open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Norske Kunstforeningers debutantpris

**Norske Kunstforeningers debutantpris **på 50 000 kroner vert delt ut årleg til ein debutant på Statens Kunstutstilling, Høstutstillingen. Formålet med prisen er å løfte fram og synleggjere yngre, uetablerte samtidskunstnarar i Noreg. Prisen set også søkjelys på det viktige samspelet mellom samtidskunstnarar og kunstforeiningar. Ofte fungerer nettopp kunstforeiningane som eit springbrett for unge kunstnarar, og saman gjer dei ny kunst tilgjengeleg for publikum over heile Noreg.

Prisen vart for første gong delt ut i 2010, og vart i perioden 2011–2014 delt ut i samarbeid med detalj- og engros-salsfirmaet NorgesGruppen.

## Prisvinnarar
* 2010: Gunvor Nervold Antonsen, *Barovessjan*
* 2011: Serhed Waledkhani, *Flukt*
* 2012: Marthe Elise Stramrud, *Livingroom Poetics*
* 2013: Susanne Kathlen Mader, *Hendelser i stor høyde*
* 2014: Heidi Kennedy Skjerve, "Plan"
* 2015: Sebastian Makonnen Kjølaas, *I’m So Oily / A Puzzle Building Muscle*, *Cyber-fun in the Algorithm Gravy / Powerhouse on the Rooftop* og *It’s Mega-personal / Training to Become a Train*
* 2016: Karin Blomgren, *Gjennomgang*
* 2017: Anna Christina Lorenzen, *An Uncut Line (Eques)*
*2018: Arild Våge Berge, *The Gravity of a Lake Focused Into One Point (2)* og *Unstable Monuments 1*
*2019: Tiago Bom, República
*2020: Admir Batlak, *A New Tomorrow 2, 3 & 5*

## Referansar

## Bakgrunnsstoff
* www.kunstforeninger.no
Hello Goodbye av Erik Segerstedt og Tone Damli

**«Hello Goodbye»** er ein song av den svenske songaren Erik Segerstedt og den norske songaren Tone Damli. Songen er skriven av Robin Fredriksson, Mattias Larsson og Måns Zelmerlöw.
 
Erik Segerstedt og Tone Damli deltok med «Hello Goodbye», framført på engelsk, i Melodifestivalen 2013, den svenske uttakinga til Eurovision Song Contest 2013 i Malmö i Sverige. Bidraget starta i den andre semifinalen og enda på fjerdeplass. Dei gjekk vidare til andresjansen, enda på femteplass, men gjekk ikkje vidare til finalen, og fekk heller ikkje representere Sverige.

## Listeplasseringar

## Fotnotar
Saint Andrews Bay

**Saint Andrews Bay** er ei bukt på nordkysten av Sør-Georgia like sør for Mount Skittle. Ho vart truleg først oppdaga av den britiske ekspedisjonen under Cook som utforska nordkysten av Sør-Georgia i 1775. Namnet går attende til minst 1920. Stundom vert namnet skrive St. Andrews Bay.

Kongepingvinar har danna ein stor hekkekoloni ved bukta på over 100&nbsp;000 fuglar. Sidan heile hekkesyklusen tar lang tid er det alltid fuglar i kolonien. 

Rossbreen som ligg i nærleiken trekkjer seg stadig attende og ei grusstrand har oppstått der breen tidlegare låg. Heaneybreen og Cookbreen ligg òg i nærleiken. 

## Bakgrunnsstoff
* Bilete av Saint Andrews Bay
Maury Bay

**Maury Bay** er ei isfyllt bukt på kysten like aust for Cape Lewis. Ho vart kartlagd av G.D. Blodgett (1955) frå flyfoto teken under U.S. Navy Operasjon Highjump (1946-47), og vart namngjeven av Advisory Committee on Antarctic Names (US-ACAN) etter William L. Maury, løytnant på briggen «Porpoise» under US Exploring Expedition (1838-42) under løytnant Charles Wilkes.
Brown Bay

**Brown Bay** er ei vik like søraust for Casey Station på Bailey Peninsula på Budd Coast. Ho vart fotografert av U.S. Navy Operasjon Highjump, 1946-47, Den sovjetiske antarktisekspedisjonen, 1956, og Australian National Antarctic Research Expeditions, 1956. Ho vart namngjeven av Australian Antarctic Names and Medals Committee etter A.M. Brown, overingeniør med Antarctic Division i Melbourne, eit medlem av laget som planla og hadde oppsyn med bygginga av Casey Station.

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Brown Bay|Brown Bay]]» frå ,  den 30. november 2012.* 
*** oppgav desse kjeldene: 
* *
Davis Bay

**Davis Bay** er ei bukt, 19 km brei, mellom Cape Cesney og Lewis Island. Ho vart oppdaga frå «Aurora» av Den australasiatiske antarktisekspedisjonen (1910-14) under Douglas Mawson, og vart namngjeven av Mawson etter kaptein John King Davis, kaptein på «Aurora» og nestkommanderande av expedition.

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Davis Bay|Davis Bay]]» frå ,  den 30. november 2012.* 
*** oppgav desse kjeldene: 
* *
Eyres Bay

**Eyres Bay** er ei bukt som ligg mellom vestsida av Browning Peninsula og fronten av Vanderfordbreen i sørenden av Windmill Islands. Ho vart først kartlagd frå flyfoto teken av U.S. Navy Operasjon Highjump og Operasjon Windmill i 1947 og 1948, og vart namngjeven av Advisory Committee on Antarctic Names etter fenrik David L. Eyres i U.S. Navy som var ved Wilkes Station i 1958.

## Kjelder
Henry Bay

**Henry Bay** er ei lita bukt i austenden av Sabrina Coast i Antarktis med Henry Islands som ligg vest i bukta. Bukta vart kartlagd frå flyfoto teken av U.S. Navy Operasjon Highjump (1946-47), og vart namngjeven av Advisory Committee on Antarctic Names etter Wilkes Henry, ein sjøkadett på sluppen «Vincennes» under US Exploring Expedition (1838-42) under løytnant Charles Wilkes.

## Kjelder
O'Brien Bay

**O'Brien Bay** er ei bukt som ligg mellom Bailey Peninsula og Mitchell Peninsula på Budd Coast. Ho vart først kartlagd frå flyfoto teken av U.S. Navy Operasjon Highjump og Operasjon Windmill i 1947 og 1948. Ho vart namngjeven av Advisory Committee on Antarctic Names (US-ACAN) etter løytnant Clement E. O'Brien som var sambandsoffiser under U.S. Navy Operasjon Windmill då det vart oppretta astronomiske kontrollstasjonar på Windmill Islands i 1948.
Paulding Bay

**Paulding Bay** er ei bukt langs kysten av Antarktis like vest for Clark Point. Dei ytre delane av bukta grensar til Moscow University isbrem og Voyeykov isbrem. Ho vart kartlagd av G.D. Blodgett (1955) frå flyfoto tekne av USN Operasjon Highjump (1946-47), og vart namngjeven av Advisory Committee on Antarctic Names (US-ACAN) etter James K. Paulding som var sekretær i marinen under Martin Van Buren. Paulding hadde tidlegare tent som agent i U.S. Navy for New York og var ein viktig person i utrustinga av US Exploring Expedition (1838-42) under løytnant Charles Wilkes.

## Kjelder
Penney Bay

**Penney Bay** er ei stor bukt som strekkjer seg frå Robinson Ridge til Browning Peninsula, på austsida av Windmill Islands. Ho vart først kartlagd frå flyfoto teken av U.S. Navy (USN) Operasjon Highjump, 1946-47. Ho vart namngjeven av Advisory Committee on Antarctic Names (US-ACAN) etter Richard L. Penney, som var ornitolog og biolog ved Wilkes Station i 1959 og 1960. 

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:|en:]]» frå ,  den 30. november 2012.* 
*** oppgav desse kjeldene:*
Perry Bay

**Perry Bay** er ei open isfyllt bukt kring 12 nautiske mil (22&nbsp;km) brei, på kysten mellom Freeman Point og ei avstumpa halvøy som endar ved Cape Keltie. Ho vart skissert på kart frå flyfoto teken under U.S. Navy Operasjon Highjump (1946-47). Ho vart namngjeven av Advisory Committee on Antarctic Names (US-ACAN) etter løytnant O.H. Perry på sluppen «Peacock» under US Exploring Expedition (1838-42) under Wilkes.
Newcomb Bay

**Newcomb Bay** er ei verna bukt mellom Clark Peninsula og Bailey Peninsula i Windmill Islands. Ho vart først kartlagd frå flyfoto teken under U.S. Navy Operasjon Highjump i februar 1947. I februar 1957, leia oseanografen Willis L. Tressler eit lag frå USS «Glacier» (AGB-4) for å kartlegge bukta. Namnet vart foreslått av Tressler etter løytnant Robert C. Newcomb i U.S. Navy som var navigatør på skipet og ein del av landmålarlaget. 

På nordsida av Newcomb Bay ligg Wilkes Station, medan Casey Station ligg på sørsida.
Porpoise Bay

**Porpoise Bay** er ei isfyllt bukt kring 145 km brei på kysten av Antarktis mellom Cape Goodenough og Cape Morse. US Exploring Expedition (1838-42) under Charles Wilkes som gav namnet «Porpoise Bay», etter USEE-briggen ««Porpoise»», til ei større bukt kring 66 °S, 130 °E. US-ACAN identifiserte Porpoise Bay basert på kartet til Wilkes (1840) og G.D. Blodgett sitt kart frå 1955 basert frå flyfoto teken under USN Operasjon Highjump (1946-47). Namnet vart gjeven til den større bukta som ligg like sørvest for å oppretthalde det originale namnet til Wilkes.

**Porpoise Basin** () er ein havbasseng, nær Porpoise Bay. **Porpoise Canyon** () er ei underjøisk kløft kring 500 km frå Porpoise Bay og ei av dei største kløftene i kontinentalmarginen i Wilkes Land .
Sparkes Bay

**Sparkes Bay** er ei bukt mellom Mitchell Peninsula i nord og Robinson Ridge og Odbert Island i sør i Windmill Islands. Ho vart først kartlagd frå flyfoto teken av U.S. Navy Operasjon Highjump og Operasjon Windmill i 1947 og 1948. Ho vart namngjeven av Advisory Committee on Antarctic Names (US-ACAN) etter løytnant Robert S. Sparkes i U.S. Navy som var militærleiar ved Wilkes Station i 1958.
Vincennes Bay

**Vincennes Bay** er ei stor V-forma bukt, 105&nbsp;km brei, ved innløpet mellom Cape Nutt og Cape Folger i Antarktis, med fleire bratte isbrear i botnen, langs Knox og Budd Coast. Ho vart fotografert frå lufta av USN Operasjon Highjump, 1946-47. Bukta vart vitja av isbrytarar i januar 1948 under US Navy Operasjon Windmill. Ho vart namngjeven av US-ACAN etter sluppen USS «Vincennes», flaggskipet til Wilkes då han gjekk i land fleire stader langs Wilkes Land vart oppdaga og kartla under januar-februar 1840. 

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Vincennes Bay|Vincennes Bay]]» frå ,  den 30. november 2012.* 
*** oppgav desse kjeldene:*
Theo van Doesburg

**Theo van Doesburg**,  opphavleg **Christian Emil Marie Küpper**, () var ein nederlandsk målar, forleggar, forfattar, arkitekt, typograf og kunstteoretikar frå Utrecht.

Doesburg skapte det geometrisk oppbygde måleriet og var såleis ein av dei som la grunnsteinen for den abstrakte målarkunsten. I 1917 var han med å skipe kunstnarforeininga De Stijl. Seinare slutta han seg for ei kort tid til dadaistane.

### Liv og gjerning
Doesburg studerte målarkunst frå 1899, etter å ha slege frå seg planen om å verte skodespelar. Fyrste utstillinga av arbeida sine hadde han i 1908. Til liks med Piet Mondrian laga han måleri basert på geometriske flater.

Han var ein sentral person i kunstnarlivet i Paris, etter fyrste verdskrigen. Saman med Piet Mondrian og fleire andre; Georges Vantongerloo, Robert van ’t Hoff, Jacobus Oud, Jan Wils og Bart van der Leck stifta han de Stijl i 1917. Han var redaktør for tidsskriftet som rørsla gav ut. Allereie i 1916 hadde han byrja samarbeide med arkitektane  Oud og Wils, og etter 1923 arbeidde han også i lag med Cornelis van Eesteren. Målet var å tilpasse de Stijl-tankegangen slik at denne også kunne brukast på bygningar og innreiingar av rom.

Doesburg vart kjend med Walter Gropius og Bruno Taut, og frå 1921 til -22 påverka han den arkitektoniske forma til Bauhaus-rørsla gjennom å undervise på eit privatkurs i Weimar. Same året gjorde han konstruktivismen kjend i Nederland, ved å gje ut tidsskriftet *Mecano* under pseudonymet I.K. Bonset. Doesburg lanserte omgrepet konkret kunst som motstykke til abstrakt kunst, og var sjølv sjølve ikjøtinga av omgrepet.

10. januar 1923]gjekk Doesburg i gang med eit felttog for dadaismen i Nederland, då han arrangerte den fyrste dada-kvelden i Den Haag. Den siste dada-soiréen fann stad 13. april i Drachten i Friesland. Aksjonen for dadaismen enda for godt det året.

Til kafé- og danselokalet *Aubette* på Kléberplatz i Strasbourg planla han, saman med ekteparet Hans Arp og Sophie Taeuber-Arp, i 1927/28 eit felleskunstverk skapt i ånda til De Stijl-rørsla. Målsettinga var å omstøyte førestillinga om korleis interiøret i eit bygg skulle vere.

I 1931 var Doesburg med på å stifte endå ei rørsle: Abstraction-Création i Paris, saman med Antoine Pevsner, Naum Gabo, Auguste Herbin og Georges Vantongerloo. Same året døydde han i Davos.

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:de:Theo van Doesburg|Theo van Doesburg]]» frå ,  den 30. november 2012.*
Alasheyev Bight

**Alasheyev Bight** er ei bukt i vestleg del av kysten av Enderby Land. Kirkby Head er ei bratt klippe på Tange Promontory, ved austsida av innløpet til Alasheyev Bight. Alasheyev Bight vart fotografert frå lufta av Australian National Antarctic Research Expeditions i 1956. Ho vart kartlagd i 1957 av Den sovjetiske antarktisekspedisjonen og kalla opp etter D.A. Alasjejev, som var ein russisk hydrograf. 

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Alasheyev Bight|Alasheyev Bight]]» frå ,  den 30. november 2012.* 
*** oppgav desse kjeldene: 
* *
Block Bay

**Block Bay** er ei lang isfyllt bukt som ligg aust for Guest Peninsula langs kysten av Marie Byrd Land. Ho vart oppdaga i 1929 av Byrd-ekspedisjonen, og vart namngjeven av Richard E. Byrd etter Paul Block, ein avisforleggar som støtta ekspedisjonen. 

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Block Bay|Block Bay]]» frå ,  den 30. november 2012.* 
*** oppgav desse kjeldene: 
* *
Bollevika

**Bollevika** er ei vik på vestkysten av Bouvetøya, på sørsida av Norvegiaodden. Ho vart grovt kartlagd i 1898 av den tyske ekspedisjonen under Karl Chun, ho vart kartlagd på ny og namngjeven i desember 1927 av ein norsk ekspedisjon under kaptein Harald Horntvedt.

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Bollevika|Bollevika]]» frå ,  den 30. november 2012.* 
*** oppgav desse kjeldene: 
* *
Cemetery Bay

**Cemetery Bay** er ei grunn, sørvestleg arm av Borge Bay, som ligg like nedanfor Orwellbreen langs austkysten av Signy Island. Ho vart namngjeven av UK Antarctic Place-Names Committee i samband med gravplassen på austsida av bukta. 

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Cemetery Bay|Cemetery Bay]]» frå ,  den 30. november 2012.* 
*** oppgav desse kjeldene: 
* *
Colvocoresses Bay

**Colvocoresses Bay** er ei bukt langs Budd Coast ved Williamsonbreen. Bukta er over 30&nbsp;nautiske mil brei ved innløpet og er okkupert av bretunger og isfjell frå Williamsonbreen og Whittlebreen. Ho vart skissert av G.D. Blodgett (1955) frå flyfoto teken under U.S. Navy Operasjon Highjump (1946-47), og vart namngjeven av Advisory Committee on Antarctic Names etter George Colvocoresses, som var sjøkadett på sluppen «Vincennes» under US Exploring Expedition (1838-42) leia av Charles Wilkes. Colvocoresses, som seinare vart kaptein i U.S. Navy, publiserte (1852-55) si eiga skildring om reisa i *Four Years in the Government Exploring Expedition Commanded by Captain Wilkes*.

## Kjelder
Couperin Bay

**Couperin Bay** er ei bukt på sørkysten av Beethoven Peninsula på Aleksanderøya, mellom Perce Point og Berlioz Point. Bukta vart fotografert frå lufta av Ronne antarktiske forskingsekspedisjon, 1947-48, og vart kartlagd frå fotografi av D. Searle frå Falkland Islands Dependencies Survey i 1960. Ho vart namngjeven av UK Antarctic Place-Names Committee i 1977 i samband med at andre detaljar i området var kalla opp etter komponistar, fekk denne bukta namn etter den franske komponisten François Couperin. Couperin Bay er den vestlegaste bukta på Aleksanderøya.

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Couperin Bay|Couperin Bay]]» frå ,  den 30. november 2012.* 
*** oppgav desse kjeldene: 
* *
Couzens Bay

**Couzens Bay** er ei isfylt bukt i Antarktika  på vestsida av Rossisen. Ho er kring 10&nbsp;nautiske mil lang og ligg mellom Senia Point og Cape Goldschmidt. Bukta vart namngjeven av New Zealand Geological Survey Antarctic Expedition (1960-61) etter løytnant Thomas Couzens i Royal New Zealand Air Force, som mista livet i ein bresprekk nær Cape Selborne den 19. november 1959.

## Kjelder
Cranton Bay

**Cranton Bay** er ei bukt sør for Canisteo Peninsula i austenden av Amundsenhavet. Sør i bukta grensar ho til Backer Islands og ein isbrem som skil denne bukta frå Pine Island Bay. Ho vart kartlagd frå flyfoto teken av U.S. Navy Operasjon Highjump, 1946-47, og vart namngjeven av Advisory Committee on Antarctic Names etter løytnant Elmer M. Cranton i U.S. Navy som var militærlege og øvstkommanderande ved Byrd Station i 1967.

## Kjelder
Davies Bay

**Davies Bay** er ei bukt på kysten mellom Drake Head og Cape Kinsey i Antarktis. Ho vart oppdaga i februar 1911 frå «Terra Nova» (løytnant Harry L.L. Pennell i Royal Navy) under Terra Nova-ekspedisjonen, og kalla opp etter Francis E.C. Davies, skipsvraket av «Terra Nova».

## Kjelder
Davis Anchorage

**Davis Anchorage** er ei ankringsplass i Antarktis utanfor off Breidneset i Vestfold Hills. Ho grensar i vest til Krat Rocks og Hobby Rocks, og i aust til skjer og grunner som strekkjer seg 1 km utover frå Davis Station. Bukta har vore nytta av skipa til Australian National Antarctic Research Expeditions til Davis Station, som bukta vart kalla opp etter sidan 1957.

## Kjelder
Devesil Bight

**Devesil Bight** (bulgarsk *Залив Девесил*, 'Zaliv Devesil') er ei 5,8&nbsp;km brei vik som trengjer 2,2&nbsp;km søraustkysten av Robert Island i Sør-Shetlandsøyane i Antarktis mellom Kermen Peninsula og den 2,7&nbsp;km lange halvøya som endar opp med Robert Point. Ho ligg mellom Edwards Point og Robert Point. Bukta har vorte djupare som følgje av at isbreen i bukta har trekt seg attende sidan slutten av 1900-talet. 

Vika er kalla opp etter busetnaden Devesilovo sør i Bulgaria.

## Kjelder
* Bulgarsk antarktisk stadnamnregister. Antarctic Place-names Commission. (detaljar på bulgarsk, grunnleggande data in English)
* SCAR Composite Antarctic Gazetteer.
Edgell Bay

**Edgell Bay** er ei bukt på nordaustsida av Nelson Island i Sør-Shetlandsøyane. Denne bukta vart gravt skissert på kartet til Powell av Sør-Shetlandsøyane i 1822. Ho vart kartlagd på ny i 1934-35 av eit lag frå Discovery Investigations på «Discovery II», som namngav ho etter viseadmiral sir John Augustine Edgell i Royal Navy.

## Kjelder
Eltanin Bay

**Eltanin Bay** er ei bukt i Antarktis sør i Bellingshausenhavet på kysten av Ellsworth Land vest for Wirth Peninsula. Ho vart kartlagd av US Geological Survey frå landmålingar og flyfoto tekne av U.S. Navy, 1961-66, og vart namngjeven av Advisory Committee on Antarctic Names etter forskingsfartøyet til US Antarctic Research Program, «Eltanin» som hadde mange forskingstokt i det sørlege Stillehavet.

## Kjelder
Emperor Bay

**Emperor Bay** er ei lita bukt på Brunt isbrem like vest for Halley Station. Ho fekk dette namnet av den ekspedisjonen til Royal Society under Det internasjonale geofysiske året på grunn av keisarpingvinkolonien på fastisen i bukta under 1956. Basen til ekspedisjonen låg nokre kilometer austover (1955-59) i Brunt isbrem.

## Kjelder
Ferrero Bay

**Ferrero Bay** er ei bukt kring 15&nbsp;nautiske mil brei, og som ligg like vest for Cosgrove isbrem og utgjer den vestlege delen av ei bukt mellom King Peninsula og Canisteo Peninsula. Ho vart kartlagd frå flyfoto teken av U.S. Navy Operasjon Highjump i desember 1946, og vart namngjeven av Advisory Committee on Antarctic Names etter kapteinløytnant H.H. Ferrero, sambandsoffiser for U.S. Navy Support Force i Antarktis i 1966-68.

## Kjelder
Fladerer Bay

**Fladerer Bay** er ei bukt mellom Wirth Peninsula og Rydberg Peninsula i Ellsworth Land i Antarktis. Ho vart kartlagd av US Geological Survey frå landmålingar og flyfoto tekne av U.S. Navy, 1961-66, og vart namngjeven av Advisory Committee on Antarctic Names etter kaptein George Fladerer, kaptein på USNS «Eltanin» på cruise til Antarktis.

## Kjelder
Freeth Bay

**Freeth Bay** er ei 8 km brei bukt på kysten av Enderby Land i Antarktis, som ligg 19 km vest for Spooner Bay i Alasheyev Bight. Ho vart kartlagd frå flyfoto teken av Australian National Antarctic Research Expeditions (ANARE) i 1956. Ho vart først vitja av ANARE under D.F. Styles i februar 1961 og kalla opp etter Gordon Freeth, som var australsk innanriksminster på denne tida.

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Freeth Bay|Freeth Bay]]» frå ,  den 30. november 2012.* 
*** oppgav desse kjeldene:*
Glacier Bight

**Glacier Bight** er ei open bukt på nordkysten av Thurston Island mellom Hughes Peninsula og Noville Peninsula. Ho vart først skissert frå flyfoto teken under U.S. Navy Operasjon Highjump i desember 1946, og vart namngjeven av Advisory Committee on Antarctic Names etter isbrytaren USS «Glacier», det første skipet som klarte å nå denne kysten, i februar 1960.

## Kjelder
Glade Bay

**Glade Bay** er ei bukt i Amundsenhavet mellom nordenden av Wright Island, føre Getz isbrem, og nordvestsida av Murray Foreland, Martin Peninsula, på Bakutis Coast i Marie Byrd Land i Antarktis. Ho vart kartlagd av US Geological Survey frå landmålingar og flyfoto av U.S. Navy frå 1959-67, og vart namngjeven av Advisory Committee on Antarctic Names etter offisren Gerald L. Glade i US Navy, som var helikopterpilot på USNS «Atka» under U.S. Navy Operasjon Deep Freeze, 1956-57, og nestkommanderande for Naval Support Force i Antarktis, 1975-76.

## Kjelder
Gould Bay

**Gould Bay** er ei bukt der Filchner isbrem møter nordausthjørnet av Berkner Island, sør i Weddellhavet. Ho vart oppdaga av Ronne antarktiske forskingsekspedisjon, 1947-48, leia av Finn Rønne i U.S. Navy Reserve, som namngav bukta etter Laurence M. Gould, som var geolog, geograf og nestkommanderande under Byrd-ekspedisjonen, 1928-30.

## Kjelder
Harald Bay

**Harald Bay** er ei bukt på kysten mellom Archer Point og Williamson Head i Oates Land i Antarktis. Kartografov Island ligg i bukta. Ho vart fotografert frå lufta av U.S. Navy Operasjon Highjump i 1947. Ho vart skissert og fotografert av Phillip Law, leiaren for Australian National Antarctic Research Expeditions («Magga Dan») den 20. februar 1959, og vart namngjeven av Australian Antarctic Names and Medals Committee etter kaptein Harald Møller Pederson, kaptein på «Magga Dan» under ekspedisjon.

## Kjelder
Harmon Bay

**Harmon Bay** er ei bukt på nordenden av Bear Peninsula mellom nordaustsida av Moore Dome, enden av Parkbreen og nordvestenden av Gurnon Peninsula, på Walgreen Coast i Marie Byrd Land i Antarktis. Ho vart kartlagd av US Geological Survey frå landmålingar og flyfoto av U.S. Navy, 1959-66, og vart namngjeven av Advisory Committee on Antarctic Names etter offsier Robert H. Harmon, som var nestkommanderande på USCGC «Burton Island» under U.S. Navy Operasjon Deep Freeze, 1969.

## Kjelder
Holmevika

**Holmevika** er ei bukt i Mac. Robertson Land i Antarktis som er 35 km brei. Det ligg mange øyar i bukta som ligg nord for Framnesfjella. Holmevika er stort sett snøfri og vart kartlagd av norske kartografar frå flyfoto teken av Lars Christensen-ekspedisjonen i januar-februar 1937, og namngjeven av dei mange holmane i vika.

## Øyar
* Azimuth Islands
* Flatøyholmane
** Béchervaise Island
** West Budd Island
* Giganteus Island
* Meholmane
* Nelson Rock
* Rouse Islands
* Welch Island
* Williams Rocks

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Holme Bay|Holme Bay]]» frå ,  den 30. november 2012.* 
*** oppgav desse kjeldene:*



## Bakgrunnsstoff
* Delvis kart over Holmevika
Land Bay

**Land Bay** er ei isfyllt bukt på kysten av Marie Byrd Land like aust for Groves Island. Ho vart oppdaga av U.S. Antarctic Service (USAS) (1939-41). Bukta har henta namn frå Landbreen som endar opp i bukta.
Larvik Harbour

**Larvik Harbour** er ei lita bukt sørvest for Lagrange Peak søraust på Brabant Island i Antarktiske Arkipel. Bukta vart grovt kartlagd av ein britisk ekspedisjon, 1920-22, og namngjeven av norske kvalfangarar etter Larvik sør i Noreg.
Lauritzen Bay

**Lauritzen Bay** er ei isdekt bukt på kysten mellom Cape Yevgenov og Coombes Ridge. Matusevich bretunge går i Coombes Ridge på vestsida av bukta. Ho vart fotografert frå lufta av U.S. Navy Operasjon Highjump i 1947. It was sketched and fotografert av Phillip Law, leader of ANARE (Australian National Antarctic Research Expeditions) («Magga Dan») on februar 20. 1959. Ho vart då namngjeven av Australian Antarctic Names and Medals Committee (ANCA) etter Knud Lauritzen, ein skipseigar frå København i Danmark, eigar av «Magga Dan» og andre fartøy nytta av ANARE sidan 1954.
Lazarev Bay

**Lazarev Bay** er ei bukt som skil Aleksanderøya frå Rothschild Island og grensar i sør til Wilkins isbrem som møter austsida av Rothschild Island og vestsida av Aleksanderøya (delvis Cape Vostok, Havre Mountains og Lassus Mountains). Nordkysten av Aleksanderøya vart oppdaga frå avstand av ein russisk ekspedisjon i 1821 under Fabian Gottlieb von Bellingshausen. Bukta vart først kartlagd frå flyfoto teken av Ronne antarktiske forskingsekspedisjon (RARE), 1947-48, av Searle frå Falkland Islands Dependencies Survey (FIDS) i 1960. Ho vart namngjeven av United Kingdom Antarctic Place-Names Committee (UK-APC) etter løytnant Mikhail Petrovitsj Lazarev (1788-1851), nestkommanderande på den russiske ekspedisjonen og offiser på sluppen «Mirnyy». To mindre øyar ligg inne i isen i Wilkins isbrem med Lazarev Bay, Dint Island og Umber Island.

## Sjå òg
* Couperin Bay
* Schokalsky Bay
Ledda Bay

**Ledda Bay** er ei grunn bukt på nordsida av Grant Island, utanfor kysten av Marie Byrd Land. Ho vart oppdaga og først kartlagd frå USS «Glacier» (kaptein Edwin A. McDonald, USN) den 4. februar 1962. Ho er kalla opp etter R.J. Ledda i U.S. Navy, som var kvartermeister ombord på «Glacier» då bukta vart oppdaga.
Leningradbukta

**Leningradbukta** er ei bukt i isbremmen langs Dronning Maud Land like vest for Lazarevisen. Leningradskiy Island ligg inst i bukta. Ho vart kartlagd av Den sovjetiske antarktisekspedisjonen (SovAE) i 1959 og vart namngjeven av dei etter byen Leningrad.

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Leningradskiy Bay|Leningradskiy Bay]]» frå ,  den 30. november 2012.* 
*** oppgav desse kjeldene:*
Iceberg Bay

**Iceberg Bay** er ei bukt på sørkysten av Coronation Island mellom Cape Hansen og Olivine Point i Sør-Orknøyane i Antarktis. Ho vart namngjeven av Matthew Brisbane, som grovt kartla sørkysten av Coronation Island under rettleiing av James Weddell i 1823.

## Kjelder
Hull Bay

**Hull Bay** er ei isfylt bukt fylt opp av Hullbreen, mellom Lynch Point og Cape Burks, på kysten av Marie Byrd Land i Antarktis. Ho vart oppdaga av U.S. Antarctic Service, 1939-41, og har fått namn frå Hullbreen. Breen vart kalla opp etter den amerikanske statssekretæren Cordell Hull.

## Kjelder
Norvegiabukta

**Norvegiabukta** er ei vik på nordsida av Kapp Ingrid på vestsida av Peter I Øy. Ho kalla opp etter «Norvegia», det norske forskingsfartøyet som vitja øya i februar 1929. Mannskapet deltok i kartlegginga av øya, i sjømålingar og mudring.
Pankratz Bay

**Pankratz Bay** er ei bukt i vestenden av Siple Island, utanfor kysten av Marie Byrd Land. Bukta er like sør for Lovill Bluff og opnar opp mot Wrigley Gulf. Ho vart kartlagd av US Geological Survey (USGS) frå landmålingar og flyfotografi i U.S. Navy, 1959-65. Ho vart namngjeven av Advisory Committee on Antarctic Names (US-ACAN) etter Leroy M. Pankratz frå US Antarctic Research Program (USARP) som var geomagnetikar og seismolog ved Byrd Station i 1965.
Posadowsky Bay

**Posadowsky Bay** (tysk *Posadowskybai*) er ei open bukt i nærleiken av Gaussberg, like aust for West isbrem. Ho vart oppdaga i februar 1902 av Den tyske antarktisekspedisjonen under Erich von Drygalski, som namngav ho etter grev Arthur von Posadowsky-Wehner, ein tysk statssekretær som støtta Drygalski-ekspedisjonen.

## Kjelder
Ronne Entrance

**Ronne Entrance** er ei brei vik i George VI Sound som opnar ut mot Bellingshausenhavet ved sørvestsida av Aleksanderøya i Antarktis. Sørsida av Monteverdi Peninsula ligg nord for Ronne Entrance medan  Ellsworth Land ligg sør for innløpet. Innløpet er dekt av is det meste av året og får is frå George VI Sound og George VI isbrem frå sørvest. Ronne Entrance får òg noko is frå Bach isbrem (som skil sørsida av Beethoven Peninsula frå nordsida av Monteverdi Peninsula) og Wilkins isbrem (hovudsakleg frå sørvestdelen av isbremmen). Det ligg nokre øyar i Ronne Entrance, hovudsakleg i sørvest. Somme av desse øyane er Eklund Islands, DeAtley Island, Spaatz Island, Case Island og Smyley Island. Ho vart oppdaga på ein sledetur rundt sundet i desember 1940 av Finn Rønne og Carl Eklund frå U.S. Antarctic Service (USAS), 1939-41, og namngjeven «Ronne Bay». Finn Rønne la bak seg fleire kilometer med ski og hundeslede enn nokon anna i historia og kartla den siste ukjende kystlinja på jorda under Ronne antarktiske forskingsekspedisjon i 1947.

Sidan 1940 har botnen av bukta trekt seg austover og inn i George VI Sound, slik at det ikkje lenger kunne kallast ei bukt. Namnet vart derfor endra til Ronne Entrance, for å halde på namnet, som er kalla opp etter familien Rønne. Faren Martin Rønne deltok på den norske ekspedisjonen til Amundsen, 1910-12, og Byrd-ekspedisjonen 1928-30; sonen Finn Rønne (d. 1980), deltok på Byrd-ekspedisjonen, 1933-35, og USAS, 1939-41. Som kaptein  kaptein leia Finn Rønne Ronne antarktiske forskingsekspedisjon, 1947-49 og vart den vitskaplege og militære leiaren for USA i Weddellhavet. Kona hans, Edith Rønne, vart den første kvinna som overvintra på kontinentet. 

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Ronne Entrance|Ronne Entrance]]» frå ,  den 30. november 2012.* 
*** oppgav desse kjeldene:*
Rakiura nasjonalpark

**Rakiura National Park** er eit naturreservat på Stewart Island/Rakiura på New Zealand. Han dekkjer eit areal på 1&nbsp;570&nbsp;km², dette er om lag 85&nbsp;% av Stewart Island, som er den tredje største øya på New Zealand. 

## Historie
Nasjonalparken vart offisielt opna 9. mars 2002 som den 14. av nasjonalparkane på New Zealand. Ved opninga var statsministeren Helen Clark, miljøministeren Sandra Lee og fjellklatraren sir Edmund Hillary. 

Parken er sett saman av eit nettverk av tidlegare naturreservat, andre verna område og statlege skogar. Han omfattar ikkje det bymessige området kring Halfmoon Bay (Oban), ein del vegar, eller ein del privat eller maori-eigd land lenger innover i landet.

Ein kjedeskulptur ved inngangen til parken symboliserer maorimytologien om øya, som seier at Sørøya er danna av kanoen til halvguden Māui og at Rakiura utgjorde ankeret. Det alternative namnet på øya, «Te Punga o Te Waka a Māui», tyder ‘ankeret til  Māui sin kano’. Skulpturen blei utforma av kunstnaren Russell Beck frå Southland, og blei avduka som del av opninga av nasjonalparken. I 2008 blei det reist ein liknande skulptur i Bluff som representerer den andre enden av kjeda.

Den populære turruta Rakiura Track ligg inne i nasjonalparken.

## Natur

Mange stadeigne fugleartar held til i parken, og Rakiura byr kanskje på dei beste høva på New Zealand til å sjå kiviar i naturlege omgjevnadar. Dette er delvis også på grunn av at det ikkje finst røyskatt eller ilder på øya. Det er sørbrunkivi eller *tokoeka* som lever på øya, den største kiviarten. Ein reknar med at det finst rundt 15&nbsp;000 kiviar på Stewart Island/Rakiura.

Somme kystområde i parken er hekkeområde for den trua arten gulaugepingvin.

## Kjelder


**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Rakiura National Park|Rakiura National Park]]» frå ,  den 30. november 2012.*  


## Bakgrunnsstoff
*Department of Conservation informasjon om Rakiura National Park.
Rosshavet

**Rosshavet** er ei stor bukt i Sørishavet i Antarktis mellom Victoria Land og Marie Byrd Land.

## Skildring
Rosshavet vart oppdaga av James Ross i 1841. Vest i Rosshavet ligg Ross Island med vulkanen Mount Erebus, i aust ligg Roosevelt Island. Den sørlege delen av bukta er dekt av Rossisen. Roald Amundsen starta ekspedisjonen sin mot Sørpolen i 1911 frå Hvalbukta, som ligg i sjølve isen. Vest i Rosshavet ligg McMurdo Sound som er ei hamn som vanlegvis er isfri om sommaren. Den sørlegaste delen av Rosshavet er Gould Coast, som ligg kring 300 km frå Den geografiske sørpolen. 

Alle landmassar i Rosshavet er gjort krav på av New Zealand og høyrer til Ross Dependency. 

## Økologisk tyding og bevaring
Dyre- og plantelivet i Rosshavet liknar andre marine regionar i det sørlege Antarktis. Særleg om sommaren fører det næringsrike vatnet til mykje plankton her, som igjen gjev næring for større artar, som fisk, sel, kval og sjøfugl. 

Langs kysten av bukta finn ein hekkestader for adeliepingvin og keisarpingvin, som det finst mange av kring Rosshavet, både mot kysten og ut mot det opne havet. 

Rosshavet er eit av dei siste havområda på jorda som er relativt urørt av menneskeleg aktivitet. På grunn av dette er området nesten heilt fritt for forureining, overfiske og innføring av framande artar. Rosshavet har derfor vorte eit fokusområde for miljøvernsgrupper. Rosshavet vert av marinbiologar rekna for å ha eit særs høgt biologisk mangfald. Til dømes vart ein 10 meter lang kjempeblekksprut på 495 kg fanga i Rosshavet den 22. februar 2007. 

## Sjå òg
* Beaufort Island
* Isfjell B-15
* McMurdo Sound
* Ross Dependency
* Ross Gyre
* Rossisen
* Ross Island

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Ross Sea|Ross Sea]]» frå ,  den 30. november 2012.* 
*** oppgav desse kjeldene:*

## Bakgrunnsstoff
*J.Glausiusz, 2007, ''Raw Data: Beacon Bird of Climate Change.'' Discover Magazine.
*Gunn, B., nd, ''Geology The Ross Sea Dependency including Victoria-Land '' Ross Sea, Antarctic, Including the Ross Sea Dependency, the Sub Antarctic islands and sea, up to New Zealand from the Pole.
*K.Hansen, 2007, ''Paleoclimate: Penguin poop adds to climate picture.'' Geotimes.
*International Polar Foundation, 2007, ''Interview with dr. Steven Emslie: The adeliepingvinar' Diet Shift.'' SciencePoles website.
*C.Michael Hogan. 2011, ''Ross Sea''. Eds. P.Saundry & C.J.Cleveland. Encyclopedia of Earth. National Council for Science and the Environment. Washington DC
*Locarnini, R.A., 1995, the ''Ross Sea.'' Quarterdeck, vol. 1, no. 3.(Department of Oceanography, Texas A&M University, College Station, Texas.)
*
Sandefjordbukta i Princess Elizabeth Land

**Sandefjordbukta** (*Sandefjord Bay*) var ei isbukt inst i Prydzbukta, ved austsida av Amery isbrem. Bukta finst ikkje lenger ettersom ho vart dekt av isen frå Amery isbrem. Ho låg inst i Prydzbukta og var kring kring 46&nbsp;km brei. Vika grensa i vest til Amery isbrem, i aust til Publications isbrem, og i sør til fastlandet. 

Ho vart oppdaga i februar 1935, av kaptein Klarius Mikkelsen i kvalbåten «Thorshavn» og namngjeven etter Sandefjord i Noreg. Dei gav ho namnet Sandefjordbukta etter byen Sandefjord, som var senter for den norske kvalfangstindustrien. 

I amerikanske kjelder blir bukta kalla *Sandefjord Ice Bay* eller Sandefjordisbukta. Leddet «ice bay» eller «isbukt» vart lagt til namnet for ikkje forveksle ho med Sandefjordbukta på Peter I Øy. 

## Sjå òg
* Knattskjera
* Landing Bluff

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Sandefjord Bay|Sandefjord Bay]]» frå ,  den 30. november 2012.* 
*** oppgav desse kjeldene:*
Schokalsky Bay

**Schokalsky Bay** er den austlegaste bukta på Aleksanderøya i Antarktis, 17&nbsp;km brei ved innløpet og 11 km lang. Ho ligg mellom Mount Calais og Cape Brown langs austkysten av Aleksanderøya og George VI isbrem i George VI Sound. Hamptonbreen kalvar store mengder is ut i bukta ved Schokalsky Bay. Isen er i stykke og ujamn, så bukta høver seg ikkje for slederuter inn mot Aleksanderøya. Bukta vart oppdaga frå avstand i 1909 og grovt kartlagd av Den franske antarktisekspedisjonen under Charcot som, trudde det var eit sund og kalla det «Detroit Schokalsky» etter Julij M. Sjokalskij, ein russisk geograf, meteorolog og oseanograf. Charcot nytta skrivemåten Schokalsky som mannen sjølv nytta då han transkriberte namnet sitt. Kysten i nærleiken vart fotografert frå lufta og bukta vart grovt kartlagd i 1937 av British Graham Land Expedition, men Charcot sin «Detroit Schokalsky» vart ikkje identifisert. Landmålingar utført av Falkland Islands Dependencies Survey i 1948 identifiserte denne bukta som kjennemerket opphavleg namngjeve av Charcot.

## Kjelder
Seraph Bay

**Seraph Bay** er ei open bukt ved søraustenden av Thurston Island i Antarktika. Ho grensar til Cape Annawan i nordvest, Abbot isbrem i sørvest og Dustin Island i søraust oppdaga av medlemmar frå U.S. Antarctic Service (USAS) på flyturar frå skipet «Bear» i februar 1940. Bukta vart meir nøyaktig skissert av U.S. Navy Bellingshausen Sea Expedition i februar 1960. Ho vart namngjeven av US-SCAN etter briggen «Seraph» frå Stonington som i 1830 under kaptein Benjamin Pendleton, segla vestover frå Sør-Shetlandsøyane, og nådde så langt vest som 101 ºW, sør for 60 ºS.

## Kjelder
Siniff Bay

**Siniff Bay** er ei bukt mellom Verleger Point og Melville Point, langs kysten av Marie Byrd Land. Ho vart kartlagd av US Geological Survey (USGS) frå landmålingar og flyfoto tekne av U.S. Navy, 1959-65. Ho vart namngjeven av Advisory Committee on Antarctic Names (US-ACAN) etter Donald B. Siniff, leiaren for eit lag frå US Antarctic Research Program (USARP) som studerte weddellsel i McMurdo Sound-området 1971-72. Han arbeidde òg ved McMurdo Station dei tre føregåande somrane og deltok i International Weddell Sea Oceanographic Expedition i 1967-68.

## Kjelder
Smithfjorden

**Smithfjorden** er ein fjord som delvis er fylt av istunga til Barnettbreen. Han ligg mellom Cape Moore og Cape Oakeley langs kysten av det nordlege Victoria Land, og vart oppdaga av kaptein James C. Ross i 1841, som namngav han etter Alexander J. Smith, førstestyrmann på «Erebus».

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Smith Inlet|Smith Inlet]]» frå ,  den 30. november 2012.* 
*** oppgav desse kjeldene: 
* *
Spooner Bay

**Spooner Bay** er ei 10 km brei bukt på kysten av Enderby Land, som ligg 19 km aust for Freeth Bay i Alasheyev Bight. Ho vart kartlagd frå flyfoto teken av Australian National Antarctic Research Expeditions (ANARE) i 1956. Ho vart først vitja av Australian National Antarctic Research Expeditions (ANARE) («Thala Dan») under D.F. Styles i februar 1961 og kalla opp etter Bill Spooner, dåverande energiminsiter i Australia.

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Spooner Bay|Spooner Bay]]» frå ,  den 30. november 2012.* 
*** oppgav desse kjeldene:*
Sulzberger Bay

**Sulzberger Bay** er ei bukt mellom Fisher Island og Vollmer Island, langs kysten av King Edward VII Land. Ho vart oppdaga av Byrd-ekspedisjonen den 5. desember 1929, og vart namngjeven av Byrd etter Arthur H. Sulzberger, som publiserte New York Times og støtta Byrd-ekspedisjonane i 1928-1930 og 1933-1935.

Sulzberger Bay ligg føre **Sulzberger isbrem** (), ein isbrem som er kring 137&nbsp;km lang og 80&nbsp;km brei langs kysten av Marie Byrd Land mellom Edward VII Peninsula og Guest Peninsula. Isbremmen vart observert og grovt kartlagd av Byrd-ekspedisjonen (1928-1930).

**Sulzberger Basin** () er eit havbasseng sentralt i Rossisen nær Sulzberger Bay.

## Isfjelldanning
Isbremmen kalva fleire isfjell i dagane etter 12. mars 2011, same dag som jordskjelvet og tsunamien i Sendai i Japan. Forskarar har knytt denne iskalvinga til tsunamien som nådde isbremmen kring 13&nbsp;600&nbsp;km unna episenteret til jordskjelvet. Det største isfjellet var omtrent like stort som Manhattan Island. I alt kalva isbremmen isfjell som dekte i alt nesten 125&nbsp;km2. Denne delen av isbremmen hadde ikkje flytta seg sidan 1946.

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Sulzberger Bay|Sulzberger Bay]]» frå ,  den 30. november 2012.* 
*** oppgav desse kjeldene:*

## Bakgrunnsstoff
*Japan's Tsunami Rips Icebergs Double the Size of Manhattan From Antarktis
*Tsunami Broke Antarctic ice shelf &nbsp;â€” Discovery News
*Japan Tsunami Broke Off Icebergs i Antarctic&nbsp;â€” Wired.com
Vahselbukta

**Vahselbukta** (tysk *Vahselbucht*) er ei bukt som er kring 11 km brei og som ligg i vestleg delen av Luitpold Coast i Antarktis.

Bukta får istilførsel frå Schweitzerbreen og Lerchenfeldbreen. Ho vart oppdaga av Den tyske antarktisekspedisjonen 1911&ndash;1912, leia av Wilhelm Filchner. Filchner kalla bukta opp etter kaptein Richard Vahsel på ekspedisjonsskipet «Deutschland», som døydde under ekspedisjonen, visstnok av syfilis. Filchner gav seinare bukta namnet *Herzog Ernst Bucht* etter at store delar av isen kring bukta braut laus og danna ei mykje større bukt, men oppdagarar har sidan gått attende til Vahselbukta.

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Vahsel Bay|Vahsel Bay]]» frå ,  den 30. november 2012.*
Wise Bay

**Wise Bay** er ei isfylt bukt ved enden av Ekbladbreen i Antarktika, som opnar opp mot Rossisen like vest for Driscoll Point. Ho vart namngjeven av New Zealand Geological Survey Antarctic Expedition (NZGSAE) (1959-60) etter K.C. Wise, som var eit ekspedisjonsmedlem og overvintra i 1959.

## Kjelder
Wrigley Gulf

**Wrigley Gulf** er ei bukt langs kysten av Antarktis, på sjøsida av Getz isbrem. Bukta grensar til Grant Island, Dean Island og Siple Island, som delvis ligg inne i isbremmen.

Wrigley Gulf vart oppdaga i desember 1940 av U.S. Antarctic Service (USAS), og kalla opp etter Philip Wrigley, ein produsent frå Chicago som støtta ekspedisjonen. 

## Kjelder
Adamsfjorden i Antarktis

**Adamsfjorden**, òg til tider kalla **Bukhta Semerka**, **Bukhta Semyorka** eller **Seven Bay**, er ein fjord som er kring 21 km lang i den nordaustlege delen av Amundsen Bay, like sør for Mount Riiser-Larsen. Han vart fotografert og kartlagd frå flyfoto teken under ANARE (Australian National Antarctic Research Expeditions) i 1956. Eit lag frå ANARE leia av Phillip Law som segla inn i fjorden med eit motorfartøy frå «Thala Dan» den 14. februar 1958 og gjekk i land ved foten av Mount Riiser-Larsen. Han vart namngjeven av ANCA etter Ian L. Adams, øvstkommanderande ved Mawson Station i 1958.

## Kjelder
Bigourdanfjorden

**Bigourdanfjorden** er ein 19 km lang fjord mellom Pourquoi Pas Island og sørvestdelen av Arrowsmith Peninsula, langs vestkysten av Graham Land. Han vart oppdaga av Den franske antarktisekspedisjonen, 1908-10, under Jean-Baptiste Charcot, og vart namngjeven av han etter Guillaume Bigourdan, ein kjend fransk astronom. Han vart grovt kartlagd av British Graham Land Expedition, 1934-37, under John Riddoch Rymill, og kartlagd på ny av Falkland Islands Dependencies Survey, 1948-50.

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Bigourdanfjorden|Bigourdanfjorden]]» frå ,  den 1. desember 2012.* 
*** oppgav desse kjeldene: 
* *
Bourgeoisfjorden

**Bourgeoisfjorden** er ein 48 km lang fjord som ligg mellom austsidene av Pourquoi Pas Island og Blaiklock Island og vestkysten av Graham Land. Han skil Loubet Coast i nord frå Fallières Coast i sør. Fjorden vart oppdaga av Den franske antarktisekspedisjonen, 1908-10, under Jean-Baptiste Charcot, og vart namngjeven av han etter oberst Joseph E. Bourgeois, leiar av den geografiske tenesta i den franske hæren. Fjorden vart meir nøyaktig skissert i 1936 av British Graham Land Expedition under Rymill.

## Sjå òg
* Lliboutrybreen

## Kjelder
* SCAR Composite Antarctic Gazetteer.
*
Ellisfjorden

**Ellisfjorden** er ein lang, smal fjord mellom Breidneset og Mulehalvøya i Vestfold Hills i Antarktis. Han vart fotografert av Lars Christensen-ekspedisjonen (1936-37), og kartlagd av norske kartografar som ei bukt og restane av ein innsjø som vart kalla «Mulvik» og «Langevatnet». Analysar av John Roscoe frå flyfoto teken av U.S. Navy Operasjon Highjump (1946-47) synte at desse to hang i saman. Vika fekk det nye namnet Ellisfjorden av Roscoe etter Edwin E. Ellis, som var flyfotograf under U.S. Navy Operasjon Highjump då dei flydde over området.

## Kjelder
Krokfjorden i Antarktis

**Krokfjorden** er ein smal, svingete fjord mellom Mulehalvøya og Sørdsdalbreen i sørenden av Vestfold Hills. Han vart kartlagd frå flyfoto teken av Lars Christensen-ekspedisjonen (1936-37) og namngjeven av dei. 

## Kjelder
Lallemandfjorden

**Lallemandfjorden** er ein fjord aust for Arrowsmith Peninsula og vest for Pernik Peninsula på Loubet Coast på vestsida av Den antarktiske halvøya. Han er over 48&nbsp;km lang og vart namngjeven av Jean-Baptiste Charcot etter den franske geografen Charles Lallemand.  Fjorden startar ved Sharpbreen og går om lag frå sør til nord, og munnar ut i Crystal Sound nær Detaille Island.

## Isbrear
Haefelibreen, Finsterwalderbreen og Sharpbreen er tre isbrear som munnar ut i fjorden.

## Sjå òg
*Shmidt Point

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Lallemandfjorden|Lallemandfjorden]]» frå ,  den 1. desember 2012.* 
*** oppgav desse kjeldene:*
* SCAR Composite Gazetteer of Antarctica.
Langnesfjorden

**Langnesfjorden** er ein 18 km lang, smal fjord mellom Langneset og Breidneset i Vestfold Hills. Han vart kartlagd frå flyfoto under Lars Christensen-ekspedisjonen (1936-37) og kalla opp etter Langneset. John Roscoe studerte i 1952 flyfoto teken av U.S. Navy Operasjon Highjump (1946-47) og synte at fjorden strekkjer seg lenger aust enn ein tidlegare hadde trudd, og at han omfatta det som tidlegare hadde vore kartlagd som ein innsjø, som nordmennene hadde kalla «Breidvatnet».

## Kjelder
Laubeuffjorden

**Laubeuffjorden** er ein 40&nbsp;km fjord i Antarktis som ligg mellom den austlege sentrale delen av Adelaide Island og den sørlege delen av Arrowsmith Peninsula i Graham Land. Han knyter Hanusse Bay i nord til Marguerite Bay i sør. Den sørlege grensa mellom Laubeuffjorden og Marguerite Bay består av linja mellom Rothera Point, Adelaide Island og  Cape Sàenz, som er det sørlegaste neset på Arrowsmith Peninsula Fjorden vart oppdaga av Den franske antarktisekspedisjonen, 1908-10. under Jean-Baptiste Charcot, og vart namngjeven av han etter Maxime Laubeuf, ein fransk skipsmaskinist som hadde oppsyn med motoren for skipet «Pourquoi-Pas».

Det ligg fleire øyar i Laubeuffjorden. Den største og nordlegaste av desse er Day Island, etterfølgd av Wyatt Island litt lenger sør. Enno lenger sør ligg den mindre Webb Island og Pinero Island. Det ligg òg fleire mindre skjer og holmar i fjorden, som Brockhamp Islands, Covey Rocks og Killingbeck Island

Fleire store isbrear kalvar i Laubeuffjorden. Frå Arrowsmith Peninsula er desse Wardbreen, Vallotbreen og Nyebreen. Frå Adelaide Island kjem den store Shamblesbreen som endar ved Stonehouse Bay, ei stor bukt på vestsida av Laubeuffjorden.

## Kjelder
Hóv

Ein **hóv** er den nedste delen av på foten til eit upartåa hovdyr, til dømes hest. Hos hesten er alle tær utanom tåa i midten vekkdanna, så sjølve hóven hos hesten tilsvarar langfingerneglen hos oss menneske.

## Anatomi
Ordet hóv vert nytta både om det harde skjoldet av keratin kring nedste tåleddet, og om heile nedste del av foten med dei indre delane: hovbeinet, hovleddet, hovsenebeinet, nedste ende av kronbeinet, nedste delen av draktbruskene og blautvevet som ligg omkring. Den ytste delen av hovkapselen veks heile tida og erstattar det som vert slite bort.

## Eigenskapar
Hóven vernar mot skade, fukt og uttørring av foten. Han har støytdempande eigenskapar og spelar ei rolle i blodomlaupet til dyret.

## Stell
Hos tamhest treng hóven dagleg stell og ettersyn. Dei fleste hestar som er i arbeid går med hestesko, medan dei fleste unghestar går berrføtte. Nokre hesteeigarar vel også å la hestar som blir ridd på utan sko. Uansett om hóven er skodd eller ikkje, må hóven verkast med jamne mellomrom. Dette gjerast vanlegvis med 6-8 vekers mellomrom. Om hesten går med sko vert verkinga vanlegvis gjort av hovslagar.

## Sjukdomar
Mange vanlege hestesjukdomar går på hovane, mellom anna fang eller laminitt.

## Kjelder
*Store norske leksikon om hóv