av rockemusikalen *[[musikalen Hair|Hair]]*. 

I midten av 1970-åra vart Redd ein av korsongarane til Bette Midler. 

I 1979 spelte Redd inn discohitten «Love Insurance». Det første studioalbumet hennar kom ut u 1980, kalla *Sharon Redd*, etterfølgd av to til — *Redd Hott* (1982) og *Love How You Feel* (1983). Etter desse vende Redd attende til ein suksessrik karriere som korvokalist, mellom anna i gruppa Soirée, der òg Luther Vandross og Jocelyn Brown var medlemmar. 

Midt under det som skulle bli eit comeback tidleg i 1990-åra, døydde Redd av lungebetennelse den 1. mai 1992. Magasinet *[[Dance Music Report]]* rapporterte om at dødsfallet var knytt til AIDS. 

## Diskografi
### Album

### Singlar

‡ Syner til spor frå albumet *Redd Hot*.

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Sharon Redd|Sharon Redd]]» frå ,  den 29. september 2020.* 
*** oppgav desse kjeldene:*
Bidun

**Bidun** (arabisk ) er i den arabiske verda ei nemning for personar utan statsborgarskap. Namnet kjem frå arabisk *bidūn jinsiyya* (), som tyder 'utan nasjonalitet'. Nemninga blir særleg brukt i  Kuwait, som har eit stort tal bidun-innbyggjarar, og i Bahrain. Sjølv om dei fleste bidun-folk også er beduinar, har dei to orda altså ikkje same tyding. Ein kan også ha bidun-status om ein er innvandrar eller har innvandrarfar, eller ein kan bli fråteken statsborgarskapet av styresmaktene som straff for opposisjonell verksemd.

## I Kuwait
Bidun-innbyggjarane i golfstaten tel rundt  personar. Dei er verken rekna som kuwaitarar eller utlendingar. Dei fleste er fødde i Kuwait eller har vore busette der i lang tid. Dei stammar anten frå folk som ikkje blei registrerte som statsborgarar då landet fekk sjølvstende, eller av seinare innvandrarar. Dei har ingen politiske rettar og har heller ikkje tilgang til graits utdanning eller helsetenester slik kuwaitiske statsborgarar har. For å kjøpa eigedom, få arbeid eller reisa utanlands må dei bli sponsa av ein kuwaitisk statsborgar.

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:fr:Bidoune|Bidoune]]» frå ,  den 30. september 2020.*
NM i orientering 1976

**Noregsmeisterskapen i orientering 1976** vart avikla 11. og 12. september i Namsos i Nord-Trøndelag. Menn og kvinner tevla i såkalla normalprogram og i stafett.

## Menn
### 12,7 km





### Stafett





## Kvinner
### 6,7 km





### Stafett





## Kjelder
*Glåmdalen 13. september 1976
Shah Jahan

**Shahab-ud-din Muhammad Khurram**, kjend under herskarnamnet **Shah Jahan** {Sjah Djahan,   var den femte herskaren av Mogulriket frå 1627 til 1658. 

Shah Jahan (persisk ) tyder 'Kongen av verda'. Han er rekna som ein av dei største mogulherskarane. Under hans styre nådde Mogulriket eit høgdepunkt. Han var ein røynd militærleiar, men er truleg best kjend for byggverka sine. Styretida hans byrja gullalderen imogularkitektur. Av dei mange monumenta Shah Jahan bygde er det best kjende Taj Mahal i Agra, som var gravstaden til favorittkona hans Mumtaz Mahal. 

## Liv
Då faren Djahangir døydde i 1627 var Deccan i ope opprør. Shah Jahan blei anerkjend som keisar 1628 og fekk fleire slektningar som tevla med han om trona drepne.

Shah Jahan og sonen hans erobra Kandahar frå safavidane i 1638. Dette førte til eit brot i banda til den persiske herskaren Abbas II, som gjenerobra byen i 1649. I 1636 erobra Shah Jahan riket Ahmednagar i Deccan og vann tributt frå Bijapur og Golconda. Frå 1637 blei makta hans skaka av valdsame marathaopprør. 

Jahan hadde eit overdådig hoffliv, som mellom anna blei skildra av den franske juveleren Jean-Baptiste Tavernier, og lét oppføra ei mengd storslagne praktbygningqr, som mausoleet Taj Mahal til favorittkona si Mumtaz Mahal, moskeen Moti Masjid i Agra og dessutan 'Den store moskeen' (Jama Masjid) i Delhi. 

Stormogulen blei avsett i 1658 av sonen sin Aurangzeb, og levde dei siste åra av livet som statsfange på Det raude fortet i Agra.

Han var far til keisar Aurangzeb, kronprins Dara Shikoh, Jahanara Begum og Roshanara Begum.

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:sv:Shah Jahan|Shah Jahan]]» frå  og «[[:en:Shah Jahan|Shah Jahan]]» frå ,   den 1. oktober 2020.*  
 oppgav desse kjeldene:
* 
* NE: Shah Jahan
NM i orientering 1966

**Noregsmeisterskapen i orientering 1966** vart arrangert 18. september i Hatlestrand i Kvinnherad, med Bergens Turnforening som arrangør. Menn og kvinner tevla i det som kunne kallast normalprogram. Stafettane, kalla NM i bodstikke, fann stad i juni månad. 

## Menn
### 13,5 km





## Kvinner
### 6,3 km





## Kjelder
*Bergens Arbeiderblad 19. september 1966
Verdsmeisterskapen i orientering 1976

**Verdsmeisterskapen i orientering 1976**, den sjette i sitt slag, vart avvikla i Aviemore i skotske Highland i Storbritannia dagane frå 24. til 26. september.

Med fem (2-2-1) medaljar vart Sverige mestvinnande land, framom Noreg og Finland som begge vann ein medalje i alle tre valørane.  

## Menn





### Stafett





## Kvinner





### Stafett





## Kjelder
**Sportsboken 76*. Dreyerbok Stavanger. 1976.
*https://old.orienteering.sport/events/?event_id=21
Harry Bluestone

**Harry Bluestone** () var ein britisk fiolinist som komponerte musikk for TV og film. Han var produktiv og arbeidde hovudsakleg med å komponere med Emil Cadkin. Tidlegare var han fiolinist og arbeidde som frilans på radio i 1930-åra med Artie Shaw, Benny Goodman og Dorsey Brothers. Somme av komposisjonane hans vart nytta på APM Music. Han trekte seg attende i 1987 og døydde av tuberkulose i Studio City i California den 23. desember 1992.

## Filmar

### Fjernsyn
2008:
* Juro que te amo

2005:
* Camp Lazlo

1999:
* SpongeBob SquarePants

1956:
* Judge Roy Bean

#### TV-filmar
2004:
* 30 Days Until I'm Famous

2003:
* Ren & Stimpy «Adult Party Cartoon» (Mini-Series)

1991:
* Sherlock Holmes and the Leading Lady

### Filmar
2010:
* The Back up Plan

2009:
*Autopsy of the Dead

2007:
* Blades of Glory

2004:
*Jiminy Glick in Lalawood

2003:
* In America

2002:
* Frida

1968:
* Night of the Living Dead

1965:
* Mara of the Wilderness

1959:
* The Killer Shrews

1958:
* The Invisible Avenger
* Space Master X-7

1957:
* Journey to Freedom

### Kortfilmar
2007:
* Te quiero ver muerta

1958:
* Gopher Broke
* Hook, Line and Stinker

#### Videospel
2010:
* 

## Diskografi

### Med Vito Mumolo
* *Artistry in Jazz* (Dobre Records DR1011, 1978)

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Harry Bluestone|Harry Bluestone]]» frå ,  den 1. oktober 2020.*
Rosemary Butler

**Rosemary Ann Butler** () er ein USA-amerikansk songar. Ho byrja karrieren som bassist og song i eit kvinneband kalla The Ladybirds, medan ho gjekk på high school i Fullerton i California. Bandet spelte på fleire fjernsynsshow lokalt i Los Angeles og varma opp for The Rolling Stones i 1964. Ho vart så med i det kvinnelege hardrockbandet Birtha som gav ut to albm for Dunhill Records. Etter dei gav seg i 1975 vart ho ein populær korsongar i 1970- og 1980-åra. Ho syng på Bonnie Raitt-albumet *[[Sweet Forgiveness]]*, på songane «Gamblin' Man», «Runaway», «Sweet Forgiveness» og «Two Lives.»

Butler har òg sunge for Linda Ronstadt, James Taylor, Warren Zevon, Neil Young, Bonnie Raitt, Boz Scaggs, Nitty Gritty Dirt Band, Jackson Browne og Rosanne Cash. Ho gav ut soloalbumet *Rose* i 1983. Det andre albumet hennar kom 30 år seinare, *You Just Watch Me*, i 2013.

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Rosemary Butler|Rosemary Butler]]» frå ,  den 1. oktober 2020.* 
*** oppgav desse kjeldene:*

## Bakgrunnsstoff
*
*
*
John Herald

**John Herald** () var ein USA-amerikansk folk- og bluegrass-musikar og låtskrivar. Han var ein gong medlem av The Greenbriar Boys, men arbeidde elles mykje som studiomusikar. 

I 1958 skipa Herald bandet The Greenbriar Boys, i lag med Bob Yellin (banjo) og Paul Prestopino (mandolin). Herald var sologitarist og vokalist. Trioen spelte ofte i Greenwich Village. Kort tid etter dei akkompagnerte Joan Baez på den andre plata hennar, fekk The Greenbriar Boys kontrakt med Vanguard Records, der dei gav ut tre plater. I 1969 spelte Linda Ronstadt inn Herald sin «High Muddy Water». 

Etter trioen vart oppløyst spelte Herald som studiomusikar for Vanguard. I 1972 gav han òg ut eit sjølvoppkalla soloalbum for Paramount Records. 

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:John Herald|John Herald]]» frå ,  den 1. oktober 2020.* 
*** oppgav desse kjeldene:*

## Bakgrunnsstoff
*
Ulrikke Brandstorp

**Ulrikke Brandstorp** () er ein norsk songar og musikalartist. Ho deltok i ''Idol''  i 2013 og vart nummer to i *Stjernekamp* i 2018. Ho har òg delteke i Melodi Grand Prix 2017 med songen «Places» og deltok på nytt i 2020 og vann med låten «Attention». Brandstorp skulle ha representert Noreg i Eurovision Song Contest 2020, men tevlinga vart avlyst på grunn av koronavirusutbrotet i 2020. I desember same år vann ho den fyrste sesongen av NRK-tevlinga *[[Maskorama]]*. Der deltok ho som figuren «Trollet». 

## Bakgrunn
Brandstorp har drive med song og musikk sidan ho var barn. Ho spelte i fleire lokale oppsetjingar av *Pippi Langstrømpe* og *Reisa til Julestjernen*. I 2011–2013 var ho òg på noregsturné med showa *[[The Show Must Go On av Queen|The Show Must Go On]]* *II*» og *The Thrill of Michael Jackson*.

### Talenttevlingar og musikalar
Brandstorp deltok i *[[Idol Noreg|Idol]]* i 2013, og sidan i *[[Fjernsynsserien The Voice|The Voice]]* i 2015, med Hanne Sørvaag som mentor. Der vart ho slått ut i semifinalen. Brandstorp deltok sidan i *Stjernekamp* hausten 2018. Der enda ho på andreplass, berre slått av Ella Marie Hætta Isaksen.

I 2019 spela ho rolla som Liesl, den eldste dottera i Von Trapp-familien, i *Sound of Music* på Folketeateret i Oslo. Same sommar fekk ho viss merksemd i Noreg då ho song «Shallow» saman med Ben Adams på *[[Allsang på Grensen|Allsang på Grensa]]*.

### Melodi Grand Prix
Brandstorp har delteke i Meldodi Grand Prix to gongar.  I 2017 deltok ho med songen «Places» og enda på fjerdeplass. I 2020 deltok ho med låten «Attention» og vann. Gjennom sigeren i Melodi Grand Prix skulle Brandstorp ha representert Noreg i Eurovision Song Contest 2020 i Rotterdam i Nederland. På grunn av koronavirusutbrotet i Europa vinteren 2020 såg EBU seg nøydd til å avlysa tevlinga for å hindre spreiing av koronaviruset SARS-CoV-2 og den medfølgjande sjukdomen covid-19.

### Maskorama
Hausten 2020 sendte NRK sin fyrste sesong av underhaldningsprogrammet *[[Maskorama]]*. I programmet syng kjende personar, mens dei er ikledd kostyme og masker. Ingen veit kva for ein kjendis som gløymer seg bak maska, og eit kjendispanel skal saman med sjåarane gjette seg fram til kva for nokre kjendisar som deltek. Tevlinga fekk stor merksemd, og Brandstorp vart hyppig trekt fram som ein mogleg deltakar. Etter seks veker gjekk finalen av stabelen 12. desember. Vinnaren vart «Trollet», som viste seg å vere Ulrikke Brandstorp. Dette var andre gongen på under eitt år at Brandstorp vann ei NRK-tevling. 

## Diskografi

### Singlar

* «*Play With*» (2017)
* «*Places*» (2017)
* «*Sick of Love*» (2017)
* «*Careless*» (2018)
* «*Time is Precious*» (2018)
* «*Cry*» (2019)
* «*Shallow*» (2019) (med Ben Adams)
* «*Attention*» (2020)
* «*What Would You Do for Love*» (2020)

## Referansar


**Denne artikkelen bygger på «[[:nb:Ulrikke Brandstorp|Ulrikke Brandstorp]]» frå ,  den 1. oktober 2020.*  
 
## Bakgrunnsstoff

*
Home Plate

***Home Plate*** er det femte studioalbumet til Bonnie Raitt, gjeve ut i 1975.

På dette albumet gjekk Raitt meir i retninga mot glatt pop-produksjon enn på det førre albumet, *[[Streetlights]]*. I følgje Allmusic fungerte dette likevel betre på dette albumet med hjelp av produsenten Paul A. Rothchild. Songane er ei blanding av forskjellig amerikansk musikk. 

## Innhald

## Medverkande
*Bonnie Raitt – gitar, elektrisk gitar, vokal (all), slidegitar, elektrisk slidegitar (9)
*Harry Bluestone – konsertmeister
*George Bohanon – trombone, barytonsaksofon, basstrompet
*Jackson Browne – vokal, korvokal
*Rosemary Butler – vokal, korvokal
*Venetta Fields – vokal, korvokal
*Freebo – bass, gitar, tuba, vokal, guitarron, bandlaus bass
*Jim Gordon – barytonsaksofon
*Debbie Greene – vokal, korvokal
*John Hall – gitar, elektrisk gitar
*Emmylou Harris – vokal, korvokal
*John Herald – vokal, korvokal
*Dick Hyde – trombone, trompet, basstrompet; horn (som Richard Hyde)
*Jerry Jumonville – tenorsaksofon
*Jef Labes – klaverinstrument
*Maxayn Lewis – vokal, korvokal
*Gary Mallaber – trommer
*Will McFarlane – gitar, elektrisk gitar
*Robbie Montgomery – vokal, korvokal
*Bill Payne – trekkspel, klaverinstrument, vokal
*Jeff Porcaro – perkusjon
*Greg Prestopino – vokal, korvokal
*Terry Reid – vokal, korvokal
*John Sebastian – autoharpe, harp
*William D. «Smitty» Smith – piano, klaverinstrument
*J.D. Souther – vokal, korvokal
*Fred Tackett – synthesizer, akustisk gitar, gitar, mandolin, klaverinstrument, 12-strengsgitar, Fender Rhodes
*Willow VanDer Hoek – vokal, korvokal
*Tom Waits – vokal, korvokal på «Your Sweet and Shiny Eyes»
*Dennis Whitted – trommer
*Kai Winding – piano, klaverinstrument, clavinet

## Produksjon
*Produsent: Paul Rothchild
*Lydteknikar: Fritz Richmond
*Oversyn ved ommastring: Ed Cherney
*Ommastring: Gregg Geller
*Prosjektkoordinator: Jo Motta
*Blåsararrangement: Nick DeCaro, Jerry Jumonville, Bill Payne, Fred Tackett
*Strykararrangement: Nick DeCaro
*Kunstnarisk leiar: Lockart
*Fotografi: Michael Dobo, Norman Seeff
*Fotografi: Norman Seeff

## Salslister
**Album** - Billboard (Nord-Amerika)

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Home Plate|Home Plate]]» frå ,  den 1. oktober 2020.* 
*** oppgav desse kjeldene:*
Jef Labes

**Jef Labes** er ein USA-amerikansk klaverspelar og musikar. Han er mest kjend for arbeidet sitt med Van Morrison og Bonnie Raitt. Jef Labes har òg arrangert musikk for strykarar og blåsarar på mange album.  

## Solodiskografi
**Back in the Sack* (1996)
«I'm Holding Out» (2000)

## Med andre artistar

### Apple Pie Motherhood Band
**Apple Pie & Motherhood* (1968)
**Apple Pie* (1969)

### Van Morrison
**[[Moondance]]* (1970)
**[[Hard Nose the Highway]]* (1973)
**[[It's Too Late to Stop Now]]* (1974)
**[[Veedon Fleece]]* (1974)
**[[Common One]]* (1980)
**[[No Guru, No Method, No Teacher]]* (1986)
**[[The Philosopher's Stone (album)|The Philosopher's Stone]]* (1998)
**[[Live at Montreux 1980/1974]]* (2006)

### Jonathan Edwards
**[[Jonathan Edwards av Jonathan Edwards|Jonathan Edwards]]* (1971)

### Orphan
**Everyone Lives to Sing* (1972)

### David Hayes
**Logos Through a Sideman* (1975)

### Bonnie Raitt
**[[Sweet Forgiveness]]* (1977)
The Bonnie Raitt Collection (Warner Bros.)

### Jesse Colin Young
**American Dreams* (1978)

### Anastasi
**Cinem Ocean* (1995)

### Chris Michie
**Tough Love* (1998)
**A Fourth Wave of Bay Area Blues: A Collection of Contemporary Blues Songs, Vol. 4* (2005) (various artists)

### Dan Buegeleisen
**West Coast Alternative* (2001)

### Slim
**Interstate Medicine* (2002)

### Spike James And The Names
**Spike James and the Names* (2012)
**The self titled debut album featuring Jeff Labes on Keyboards on 6 tracks from the album, «I Wanna Be Your Lover», «Long Live Summertime», «Sarah», «What We Need», «Shadows in Lorraine» & «Rescue Me».

==Kjelder==

**Denne artikkelen bygger på «Jef Labes» frå ,  den 1. oktober 2020.* 
*** oppgav desse kjeldene:* 
*[[Clinton Heylin|Heylin, Clinton]] (2003). *Can You Feel the Silence? Van Morrison: A New Biography'', Chicago Review Press 

 

## Bakgrunnsstoff
*[ Jef Labes på] allmusic
Robbie Montgomery

**Robbie Montgomery** () er ein USA-amerikansk soulsongar og restauranteigar. Ho er kjend som ein av dei originale medlemmane i Ikettes i Ike & Tina Turner Revue i 1960-åra. Etter perioden hennar som ein Ikette, vart ho medlem av The Mirettes, og så vart ho ein «Night Tripper» for Dr. John. I 1970-åra var Montgomery korvokalist for artistar som Stevie Wonder, Barbra Streisand, The Rolling Stones og Joe Cocker. Ho skapte seinare Sweetie Pie's-kjeden og hadde sin eigen røyndomsserie kalla *[[Welcome to Sweetie Pie's]].*

## Diskografi
### Singlar

* 1963: «Crazy In Love» / «Pee Wee» (Teena 1701)

### Album

* 2018: *Miss Robbie's What They Call Me* 

#### Som Ikette/Mirette

* 1964: *[[Ike & Tina Turner Revue Live]]* (Kent Records)
* 1965: *[[Live! The Ike & Tina Turner Show]]* (Warner Bros Records)
* 1965: *Fine Fine Fine* (Stateside Records)
* 1967: ''The Ike & Tina Turner Show'' (''Vol. 2)'' (Loma Records)
* 1966: *[[Soul the Hits|Soul The Hits]]* (Modern Records)
* 1968: *In The Midnight Hour* (Revue Records)
* 1969: *Whirlpool* (Uni Records)
* 1987: *Fine Fine Fine* (Kent Records)
*1987: *St. Louis Kings Of Rhythm* (Timeless Records)
* 2004: *[[The Bad Man: Rare & Unreissued Ike Turner Produced Recordings 1962–1965]]* (Night Train International)
* 2007: *Can't Sit Down... 'Cos It Feels So Good: The Complete Modern Recordings* (Kent Records)

### Som korvokalist

* 1971: *New York City (You're a Woman)* – Al Kooper 
*1972: *Souvenirs* – Alex Harvey
*1972: *Bad But Not Evil* – Marjoe
* 1972: *[[Dr. John's Gumbo]]* – Dr. John
* 1973: *[[In the Right Place]]* – Dr. John
* 1973: *[[Triumvirate av Mike Bloomfield, John Hammond jr. og Dr. John|Triumvirate]]* – Mike Bloomfield, John Hammond jr. og Dr. John
*1973: *Truth* – King Hannibal
*1973: *Sharon Cash* – Sharon Cash
*1973: *Brenda Patterson* – Brenda Patterson
* 1973: *[[These Foolish Things av Bryan Ferry|These Foolish Things]]* – Bryan Ferry
*1974: *Compartments* – José Feliciano
*1974: *White Lady* – Badger
* 1974: *[[Desitively Bonnaroo]]* – Dr. John
*1974: *Browning Bryant *– Browning Bryant
* 1975: *[[Hollywood Be Thy Name]]* – Dr. John
* 1975: *[[Home Plate]]* – Bonnie Raitt
*1976: *Feelin' Free* – Hap Palmer
* 1977: *[[A Period of Transition]]* – Van Morrison
*1988: *Have Mercy* – Eddie Kirkland
*2006: *Roots, Blues & Jazz* – Bonnie Bramlett

## Bøker

* *Sweetie Pie's Cookbook: Soulful Southern Recipes, from My Family to Yours* (2015)

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Robbie Montgomery|Robbie Montgomery]]» frå ,  den 1. oktober 2020.* 
*** oppgav desse kjeldene:*
Terry Reid

**Terence James 'Terry' Reid** () er ein engelsk rockevokalist og gitarist. Han spelt med mange kjende musikarar, både som oppvarmingsartist, som studiomusikar og sidemann. 

15 år gammal byrja Reid å spele med Peter Jay's Jaywalkers. I 1966 varma dei opp for The Rolling Stones på ein turné i Storbritannia. Reid vart kjend med produsenten Mickie Most, som vart manageren hans. Den første singelen hans med Most, «Better By Far», vart ein del spelt på radio, men albumet  *Bang Bang, You're Terry Reid*, selde dårleg. 

Fleire av songane Reid skreiv vart spelte inn av The Hollies, Crosby, Stills, Nash and Young, REO Speedwagon og John Mellencamp.

Yardbirds-gitaristen Jimmy Page var blitt interessert i arbeidet til Reid og då The Yardbirds vart oppløyst, ønskte Page at Reid skulle bli vokalist i den nye gruppa, The New Yardbirds, som vart til Led Zeppelin. Reid hadde alt takka ja til å turnere med The Rolling Stones og seinare med Cream som oppvarmingsartist. Reid føreslo i staden Robert Plant, og at Page òg burde sjekke ut trommisen John Bonham. I 1969 varma Reid opp for Jethro Tull og Fleetwood Mac. 

Reid skifta mellom plateselskap og gav ut *Seed of Memory* på ABC Records i 1976, produsert av Graham Nash, og *Rogue Waves* for Capitol Records i 1979. Reid gav seg med solokarrieren i 1981 og fokuserte på studioarbeid, der han spelte på album av Don Henley, Jackson Browne og Bonnie Raitt. I 1991 gav Reid ut eit album produsert av Trevor Horn for WEA kalla *The Driver*. 

## Diskografi
### Studioalbum
**Bang, Bang You're Terry Reid* (1968)
**Terry Reid* (1969) (Amerikansk tittel: *Move Over for Terry Reid*)
**[[River av Terry Reid|River]]* (1973)
**[[Seed of Memory]]* (1976)
**[[Rogue Waves]]* (1979)
**The Driver* (1991)
**Super Lungs The Complete Studio EMI Recordings 1966–1969* (2004)

### Konsertalbum
**The Hand Don't Fit The Glove* (1985)
**Alive* (2004)
**Silver White Light – Live at the Isle of Wight 1970* (2004)
**Live in London* (2013)
**The Other Side of the River* (2016)

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Terry Reid|Terry Reid]]» frå ,  den 1. oktober 2020.* 
*** oppgav desse kjeldene:*

## Bakgrunnsstoff
*
Sweet Forgiveness

***Sweet Forgiveness*** er det sjette studioalbumet til den amerikanske musikaren Bonnie Raitt, gjeve ut i 1977. Singelen «Two Lives» var gjeven til Raitt av Mark T. Jordan frå det tidlegare bandet til bassist Freebo, Edison Electric Band.

Raitt sin versjon av Del Shannon-hitten «Runaway» vart gjeven ut på singel og nådde 57. plassen på den amerikanske singellista. 

## Innhald

## Medverkande
*Bonnie Raitt – akustisk gitar, gitar, elektrisk gitar, vokal, slidegitar
*Norton Buffalo – munnspel
*Rosemary Butler – vokal
*Lester Chambers – vokal
*Sam Clayton – dirigent, conga
*Freebo – bass, gitar, vokal, bandlaus bass
*David Grisman – mandolin, mandocello
*Jef Labes – klaverinstrument
*Maxayn Lewis – vokal
*Michael McDonald – vokal
*Will McFarlane – gitar, elektrisk gitar, slidegitar
*Bill Payne – orgel, synthesizer, piano, klaverinstrument, vokal, Fender Rhodes
*J.D. Souther – vokal
*Fred Tackett – akustisk gitar, gitar, klaverinstrument
*Dennis Whitted – trommer
*Carlena Williams – vokal

## Produksjon
*Produsent: Paul A. Rothchild
*Lydteknikarar: John Haeny, Roger Mayer
*Ommastering: Keith Blake, Lee Herschberg
*Prosjektkoordinator: Jo Motta
*Kunstnarisk leiar og fotografi: John Van Hamersveld

## Salslister
**Album** - Billboard (Nord-Amerika)

**Singlar** - Billboard (Nord-Amerika)

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Sweet Forgiveness|Sweet Forgiveness]]» frå ,  den 1. oktober 2020.* 
*** oppgav desse kjeldene:*
Norton Buffalo

**Phillip Jackson** () mest kjend som **Norton Buffalo**, var ein USA-amerikansk songar-låtskrivar, country- og bluesmunnspelspelar, plateprodusent, bandleiar og plateartist. 

Tidleg i 1970-åra spelte han i grupper i San Francisco-området som Clover, The Moonlighters leia av Bill Kirchen og Elvin Bishop.

Tidleg i 1976 spelte Buffalo med Commander Cody and His Lost Planet Airmen, og deltok på det siste konsertalbumet deira, *[[We've Got a Live One Here!]]*, Seinare i 1976 drog han på turné med Steve Miller Band. 

Seint i 1970-åra skipa Buffalo sitt eige band, The Stampede, og spelte inn to album: *Lovin' in the Valley of the Moon* og *Desert Horizon.* I 1977 spelte han munnspel på Bonnie Raitt-albumet *[[Sweet Forgiveness]]* og The Doobie Brothers sitt *[[Livin' on the Fault Line]]*. I 1981 produserte han eit album for Wheatfield. Han var medlem av Mickey Hart-bandet High Noon seint i 1970- og tidleg i 1980-åra. 

## Diskografi
* *Lovin' in the Valley of the Moon* (1977), Capitol Records
* *Desert Horizon* (1978), Capitol
* *R & B* (1991), Blind Pig Records – med slidegitaristen Roy Rogers
* *Travellin’ Tracks* (1992), Blind Pig – med Roy Rogers
* *Here Comes the Rain* (1993), Rounder Records – gjesteartist med Laurie Lewis
* *It's in the Air* (1993), Summertone – gjesteartist med Merl Saunders & the Rainforest Band
* *In the Third Degree* (1996), Mirage Independent – gjesteartist med James Ibold and the Impostors
* *King of the Highway* (2000), Blind Pig
*Christmas Jug Band- Uncorked (2002) 
* *Roots of Our Nature* (2003), Blind Big – med Roy Rogers
* *The Spirit of Hawaiian Slack Key Guitar* (2008), Daniel Ho Creations – med George Kahumoku Jr.
* *From Paradise* (2012), Moon Valley Music – med George Kahumoku jr.

**Med [[Elvin Bishop]]**
**[[Big Fun av Elvin Bishop|Big Fun]]* (Alligator, 1988)

## Filmar
* *[[filmen Heaven's Gate|Heaven's Gate]]* (1979)
* *[[filmen The Rose|The Rose]]* (1979)
* *[[Blood Beach]]* (1980)
* *[[Eddie Macon's Run]]* (1983) komponerte musikk med Mike Hinton
* *Stacy's Knights* (1983) komponerte musikk med  Mike Hinton

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Norton Buffalo|Norton Buffalo]]» frå ,  den 1. oktober 2020.* 
*** oppgav desse kjeldene:*
Lester Chambers

**Lester Chambers** () er ein amerikansk plateartist, og medlem og songar i 60-talsbandet The Chambers Brothers, som hadde hitsingelen «Time Has Come Today».

Som soloartist gav han ut singlar og album og slo seg saman med den tidlegare Electric Flag-bassisten Harvey Brooks og skipa The Lester Chambers Harvey Brooks Band. Han song òg på Bonnie Raitt-albumet *[[Sweet Forgiveness]]*.

## Diskografi

### Singlar
* «Ain't Nice To Know»/«Let Your Body Sway» -  Masterpiece 1001 - 1984

### Album
* *Do You Believe in Rock and Roll* - Explosive Records - 2008
* *It's Time* - Explosive Records - 2005
* *Lesters Besters* Vol.1 - 2004
* *Lester Chambers* - 1999

**Lester Chambers & KK Martin**
* *Blues For Sale* - Ranell - 2001

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Lester Chambers|Lester Chambers]]» frå ,  den 1. oktober 2020.* 
*** oppgav desse kjeldene:*
NM i orientering 1965

**Noregsmeisterskapen i orientering 1965** vart arrangert 18. september ved Halden i Østfold, med Halden Skiklubb som arrangør. Menn og kvinner tevla i det som kunne kallast normalprogram. Stafettane, kalla NM i bodstikke, fann stad i juni månad. 

## Menn
### 14 km





## Kvinner
### 7,5 km





## Kjelder
*Arbeiderbladet 20. september 1965
NM i orientering 1965/bodstikke

**Noregsmeisterskapen i orientering 1965** i bodstikke, seinare kalla stafett, vart avvikla ved Jevnaker i Oppland sundag 20. juni med IF Vestheim som arrangør.

### Menn





### Kvinner





## Kjelder
*Arbeiderbladet 21. juni 1965
Meiningen

**Meiningen** er ein by og ein kommunen i landkrinsen Schmalkalden-Meiningen i delstaten Thüringen i Tyskland. Kommunen har ei flatevidd på 105,6 km² og i kring 25&nbsp;000 ibuarar. Byen ligg 287 meter over havet, sørvest om Thüringer Wald.

Frå 1680 til 1920 var Meiningen residensstad i hertugdømmet Sachsen-Meiningen.

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:de:Meiningen|Meiningen]]» frå ,  den 2. oktober 2020.*  

## Bakgrunnsstoff

*
Olympia i Washington

**Olympia** er delstatshovudstad i Washington i USA og administrasjonssentrum for fylket Thurston County. I 2000 hadde byen 42 514 innbyggjarar. 

Byen vart grunnlagd i 1851 med namnet Smithfield. Han blei hovudstad for territoriet i 1853 og omdøypt etter fjellet Olympic Mountain i nærleiken.

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:nb:Olympia (Washington)|Olympia (Washington)]]» frå ,  den 2. oktober 2020.*
Traunstein

**Traunstein** er ein by og ein kommune sørvest i delstaten Bayern i Tyskland med over 20&nbsp;000 ibuarar. Byen ligg ved breidda av elva Traun, 591 meter over havet, og hyser administrative organ for landkrinsen med same namn. Traunstein er handelssenter og skulesenter for eit område vidare enn kommunen.

Skirennaren Tobias Angerer er frå Traunstein. Joseph Ratzinger, den seinare paven, budde i byen frå 1937 til -43.

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:de:Traunstein|Traunstein]]» frå ,  den 2. oktober 2020.*  

## Bakgrunnsstoff

*