open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Too Much Love Will Kill You

«**Too Much Love Will Kill You**» er ein song skriven av den britiske gitaristen Brian May frå Queen, Frank Musker og Elizabeth Lamers. Songen var inspirert av faren til May som var dødssjuk av kreft. Det var den første innspelinga av Queen kring 1988 eller før som var meint for albumet *[[The Miracle av Queen|The Miracle]]* i 1989, men kom ikkje med på albumet på grunn av juridiske problem med at bandet valde at alle songane på albumet skulle tilskrivast heile bandet, og ikkje dei individuelle låtskrivarane. Etter Freddie Mercury døydde i 1991, arrangerte May ein soloversjon, som han framførte på the Freddie Mercury Tribute Concert i 1992, og sidan på soloalbumet *[[Back to the Light]]* same året. Songen vart gjeven ut på singel og nådde femteplassen på UK Singles Chart i Storbritannia. Fordi han vart først framført på The Freddie Mercury Tribute Concert, var det mange som trudde at han vart skriven som ei hyllest til Freddie Mercury.

Songen kom òg ut på samlealbumet Now That's What I Call Music! 33.

## Salstrofé

## Queen-versjonen
I 1995 valde dei attverande Queen-medlemmane å ta med originalinnspelinga av «Too Much Love Will Kill You», med Mercury på vokal, for albumet *[[Made in Heaven]]*. Albumet kom ut fire år etter at Mercury døydde. Queen-versjonen er ein powerballade typisk for seint i 1980-åra, med mykje klaverinstrument og elektrisk gitar. Han nådde 15. plassen på den britiske singellista i 1996, og vart ikkje den same salsuksessen som soloversjonen til May hadde vore. Queen-versjonen har sidan blitt rekna som den definitive versjonen då han vann prisen «*Best Song Musically and Lyrically*» under Novello Awards i 1997.). Songen vart då òg gjeven ut på Queen-albumet *[[Greatest Hits III av Queen|Greatest Hits III]]*.

## Musikkvideo

Videoen til Brian May-versjonen av songen var regissert av David Mallet og består av May som syng føre kamera med klipp frå forskjellige heimevideoar. Videoen til Queen-versjonen vart regissert av DoRo og består av mange forskjellige klipp frå konsertar og andre musikkvideoar av bandet.

## Medverkande
;Originalversjonen
*Brian May – solo- og korvokal, elektrisk piano, klaverinstrument, akustisk og elektrisk gitar

;Queen-versjonen
*Freddie Mercury – solovokal
*Brian May – elektrisk gitar, piano, korvokal
*Roger Taylor – trommer
*John Deacon – bassgitar
*David Richards – klaverinstrument, synth-programmering

## Andre versjonar
I 2003 framførte Queen og Luciano Pavarotti ei utgåve av «Too Much Love Will Kill You», ved den veldedige konserten til tenoren i Modena i Italia.

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Too Much Love Will Kill You|Too Much Love Will Kill You]]» frå ,  den 31. juli 2016.* 
*** oppgav desse kjeldene:*

## Bakgrunnsstoff
* Offisielle YouTube-videoar frå Queen-versjonen: musikkvideo basert på kortfilmen «Heart-Ache», ved Freddy Mercury Tribute Concert
* Tekst på den offisielle nettsida til Queen
A Winter's Tale av Queen

«**A Winter's Tale**» er ein song av Queen, frå albumet *[[Made in Heaven]]*, som kom ut i 1995 etter Freddie Mercury døydde i 1991. Han vart skriven etter innspelinga av *[[Innuendo av Queen|Innuendo]]* var over, og Mercury fekk inspirasjon til songen då han kikka ut vindauga på sjukehuset sitt ved Genfersjøen i Sveits. Songen har ei psykedelisk, draumeaktig kjensle, og skildrar det Mercury såg utafor vindauga. 

Mercury skreiv songen og spelte inn vokal og klaverinstrument. I dokumentarfilmen «Queen - Champions of the World» vert det sagt at dette var, om ikkje den første så i alle fall eit av dei særs få gongane Mercury spelte inn heile songen i eit forsøk i studio. Det vart sagt i filmen at Mercury alltid insisterte på å lage musikken før dei byrja på vokalarrangementet, men innsåg at han hadde lite tid att og at det ikkje var tid til å gjere det på noko anna måte. 

Songen vart gjeven ut som den andre singelen frå albumet. I Storbritannia var singelen òg tilgjengeleg i eit avgrensa CD-omslag med grønt papir, som likna ei julegåve. 

## Medverkande
*Freddie Mercury - solo- og korvokal, klaverinstrument
*Brian May - elektrisk gitar, klaverinstrument, korvokal
*Roger Taylor - trommer, korvokal
*John Deacon - bassgitar

## Musikkvideo
Musikkvideoen, som vart skapt etter han døydde, var ein epitaf, der dei skriftlege merknadane Mercury hadde til songen, vart vist ved sidan av tidlegare bilete og klipp av Mercury. 

## Lister

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:A Winter's Tale (Queen song)|A Winter's Tale (Queen song)]]» frå ,  den 31. juli 2016.* 
*** oppgav desse kjeldene:*


## Bakgrunnsstoff
* 
* Tekst på den offisielle nettsida til Queen
Josh Macrae

**Joshua J. Macrae** () er ein engelsk trommeslagar og plateprodusent. Han var trommeslagar i bandet til Roger Taylor, the Cross. Han var medprodusent på somme av soloalbuma til Taylor, og spelte trommer på solokonsertane til Queen. Han arbeidde òg i studio med Queen nokre gonger etter 1992. 

## Utvald diskografi
* The Cross: *[[Shove It]]* (1988)
* The Cross: *[[Mad, Bad and Dangerous to Know av The Cross|Mad, Bad and Dangerous to Know]]* (1990)
* The Cross: *[[Blue Rock av The Cross|Blue Rock]]* (1991)
* Queen+: *[[The Freddie Mercury Tribute Concert]]* (DVD, 2002; perkusjon)
* Queen: *[[Queen Rock Montreal]]* (2007)
* Queen: *[[Hungarian Rhapsody: Queen Live in Budapest]]* (2012)
* Queen: *[[Live at the Rainbow '74]]* (2014)
* Queen: *[[Queen Forever]]* (2014)

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Josh Macrae|Josh Macrae]]» frå ,  den 31. juli 2016.* 
*** oppgav desse kjeldene:*
C-lebrity

«**C-lebrity**» er den andre singelen frå albumet *[[The Cosmos Rocks]]* av Queen + Paul Rodgers. Han vart spelt live første gongen under siste sendinga av Al Murray's Happy Hour. Songen fortel soga om ein gryande kjendis, som ikkje lèt mangel på talent halde seg attende. Singelen kom ut 8. september 2008 på CD, 7" vinyl og som digital nedlasting. Taylor Hawkins frå Foo Fighters syng korvokal. Brian May spelar bassgitar på songen.

Den 4. august 2008 vart songen spelt for første gongen på radioshowet til Ken Bruce på BBC Radio 2. Songen nådde toppen av UK Rock Singles Chart.

## Lister

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:C-lebrity|C-lebrity]]» frå ,  den 31. juli 2016.* 
*** oppgav desse kjeldene:*


## Bakgrunnsstoff
* 
* Tekst på den offisielle nettsida til Queen
Say It's Not True

«**Say It's Not True**» var den første singelen til Queen + Paul Rodgers, gjeven ut på Verdas AIDS-dag 1. desember 2007. Songen var tilgjengeleg som gratis nedlasting frå QueenOnline.com. Songen var skriven av trommeslagaren Roger Taylor med alle dei tre medlemmane på vokal. Songen vart framført live på verdsturneen til Queen + Paul Rodgers i 2005-2006, men då som ein akustisk song med berre Taylor på vokal. Då songen vart framført på Rock the Cosmos-turneen, vart songen sungen av Taylor, May og Rodgers slik som på singelen.

Songen vart skriven for Nelson Mandela sin AIDS-organisasjon, «46664», og vart derfor framført av Queen den 29. november 2003 med Roger Taylor på gitar og David A. Stewart på gitar. 

Den 31. desember 2007 vart songen gjeven ut på CD-singel, og alle inntektene frå salet gjekk til «46664».

## Konsertopptak
* Return of the Champions CD/LP/DVD (2005)
* Super Live in Japan DVD (2006) (berre Japan)
* Live in Ukraine CD/DVD/DOWNLOAD (2009)

## Lister
Sidan singelen var tilgjengeleg gratis på nettet gjorde han det ikkje så bra på salslistene.
* #5 (Italia, radio/nedlasting) 
* #62 (Nederland)
* #68 (Romania) 
* #75 (Frankrike)
* #82 (Tyskland)
* #90 (Storbritannia)

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Say It&#39;s Not True|Say It&#39;s Not True]]» frå ,  den 31. juli 2016.* 
*** oppgav desse kjeldene:*


## Bakgrunnsstoff
* Offisielle YouTube-videoar: live video, Roger Taylor og Jeff Beck på Wintershall Estate (juni 2011)
* Tekst på den offisielle nettsida til Queen
Live in Ukraine

***Live in Ukraine*** er eit dobbelt konsertalbum og den siste utgjevinga til det britiske rockesamarbeidet Queen + Paul Rodgers. Det vart spelt inn i september 2008 under Rock the Cosmos-turneen på Fridomsplassen i Kharkiv i Ukraina og vart gjeve ut 15. juni 2009. 

Den historiske Fridomsplassen i Kharkiv er så stor at fly brukte å lande her under andre verdskrigen. Over 350&nbsp;000 ukrainarar kom for å sjå dei spele. 

## Innhald

### Plate 1

### Plate 2

### Bonusspor for digital nedlasting
#«A Kind of Magic» - 5:43
#«Radio Ga Ga»  - 6:15

## Medverkande
*Brian May: Gitar, arrangement, vokal
*Roger Taylor: Trommer, perkusjon, vokal.
*Paul Rodgers: Vokal, gitarar, piano.
*Spike Edney: Klaverinstrument, perkusjon, vokal.
*Jamie Moses: Gitar, vokal.
*Danny Miranda: Bassgitar, akustisk gitar, vokal.

## Format
* DVD Amaray Box
* Limited Edition (2CD Album + DVD)
* Tin Box (2CD Album + DVD + T-shirt) 
* Digital nedlasting (berre lyd)

## Bakgrunnsstoff
* 
* Den offisielle nettsida til Queen: Diskografi: Live in Ukraine
Jamie Moses

**Jamie Moses** () er ein engelsk-amerikansk gitarist. 

Han var med å starte Tex-Mex-bandet Los Pacaminos i 1993, leia av Paul Young og har vore andregitarist for Brian May og Queen sidan 1992.

Mellom 2005 og 2008 var han rytmegitarist og korvokalist for Queen + Paul Rodgers. Jamie er òg medlem av The SAS Band med Spike Edney, Hiding In Public, og festbandet The World Famous Red Sox. Moses har òg i mange år turnert med Tom Jones.

## Utvald diskografi
* Merlin: *Merlin* (album 1974)
* Eric Burdon: *I Used to Be an Animal* (album 1988)
* Judy Cheeks: *No Outsiders* (album 1988)
* Bob Geldof: *The Happy Club* (album 1993)
* SAS Band: *SAS Band* (album 1994)
* Paul Young: *Acoustic Paul Young* (EP CD 1994)
* The Brian May Band: *[[Live at the Brixton Academy av Brian May|Live at the Brixton Academy]]* (album/video, 1994)
* Paul Young: *Paul Young* (album 1997)
* Tony Hadley: *Tony Hadley* (album 1997)
* Roger Chapman: *A Turn Unstoned?* (album 1998)
* Brian May: *[[Another World av Brian May|Another World]]* (sologitar på «Slow Down») (album 1998)
* Mike + The Mechanics: *Mike & the Mechanics Live* (album 1999)
* SAS Band: *The Show* (album 2000)
* Robbie McIntosh: *Wide Screen* (album 2001)
* Los Pacaminos: *Los Pacaminos* (album 2002)
* Various Artists: *Nelson Mandela 46664 Concert, Amandla* (album 2002)
* Rock Kids: *Kids Will Rock You* (album 2003)
* Drew Barfield: *Deep Water Terminal* (album 2004)
* Hiding in Public: *Silent Exchange* (album 2005)
* Queen + Paul Rodgers: *[[Return of the Champions]]* (CD/DVD, 2005)
* Queen + Paul Rodgers: *[[Super Live in Japan]]* (DVD, 2006, Japan only)
* Los Pacaminos: *Los Pacaminos Live* (album 2006)
* Hiding in Public: *What Lies Ahead* (album 2007)
* Broken English: *The Rough With the Smooth* (album 2007)
* Los Pacaminos: «A Fistful Of Statins» (album 2014) 
* Samantha Horwill: *Figure of 3* (album 2007)
* Queen + Paul Rodgers: *[[Live in Ukraine]]* (DVD 2009)
* Hiding in Public: *Worlds Away, Yards Apart* (album 2009)
* Melissa Israel: *Ghost of a Girl* (album 2009)
* Charlotte Gordon Cumming: «The Brave Songs» (album 2010)
* Mike & the Mechanics: The Road» (album 2011)
* Hiding In Public: «Inner Anarchist» (album 2012)
* Band of Sisters: «Issues» (album 2013) 
* Zididada: «Fix Your Heart» (album 2013)
* Los Pacaminos: A Fistful of Statins (album 2014)

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Jamie Moses|Jamie Moses]]» frå ,  den 31. juli 2016.* 
*** oppgav desse kjeldene:*


## Bakgrunnsstoff
* Offisiell nettstad
* Biography frå BrianMay.com
*
Taylor Hawkins

**Oliver Taylor Hawkins** () var ein USA-amerikansk musikar som var mest kjend som trommeslagaren i rockebandet Foo Fighters. Før han vart med i bandet i 1997 turnerte han med Alanis Morissette på *[[Jagged Little Pill]]* og Can't Not-turneen, i tillegg til i det progressive, eksperimentelle bandet Sylvia. Syskenbarnet hans, Kevin Harrell, introduserte han for Dave Grohl etter å ha vore på campingtur med han i fleire veker i the Ozarks. Hawkins vart etter kvart trommeslagaren i bandet til Grohl, Foo Fighters. Han vart kåra til beste rocketrommis i 2005 av det britiske trommemagasinet *[[musikkmagasinet Rhythm|Rhythm]]*.

I 2004 skipa Hawkins sitt eige sideprosjekt, Taylor Hawkins and the Coattail Riders, der han spelte trommer og song. 

## Diskografi

### Foo Fighters
* *[[There is Nothing Left to Lose]]* – (1999)
* *[[One by One av Foo Fighters|One by One]]* – (2002)
* *[[In Your Honor]]* – (2005)
* *[[Echoes, Silence, Patience & Grace]]* – (2007)
* *[[Wasting Light]]* – (2011)
* *[[Sonic Highways]]* – (2014)
* *[[Saint Cecilia (EP)]]* – (2015)

### Taylor Hawkins and the Coattail Riders

* *[[Taylor Hawkins and the Coattail Riders av Taylor Hawkins and the Coattail Riders|Taylor Hawkins and the Coattail Riders]]* – (2006)
* *[[Red Light Fever av Taylor Hawkins and the Coattail Riders|Red Light Fever]]* – (2010)

### The Birds of Satan

* *[[The Birds of Satan]]* – (2014)

### Coheed and Cambria

* *[[Good Apollo, I'm Burning Star IV, Volume Two: No World for Tomorrow]]* – (2007)

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Taylor Hawkins|Taylor Hawkins]]» frå ,  den 31. juli 2016.* 
*** oppgav desse kjeldene:*

## Bakgrunnsstoff
*taylorhawkins.com
*Hawkin's Poor Brain – ei samling av intervju med Taylor
* Grohl og Hawkins Interview på The Hour med George Stroumboulopoulos
Hayabusa 2

**Hayabusa 2** er ein japansk romsonde på veg til asteroiden 162173 Ryugu. Han har ei liknande utforming som den fyrste Hayabusa-sonden og vart skoten opp frå Tanegashima romsenter 3. desember 2014. Han er venta å nå Ryugu i 2018.

Hayabusa 2 ber med seg landaren MASCOT, som er utforma som ein boks med ein storleik på . MASCOT veg 10 kg og har eit kamera, eit infraraudt radiometer, eit magnetometer og eit spektrometer. Han har evna til å hoppa omkring på asteroideyta.

## Namn
Hayabusa (隼) er japansk for «falk», deriblant vandrefalk.

## Sjå òg
* Hayabusa

## Kjelder
* Sida til NSSDC om Hayabusa 2
Diskografien til Queen

Queen debuterte i 1973 med *[[Queen av Queen|Queen]]*. Albumet *[[Greatest Hits av Queen|Greatest Hits]]* frå 1981 er det mestseljande albumet i britisk historie med 6 millionar selde eksemplar i 2014. Samelalbumet *[[Greatest Hits II av Queen|Greatest Hits II]]* frå 1992 er òg eit av dei mestseljande albuma gjennomt idene med 3,8 millionar eksemplar.

## Album

### Studioalbum

### Konsertalbum

### Samlealbum

; Merknadar
* **A**: Nyutgjeving av *Greatest Hits*.
* **B**: Nyutgjeving av *Greatest Hits II*.

### Plateboksar

## Singlar

### 1970-åra

### 1980-åra

### 1990-åra

### 2000-åra

### 2010-åra

### EPar

### Som gjesteartist

## Videospel

## Musikkvideoar
*«Keep Yourself Alive» (1973)
*«Liar» (1973)
*«Seven Seas of Rhye» (1974)
*«Killer Queen» (1974)
*«Now I'm Here» (1974)
*«Bohemian Rhapsody» (1975)
*«You're My Best Friend» (1976)
*«Somebody to Love» (1976)
*«Tie Your Mother Down» (1977)
*«Good Old-Fashioned Lover Boy» (1977)
*«We Are the Champions» (1977)
*«We Will Rock You» (Fast live version) (1977)
*«We Will Rock You» (1978)
*«Spread Your Wings» (1978)
*«Bicycle Race» (1978)
*«Fat Bottomed Girls» (1978)
*«Don't Stop Me Now» (1979)
*«Love of My Life» (live) (1979)
*«Crazy Little Thing Called Love» (1979)
*«Save Me» (1979)
*«Play the Game» (1980)
*«Another One Bites the Dust» (1980)
*«Flash» (1980)
*«Under Pressure» (with David Bowie) (1981)
*«Body Language» (1982)
*«Las Palabras de Amor (The Words of Love)» (1982)
*«Calling All Girls» (1982)
*«Staying Power» (live) (1982)
*«Back Chat» (1982)
*«Radio Ga Ga» (1984)
*«I Want to Break Free» (1984)
*«It's a Hard Life» (1984)
*«Hammer to Fall» (1984)
*«One Vision» (1985)
*«One Vision» (extended version) (1985)
*«A Kind of Magic» (1986)
*«Princes of the Universe» (1986)
*«Friends Will Be Friends» (1986)
*«Who Wants to Live Forever» (1986)
*«I Want It All» (1989)
*«Breakthru» (1989)
*«The Invisible Man» (1989)
*«Scandal» (1989)
*«The Miracle» (1989)
*«Innuendo» (1990)
*«I'm Going Slightly Mad» (1991)
*«Headlong» (1991)
*«The Show Must Go On» (1991)
*«These Are the Days of Our Lives» (1991)
*«Somebody to Love» (live) (Queen + George Michael) (1992)
*«Heaven for Everyone» (1995)
*«A Winter's Tale» (1995)
*«I Was Born to Love You» (1995)
*«Too Much Love Will Kill You» (1996)
*«Let Me Live» (1996)
*«You Don't Fool Me» (1996)
*«Mother Love» (1996)
*«My Life Has Been Saved» (1996)
*«The Show Must Go On» (live) (Queen + Elton John) (1997)
*«No-One but You (Only the Good Die Young)» (1997)
*«Another One Bites the Dust» (*[[Small Soldiers]]* remix) (1998)
*«Under Pressure» (Rah mix) (1999)
*«Let Me In Your Heart Again» (William Orbit mix) (2014)
*«Let Me In Your Heart Again» (Queen version) (2014)

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Discography of Queen|Discography of Queen]]» frå ,  den 31. juli 2016.*  
 

## Bakgrunnsstoff
* Diskografien til Queen på den offisielle nettsida deira
Deon Hemmings

**Deon Hemmings** () er ein jamaicansk tidlegare friidrettsutøvar frå Saint Ann Parish som i 1990-åra og tidleg 2000-tal tilhøyrde verdseliten på 400 meter hekk. Åra 1992-2001 kvalifiserte ho seg til alle åtte OL- og VM-finalane på langhekken. Ho vart olympisk meister i 1996, og tok òg OL-sølv, VM-sølv og to VM-bronsar i øvinga. Dessutan vann ho OL-sølv og VM-bronse i 4 x 400 m stafett med Jamaica.

## Aktiv
Hemmings kom på andreplass på 400 m hekk i Samveldeleikane 1994 i Victoria i Australia, engelske Sally Gunnell sigra. I 1995 vann Hemmings si fyrste VM-medalje, ein bronsemedalje på 400 meter hekk i Göteborg.

Høgdepunktet for Hemmings kom under dei olympiske leikane 1996 i Atalanta, der ho lukkast vinne langhekken på ny olympisk rekord, 52,82 sekundar, framom Kim Batten og Tonja Buford-Bailey, begge frå USA. Det var den aller fyrste olympiske gullmedaljen vunne av ei kvinne frå Jamaica. I VM 1997 var ho nær ved å sikre seg nok ein gullmedalje, men måtte gje tapt for Nezha Bidouane frå Marokko. Ho fekk også ein bronsemedalje i same meisterskapen då ho sprang den tredje etappen for Jamaica sitt lag i 4 x 400 meter stafett. To år seinare tok ho i Sevilla si tredje strake VM-medalje i 400 m hekk, ein bronse.

Eit sterkt løp av russiske Irina Privalova hindra Hemmings å forsvare OL-gullet på langhekken då sommarleikane 2000 fann stad i Sydney. Med 53,12 sekundar i sluttid viste ho Hemmings til sølv på tida 53,45. Også i 4 x 400 meter stafett fekk Hemmings ein sølvmedalje for sin og lagkameratane sin innsats.

Ho la opp etter 2001-sesongen.

### Medaljar og plasseringar i internasjonale meisterskap
*VM 1991 i Tokyo: Utslått i forsøka (nr 18 – 57,13)
*OL 1992 i Barcelona: Nr 7 på 400 m hekk – 55,58
*VM 1993 i Stuttgart: Nr 6 på 400 m hekk – 54,99
*VM 1995 i Göteborg: Bronsemedalje på 400 m hekk – 53,48
*OL 1996 i Atlanta: Gullmedalje på 400 m hekk – 52,82
*VM 1997 i Aten: Sølv på 400 m hekk – 53,09. Bronse i 4 x 400 m stafett
*VM 1999 i Sevilla: Bronsemedalje på 400 m hekk – 53,16
*OL 2000 i Sydney: Sølvmedaljar på 400 m hekk – 53,45, og i 4 x 400 m stafett
*VM 2001 i Edmonton: Nr 7 på 400 m hekk – 55,83

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Deon Hemmings|Deon Hemmings]]» frå ,  den 31. juli 2016.*  
*
Edwin Moses

**Edwin Corley Moses** () er ein USA-amerikansk tidlegare friidrettsutøvar frå Dayton i delstaten Ohio som spesialiserte seg på 400 meter hekk. Han vann to OL-gull og to VM-gull i øvinga og dominerte langhekken i over ti år, frå 1977 til 1987 vann han 122 løp på rad. I åra frå 1976 til -83 forbetra han verdsrekorden fire gongar, sist til 47,02 sekundar.

## Aktiv
Edwin Moses hadde knappast prøvd seg på 400 meter hekk før 1976-sesongen. Han gjorde då store framgangar i øvinga, noko som toppa seg i OL-finalen i Montreal same året. Her var han heilt suveren og sletta den fire år gamle verdsrekorden til John Akii-Bua, sett i OL-finalen 1972. Moses kom i mål til 47,63, nitten hundredels sekund under den gamle rekorden. Den 11. juli 1977 flytta han verdsrekorden ytterlegare då han i Los Angeles sprang i mål på tida 47,45 sekundar.

Etter at Moses vart nummer to bak vesttyske Harald Schmid den 26. august 1977, vann han samtlege tevlingar han deltok i, fram til han i juni 1987 vart slått av landsmannen Danny Harris. I mellomtida hadde han stått for ei rad store prestasjonar.

Den 3. juli 1980 forbetra han verdsrekorden til 47,13 under eit stemne i Milano, tre veker før Sommar-OL i Moskva, idrettsstemna som han ikkje fekk delta i, ettersom USA boikotta leikane.

Under den fyrste verdsmeisterskapen i friidrett, i Helsinki i 1983, var Moses i ei heilt eigen klasse på 400 m hekk og vann med over eitt sekunds forsprang. Tre veker etter han vann VM-gullet, den 31. august 1983 i Koblenz i dåverande Vest-Tyskland, sette han verdsrekord for fjerde gong. Rekordtida på 47,02 sekundar er 33 år seinare framleis den nest beste på 400 m hekk nokon har oppnådd i øvinga. Året etter vart han olympisk meister på «heimebane» i Los Angeles, 0,38 sekund føre Danny Harris.

Finalen på 400 meter hekk under friidretts-VM 1987 i Roma har ein nær legendarisk status. Dei tre største utøvarane i øvinga gjennom fleire år, US-amerikanarane Moses og Harris, samt vesttyske Harald Schmid, storma jamsides mot mål og kasta seg over målstreken, utan at nokon kunne seie for visst kven vinnaren var. Målfoto synte at Moses forsvarte verdsmeistertittelen på tida 47,46 sekundar, to fattige hundredels sekund føre Harris og Schmid. Sterke løp av landsmannen Andre Phillips og Senegals Amadou Dia Ba gjorde at Moses året etter måtte nøye seg med olympisk bronse på langhekken ved sommarleikane 1988 i Seoul.

### Medaljar og plasseringar i internasjonale meisterskap
*OL 1976 i Montreal: Gullmedalje – 47,64, framom Michael Shine (48,69)
*VM 1983 i Helsinki:  Gullmedalje – 47,50, framom Harald Schmid (48,61)
*OL 1984 i Los Angeles: Gullmedalje – 47,75, framom Danny Harris (48,13)
*VM 1987 i Roma: Gullmedalje – 47,46, framom Danny Harris (47,48)
*OL 1988 i Seoul:  Bronsemedalje – 47,56, bakom Amadou Dia Ba (47,23)

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Edwin Moses|Edwin Moses]]» frå ,  den 1. august 2016.*
Mr. Bad Guy

***Mr. Bad Guy*** er det første soloalbumet til Queen-songaren Freddie Mercury. Albumet kom ut i 1985 i ei tid då Queen tok ein pause i studio. Det inneheld elleve songar, alle skrivne av Mercury. Albumet vart dedisert til «katten min Jerry—og Tom, Oscar og Tiffany, og alle katteelskarar i universet - alle andre kan dra til helvete».

Musikken på albumet er inspirert av disco og dansemusikk. Det skilde seg frå typiske Queen-album, som var meir rockeprega. Albumet tok nesten to år å spele inn, sidan Mercury måtte samle nok songar, samstundes som han var oppteken med bandet. I starten var det meininga at albumet skulle ha med duettar mellom Mercury og Michael Jackson. Dei spelte inn «There Must Be More to Life Than This», men Mercury avslutta samarbeidet då han syns det ukomfortabelt å arbeide medan lamaen til Jackson var i studio.  Innspelinga var krevjande for Mercury sidan han tok del i alt frå innspelinga til å vere lydteknikar for å få den ønska effekten. Mercury brukte syntheziserar og orkestrerte kvart spor.

Songen «Living on My Own» vart gjeven ut på ny i 1993 i ein remixa versjon av No More Brothers, medan «I Was Born to Love You» og «Made in Heaven» seinare vart omarbeidde av dei tre attverande Queen-medlemmane og gjevne ut på *[[Made in Heaven]]*. Albumet til Mercury skulle opphavleg heite *Made in Heaven*.

## Innhald

## Medverkande
*Freddie Mercury – vokal, piano, synthesiser
*Fred Mandel – meir piano, synthesiser, gitar
*Paul Vincent – sologitar
*Curt Cress – trommer
*Stephan Wissnet – bassgitar
*Jo Burt – bandlaus bass på «Man Made Paradise»
*Rainer Pietsch – arrangement for «Mr. Bad Guy»
*Mack og Stephan Wissnet – Fairlight CMI, trommeprogrammering
*Mack, assisted by Stephan Wissnet – lydteknikar
*The Artful Dodger – plateomslag
*A. Sawa – fotografi

## Lister

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Mr. Bad Guy|Mr. Bad Guy]]» frå ,  den 1. august 2016.* 
*** oppgav desse kjeldene:*
Backstreet Girls

**Backstreet Girls** (**BSG**) er eit norsk boogierock-band frå Oslo, skipa i 1984. Bandet har seinare skifta fleir av medlemane, men kjerna er framleis den same. Namnet «Backstreet Girls» skal ha sitt opphav i songen *Back street girl* av Rolling Stones.

Brørne Pål Kristensen (bass) og Tom Kristensen (song) skipa bandet. Dei fekk med seg gitaristen Hans Petter Baarli frå bandet Riff Raff og trommeslagar Petter Hafstad, som ikkje spela i bandet, med var med på planlegginga og å setje namn på bandet.

## Kjelder
There Must Be More to Life Than This

**«There Must Be More To Life Than This»** er ein song av Queen-songaren Freddie Mercury frå det første soloalbumet hans *[[Mr. Bad Guy]],* utgjeven i 1985. Songen vart opphavleg spelt inn av bandet til Mercury, Queen, for albumet *[[Hot Space]]* i 1982, men kom ikkje med på den endelege versjonen av albumet. Songen vart først spelt inn som ein duett mellom Mercury og Michael Jackson i lag med to andre songar, «State of Shock» (som kom ut i 1984 av The Jacksons med Mick Jagger) og «Victory» (som ikkje er gjeven ut).

## Queen- og Michael Jackson-versjonen

Etter Michael Jackson døydde i 2009, prøvde Queen-gitaristen Brian May og trommeslagaren Roger Taylor å få gjeve ut dei tre duettane mellom Mercury og Jackson i 2012. Roger Taylor kommenterte at å arbeide med Michael Jackson Estate var som å «vasse i lim». Til slutt kom dei to partane fram til ein avtale om at berre «There Must Be More to Life Than This» kunne gjevast ut.

Versjonen som finst på *[[Queen Forever]]* vart produsert og miksa av William Orbit, og inneheld det originale akkompagnementet frå *Hot Space*-innspelinga med May på gitar, Taylor på trommer og John Deacon på bass. Ein alterantiv miks av May finst, men dei valde å nytte Orbit-miksen i staden.

## Medverkande
*Freddie Mercury - solovokal, piano
*Brian May - gitarar
*John Deacon - bassgitar
*Roger Taylor - trommer, perkusjon 
*Michael Jackson - solovokal

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:There Must Be More to Life Than This|There Must Be More to Life Than This]]» frå ,  den 1. august 2016.* 
*** oppgav desse kjeldene:*
Living on My Own

«**Living on My Own**» er ein song av Freddie Mercury, opphavleg gjeven ut på det første soloalbumet hans, *[[Mr. Bad Guy]]*. Han vart gjeven ut som singel (med B-sida «My Love Is Dangerous») i september 1985 i Storbritannia, der han nådde 50. plassen på singellista.  I juli 1985 kom singelen ut i USA med B-sida «She Blows Hot & Cold».

I 1993, to år etter Mercury døydde, vart ein No More Brothers Mix av songen gjeven ut og denne nådde toppen av singellista i Storbritannia, Noreg og Frankrike, fleire andre land i Europa, Asia og Latin-Amerika, og vart den einaste solohitten til Mercury som nådde toppen av salslistene. Denne versjonen av singelen vart ikkje gjeven ut i Nord-Amerika. Han låg to veker på toppen av den britiske singellista.

## Medverkande
* Freddie Mercury - solo- og korvokal
* Colin Peter - produksjon og remix
* Carl Ward - produksjon og remix
* Serge Ramaekers - produksjon og remix

## Lister
Originalversjonen frå 1985:
* 50 (UK)

Remixen frå 1993 (No More Brothers Mix):
* 1 (Storbritannia, Frankrike, Noreg, Italia, Sverige, Irland)
* 2 (Austerrike; Tyskland; Nederland; Sveits)

## Salstrofé

## Innhald
### 1985-utgåva
;7"
*A. Living On My Own (singelversjon)
*B. My Love Is Dangerous (album)

;12"
*A. Living On My Own (extended version)
*B. My Love Is Dangerous (extended version)

### 1993-utgåva
;7"/kassett
*A. Living On My Own (Radio mix)
*B. Living On My Own (1992 album remix)

;CD-singel
# Living On My Own (Radio mix)
# Living On My Own (Extended mix)
# Living On My Own (Club mix)
# Living On My Own (1992 album remix)

;12"
*A1. Living On My Own (Extended mix)
*A2. Living On My Own (Club mix)
*B1. Living On My Own (Dub mix)
*B2. Living On My Own (LA mix)

## Musikkvideo
Musikkvideoen til både originalen frå 1985 og remixen frå 1993 av «Living on My Own» inneheld bilete av feiringa av 39-årsdagen til Mercury i 1985 i München.

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Living on My Own|Living on My Own]]» frå ,  den 1. august 2016.* 
*** oppgav desse kjeldene:*


## Bakgrunnsstoff
* Tekst på den offisielle nettsida til Queen (frå *[[Greatest Hits III av Queen|Greatest Hits III]]*)
Curt Cress

**Curtis «Curt» Cress** () er ein tysk trommeslagar og låtskrivar.

## Biografi
Curt Cress byrja karrieren i 1965 i Hanau med bandet Load. Seinare spelte han i Hanau med banda Six og Orange Peel. Han har arbeidd med fleire band inkludert Klaus Doldinger sitt Passport, Atlantis, Spliff, Milli Vanilli og Snowball, Curt Cress Clan, og som gjestemusikar på fleire studioinnspelingar med tyske og internasjonale artistar, som Falco, Peter Maffay, Rick Springfield, SAGA og Tina Turner.

Cress var òg produsent, mellom anna for Uwe Ochsenknecht, Claudia Cane, Heiner Pudelko, Nena, Nina Hagen og Royal Philharmonic Orchestra. Han har òg arbeidd i studio med med Boney M., Hubert Kah, Michael Cretu, Scorpions, Alfaville, BAP, Inga og Annette Humpe, Peter Cornelius, Marianne Rosenberg, Stefan Waggershausen, Udo Lindenberg, Meat Loaf og Freddie Mercury (*[[Mr. Bad Guy]]*).

Cress har òg skrive mykje musikk for film og fjernsy, mellom anna seriane *[[SK Kölsch]]*, *[[The Red Mile]]*, *[[HeliCops - Einsatz über Berlin]]*, *[[Tatort]]* og kjenningsmelodiar for sportsprogram og *[[Wetten, dass ..?]]*. 

## Diskografi

### Soloarbeid
*1975: *Curt Cress Clan* (LP)
*1983: *Avanti* (LP: WEA 24.0133; CD: WEA 240 133-2)
*1987: *Sing* (LP)
*1992: *Bäng* (CD)
*1998: *Trip* (CD: WEA [Warner] 3984-21825-2)

### Med andre musikarar
*1973: Klaus der Geiger – *Arbeit macht frei* (LP: Bluff Records, BF 1010)
*1973: Passport – *Hand Made *
*1973: Passport – *Looking Thru*
*1974: *Doldinger Jubilee Concert*
*1975: Passport – *Cross-Collateral*
*1976: Lucifer’s Friend – *Mind Exploding* (LP: Vertigo)
*1977: Passport – *Iguaçu*
*1977: New Triumvirat – *New Triumvirat Presents Pompeii*
*1978: Snowball – *Defroster*
*1979: Snowball – *Cold Heat*
*1980: Snowball – *Follow the White Line*
*1981: Mike Batt – *Six Days In Berlin*
*1982: Passport – *earthborn*
*1983: Peter Schilling - *[[Error in the System]]*
*1984: Alfaville - *[[Forever Young av Alfaville|Forever Young]]*
*1985: Freddie Mercury - *[[Mr. Bad Guy]]*
*1985: Passport - *Running in Real Time*
*1987: Saga - *[[Wildest Dreams av Saga|Wildest Dreams]]*
*1988-1990: Milli Vanilli
*1989: Saga - *[[The Beginner's Guide to Throwing Shapes]]*
*1990: Alex Gunia – *Alex Gunia’s Groove Cut*
*1990-1992: The Real Milli Vanilli
*1996: Scorpions – *[[Pure Instinct]]*

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Curt Cress|Curt Cress]]» frå ,  den 1. august 2016.* 
 

## Bakgrunnsstoff
*
Jo Burt

**Jo Burt** () er ein engelsk bassist, gitarist, låtskrivar og vokalist. Han er kanskje mest kjend for å ha vore bassist i Black Sabbath på turneen deira i 1987 etter albumet *[[The Eternal Idol]]*. Han slutta i bandet etter turneen enda. 

Jo Burt var med å starte Sector 27 med Tom Robinson - og eit medlem av Virginia Wolf med Jason Bonham.  Burt spelte òg på soloalbumet til Freddie Mercury, *[[Mr. Bad Guy]]*.

Han har skrive for, turnert og spelt med mange andre artistar, som The Troggs, Brian Setzer, Bob Geldof, Roger Taylor, James Reyne, Sweet og mange andre.

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Jo Burt|Jo Burt]]» frå ,  den 1. august 2016.* 
 

## Bakgrunnsstoff
*Offisiell nettstad
Bendiks Andreas Heide

**Bendiks Andreas Heide** () var ein norsk lærar, lokalpolitikar og lokalhistorikar. Han var fødd og oppvaksen på Ytter-Byndra (Ytre Bjørnå) på Grytøya i Harstad kommune (tidlegare Trondenes herad) og busett på Vollstad i Harstad kommune (tidlegare Sandtorg herad). 

Bendiks Heide var gift med Ingrid Antonie Øllegård Mork. 

Foreldra var Hans Fyhn Heide og Maren Nilsdatter. 

## Liv og virke
Bendiks Heide tok eksamen ved Volda lærarskule i 1921, og tilleggsutdanning ved Noregs Lærarhøgskole 1924-25.

Bendiks Heide var lærar på Andenes eitt år (1921-22) og deretter i Fauskevåg i Harstad kommune (tidlegare Sandtorg herad) (1922-1948) før han gjekk over i stillinga som skoleinspektør i Sandtorg herad (1948-1968).

Bendiks Heide var formann i Trondenes lærarlag ein periode.

Bendiks Heide var aktiv politikar for Kristeleg Folkeparti. I 1946-48 representerte han borgarleg fellesliste i Sandtorg heradstyre, men frå 1948 til 1963 representerte han Kristeleg Folkeparti, og det same i 1963-1967 i Harstad kommunestyre. Han var formann i Sandtorg skolestyre i lengre tid.

Bendiks Heide kom til Fauskevåg skolekrins etter at denne og Melvik skolekrins hadde gått over til nynorsk i 1917, han var aktiv målmann og brukte nynorsk all sin dag. 

## Utgjevingar
Bendiks Heide hadde djupe lokalhistoriske interesser, og han skreiv fleire lengre artiklar:
* Skoleinspektør Bendiks Heide: "Skole- og opplysningsarbeid". Side 473-555 i: *Trondenes bygdebok. Trondenes sogns historie*. Ved Trygve Lysaker. Trondenes bygdeboknemnd. [Harstad] 1958.
* *Harstad samvirkelag 50 år 1921-1971*. [Harstad] 1971. 23 sider, ill.
* *Handel i Fauskevåg. Fauskevåg samvirkelag 25 år 1947 – 1973*. [Fauskevåg samvirkelag], [Fauskevåg] 1973. 24 sider. ill.
Bendiks Heide skreiv i tillegg ei rekke lokalhistoriske artiklar, blant anna i *[[Håløygminne]]*, *[[Harstad Tidende]]* og fleire andre blad. 

## Kjelder
* Karl Bakke, red: *Norske skolefolk. Bind 1*, Dreyer forlag, Stavanger, 1952
* Lars Beite, red: *Norske skolefolk. Bind 1*, Tredje utgave. Paul T. Dreyers forlag, Stavanger, 1966.
Love Kills av Freddie Mercury

«**Love Kills**» er ein song av Freddie Mercury, og den første songen han spelte inn som soloartist. Songen vart opphavleg nytta i Giorgio Moroder si utgåve frå 1984 av musikken til stumfilmen *[[filmen Metropolis (1927)|Metropolis]]* frå 1927. I 1985 vart filmen nominert til verste filmmusikk ved Gullen Raspberry Awards, og sjølve songen vart nominert til verste song. Singelen nådde uansett tiandeplassen på den britiske singellista. 

«Love Kills» vart òg nytta under rulleteksten til filmen *[[Loaded Weapon 1]]* i 1993. I 2009 vart ein versjon av den engelske synthpop-songaren Little Boots gjeven ut på EPane hennar, *[[Little Boots (EP)|Little Boots]]* og *[[Illuminations (EP)|Illuminations]]*. I 2014 omarbeidde Brian May og Roger Taylor ein tidlegare uutgjeven balladeversjon av songen for det nye samlealbumet *[[Queen Forever]]*, eit album som fokuserer Queen sine kjærleikssongar og balladar. 

## Innhald
*;7" singel

*;12"-singel

## Queen-versjonen

Ein balladeversjon av songen, som ikkje tidlegare var gjeven ut, vart omarbeidd av Brian May og Roger Taylor for samleplata *[[Queen Forever]]*. Queen-versjonen er er ein nedstrippa balladeversjon, medan Mercury-versjonen har langt meir energirik. «Love Kills» vart opphavleg skriven for det ellevte Queen-albumet, *[[The Works av Queen|The Works]]*, men vart ikkje nytta.

## Remixar
* «Love Kills (Wolf remix)» vart funnen på ein promo-CD som berre vart gjeve ut i USA i 1992. 
* «Love Kills (Pixel '82 remix)» og «Love Kills (More Oder Rework by The Glimmers)» finst begge på den doble samleplata *[[Lover of Life, Singer of Songs|Lover of Life, Singer of Songs: The Very Best of Freddie Mercury Solo]]* frå 2006.
* Fleire remixar av songen finst i 2006 på *Love Kills (remix)* på singlar i fleire land med forskjellige innhald: 
;;* «Love Kills (Sunshine People Radio remix)»
;;* «Love Kills (Star Rider remix)»
;;* «Love Kills (Rank 1 Radio remix)»
;;* «Love Kills (Sunshine People Club remix)»

## Medverkande på soloversjonen
*Freddie Mercury - vokal, synthesizerar
*Reinhold Mack - synthesizerar, programmering

## Medverkande på Queen-versjonen
*Freddie Mercury - vokal
*Brian May - gitarar, klaverinstrument, bassgitar
*Roger Taylor - trommer
*John Deacon - gitarar

## Lister

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Love Kills (Freddie Mercury song)|Love Kills (Freddie Mercury song)]]» frå ,  den 1. august 2016.* 
*** oppgav desse kjeldene:*


## Bakgrunnsstoff
*
Time av Freddie Mercury

«**Time**» er ein song frå 1986, spelt inn av Freddie Mercury i lag med «In My Defence», for Dave Clark-musikalen med same namn. 
Sjølv om Mercury ikkje deltok i sjølve musikalen, var begge songane med på musikalalbumet. «Time» vart òg gjeven ut som ein eigen singel, med ein instrumental versjon av songen som B-side. Singelen nådde 32. plassen på UK Singles Chart. 
Singelversjonen vart sidan gjeven ut i plateboksen *[[The Solo Collection]]* frå 2000 og samlealbumet *[[Lover of Life, Singer of Songs|Lover of Life, Singer of Songs: The Very Best of Freddie Mercury Solo]]* frå 2006.

Musikkvideoen vart filma i Dominion Theatre i London, der musikalen hadde premiere den 9. april 1986. Sidan teateret var oppteke det meste av dagen, var det berre tid til å filme videoen om morgonen, så Mercury og den austerrikske produsenten Rudi Dolezal måtte møte opp kl. 0600 om morgonen.

## Remiksar
* «Time (Nile Rodgers 1992 Remix)» er ein redigert versjon av songen for samlealbumet *[[The Freddie Mercury Album]]* frå 1992 og *[[The Solo Collection|Solo Collection]]*. Han har erstatta pianoet med ein gitar. 
* «Time (2000 Remix)» er nesten identisk til singelversjonen, bortsett frå at han manglar noko perkusjon. Han finst berre på plateboksen ''Solo'' frå 2000.

## Medverkande
*Freddie Mercury - solovokal
*Mike Moran - klaverinstrument
*Ray Russell - gitarar
*Brett Morgan - trommer
*Alan Jones - bassgitar
*John Christie - korvokal
*Peter Straker - korvokal

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Time (Freddie Mercury song)|Time (Freddie Mercury song)]]» frå ,  den 1. august 2016.* 
*** oppgav desse kjeldene:*


## Bakgrunnsstoff
*
The Golden Boy

***The Golden Boy*** er ein song spelt inn av Queen-songaren Freddie Mercury i lag med den katalanske opera-sopranen Montserrat Caballé.

## Oversyn
Han vart opphavleg gjeven ut på albumet *[[albumet Barcelona|Barcelona]]*, og som singel to veker etter albumet kom ut, med eit anna utdrag frå albumet, «The Fallen Priest», som B-side. Ein instrumental versjon av songen vart gjeven ut på 12"- og CD-singelen. Singelen nådde 83. plassen på UK Singles Chart i Storbritannia.

## Medverkande
*Freddie Mercury - vokal, piano, arrangement
*Montserrat Caballe - vokal
*Mike Moran - klaverinstrument, programmering, arrangement
*Madeline Bell - korvokal
*Dennis Bishop - korvokal
*Lance Ellington - korvokal
*Miriam Stockley - korvokal
*Peter Straker - korvokal
*Mark Williamson - korvokal
*Carol Woods - korvokal

## Innhald

## Musikkvideo
Musikkvideoen består av eit opptak av artistane som framfører songen under La Nit-festivalen i Barcelona den 8. oktober 1988. Dette var den siste konserten Mercury heldt før sjukdommen hans vart verre. Her framførte dei denne songen i lag med «Barcelona» og «How Can I Go On». Videoen vart først gjeven ut som ein del av ein 5" CD-videosingel.

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:The Golden Boy|The Golden Boy]]» frå ,  den 1. august 2016.* 
*** oppgav desse kjeldene:*

## Bakgrunnsstoff
*
Delilah

**Delilah** kan visa til:

* Dalila, ein figur i Bibelen kjend frå soga om Samson

*Delila Hatuel (f. 1980), israelsk fektar
* Paloma Ayana Stoecker (f. 1990), kjend som artisten Delilah

*«Song Of Delilah», ein jazzstandard
*Songen Delilah av Tom Jones
*Songen Delilah av Queen

* Missilet Delilah frå Israel
In My Defence

«**In My Defence**» er ein powerballade framført av Queen-vokalisten Freddie Mercury. Songen var frå musikalen *[[musikalen Time|Time]]* av Dave Clark og vart gjeven ut på albumet *[[Time av Dave Clark|Time]]*. Songen vart ikkje ein hit medan Mercury levde, men vart det i 1992 etter Mercury døydde. Singelen nådde då åttandeplassen på UK Singles Chart i Storbritannia.

## Bakgrunn
Songen vart skriven av Dave Clark, David Soames og Jeff Daniels for musikalen *[[musikalen Time|Time]]*. Under musikalen framførte Mercury songen som ein duett med Cliff Richard. Dette var siste gongen Mercury song på ein konsert. Den siste framsyninga hans var i Barcelona i 1988 med Montserrat Caballé, men under denne framsyninga vart det berre mima. Songen vart innspelt som eit soloprosjekt, og spelt inn i Abbey Road i oktober 1985, kring seks månader etter *[[Mr. Bad Guy]]* kom ut. Produsentane forventa at Mercury ikkje var nøgd med den endelege songen, og dei ville la han spele inn med resten av Queen. Men Mercury likte godt den endelege versjonen. «In My Defence» vart først gjeven ut på albumet *Time* i 1986. Andre versjonar var ein Ron Nevison Mix, som kom ut på *[[The Freddie Mercury Album]]* og ein instrumentalversjon (med vokal for den siste linja) som finst på *The Solo Collection*. Ron Nevison-miksen er særs lik originalen, men har anna bass og anre trommer, medan somme strykarar vart lagt til og andre fjerna. 2000-remixen er ein remastra versjon av Ron Nevison-miksen, men har dei same instrumentspora miksa annleis. 

## Musikkvideo
Musikkvideoen, som vart laga etter Mercury døydde i 1991, vart regissert av Rudi Dolezal og var ein montasje av forskjellige unytta opptak av tidlegare musikkvideoar, private bilete og høgdepunkt frå karrieren til Mercury. Dolezal ønskte at videoen skulle vise at Mercury var glad og hadde det fint. Mange av klippa vart òg nytta i den tidlegare videoen til «The Show Must Go On». It 

## Innhald
### UK 7"/kassett
*A. In My Defence
*B. Love Kills (Wolf Euro Mix)

### UK CD1
# In My Defence
# Love Kills (Wolf Euro Mix)
# She Blows Hot And Cold (singel)
# In My Defence (original)

### UK CD2
# In My Defence
# Love Kills (Original Wolf mix)
# Mr. Bad Guy
# Living On My Own (Underground Solutions Mix)

## Medverkande
* Freddie Mercury - solovokal
* Michael Moran - piano
* Paul Vincent - gitarar
* Graham Jarvis - trommer
* Andy Pask - bass
* Peter Banks - synthesizerar
* John Christie - korvokal

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:In My Defence|In My Defence]]» frå ,  den 1. august 2016.* 
*** oppgav desse kjeldene:*
Actitis

__NOTOC__
***Actitis*** er ei biologisk slekt i snipefamilien Scolopacidae. To svært like fugleartar er plassert i denne slekta. Strandsnipe, *Actitis hypoleucos* har hekkeutbreiing i Eurasia og overvintring i Afrika sør for Sahara, den orientalske regionen og i den australske regionen. Den andre arten, flekksnipe, *Actitis macularia*, har utbreiing avgrensa til Amerika.

Slektsnamnet *Actitis* er frå gamalgresk *aktites*, 'kystbuar'.  *Akte* tyder 'kyst'.

## Skildring
Kroppslengda på desse små vadarane ligg mellom 18 og 22 centimeter, med flekksnipa som den minste av desse to.  Vekta varierer mellom ca. 20 og 90 gram. Begge er trekkjande vadarar, gråbrune på oversida og kvit under, med ein særeigen flukt på stive venger lågt over vatnet. Fjørdraktene er svært like, bortsett frå flekksnipene sin karakteristiske hekkefjærdrakt med kraftige mørke flekker på undersida. Begge artane har korte gule eller gulaktige bein og eit middels langt nebb. Nebbet er rett og berre litt lengre enn hovudet. Dette er særs lite sosiale fuglar og blir sjeldan sett i store flokkar.

*Actitis*-snipene hekkar på bakken, og hekkehabitatet er nær ferskvatn. Dei finn føda på bakken eller i vatn, og plukkar opp bytet ved hjelp av synet. Dei kan òg fange insekt i flukt. Dei et insekt, krepsdyr og andre virvellause dyr. Hekkebiologien er ikkje samsvarande mellom artane, hos strandsniper deltar begge foreldre i ruging, hos flekksniper berre viss dei er eit monogamt parsamband. Flekksnipene er delvis polyandriske, og i så fall forlèt hoene reiret etter egglegging og overlèt ansvaret til hannen.

### Utbreiing
Strandsnipa hekkar frå Storbritannia tvers over Europa og Asia til Japan. Mange av desse trekker sørover for overvintring, men somme individ vil halde seg i område med kystklima i Vest-Europa gjennom vinteren. Dei mest vidstrekte overvintringsområda for strandsniper er kystane av Afrika og Afrika sør for Sahara. Vidare langs kystar av Den arabiske halvøya, Sør-Asia og Søraust-Asia, gjennom Indonesia, Ny-Guinea til Australia, i nokre år òg på øyar i det vestlege Stillehavet. Flekksnipene hekkar frå Alaska til den sørlege kysten av Hudsonbukta og derfrå til kysten av Labrador-halvøya. Overvintringsområdet til flekksnipene ligg i det  sørlegaste USA inkludert Florida, gjennom Mellom-Amerika og Karibia til Sør-Amerika. Sørgrensa går gjennom nordlege Argentina, og i Chile til meir enn 42 ° sør.

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Actitis|Actitis]]» frå ,  den 1. august 2016.*  
 

**Denne artikkelen bygger på «[[:de:Actitis|Actitis]]» frå ,  den 1. august 2016.*  
 
;Referansar 

## Bakgrunnsstoff
Reidar Lorentzen

**Reidar Lorentzen** () er ein norsk tidlegare friidrettsutøvar frå Hammerfest som vann 13 NM-medaljar i spydkasting, tre av dei i gull. Han var i alle år medlem i oslolaget IK Tjalve. Annemarie Lorentzen var mor hans og friidrettsutøvaren Harald Lorentzen ein eldre bror.

## Aktiv
Lorentzen tok steget opp i noregstoppen den 1. september 1979 med eit spydkast på 87,32 m. Dei neste åra vart han nasjonalt ståande litt i skuggen av Per Erling Olsen, sjølv om han i åtte-ni sesongar framover heldt internasjonalt nivå. Då Lorentzen den 11. mai 1985 vann eit stemne i Fredrikstad med ny personleg rekord på 88,54 meter, hadde av nordmenn einast Terje Pedersen, den tidlegare verdsrekordhaldaren, og Per Erling Olsen kasta spydet lenger.

Lorentzen deltok i spydkasting i EM 1982, Sommar-OL 1984 og EM 1986. Han vart niandemann med eit kast på 80,40 m under EM 1982 i Aten, medan han rauk ut i kvalifiseringa både i Los Angeles i 1984 og i Stuttgart i 1986.

Han fekk ikkje heilt same dreisen med spydtypen som vart innført frå 1986. Den personlege rekorden med spydtypen er på 80,06 meter, oppnådd 14. august 1988 under noregsmeisterskapen i Byrkjelo. Det var faktisk hans fyrste NM-tittel, etter han hadde vunne seks sølvmedaljar og to bronsar i tidlegare NM. Han forsvarte NM-tittelen i 1989 og tok sitt tredje NM-gull i 1991.

Lorentzen la opp i 1995. Pr 2016 er det berre Andreas Thorkildsen, Pål Arne Fagernes og Rohnny Nilsen som er framom han på noregsstatistikken over lange spydkast.

### Medaljar i norske meisterskap
*1979: Sølvmedalje i spydkast – 84,92 m, bak Terje Thorslund (85,74 m)
*1981: Sølvmedalje i spydkast – 78,08 m, bak Per Erling Olsen (78,52 m)
*1982: Sølvmedalje i spydkast – 75,74 m, bak Per Erling Olsen (84,30 m)
*1983: Sølvmedalje i spydkast – 71,70 m, bak Per Erling Olsen (82,94 m)
*1984: Bronsemedalje i spydkast – 78,08 m
*1985: Bronsemedalje i spydkast – 73,34 m
*1986: Sølvmedalje i spydkast – 74,64 m, bak Øystein Slettevold (76,88 m)
*1987: Sølvmedalje i spydkast – 78,10 m, bak Narve Hoff (78,54 m)
*1988: Gullmedalje i spydkast – 80,06 m, framom Mathias Lilleheim (74,26 m)
*1989: Gullmedalje i spydkast – 73,12 m, framom Mathias Lilleheim (69,84 m)
*1991: Gullmedalje i spydkast – 74,94 m, framom Arne Indrebø (74,30 m)
*1992: Bronsemedalje i spydkast – 70,74 m
*1993: Sølvmedalje i spydkast – 70,48 m, bakom Arne Indrebø (74,72 m)

### Personlege rekordar og årsbeste med den eldre spydtypen

Kasta frå 1979 (87,32 m), 1982 (85,82 m), 1984 (88,46 m) og 1985 (88,54 m) var alle årsbeste i Noreg.

### Personlege rekordar og årsbeste med dagens spydtype

Kasta frå 1986 (77,62 m), 1988 (80,06 m), 1989 (73,12 m) og 1991 (74,94 m) var alle årsbeste i Noreg.

## Kjelder
*friidrett.no