open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Yancheng

**Yancheng** (kinesisk skrift 盐城, pinyin *Yánchéng*) er eit byprefektur nordaust i provinsen Jiangsu i det sentrale Kina.
Byprefekturet har eit areal på 16&nbsp;921 km2, folketalet i prefekturet vart i 2008 berekna til 8&nbsp;117&nbsp;000. Innanfor bygrensene budde det kring 3,63 millionar menneske.

Yancheng består av to bydistrikt, to byfylke og fem fylke.

Yancheng tyder «Saltbyen» og er fyrste ging nemnd i 119 f.Kr., under Han-dynastiet. Byen ligg ut mot Gulehavet og har drive utvinning av store saltfelt sidan han vart oppretta. I dag lever folk i første grad av næringsmiddelindsustri.

Området var ein viktig krigsskodeplass under den kinesiske borgarkrigen mellom kommunistar og nasjonalistar i 1930- og 40-åra.

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:nb:Yancheng|Yancheng]]» frå ,  den 29. mars 2011.*  
**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Yancheng|Yancheng]]» frå ,  den 29. mars 2011.*
Yangchengsjøen

**Yangchengsjøen** (kinesisk: 阳澄湖, pinyin: *Yángchéng Hú*) er eit vatn (innsjø) om lag tre km nord for byen Suzhou i provinsen Jiangsu i Folkerepublikken Kina. Han dekker eit areal på 20 km2. Vatnet er mest kjent for sin bestand av den allment sett mest delikate ullhandskrabben, ei kulinarisk delikatesse i 'det kinesiske kjøken' og særleg knytt til Shanghais kokekunst. Yangchengsjøen ligg mellom Taisjøen og storelva Chang Jiang.
 
Den kinesiske ullhandskrabben migrerar i september og oktober frå Yangchengsjøen mot Chang Jiang-deltaet for å pare seg, og lokale fiskarar fangar dei i denne perioden. I 2002 var den totale fangsten på rundt 1500 tonn. 
 
## Bakgrunnsstoff
*China Daily-artikkel om juks med ullhandskrabbar  
*Artikkel om sjøen og krabben frå Suzhous lokalregjering


**Denne artikkelen bygger på «[[:nb:Yangchengsjøen|Yangchengsjøen]]» frå ,  den 29. mars 2011.*
Lianyungang

**Lianyungang** (hanzi 连云港, pinyin *Liányúngǎng*) er eit byprefektur heilt i nordaust i provinsen Jiangsu, ved den kinesiske kysten mot Gulehavet. Byprefekturet har eit areal på 7&nbsp;444 km2, folketalet vart i 2008 berekna til 4&nbsp;822&nbsp;300. Innanfor bygrensene budde då 715&nbsp;600 mennneske. 

Lianyungang består av tre bydistrikt og fire fylke.

Tianwan kjernekraftverk, eitt av verdas største i sitt slag, ligg ute ved kysten 30 kilometer aust for byen Lianyungang.

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:nb:Lianyungang|Lianyungang]]» frå ,  den 29. mars 2011.*  
**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Lianyungang|Lianyungang]]» frå ,  den 29. mars 2011.*
Rebecca Black

**Rebecca Renee Black** () er ei amerikansk songar som fekk mykje medieomtale i 2011 for singelen «Friday». Songen var skriven saman med og produsert av Clarence Jey og Patrice Wilson frå Ark Music Factory. Han blei ein viral video på YouTube og ulike nettsamfunn, og blei omtalt av fleire kritikarar som «den verste songen nokonsinne». I tida frå han blei lasta opp 10. februar 2011 og til han kortvarig blei teken ned av YouTube 16. juni var videoen blitt sett 167 millionar gonger. Black lasta han opp til sin eigen kanal tre månader seinare.

## Kjelder

## Bakgrunnsstoff
* 
* «YouTube-mobbeoffer selger snart mer enn Britney»
* «13-åring snart mest hatet på YouTube»
* «Plutselig var fenomenet borte fra YouTube» 
* Rebecca Black fanside
Charlottenberg

**Charlottenberg** er ein svensk tettstad og administrasjonssenter i Eda kommun i Värmlands län. Charlottenberg ligg vest i landskapet Värmland, 6 kilometer frå grensa til Noreg.

Namnet kjem av Charlotta Larsson, kona til Lars Daniel Larsson.  Han grunnla eit jernverk der i 1827.

Charlottenberg har òg ein jernbanestasjon som ligg på Värmlandsbanan. Både toga mellom Stockholm og Oslo og toga mellom Karlstad–Oslo stoppar i Charlottenberg. Grensehandelen er viktig for Charlottenberg sidan prisane på norsk side er monaleg høgare på mange varer, derimellom mat og alkoholhaldige drikevarar. I løpet av det første tiåret på 2000-talet har det blitt bygd eit større kjøpesenter, Charlottenbergs Shoppingcenter,  med Systembolag for å dekke etterspurnaden frå nordmenn.

## Sjåverde
* August Spångbergs Park
* Charlottenbergs klockstapel
* Charlottenbergs Shoppingcenter

## Folketalsutvikling

## Sjå òg
*Eda socken

## Kjelder

## Bakgrunnsstoff
* Nettstaden til Eda kommun
Torsby

**Torsby** er ein svensk tettstad og centralort i Torsby kommun i Värmlands län i landskapet Värmland. I 2005 hadde tettstaden  innbyggjarar. 

Selskapet Sebra Film held til i Torsby.

## Bakgrunnsstoff
*Nettstaden til Torsby kommun
Storfors

**Storfors** er ein svensk tettstad og administrasjonssenter i Storfors kommun i Värmlands län i landskapet Värmland. I 2005 hadde tettstaden  innbyggjarar. 

## Folk med tilknyting til Storfors
* Karl-Gustav Andersson (1921-1991), sosialdemokratisk politikar
* Gustaf Ekman (1872-1959), industri- og bankmann 
* Claes de Frietzky (1727-1803), brukseigar og politikar
* David Fridlund (f. 1974), musikar og låtskrivare
* Jonas Herlenius (1821-1907), brukseigar og  riksdagsmann
* Stefan Larsson (f. 1983), fotballspelar
* Emma Rienas (f. 1982), friidrettsutvøar
* Jonas Siljemark (f. 1964), musikkentreprenør
* Vera Sandberg (1895-1979), seinare Vera Resare, den første kvinnelege ingeniøren i Sverige

## Bakgrunnsstoff
*
*
*
*
*
*
Munkfors

**Munkfors** er ein svensk by og centralort i Munkfors kommun i Värmlands län i landskapet Värmland. I 2011 hadde byen  innbyggjarar. 

Munkfors ligg på begge sider om Klarälven, kring 50 km nord for Karlstad. Han har variert industri med mellom anna verkstads- og stålindustri. Staden har lange industritradisjonar og delar av det gamle bruksmiljøet er verna. 

## Bakgrunnsstoff
*Nettstaden til Munkfors kommun
Nantong

**Nantong** (hanzi 南通, pinyin *Nántōng*) er eit byprefektur søraust i provinsen Jiangsu ved den kinesiske kysten mot Gulehavet. Byprefekturet har eit areal på 8&nbsp;001 km2, folketalet vart i 2008 berekna til 7&nbsp;737&nbsp;900. Innanfor bygrensene budde 611&nbsp;736 menneske. Prefekturet ligg på nordbreidda for utløpet av storelva Chang Jiang.

Nantong består av to bydistrikt, fire byfylke og to fylke.

## Næringsliv
Nantong har eit næringsliv prega av landbruk. Bomulls- og særleg næringsmiddelindustrien sysselset mange. Mange arbeider i sjølve jordbuket. Elektronikkindustrien er stor, mellom anna finst i Nantong den største produsenten av elektrolysekondensatorar i Kina.

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:nb:Nantong|Nantong]]» frå ,  den 29. mars 2011.*  
**Denne artikkelen bygger på «[[:de:Nantong|Nantong]]» frå ,  den 29. mars 2011.*
Band of Joy av Robert Plant

***Band of Joy*** er eit album av den engelske rockesongaren Robert Plant og bandet hans Band of Joy. Det kom ut den 13. september 2010 og debuterte på 5. plass på Billboard 200-lista. I Noreg nådde albumet 2. plass på VG-lista. 

Den første singelen frå albumet var «Angel Dance». 

## Innhald

## Medverkande
*Bekka Bramlett - korvokal (1,2)
*Marco Giovino&nbsp;– trommer, perkusjon, korvokal (3) 
*Patty Griffin&nbsp;– vokal, korvokal (2,3,4,5,8,10,11)
*Byron House&nbsp;– bassgitar, kontrabass
*Buddy Miller&nbsp;– elektrisk gitar, barytongitar, 6-strengs bassgitar, mandogitar, korvokal (2,3,6)
*Robert Plant&nbsp;– solovokalar, korvokal (1,2,3,5,11)
*Darrell Scott&nbsp;– akustisk gitar, mandolin, oktavmandolin, banjoar, trekkspel, pedalsteelgitar & lapsteelgitar, korvokal (1,2,3,4,6,7,10,11)

## Mottaking
Reaksjonane på albumet var positive. Metacritic, som samlar saman respekterte kritikarar, gjev albumet ein gjennomsnittleg score på 80 av 100,, som tyder «generelt positive meldingar». *[[Rolling Stone]]* rangerte albumet på 8. plass på lista si over dei beste albuma i 2010. *[[musikkmagasinet Q|Q]]* rangerte i januar 2011 *Band of Joy* som det nest beste albumet i 2010.

## Prisar
Albumet var nominert til to Grammy Awards, for beste americana-album og songen «Silver Rider» for beste rockevokalprestasjon for ein soloartist. Robert Plant vart nominert til beste britiske mannlege soloartist på Brit Awards 2011 

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Band of Joy (album)|Band of Joy (album)]]» frå ,  den 30. mars 2011.*
Band of Joy

**The Band of Joy** (òg kjend som **Robert Plant and the Band of Joy**) er eit rockeband frå England. Det har hatt forskjellige medlemmar i periodane då dei eksisterte frå 1965 til 1968 og frå 1977 til 1983. Robert Plant nytta igjen bandnamnet i 2010 for ein konsertturne i USA og Europa.

Bandet er mest kjend for to av bandmedlemmane, Robert Plant og John Bonham, som seinare vart med i Led Zeppelin.

Band Of Joy oppstod opphavleg i 1966 i West Bromwich, nær Birmingham i England med Chris Brown (klaverinstrument), Vernon Pereira (gitar), og songar Robert Plant. Konfliktar i styringa av bandet gjorde at Plant forlet gruppa etter nokre få månader. Han prøvde raskt å danne sitt eige Band of Joy, men måtte gje seg. Ei tredje utgåve av bandet, med barndomsvenen til Plant, John Bonham, varte frå 1967 til midten av 1968. Blandinga deira av soul og blues var populær i modkulturen i Birmingham. Denne besetninga spelte inn fleire demoinnspelinga tidleg i 1968, men bandet vart oppløyst i mai 1968 då dei ikkje fekk platekontrakt.

Ei kort stund spelte Dave Pegg sologitar i bandet. Han spelte seinare bass i Fairport Convention og Jethro Tull. Pegg øvde med Band of Joy, men spelte aldri konsertar med dei.

I 1977 starta Gammond og Paul Lockey Band of Joy på ny i lag med John Pasternak, Peter Robinson og klaverspelar Michael Chetwood.  Gammond, Lockey, Pasternak og Robinson hadd tidlegare spelt i Bronco. Dei inviterte Plant og Bonhamn med seg på eit album i 1978, men det vart aldri noko av. Etter eit nytt album i 1983 vart bandet oppløyst. 

I 2010 annonserte Plant at han starta eit nytt band og turnerte som Robert Plant & the Band of Joy. Dei gav ut albumet Band of Joy, som av *[[Rolling Stone]]* vart kåra til det 8. beste albumet i 2010.

## Diskografi
* *[[Sixty Six to Timbuktu]]* (2003) - Ei samleplate med Robert Plant som inneheld Band of Joy-innspelingar av «Hey Joe» og «For What It's Worth».
* *[[Band of Joy av Robert Plant|Band of Joy]]* (2010)

## Besetningar
* John Bonham&nbsp;– trommer
* Chris Brown&nbsp;– orgel
* Kevyn Gammond&nbsp;– gitar, vokal
* Byron House&nbsp;– bassgitar, gitar, vokal
* Robert Plant&nbsp;– solovokal

;1968
* John Bonham&nbsp;– trommer
* John Hill&nbsp;– bassgitar
* John Kelsey&nbsp;– klaverinstrument
* Robert Plant&nbsp;– solovokal
* Mick Strode&nbsp;– lead gitar

;1977
* Michael Chetwood&nbsp;– klaverinstrument, vokal
* Kevyn Gammond&nbsp;– gitar, vokal
* Paul Lockey&nbsp;– gitar, vokal
* John Pasternak&nbsp;– bass, vokal
* Peter Robinson&nbsp;– trommer

;2010
* Marco Giovino&nbsp;– perkusjon
* Patty Griffin&nbsp;– vokal and gitar
* Byron House&nbsp;– bass
* Buddy Miller&nbsp;– gitar and vokal
* Darrell Scott&nbsp;– vokal, mandolin, gitar, trekkspel, pedal, lap steel gitar, and banjo
* Robert Plant&nbsp;– solovokal

## Kjelder

* *Denne artikkelen bygger på «[[:en:Band of Joy|Band of Joy]]» frå ,  den 30. mars 2011.* 
*** oppgav desse kjeldene:*
The Honeydrippers

**The Honeydrippers** var eit rockeband i 1980-åra. Tidlegare Led Zeppelin-vokalist Robert Plant danna gruppa i 1981 for såele R&B-musikk. Det oppstod i Worcestershire, og bandet reiste til USA for å spele inn ein EP. I tillegg til Plant spelte tidlegare Led Zeppelin-gitarist Jimmy Page, Jeff Beck (tidlegare Yardbirds-medlem som Page) og andre vener og kjende musikarar. Dei heldt ein konsert i Keele University i 1981. Dei gav berre ut ein einaste EP, *[[The Honeydrippers: Volume One]]* i november 1984.

The Honeydrippers nådde 3. plassen på *Billboard* Hot 100 med ein versjon av Phil Phillips-songen «Sea of Love». Med suksessen EPen gav dei, sa Plant at det ville kome eit fullt album, men det vart aldri noko av. Bandet spelte på *[[Saturday Night Live]]* den 15. desember 1984, der dei spelte «Rockin' at Midnight» og «Santa Claus is Back in Town.». Med seg hadde dei då Brian Setzer på gitar og Paul Shaffer på piano.

Den 23. desember 2006 spelte Robert Plant på eit støtteshow i Kidderminster Town Hall som *The Return of the Honeydrippers* for å få inn pengar for naboen Jackie Jennings, som fekk behandling for hjernesvulst.

Etter at Plant i 2006 spelte på Montreux Jazz Festival til ære for Ahmet Ertegün, vart det diskutert eit nytt Honeydrippers-album for 2007, men då Ertegün døydde har Plant sagt at dette er lite truleg.

## Medlemmar
Original besetning (1981)
*Robert Plant - vokal
*Andy Silvester - gitar
*Kevin O'Neill - trommer
*Ricky Cool - munnspel
*Jim Hickman - bass
*Keith Evans - saksofon
*Wayne Terry - bass
*Robbie Blunt - gitar

*[[The Honeydrippers: Volume One|"Honeydrippers Vol. One"]]* (1984)
*Robert Plant - vokal
*Jimmy Page - gitarar
*Jeff Beck - gitarar
*Paul Shaffer - klaver
*Nile Rodgers - gitar, co-producer
*Wayne Pedziwiatr - bass
*Dave Weckl - trommer
*Brian Setzer - gitar (guest appearance)
* Keith (Bev) Smith - Trommer

## Diskografi
**[[The Honeydrippers: Volume One]]* (1984), US #4 UK #56

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:The Honeydrippers|The Honeydrippers]]» frå ,  den 30. mars 2011.* 
*** oppgav desse kjeldene:*

## Bakgrunnsstoff
*
Strange Sensation

**Strange Sensation** var backingbandet til Robert Plant på store delar av 2000-talet. I 2002 spelte Plant inn *[[Dreamland]]* det første soloalbumet på ni år. Det bestod av andre sine blues- og rockesongar. I 2005 kom albumet *[[Mighty ReArranger]]*, som var ei blanding av verdsmusikk og vestleg musikk. 

I tillegg spelte bandet Robert Plant- og Led Zeppelin-songar i Soundstage Studios i Chicago. Dette avrt sendt på PBS i 2006-2007 og vart sidan gjeve ut på DVD-en *Soundstage: Robert Plant and the Strange Sensation*.

## Besetning
*Justin Adams&nbsp;– bass, bendir, lap steel gitar, mandolin, tehardant; Wayward Sheiks-medlem og tidlegare samarbeid med Jah Wobble, Tinariwen og Brian Eno
*John Baggott&nbsp;– klaverinstrument og synthesizer; jazz- og trip hop-artist, medlem av Portishead
*Clive Deamer&nbsp;– bendir og trommer; jazz-artist som har spelt på trip hop-album og er òg medlem av Portishead
*Billy Fuller&nbsp;– elektrisk og kontrabass; tidlegare frå Fuzz Against Junk og medlem av BEAK> (med Geoff Barrow frå Portishead), The Moles og Malakai. Han medverka òg med bass på Massive Attack-album, *[[Heligoland av Massive Attack|Heligoland]]*.
*Robert Plant&nbsp;– vokal
*Skin Tyson&nbsp;– bass, akustisk, elektrisk og lapsteelgitar; Britpop-musikar frå Cast og Men from Mars

;Tidlegare medlemmar 
*Charlie Jones&nbsp;– bassist for Page and Plant
*Michael Lee&nbsp;– trommeslagar for Page and Plant
*Porl Thompson&nbsp;– multi-instrumentalist for Page and Plant, medlem av The Cure
Unicorn

***Unicorn*** er det tredje studioalbumet til den engelske psykedelisk folk-gruppa Tyrannosaurus Rex (seinare kjend som T. Rex). Det kom ut 16. mai 1969 på Regal Zonophone og Blue Thumb, og var det siste Tyrannosaurus Rex-albumet med Steve Peregrin Took.

## Innhald og musikk

*Unicorn* vart spelt inn med Marc Bolan på vokal, gitar, orgel og phonoviolin og Took på perkusjon, bass og piano. På baksida av plateomslaget kan ein sjå Bolan og Took omgjeve av bøker relevante til temaet i songane. Det var mellom andre bøker av William Blake og fotografi av Cottingley Fairies, ein kjend sak om to barnefotografi av påståtte alvar teken nær heimen deira i Yorkshire.

I mellom dei to siste songane på albumet, «The Misty Coast of Albany» og «Romany Soup», les John Peel ei kort soge skriven av Bolan.

Bolan eksperimenterte med ein elektrisk gitar for første gongen på plate og Took spelte mindre congotrommer og meir trommer på dette albumet.

## Utgjeving
*Unicorn* kom ut 16. mai 1969 på Regal Zonophone i Storbritannia og Blue Thumb i USA. Det var det første albumet deira som kom ut i USA. Det nådde 12. plassen på UK Albums Chart.

*Unicorn* var det siste Tyrannosaurus Rex-albumet med Took. Bolan sparka han etter å ha nekta å inkludere songane til Took på det neste albumet.

I 2004 vart albumet ommastra og gjeve ut på ny på A&M Records.

## Mottaking

I ei seinare melding roste AllMusic mange av songane og skreiv at «Cat Black» «opptrer som ein tapt Spector-klassikar, med apoplektisk perkusjon og eit positivt og svevande, ordlaust refreng». Dei skreiv vidare at somme av songane kom før den komplette overgangen frå akustisk til elektrisk musikk og at ein med dette kunne «høyre framtida».

Låtskrivaren og musikaren Luke Haines frå The Auteurs kalla albumet «genialt» og hylla bidraga til Took på albumet.

## Innhald

## Medverkande
;Tyrannosaurus Rex
*Marc Bolan - akustisk og elektrisk gitar, solovokal, harmonium, orgel, phonoviolin
*Steve Peregrin Took - trommer, bongotrommer, korvokal, afrikansk snakkande tromme, bass, piano
;Andre
*Tony Visconti - produksjon, piano (A5)
*John Peel - forteljing (B8)

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Unicorn|Unicorn]]» frå ,  den 15. juli 2021.* 
*** oppgav desse kjeldene:*

## Bakgrunnsstoff

*
A Beard of Stars

***A Beard of Stars*** er det fjerde studioalbumet til den engelske psykedelisk folk-gruppa Tyrannosaurus Rex, og det siste før dei endra namn til T. Rex. Det kom ut 13. mars 1970 på Regal Zonophone.

## Musikk

*A Beard of Stars* var det første albumet til Marc Bolan med den nye musikalske partnaren Mickey Finn. Det bestod av Bolan på vokal, gitar, orgel og bass og Finn på perkusjon og bass. Det var kjend for å vere det første albumet der Bolan nytta ein elektrisk gitar, sjølv om han hadde brukt instrumentet på singelen «King of the Rumbling Spires»/«Do You Remember» i 1969. I følgje Mark Deming i AllMusic var *A Beard of Stars* «vendepunktet der Marc Bolan byrja å utvikle seg frå ein angrande hippie til den fullstendig spradande rockestjerna han kom til å bli i løpet av eit par år. Men for dei som ikkje er kjend med det førre arbeiet hans, høyrest det framleis ut som verket til ein mann med sinnet plugga inn i ei tid av lysergisk forheksing».

Fire spor frå dette albumet, inkludert «Great Horse», vart berga frå ei innspeling våren 1969 for eit fjerde album med den originale perkusjonisten Steve Peregrin Took etter «King of the Rumbling Spires». Desse fire spora vart overdubba for utgjevinga av Finn, Bolan og Visconti. Fire spor til frå Took-innspelinga kom ikkje med på det endelege albumet og har sidan dukka opp på forskjellige samleplater. Tre av dei («Once Upon the Seas of Abyssinia», «Blessed Wild Apple Girl», «Demon Queen») kom ut medan Bolan levde, medan det fjerde («Ill Starred Man») kom ut posthumt.

## Utgjeving

*A Beard of Stars* kom ut 13. mars 1970 på Regal Zonophone i Storbritannia og Blue Thumb i USA. Det nådde 21. plassen på UK Albums Chart.

## Mottaking

I ei seinare melding skreiv AllMusic at albumet var ein «stor tranformasjon. *A Beard of Stars* held på sjarmen til den tidlegare musikken til Tyrannosaurus Rex, medan den naturlege karismaen og rockerørslene til Bolan endeleg tek grep. Det er slik ein unikt og særs behagleg plass i katalogen deira».

## Innhald

## Medverkande
*Marc Bolan - akustisk og elektrisk gitar, solovokal, akkordorgel, bass
*Mickey Finn - marokkanske leirtrommer, korvokal, tabla, fingercymbal, bass

;Andre
* Malcolm Toft - lydteknikar
* Tony Visconti - piano, produsent 

## Salslister

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:A Beard of Stars|A Beard of Stars]]» frå ,  den 15. juli 2021.* 
*** oppgav desse kjeldene:*

## Bakgrunnsstoff

*
Now and Zen

***Now and Zen*** er eit album av den tidlegare Led Zeppelin-songaren Robert Plant, som kom ut i 1988 på Es Paranza. Albumet nådde 6. plass i USA og 10. plass i Storbritannia. I Noreg gjekk albumet opp til 12. plass på VG-lista.

Med eit nytt band og eit nytt syn på musikk sin, gjekk Plant seint i 1987 tilbake til ein stil som tidlegare hadde definert han i Led Zeppelin. Sjølv om Plant framleis nytta datastyrt lydteknikk i studio, som han hadde gjort på dei førre soloalbuma sine, innlemma han her òg blues som ein ikkje hadde høyrt i det heile på det førre albumet *[[Shaken 'n' Stirred]]* (1985). Ein meir markant gitarlyd og ei eksotisk kjensle markerte òg ei ny retning for Plant, som no la til arabiske tonar i songar som «Heaven Knows». Dette var ei retning han kom til å utforske meir i 1990-åra med Page and Plant.

På songane «Heaven Knows» og «Tall Cool One» spelar Led Zeppelin-gitarist Jimmy Page. Som svar til at Beastie Boys hadde sampla nokre Led Zeppelin-songar utan løyve på albumet *[[Licensed to Ill]]* i 1986, nytta Plant òg samplingar frå Led Zeppelin-songar («Whole Lotta Love», «The Ocean», «Black Dog» og «Custard Pie») på «Tall Cool One», i tillegg til at han song tekst frå «When the Levee Breaks».

«Walking Towards Paradise» var opphavleg eit bonusspor som berre fanst på CD-utgåva av albumet. Rhino Entertainment gav ut albumet på ny i 2007 med ekstra bonusspor. 

Plant framførte «Ship of Fools», «Tall Cool One» og «Heaven Knows» på konserten for Atlantic Records 40th Anniversary i 1988. «Ship of Fools» vart òg nytta i den to timar lange siste episoden av *[[Miami Vice]]*. 

I eit intervju med *[[Uncut]]* i 2005 kommenterte Plant albumet «då *Now and Zen* kom ut i '89, såg det ut som eg var stor igjen. Eg var på Topp 10 på begge sider av Atlanteren. Men når eg lyttar til det no, kan eg høyre mange songar som gjekk tapt i teknologien på den tida.»

## Innhald

## Lister

## Medverkande
*Robert Plant - Vokal, produsent
*Phil Johnstone - Klaverinstrument, produsent
*Tim Palmer - produsent
*Jimmy Page - gitar (*på spor 1 & 3*)
*Doug Boyle - gitar
*Phil Scragg - bass
*Chris Blackwell - trommer, perkusjon
*David Barratt - programmering, klaverinstrument
*Marie Pierre - korvokal
*Toni Halliday - korvokal
*Kirsty MacColl - korvokal

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Now and Zen|Now and Zen]]» frå ,  den 29. mars 2011.* 
*** oppgav desse kjeldene:*
Prophets, Seers & Sages – The Angels of the Ages

***Prophets, Seers & Sages: The Angels of the Ages*** er det andre albumet til det psykedeliske folk-bandet Tyrannosaurus Rex, som bestod av Marc Bolan (vokal, gitar) og Steve Peregrine Took (bongotrommer, afrikanske trommer, kazoo, pixiephone, kinesisk gong). Det kom ut 14. oktober 1968 på Regal Zonophone.

## Innspeling

*Prophets, Seers & Sages* vart spelt inn frå april til august 1968 i Trident Studios i London med Tony Visconti som produsent. 

Albumet opna med ei nyinnspeling av den første singelen til Tyrannosaurus Rex, «Debora», endra med å spele inn lydbandet baklengs i delar av sporet, noko som er indikert i den nye tittelen «Deboraarobed».

## Utgjeving

*Prophets, Seers & Sages* kom ut 14. oktober 1968 på Regal Zonophone, men gjekk ikkje inn på salslistene.

Albumet kom ut i både mono og stereo.

Albumet vart sidan gjeven ut i lag med *[[My People Were Fair and Had Sky in Their Hair... But Now They're Content to Wear Stars on Their Brows]]* (1968) i 1972 som dobbeltalbumet *Tyrannosaurus Rex: A Beginning*, etter at T. Rex hadde fått suksess med *[[Electric Warrior]]* (1971) og *[[The Slider]]* (1972). Denne nye utgåva av albumet nådde førsteplassen på den britiske albumlista. 

## Mottaking

I ei seinare melding skreiv AllMusic at «albumet leverte nokre av dei mest resonante songane til Marc Bolan. Den alt klassiske popen i opninga 'Deboraarobed' er vidare gjort verdig ved at sporet glir inn i same songen spelt baklengs, eit ganske banebrytande grep på den tida då sjølv Beatles gravla slike eksperiment djupt i miksen». Meldaren konkluderte med å sei at «Bolan fann det rett og slett opp og laga i prosessen eit heilt nytt språk -- halvt tull, halvt mysterium, men fullstendig berusande. Tiny Mix Tapes skreiv at det var eit psykedelisk folk-album med «intens bongo-action» og «sterk korvokal». Dei skreiv òg at «*Prophets* er framleis eit tidlaust album for alle» og at dei originale arrangementa sikra det «eit langt liv for mange komande generasjonar».

«Debora», den originale innspelinga av «Deboraarobed», vart nytta i Edgar Wright-filmen *[[Baby Driver]]* i 2017.

## Innhald

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Prophets, Seers &#38; Sages – The Angels of the Ages|Prophets, Seers &#38; Sages – The Angels of the Ages]]» frå ,  den 15. juli 2021.* 
*** oppgav desse kjeldene:*

## Bakgrunnsstoff

*
Ride a White Swan

«**Ride a White Swan**» er ein song av det britiske glamrockbandet T. Rex som først vart ein hit i 1970, og som vert rekna som starten på glamrockbølgja. Songen var skriven av gitarist og frontmann Marc Bolan.

Då Bolan døydde i ei bilulukke i 1977, mintest dei sørgande Bolan med å lage ein stor svane av blomar under gravferda hans. 

Songen er ein av fleire T. Rex-songar som vert nytta i filmen *[[Billy Elliot]]*.

«Ride a White Swan» er spelt av mange andre artistar, mellom anna Naomi Campbell då ho prøvde seg som artist. 

## Historie
Mindre enn eitt år tidlegare prøvde Bolan å gjere ein overgang frå den akustiske stilen til bandet til ein meir elektrisk stil. I tillegg hadde han byta ut perkusjonisten Steve Peregrin Took med Mickey Finn. Kort tid etter vart bandnamnet korta ned frå Tyrannosaurus Rex til T. Rex.

## Mottaking
Songen vart gjeven ut på singel den 24. oktober. T. Rex hadde lenge lege i nedre del av Topp 40 med tidlegare singlar, men var ikkje særskild kjend hos det store publikum. «Ride a White Swan» klatra sakte, men jamnt og nådde Topp 40 den 31. oktober. Først 11 veker seinare, den 23. januar 1971 nådde songen 2. plassen. Songen nådde 48. plass i Canada. 

«Ride a White Swan» gjorde Bolan til ei stjerne og vart gjennombrotet til T. Rex. Oppfølgjaren «Hot Love» gjekk til førsteplassen og vart liggande der i seks veker medan fenomenet glamrock festa grepet. 

## Framføringar
Bolan spelte songen to gonger på Top of the Pops med Mickey Finn på bass. Framføringane medverka stort til suksessen til singelen. 

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Ride a White Swan|Ride a White Swan]]» frå ,  den 30. mars 2011.* 
*** oppgav desse kjeldene:*
Jeepster

«**Jeepster**» er ein song av det britiske glamrockbandet T. Rex frå albumet *[[Electric Warrior]]* frå 1971. Songen vart gjeven ut som singel med B-sida «Life's a Gas». 

Songen nådde andreplassen på hitlista i Storbritannia. Songen vart gjeve nut av Fly Records utan at songarem Marc Bolan hadde gjeve løyve til det. Bolan hadde nettopp gått frå Fly til fordel for EMI, som gav han kontroll over sitt eige selskap, T. Rex Wax Co. Records.

Musikken og rytmen liknar Howlin' Wolf-songen «You'll Be Mine», skriven av Willie Dixon. I eit intervju fortalte Marc Bolan at han hadde henta riffet frå ein Howlin' Wolf-song. «Jeepster» har òg likskap med Roy Orbison-songen «You're My Baby».

Songen vart nytta i Martin Scorsese-filmen *[[Alice Doesn't Live Here Anymore]]* frå 1974 og Quentin Tarantino-filmen *[[Death Proof]]* frå 2007. 

## Andre versjonar
Andre artistar som har spelt inn songen er mellom andre Eater, The Polecats, Altered Images, Fish, Vernon Reid, Doogie White, Mickey Finn's T. Rex, Love Bites og Showaddywaddy.

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Jeepster (song)|Jeepster (song)]]» frå ,  den 30. mars 2011.* 
*** oppgav desse kjeldene:*


## Bakgrunnsstoff
* "Jeepster" på Google Video
Telegram Sam

**Telegram Sam** var den tredje førsteplassen til den britiske rockegruppa T. Rex. Songen vart opphavleg gjeven ut på albumet *[[The Slider]]* i 1972.

Han er kanskje mest kjend for å ha innført uttrykket «main man» i populærkulturen, og låg på førsteplassen i to veker.

Teksten nemner fleire personar som Bobby, Golden Nose Slim, Jungle Faced Jake og Purple Pie Pete. Han inneheld òg tekstlinjene som Marc Bolan skreiv om seg sjølv: *Me I funk/but I don't care/I ain't no square/with my corkscrew hair*, ei linje som industrirockbandet KMFDM lånte for songen deira «Me I Funk». Riffet har ein liknande karakter som den massive hitten frå året før, «Get It On». «Telegram Sam» gjorde det ikkje like bra andre stander som «Get It On», og nådde til dømes berre 67. plass på Billboard Hot 100 i USA.

«Telegram Sam» var den første singelen som vart gjeven på Marc Bolan sitt eige T.Rex Wax Co., og kom ut 21. januar 1972. B-sida til singelen var «Cadilac».

«Telegram Sam» vart skriven av Bolan om revisoren Sam Alder, som sende Bolan, via telegram, melding om at «Get It On» hadde nådd førsteplassen i Storbritannia. Alder arbeidde òg med King Crimson og Roxy Music (særleg Bryan Ferry).

I 1980 vart songen spelt inn av gothrockbandet Bauhaus, som gav han ut på singel.

## Medverkande
*Marc Bolan: solovokal, gitar
*Steve Currie: bassgitar
*Mickey Finn: congatrommer
*Bill Legend: trommer
*Howard Kaylan: korvokal
*Mark Volman: korvokal
*Tony Visconti: korvokal

## Salslister

## Bauhaus-versjonen

Ein versjon av «Telegram Sam» var den fjerde singelen til det britiske gothic rock-bandet Bauhaus. Han kom ut på 7" og 12", der sistnemnde hadde ein versjon av John Cale sin «Rosegarden Funeral of Sores» som ekstra spor. B-sida var elles songen «Crowds».

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Telegram Sam|Telegram Sam]]» frå ,  den 30. mars 2011.* 
*** oppgav desse kjeldene:*
Hot Love

«**Hot Love**» er ein song av det britiske glamrockbandet T. Rex frå 1971. Songen vart gjeven ut som singel og vart den første førsteplassen for bandet i Storbritannia, der han låg i seks veker frå byrjinga av mars 1971. Singelen gjorde det ikkje særleg bra i USA, der han berre nådde 72. plass på Hot 100.  Songen nådde 47. plass i Canada i juni 1971. Det var òg den første T. Rex-singelen med både bassgitar og trommer. Han vart særleg populær etter at bandet framførte han på *[[Top of the Pops]]*. Frontmannen Marc Bolan framtrer her i androgyne klede og er dekt i glitter, og var med på å starte glamrockbølgja, som starta med den første singelen hans, «Ride a White Swan».

## Andre versjonar
David Essex songen til 57. plass i Storbritannia i 1980. The Fratellis sin «Ooh La Hot Love» er ein kombinasjon av Goldfrapp sin «Ooh La La» og «Hot Love». 

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Hot Love (T. Rex song)|Hot Love (T. Rex song)]]» frå ,  den 30. mars 2011.*
Metal Guru

**«Metal Guru»** er ein song av det britiske rockebandet T. Rex, skriven av Marc Bolan. Det var den fjerde (og siste) førsteplassen til bandet i Storbritannia, og han toppa lista i fire veker i mai-juni 1972. Han vart òg gjeven ut på albumet *[[The Slider]]* i 1972.

Trass i at han kom ut berre ti månader etter suksessen med «Get It On», gjekk han ikkje inn på lista i USA i det heile. I Canada nådde han 45. plassen i juli 1972 og i Noreg 4. plass. 

## Medverkande

*Marc Bolan: vokal, gitar
*Mickey Finn: perkusjon, vokal
*Steve Currie: bass
*Bill Legend: trommer

*Howard Kaylan, Mark Volman: korvokal
*Tony Visconti: strykearrangement

## Salslister

### Årslister

## Andre versjonar

Andre som har spelt inn songen er mellom andre Rooney og Električni orgazam 

The Smiths baserte songen sin «Panic» på «Metal Guru».

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Metal Guru|Metal Guru]]» frå ,  den 30. mars 2011.*
Solid Gold Easy Action

«**Solid Gold Easy Action**» er ein song av T. Rex, skriven av Marc Bolan. Han vart gjeven ut som singel i 1972 og nådde andreplassen på den britiske singellista. Songen vart aldri gjeven ut på eit studioalbum, men kom med på samleplata *Great Hits* i 1972. Jeff Lynne spelar gitar på songen i lag med Bolan, og Bolan spelte like etter på Lynne sin ELO-hit «Ma-Ma-Ma Belle» like etter.

## Medverkande
*Marc Bolan – solovokal, gitar
*Mickey Finn – congatrommer, korvokal
*Steve Currie – bassgitar
*Bill Legend – trommer
*Howard Kaylan og Mark Volman - Backing Vocals
*Tony Visconti – producer, strykararrangement, korvokal

## Salslister

## Andre versjonar
Andre artistar som har spelt songen er mellom andre Department S med korvokal av Bananarama, samt The Fratellis

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Solid Gold Easy Action|Solid Gold Easy Action]]» frå ,  den 30. mars 2011.* 
*** oppgav desse kjeldene:*
20th Century Boy

«**20th Century Boy**» er ein song av T. Rex, skriven av Marc Bolan. Han vart gjeven ut som singel i 1973 og nådde 3. plass på lista i Storbritannia og 9. plass i Noreg. Songen vart aldri gjeven ut på eit originalt studioalbum, men kom ut som bonusspor på nyutgjevinga av *[[Tanx]]*. 

Songen hamna seinare på Topp 20 i Storbritannia i 1991, 14 år etter Bolan døydde, då han vart nytta i ein reklame for Levi's med Brad Pitt. Ein litt anna del av songen, med harpe i tillegg, vart nytta i ein reklame for Jameson Irish Whiskey. 

Songen er spelbar i videospela Guitar Hero 5 og Rock Band 3.

## Salslister

## Salstrofé

## Andre versjonar
Songen er spelt inn av mange andre artistar, mellom andre Adam Lambert, Naked Raygun, The King,  Kiyoharu Mori, Adam Ant, Drain STH, Chalk Circle, The Replacements, Girlschool, Pink Cream 69, The Three Johns, Placebo, Siouxsie and the Banshees, X Japan, Bang Tango, Buckethead, Def Leppard, Moby og Richard Barone og The Big Six.

I filmen *[[Velvet Goldmine]]* frå 1998 framførte Placebo songen som det fiktive bandet The Flaming Creatures. Denne vart gjeven ut som den doble A-side-singelen i lag med «You Don't Care About Us». Bandet framførte òg songen på BRIT Awards i 1999 med David Bowie.

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:20th Century Boy|20th Century Boy]]» frå ,  den 30. mars 2011.* 
*** oppgav desse kjeldene:*
Teenage Dream av T. Rex

**«Teenage Dream»** er ein singel av Marc Bolan and T. Rex frå 1974 og albumet *[[Zinc Alloy and the Hidden Riders of Tomorrow]]*.

## Bakgrunn og innspeling
Etter å ha gjeve ut plater under namnet 'T. Rex' sidan 1970, vart «Teenage Dream» den første som var tilskriven 'Marc Bolan and T. Rex' «Teenage Dream» vart produsert av Tony Visconti og Bolan, og hadde med Lonnie Jordan frå War på piano. Han vart gjeven ut som singel i februar 1974 og låg fem veker på britiske Topp 40, der han nådde 13. plass. Songen er av Allmusic skildra som «meir eller mindre ein mini-opera» med «høgtflygande strykarar, hylande gitarar, tårnande kor og ei kjensle av drama». Bolan rekna «Teenage Dream» som den beste teksten han hadde skrive. Han skreiv og spelte inn songen medan han var på turne i USA i august 1973.

«Teenage Dream» vart nytta i filmen *[[Scott Pilgrim vs. the World]]* frå 2010.

## Andre versjonar
Songen er òg spelt av Darryl Read og Marc Almond.

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Teenage Dream (Marc Bolan song)|Teenage Dream (Marc Bolan song)]]» frå ,  den 30. mars 2011.* 
*** oppgav desse kjeldene:*
Christian Braunmann Tullin

**Christian Braunmann Tullin** () var ein norsk diktar og forretningsmann.

## Biografi
Christian Braunmann Tullin (fødd og død i Christiania) var son av Guldbrand Hansen og Ragnhild Olsdatter Deli, middelklasse borgarfolk, men akta. Døypenamnet fekk han etter overrettsassessor Christian Braunmann, medan etternamnet Tullin skal ha vore etter faren sin fødestad, Tullia i Ringebu i Gudbrandsdalen. Han var gift med Mette Kruchow som han fekk fleire barn med, blant anna sonen Claus Tullin.

Tullin byrja å studere i 1745, takka vere stiftsprost Gunder Tøgersen Weggersløf, som antakeleg også leia Tullin si merksemd mot engelsk litteratur, som snart kom til å påverke han. Faren døydde før Tullin byrja å studere, men farsarven var tilstrekkeleg til å gi sonen gode vilkår i studentåra. Medan han førebudde seg til den filosofiske eksamen, lærde han fransk, tysk, musikk og teikning. Han lét seg rettleie i teologi av ein lærd prest, Christen Nold i Karrebæk på Sjælland, og tok teologisk eksamen i 1748. Etter avslutta eksamen drog han tilbake til Christiania for godt. Her øvde han seg på å framføre preiker, men på grunn av vanhelse gav han opp alle tankar på eit geistleg embete. I staden låg han seg etter jussen og det utan å ta nokon eksamen. Snart overtok han ein fabrikk ved Lysaker som produserte spiker, stivelse og pudder. I 1759 vart Tullin vald til tollinspektør av Det akershusiske Toldsocietat, og året etter fekk han jobb som viserådmann. I 1763 vart han vald til rådmann i Christiania og ikkje lenge etter fekk han i tillegg jobben som tolldirektør. To år seinare, i 1765, døydde han av brystsjukdom.

## Tullin som diktar
Tullin var i tillegg til forretningsmann, diktar, og i ein kort periode både Danmark og Noreg sin mest feira såleis. Arbeidet til Tullin bestod for det meste av leilegheitsvers, skrive ved høve i Christiania eller ved prisoppgåver sett opp av Selskabet for de skjønne Videnskaber. Han prøvde seg for fyrste gong som diktar i 1749, men slo ikkje gjennom før i 1758 då han gav ut sitt berømte dikt *Maidagen*, i høve eit bryllaup i Christiania. Diktet til Tullin vakte oppsikt og i København vart diktet trykt opp fleire gonger. Diktet vart omsett til Tysk av Cramer og fekk til og med Gotthold Eprhaim Lessing si anerkjenning i den grad at han skal ha uttalt at det neppe fanst eit slikt bryllaupsdikt i den tyske litteraturen.

Tullin vart rosa for dikta sine, og i 1761 og 1764 vart prisdikta om *Sjøfarten* og *Skabningens Ypperlighed* trykte; det siste reknast av mange som hans hovudverk. Då han i 1764 gjorde ei forretningsreise til København saman med vennen James Collett, vart han motteken med dei største æresattestar. Men Tullin si dikting fekk ein brå slutt, for han døydde året etter. Han var då i ferd med å gje ut sine samla verk, men rakk ikkje å gjennomføre det. Etter at han døydde, vart verka utgitt i tre band (1770-1773). Tullin si anerkjenning var kortvarig, men han hugsast i Noreg for å vere blant ein av dei fyrste norske diktarar som også fekk anerkjenning i utlandet.

## Bakgrunnsstoff
* Om Tullin ved ''Kalliope''
* Digitaliserte bøker av Tullin og om Tullin
Light of Love

***Light of Love*** var eit album som berre kom ut i USA av T. Rex i 1974. Det består av songar som tidlegare vart gjeven ut i Storbritannia på *[[Zinc Alloy and the Hidden Riders of Tomorrow]]*, i lag med songar spelt inn våren 1974 i Music Recorders Inc. Studios i Hollywood. Innspelingane vart produserte av Marc Bolan sjølv, og var det første albumet til T.Rex utan Tony Visconti som produsent. 

Trass i mykje marknadsføring og ein turne i USA, gjekk ikkje *Light of Love* inn på lista i USA. Årsakene er omstridde, men det enda forsøka til Bolan på å slå igjennom i USA for godt. Etter dette konsentrerte han seg om Storbritannia igjen (der karrieren var på veg oppover att). Dei nyinnspelte songane kom ut på *[[Bolan's Zip Gun]]*. Ironisk nok kan importerte versjonar av *Light of Love* ha påvrka salet av *Bolans Zip Gun* negativt.

## Innhald

## Medverkande
* Marc Bolan – gitar, vokal
* Steve Currie – bass
* Mickey Finn – Perkusjon, conga, vokal, handperkusjon
* Gloria Jones - clavinet, korvokal
* Davey Lutton - trommer
* Paul Fenton - trommer på «Solid Baby»

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Light of Love|Light of Love]]» frå ,  den 30. mars 2011.* 
*** oppgav desse kjeldene:*
Children of the Revolution

«**Children of the Revolution**» er ein song av T. Rex, skriven av Marc Bolan. Han nådde andreplassen i Storbritannia i september 1972. Songen var den første etter fire singlar på rad som ikkje nådde førsteplassen i heimlandet. («Hot Love», «Get It On», «Telegram Sam», «Metal Guru»). 

## Opphav
Songen omhandlar eit tenåringsopprør og då han kom ut kritiserte mange kritikarar songen. Songen var langt langsamare enn bandet hadde spela tidelgare og somme meinte at songen var propagandasong for kommunisme, berre basert på tittelen. Songen var med i filmen *[[Born to Boogie]]*, i ein kjend jam i Apple Studios med Elton John. Under jammen puttar Marc Bolan hovudet sitt inn under klaveret som John spelar på. Songen vart òg nytta i filmane *[[Billy Elliot]]*, *[[Breakfast on Pluto]]*, *[[filmen Children of the Revolution|Children of the Revolution]]* og Dogtown and Z-Boys. Songen vert òg spela i den norske filmen *[[Den siste revejakta]]*.

## Andre versjonar
Andre som har spelt inn songen er Violent Femmes, The Dead C, Lloyd Cole, The Killers (Paul Di'Anno sitt band), Gavin Friday og Bono frå U2 på *[[Moulin Rouge!]]*-filmmusikken, Elton John og Pete Doherty på Live 8, Berry Sakharof, Patti Smith, Toni Collette & the Finish, Imperiet, Sort Sol, Baby Ford, Nena, Soulwax, Neon Indian og Flogging Molly

## Salslister

### T. Rex version

### Baby Ford-versjonen

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Children of the Revolution|Children of the Revolution]]» frå ,  den 16. juli 2021.* 
*** oppgav desse kjeldene:*
Futuristic Dragon

***Futuristic Dragon*** er det ellevte studioalbumet til det engelske rockebandet T. Rex, gjeve ut 30. januar 1976 på EMI Records, utanom i Nord-Amerika. Før albumet kom det ut to suksessrike singlar som begge gjekk inn på den britiske singellista, «New York City» og «Dreamy Lady». Marc Bolan eksperimenterte på dette albumet og blanda rock med soul og disco på somme spor. 

## Musikk og plateomslag
Albumet har ein uvanleg tett produksjon av songaren og låtskrivaren Marc Bolan, særleg på «Chrome Sitar» og «Calling All Destroyers», som inneheld uvanlege instrument som sitar og andre lydeffektar. 

Albumet inneheld eit nikk til den nye sjangeren disco på sporet «Dreamy Lady», som kom ut på singel under namnet «T Rex Disco Party». *Futuristic Dragon* inneheld òg songar kraftig påverka av amerikanske soul, som Bolan hadde eksperimentert med sidan 1973. «All Alone», «Ride My Wheels» og «Dawn Storm» var alle hovudsakleg soul-songar.

Plateomslaget vart illustrert av George Underwood, som først hadde arbeidd med Bolan på Tyrannosaurus Rex-albumet *[[My People Were Fair and Had Sky in Their Hair... But Now They're Content to Wear Stars on Their Brows|My People Were Fair and Had Sky in Their Hair...]]* i 1968.

## Utgjeving
Det vart gjeve ut to singlar frå albumet, «New York City», som nådde 15. plassen og «Dreamy Lady», som nådde topp 30. *Futuristic Dragon* kom ut 30. januar 1976 og nådde 50. plassen på UK Albums Chart. I USA kom ikkje *Futuristic Dragon* ut før i 1987. 

*Futuristic Dragon* vart ommastra for CD av Edsel Records i 1994. Det kom då med fleire bonusspor, som b-sider. Ei tilhøyrande plate, kalla *Dazzling Raiment (The Alternate Futuristic Dragon)*, kom ut i 1997 med alternative versjonar, uferdige studiomiksar og soloinnspelingar. Desse to kom ut i lag i 2002. 

## Mottaking

Seinare meldingar har vore positive. PopMatters skreiv: «Albumet trassar forventningane, og er overraskande konsistent med fleire songar som samanfell med den gryande discoretninga, utan at det heilt tek del i denne», og la til at plata var «full av svulstig orkestrering og soul-aktig korvokal». Pitchfork skreiv «*Futuristic Dragon* har nok vinnande augneblink til å vere ein opptur [...] albumet vinn sympatien din: Det er godt nok til å la deg ønskje at det var betre.» Alexis Petridis roste albumet i *[[The Guardian]]*, og sa: «det var fullt av fantastiske songar - den nydelege Dawn Stormvar utan tvil det beste forsøket hans på å blande stilen hans med soul - og hadde det vore ein oppfølgjar til *[[Tanx]]*, kunne det ha stoppa det kommersielle fallet hans».

## Innhald

## Medverkande
* Marc Bolan – vokal, gitar, moog
* Gloria Jones – korvokal, clavinet
* Steve Currie – bassgitar
* Davy Lutton – trommer
* Dino Dines – klaverinstrument 
* Jimmie Haskell – strykarar

; Teknisk
* George Underwood – plateomslag

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Futuristic Dragon|Futuristic Dragon]]» frå ,  den 16. juli 2021.* 
*** oppgav desse kjeldene:*

## Bakgrunnsstoff
* 
*
Isstokk

**Isstokk** er eit curling-aktig spel som går føre seg på is eller ein på ein berr bakke. Spelet er mest utbreidd i sørlege Tyskland og Austerrike. Deltakarane i spelet lét «stokkar» med runde føter gli over isen og prøver anten å koma nærast eit mål, eller å få stokken lengst mogleg. Ulikt curling påverkar ein ikkje friksjonen mellom stokken og underlaget.

## Historie
Eit bilete av Pieter Bruegel den eldre frå 1565 viser eit isstokkaktig spel. I 1930 blei idretten organisert. Eit tysk isstokkforbund blei danna i1934 og den første tyske meisterskapen blei halden i 1936.

Isstokk var demonstrasjonssport i Vinter-OL i 1936 og 1964.

Den første europameisterskapen blei halden i 1951 og den første verdsmeisterskapen i 1983, etter at Det internasjonale isstokkforbundet blei danna. Totalt er det 40 land som speler isstokk.
Miss Marple

**Miss Jane Marple** er ein utradisjonell krimhelt som opptrer i 12 bøker av Agatha Christie. Miss Marple er ei gammal frøken frå ein liten engelsk landsby, St. Mary Mead. Ho løyser ei rekkje krimgåter gjennom å bruka livserfaringa si frå ulike menneske ho har kjent i landsbyen.

Den første soga om Miss Marple kom på trykk i nr. 350 av ** i desember 1927 med den første publisering av novella «The Tuesday Night Club», seinare det første kapittelet i *The Thirteen Problems* (1932). Den første romanen om Miss Marple *The Murder at the Vicarage* i 1930.

Forteljingane om Miss Marple er blitt dramatisert ei rekkje gonger. Ho er blitt spelt av Margaret Rutherford, Angela Lansbury, Dulcie Gray, Helen Hayes, Joan Hickson, Geraldine McEwan og Julia McKenzie på film og fjernsyn.

## Bøkene om Miss Marple
*1930: *The Murder at the Vicarage* (på norsk 1932: *Mordet i prestegården*)
*1931: *The Sittaford Mystery* (på norsk: *Sittaford-mysteriet*)
*1933: *The Thirteen Problems* (på norsk: *Tretten mysterier*), noveller
*1942: *The Body in the Library* (på norsk: *Liket i biblioteket*)
*1942: *The Moving Finger* (på norsk: *Mord pr. korrespondanse*)
*1950: *A Murder Is Announced* (på norsk: *Invitasjon til mord*)
*1952: *They Do It with Mirrors* (på norsk: *Lek med speil*)
*1953: *A Pocket Full of Rye* (på norsk: *Sort knekt*)
*1957: *4.50 from Paddington* (på norsk: *4.50 fra Paddington*)
*1962: *The Mirror Crack'd from Side to Side* (på norsk: *Mord som medisin*)
*1964: *A Caribbean Mystery* (på norsk: *Mysterium i Vestindia*)
*1965: *At Bertram's Hotel* (på norsk: *Den forsvunne domprost*)
*1971: *Nemesis* (på norsk: *Nemesis*)
*1976: *Sleeping Murder: Miss Marple's Last Case* (på norsk 1977: *Miss Marples siste sak*)
*1979: *Miss Marple's Final Cases and Two Other Stories*, noveller

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:nb:Miss Marple|Miss Marple]]» frå ,  den 30. mars 2011.*
Fôrskolm

**Fôrskolm** (*Lathyrus sativus*) er ein vanleg belgplante som blir dyrka i Asia og Aust-Afrika, og eten av både menneske og husdyr. Han er ein spesielt viktig plante i område som er utsett for tørke og hungersnaud, og blir sett på som ei «forsikring» sidan han ofte gjev stabile avlingar sjølv når alle andre avlingar sviktar. 

Fôrskolm blir også eten i Italia og Spania, der mjøl frå belgfrukta blir brukt i den tradisjonelle retten *[[gachas]] manchegas*.

Å eta større mengder fôrskolm over lengre tid kan vera skadeleg. Frøa inneheld variable mengder av aminosyra ODAP, ei nervegift.

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Lathyrus sativus|Lathyrus sativus]]» frå ,  den 31. mars 2011.*  

## Bakgrunnsstoff
Jinan

**Jinan** er ein kinesisk by som er provinshovudstad i Shandong. Han ligg på sørbreidda av Huang He. 

Jinan er eit viktig administrativt senter. Han har ein god del industri som omfattar produksjon av tyngre køyretøy (som lastebilar og vegmaskiner), jern- og stålindustri (råjern, stålwire, jernbaneskjenar), tekstilindustri, kornmøller og annan næringsmiddelindustri. Jinan er jernbaneknutepunkt på hovudbanen Beijing–Shanghai, med sidebane til hamnebyen Qingdao. 

Byen er òg eit gammalt kultursenter med tempel, konfutsiansk bibliotek, provinsmuseum og eit stort universitet.

## Historie

Jinan har vore provinshovudstad sidan mellomalderen. Rundt 1900 blei han opna for utanlandsk handel (først med tyskarar og seinare japanarar. Han var under japansk okkupasjon 1937–45, og var under den kinesiske borgarkrigen åstad for harde kampar før han blei teken av kommunistane i 1948. 

Jinan ligg ved nordskråningen av det Taifjellet (Tai Shan), ein av dei fem heilage fjelltoppane i taoismen. Fjellet er rekna som verdsarv av UNESCO. 

Longshan, 30 km aust for byen, var senter for den 5000 år gamle Longshan-kulturen.

## Styresmakter
Leiaren for lokallaget til Kinas kommunistparti er Wang Zhonglin, og borgarmeisteren er Sun Shutao (2019).

## Kjelder

## Bakgrunnsstoff

*
Hohhot

**Hohhot** (mongolsk: *den blåe byen*) er ein by på prefekturnivå i regionen Indre Mongolia i Folkerepublikken Kina. Sjølve byen hadde 817,500 innbyggjarar i 2002.

## Infrastruktur

Hohhot vart erklært som meierihovudstaden i Kina i 2005. Byen er handelssenter for det mongolske kveitedistriktet og er ein veksande industriby. Her ligg møller, veveri og garveri, kjemisk industri, samt traktor- og motorfabrikkar. Indre Mongolia sitt fyrste universitet ligg i Hohhot. Universitetet, som er frå 1957 er ein av fleire høgare utdanningsinstitusjonar i byen. Det ligg også eit museum og bibliotek her.

Kommunikasjonen i byen er god, med både jarnbane og vegnett.

## Administrative einingar

## Kjelder

* Bokmåls- og engelsk wikipedia om Hohhot, henta inn 30. mars 2011.