open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Maybe Tomorrow av The Iveys

***Maybe Tomorrow*** var det einaste albumet Badfinger gav ut under namnet **The Iveys**. Det kom ut i 1969 på Apple i Japan, Vest-Tyskland og Italia. Sjølv om albumet var meint å kome ut verda over, vart utgjevinga i Storbritannia og USA forseinka utan forklaring. Det har vore mange teoriar, men den vanlegaste forklaringa er at Allen Klein, den nye direktøren for plateselskapet, stoppa alle utgjevingar på Apple som ikkje var av The Beatles for å gå gennom den rotete økonomien til selskapet.

Mange av songane på albumet kom sidan ut på Badfinger-albumet *[[Magic Christian Music]]*.

## Innhald
Songs merka '†' kom ut på Badfinger-albumet *Magic Christian Music*.
*Produsert og arrangert av Tony Visconti, utanom:
*+ Produsert av Mal Evans, arranger av John Barham og Evans
*++ Produsert av The Iveys

## Medverkande
### The Iveys
*Pete Ham: solo- og korvokal, sologitar, klaverinstrument
*Tom Evans: solo- og korvokal, rytmegitar
*Ron Griffiths: bassgitar, korvokal, solovokal på «Dear Angie» og «Sali Bloo»
*Mike Gibbins: trommer, perkusjon, korvokal, solovokal på «Think About The Good Times»

### Andre medverkande
*Bill Collins: piano på «Knocking Down Our Home»
*Nicky Hopkins: piano på «See-Saw Granpa»

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Maybe Tomorrow (The Iveys album)|Maybe Tomorrow (The Iveys album)]]» frå ,  den 9. juni 2018.* 
*** oppgav desse kjeldene:*
Jekaterina Fesenko

**Jekaterina Fesenko-Grun** () er ein russisk tidlegare friidrettsutøvar frå Krasnodar som vart verdsmeister på 400 meter hekk i 1983. Ho tevla for Sovjetunionen.

Fesenko tok seg til finalen på 400 m hekk ved europameisterskapen 1982 i Aten der ho enda på sjuandeplassen. I 1983 vann ho øvinga på tida 54,97 sekundar då universiaden fann stad i Edmonton i Canada. Under den fyrste verdsmeisterskapen i friidrett, i Helsinki i august 1983, gjorde Fesenko sitt livs løp på 400 meter hekk og vann gullmedaljen på tida 54,14, eitt hundredels sekund framom landslagskollega Ana Ambrazienė.
Olga Tsjernjavskaja

**Olga Mikhajlovna Tsjernjavskaja**, fødd **Davidova**, gift og skild **Burova**, () er ein tidlegare friidrettsutøvar frå Irbit som vart verdsmeister i diskoskasting i 1993 og tok EM-sølv i 1990 og VM-bronse i 1995 i same øvinga. Ho tevla fyrst for Sovjetunionen, frå 1993 for Russland.

## Aktiv
Som Olga Burova fekk ho i 1990 sin internasjonale meisterskapsdebut i EM i Split. Med eit bestekast på 66,72 m kneip ho sølvmedaljen seks centimeter framom austtyske Martina Hellmann, ei anna austtysk kvinne, Ilke Wyludda, vart europameister. Den 29. mai 1992 sette Burova i Sotsji sin endelege personlege rekord då diskosen landa på 68,38 m. Under dei olympiske leikane i Barcelona nøgde ho seg med 64,02 m og femteplass.

Som Olga Tsjernjavskaja vann ho ein klar siger i diskostevlinga då verdsmeisterskapen 1993 fann stad i Stuttgart, med 67,40 m slo ho sølv- og bronsemedaljørane med over to meter. Under den neste verdsmeisterskapen, i Göteborg i 1995, nådde ho 66,86 m, noko som gav henne bronsen, bulgarske Ellina Zvereva tok gull og Ilke Wyludda sølv. 

### Medaljar og plasseringar i internasjonale meisterskap
*EM 1990 i Split: Sølvmedalje – 66,72 m, bakom Ilke Wyludda (68,46 m)
*OL 1992 i Barcelona:  Nr 5 – 64,02 m
*VM 1993 i Stuttgart: Gullmedalje – 67,40 m, framom Daniela Costian (65,36 m)
*EM 1994 i Helsinki:  Nr 5 – 62,54 m
*VM 1995 i Göteborg: Bronsemedalje – 66,86 m 
*OL 1996 i Atlanta: Nr 6 – 64,70 m
*OL 2004 i Aten: Utslått i kvalifiseringa (58,64 m, nr 21)

## Kjelder


**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Olga Chernyavskaya|Olga Chernyavskaya]]» frå , den 10. juni 2018.*
Dorcus Inzikuru

**Dorcus Inzikuru** () er ein ugandisk tidlegare friidrettsutøvar som i 2005 tok Ugandas fyrste VM-gull i friidrett då ho i Helsinki vann 3&nbsp;000 meter hinder.

## Aktiv
Inzikuru vart juniorverdsmeister på 5&nbsp;000 meter i 2000. Året etter vart ho nummer to på distansen i afrikameisterskapen, einast Berhane Adere frå Etiopia var betre. 

Den 14. juni 2005 sette Inzikuru i Aten ugandisk rekord på 3&nbsp;000 m hinder med tida 9.15,0.  Under verdsmeisterskapen i Helsinki tok ho gullmedaljen i hinderløpet, etter ei råsterk sisterunde braut ho mållinja på 9.18,2 og slo sølvmedaljør Jekaterina Volkova frå Russland med over to sekundar og bronsevinnaren med over åtte sekundar. Året etter vann Inzikuru 3&nbsp;000 m hinder også under samveldeleikane i Melbourne, då med tida 9.19,5.

Inzikuru budde og bur i Italia.

### Medaljar og plasseringar i internasjonale meisterskap
*VM 2003 i Paris: Utslått i kvalifiseringa (16.00,9 =nr 28)
*OL 2004 i Aten: Utslått i kvalifiseringa (15.38,5 =nr 24)
*VM 2005 i Helsinki: Gullmedalje i 3000 m hinder – 9.18,2, framom Jekaterina Volkova (9.20,4)
*OL 2012 i London: Utslått i kvalifiseringa i 3000 m hinder (9.35,2 =nr 20)
Songen Maybe Tomorrow av The Iveys

«**Maybe Tomorrow**» er ein song skriven og sungen av gitaristen Tom Evans frå The Iveys. Songen vart gjeven ut som den første singelen deira på Apple Records. Songen var tittelsporet på albumet *[[Maybe Tomorrow av The Iveys|Maybe Tomorrow]]* og var med på Badfinger-albumet *[[Magic Christian Music]]* som kom ut i 1970.

## Historie
The Iveys vart sett på som eit ungt og lovande, Beatles-aktig band av Apple Records, og den første singelen vart vald ut med omhu. Valet landa på «Maybe Tomorrow» på grunn av dei svulstige strykarane som produsenten Tony Visconti la til. Paul McCartney forsikra The Iveys personleg om at songen kom til å bli ein hit. Men songen gjorde det dårleg i Storbritannia og nådde berre 67. plassen på *[[magasinet Billboard|Billboard]]*-lista i USA. Trass i dette nådde songen overraskande toppen av den nederlandske singellista, og vart ein stor hit elles i Europa og i Japan. 

Apple hadde planlagt at songen skulle bli tittelsporet på debutalbumet til The Iveys på grunn av den regionale suksessen. Men før albumet kom ut, tok Allen Klein over som sjef for Apple Corps. Klein stoppa utgjevinga av albumet utanom i land der «Maybe Tomorrow» hadde vore ein hit. 

Då Apple valde å ta med eldre songar på den «første» Badfinger-plata, det halvvegs filmmusikkalbumet *[[Magic Christian Music]]*, vart begge singlane til The Iveys tekne med. Dermed er «Maybe Tomorrow» òg ein Badfinger-song. 

## Medverkande
*Tom Evans - solovokal, rytmegitar
*Pete Ham - korvokal, rytme- og sologitar
*Ron Griffiths - bassgitar
*Mike Gibbins - trommer

## Andre versjonar
I 1971 spelte det mexicanske bandet El Amor inn songen på debutplata si. 

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Maybe Tomorrow (The Iveys song)|Maybe Tomorrow (The Iveys song)]]» frå ,  den 10. juni 2018.* 
*** oppgav desse kjeldene:*
Dear Angie

«**Dear Angie**» er ein song skriven og sungen av bassisten Ron Griffiths frå The Iveys for albumet *[[Maybe Tomorrow av The Iveys|Maybe Tomorrow]]*.  Han vart gjeven ut som den andre singelen til bandet i somme land i Europa og vart sidan gjeven ut på Badfinger-albumet *[[Magic Christian Music]]*.

## Historie
Sjølv om den første singelen til The Iveys på Apple Records, «Maybe Tomorrow», hadde selt dårleg i Storbritannia, vart han overraskande ein hit i Nederland. Apple ønskte derfor å gje ut ein ny Iveys-singel for å gje gruppa ein ny sjanse. Produsenten Tony Visconti valde ut «Dear Angie», som var meint å kome ut samstundes med albumet *[[Maybe Tomorrow av The Iveys|Maybe Tomorrow]]*. Men før singelen og albumet kom ut tok Allan Klein over som sjef i Apple Corps.  Klein stoppa begge utgjevingane til The Iveys utanom i land der «Maybe Tomorrow» hadde vore ein hit, som i Europa og Japan. 

## Medverkande
*Ron Griffiths - solovokal, bassgitar
*Tom Evans - korvokal, rytmegitar
*Pete Ham - korvokal, sologitar
*Mike Gibbins - trommer

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Dear Angie|Dear Angie]]» frå ,  den 10. juni 2018.* 
*** oppgav desse kjeldene:*


## Bakgrunnsstoff
*
Magic Christian Music

***Magic Christian Music*** er debutalbumet til det britiske rockebandet Badfinger, gjeve ut tidleg i 1970 på Apple Records. Tre songar frå albumet vart nytta i filmen *[[fimen The Magic Christian|The Magic Christian]]*, som òg gav tittelen til albumet. *Magic Christian Music* er likevel ikkje eit offisielt filmmusikkalbum. 

## Historie
Filmmusikken til *The Magic Christian* bestod av tre nye songar av Badfinger, inkludert hitten «Come and Get It», som opna filmen og «Carry on Till Tomorrow», som var kjenningsmelodien i filmen. Filmmusikkalbumet, som òg inneheldt musikk av Ken Thorne, var meint for ei utgjeving på Apple Records, men dette vart hindra av at Thunderclap Newman-songen «Something in the Air» var blitt nytta i filmen. I staden vart albumet gjeve ut på det lite kjende selskapet Commonwealth United Records i USA og Pye i Storbritannia. Som følgje av dette fekk det lite marknadsføring i USA og selde nesten ingenting. 

For å fylle dette tomrommet gav Apple Records ut sitt eige «filmmusikkalbum». Apple kombinerte dei tre Badfinger-songane med fire songar som ikkje var gjevne ut før og sju eldre songar frå albumet *[[Maybe Tomorrow av The Iveys|Maybe Tomorrow]]*, som bandet gav ut under namnet The Iveys i 1969. Dei tidlegare Iveys-songane vart miksa på nytt for dette albumet, og betra lydkvaliteten i prosessen. Ein av dei, «Fisherman», vart òg redigert for utgjevinga. 

Dei tre Badfinger-songane i filmen - «Come and Get It», «Rock of All Ages» og «Carry on Till Tomorrow» - har alle ein Beatles-tilknyting. Dei vart produserte av Paul McCartney, som òg skreiv den førstenemnde songen, og strykarane på «Carry on Till Tomorrow» vart arrangerte og dirigerte av Beatles-produsenten George Martin. Dei andre songane på albumet vart produserte av Tony Visconti (seks songar) og Mal Evans (fem songar). 

Albumet nådde 55. plassen på den amerikanske albumlista. 

## Innhald
Under er sporlista for den originale britiske utgåva, som CD-utgåva òg følgjer. Den originale amerikanske versjonen hadde ei anna rekkefølgje og mangla songane «Angelique» og «Give It a Try».

*Songane merka med '†' vart opphavleg gjeven ut av The Iveys på albumet *Maybe Tomorrow*.

;Digitale bonusspor (2010-utgåva)
# «Dear Angie» [Mono Mix] – 2:35
# «Think About the Good Times» [Mono Mix] – 2:22
# «No Escaping Your Love» [Mono mix] – 2:01
# «Arthur» [Remix] – 3:15
# «Storm in a Teacup» [Mono Mix] – 2:30
# «Yesterday Ain't Coming Back» [Mono Mix] – 2:55

## Medverkande
*Pete Ham – solo- og korvokal, solo- og rytmegitar, klaverinstrument
*Tom Evans – solo- og korvokal, rytmegitar, bassgitar på «Crimson Ship», «Midnight Sun» og «Rock of All Ages»
*Ron Griffiths – bassgitar (utanom der andre er nemnd), korvokal, solovokal på «Dear Angie» og «Give it A Try»
*Mike Gibbins – trommer, vokal

;Additional contributors
*Paul McCartney – piano på «Rock of All Ages», perkusjon på «Come and Get It»
*Nicky Hopkins – piano på «See-Saw Granpa»
*Bill Collins – piano på «Knocking Down Our Home»

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Magic Christian Music|Magic Christian Music]]» frå ,  den 10. juni 2018.* 
*** oppgav desse kjeldene:*
Mannaask

**Mannaask** (*Fraxinus ornus*) er eit lauvfellande tre i oliventrefamilien. Arten er utbreidd frå Spania i vest til Tyrkia, Armenia og Libanon i aust og nordover til Austerrike, Tsjekkia og Polen.

Mannaask blir opptil 20&nbsp;m høg og har glatt, grå bork. Blada er motsette og finna med 5–9 mørkegrøne småblad. Blomsae spring ut samtidig med blada og er kvite og duftande; dei sit i tette, kjegleforma, endestilte klasar. Pollineringa blir utført av insekt, hovudsakleg blomsterfluger og små biller, men noko pollen blir spreidd med vinden. Frukta er ei nøtt med venge (samara).

Blomen har eit fruktemne, to pollenberarar og fire smale kronblad som er 5–6&nbsp;mm lange. Hjå litt over halvparten av trea er fruktemnet redusert slik at blomane fungerer som hannblomar, medan resten har tvikjønna blomar. Dette kjønnssystemet er kjend som androdiøci. Det er sjeldan blant dei fleste plantar, men finst hjå fleire artar i oliventrefamilien.

Arten veks i skog, maquis, ravinar og på steinete stader. 

Om ein skjer i borken, renn det ut saft som inneheld søtstoffet mannitol. Både sevja og borken er blitt brukt til medisin. Safta er søt og nærande, og er blitt brukt under rekonvalesens. Ho kan også brukast til å maskera dårleg smak i annan medisin. Ho er også tradisjonelt blitt brukt som eit mildt avføringsmiddel. Safta har gjeve namn til treet, fordi ein frå mellomalderen likna henne med manna frå bibelsoga. 

Mannaask blir også brukt som prydtre, planta i hagar, parkar og langs gater nord til Dei britiske øyane. Det er også blitt dyrka i Noreg, men blir då berre ein busk.

## Galleri

Fraxinus ornus - Köhler–s Medizinal-Pflanzen-062.jpg|Plansje fra *Köhlers Medizinal-Pflanzen*
Fraxinus ornus - Morris Arboretum - DSC00379.JPG|Vekstform
Fraxinus ornus corteccia.jpg|Bark
Fraxinus ornus Bulgaria 2.jpg|Blomsterstander
Fraxinus ornus 001.jpg|Frukter
Fraxinus ornus 20091012.jpg|Høstfarget bladverk


## Kjelder


**Denne artikkelen bygger på «[[:nb:Mannaask|Mannaask]]» frå ,  den 10. juni 2018.*
No Dice

***No Dice*** er det andre studioalbumet til det britiske rockebandet Badfinger, gjeve ut på Apple Records 9. november 1970. Det er det tredje albumet deira totalt og gjorde bandet populære, særleg i utlandet. Albumet inneheld både hitsingelen «No Matter What» og songen «Without You», som vart ein av dei mest suksessrike songane i rockehistoria. 

## Historie

Sjølv om dette var det andre albumet bandet gav ut som Badfinger, vart det førre albumet, *[[Magic Christian Music]]* spelt inn som *The Iveys*, men gjeven ut som Badfinger. Dette var det første albumet deira etter at den nye gitaristen Joey Molland kom inn i gruppa og erstatta bassisten Ron Griffiths. Med Molland i bandet byta Tom Evans frå rytmegitar til bass. Badfinger gav ut fem album med denne besetninga, som vert rekna som den mest suksessrike. 

*No Dice* nådde 28. plassen på Billboard Hot 200-lista. Det fekk god kritikk då det kom i magasinet *[[Rolling Stone]]*.

Singelen frå albumet, «No Matter What», nådde åttandeplassen i USA på ''Billboard'' Hot 100-lista i 1970. Songen vert ofte rekna som eit tidleg døme på powerpop. Albumet inneheld òg originalversjonen av «Without You». Sjølv om Badfinger ikkje sjølv gav ut denne songen på singel, vart han i 1972 ein stor hit for Harry Nilsson, som nådde toppen av *[[Billboard Magazine|Billboard]]*-lista og for Mariah Carey i 1994. «Without You» er sidan blitt covra av meir enn 180 forskjellige artistar. 

I 1992 kom ei nymastra utgåve av *No Dice* ut på Capitol Records og Apple, med fem nye bonusspor. 

## Innhald

## Medverkande
;Badfinger
* Pete Ham – solo- og korvokal, solo- og rytmegitar, piano, spikerpiano på «Midnight Caller», Fender Rhodes elektrisk piano på «Without You»
* Tom Evans – solo- og korvokal, bassgitar
* Joey Molland – solo- og korvokal, rytme- og sologitar
* Mike Gibbins – trommer, korvokal på «It Had To Be», solovokal på «Loving You»

;Andre medverkande
* Geoff Emerick – produsent
* Mal Evans – produsent
* Mike Jarrett – miksing
* John Kurlander – lydteknikar
* Richard Lush – lydteknikar
* Keith H - studiomauiskar
* Steve Kolanijan – notat i omslaget
* Mike Jarratt – lydteknikar, miksing
* Marcia McGovern – preproduksjon
* Roberta Ballard – produksjonsleiar
* Gene Mahon – design
* Richard DiLello – design, fotografi
* Ron Furmanek – digital mastering, mastering, miksing (CD-utgåve)

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:No Dice|No Dice]]» frå ,  den 10. juni 2018.* 
*** oppgav desse kjeldene:*
No Matter What av Badfinger

«**No Matter What**» er ein song av Badfinger for albumet deira *[[No Dice]]* i 1970, skriven og sungen av Pete Ham og produsert av Mal Evans.

## Innspeling
Demoversjonen av «No Matter What» vart opphavleg spelt inn av Ham på akustisk gitar og framført med ein mambo-rytme. Ein meir rocka versjon vart spelt inn av Badfinger i mars 1970 og produsert av Mal Evans. Songen vart spelt inn av bandet igjen i april 1970 i Abbey Road Studios og det var denne versjonen som kom ut på albumet og på singelen. 

Songen har ein falsk slutt etter det siste refrenget. Etter ein kort pause vert den siste linja repetert to gonger før den siste akkorden kjem. 

## Utgjeving
I USA vart singelen gjeven ut med B-sida «Carry On Till Tomorrow», som var kjenningsmelodien for filmen *[[filmen The Magic Christian|The Magic Christian]]*. Dette var ei redigert utgåve av versjonen som var på *[[Magic Christian Music]]*. I alle andre land kom singelen ut med B-sida «Better Days» frå *[[No Dice]]*.

## Mottaking
Songen var den første for Badfinger på den britiske topp ti-lista med ein song dei hadde skrive sjølv. Songen nådde femteplassen der i januar 1971. I USA nådde songen åttandeplassen på ''Billboard'' Hot 100. I Sør-Afrika gjekk songen heilt til topps på albumlista. 

## Andre versjonar
*Lillian Axe – gjeve ut på singel i 1992 og på albumet *[[Poetic Justice av Lillian Axe|Poetic Justice]]* (1992)
*A – spelt in for Rob Schneider-filmen *[[The Animal]]* (2001)
*R.E.M. (vokal av Mike Mills) – tilgjengeleg på nettsida deira (2002)
*Great White – på albumet *[[Recover av Great White|Recover]]*, spelt inn i 1989 og gjeve ut i 2002
*Def Leppard – på singel i 2005 og på albumet *[[Rock of Ages: The Definitive Collection]]*, (2005) og *[[Yeah! av Def Leppard|Yeah!]]* (2006)
*Shaw Blades – for den japanske utgåva av albumet *Influence* (2007)

## Medverkande

### Badfinger-versjonen
* Pete Ham – solovokal, rytmegitar
* Joey Molland – sologitar, korvokal
* Tom Evans – bass, korvokal
* Mike Gibbins – trommer

### Def Leppard-versjonen
* Joe Elliott – solovokal
* Phil Collen – gitar, korvokal
* Vivian Campbell – gitar, korvokal
* Rick Savage – bass, korvokal
* Rick Allen – trommer

## Salslister

### Vekeslister

### Årslister

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:No Matter What (Badfinger song)|No Matter What (Badfinger song)]]» frå ,  den 10. juni 2018.* 
*** oppgav desse kjeldene:*


## Bakgrunnsstoff
*
Straight Up av Badfinger

***Straight Up*** er det tredje albumet til det britiske rockebandet Badfinger, gjeve ut i desember 1971 i USA og februar 1972 i Storbritannia. Det kom ut på The Beatles sitt Apple Records, og inneheldt hitsingelen «Day After Day» og «Baby Blue», og den populære «Name of the Game». Alle desse var skrivne av songaren og gitaristen Pete Ham. Albumet var ei endring frå den meir rockeprega stilen deira på dei to første albuma. *Straight Up* fekk middels kritikk då det kom ut, men mange meinte det var det beste albumet deira til då. *[[Rolling Stone]]*-kritikaren David Fricke har kalla det «Badfinger sitt power-pop-høgdepunkt».

Det tok ni månader å få laga *Straight Up* med produsenten Geoff Emerick innimellom turneane deira. Då Apple valde å legge desse innspelingane på hylla tok George Harrison over produksjonen. Han vart etter kvart for oppteken med The Concert for Bangladesh og kunne ikkje halde fram. Harrison gav så prosjektet vidare til den amerikanske produsenten Todd Rundgren, som dermed vart produsent på det meste av albumet. 

## Utgjeving
I USA nådde albumet 31. plassen på *[[magasinet Billboard|Billboard]]* Top 200 LPs-lista. Singelen «Day After Day» vart den største hitten deira i USA med ein fjerdeplass på ''Billboard'' Hot 100, og selde til gullplate innan 4. mars. Sjølv om albumet ikkje klarte å nå topp 40 i Storbritannia, nådde singelen «Day After Day» 10. plassen der.

Den neste singelen, «Baby Blue», nådde 14. plassen på Hot 100, og «Name of the Game» vart ein populær song på amerikansk radio. 

*Straight Up* kom ut på CD i 1993 med bonusspor og vart nymastra i 2010. 

## Innhald

## Medverkande

**Badfinger**
*Pete Ham – solo- og korvokal, solo- og rytmegitar, piano, orgel på «Take It All», munnspel på «Perfection»
*Tom Evans – solo- og korvokal, bassgitar, 12-strengsgitar på «Sweet Tuesday Morning» og «Perfection»
*Joey Molland – solo- og korvokal, rytme- og sologitar
*Mike Gibbins – trommer, perkusjon

**Andre medverkande**
*George Harrison – slidegitar på «Day After Day», gitar på «I'd Die Babe» 
*Leon Russell – piano på «Day After Day», gitar på «Suitcase»
*Bobby Diebold – bassgitar på «Suitcase»
*Klaus Voormann – elektrisk piano på «Suitcase»
*Bill Collins – trekkspel på «Sweet Tuesday Morning»

**Teknisk**
*Todd Rundgren – produsent (spor 1–4, 8, 10–12)
*George Harrison – produsent (spor 5–7, 9)
*Gene Mahon – design
*Richard DiLello – design, fotografi
*Peter Mew – lydteknikar
*Mike Jarratt – lydteknikar
*Marcia McGovern – pre-produksjon
*Roberta Ballard – produksjonsmanager

## Salslister

### Vekeslister

### Årslister

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Straight Up (Badfinger album)|Straight Up (Badfinger album)]]» frå ,  den 10. juni 2018.* 
*** oppgav desse kjeldene:*
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
*
Day After Day av Badfinger

«**Day After Day**» er ein song av det britiske rockebandet Badfinger frå albumet *[[Straight Up av Badfinger|Straight Up]]* i 1971. Han vart skriven av Pete Ham og produsert av George Harrison, som òg spelar slidegitar på innspelinga. Songen vart gjeven ut på singel og vart ein av dei største hittane til Badfinger. Singelen nådde fjerdeplassen på singellista i USA og selde til gullplate. 

## Innspeling
«Day After Day» vart skriven og sungen av Pete Ham. Innspelinga var produsert av George Harrison, som òg spelar slidegitar på songen i lag med Ham. Leon Russell spelar piano på albumet. Sidan songen var uferdig då Harrison måtte gje seg som produsent for å konsentrere seg om Concert for Bangladesh, vart den endelege miksen gjort av Todd Rundgren, som tok over som produsent på *Straight Up* etter Harrison.

## Utgjeving
Songen kom ut på singel i USA i november 1971 (januar 1972 andre stader) og vart den største hitten til Badfinger der. Singelen nådde fjerdeplassen på ''Billboard'' Pop Singles-lista. Han nådde òg tiandeplassen på UK Singles Chart i januar 1972. Han er ein av dei mest kjende songane til bandet, og er særleg kjend for slidegitarsoloane. Singelen selde til gullplate i mars 1972 og vart den første og einaste gullplata deira. «Day After Day» nådde tiandeplassen på Easy Listening-lista.

## Medverkande
**Badfinger**
*Pete Ham – solovokal, akustisk gitar, slidegitar
*Tom Evans – korvokal, bassgitar
*Joey Molland – korvokal, akustisk gitar
*Mike Gibbins – trommer, perkusjon

**Andre medverkande**
*George Harrison – slidegitar
*Leon Russell – piano

## Salslister

### Vekeslister

### Årslister

## Andre versjonar
*I 1972 gav The Lettermen ut songen på albumet *Lettermen - 1*. 
*I 1972 spelte Engelbert Humperdinck inn songen for albumet sitt *In Time*.
*I 1986 spelte Savatage inn songen på albumet deira *[[Fight for the Rock]]*.
*I 1990 spelte Dreams So Real inn songen for albumet deira *[[Gloryline]]*.
*I 1990 spelte synthpopbandet Exotic Birds inn songen for albumet deira *Equilibrium*.
*I 2006 spelte Rod Stewart inn songen på albumet sitt *[[Still the Same… Great Rock Classics of Our Time]]*.
*I 2006 spelte Neal Morse inn songen på albumet sitt *[[Cover to Cover av Morse, Portnoy og George|Cover to Cover]]*.
*I 2008 spelte Midge Ure inn songen på albumet sitt *10*.

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Day After Day (Badfinger song)|Day After Day (Badfinger song)]]» frå ,  den 10. juni 2018.* 
*** oppgav desse kjeldene:*


## Bakgrunnsstoff
*
Tamarisk

**Tamarisk** (*Tamarix*) er ei planteslekt i tamariskfamilien som omfattar tre og buskar med små, skjelaktige blad. Dei kan minna om bartre. Slekta omfattar 54 artar i Europa, Asia og Nord-Afrika. 

Salttamarisk (*T. gallica*) høyrer heime på havstrand og tørre saltstepper i middelhavslanda, og blir mykje brukt som leplante. Manna-tamarisk (*T. mannifera*) frå Arabia og Iran utsondrar etter stikk av en skjoldlus ei sukkerhaldig væske som stivnar til ein slags «manna».

## Kjelder
*
Baby Blue av Badfinger

«**Baby Blue**» er ein song av bandet Badfinger frå 1971 på albumet *[[Straight Up av Badfinger|Straight Up]].* Songen vart skriven av Pete Ham, produsert av Todd Rundgren og gjeven ut på Apple Records. Han vart kjend fire tiår seinare då han vart nytta i siste episode av TV-serien *[[Breaking Bad]]*, der tittelen syner til den blå metamfetaminen som hovudpersonen Walter White produserer. 

## Utgjeving
«Baby Blue» kom ut på singel i USA den 6. mars 1972 i eit blått omslag. Fordi sjefen for Apple, Al Steckler, meinte at songen trengde ei sterkare opning miksa han og lydteknikaren Eddie Kramer songen på ny i februar 1972 med meir klang på skarptromma på første verset og mellomspelet. Dette vart den siste singelen gruppa fekk på topp 20 i USA, då songen nådde 14. plassen på ''Billboard'' Pop Singles-lista. Han nådde òg 18. plassen i Sør-Afrika.

Kaoset som byrja å tre fram i den britiske avdelinga til Apple på denne tida kom sterkt til syne med omsyn til denne songen. Medan amerikanske Apple gav singelen eit biletomslag og ein remiks som sikra at han vart ein hit, var ikkje britiske Apple klar over det kommersielle potensialet. Sjølv om singelen fekk eit katalognummer i Storbritannia (Apple 42) vart aldri «Baby Blue» gjeven ut på singel der.

## Ny popularitet
Songen vart populær på ny i 2013 då han vart nytta i TV-serien *[[Breaking Bad]]* under avslutningsscenen i siste episode. Den digitale strøyminga auka raskt kort tid etter episoden var sendt og songen nådde 32. plassen på *Billboard* Digital Songs-lista veka som enda 19. oktober 2013. Joey Molland, det siste gjenlevande medlemmet i den klassiske besetninga av Badfinger, skreiv kor begeistra han var på Twitter over at songen var brukt i finalen. Han selde godt på iTunes etter sendinga og på grunn av det gjekk han inn på den britiske singellista for første gongen, på ein 73. plass. Han nådde då òg 35. plassen i Irland.

## Medverkande
*Pete Ham – solovokal, rytmegitar
*Tom Evans – korvokal, bassgitar
*Joey Molland – sologitar
*Mike Gibbins – trommer, perkusjon

## Andre versjonar
Aimee Mann spelte inn songen som B-side til singelen hennar «I Should've Known» i 1993.

Songar-låtskrivaren Barbara Manning spelte inn songen med bandet sitt, S.F. Seals, i 1994 på albumet *Nowhere*.

Phil Keaggy spelte inn songen på albumet *Blue* i 1994.

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Baby Blue (Badfinger song)|Baby Blue (Badfinger song)]]» frå ,  den 10. juni 2018.* 
*** oppgav desse kjeldene:*

## Bakgrunnsstoff
*
The Little Mermaid

***The Little Mermaid*** (norsk tittel: *Den lille havfruen*) er ein amerikansk teiknefilm frå 1989, produsert av Walt Disney Feature Animation og utgjeven av Walt Disney Pictures. Filmen er den 28. animerte langfilmen til Disney. Handlinga er laust basert på eventyret «Den lille havfrue» av Hans Christian Andersen.

Filmen er ein romantisk, humoristisk og eventyrleg barne- og familiefilm med fleire musikalske innslag. Historia handlar om Ariel, ein havfrue som ønsker eit liv på land.

Songen *[[Under the Sea]]* vann Oscar for beste song, og songen *[[Kiss the Girl]]* vart nominert i same kategori.

## Kjelder

## Bakgrunnsstoff
*
Ass av Bad Finger

***Ass*** er det fjerde studioalbumet til det britiske rockebandet Badfinger, og det siste dei gav ut på Apple Records. Opningssporet «Apple of My Eye» syner til at bandet forlét selskapet for å gå over til Warner Bros. Records. 

Plateomslaget syner eit esel («ass» på engelsk) som jagar ei gulrot i det fjerne, og syner til kjensla Badfinger sat med at dei var ført bak lyset av Apple. Omslaget vart måla av den Grammyprisvinnande kunstnaren Peter Corriston, som seinare laga plateomslag for Led Zeppelin (*[[Physical Graffiti]]*) og The Rolling Stones (*[[Some Girls]]*, *[[Tattoo You]]*).

## Innspeling og forseinka utgjeving
Sjølv om innspelingane av albumet byrja så tidleg som i 1972, kort tid etter utgjevinga av *[[Straight Up av Badfinger|Straight Up]]*, kom ikkje *Ass* ut før 26. november 1973 i USA og mai 1974 i Storbritannia. Albumet vart først forseinka på grunn av kvaliteten på produksjonen, då bandet prøvde å produsere albumet sjølv etter at produsenten Todd Rundgren gav seg med prosjektet etter berre to songar. Etter den første versjonen av albumet vart avvist av selskapet, tok Apple-lydteknikaren Chris Thomas over som produsent for å betre innspelinga og kome med eit nytt utval av songar. 

Albumet vart vidare forseinka på grunn av ei usemje mellom Apple og leiinga til Badfinger om opphavsretten. Halvparten av songane på *Ass* vart skrivne av Joey Molland. Molland hadde aldri signert ein forlagskontrakt med Apple Music, slik bandkollegaene hadde. I staden laga Molland individuelle opphavsrettar for songane han skreiv for Badfinger-albuma på Apple Music etter produksjonen. Den dåverande manageren til Badfinger, Stan Polley, prøvde å bruke mangelen på ein avtale mellom Apple og Mollan til å blokkere utgjevinga av albumet. Han sa at Molland ikkje måtte gå med på individuelle avtalar og Molland gjekk med på dette. For å kome seg rundt strategien til Polley, vart alle songane på albumet berre tilskrivne «Badfinger», og ikkje den faktiske låtskrivaren av songen. 

## Utgjeving
*Ass* nådde 122. plassen på ''Billboard'' 200 i USA. Singelen «Apple of My Eye» nådde berre 102. plassen på *Billboard* si «Bubbling Under»-lista i Amerika. Utgjeinga av *Ass* førte til at det første albumet deira for Warner Bros. vart forseinka. Etter at albumet vart sletta frå Apple-katalogen dukka store mengder av plata opp i billigkassane i amerikanske plateforretningar i 1970-åra. 

Den originale CD-utgåva frå 1990-åra er i dag sjeldan fordi han berre kom ut i nokre få land (Storbritannia, Canada og Japan) i ein avgrensa periode. Albumet vart nymastra og gjeve ut på ny i 2010. 

## Innhald

## Medverkande
*Pete Ham - solo- og rytmegitar, klaverinstrument, solo- (1,10) og korvokal 
*Tom Evans – bassgitar, solo- (5,7) og korvokal
*Joey Molland – solo- (2-4,6,9) og korvokal, rytme- og sologitar, klaverinstrument 
*Mike Gibbins – trommer, solo- (8) og korvokal

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Ass (album)|Ass (album)]]» frå ,  den 10. juni 2018.* 
*** oppgav desse kjeldene:*
Apple of My Eye av Badfinger

«**Apple of My Eye**» er ein song av det britiske poprockbandet Badfinger frå 1973 på albumet *[[Ass av Bad Finger|Ass]].* Songen vart skriven og sungen av Pete Ham, produsert av Chris Thomas og Badfinger, og gjeven ut på Apple Records.

Ham skreiv songen om dei blanda kjenslene han hadde fordi bandet skulle forlate Apple Records til fordel for ein større kontrakt på Warner Bros. Records.  

## Problem og utgjeving
På grunn av det økonomiske kaoset i Apple og problema dei hadde med gruppa vart det ikkje laga eit nytt biletomslag for singelen. I somme land (som Nederland) vart det nytta ein variant av omslaget til «Day After Day».  Det vart den siste singelen deira som gjekk inn på singellista i USA, sjølv om han ikkje nådde ''Billboard'' Hot 100. Songen nådde 102. plassen på «Bubbling Under Hot 100 Singles»-lista. Han nådde 11. plassen i Sør-Afrika.

I dei fleste land vart Tom Evans sin «Blind Owl» nytta som B-sida. Men i Japan var B-sida Mike Gibbins-songen «Cowboy» og i Filippinane var det Evans-songen «When I Say».

## Medverkande
*Pete Ham - vokal, akustisk gitar, klaverinstrument
*Tom Evans - bassgitar
*Joey Molland - elektrisk gitar 
*Mike Gibbins - trommer, perkusjon

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Apple of My Eye (song)|Apple of My Eye (song)]]» frå ,  den 10. juni 2018.* 
*** oppgav desse kjeldene:*


## Bakgrunnsstoff
*
Kim Batten

**Kim Batten** () er ein USA-amerikansk tidlegare friidrettsutøvar frå McRae i delstaten Georgia, som vart verdsmeister på 400 meter hekk i 1995 og fekk OL-sølv 1996 og VM-bronse i 1997 i same øvinga.

## Aktiv
Batten vart USA-meister på 400 m hekk fyrste gongen i 1991, ein prestasjon ho i perioden 1994-98 gjentok kvart einaste år. Ho tok seg til finale på langhekken både under VM 1991 og VM 1993 og enda opp som høvesvis nummer fem og fire. Våren 1995 vann ho 400 m hekk i dei panamerikanske leikane i Mar del Plata framom landskvinna Tonja Buford. Den 11. august same året gjorde begge desse utøvarane sine livs løp under VM-finalen 1995 i Göteborg. Ved målpasseringa skilde det dei to løparane 0,01 sekund, Batten tok gullmedaljen og sette samstundes ny verdsrekord med sine 52,61 sekundar.

Under Sommar-OL 1996 i Atlanta sprang Batten eit nytt godt hekkeløp og tok sølvmedaljen med tida 53,08, eit kvart sekund bak vinnaren Deon Hemmings frå Jamaica. I verdsmeisterskapen 1997 sprang Batten i mål på 53,52 sekund, nok til å sikre seg bronsemedaljen i tevlinga. To dagar etter bronseløpet på langhekken tok ho seg av den tredje etappen i 4 x 400 m stafett for USA sitt lag, eit lag som måtte ta til takke med sølv, slått med 0,11 sekund av Tyskland.

I 2001 valde Batten å legge bort friidrettsskoa, etter å ha vore skadeplaga i 2-3 år.

### Medaljar og plasseringar i internasjonale meisterskap
*VM 1991 i Tokyo: Nr 5 på langhekken – 53,98 
*VM 1993 i Stuttgart: Nr 4 på langhekken – 53,84
*VM 1995 i Göteborg: Gullmedalje på langhekken – 52,61, framom Tonja Buford (52,62)
*OL 1996 i Atlanta: Sølvmedalje på langhekken – 53,08, bakom Deon Hemmings (52,82) 
*VM 1997 i Aten: Bronse på langhekken – 53,52. Sølv i 4 x 400 m stafett 
*OL 2000 i Sydney: Utslått i semifinalane på langhekken (55,73 =nr 12)

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Kim Batten|Kim Batten]]» frå ,  den 11. juni 2018.*
Jehue Gordon

**Jehue Gordon** () er ein tidlegare friidrettsutøvar frå Port of Spain i Trinidad og Tobago. Han vart verdsmeister i 400 meter hekk under verdsmeisterskapen 2013 i Moskva, der han sette nasjonal rekord med eit finaleløp på 47,69 sekundar.

Gordon vart fjerdemann på langhekken under VM i friidrett 2009 i Berlin og sjettemann i øvinga ved dei olympiske sommarleikane 2012 i London. I OL-semifinalen kom han under 48 sekund for aller fyrste gong, då han vart klokka i mål på tida 47,96. Eitt år seinare gjorde han sitt livs løp på 400 meter hekk i VM-finalen i Moskva. Med tida 47,69 slo han Michael Tinsley frå USA med eitt hundredels sekund. Etter 2013 var han langt unna sitt tidlegare toppnivå. Korkje i VM 2015 eller OL 2016 tok seg vidare frå forsøka.
   
## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Jehue Gordon|Jehue Gordon]]» frå ,  den 11. juni 2018.*  
 
*World Athletics
Badfinger av Badfinger

***Badfinger*** er det femte albumet til det britiske rockebandet Badfinger. Albumet vart spelt inn hausten 1973 og gjeve ut i 1974 på Warner Bros. Records. Det var det første av to album av bandet på Warner. Plateomslaget syner ei kvinne i rideklede og hatt frå 1920-åra som røykjer ein sigarett i ein sigaretthaldar.

## Bakgrunn
Då Badfinger gjorde ferdig det siste albumet sitt for Apple Records, *[[Ass av Bad Finger|Ass]]*, fekk manageren deira, Stan Polley, dei ein treårskontrakt for seks album på Warner Bros. Records. Som følgje av dette var dei derfor attende i studio for å lage eit nytt album for Warner, så snart bandet og produsenten Chris Thomas var ferdig med *Ass*.

## Utgjeving og mottaking
Det originale albumet var planlagt for utgjeving 28. desember 1973, men vart forseinka på grunn av *Ass* som kom ut den månaden. Sjølv om albumet teknisk sett ikkje har tittel, vert det kalla *Badfinger* for å identifisere det utafor katalognummeret. Den planlagde tittelen var *For Love or Money*, men vart avvist av selskapet og aldri brukt. Den planlagde tittelen refererer til at Badfinger byta selskap frå Apple til Warner Bros.

Då *Badfinger* kom ut, fekk det negativ kritikk i magasinet *[[Rolling Stone]]*. Ein britisk singel kom ut etter albumet, «Love Is Easy», men gjekk ikkje inn på salslista. Ein singel til vart gjeven ut i USA, «I Miss You», men denne selde òg dårleg.

I USA nådde albumet 161. plassen på *[[magasinet Billboard|Billboard]]* Top 200 LP's & Tape-lista, den lågaste plasseringa til eit Badfinger-album der. Ein del av årsaka til det dårlege salet var ein rettstvist med Apple, og dette albumet og *Ass* kom ut berre få månader etter kvarandre og i Storbritannia kom *Badfinger* faktisk ut før *Ass*. 

Albumet kom ut på CD i 1990-åra i berre Japan og Tyskland. Albumet vart omsider gjeve ut på CD i USA i 2007. Mange av songane på albumet har sidan blitt gjevne ut på forskjellige Badfinger-samlingar. 

## Innhald
	

## Medverkande
*Pete Ham – gitar, piano, vokal
*Tom Evans – bass, vokal
*Joey Molland – gitar, vokal
*Mike Gibbins – trommer, vokal

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Badfinger (album)|Badfinger (album)]]» frå ,  den 11. juni 2018.* 
*** oppgav desse kjeldene:*
Love Is Easy av Badfinger

«**Love Is Easy**» er ein song av det britiske powerpopbandet Badfinger. Han kom ut på albumet deira *[[Badfinger av Badfinger|Badfinger]]* og var skriven av ein av gitaristane i bandet, Joey Molland.

## Utgjeving

«Love Is Easy» kom ut i 1974 på albumet *Badfinger*, der han var tredje spor. Same året kom han ut på singel i Storbritannia, Tyskland og Uruguay, med B-sida «My Heart Goes Out», skriven av Mike Gibbins. 

Eit konsertopptak av songen finst på konsertalbumet *BBC in Concert 1972–1973*.

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Love Is Easy (Badfinger song)|Love Is Easy (Badfinger song)]]» frå ,  den 11. juni 2018.*
I Miss You av Badfinger

«**I Miss You**» er ein song av det britiske powerpopbandet Badfinger. Songen er skriven av Pete Ham for det første albumet deira på Warner Bros., *[[Badfinger av Badfinger|Badfinger]]*, der han var opningssporet. Songen var den einaste singelen frå albumet som kom ut i USA. 

## Utgjeving

«I Miss You» kom ut på *[[Badfinger av Badfinger|Badfinger]]* i 1974 som opningssporet. Same året var than gjeven ut på singel i Amerika og Japan med B-sida «Shine On». Singelen selde dårleg og gjekk ikkje inn på singellista. Singelen kom ikkje ut i Storbritannia. 

## Medverkande
### «I Miss You»
*Pete Ham - solovokal, piano, ARP 2600, harmonium
*Tom Evans - harmonivokal
### «Shine On»
*Pete Ham - solovokal, akustisk gitar
*Tom Evans - bass, korvokal
*Joey Molland - elektrisk gitar, korvokal
*Mike Gibbins - trommer, perkusjon

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:I Miss You (Badfinger song)|I Miss You (Badfinger song)]]» frå ,  den 11. juni 2018.*
Wish You Were Here av Badfinger

***Wish You Were Here*** er det sjette albumet til rockebandet Badfinger og det tredje på rad som vart produsert av Chris Thomas. Det vart spelt inn våren 1974 på Caribou Ranch i Colorado og gjeve ut i november det året på Warner Bros. Records. *Wish You Were Here* var det andre og siste albumet bandet gav ut på Warner.

## Historie
Sjølv om albumet fekk god kritikk då det kom ut i magasinet *[[Rolling Stone]]*, vart det trekt frå platebutikkane tidleg i 1975, sju veker etter det kom ut, på grunn av eit søksmål mellom Warner og leiinga til Badfinger. Den korte tida albumet var på marknaden gjorde at det selde dårleg og har gjort den originale LP-utgåva relativt sjeldan.

Før det vart kalla attende klarte *Wish You Were Here* å nå 148. plassen på albumlista i USA. I 1990-åra vart det gjeve ut på CD i Japan og Tyskland. Albumet vart til slutt gjeve ut på CD i USA i 2007. Mange av songane har vore med på samleplater av Badfinger.

Etter at *Wish You Were Here* var ferdig innspelt, valde Pete Ham å slutte i Badfinger. Han vart erstatta av klaverspelaren og gitaristen Bob Jackson. Men etter at Warner indikerte at dei ville kansellere kontrakten med bandet om Ham slutta, gjekk han med på å kome attende, og Badfinger fortsette å turnere som eit femmannsband. Etter turneen slutta gitaristen Joey Molland i bandet.

Det neste Badfinger-albumet var Molland–Evans-albumet *[[Airwaves av Badfinger|Airwaves]]* i 1979. Ham, Evans, Gibbins og Jackson spelte inn eit album kalla *[[Head First av Badfinger|Head First]]* i desember 1974, før Pete Ham hengde seg i april 1975. Det sistnemnde albumet var det sjuande og siste for den originale kjernen i bandet, Ham–Evans–Gibbins, som hadde halde i lag sidan slutten av 1960-åra, då gruppa var kjend som The Iveys. *Head First* kom ikkje ut før i 2000 på grunn av fleire rettstvistar mellom Warner Bros. og leiinga i Badfinger.

## Innhald

## Medverkande
* Pete Ham – vokal, gitar, klaverinstrument
* Joey Molland – vokal, gitar
* Mike Gibbins – trommer, klaverinstrument, solovokal på «In the Meantime»
* Tom Evans – vokal, bass

;Andre medverkande
* Average White Horns – blåsarar på «Just a Chance» og «Should I Smoke»
* Mika Kato – japanske ord på «Know One Knows» (ikkje oppført)

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Wish You Were Here av Badfinger|Wish You Were Here av Badfinger]]» frå ,  den 11. juni 2018.* 
*** oppgav desse kjeldene: *
*Dan Matovina, *Without You: The Tragic Story Of Badfinger*.
Steve Lewis

**Steven Earl Lewis** () er ein USA-amerikansk tidlegare friidrettsutøvar frå Los Angeles i California som i 1988-92 vann tre olympiske gullmedaljar på 400 meter og i 4 x 400 meter stafett.

### Aktiv
I USA si kvalifisering til Sommar-OL 1988 i Seoul sette Lewis juniorverdsrekord i kvartfinalane på 400 meter med sine 44,61 sekundar, ein rekord han i semifinalane forbetra til sterke 44,11. I finalen i kvalifiseringa vart han slått av Butch Reynolds og Danny Everett, men tredjeplassen på 44,37 sikra han OL-plass på distansen. Verdsrekordhaldar Reynolds var favoritt til å vinne 400-meteren då finaleløpet i OL fann stad i Seoul 28. september. Her opna Lewis hardt og makta halde unna for Reynolds som avslutta sterkt og tok sølv. Lewis fekk notert fabelaktige 43,87 sekundar, Reynolds 43,93 og Everett tok bronsen på 44,09. Tre dagar seinare vann Lewis si andre gullmedalje då han i 4 x 400 m stafett sprang den andre etappen for USA sitt lag, som med tida 2.56,16 tangerte den 20 år gamle verdsrekorden i øvinga. Dei andre på vinnarlaget var Danny Everett, Kevin Robinzine og ankermann Butch Reynolds.

I 1990 vart Lewis både nordamerikansk collegemeister (NCAA) og han vann US-meisterskapen på 400 m. To år etter kneip han sølvmedaljen på 400 meter under dei olympiske sommarleikane 1992 i Barcelona, landsmannen Quincy Watts var suverent best og sette olympisk rekord på 43,50 sekundar, Lewis si sluttid vart 44,21. I 4 x 400 meter stafett sprang Lewis USA inn til olympisk gull på ny verdsrekord 2.55,74, etter at Andrew Valmon, Quincy Watts og Michael Johnson hadde ført USA opp i ei suveren leiing på dei tre fyrste etappane.

Lewis var mykje plaga med skadar og deltok aldri sidan i internasjonale meisterskap.

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Steve Lewis|Steve Lewis]]» frå ,  den 11. juni 2018.*
Kjønnsidentitet

**Kjønnsidentitet** er ein person si eiga oppfatting av kva kjønn dei har. Denne identiteten kan svara til det kjønnet ein blir oppfatta å ha ved fødselen, eller kan vera noko anna.

Alle samfunn har eit sett kjønnskategoriar som kan verka som grunnlag til å utvikla ein personleg sosial  identitet i høve til andre medlemmer av dette samfunnet. Dei fleste samfunn har grunnleggjande skilnader mellom mannlege og kvinnelege kjønnskjenneteikn, ei todeling eller binær ordning som dei fleste medlemmene følgjer og som omfattar forventingar for maskulinitet og femininitet i alle aspekt knytt til kjønn: biologisk kjønn, kjønnsidentitet og kjønnsuttrykk. Nokre samfunn har kategoriar for eit tredje kjønn. Også i samfunn med todelte kjønnsordningar finst det medlemmer som ikkje identifiserer seg med delar av eller nokre av kjønnsaspekta knytt til kjønnet samfunnet knytter dei til. For desse finst omgrep som transkjønn eller intersex.

Grunnleggjande kjønnsidentiet er som regel danna ved treårsalderen. Etter denne alderen er det svært vanskeleg å endra, og forsøk på å endra kjønnsidentiteten kan føra til kjønnsidentitetsforstyrring.

## Historie
«Forståelsen av kjønn og kjønnsidentitet er i endring i Norge og internasjonalt», skreiv ein leiarartikkel i *[[Tidsskrift for Den norske legeforening]]* i 2018.

Diagnosegruppa kjønnsidentitetsforstyrringar blei teken ut frå diagnosehandboka ICD-11 i 2018. I staden kom diagnosen kjønnsinkongruens.

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Gender identity|Gender identity]]» frå ,  den 11. juli 2018.* 
*** oppgav desse kjeldene:*
*** Boles, Jacqueline, and Tatro, Charlotte, *Androgyny* (subsection *Gender-identity formation*), in *Men in Transition: Theory and Therapy*, 2013, edited by Kenneth Solomon
*** Marciano, Avi (2014). Living the VirtuReal: Negotiating Transgender Identity in Cyberspace. Journal of Computer-Mediated Communication, 19(4), 824-838.

## Bakgrunnsstoff
* Temavoersyn ved Store Norske Leksikon
Airwaves av Badfinger

***Airwaves*** er det sjuande studioalbumet til det britiske rockebandet Badfinger frå 1979 på Elektra. Det var eit mykje venta comebackalbum for gruppa på den tida, men gruppa bestod no berre av duoen Tom Evans og Joey Molland frå det originale bandet, akkompagnert av gitaristen Joe Tansin.

## Historie

Etter at det siste albumet Badfinger spelte inn, *[[Head First av Badfinger|Head First]]*, ikkje kom ut og medlemmet Pete Ham tok livet sitt i 1975, vart Badfinger oppløyst, og dei attverande medlemmane gjekk inn i andre grupper eller slutta å spele musikk dei neste to åra. 

Musikarane Joe Tansin (gitar/vokal) og Kenny Harck (trommer) frå Chicago og den då arbeidslause Joey Molland skipa ei ny gruppa i Los Angeles. Molland fekk seinare lokka det tidlegare Badfinger-medlemmet Tom Evans med i bandet. Dei tok etter kvart attende namnet Badfinger, og dette var med på å opne dører hos plateselskapa. Men namnet skapte òg ei ujamn fordeling i bandet mellom dei nye og gamle medlemmane, og etter kvart som innspelinga av albumet tok til, fekk Harck sparken. Den tidlegare Badfinger-trommisen Mike Gibbins prøvespelte for gruppa, men fekk ikkje jobben, og studiomusikaren Andy Newmark vart henta inn for å spele inn trommene for albumet. Songane til Tansin vart stort sett forbigått til fordel for songane av Evans og Molland, og han slutta i gruppa kort tid etter albumet var ferdig. 

Albumet er kort og inneheld i røynda berre åtte songar, og fekk nokså dårleg kritikk då det kom ut. Kritikarane har òg klaga på «Vestkyst-produksjonen» til albumet og at det ikkje lenger høyrdest ut som eit Badfinger-album. Bandet turnerte mykje for å marknadsføre albumet, men salstala var dårlege og Elektra ønskte ikkje å gje ut eit album til. 

Det vart gjeve ut to singlar frå albumet. «Lost Inside Your Love» gjekk ikkje inn på den amerikanske singellista, men «Love Is Gonna Come At Last» klarte å nå ein 69. plass på Billboard-lista. Sjølve albumet nådde 125. plassen på den amerikanske albumlista. 

## Innhald

* + Produsert av Joe Tansin
* ++ Produsert av Joey Molland

## Medverkande
I følgje plateomslaget.
* Tom Evans - solo- og harmonivokal, bass
* Joey Molland - gitar, akustisk gitar, solo- og harmonivokal, elektrisk piano
* Joe Tansin - gitar, harmonivokal, klaverinstrument, mandolin
* Ken Harck - trommer, pappyskje
* Duane Hitchings - synthesizer, akustisk piano
* Nicky Hopkins - akustisk piano, Hammondorgel
* Andy Newmark - trommer
* Steve Foreman - perkusjon, trommer
* David Campbell - strykearrangement
* Barry Sperti - saksofon
* Tom Lecher - bass
* Harry Pulver jr. - piano
* Bob Millea - trommer
* Dean Ford - korvokal
* Rick Salon - slidegitar
* Scott Greer - piano

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Airwaves (album)|Airwaves (album)]]» frå ,  den 11. juni 2018.* 
*** oppgav desse kjeldene:*
Lost Inside Your Love

«**Lost Inside Your Love**» er ein song av det britiske powerpopbandet Badfinger. Songen er skriven av bassisten Tom Evans og var den tredje songen ut på albumet *[[Airwaves av Badfinger|Airwaves]]* frå 1979.

«Lost Inside You Love» vart vald ut som den første singelen frå albumet. B-sida til signelen var Joey Molland-songen «Come Down Hard». Singelen selde dårleg og gjekk ikkje inn på singellistene nokon stad. Han vart likevel følgd opp av ein singel til frå albumet, «Love Is Gonna Come at Last», som gjorde det noko betre.

## Medverkande
### Badfinger
*Tom Evans - solo- og harmonivokal, bass
*Joey Molland - harmonivokal, gitar
### Andre medverkande
*Joe Tansin - harmonivokal, gitar
*Andy Newmark - trommer
*Nicky Hopkins - akustisk piano

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Lost Inside Your Love|Lost Inside Your Love]]» frå ,  den 11. juni 2018.*