open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Lodve Torfinnsson

**Lodve Torfinnsson** (*Hlöðvir*) var jarl på Orknøyane, truleg frå omkring 980, til han døydde omkring 991.
Han er omtala i Orknøyingasoga, i soga om Olav Tryggvason (kap.16), soga om Olav den heilage (kap. 96). Opplysningane er usikre og kan berre i liten grad verifiserast frå andre kjelder.

## Liv og lagnad
I sogene er det opplyst at Lodve var son til orknøyjarlen Torfinn Einarsson (Hausakljuv) og at han hadde fire brør: Arnfinn, Håvard, Ljot og Skule. Han hadde òg to systre som vi ikkje kjenner namnet på. Kvar av systrene fekk ein son som heitte Einar; Einar Klining (*kliningr*) og Einar Hardkjeft (*harðkjotr*).

Etter at broren Ljot døydde etter slaget ved Skitten Moore, vart Lodve jarl over Orknøyane. Han var den sist overlevande av sønene etter Torfinn Hausakljuv. 

Lodve vart gift med Edna (*Audnu*), dotter åt ein irsk konge som sogene kallar Kjarval (*Kiarvals Irakonungs*), og dei fekk sonen Sigurd. Sogene gir få opplysningar om Lodve, men truleg heldt han fast på herredømet over Katanes, som far hans hadde lagt under seg. Han døydde sottedauden og han skal vere gravlagd i Hamn (Huna) på Caithness, nær John o'Groats.

Etter han vart sonen Sigurd Lodvesson ny jarl over Orknøyane.

## Namnet ''Hlöðvir''
Det norrøne namnet *Hlöðvir* blir oftast omsett til «Lodve» på norsk og Lodve Torfinnsson jarl var kanskje den første personen i norrøn tid som hadde dette namnet. Det  er eit uvanleg namn og ikkje kjent frå tidlegare tider i norrøne kjelder, men det kan ha samanheng med det franske namnet «Louis». I «Fornmanna sögur: eptir gömlum handritum» er namnet Hlöðvir brukt i eit «*Sögubrot*», der det står om sonen til Karl den Store: *Hlöðvir hafði Frakkaland ok konúnga nafn*. Det er såleis nærliggande å tenke seg at Torfinn Hausakljuv kalla opp att sonen sin etter den historiske franske kongen Ludvig den fromme (Louis the Pious) som levde i tida 778-840.

## Kong Kjarval
*Kjarval Irskekonge* (Kjarvalr Írakonungr) er nemnt fleire stader i dei norrøne sogene, og i den islandske landnåmaboka. Han er blitt identifisert som *Cerball mac Dúnlainge*, konge av *[[Osraige]]*, som døydde i 888 og dermed kan han ikkje ha vore verfar til Lodve jarl. Det kan likevel tenkast at sogeskrivaren meinte å ville opplyse at Edna var ein *etterkomar* av den irske kongen.

## Referansar


## Bakgrunnsstoff
* Orknøyingenes saga omsett av Anne Holtsmark (Oslo 1970)
* Sigurd Lodvesson Digre Norsk Biografisk Leksikon
Adam Nelson

**Adam Nelson** () er ein USA-amerikansk tidlegare friidrettsutøvar frå Atlanta i delstaten Georgia. Han vart verdsmeister i kulestøyt under VM 2005 i Helsinki, og vann elles OL-sølv og tre VM-sølv i tida 2000-07. I 2012 vart han tilkjend gullmedaljen ved Sommar-OL 2004, då resultatet til den opphavlege vinnaren vart annullert.

## Aktiv

Nelson fekk sitt gjennombrot då han deltok i dei olympiske sommarleikane 2000 i Sydney, der hans 21,21 m gav han sølvmedaljen, åtte centimeter bakom vinnaren Arsi Harju og ein centimeter betre enn tredjemann, John Godina.

Også frå VM 2001 i Edmonton og VM 2003 i Paris reiste Nelson heim med sølvmedaljar. I Edmonton støytte han som lengst 21,24 m, heile 60 centimeter kortare enn sigerherren Godina. I Paris i 2003 vart han lengste støyt målt til 21,26 m, kviterussaren Andrej Mikhnevitsj vann med 21,69 m. Den 18. mai 2002, i sesongen mellom dei verdsmeisterskapane, sette Nelson personleg rekord med 22,51 m under eit stemne i Portland.

Nelson var ein av favorittane i kulestøyt ved Sommar-OL 2004. Han innleia  finalen med å støyte 21,16 m, ukrainske Jurij Bilonoh nådde 21,15 m og låg på andreplass. Også i andre omgang nådde Bilonoh 21,15. Stillinga stod seg til siste omgang, då støytte Bilonog 21,16 m og vart tildelt gullet på betre andrestøyt enn Nelson. Åtte år seinare vart prestasjonen til Bilonoh annullert og Nelson tildelt gullmedaljen.

Også under VM 2005 lukkast Nelson å vinne gull, då med eit lengstestøyt på 21,73 m. To år seinare vann han sitt tredje VM-sølv i Osaka, landsmannen Reese Hoffa vann tevling med eit støyt på 22,04 m.

Nelson deltok i sitt siste store meisterskap i 2011, og vart sjuandemann i VM i Daegu.

### Medaljar og plasseringar i internasjonale meisterskap
*OL 2000 i Sydney: Sølvmedalje – 21,21 m, bakom Arsi Harju (21,29 m)
*VM 2001 i Edmonton:Sølvmedalje – 21,24 m, bakom John Godina (21,87 m)
*VM 2003 i Paris: Sølvmedalje – 21,26 m, bakom Andrej Mikhnevitsj (21,69 m)
*OL 2004 i Aten: Gullmedalje – 21,16 m, framom Joachim B. Olsen (21,07 m)
*VM 2005 i Helsinki: Gullmedalje – 21,73 m, framom Rutger Smith (21,29 m)
*VM 2007 i Osaka: Sølvmedalje – 21,61 m, bakom Reese Hoffa (22,04 m)
*OL 2008 i Beijing: Nr 11 (20,56 m i kvalifiseringa)
*VM 2009 i Berlin: Nr 5 – 21,11 m
*VM 2011 i Daegu: Nr 7 – 20,29 m

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Adam Nelson|Adam Nelson]]» frå ,  den 19. august 2016.*
Love Attack

***Love Attack*** er det attande studioalbumet til den amerikanske soulmusikaren Isaac Hayes. Albumet kom ut 20. september 1988 på CBS og Columbia Records. Det inneheld ein ny versjon av Jerry Butler sin «I Stand Accused», som Hayes alt hadde spelt i 1970 på albumet *[[The Isaac Hayes Movement]]* og ein versjon av Billy Joel sin «She's Got a Way». Som på det førre albumet *U-Turn*, består *Love Attack* hovudsakleg av synthesizerar og trommemaskinar, og mange av dei same musikarane, som Gerald Jackson og Bill Mueller.

## Innhald

## Medverkande
*Isaac Hayes – vokal, synthesizerar, akustisk piano, dataprogrammering
*Gerald Jackson – synthesizerar, trommemaskinprogrammering
*Bill Mueller  – gitar
*Ronnie Garrett – bassgitar
*Myra Walker og Brenda Jones William – korvokal
*Produsert og arrangert av Isaac Hayes
*Innspelt og miksa av Ron Christopher
*Mastera av Glen Meadows
*Plateomslag og fotografi av Allen Weinberg og William Coupon

## Kjelder


**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Love Attack|Love Attack]]» frå ,  den 19. august 2016.* 
*** oppgav desse kjeldene:*
Raw & Refined

***Raw & Refined*** er det 20. studioalbumet til den amerikanske soulmusikaren Isaac Hayes. Albumet kom ut 23. mai 1995 på Virgin Records, same dagen som *[[Branded av Isaac Hayes|Branded]]*. Dette albumet består av instrumentalar, både nye og gamle, men ingen av dei var gjevne ut før. 

## Innhald

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Raw &#38; Refined|Raw &#38; Refined]]» frå ,  den 19. august 2016.* 
*** oppgav desse kjeldene:*
Branded av Isaac Hayes

***Branded*** er det 21. og siste studioalbumet til den amerikanske soulmusikaren Isaac Hayes. Albumet kom ut 23. mai 1995 på Virgin Records, same dagen som *[[Raw and Refined]]*.

Albumet inneheld to coverlåtar, «Fragile» av Sting og «Summer in the City» av The Lovin' Spoonful. «Hyperbolicsyllabicsesquedalymistic» vart først spelt av Isaac Hayes på *[[Hot Buttered Soul]]* i 1969. Denne nye versjonen inneheld en rap av rapparen Chuck D 

## Innhald

## Kjelder


**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Branded (Isaac Hayes album)|Branded (Isaac Hayes album)]]» frå ,  den 19. august 2016.* 
*** oppgav desse kjeldene:*
Chocolate Salty Balls

«**Chocolate Salty Balls (P.S. I Love You)**» er ein song frå 1998 frå den animerte komiserien *[[South Park]]*, framført av karakteren Chef og gjeven ut på albumet *[[Chef Aid: The South Park Album]]*.

Songen vert sungen av Isaac Hayes, stemmeskodespelaren for Chef. Songen vart opphavleg framført i epsioden «Chef's Salty Chocolate Balls», der Chef lagar salte sjokoladekuler. Han byrjar så å syngje teksten som er grunnlaget for singelen. 

Singelen nådde toppen av UK Singles Chart og singellista i Irland, og ein 14. plass i Australia. Songen var skriven av *South Park* co-creator Trey Parker and produced by Rick Rubin.

## Musikkvideo
Musikkvideoen til songen består av forskjellige klipp frå sesong ein og to av *South Park*. 

## Innhald
;Europeisk CD-singel
# «Chocolate Salty Balls (P.S. I Love You)» – 4:01
# «O Holy Night (Snippet)» (Eric Cartman med Kyle Broflovski og Mr. Garrison) – 2:00

;Europeisk/Australsk CD maxi-singel
# «Chocolate Salty Balls (P.S. I Love You)» – 3:55
# «O Holy Night (Snippet)» (Eric Cartman med Kyle Broflovski og Mr. Garrison) – 2:21
# «Oh Little Town of Bethlehem» (Ned Gerblansky med Uncle Jimbo) – 0:58

;Britisk maxi-singel
# «Chocolate Salty Balls (P.S. I Love You)» – 3:55
# «Come Sail Away» (Eric Cartman) – 5:12
# «Mentally Dull (Think Thank Remix)» (Vitro) – 3:45

## Lister

## Musikarar
* Bass – Eric Presley
* Vokal – Isaac Hayes
* Trommer – Matt Stone
* Gitar – Bruce Howell
* Perkusjon– Chris Trujillo
* Klaverinstrument – Trey Parker
* Miksing – D. Sardy, Rick Rubin
* Produsent – Rick Rubin
* Lydteknikar – David Schiffman

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Chocolate Salty Balls|Chocolate Salty Balls]]» frå ,  den 19. august 2016.* 
*** oppgav desse kjeldene:*
At Wattstax

***At Wattstax*** er eit konsertalbum av Isaac Hayes somkom ut i 2003. Wattstax var ein veldedig konsert for Stax Records som vart halden 20. august 1972 i Los Angeles Memorial Coliseum føre eit publikum på 112&nbsp;000. Andre artistar som spelte den kvelden var Eddie Floyd, the Stapel Singers, Rufus Thomas og dottera Carla Thomas, i tillegg til William Bell, Jimmy Jones, Albert King, Luther Ingram og andre. 

Hayes var siste artist ut, men sjølv om han var høgdepunktet på konserten var berre medleyen «Ain't No Sunshine»/«Lonely Avenue» gjeven ut tidlegare. Heile konserten kom først ut i 2003 med dette albumet. Isaac Hayes vert introdusert av forkynnaren Jesse Jackson. 

## Innhald

## Medverkande

* Isaac Hayes - vokal, klaverinstrument, altsaksofon
* Emerson Able - altsaksofon, fløyte
* Floyd Newman - barytonsaksofon, fløyte
* William Murphy - bass
* Willie Hall - trommer
* Al McKay - gitar
* Charles «Skip» Pitts - gitar
* Sidney Kirk - klaverinstrument 
* Lester Snell - klaverinstrument
* Onzie Horne - orkestrering, dirigent
* Gary Jones - Perkusjon, conga
* William Easley - tenorsaksofon, fløyte
* Calvin Bennett - tenorsaksofon, fløyte
* Tommy Williams - tenorsaksofon, fløyte
* Ben Cauley - trompet, flygelhorn
* Mickey Gregory - trompet, flygelhorn
* William «Nokie» Taylor - trompet, flygelhorn
* Hot Buttered & Soul - korvokal
* Stephen Hart - produsent

## Kjelder
* At Wattstax på Discogs
Nadezjda Olizarenko

**Nadezjda Fjodorovna Olizarenko** () var ein russisk friidrettsutøvar frå Brjansk som representerte Sovjetunionen. Ho tevla jamnast på mellomdistansane, men deltok også på 400 meter. Høgdepunktet var OL 1980 i Moskva der ho vann gullet på 800 meter med tida 1.53,43. Dette var ny verdsrekord, og er den nest beste tida på verdsstatistikken, bak Jarmila Kratochvílová si rekordnotering. I 1986 vart Olizarenko europameister på 800 m.

## Aktiv
Nadezjda Musjta vart slått på målstreken då ho meisterskapsdebuterte på 800 m under friidretts-EM 1978 i Praha. Hennar eiga landskvinne Tatjana Providokhina vann løpet, to hundredels sekund føre Musjta. Begge dei to sprang så etappar for Sovjetunionen sitt lag i 4 x 400 m stafett, eit lag som vart slått med 1,3 sekund av Aust-Tyskland og fekk sølv. Året etter vann Musjta  800 m under universiaden i Mexico-byen og kom på andreplass i verdscupen i Montreal.

Den 12. juni 1980 sette ho i Moskva, no som Nadezjda Olizarenko, ny verdsrekord på 800 meter med tida 1,54,85. Vel seks veker seinare og på same arenaen, forbetra ho verdsrekorden til 1.53,43 og vart olympisk meister, med landskvinnene Olga Minejeva, 1.54,81, og Tatjana Providokhina, 1.55,46 på dei andre medaljeplassane. Ho deltok også på 1500-meteren i leikane, der ho tok bronsen bak landskvinna Tatjana Kazankina og Aust-Tysklands Christiane Wartenberg.

Etter nokre sesongar på sidelinja vart Olizarenko i 1985 nummer to på 800 m ved innandørs-EM 1985 i Pireus og ho kom på tredjeplass i verdscupen i Canberra.

Under europameisterskapen 1986 i Stuttgart sigra Olizarenko på 800 m, 0,27 sekund framom den austtyske toppløparen Sigrun Wodars. Året etter enda ho på sjuandeplass i VM, medan ho i 1988 tok farvel med toppidretten då ho rauk ut or Sommar-OL i semifinalane på 800 m.  

### Medaljar og plasseringar i internasjonale meisterskap
*EM 1978 i Praha: Sølvmedaljar på 800 m – 1.55,82, og i 4 x 400 m stafett 
*OL 1980 i Moskva: Gull på 800 m – 1.53,43, bronse på 1500 m – 3.59,5
*EM 1986 i Stuttgart: Gullmedalje på 800 m – 1.57,15, framom Sigrun Wodars (1.57,42)
*VM 1987 i Roma: Nr 7 – 2.00,2
*OL 1988 i Seoul: Utslått i semifinalane (2.05,2 =nr16)

Olizarenko døydde i Odessa i Ukraina.

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:de:Nadeschda Fjodorowna Olisarenko|Nadeschda Fjodorowna Olisarenko]]» frå ,  den 21. august 2016.*
Henry Eriksson

**Knut Henry Eriksson** () var ein svensk mellomdistansøpar frå Krylbo i Avesta som vart olympisk meister på 1500 meter i 1948.

Eriksson deltok fyrste gongen internasjonalt ved EM i friidrett 1946 i Oslo, der han på Bislett stadion vann sølvmedaljen på 1500 m, gullmedaljen tok hans sterkaste konkurrent, landsmannen Lennart Strand. Den 15. juli 1947 kjempa dei same to drabeleg på 1500 m under den svenske meisterskapen i Malmö, også her vann Strand og sette samstundes verdsrekord på distansen med 3.43,0, Eriksson sette personleg rekord med 3.44,4.

Under dei olympiske leikane i London sommaren 1948 var svenskane dei største favorittane på 1500 m. Under trasige tilhøve med regn og sleip bane streva Strand på sisterunden med å verte kvitt Eriksson, men lukkast ikkje og på oppløpssida smatt Eriksson forbi og vann på tida 3.49,8, seks tidels sekund framom Strand.

Eriksson var busett i Gävle.

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:de:Henry Eriksson|Henry Eriksson]]» frå ,  den 20. august 2016.*
Valerie Brisco-Hooks

**Valerie Ann Brisco**, ei tid gift **Valerie Brisco-Hooks**, () er ein USA-amerikansk tidlegare friidrettsutøvar frå Greenwood i delstaten Mississippi. Ho vann tre gullmedaljar i ulike sprint-tevlingar under Sommar-OL 1984 i Los Angeles.

### Aktiv
Brisco-Hooks vart historisk då ho under OL 1984 i Los Angeles vart den fyrste kvinna som vann olympisk gull både på 200 meter og 400 meter. På 400 m vann ho på tida 48,83 sekundar, landskvinna Chandra Cheeseborough kom inn på 49,05 og syrgde for dobbeltsiger til USA. Tre dagar seinare vann Brisco-Hooks 200 m på tida 21,81 sekundar, landskvinna Florence Griffith tok sølvet på 22,04. Begge Brisco-Hooks sine tider var olympiske rekordar og samstundes hennar personlege rekordar på distansane. Til sist i meisterskapen deltok ho saman med Lillie Leatherwood, Sherri Harrison og ankerkvinna Cheeseborough på USA sitt stafettlag som vann gull i 4 x 400 meter stafett, nesten tre sekundar framom Canada.

Under friidretts-VM 1987 i Roma sprang Brisco-Hooks den tredje etappen på det USA-amerikanske stafettlaget som tok bronse, slått av Aust-Tyskland og Sovjetunionen. Året etter vart ho nummer fire på 400 meter då Sommar-OL 1988 fann stad i Seoul, og ho var med på det USA-amerikanske stafettlaget som tok sølv på 4 x 400 meter. I den stafetten sprang både vinnarlaget Sovjetunionen og USA fortare enn den gamle verdsrekorden til Aust-Tyskland.

### Medaljar og plasseringar i internasjonale meisterskap
*OL 1984 i Los Angeles: Gullmedaljar på 200 m – 21,81 og 400 m – 48,83 og i 4 x 400 m stafett (3.18,2)
*VM 1987 i Roma: Bronsemedalje i 4 x 400 m stafett (3.21,0)
*OL 1988 i Seoul: Nr 4 på 400 m – 50,16, sølvmedalje i 4 x 400 m stafett (3.15,5)

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Valerie Brisco-Hooks|Valerie Brisco-Hooks]]» frå ,  den 21. august 2016.*  
 

## Bakgrunnsstoff
*
Cathy Freeman

**Cathy Freeman**, fullt namn **Catherine Astrid Salome Freeman**, () er ein australsk tidlegare friidrettsutøvar frå Mackay i Queensland. Ho spesialiserte seg på 400 meter, og vart verdsmeister på distansen i 1997 og 1999, før ho toppa karrieren med å verte olympisk meister i heimlandet i år 2000.

## Aktiv

Freeman fekk sitt internasjonale gjennombrot med siger på både 200 meter og 400 m under samveldeleikane i Victoria i august 1994, vinnartidane var 22,25 og 50,38 sekundar. Året etter vart ho nummer fire på 400 m i friidretts-VM, før ho i same meisterskapen spurta forbi Tyskland og sikra Australia bronse i 4 x 400 m stafett.

Under dei olympiske leikane i Atlanta sommaren 1996 gjorde Freemann unna sitt livs snøggaste 400-meter og sette personleg rekord med tida 48,63, likevel vart det sølvplass på henne, ettersom franske Marie-José Pérec også var i sitt livs form og kom i mål på 48,25 sekundar.

Sesongane 1997-2000 var Freeman den beste 400-meterløparen på kvinnesida. Ho vart verdsmeister på distansen i 1997 og gjentok prestasjonen i 1999. Begge gongane vann ho med knapp margin, i 1997 med to hundredels sekund til jamaicanske Sandie Richards og i 1999 med sju hundredels sekund til tyske Anja Rücker. Derimot vann ho klart då ho i 2000 til stor jubel frå tribunane i Sydney vart olympisk meister på tida 49,11 sekundar.

Freeman la opp i 2002.

### Medaljar og plasseringar i internasjonale meisterskap
*OL 1992 i Barcelona: Utslått i kvartfinalane på 400 m (51,52 =nr 17)
*VM 1995 i Göteborg: Nr 4 på 400 – 50,60, bronsemedalje i 4 x 400 m stafett
*OL 1996 i Atlanta: Sølvmedalje på 400 m – 48,63, bak Marie-José Pérec (48,25)
*VM 1997 i Aten: Gullmedalje på 400 m – 49,77, framom Sandie Richards (49,79)
*VM 1999 i Sevilla: Gullmedalje på 400 m – 49,67, framom Anja Rücker (49,74)
*OL 2000 i Sydney: Gullmedalje på 400 m – 49,11, framom Lorraine Graham (49,58)

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Cathy Freeman|Cathy Freeman]]» frå ,  den 21. august 2016.*
Nicko McBrain

**Michael Henry** «**Nicko**» **McBrain** () er ein engelsk musikar, mest kjend som trommeslagar i det britiske heavy metal-bandet Iron Maiden, som han har spelt i sidan 1982.

Han byrja å spele i små pubband frå han var 15 år gammal. Då han var ferdig på skulen arbeidde han som studiomusikar for fleire artistar, som Streetwalkers, Pat Travers, og det franske, politiske bandet Trust. Han kom med i Iron Maiden og debuterte på det fjerde albumet deira, *[[Piece of Mind]]* (1983), og har vore med i bandet sidan då. 

## Diskografi
;Streetwalkers
* *Downtown Flyers* (1975)
* *[[Red Card av Streetwalkers|Red Card]]* (1976)

;Pat Travers
* *Makin' Magic* (1977)
* *[[Putting It Straight]]* (1977)

;Stretch
* *Forget The Past* (1978)

;Trust
* *Marche ou Crève* (Original French Release)/*Savage* (English Language Version) (1981)

;WhoCares
* «Out of My Mind» (2011)

;Solo
* *Rhythms of the Beast* (instructional drum video) (1991)

;Iron Maiden
* *[[Piece of Mind]]* (1983)
* *[[Powerslave]]* (1984)
* *[[Somewhere in Time av Iron Maiden|Somewhere in Time]]* (1986)
* *[[Seventh Son of a Seventh Son]]* (1988)
* *[[No Prayer for the Dying]]* (1990)
* *[[Fear of the Dark av Iron Maiden|Fear of the Dark]]* (1992)
* *[[The X Factor av Iron Maiden|The X Factor]]* (1995)
* *[[Virtual XI]]* (1998)
* *[[Brave New World av Iron Maiden|Brave New World]]* (2000)
* *[[Dance of Death av Iron Maiden|Dance of Death]]* (2003)
* *[[A Matter of Life and Death av Iron Maiden|A Matter of Life and Death]]* (2006)
* *[[The Final Frontier]]* (2010)
* *[[The Book of Souls]]* (2015)

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Nicko McBrain|Nicko McBrain]]» frå ,  den 21. august 2016.* 
*** oppgav desse kjeldene:*


## Bakgrunnsstoff

* 
*
Dave Murray

**David Michael** «**Dave**» **Murray** () er ein engelsk gitarist og låtskrivar, mest kjend som ein av dei tidlege medlemmane i det britiske heavy metal-bandet Iron Maiden. I lag med bassisten og hovudlåtskrivaren i gruppa, Steve Harris, har Murray vore med på alle albuma til bandet. 

Murray voks opp forskjellige stader i London og vart medlem av ein skinhead-gjeng før han vart interessert i rock 15 år gammal og danna sitt eige band, Stone Free, med barndomsvenen Adrian Smith. Då han slutta på skulen 15 år gammal, svarte han ofte på annonsar i *[[Melody Maker]]* før han prøvespelte for Iron Maiden i 1976. Ei kort stund seinare fekk Murray sparken etter ein krangel med vokalisten i bandet, Dennis Wilcock, og var seks månader i bandet til Smith, Urchin. Våren 1978 vart Murray igjen beden om å bli med i Iron Maiden etter at Wilcock hadde slutta, og har vore med i bandet sidan den gongen. 

## Diskografi
;Iron Maiden
**[[Iron Maiden av Iron Maiden|Iron Maiden]]* (1980)
**[[Killers av Iron Maiden|Killers]]* (1981)
**[[The Number of the Beast av Iron Maiden|The Number of the Beast]]* (1982)
**[[Piece of Mind]]* (1983)
**[[Powerslave]]* (1984)
**[[Somewhere in Time av Iron Maiden|Somewhere in Time]]* (1986)
**[[Seventh Son of a Seventh Son]]* (1988)
**[[No Prayer for the Dying]]* (1990)
**[[Fear of the Dark av Iron Maiden|Fear of the Dark]]* (1992)
**[[The X Factor av Iron Maiden|The X Factor]]* (1995)
**[[Virtual XI]]* (1998)
**[[Brave New World av Iron Maiden|Brave New World]]* (2000)
**[[Dance of Death av Iron Maiden|Dance of Death]]* (2003)
**[[A Matter of Life and Death av Iron Maiden|A Matter of Life and Death]]* (2006)
**[[The Final Frontier]]* (2010)
**[[The Book of Souls]]* (2015)
;Gjesteartist
*Hear 'n Aid – «Stars» (1985)
*Nicko McBrain – *Rhythms of the Beast* (video, 1991)
*Psycho Motel – «With You Again», *[[Welcome to the World]]* (1997)

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Dave Murray (musician)|Dave Murray (musician)]]» frå ,  den 21. august 2016.* 
*** oppgav desse kjeldene:*


## Bakgrunnsstoff

* 
*
Doug Sampson

**Douglas Gary Sampson** () er ein britisk musikar som er best kjend som trommeslagar for Iron Maiden frå 1977 til 1979.

Før han spelte med Iron Maiden, var han medlem av den førre gruppa til Steve Harris, Smiler, i 1975, før han vart beden om å bli med i Iron Maiden året dei starta. Sampson slutta i bandet i desember 1979 på grunn av dårleg helse, og vart erstatta med Clive Burr.

## Diskografi
;Iron Maiden
* *[[The Soundhouse Tapes]]* (1979)
* *[[Metal For Muthas]]* (1980)
* «Running Free» (1980) berre – «Burning Ambition»
* *[[BBC Archives av Iron Maiden|BBC Archives]]* (2002) (Friday Rock Show Session frå 1979)

;Airforce
* *[https://www.facebook.com/originsofiron/?fref=ts Origins of Iron]* (2015) - berre «War Games»
* *[[Judgement Day]]* (2016)

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Doug Sampson|Doug Sampson]]» frå ,  den 21. august 2016.* 
*** oppgav desse kjeldene:*
*
Kevin Young

**Kevin Young** () er ein USA-amerikansk tidlegare friidrettsutøvar frå Los Angeles. Han vart olympisk meister 1992 og verdsmeister 1993 i 400 meter hekk. Han sette verdsrekord i øvinga på 46,78 sekundar då han vann OL-gullet i 1992, ein rekord som i 2016 framleis gjeld.

## Aktiv
Young debuterte internasjonalt ved Goodwill Games 1986 i Moskva: Han deltok i 1987 i dei panamerikanske leikane, der han kom på andreplass på langhekken. I 1988 kvalifiserte han seg til OL i Seoul, og kom i finalen på fjerdeplass bak sitt store førbilete, Edwin Moses, som i det løpet vann sin siste store meistertittel.

Under VM i friidrett 1991 kom Young atter på fjerdeplass. Året etter sette han ny verdsrekord på tida 46,78 sekundar då han 6. august 1992 sikra seg gullmedaljen under sommarleikane i Barcelona. Han er til dags dato (2016) den einaste utøvaren som har sprunge 400 meter hekk under 47 sekundar. Etter 25 løpssigrar på rad, vart han to veker før verdsmeisterskapen 1993, slått i ei tevling av zambiske Samuel Matete. I verdsmeisterskapen revansjerte Young seg, og vart verdsmeister med Matete på andreplass.

Young var aktiv i fleire år etter 1993, utan å vere i nærleiken av «gammalt» slag.

### Medaljar og plasseringar i internasjonale meisterskap
*OL 1988 i Seoul: Nr 4 – 47,94
*VM 1991 i Tokyo: Nr 4 – 48,01
*OL 1992 i Barcelona: Gullmedalje – 46,78, framom Winthrop Graham 47,66
*VM 1993 i Stuttgart: Gullmedalje – 47,18, framom Samuel Matete (47,60)

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Kevin Young|Kevin Young]]» frå ,  den 21. august 2016.*
Frafjordheiane

**Frafjordheiane** er eit fjellområde i kommunane Gjesdal og Sandnes, omkring den indre delen av Frafjorden og dalane innanfor. Størstedelen av fjellområdet er omfatta av Frafjord landskapsvernområde (419 km²; oppretta i 2003) som strekker seg til Lysefjorden i nord og austover til Sirdal kommune i Agder fylke. I verneområdet ligg Kjerag, med 1000 meter loddrett vegg mot Lysefjorden, og Månafossen, den høgste fossen i Rogaland. I tilknyting til landskapsvernområdet er det oppretta naturreservata Migaren og Ørestø, begge i Gjesdal kommune.

## Kjelder
*
Dennis Stratton

**Dennis William Stratton** () er ein engelsk gitarist som er mest kjend for å ha vore medlem av det britiske heavy metal-bandet Iron Maiden frå desember 1979 til oktober 1980. 

Stratton vart invitert med i Iron Maiden som den andre sologitaristen av Steve Harris, etter han hadde sett Stratton spele med Remus Down Boulevard. Stratton deltok på det første albumet deira, *[[Iron Maiden av Iron Maiden|Iron Maiden]]* tidleg i 1980. Stratton slutta etter kranglgar med manageren Rod Smallwood og Steve Harris. Stratton vart erstatta av Adrian Smith.

Etter Iron Maiden spelte Stratton med band som Lionheart og Praying Mantis. 

## Diskografi
### Remus Down Boulevard
*Live - A Week at the Bridge E16 (1978) (med to RDB-songar)
*Live EP at the Bridge E16, 12" (2002) (med to RDB-songar)
*The Bridge House - Book Launch & Reunion, DVD (2007) (RDB & Chris Thompson live)
*Live - Worth the Wait (4th Time Lucky) - Live at The Standard, Walthampstow 2011, CD / DVD

### Iron Maiden
**[[Iron Maiden av Iron Maiden|Iron Maiden]]* (1980)
**[[Killers av Iron Maiden|Killers]]* (gitar på tre bonusspor på 1995-utgåva) (1995)
**[[BBC Archives av Iron Maiden|BBC Archives]]* (Disc 2 - Reading Festival (23 August 1980) (2002)
**[[Best of the 'B' Sides]]* (CD One) (2002)

### Lionheart
**Hot Tonight* (1984)

### Praying Mantis
**Live at Last* (live) (1990)
**Predator in Disguise* (1991)
**A Cry for the New World* (1993)
**Only the Children Cry* (EP) (1993)
**Play in the East* (live) (1994)
**To the Power of Ten* (1995)
**Captured Alive in Tokyo City* (live) (1996)
**Forever in Time* (1998)
**Nowhere to Hide* (2000)
**The Journey Goes On* (2003)
**Captured alive in Tokyo City* (Live-DVD)
**The Best of Praying Mantis* (2004) (Best-of Compilation)

### Paul Di'Anno & Dennis Stratton
**The Original Iron Men* (1995)
**The Original Iron Men 2* (1996)
**As Hard As Iron* (1996)

### Samarbeid
**Kaizoku* (1989) - forskjellige artistar
**All Stars* (1990) - forskjellige artistar
**Trapped* (1990) - Lea Hart
**Start 'em Young* (1992) - English Steel
**Ready to rumble* (1992) - True Brits

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Dennis Stratton|Dennis Stratton]]» frå ,  den 21. august 2016.* 
*** oppgav desse kjeldene:*
Blaze Bayley

**Blaze Bayley** () er ein engelsk songar, musikar, låtskrivar og tekstforfattar. Han var vokalist i Wolfsbane frå 1984 til 1994, og frå 2010. Bayley var òg vokalist i Iron Maiden frå 1994 til 1999. Sidan den gong har han hatt ein solokarriere.

## Diskografi

Som B L A Z E: 
* *[[Silicon Messiah]]* (2000)
* *[[Tenth Dimension]]* (2002)
* *[[Blood & Belief]]* (2004)

Som Blaze Bayley: 
* *[[The Man Who Would Not Die av Blaze Bayley|The Man Who Would Not Die]]* (2008)
* *[[Promise and Terror]]* (2010)
* *[[The King of Metal]]* (2012)
* *[[Infinite Entanglement]]* (2016)

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Blaze Bayley|Blaze Bayley]]» frå ,  den 21. august 2016.* 
*** oppgav desse kjeldene:*



## Bakgrunnsstoff
*
Viljo Heino

**Viljo Akseli Heino** () var en finsk friidrettsutøvar frå Iitti som var verdsrekordhaldar på 10&nbsp;000 meter frå 1944 til 1949. Han vann 10&nbsp;000-meteren under EM i friidrett 1946 i Oslo.

Heino vart finsk meister på både 5&nbsp;000 m og 10&nbsp;000 m i 1943. Året etter vart han finsk meister på 5&nbsp;000 m, men imponerte meir då han 25. august 1944 i Helsinki forbetra verdsrekorden på 10&nbsp;000 meter med 17 sekundar til 29.35,4.

Under friidretts-EM 1946 på Bislett stadion var Heino fullstendig suveren i milløpet og vann på tida 29.52,0, førti sekundar framom landsmannen Helge Perälä på sølvplassen. Dagen etter vart Heino nummer fire på 5&nbsp;000 meter. To år seinare sleit han med mageproblem då Sommar-OL 1948 fann stad i London. Han braut milløpet i den 17. runden og kom på 11. plass i maratonløpet.

Den 11. juni 1949 slo tsjekkoslovaken Emil Zátopek Heino sin verdsrekord på 10&nbsp;000 meter. Kanppe tre månader seinare, den 1. september i Kouvola, tok Heino tilbake rekorden med eit løp på tida 29.27,2. Men allereie 22. oktober svarte langdistansefenomenet Zátopek med ei ytterlagre forbetreing av verdsrekorden på mila.

Heino la opp i 1951. Han døydde 84 år gammal i Tammerfors.

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Viljo Heino|Viljo Heino]]» frå ,  den 22. august 2016.*
Mikko Hietanen

**Mikko Hietanen** () var ein finsk langdistanseløpar frå Uusikirkko i dåverande finsk Karelen. Han vart europameister i maratonløp under EM i friidrett 1946.

Hietanen sprang sitt fyrste maratonløp i 1943, og det siste etter han var fylt 70 år. Han var finsk meister på distansen åra 1945-48. I 1946 vann han gullmedaljen i eit 40,2 km langt maratonløp under friidretts-EM i Oslo på tida 2.24.55. Han vart dermed den tredje europameisteren i maraton, alle tre finnar. Andremann i Oslo var den førre europameisteren, Väino Muoninen, som fekk tida 2.26.08. Hietanen kom inn på Bislett stadion då landsmannen Viljo Heino var i ferd med å springe i mål til siger på 10000-meteren. I løpet av to minuttar sikra dei finske langdistanseløparane seg to gullmedaljar og to sølvmedaljar.

Hietanen deltok både i Sommar-OL 1948 i London og Sommar-OL 1952 på finsk heimebane. Han braut løpet i London grunna ein akilles-skade, medan han i Helsinki enda på 17. plass.

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:de:Mikko Hietanen|Mikko Hietanen]]» frå ,  den 22. august 2016.*
Janick Gers

**Janick Robert Gers** () er ein engelsk rockemusikar. Han er best kjend for å vere ein av dei tre noverande gitaristane i Iron Maiden, i lag med Dave Murray og Adrian Smith, i tillegg til den tidlegare karrrieren med banda Gillan og White Spirit.

## Diskografi
;Iron Maiden
**[[No Prayer for the Dying]]* (1990)
**[[Fear of the Dark av Iron Maiden|Fear of the Dark]]* (1992)
**[[The X Factor av Iron Maiden|The X Factor]]* (1995)
**[[Virtual XI]]* (1998)
**[[Brave New World av Iron Maiden|Brave New World]]* (2000)
**[[Dance of Death av Iron Maiden|Dance of Death]]* (2003)
**[[A Matter of Life and Death av Iron Maiden|A Matter of Life and Death]]* (2006)
**[[The Final Frontier]]* (2010)
**[[The Book of Souls]]* (2015)

;White Spirit
**White Spirit* (1980)

;Gillan
**[[Double Trouble av Gillan|Double Trouble]]* (1981)
**[[Magic av Gillan|Magic]]* (1982)

;Gogmagog
**[[I Will Be There (EP)|I Will Be There]]* (EP) (1985)

;Fish
**[[Vigil in a Wilderness of Mirrors]]* (1990)

;Bruce Dickinson
**[[Tattooed Millionaire]]* (1990)

;Ian Gillan
**[[Gillan's Inn]]* (2006)

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Janick Gers|Janick Gers]]» frå ,  den 21. august 2016.* 
 

## Bakgrunnsstoff

* 
*
Katrine Sele

**Katrine Sele** () er ein norsk journalist og forfattar. Ho er fødd i København, vaks mellom anna opp i Skottland, Zimbabwe, Bærum og Singapore, og er busett på Vassenden i Sunnfjord kommune.

Ho har gjeve ut artikkelsamlinga *Månen er så liten som ein katt* (2000), *Tvisynt tvilar - eit Oddvar Torsheim-portrett* (2001) og *Herifrå* (2006), eit samtidsdokument om Sogn og Fjordane og *Kenneth – historia om [[Kenneth Sivertsen]]* (2013).

Sele er tildelt presseprisen til Sogn og Fjordane journalistlag i 2000 og 2005, Sivleprisen (Sivlelaget) i 2008 for framifrå nynorsk, Kulturdepartementet sin nynorskpris for journalistar i 2012 og Språkprisen for 2021.

I 2020 fekk ho Samlagsprisen.

Sele vart tilsett som kulturjournalist og -kritikar i Firda i 1998. I 2013 vart ho tilsett som kommunikasjonsrådgjevar ved Høgskulen i Sogn og Fjordane. Per 2021 jobbar ho på Høgskulen på Vestlandet.

## Bibliografi
### Bøker
*

*

*

*

*

*
*

### I bøker - eit utval
*

*

*

*

*

### I tidsskrift - eit utval
* Lokalhistoriske artiklar Sogn og Fjordane

## Kjelder
* Allkunne.no
Valdemar Rautio

**Karl Johan Valdemar Rautio** () var ein finsk friidrettsutøvar frå Vaasa som vart europameister i tresteghopp i 1946.

Rautio gjorde sitt livs lengste tresteghopp på 15,48 m i året 1945. I 1946 vann han trestegtevlinga under EM i friidrett 1946 i Oslo med eit hopp på 15,17 meter, to centimeter lengre enn Bertil Johnsson og 21 centimeter framom Arne Åhman, begge frå Sverige. Vinnarhoppet var det lengste i verda i 1946-sesongen. To år seinare, då Arne Åhman vart olympisk meister i tresteghopp under Sommar-OL 1948 i London, enda Rautio som sjettemann med sine 14,70 meter.

I Brussel under europameisterskapen 1950 vann Leonid Sjtsjerbakov trestegøvinga med 15,39 meter, Rautio tok sølvmedaljen med 14,96 meter som best. Under Sommar-OL 1952 heime i Finland hopp Rautio ikkje lengre enn 14,14 meter i kvalifiseringa, langt unna finaleplass.

Rautio, som vart finsk meister i tresteghopp i 1944, 1946, 1947 og 1950, døydde 52 år gammal i Nurmijärvi.

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:de:Valdemar Rautio|Valdemar Rautio]]» frå ,  den 22. august 2016.*
Adrian Smith

**Adrian Frederick** «**H**» **Smith** () er ein engelsk gitarist, mest kjend som medlem av Iron Maiden. Han har skrive songar og syng korvokal på somme songar for bandet. 

Smith voks opp i Camden i London og vart interessert i rock 15 år gammal. Han danna etter kort tid eit venskap med den framtidige Iron Maiden-gitaristen Dave Murray, som inspirerte han til å byrje og spele gitar. Då han var ferdig på skulen på 16 år, danna han eit band kalla Urchin, som han leia fram til dei vart oppløyst i 1980. Han kom med i Iron Maiden i november 1980 og erstatta Dennis Stratton. Etter eit kortvarlig soloprosjekt kalla ASAP, slutta han i Iron Maiden i 1990 og danna ei gruppe kalla Psycho Motel. I 1997 vart Psycho Motel sett på vent då han igjen vart med i bandet til Iron Maiden-songaren Bruce Dickinson. Smith og Dickinson kom begge attende til Iron Maiden i 1999, og opplevde ny suksess med bandet. Smith har for tida eit sideprosjekt kalla Primal Rock Rebellion.

## Diskografi
;Urchin
* «Black Leather Fantasy» (1977)
* «She's A Roller» (1977)
* *Urchin* (2004) – Samleplate

;Iron Maiden
* *[[Killers av Iron Maiden|Killers]]* (1981)
* *[[The Number of the Beast av Iron Maiden|The Number of the Beast]]* (1982)
* *[[Piece of Mind]]* (1983)
* *[[Powerslave]]* (1984)
* *[[Somewhere in Time av Iron Maiden|Somewhere in Time]]* (1986)
* *[[Seventh Son of a Seventh Son]]* (1988)
* *[[Brave New World av Iron Maiden|Brave New World]]* (2000)
* *[[Dance of Death av Iron Maiden|Dance of Death]]* (2003)
* *[[A Matter of Life and Death av Iron Maiden|A Matter of Life and Death]]* (2006)
* *[[The Final Frontier]]* (2010)
* *[[The Book of Souls]]* (2015)

;A.S.A.P.
* *[[Silver and Gold av ASAP|Silver and Gold]]* (1989)
;Psycho Motel
* *[[State of Mind av Psycho Motel|State of Mind]]* (1996)
* *[[Welcome to the World]]* (1997)

;Bruce Dickinson
* *[[Accident of Birth]]* (1997)
* *[[The Chemical Wedding av Bruce Dickinson|The Chemical Wedding]]* (1998)

;Primal Rock Rebellion
**[[Awoken Broken]]* (2012)

;Som gjestemusikar
* Earthshaker – *Earthshaker* (1983) – «Dark Angels (Animals)» (berre låtskrivar)
* Hear 'n Aid – «Stars» (1985)
* Iron Maiden – *[[Live at Donington av Iron Maiden|Live at Donington]]* (1992) – «Running Free»
* Michael Kiske – *[[Instant Clarity]]* (1996) – «The Calling», «New Horizons», «Hunted»
* *Humanary Stew: A Tribute to Alice Cooper* (òg gjeve ut som *Welcome to Nightmare: An All-Star Salute To Alice Cooper*) (1998) – «Black Widow»
* Dave Colwell – *Guitars, Beers & Tears* (2010) – Solovokal på «Reach Out», solovokal og sologitar på «Make Up Your Mind»
* Kym Mazelle – *Destiny* (2010) – Låtskrivar, produsent, gitar, bass og korvokal på «My Shoes»
* *The Royal Philharmonic Orchestra Plays the Music of Rush* (2012) – «Red Barchetta»
* Celtic Pride – *Light Up The Sky* (2012) – Gitarsolo på «The Patriot»

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Adrian Smith|Adrian Smith]]» frå ,  den 21. august 2016.* 
*** oppgav desse kjeldene:*


## Bakgrunnsstoff

* 
*
Will Malone

**Wil Malone** () er ein britisk plateprodusent og arrangør som har arbeidd med artistar som Black Sabbath, Iron Maiden, Todd Rundgren, The Verve, Massive Attack, Depeche Mode og den italienske  rockeartisten Gianna Nannini. 

Malone gav ut eit soloalbum i 1970 kalla *[[Motherlight]]* og skreiv musikken til kult-skrekkfilmen *[[Death Line]]* i 1972.

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Will Malone|Will Malone]]» frå ,  den 22. august 2016.* 
*** oppgav desse kjeldene:*



## Bakgrunnsstoff
* Offisiell nettstad
Martin Levan

**Martin Levan** er ein britisk musikkprodusent og lydteknikar som i 1980- og 1990-åra styrte lyden for mange store musikalar i West End i London.

## Karriere
Levan byrja karrieren som katinehjelp i Morgan Studios i London i 1971, og vart der etter kvart lydteknikar og produsent. Av album han arbeidde på finn ein John Martyn sitt *[[Grace and Danger]]*, Ralph McTell sitt *Water of Dreams*, debutalbumet til Iron Maiden, Neil Ardley sitt *Kaleidoscope of Rainbows* og *Harmony of the Spheres*, Collosseum II sitt *Wardance*, Andrew Lloyd Webber sitt *[[Variations av Andrew Lloyd Webber|Variations]]* og *[[Requiem av Lloyd Webber|Requiem]]*, Gary Boyle sine *The Dancer* og *Electric Glide* og Barbara Thompson sitt *Paraphernalia*.

I 1982 hyrte Andrew Lloyd Webber han til å oversjå lyddesignet for den originale produksjonen av musikalen *[[Song and Dance]]* ved Palace Theatre i London. Dette sette i gang ein periode på over to tiår der han arbeidde med mange musikalar verda over, som *[[Starlight Express]]*, *[[musikalen The Phantom of the Opera (1986)|The Phantom of the Opera]]*, *[[Aspects of Love]]*, *[[Joseph and the Amazing Technicolor Dreamcoat]]* i 191, *[[musikalen Sunset Boulevard|Sunset Boulevard]]*, *[[musikalen Whistle Down the Wind|Whistle Down the Wind]]*, *[[musikalen The Beautiful Game|The Beautiful Game]]* og internasjonale produksjonar av *[[musikalen Cats|Cats]]*. 

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Martin Levan|Martin Levan]]» frå ,  den 22. august 2016.*
Derek Riggs

**Derek Riggs** () er ein britisk kunstnar som er mest kjend for å ha skapt maskoten til Iron Maiden, «Eddie the Head». Han laga alle plateomslaga for Iron Maiden i 1980-åra og eit stykke inn i 1990-åra.

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Derek Riggs|Derek Riggs]]» frå ,  den 22. august 2016.* 
*** oppgav desse kjeldene:*



## Bakgrunnsstoff
* 
* A 2010 interview with Iron Maiden artist Derek Riggs
Rod Smallwood

**Roderick Charles «Rod» Smallwood** () er ein engelsk musikkmanager, mest kjend som med-manager av det britiske heavy metal-bandet Iron Maiden. I lag med forretningspartneren Andy Taylor, som han møtte medan dei studerte ved Trinity College, Cambridge, skipa han Sanctuary Records Group i 1979. Dette vart det største sjølvstendige plateselskapet i Storbritannia og det største sjølvstendige musikk-managementselskapet i verda fram til det vart nedlagd i 2007. Før Iron Maiden var Smallwood manager for Steve Harley & Cockney Rebel.

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Rod Smallwood|Rod Smallwood]]» frå ,  den 22. august 2016.*
Purgatory

«**Purgatory**» er ein song av Iron Maiden, gjeve ut som den femte singelen deira den 15. juni 1981. Det var den siste utgjevinga deira med songaren Paul Di'Anno. Det er den einaste singelen frå albumet *[[Killers av Iron Maiden|Killers]]*, sidan den førre singelen deira, «Twilight Zone», opphavleg ikkje var med på den originale førsteutgåva av albumet. Singelen kom ut på ny i 1990 på same CD og 12"-vinyl som EPen *[[Maiden Japan]]* i plateboksen *[[plateboksen The First Ten Years|The First Ten Years]]*.

## Historie

I følgje trommeslagaren Nicko McBrain var songen ei nyinnspeling av ein av dei tidlegare songane til bandet, kalla «Floating». «Purgatory» er eit raskare arrangement av denne songen. Det var den minst suksessrike singelen til bandet og nådde ikkje topp 50 på den britiske singellista. Manageren deira, Rod Smallwood, har sagt at dette kom av at det «var ikkje i røynda ein singel, han vart berre henta frå albumet, som fansen alt hadde».

Det originale singelomslaget vart trekte attende av bandet fordi dei ønskte å nytte det på det neste studioalbumet, *[[The Number of the Beast av Iron Maiden|The Number of the Beast]]*. Smallwood sa at då dei vart presentert med det originale omslaget «sa me, 'Nei, det er altfor bra,' så me brukte det for albumet. Me hadde plateomslaget klart fleire månader før musikken.» Dette gjorde at designaren Derek Riggs, måtte komme opp med eit omsag til, denne gongen ein illustrasjon av andletet til djevelen som rotnar bort og syner andletet til bandmaskoten, Eddie, under.

## Innhald

;1981 7"-singel

## Medverkande
Frå omslaget til 7"-singelen.
;Iron Maiden
*Paul Di'Anno&nbsp;– solovokal
*Dave Murray&nbsp;– gitar
*Adrian Smith&nbsp;– gitar
*Steve Harris&nbsp;– bassgitar
*Clive Burr&nbsp;– trommer
;Produksjon
*Martin Birch&nbsp;– produsent
*Derek Riggs&nbsp;– cover illustrasjon

## Lister

### Fotnotar



## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Purgatory (song)|Purgatory (song)]]» frå ,  den 22. august 2016.* 
*** oppgav desse kjeldene:*
Twilight Zone av Iron Maiden

«**Twilight Zone**» var den fjerde singelen til Iron Maiden, og vart gjeven ut den 2. mars 1981. Songen kom ikkje ut på den originale utgåva av albumet *[[Killers av Iron Maiden|Killers]]* i februar, men kom med på den amerikanske utgåva som kom i juni det året, og sidan på den internasjonale nymastra utgåva frå 1998. Då «Twilight Zone» kom ut var han den mest suksessrike singelen deira til då, med ein 31. plass på UK Singles Chart. Det var den første singelen til bandet med gitaristen Adrian Smith. I plateboksen frå 1990, *[[plateboksen The First Ten Years|The First Ten Years]]*, er songen på same CD og 12"-vinyl som den førre singelen, «Women in Uniform».

## Historie

«Twilight Zone» vart ikkje gjeven ut på album i Storbritannia, men kom med på den nordamerikanske versjonen av *Killers* og som bonusspor på den japanske utgåva, då feilaktig kalla «Details of Twilight Zone». Dette kom av at bandet sendte ein telex som forklarte songen for det japanske selskapet sitt, med overskrifta «Details of Twilight Zone», som dei mistolka som namnet på songen. Han vart gjeven ut ein månad etter albumet, under den britiske turneen deira. Songen var opphavleg meint som ei B-side til songen «Wrathchild», men bandet følte songen var sterk nok til at han kunne bli A-sida. Den andre songen på singelen, «Wrathchild», fekk òg status som A-side, i følgje Steve Harris, «me hadde eit konsertopptak av oss som gjer 'Wrathchild' ved Rainbow, før jul, på video som me kunne bruke. Me hadde ikkje råd til å betale for ein ny video for 'Twilight Zone', så me gav ut ei dobbel A-side, fordi me visste at me kom til å turnere mykje, og om dei ønskte oss på *[[Top of the Pops]]* igjen, så hadde me i det minste ein video for 'Wrathchild' me kunne gje dei.»

Som dei to førre singelomslaga, vart omslaget til «Twilight Zone» kritisert i pressa, der det vart tolka som «unødvendig mannssjåvinistisk.» Media mislikte korleis bandmaskoten, Eddie, spionerte på ei ung jente på soverommet hennar. Garry Bushell meiner kritikken var feil, sidan songteksten og bilete av toalettbordet til jenta indikerer at Eddie er død og prøver å kontakte kjærasten sin («Charlotte») frå grava, og at derfor er den første kjærleikssongen til bandet.
 
## Innhald
;7"-singel

## Medverkande
Henta frå 7"-singelen.
;Iron Maiden
*Paul Di'Anno&nbsp;– solovokal
*Dave Murray&nbsp;– gitar
*Adrian Smith&nbsp;– gitar
*Steve Harris&nbsp;– bassgitar
*Clive Burr&nbsp;– trommer
;Produksjon
*Iron Maiden&nbsp;– produsent («Twilight Zone»)
*Martin Birch&nbsp;– produsent, lydteknikar («Wrathchild»)
* Nigel Hewitt&nbsp;– lydteknikar («Twilight Zone»)
*Derek Riggs&nbsp;– illustrasjon

## Lister

### Fotnotar


## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Twilight Zone (Iron Maiden song)|Twilight Zone (Iron Maiden song)]]» frå ,  den 22. august 2016.* 
*** oppgav desse kjeldene:*


## Bakgrunnsstoff
*
Fenetylamin

**Fenetylamin**, eller **β-fenetylamin** eller **2-fenetylamin**, er eit alkaloid og monoamin. Fenetylamin har òg ein isomer α-fenetylamin (1-fenetylamin), som har to stereoisomere: R-1-fenetylamin og S-1-fenetylamin. I hjernen til mennesket, trur vi at 2-fenetylamin har ein funksjon som ein signalsubstans (neurotransmittar). Fenetylamin vert biosyntetisert frå aminosyra fenylalanin. Stoffet finst òg naturleg i kakao og i sjokolade.

Fenetylamin blir danna av ei rekkje artar plantar og dyr, mellom anna menneske. I pattedyr blir det laga gjennom biosyntese frå aminosyra L-fenylalanin ved hjelp av enzymet aromatisk L-aminosyre-decarboksylase gjennom dekarboksylering. Det blir også laga av ein del soppar og bakteriar (slektene *[[Lactobacillus]], [[Clostridium]], [[Pseudomonas]]* og familien Enterobacteriaceae). Det har ein sterk antimikrobiell verknad mot ein del sjukdomsframkallande bakterietypar, som *[[Escherichia coli]]*-typar (t.d. O157:H7) i store nok konsentrasjonar.

Substitusjonerte fenetylamin inneheld fleire kjemiske modifikasjonar anten på fenylringen, sidekjeda eller på aminogruppa. Dette er ei stor gruppe som liknar på fenetylamin.

Kjemiske sambindingar som er avleidde frå fenetylamin, som amfetamin, er sterkt regulerte eller forbodne stoff, og står i Noreg på narkotikalista, men fenetylamin i seg sjølv er ikkje på narkotikalista eller legemiddellista. 

## Status
Stoffet står på dopinglista til antidopingbyråa WADA og Antidoping Norge, men ikkje på dopinglista i det norske lovverket, som Statens Legemiddelverk spesifikt seier ein skal halde adskilt frå WADA si dopingliste.

## Kjelder

----

**Denne artikkelen bygger på «[[:nb:Fenetylamin|Fenetylamin]]» frå ,  den 22. august 2016.*
Bo Ericson

**Bo Ericson** () var ein svensk friidrettsutøvar frå Göteborg som vart europameister i sleggjekast i 1946.

Ericson sette svensk rekord i sleggjekast med 56,66 meter den 14. september 1941. Same året vann det fyrste av fem rake svenske meisterstitlar i greina. Den 22. august 1946 vann han sleggjetevlinga under friidretts-EM på Bislett stadion i Oslo med eit bestekast på 56,44 m.

6. august 1947 forbetra Ericson den svenske rekorden til 57,19 m, ein rekord som stod i ni år. Same sesong byrja han på ein ny fem år lang sigerrekke i den svenske friidrettsmeisterskapen.  Han deltok i Sommar-OL 1948 i London, der han enda på sjettplassen etter å ha kasta 52,98 m. I 1953 vann han si siste SM-medalje i sleggjekasting og stod att med 10 nasjonale gull, to sølv og tre bronsar.

Ericson døydde 61 år gammal i Karlstad.

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:sv:Bo Ericson (friidrottare)|Bo Ericson (friidrottare)]]» frå ,  den 22. august 2016.*  
 

## Bakgrunnsstoff
*
Anne-Marie Colchen

**Anne-Marie Colchen**, gift **Maillet**, () er ein fransk tidlegare friidrettsutøvar og basketballspelar frå Le Havre.

### Friidrett
Colchen vann to medaljar under EM i friidrett 1946 i Oslo. Opningsdagen vann ho høgdetevlinga ettersom ho var den einaste som tok seg over 1,60 meter, fem andre kvinner enda med 1,57 i resultatprotokollen. Siste meisterskapsdagen fekk ho og lagkameratane sølv i 4 x 100 meter stafett, klart slått av det sterke nederlandske laget.

Under dei olympiske leikane i London i 1948 stopp Colchen på 1,40 m i høgdehopp og vart nummer 14. To år seinare kom ho på sjetteplass då ho klarde 1,50 m ved friidretts-EM 1950 i Brussel.

### Basketball
Frå 1946 til 1956 spelte Colchen 63 landskampar for Frankrike i basketball. Ho var med i samtlege fire europameisterskapane i tida 1950-56. Høgdepunktet var då Frankrike tok bronse i den aller fyrste verdsmeisterskapen i basketball i Chile i 1953, der USA vann framom vertslandet.

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Anne-Marie Colchen|Anne-Marie Colchen]]» frå ,  den 22. august 2016.*
Heidi Hattestein

**Heidi Hattestein** () er ein norsk frilansfotograf og -skribent. 

Hattestein vaks opp på Atløy i Askvoll kommune og har heile verda som arbeidsplass. Ho har mellom anna gitt ut den alternative reiseboka om Sør-Amerika *Til høgre for Machu Picchu* og den illustrerte eventyrboka *Jorunn i Alden*. 

Hattestein og Marit Bendz vart kåra til Årets frilans 2008 av Norsk Journalistlag/Frilansjournalistene, ifølge juryen fordi dei «har et blikk for saker som medie-Norge vanligvis ikke ser». 

## Bibliografi
### Bøker
*

*

*

### I bøker - eit utval
*

## Kjelder
*Skald forlag