Dirk Wears White Sox

***Dirk Wears White Sox*** er det første studioalbumet til det engelske new wave-bandet Adam and the Ants. Det kom ut 30. november 1979 på Do It. Det var det første albumet som nådde toppen av UK Independent Albums Chart då det debuterte på lista i *Record Week* i 1980.

## Bakgrunn
*Dirk Wears White Sox* vart laga med ei tidleg besetning av Adam and the Ants, som vart oppløyst etter at albumet vart gjeve ut. Gitaristen Matthew Ashman og trommeslagar David Barbarossa gjekk saman og danna Bow Wow Wow med den dåverande Ants-bassisten Leigh Gorman (som berre spelte ein spelejobb med Ants og ikkje var involvert på nokre studioinnspelingar). Den originale bassisten Andy Warren hadde dratt kort tid etter innspelinga av albumet for å bli med den tidlegare Ants-gitaristen Lester Square i The Monochrome Set. Mange av songane, spesielt «Cleopatra» og «Never Trust a Man (With Egg on his Face)», vart verande ein del av Adam Ants sitt liverepertoar gjennom heile karrieren, både med The Ants og seinare som soloartist.

Albumtittelen refererer til det klassiske britiske filmikonet Dirk Bogarde.

## Produksjon

Albumet vart spelt inn 12.–24. august 1979 i Sound Development Studios i London og miksa 25.–29. august. All instrumentering og guide-vokal vart fullført i løpet av dei tre første dagane. Av dei fjorten spora som vart spelt inn, gjekk ikkje tre - «Friends», «Kick» og «Physical» - vidare frå dette stadiet, sjølv om «Physical» i løyndom vart gjeven ut på B-sida av 2000 eksemplar av singelen «Zerox» i juli 1980. Resten av øktene vart nytta til innspeling av ferdige hovud- og korvokal av Ant for dei elleve utgjevne spora.

Fem spor frå albumet, «Day I Met God», «Cleopatra», «Catholic Day», «Never Trust A Man (With Egg On His Face)» og «Family of Noise» - pluss alle dei tre avviste spora - hadde tidlegare vorte spelt inn i 1978 for The Ants sitt første plateselskap Decca Records - «Kick» i RAK Studios i Chalbert Street i London, produsert av Snips, dei sju andre i Decca sitt eige studio i Broadhurst Gardens i West Hampstead, produsert av Ant sjølv. Før dette vart alle songane på det utgjevne albumet unntatt «Digital Tenderness», «Nine Plan Failed» og «Cleopatra» spelt inn på 4-spor av Ant heime i Notting Hill Gate 25.–27. juli 1978.«Kleopatra» og «Physical» var på liknande vis blitt spelt inn av Ant i heimen i Chelsea, 20. november 1977.

## Musikalsk stil

Ants-biografen James Maw skriv i boka si frå 1981 *The Official Adam Ant Story* at Ant ønskte å laga «eit stilig album med alle kvalitetane frå soul og funk.» Ant stadfesta i eit intervju frå 2014 for *[[Classic Pop]]* at albumet var «meg som prøvde å laga ei Donna Summer-plate... Eg veit at det ikkje høyrest slik ut, men sjekk ut Dave (Barbe) si tromming.»

*[[magasinet Mojo|Mojo]]*-skribenten Danny Eccleston klassifiserer *Dirk Wears White Sox* som eit postpunk-album. Chris Woodstra frå AllMusic skildra stilen på albumet som ei «nokon gangar vanskeleg blanding av punk, glam og minimalistisk post-punk med bisarre bilete og urovekkande historiar om framandgjering, sex og brutalitet.» Peter Parrish frå *[[Stylus Magazine]]* skreiv at «Dirk glir ein stad mellom The Banshees sitt *[[The Scream av Siouxsie and the Banshees|Scream]]* og Gang of Four sitt  *[[Entertainment!|Entertainment]]*. Alle skarpe, kantete og sprø.»

Albumet har vorte sitert som ein innverknad på den gryande gothic rock-scena. Andi frå Sex Gang Children og John Robb refererte til plata i ein del av British Library sin *Goth: The Scene That Wouldn't Die* i 2014.

## Utgjevingar

*Dirk Wears White Sox* vart gjeve ut 30. november 1979 av Do It Records. Dei tre unytta opptaka vart seinare gjevne ut i 1982 som 7"-EP-en *[[The B-Sides (EP)|The B-Sides]]* og dessutan ein 112"-EP, *The Antmusic EP* som òg inneheldt ein remiks av «Cartrouble (Parts 1 og 2)».

Albumet vart gjeve ut på nytt i 1983, med eit anna albumomslag henta frå ein video frå desember 1979 for songen «Zerox». «Catholic Day» og «Day I Met God» vart droppa og «Cartrouble pt. 1 og 2» vart erstatta av «Cartrouble» i singelversjonen sin og B-sida, frå singelen, ei nyinnspeling av «Kick!» som inneheldt heilt anna tekst enn den avviste albumversjonen og med Jon Moss på trommer (som seinare vart med i Culture Club). Denne utgåva legg òg til to andre songar frå same epoke som ikkje er på den originale LP-en: begge sider av «Zerox»/«Whip in My Valise»-singelen.

Albumet vart gjeve ut på nytt i 1995 av Sony, med den originale svart-kvitt-albumgrafikken i noko skoren form og med dei droppa songane attende som bonusspor på slutten. Bokstavane på omslaget vart attskapte i stil med originalen og har ikkje streken gjennom bokstaven O i ordet «Sox»; han erstattar òg ein bokstav «Z» i staden for den sikksakka «S-en» i ordet «Ants» (tidlegare ein vanleg praksis blant uoffisielle seljarar rundt tidspunktet for den opphavlege utgjevinga til albumet). Seinare trykking av 1995-utgåva erstatta Antmusic EP-remiksen av «Cartrouble (Parts 1 og 2)» i staden for singelversjonen av «Cartrouble». .

Albumet vart ommastra og gjeve ut på nytt i 2004 med den originale sporlista retta opp igjen og singlane/EP-songane som bonusspor.

Ei kvit vinylutgåve vart gjeve ut av Ant sitt eige plateselskap Blueblack Hussar Records våren 2014. I samband med dette framførte Ant 19. april heile albumet på Hammersmith Apollo med eit band som inkludert dei tidlegare Ants-medlemmane David Barbarossa og Leigh Gorman, før dette med fleire turnédatoar i Storbritannia. Ein lanseringfest for det kvite vinylalbumet vart halde på 100 Club. Begge London-konsertane vart filma og seinare gjevne ut som DVD-albumet *Dirk Live at the Apollo* . Ant framførte så heile albumet igjen med det vanlege bandet sitt fire kveldar i Islington Assembly Hall i november 2014 og ein full britisk turné våren 2015.

## Mottaking

I ei melding av albumet for AllMusic skreiv Chris Woodstra at «medan dei noko pretensiøse, altfor kunstnariske tekstane og det uerfarne spelet er ein ulempe, tilbyr albumet eit fascinerande blikk på dei tidlege åra til The Ants, og fangar ein rå energi som seinare vart ofra for meir polering på følgjande utgjevingar.» Peter Parrish gjennomgjekk ei nyutgjeving frå 2004 i *[[Stylus Magazine]]*, og kalla albumet for ei «ganske fantastisk plate av ujamne skjelvingar» og fann ut at det «høyrest mykje meir moderne ut enn seinare Ants-materiale.» *[[Uncut]]* meinte òg at i motsetning til det følgjande albumet til bandet, høyrest *Dirk Wears White Sox* ut som om det vart laga førre veke. *[[Trouser Press]]* var meir kritisk, og skildra vokalen til Ant som «trist» og «ubehageleg» og bandet som «dødt» og «alt for sakte». Men la merke til at 1983-versjonen er «langt betre» enn 1979-versjonen.

## Innhald

; 1983-utgåva

; 1995-utgåva

; 2004-utgåva

## Medverkande
; Adam and the Ants
* Adam Ant – elektrisk og akustisk gitar, vokal, piano, munnspel, bass på spor 18 og 19
* David Barbarossa (som Dave Barbe) – trommer på spor 1–17
* Matthew Ashman – gitar og piano på spor 1–17
* Andrew Warren – bass på spor 1–17

;Andre medverkande
* Marco Pirroni – gitar, bass og vokal på spor 18 og 19
* Jon Moss – trommer på spor 18 og 19 

## Salslister

## Salstrofé

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Dirk Wears White Sox|Dirk Wears White Sox]]» frå ,  den 5. mai 2022.* 
*** oppgav desse kjeldene:*

## Bakgrunnsstoff
* 
* ''Dirk Wears White Sox'' at official Adam Ant website