open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Mimouna

**Mimouna** (hebr. , ar. ) er ei høgtid feira ved slutten av pesah av sefardiske jødar. Ho markerer at ein igjen kan eta *chametz*, som vanlege brød, noko som er forbode under pesah.

Høgtida stammar frå Marokko, men blir også markert i Israel og andre stader blant jødar av nordafrikansk opphav. Ho tek til ved solnedgang siste dagen av pesah, typisk med festar der ein et tradisjonell søtmat, som pannekaka *[[mufleta]]* og pitabrød dyppa i honning, og gjerne også brennevinet arak. Ein pynter ofte med lykkebringande symbol, ofte i grupper av fem, som fem gullsmykke, eller fem bønner på ei småkake. 
Mange sefardiske synagogar opnar like etter midnatt og ein les frå Høgsongen og dansar.

Mimouna blei offentleg høgtidsdag i Israel i 1966, og blir ofte markert med grillfestar og piknikar. Denne dagen er det også vanleg for politikarar å møta veljarar og be om støtte.

Opphavet til namnet *mimouna* er ukjend, men er blitt knytt til Maimon, far til Maimonides (Rambam), som skal ha blitt fødd eller ha døydd på denne dagen. Både Maimon og mimouna er knytt til Fès i Marokko. Det kan stamma frå det arabiske ordet for lukke. Namnet på høgtida er også blitt knytt til *[[mammon]]*, rikdom, og *enumah*, tru. 

## Kjelder


* *Denne artikkelen bygger på «[[:en:Mimouna|Mimouna]]» frå , den 14. april 2009.* 
 

## Bakgrunnsstoff
* Mimúna ved Alnakka.net
Carl Robert Jakobson

**Carl Robert Jakobson** () var ein estisk forfattar, politikar og lærar. Han var aktiv i den nasjonale rørsla i landet og ein av dei viktigaste personane i den estiske oppvakninga på andre halvdelen av 1800-talet.

Mellom 1860 og 1880 vart Guvernementet Estland under Det russiske imperiet leidd av ei moderat regjering dominert av notabilitetar. Jakobson vart leiaren av ei radikal fløy, og han argumenterte for store reformer i Estland. Han var ansvarleg for det økonomipolitiske programmet under den estiske oppvakninga. Jakobson oppmoda estarar om å krevje dei same politiske rettane som tyskarane hadde og ein slutt på dei privilegerte stillingane dei baltisk-tyske notabilitetane fekk.

I 1878 starta Jakobson den estiske avisa *[[Avisa Sakala|Sakala]]*. Han dreiv henne fram til 1882, og avisa vart fort ein viktig del av den kulturelle oppvakninga som føregjekk i Estland.

Det er bilete av Carl Robert Jakobson på 500 kroonsetelen.

Eduard Magnus Jakobson var ein yngre bror av Carl Robert.

## Fotnotar

## Bakgrunnsstoff
* Estiske pengesetlar → 500 kroon
* Tala til tidlegare fyrstdame Ingrid Rüütel 6. juli 2003
Anna Haava

**Anna Haava** () var ein estisk lyrikar og omsetjar. Ho var den mest avhaldne lyrikaren i si tid.

## Liv
Anna Haava vart fødd som Anna Rosalie Haavakivi i ein estisk bondefamilie. Familien la stor vekt på utdanning av dottera. Anna Haava byrja utdanninga si på godset Pataste mõis, og deretter på ein tyskspråkleg privatskule i Saare-Vanamõisa. Frå 1878 gjekk ho på Hoffmann privatskule i Tartu. Frå 1880 til 1884 gjekk ho på den høgare jenteskulen i Tartu og fekk utdanning som guvernante.

I åra frå 1892 til 1894 heldt ho fram på ulike sjukeheimar i Tyskland, og seinare arbeidde ho på eit diakonissehus i Fürstenwalde ved Berlin. Deretter var ho frå 1894 til 1899 guvernante og sjukepleiar i Russland, mellom anna i St. Petersburg og Novgorod. Einsemda i utlandet og mora sin død i 1898 og systera sin nokre år tidlegare sette djupe spor i henne.

Ved hundreårsskiftet flytta Anna Haava inn som hushaldar på garden til broren i Haavakivi i Livland. Seinare var ho redaktør i avisa *[[Postimees]]* og frå 1906 arbeidde ho som frilansforfattar og -omsetjar. I 1909 flytta ho til Tartu, der ho stort sett budde heilt fram til ho døydde. Ho står som ein av dei største lyrikarane i den estiske litteraturen og er gravlagd på kyrkjegarden Raadi-Friedhof i Tartu.

## Verk
Anna Haava debuterte som lyrikar i 1886. Mellom 1888 og 1897 vart lyrikken hennar utgjeven i tre bind under tittelen *Luuletused* ('Dikt'). Deretter følgde dei to diktsamlingane *Lained* (1906) og *Ristlainetes* (1910). Med diktsamlinga *Põhjamaa lapsed* (1913) gav ho fyrst og fremst ut kjærleiksdikt med ein autensitet og intensitet som til då var ukjend. I 1920 kom *Meie päevist*, der Haava har ein samfunnskritisk tone. I 1924 følgde diktantologien *Anna Haava luuletuskogu*. Så kom *Siiski on elu ilus* (1930), *Laulan oma eesti laulu* (1935) og *Järelpõiming* (1936). Dikta hennar har også vorte tonesette av estiske komponistar.

Anna Haava gav òg ut prosa. I 1911 samla ho aforismar under overskrifta *Peotäis tõtt* (1900, 'Ei handfull sanningar'). *Väikesed pildid Eestist* (1911) går føre seg i barndomsmiljøet hennar. Fyrst i 2006 vart sjølvbiografien *Mälestusi Laanekivi Manni lapsepõlvest* utgjeven, posthumt.

Anna Haava omsette òg mange klassikarar til estisk, mellom andre av William Shakespeare, Franz Grillparzer, Hugo von Hofmannsthal, Johann Wolfgang von Goethe, Friedrich Schiller, Hans Christian Andersen. I tillegg omsette ho russisk litteratur så vel som delar av den greske mytologien.

## Fotnotar

## Bakgrunnsstoff
### Nettstader
* Lebenslauf und Texte (estnisch)
* Lebenslauf, Gedichte, künstlerisches Schaffen  (estnisch)

### Litteratur
* Ello Säärits: *Anna Haava. Elu ja loomingu lugu.* Tartu 2007
* Cornelius Hasselblatt: *Geschichte der estnischen Literatur*, s. 304–308. Berlin, New York 2006 (ISBN 3-11-018025-1)
Porvoo-fellesskapet

**Porvoo-fellesskapet** er eit anglikansk-luthersk kyrkjefellesskap mellom dei lutherske kyrkjene i Norden og Baltikum, dei anglikanske kyrkjene på Dei britiske øyane og episkopalske kyrkjene på Den iberiske halvøya. Avtalen om fellesskapet, Porvoo-avtalen, vart forhandla fram i Porvoo i Finland. Den norske kyrkja slutta deg til avtalen gjennom vedtak i Kyrkjemøtet 1994. Avtalen vart underteikna av dei øvste kyrkjeleiarane ved kyrkjelege seremoniar 1. september 1996 i Nidarosdomen, 8. september 1996 i Tallinn domkyrkje i Estland og 28. november 1996 i Westminster Abbey i London. Preses i Bispemøtet, Andreas Aarflot og leiar i Kyrkjerådet, Oddbjørn Evenshaug, underteikna for Den norske kyrkja. 

Avtalen inneber at kyrkjesamfunna godkjenner dåp, nattverd og bispeembete hos dei andre avtalepartane, og at døypte medlemmer av dei einskilde kyrkjesamfunna kan rekne seg som medlemmer av andre kyrkjer i fellesskapet. Innan Porvoo-fellesskapet kan biskopar, prestar og diakonar gjere teneste utan ny ordinasjon eller vigsling.

## Medlemskyrkjer

* Den norske kyrkja
* Den engelske kyrkja
* Den irske kyrkja
* Den skotske episkopalske kyrkja
* Kyrkja i Wales
* Den evangelisk-lutherske kyrkja i Finland
* Den islandske kyrkja
* Den svenske kyrkja
* Den estiske evangelisk-lutherske kyrkja
* Den litauiske evangelisk-lutherske kyrkja
* Den portugisiske lusitanske kyrkja
* Den spanske reformerte episkopalske kyrkja
* Den danske folkekyrkja 

Den danske folkekyrkja og Den latviske lutherske kyrkja deltok i utforminga av avtalen, men godkjende ikkje Porvoo-avtalen. Den danske kyrkja slutta seg først til fellesskapet den 3. oktober 2010, medan den latviske har status som observatør.

## Bakgrunnsstoff
* Offisiell nettstad

## Kjelder

* *Denne artikkelen bygger på «[[:nb:Porvoo-fellesskapet|Porvoo-fellesskapet]]» frå , den 14. april 2009.*
Aleksander Nevskij-katedralen i Tallinn

**Aleksander Nevskij-katedralen** er ei russisk-ortodoks kyrkje i gamlebyen i Tallinn, hovudstaden i Estland. 

Mikhail Preobrazhensky teikna kyrkja i ein typisk nyrussisk stil. Kyrkja er bygd mellom 1894 og 1900, i perioden då landet var ein del av det russiske imperiet. Aleksander Nevskij-katedralen er den største og finaste ortodokse kyrkja i byen. Ho er dedikert til helgenen Aleksander Nevskij som vann slaget i 1242 om isen på Peipus som i dag ligg på grensa mellom Russland og Estland. Den siste russiske patriarken, Aleksej II, starta prestegjerninga si i denne kyrkja. 

  
Aleksander Nevskij-katedralen kroner toppen av Toompea der legenda fortel at folkehelten Kalev er gravlagt. Det må òg seiast det finst fleire andre legender om stader i Estland der Kalev kan vere gravlagt. Styresmaktene i landet planla å rive ned katedralen i 1924, men vedtaket blei aldri gjennomført. Kyrkja har vore samvitsfullt restaurert etter at Estland vann sjølvstende frå Sovjetunionen i 1991.

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Alexander Nevsky Cathedral, Tallinn|Alexander Nevsky Cathedral, Tallinn]]» frå ,  den 14. april 2009.*
Jana gana mana

**«Jana gana mana»** er nasjonalsongen til India. Teksten og melodien er skriven av Rabindranath Tagore på sterkt sanskritisert bengali. Det offisielle musikkarrangementet er av Ram Singh Thakur.

Songen blei framført offentleg for første gong den 27. desember 1911, under en parlamentssesjon halden av den indiske kongressen i Calcutta. «Jana gana mana» blei godkjend av den indiske grunnlovsforsamlinga den 24. januar 1950. Diktet til Tagore hadde fem vers, men berre det første er rekna som nasjonalsong.

## Tekst
Dette er den lange versjonen av songen. Ein kortare offisiell versjon består av dei to første og dei to siste linjene.

## Sjå òg
* «Vande Mataram», India sin andre nasjonale song
* «Amar Shonar Bangla», den bangladeshiske nasjonalsongen, også skriven av Tagore.

## Bakgrunnsstoff
* Tekst og framføring ved *Know India*, india.gov.in
Ballata

**Ballata** (fleirtal *ballate*) er nemninga på ei italiensk dansevise, og ei poetisk form som var vanleg på 1300-talet (trecento-tida) og utover 1400-talet. Ordet skriv seg frå verbet *ballare*, som tyder 'dans'.

Den musikalske forma på ballataen er AbbaA, der første og siste strofe har same teksta. Ballataen er nærskyldt den franske virelaien, som var nytta på same tida. Første A er kalla ein *Ripresa*, b-linene kallast *Piedi* (føter), mens den vesle a-en før ripresaen er kalla ein *volta* (vending). Voltaen hadde snudd om på versmønsteret frå Piedo-linene rett føre, slik at det oppstod krossrim. 

Lengre ballataer tok oppatt mønsteret fleire gonger. Motsett Virelaien var det same tonesettinga til båe b-linene. Seinare ballataer vart meir like virelaien og tok opp i seg franske stildrag. 

På 1300-talet var ballataen den mest kjende sekulære songforma i Italia. Han er mykje nytta av Giovanni Boccaccio, som avsluttar kvar dag av Dekameronen med ein dansa ballata. Ein av desse songane finst framleis att, med musikk av Lorenzo da Firenze. Tidlege ballate hadde berre ei stemme, slik som i Rossi-kodeksen. Seinare ballate var skrivne for to eller tre stemmer. 

Den mest kjende komponisten innanfor sjangeren er Francesco Landini. Andre framtredande komponistar er Andrea da Firenze, Bartolino da Padova, Johannes Ciconia og Zacara da Teramo. Utover på 1400-talet vart ballataen mindre nytta, men Guillaume Dufay skreiv nokre ballate, og han var den siste som gjorde dette. Ballataen gjekk med tida opp i frottolaen. Poetisk vart ballataen avløyst av barzellettaen.

## Kjelder
Den engelske kyrkja

**Den engelske kyrkja** (**Church of England**) er den offisielle kyrkja i England og grunnleggjande medlem i Porvoo-fellesskapet.

Den britiske monarken er overhovud for kyrkja,  mens erkebiskopen av Canterbury er den geistlege leiaren.

Den engelske kyrkja reknar seg for å vere både reformert i den grad ho er påverka av lutherske prinsipp og ikkje godkjenner paveleg autoritet; og katolsk for så vidt ho reknar seg som ei ubroten vidareføring av den tidlege apostoliske og seinare mellomalderske kyrkja.

Den engelske kyrkja har ei lovgivande forsamling kalla Generalsynoden. Prinsipiell lovgjeving må likevel gå igjennom det britiske parlamentet. Kyrkja har også si eiga dømmande makt, dei ekklesiastiske domstolane, som utgjer ein del av det britiske rettssystemet.

I tillegg til England strekkjer arbeidsfeltet seg til øya Man og Kanaløyane.

## Bispedømme
Den engelske kyrkja har to bispedømme der overhyrden har tittelen erkebiskop, York og Canterbury. Desse vert omtalt offisielt som bispedømme og ikkje som erkebispedømme.

I tabellen nedanfor er det opplyst både når bispedømma vart oppretta og når dei vart reformerte (slutta å vere katolske bispedømme). Der kolonnen reformert er fylt ut med ein strek, dreier det seg om eit bispedømme oppretta etter reformasjonen. På grunn av gjeninnsettinga av katolske biskopar under Maria Tudor, er det i enkelte tilfelle oppgitt to årstal for reformasjonen. 

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:nb:Den engelske kyrkja|Den engelske kyrkja]]» frå ,  den 14. april 2009.*  

## Bakgrunnsstoff

*
Bolstadøyri bedehuskapell

**Bolstadøyri bedehuskapell** står på Bolstadøyri inst i Bolstadfjorden i Voss herad i Vestland, og vart innvigd som bedehus i 1889. 
Huset vart vigsla som kapell i 1926.

Kapellet er bygd i tre og vart påbygd i 1922 og 1960. 
Det er eigd av Bolstadøyri Indremisjon, medan den praktiske administrasjonen av kapellet ligg under kyrkjeverja i Voss kommune.

## Gravplass
Grunna dei ofte vanskelege forhalda for ferdsle på Evangervatnet vinterstid, var det trong for gravstad vestom vatnet for dei som sokna til Evanger kyrkje, og det vart opparbeidd gravstad i Teigen på Bolstadøyri i 1864. 
Denne gravplassen var i bruk fram til 1924. 
Då var det opparbeidd ny gravplass kring bedehuset, og det er den som framleis vert bruka. 
Gravplassen ligg kring kapellet på på aust-, vest- og nordsida.

## Kjelder
* Anne Marta Hoff: Bolstadøyri bedehus i «Norges kirker»

## Fotnotar

## Bakgrunnsstoff
* Voss kyrkjelege fellesråd om Bolstadøyri bedehus
* «Kirkebøker, Hordaland» på nettstaden til Arkivverket 
* Skanna kyrkjebøker frå Hordaland på nettstaden til Arkivverket
* Oversyn over gravminne i Voss kommune på nettstaden disnorge.no
Våg i Tysvær

**Våg** er ei grend i Tysvær kommune i Rogaland fylke. Staden ligg på nordsida av Grindefjorden. 

Europaveg 39 og Europaveg 134 kryssest ved Våg og har sams trasé i seks kilometer sørover til kommunesenteret Aksdal.
Kotdalen

**Kot** er ein fjelldal i Dei juliske Alpane i regionen Gorenjska i Slovenia.

Kot er ein av tre fjelldalar nær Mojstrana. Dei andre er Vrata og Krma. Dalen er utgangspunkt for fleire ruter gjennom Triglav nasjonalpark og ein av dei lettaste og raskaste rutene opp til fjellet Triglav. Dalen fører inn i Radovnadalen.
Krma

**Krma** er ein fjelldal i Dei juliske Alpane i Gorenjska i Slovenia.

Krma er den lengste og austlegaste av bredalane nær Mojstrana. Fleire ruter gjennom Triglav nasjonalpark starta her. Dalen endar opp i Radovnadalen. 

Omtrent to tredjedelar opp i dalen ligg fjellhytta Kovina (892 moh.), som er ein populær stoppestad for fjellklatrarar. Hytta var opphavleg ei gjetarhytte, men vart opna for ålmenta i 1948. I 1959 vart det bygd ei ny og større hytte. Ho vart renovert i 1983 og er open frå byrjinga av juni til slutten av september. 

Av fjell rundt Krma finn ein mot søraust Debela peč (2014 m), Lipanski vrh (1965 m), Debeli vrh (1962 m), Mali Draški vrh (2132 m), Veliki Draški vrh (2243 m) og Tosc (2275 m); mot vest Macesnovec (1926 m), Luknja peč (2245 m) og Rjavina (2532 m). 

## Kjelder

* *Denne artikkelen bygger på «[[:en:Krma|Krma]]» frå , den 15. april 2009.* 


## Bakgrunnsstoff
* Kovinarhytta i Krma
Kinks-Size

***Kinks-Size*** er eit album av det engelske bandet The Kinks frå 1965 som berre vart gjeven ut i Amerika. Det var ein vanleg praksis for plateselskapa i Storbritannia og USA på første halvdel av 1960-talet å gje ut forskjellige plater i dei to landa. Dei amerikanske platene hadde oftare færre spor og færre originale songar, i tillegg til at EP-ar var langt mindre populære i den amerikanske marknaden. I 1965 gav Reprise derfor ut to album i USA, *Kinks-Size* og *[[Kinkdom]]*.

Dette vart det mest populære Kinks-albumet i 1960-åra i USA (om ein ser bort frå samlealbum). Det nådde 13. plass på albumlista. 

Albumet har fått tittel frå den britiske EP-en *Kinsize Sessions*. Albumet bestod av fire spor frå den britiske EP-en, to songar som ikkje kom med på den amerikanske utgåva av debutalbumet deira og dei to siste singlane deira («All Day and All of the Night» og «Tired of Waiting for You») med B-sider («I Gotta Move» og «Come On Now»).

Desse songane er i dag tilgjengeleg på utvida CD-utgåver av *[[Kinks av The Kinks|Kinks]]* og *[[Kinda Kinks]]*.

## Innhald

## Kjelder

* *Denne artikkelen bygger på «[[:en:Kinks-Size|Kinks-Size]]» frå , den 15. april 2009.* 
*** oppgav desse kjeldene:*
Direktoratet for samfunnstryggleik og beredskap

**Direktoratet for samfunnstryggkeik og beredskap** (**DSB**) er eit statleg forvaltingsorgan som ligg under Justis- og beredskapsdepartementet. Det vart oppretta 1. september 2003. Direktoratet sitt føremål er å bidra til å hindra tap av liv og verna om helse, miljø, viktige samfunnsfunksjonar og materielle verdiar i samband med ulukker, katastrofar og andre uønskte hendingar i fred, krise og krig. Sivilforsvaret ligg under DSB.

## Oppgåver
Direktoratet har oppgåver i samband med førebyggjande arbeid, krisehandtering, utgreiingar og analysar, sivilt-militært samarbeid, øvingar og evaluering og tilsyn.

Direktoratet er leia av ein direktør, for tida (2005) Jon A. Lea, som har åtte einingar/avdelingar under seg. Desse er:

* Utgreiing og nasjonal beredskap
* Brann, redning og sivilforsvar
* Førebygging og eltryggleik
* Næringsliv, produkt og farlege stoff
* Informasjon og samfunnskontakt
* HR/Personal
* Administrasjon
* Stab

Hovudkontoret til Direktoratet ligg i Tønsberg (frå januar 2005). Direktoratet rår over 20 sivilforsvarsdistrikt, fem sivilforsvarsleirar, fem skular og fem regionkontor for el-tilsyn. DSB har rundt 670 tilsette, av desse er om lag 240 ved hovudkontoret i Tønsberg. 

## Kjelder


* *Denne artikkelen bygger på «[[:nb:Direktoratet for samfunnssikkerhet og beredskap|Direktoratet for samfunnssikkerhet og beredskap]]» frå , den 15. april 2009.* 


## Bakgrunnsstoff
*
CeBIT

**CeBIT** er ei datamesse som blir arrangert årleg i Hannover. Tidlegare var datamessa ein del av den generelle Hannover Messe, men frå 1986 har CeBIT vore eit eige arrangement. Namnet kjem frå "Centrum für Büro und InformationsTechnik"

CeBIT blir arrangert av Deutsche Messe AG, som òg arrangerer dei andre messene i Hannover Messegelände.

Den første CeBIT-messa hadde om lag 2100 utstillarar og 334 000 besøkjande, i 1995 var det rundt 6100 utstillarar og 755 000 besøkjande. Andelen "ikkje-profesjonelle" besøkjande var da nærare 30%, og etter dette starta CeBIT med ei re-profesjonalisering.

Dette førte til at besøkstala gjekk ned, men CeBIT fekk stadig betre ry som den leiande IT-messa i verda. I 2008 var talet på utstillarar over 5800 og det var nær ein halv million besøkjande.

Rundt 80% av dei som besøkjer messa, kjem frå Tyskland.

Det blir òg arrangert CeBIT-messer i Istanbul, i Shanghai og i Sydney.
Elise

**Elisa** og **Elise** er kvinnenamn danna som kortformer av Elisabet. Dette namnet stammar frå hebraisk og er sett saman av 'min Gud' og 'sju', som har tydinga 'fullkommen'. Eliza er ein annan skrivemåte medan Else, Elsa, Eli og Lisa er nærskylde namn.

Elise har namnedag den 17. april.

## Bruk
Elise var det vanlegaste jentenamnet i Frankrike i 2001.

Elise var mykje brukt for norske jentebarn på siste halvdelen av 1800-talet, og hadde igjen aukande popularitet frå 1980-talet.

I 2009 var det 5795 norske kvinner som heitte Elise, 537 som heitte Elisa og 115 som heitte Eliza.

## Namneberarar
*Élise Bruyère (1776–1847), fransk målar
* Elisa Bonaparte (1777–1820), Napoleon si syster, utnemnd til prinsesse
* Elisa Bernerström (d. 1809), svensk soldat
* Elise Wærenskjold (1815-1895), norsk-amerikansk forfattar og mediekvinne
* Elise Hwasser (1835-1894), svensk skodespelar
* Elise Ottesen-Jensen (1886—1973), «Ottar», norsk-svensk seksualopplysar og kvinnesaksforkjempar
* Elise Cowen (1933-1962), amerikansk forfattar
* Elise Neal (f. 1966), amerikansk skodespelar
* Elise Båtnes (f. 1971), norsk fiolinist 
* Elisa (f. 1977), Elisa Toffoli, italiensk songar

## Annan bruk
«Til Elise», tysk «Für Elise», er eit kjent pianostykke av Beethoven.

## Kjelder


* *Denne artikkelen bygger på «[[:nb:Élise|Élise]]» frå , og «[[:fr:|Elise]]» frå  den 15. april 2009.*
ABCD-statane

**ABCD-statane** er eit omgrep som vart brukt om dei maktene som førte krigen mot Keisardømet Japan under Stillehavskrigen, og spesielt etter 7. desember 1941. Omgrepet kjem frå dei engelske førebokstavane til desse statane: United States of America, the British Empire, China og Dutch East Indies.

## Kjelde
* «A-B-C-D-statane» i *[[Norsk Allkunnebok]]* – I. bandet, A - Bennett (Oslo: Fonna forlag, 1948)
All Day and All of the Night

«**All Day and All of the Night**» er ein song av det britiske bandet The Kinks frå 1964. Songen vart gjeven ut på singel og nådde andreplassen på den britiske singellista og sjuandeplassen i USA. 

Som den førre singelen deira, «You Really Got Me» støttar songen seg på eit enkelt powerakkord-riff, men er på denne songen hakket meir komplisert, og har ein ein H-akkord etter akkordane F og G. Elles har songen liknande rytme og struktur, korvokal, progresjon og gitarsoloar som «You Really Got Me». Songen vart plassert på 57. plass på *Pure Pop* si liste over dei 100 beste singlane gjennom tidene.

Songen var òg tittelsporet på ein EP som vart gjeven ut i enkelte land. I Storbritannia kom songen ut på EPen *Kinksize Hits*, medan han i USA kom på albumet *[[Kink-Size]]*. 

## Salslister

## Andre utgåver
The Stranglers gjorde ei utgåve i 1988 som nådde sjuandeplassen på den britiske singellista. The Remains spelte òg songen. Denne vart gjeven ut på albumet *A Session with The Remains*. Andre som har spelt songen er the Zodiacs (1965), Quiet Riot (1995) og Status Quo (2003) 

## Kjelder

* *Denne artikkelen bygger på «[[:en:All Day and All of the Night|All Day and All of the Night]]» frå , den 15. april 2009.* 
** * oppgav desse kjeldene:*


## Bakgrunnsstoff
*
Eduard Vilde

**Eduard Vilde** () var ein estisk forfattar og journalist. Han er rekna som ein av grunnleggjarane av den estiske realismen.

## Liv
Eduard Vilde var fødd i Pudivere i Väike-Maarja vald i Estland, og kom frå ein familie som i fleire generasjonar hadde arbeidd som godstenarar. Han voks opp på godset Muuga ved det som i dag er Laekvere. Frå 1878 til 1882 gjekk han på distriktsskulen i Tallinn. I perioden 1883–1886 var han i redaksjonen i avisa *[[Virulane]]* og frå 1887 til 1890 var han tilsett i *[[Postimees]]* tätig. Frå 1890 arbeidde han som frilansjournalist i Berlin. I perioden 1883–1905 var han innom fleire ulike aviser i Estland (mellom andre *Virmaline* i Narva, *Eesti Postimees*, *Teataja* i Tallinn og *Uudised* i Tartu. I 1896 budde han ein kort periode i Moskva.

Grunna aktivismen hans mot tsarregjeringa, måtte han leve i eksil etter 1905-revolusjonen i Russland. Heilt fram til februarrevolusjonen i 1917 budde han, saman med kona si Linda Jürmann (1880–1966), i mellom anna Sveits, Finland, Tyskland, USA (1911) og i København (1911–1917).

Etter at han i 1917–18 kom tilbake til Estland, byrja han som dramaturg ved Operahuset Estonia. Frå 1919 til 1920 var han i teneste som diplomat for den unge Republikken Estland ved ambassaden i Berlin, der han frå 1920 til 1923 arbeidde som frilanskunstnar. I 1923 flytta han tilbake til Tallinn.
Her døydde han ti år seinare.

## Virke
Eduard Vilde var ein av dei mest produktive, mest allsidige og best kjende estiske forfattarane og journalistane i si tid. Han vert rekna som grunnleggjaren av den kritiske realismen i estisk litteratur. Hovudverka hans er dei historiske trilogiane *Mahtra sõda* (1902), *Kui [[Anija]] mehed [[Tallinn]]as käisid* (1903) og *[[Juhan Leinberg|Prohvet Maltsvet]]* (1905–1908). Dei er sentrale verk om historia til det estiske folket. Romanane inneheld også mykje kjeldemateriale og mange memoarar frå Eduard Vilde.

## Verk
* *Musta mantliga mees* (1886)
* *Kuhu päike ei paista* (1888)
* *Kõtistamise kõrred* (1888)
* *Karikas kihvti* (1893)
* *Linda' aktsiad* (1894)
* *Külmale maale* (1896)
* *Raudsed käed* (1898)
* *Mahtra sõda* (1902)
* *Kui Anija mehed Tallinnas käisid* (1903)
* *Prohvet Maltsvet* (1905–1908)
* *Jutustused* (1913)
* *Mäeküla piimamees* (1916)
* *Tabamata ime* (1912)
* *Pisuhänd* (1913)
* *Side* (1922)
* *Rahva sulased* (ikkje ferdig, 1934)

## Bakgrunnsstoff
* Eduard-Vilde-Museum  i Tallinn (på engelsk)
* Eduard Vilde  i bilete
Lagnad

**Lagnad** eller **skjebne** er eit filosofisk og teologisk omgrep som er knytt til hendingar i tid og historie. Ordet inneber at hendingane er «laga», eller meint, gjerne av ein styrande vilje (Gud). I Abrahamsreligionane er Guds vilje og lagnaden samstilde, medan gudane i eldre mytologiar gjerne sjølve var underlagde lagnaden, som var i hendene på nornene eller moirene (Lagnadsgudinner).

Lagnaden er oftast sett som motsats til fri vilje, og har vore mykje drøfta i grunnleggjande filosofi. Eit nærliggjande omgrep er dom.

Av filosofar som har drøfta lagnaden, kan ein nemne Boethius, som og definerte forsynet, høva til frie val innanfor lagnadsveven.

## Sjå og
*Determinisme
*Fatalisme
*Predestinasjonslære
*Kismet
*Spådom
*Dom
*Forsyn
Too Much Monkey Business

«**Too Much Monkey Business**» er ein song skriven og spelt inn av Chuck Berry. Songen vart gjeven ut av Chess Records i september 1956 som den femte singelen til Berry. Han vart òg gjeven ut som den tredje songen på det første albumet hans, *[[After School Session]]*, i mai 1957 og på ein EP. Singelen nådde fjerdeplassen på *[[magasinet Billboard|Billboard]]* si Most Played In Juke Boxes-liste, 11. plassen på Most Played by Jockeys-lista og sjuandeplassen på Top Sellers in Stores-lista i 1956.

## Innspeling
«Too Much Monkey Business» vart spelt inn 16. april 1956, i Chicago. Innspelinga vart produsert av Leonard Chess og Phil Chess. Med på innspelinga hadde Berry Johnnie Johnson (piano), Willie Dixon (bass) og Fred Below (trommer).

## Andre versjonar
Elvis Presley spelte inn ein versjon av songen under oppvarminga til innspelinga av *[[Stay Away, Joe]]* og denne vart seinare gjeven ut på *[[Elvis Sings Flaming Star]]* i 1969.

Fleire band i den britiske bølgja gav ut versjonar av «Too Much Monkey Business». The Beatles spelte inn sin versjon 3. september 1963, med John Lennon på vokal. Denne vart send på BBC Light Programme *Pop Go the Beatles* den 10. september. Denne innspelinga vart gjeven ut på albumet *[[Live at the BBC av The Beatles|Live at the BBC]]* i 1994. The Hollies spelte songen for det andre albumet sitt, *[[In The Hollies Style]]*, i november 1964. The Yardbirds med Eric Clapton brukte songen til å opne konsertane sine på Marquee Club, og eit opptak vart gjeven ut på *[[Five Live Yardbirds]]*. The Kinks spelte inn sin versjon for debutalbumet sitt i 1964 som ein av to Berry-songar på albumet. Den andre var «Beautiful Delilah». The Youngbloods gav ut ein versjon av songen i 1967 på albumet, *[[Earth Music]]*. Eric Clapton spelte inn ein versjon av songen for albumet med same namn i 1984 på Astan records. 

## The Beatles-versjonen
The Beatles spelte songen på mange av BBC-innspelingane sine, og ein av dei vart gjeven ut på *[[Live at the BBC av The Beatles|Live at the BBC]]*, spelt inn 3. september 1963.

### Medverkande
* John Lennon, vokal, sologitar
* George Harrison, rytmegitar
* Paul McCartney, bassgitar
* Ringo Starr, trommer

## Påverknad på andre songar
«Too Much Monkey Business» var ei inspirasjonskjelde for Bob Dylan på «Subterranean Homesick Blues». Punkrockaren Johnny Thunders hylla Berry på songen «Too Much Junkie Business», ei blanding av «Pills» av Bo Diddley og «Too Much Monkey Business». Berry sin song danna grunnlaget for «Too Much» av KMFDM, som kom ut på samlealbumet deira *[[84–86]]*. Songen inspirerte Michael Jackson på «Monkey Business» på albumet hans *Ultimate Collection* (2004), med tekstlinja «too much monkey business».

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Too Much Monkey Business|Too Much Monkey Business]]» frå ,  den 27. juni 2017.* 
*** oppgav desse kjeldene:*
Tired of Waiting for You

«**Tired of Waiting for You**» var ein song av det engelske bandet The Kinks frå 1965. Songen nådde førsteplassen på den britiske singellista og sjetteplassen i USA. Han vart spelt inn seint i august 1964 i Pye Studios (No. 2) i London, med ekstra gitarspor i IBC Studios i London 29. desember 1964. 

Det amerikanske pønkbandet Green Day, countrymusikaren Dwight Yoakam og Suzi Quatro har spelt sine utgåver av songen. 

## Salslister

## Kjelder

* *Denne artikkelen bygger på «[[:en:Tired of Waiting for You|Tired of Waiting for You]]» frå , den 15. april 2009.* 
 

## Bakgrunnsstoff
*
Hugo Bernhard Rahamägi

**Hugo Bernhard Rahamägi** () var dr.theol. og den andre biskopen for Den estiske evangelisk-lutherske kyrkja, frå 1934 til 1939.

Han tok teologisk utdanning og vart luthersk geistleg. Frå 1919 til 1920 var han prost på Saaremaa. Deretter byrja han å undervise i teologi ved Universitetet i Tartu.

Hugo Bernhard Rahamägi tok doktorgraden i teologi ved Universitetet i Berlin i 1924. Deretter var han estisk undervisingsminister i ein kort periode frå 27. mars 1924 til 17. desember 1925, i tillegg til at han var professor i teologi ved Universitetet i Tartu.

Han vart biskop i 1934; han vart vald den 19. juni og ordinert den 16. september. Frå 1938 til 1939 sat han som medlem av nasjonalforsamlinga *[[Riigikogu]]*. Då han i 1939 skilde seg frå hustrua Edith (med jentenamn Hendrikson, 1893–1940), slo det ned som ei bombe, og Rahamägi måtte trekkje seg frå bispeembetet. At han så giftet seg med Melanie Kukk, enkja til den føregåande biskopen Jakob Kukk, bidrog til ei allmenn interesse for saka.

Han vart arrestert den 26. april 1941 av dei sovjetiske okkupantane etter at Sovjetunionen hadde annektert landet som følgje av Molotov-Ribbentrop-pakta (1939), deretter bortført og så avretta den 1. september 1941. Som ein del av den allmenne sovjetiske politikken i Estland vart også 15 lutherske prestar deporterte til Sibir i den same perioden, to vart drepne og ni vart mobiliserte til den sovjetiske hæren.

## Utmerking
Han vart den 23. februar 1938 tildelt Den estiske raudekrossordenen av 1. klasse.

## Litteratur
* Veiko Vihuri: *Hugo Bernhard Rahamägi, EELK teine piiskop 1934-1939*, 2007.
Evanger kyrkje

**Evanger kyrkje** står på Evanger i Voss herad i Vestland, og er ei langkyrkje frå 1851.

Byggmeister for kyrkja, som er bygd i tre og har sitjeplassar til 250 personar, var Ole Syslak.

Kyrkja er soknekyrkje i Evanger sokn i Hardanger og Voss prosti.

## Tidlegare kyrkjer på Evanger
Det har vore kyrkje på Evanger sidan mellomalderen. 
Det tidlegaste ein finn Evanger-kyrkja nemnd i kjeldene er i Bergen kalvskinn frå kring midten av 1300-talet. 
Mellomalderkyrkja var mest truleg ei stavkyrkje. Det er litt uklårt kor lenge mellomalderkyrkja stod, men ho vart truleg erstatta av ei tømmerkyrkje på 1600-talet.
1600-talskyrkja stod til ho vart erstatta med den noverande kyrkja i 1851. 
Frå mellomalderkyrkja er teken vare på ei kyrkjeklokke, medan den andre av dei klokkene som er i kyrkja er frå 1673.

## Kjelder
* Norges Kirker: «Evanger kirke» på nettstaden til Norsk institutt for kulturminneforsking

## Fotnotar

## Bakgrunnsstoff
* Om Evanger sokn på nettstaden til Den norske kyrkja
* Kart frå 1979 som viser soknegrenser og kyrkjestader, på nettstaden til Universitetet i Bergen
* «Kirkebøker, Hordaland» på nettstaden til Arkivverket 
* Arne Høyland: «Evanger kyrkje» på nettstaden scandion.no
* Eldre fotografi av kyrkja på nettstaden til Nasjonalbiblioteket
* Skanna kyrkjebøker frå Hordaland på nettstaden til Arkivverket
* Oversyn over gravminne i Voss kommune på nettstaden disnorge.no
* 
*
Noor-Eesti

**Noor-Eesti** («Det unge Estland») var ei estisk modernistisk litterær gruppe som vart grunnlagd i 1905 og var mest framtredande i 1910-åra. Noor-Eesti er fyrst og fremst kjend som ei forfattargruppe, men fleire biletkunstnarar var også knytte til gruppa.

Noor-Eesti må ikkje forvekslast med Noor Eesti, ei progressivt estisk rockegruppe frå 1970-talet.

## Noor-Eesti og litteraturen
Noor Eesti var leidd av poeten Gustav Suits (1883–1956) og novelleforfattaren Friedebert Tuglas (1886–1971). Aino Kallas (1878–1956), Jaan Oks (1884–1918), August Alle (1890–1952), Villem Grünthal-Ridala (1885–1942), Anton Hansen Tammsaare (1878–1940), Ernst Enno (1875–1943), Johannes Aavik (1880–1973) og kritikaren Bernhard Linde (1886–1954) var andre medlemmer. Noor-Eesti var pionerar innan modernistisk litteratur i Estland. Gruppa vende seg mellom anna mot den, etter deira syn, upersonlege og formelle realismen som eldre estiske forfattarar som Eduard Vilde stod for, og dei har vorte kalla nyromantikarar. Gustav Suits formulerte ideologien til Noor-Eesti slik:

:*«Slagordet vårt er: Meir kultur! Meir europeisk kultur! Lat oss halde fram med å vere estarar, men lat oss verte europearar òg. Både vil vi oppdage dei tankane og formene som fell naturlege for folket vårt, i tillegg til at vi vil ta opp den europeiske kulturen.»*

Den estiske gruppa følgde trendane i finsk, fransk, tysk, skandinavisk og italiensk litteratur og lét seg inspirere av impresjonismen, symbolismen og ekspresjonismen. I samtida hennar vart gruppa kritisert for å vere for utanlandsorientert og for å ha eit ovanfrå og ned-syn på den estiske kulturen. I ettertid har det også vorte påpeikt at den europeiske innverknaden på estisk litteratur også var til stades før Noor-Eesti. Men likevel var gruppa viktig, fordi ho introduserte det estiske folket for europeisk litteratur frå andre språkområde enn det tyske, som til då hadde hatt ein dominerande innverknad på den estiske litteraturen. Ved 1905-revolusjonen vart medlemmene spreidde og fleire av dei gjekk i eksil. Tuglas flykta til Helsingfors, medan Aavik og Suits fór til Sverige.

Noor-Eesti fungerte også som eit forlag og gav ut fem Unge Estland-antologiar mellom 1905 og 1915.

## Noor-Eesti og kunsten

Ein del biletkunstnarar var også knytte til gruppa, som Anton Starkopf (1889–1966), Nikolai Triik (1884–1940), Konrad Mägi (1878–1925), Kristjan Raud (1865–1943) og kunstnaren og forfattaren Aleksander Tassa (1882–1955). Starkopf, Mägi, Triik, Tassa og eit par av forfattarane, som Friedebert Tuglas, treftest nokre gonger på sommarstid i Önningeby på Åland i perioden 1906–1913, ein periode som delvis fell saman med den tida då Önningebykolonin, ein finsk-svensk kunstnarkoloni leidd av Victor Westerholm fanst i den same byen, dvs. 1886–1914. Verka til kunstnarane i Noor-Eesti og Önningebykolonin har difor vorte stilte ut saman i dei seinare åra.

## Medlemmer

Fil:Villem Grünthal–Ridala.jpg|Villem Grünthal-Ridala
Anton Hansen Tammsaare, 000290.jpg|Anton Hansen Tammsaare
Fil:Friedebert Tuglas 1910.jpg|Friedebert Tuglas
Fil:Konrad Mägi.jpg|Konrad Mägi
Fil:Gustav Suits.jpg|Gustav Suits
Fil:Johannes Aavik.jpg|Johannes Aavik


## Fotnotar
Logarskadalen

**Logarskadalen** eller **Logardalen** (slovensk *Logarska dolina*) er ein dal i Kamnik-Alpane i distriktet Solčava i Slovenia.
Radovnadalen

**Radovnadalen** (slovensk *Dolina Radovne*) er ein fjelldal i Dei juliske Alpane i regionen Gorenjska i Slovenia.

Radvonaelva, som vert danna av fleire små elvar frå bredalane Krma og Kot, renn gjennom han. 

Han er omgjeven av dei nordlege delane av Pokljuka-platået, foten av Triglavfjella og den høgaste toppen på Mežaklaplatået, Jerebikovec (1593 moh). Han har vegtilkomst via Kosmačpasset i nord til den nærliggande Mojstrana og ein annan veg fører ned dalen til Bled.

Store grassletter i dalen vert nytta som beitemarker for kyr. Her finst òg mange feriebustader gjennom dalen. 

Den største busetnaden i dalen er Zgornja Radovna med eit av dei eldste tradisjonelle gardshusa i Triglav nasjonalpark. Huset har årstalet 1775 gravert inn i ein av bjelkane og eit skriftleg dokument frå 1672.

## Bakgrunnsstoff
* Triglav nasjonalpark

## Kjelder

* *Denne artikkelen bygger på «[[:en:Radovna Valley|Radovna Valley]]» frå , den 16. april 2009.*
Triglavvassdalen

**Triglavvassdalen** (slovensk *Dolina Triglavskih jezer*) er ein hengedal i Dei juliske Alpane i Slovenia, nedanfor dei bratte fjellsidene til fjella Tičarica og Zelnarica sørvest for Triglav. Han ligg over tregrensa og er geologisk ein del av det alpine karstområdet. Det vert derfor òg kalla «Steinhavet».

Det vert ofte feilaktig sagt at det er sju vatn i dalen, medan det i røynda er ti. Den lågastliggande er Črno jezero (‘Svartevatnet’) i ei høgd 1294 moh. og ligg oppfor den steinete fjellsida til Komarča. Alpesalamander (*Triturus alpestris lacusnigri*) er ein endemisk art i Alpane som lever her. Nedanfor Tičarica (1676 moh.) er det to vatn som er knytt saman og som derfor vert kalla Dvojno jezero (‘Dobbelsjøen’). 1838 meter over havet ligg Veliko jezero eller Jezero v Ledvici (‘Storavatnet’ eller ‘Ledvicavatnet’). Dette er den største og den djupaste av vatna. Den høgastliggande er Jezero v Podstenju (‘Podstenjevatnet’), som ligg 1993 meter over havet. 

## Kjelder

* *Denne artikkelen bygger på «[[:en:Triglav Lakes Valley|Triglav Lakes Valley]]» frå , den 16. april 2009.*
Dei frie kunstene

**Dei frie kunstene** eller **dei sju frie kunstene** (latin *septem artes liberales* eller berre *artes liberales*) er den tradisjonelle europeiske danningskanonen som opphavleg bestod av grammatikk, dialektikk og retorikk (språkleg triviume) saman med  aritmetikk, geometri, musikk og astronomi (talkunst-quadrivium).
Omgrepet viser til 'kunster som sømmer seg for ein fri mann'. 

Omgrepet stammar frå oldtida sitt fundament for teologiske studiar. 
Nemninga er omsett frå gresk, der det vart tala om *enkyklikos paideia* ('fagkrinsutdanning'). Den romerske filosofen Varro hadde i si tid sett opp ni grunnleggjande fag det var krav om å meistre. Boethius grensa av desse til sju tidleg på 500-talet. Før han hadde òg Augustin vore inne på tanken.

## Inndeling

Dei sju kunstene var delte i to hovudbolkar: *Quadrivium* (fire), og *Trivium* (tre). Dei fire quadrivia vart rekna som dei gjævaste, av di dei tok føre seg «himmelske» fag: Astronomi, geometri, aritmetikk og musikk. Desse fire var alle matematiske og teoretiske. I mellomalderen var musikkteori eit opphøgd fag, ikkje praktisk utøving av musikk. Desse fire er første gongen fastsette i Platons hovudverk *[[Staten]]*.

Dei tre trivia-kunstane var meir handverksprega: Grammatikk, dialektikk og retorikk. Desse hadde mykje med øving i skrift, formidling og talekunst å gjera. 

Desse sju gjekk opp i filosofi og skolastikk som ei høgare eining. Utover i mellomalderen kom disiplinen musikk til å skifte ståstad, og opp mot renessansen vart praktisk utøving av musikken meir sett saman med retorikken, slik at musikken fjerna seg frå quadrivium og vart meir «triviell».

## Dei frie kunstene i høgare utdanning

Dei sjue frie kunstene var dei akademiske faga som fanst i antikken og i mellomalderen fram til renessansen. I nokre land snakkar ein framleis om «dei frie kunstene», på engelsk til dømes som *liberal arts*, i motsetnad til andre yrkesinnretta eller teknologiske fag.

Namnet på den tidligere opptakseksamenen ved universitet i Danmark og Noreg, examen artium, tyder 'eksamen i (dei frie) kunstene'. Den akademiske tittelen magister artium tyder 'lærar i (dei frie) kunstene', og uttrykket blir også brukt i den nyare tittelen doctor artium («artium» er genitiv av «artes»).

## Kjelder

## Litteratur
* Blanshard, Brand (1973): *The Uses of a Liberal Education: And Other Talks to Students*. Open Court. ISBN 0-8126-9429-5
* Joseph, Sister Miriam (2002): *The Trivium: The Liberal Arts of Logic, Grammar, and Rhetoric*. Paul Dry Books Inc.
* Parker, H. (1890): «The Seven Liberal Arts» i: *The English Historical Review*, Vol. V.
* Kitao, T. Kaori; Kenan, Jr., William R. (27. mars 1999): ''The Usefulness Of Uselessness'' (PDF). Keynote Address, The 1999 Institute for the Academic Advancement of Youth's Odyssey at Swarthmore College.
* Tubbs, N. (2011): «Know Thyself: Macrocosm and Microcosm» (sammendrag) i: *Studies in Philosophy and Education*, Volume 30, no.1.
Rossi-kodeksen

**Rossi-kodeksen** er eit manuskript frå 1300-talet som inneheld mykje kjeldemateriale for tidlegmusikk frå den tida. 

For tida er manuset delt i to, og den største bolken kan finnast i Vatikanet, medan ein mindre bolk er i Ostiglia. Kodeksen inneheld 37 musikkstykke, sekulære songar, som trecento-madrigalar, cacciaer og ballataer. Musikkvitskapleg er manuskriptet forvitneleg av di dette er den største einskilde samlinga med verdslege songar frå 1300-talet, og ei svært verdefull kjelde. Manuskriptet hadde originalt 32 foliantar, og av desse er det no atten tilbake. 

Rossi-kodeksen har namnet sitt frå Giovan Francesco de Rossi, som hadde hand om manuskriptet i lang tid. Enkja etter han gav manuskriptet frå seg til jesuittordenen i 1857, og det vart teke vare på i Linz, før det vart teke til Wien. Jesuittane gav samlinga til Vatikanet i 1922. Etter denne tida har det vore gjennomstudert av musikkvitarar, og innhaldet vart gjort kjend. 

Kvar Rossi fekk manuskriptet frå, har vore mykje drøfta. Før 1842 er det få spor etter det. Han skal ha fått det i ein bokhandel i Venezia, men det skal ha vore i eiga til kardinal Domenico Capranica på 1400-talet. Det er ikkje noko i kodeksen som tyder på at Collegio Capranica har ått boka etter kardinalen (men så er og mange sider borte). 

Ein annan lut av kodeksen vart funnen i Ostiglia i 1963. Desse foliantane ser ut til å ha vore nytta som bokomslag av seinare forleggjarar, men tekne vare på.
Jaak Mae

**Jaak Mae** () er ein estisk langrennar. Han har konkurrert internasjonalt sidan 1993. 

Han har to medaljar frå internasjonale meisterskap: bronsemedalje på 15&nbsp;km klassisk under Vinter-OL 2002 i Salt Lake City, og sølvmedalje på 15&nbsp;km klassisk under VM 2003 i Val di Fiemme.

## Kjelder

* *Denne artikkelen bygger på «[[:nb:Jaak Mae|Jaak Mae]]» frå , den 16. april 2009.* 
 

## Bakgrunnsstoff
* FIS-profil 
*
Kinda Kinks

***Kinda Kinks*** er eit studioalbum av det engelske rockebandet The Kinks frå 1965. Det vart gjeve ut i USA med noko anna innhald. 

Det vart spelt inn og gjeve ut i løpet av berre to veker etter dei kom heim frå ein turné i Asia. Ray Davies og bandet var ikkje nøgd med produksjonen. Singelen «Tired of Waiting for You» gjekk til topps på UK Singles Charts.

## Produksjon
Albumet vart spelt inn så snart gruppa kom heim frå ein turné i Asia og var ferdig og utgjeve to veker seinare. I følgje Ray Davies var dette for kjapt og bandet var misnøgd me resultatet. På grunn av press frå plateselskapet var det ikkje tid til å fikse feil i miksen. Davies sa «Ein skulle ha brydd seg litt meir med resultatet. Eg trur (produsenten) Shel Talmy gjekk for å langt i å halde på dei røffe kantane. Dobbeltspora på eit par av songane er fryktelege. Albumet hadde betre songar enn det første, men det vart ikkje utført riktig. Det vart gjort altfor kjapt.»

## Utgjeving
Albumet kom ut på Pye i Storbritanni 5. mars 1965, og på Reprise i USA den 11. august 1965. Den amerikanske utgåva hadde songane gjevne ut i ei anna rekkjefølgje. Fleire av songane var fjerna og singelen «Set Me Free» vart henta inn. 

Singelen «Tired of Waiting for You» gjekk til topps på UK Singles Charts. Sjølve albumet nådde tredjeplassen på UK Album Charts.

«Wonder Where My Baby Is Tonight» vart gjeve ut på singel i Noreg og Sverige i 1966 med B-sida «I Need You», og denne nådde sjuandeplassen på den svenske singellista.

## Innhald

### Britisk utgåve

### Amerikansk utgåve

## Medverkande
**The Kinks**
*Ray Davies - solovokal (utanom der andre er nemnde), korvokal, rytmegitar, piano på «Wonder Where My Baby Is Tonight»
*Dave Davies - sologitar, korvokal, solovokal på «Got My Feet on the Ground», «Naggin' Woman», «Wonder Where My Baby Is Tonight» og «Come On Now»
*Pete Quaife - bassgitar, korvokal
*Mick Avory - trommer (utanom der andre er nemnde)

**Andre medverkande**
*Bobby Graham - trommer på «Tired of Waiting for You»
*Rasa Davies - korvokal på «Look for Me Baby», «Dancing in the Street», «Come On Now», «I Need You»

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Kinda Kinks|Kinda Kinks]]» frå ,  den 7. april 2018.* 
*** oppgav desse kjeldene:*
Tov Oddson

**Tov Oddsson Rauland** () var ein norsk gardbrukar frå Rauland i Vest-Telemark. Han er kjend som kulturell tradisjonsberar og som haugianar. 

23. juli 1851 var L. M. Lindeman hos Tov Oddsson på Raulandstråndi og skreiv opp folketonar til fleire religiøse tekstar frå Brorsons «Svanesang» (1765): «Deiligste blandt Qvinder», «Jesus mig Alting er», «Hvad est du dog skiøn», «Her vil ties» og «Som Kiøbte og Døbte».

Edvard Grieg brukte «Hvad est du dog skiøn» etter Tov som opningssalme i sitt opus 74 *Fire salmer for blandet kor a capella og baryton solo* (1906).
Den estiske raudekrossordenen

**Den estiske raudekrossordenen** (estisk: *Eesti Punase Risti teenetemärk*) er ein estisk orden. Han vart innstifta i 1920 av Raudekrossen i Estland som ei privat utmerking, men vart offisielt anerkjend av estiske styresmakter 6. august 1920. Han vart reformert i 1926 og vart då ein fortenstorden til lønning av humanitær innsats, samt for redningsdåd. *Den esitske raudekrossordenen* rangerer som den sjette og siste av ordenane i Estland. Ordenen vart ikkje tildelt i dei åra då Estland var innlemma i Sovjetunionen. Han vart gjenoppteken i 1995, etter at Estland på ny hadde vorte sjølvstendig. Ordenen vart sist revidert ved lov i 2007. Presidenten er stormeister for *Den estiske raudekrossordenen*.

## Inndeling
*Den estiske raudekrossordenen* har av fem klassar, 1.-5. klasse. I tillegg er ein medalje er tilknytt *Den estiske raudekrossordenen*.

## Insignium

Ordensteiknet for *Den estiske raudekrossordenen* er ein raud kross med kvite kantar av emalje på gull. Mellom krossarmane er det plassert gullstrålar. Midtmedaljongen er ein gullfarga «E» på raud botn med ei bord i fargane kvit, svart og blå. På baksida står årstalet «1919» og innskrifta «INTER ARMA CARITAS». Krossen er opphengd i bandet i eit ledd med eit eit fyrtårn som sender ut strålar. Ordensteikna for dei ulike klassane er identiske, men vert borne i utforma band. Ordensstjerna er i sølv og har åtte taggar. Ein variant av ordensteiknet, med det estiske rikvåpenet i midten, er plassert på ordensstjerna. Ordensbandet er blått med blå og kvite striper. Dette er fargane i det estiske flagget.

## Tildeling
Tildeling av ordenen skjer ved presidenten. I perioden 1995 til 2008 er *Den estiske raudekrossordenen* tildelt 615 personar, medaljen ikkje medrekna. Av desse var 19 tildelingar den fyrste klassen i ordenen. Overrekkingar av ordenen skjer vanlegvis på den estiske nasjonaldagen 24. februar, men kan i særskilde tilfelle også finne stad på andre datoar.

## Bakgrunnsstoff
### Nettstader
* The Order of the Estonian Red Cross hjå den estiske presidenten.
* Decorations Act, Passed 19 December 2007  hjå den estiske presidenten.
* Statistika teenetemärkide andmisest Eestis, Riigikantselei. 

### Litteratur
* : «Estonia» i Guy Stair Sainty og Rafal Heydel-Mankoo: *World Orders of Knighthood and Merit*, andre bind, Buckingham: Burke's Peerage, 2006, s. 1108–1110.
Jostein Øvrelid

**Jostein Ragnvald Øvrelid** () var ein norsk teiknar og bilderedaktør fødd i Førde. 

Øvrelid var teiknar i *[[Nynorsk Vekeblad]]* frå starten i 1934. Han teikna mellom anna serien *[[Ingeniør Knut Berg på eventyr]]*, som kom i bladet frå 1941, og som seinare vart utgiven i hefte. Frå 1949 var han bilderedaktør i *[[Norsk Allkunnebok]]*.

## Kjelder
* «Jostein Ragnvald Øvrelid» i *Norsk Allkunnebok* - X. bandet, Skuld - Åvik (Oslo: Fonna forlag, 1966).
* Allkunne.no om Øvrelid
Kultur i 1987

**Kultur i 1987** er ei oversikt over hendingar, fødde og døde personlegdomar innan kulturlivet i 1987.

## Litteratur
### Utlandet

### Noreg
* Tore Hamsun &ndash; *Rhapsody in Blue*

## Musikk
* 3. januar: Aretha Franklin blei første kvinne teken inn i «Rock and Roll Hall of Fame».
Kultur i 1985

**Kultur i 1985** er ei oversikt over hendingar, fødde og døde personlegdomar innan kulturlivet i 1985.

## Litteratur
### Utlandet
* 18. november: Teikneseriestripa *Calvin and Hobbes*, norsk *[[Tommy og Tigern]]*, blei publisert for første gong.
### Noreg

## Musikk
* Bandet Guns n' Roses vart oppretta
* A-ha slo gjennom i Europa og USA med songen «Take On Me».
* 4. mai: Bobbysocks, representanten for Noreg, vann Eurovision Song Contest med «La det swinge».
* 13. juli: Live Aid
Kultur i 1982

**Kultur i 1982** er ei oversikt over hendingar, fødde og døde personlegdomar innan kulturlivet i 1982.

## Film
* 11. juni: Premiere på Steven Spielberg sin film *[[E.T.]]*

## Litteratur
### Utlandet

### Noreg
John Bauergymnaset

**JB Gymnasiet **, opphavleg **John Bauergymnaset**, var eit svensk skuleføretak som dreiv ei rekke friskular. Det blei grunnlagt i 2000 og gjekk konkurs i 2013. Det var oppkalla etter den svenske eventyrteiknaren John Bauer.

Ei tid var føretaket den største friskuleorganisasjonen i Skandinavia med over 10 000 elevar på 30 forskjellige skolar i Sverige i 2013. 

## Kjelder