open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
SA-8

**9K33 ''Osa*** ('kveps' på norsk, [[NATO-nemning]] *'SA-8 *Gecko*''') er eit høveleg mobilt bakke-til-luft-missil-system mot lågtflygande mål på kort hald.

SA-8 var det første mobile luftvernsystemet med innebygd målfatningsradar på køyretøyet. Køyretøyet i seg sjølv er basert på BAZ-5937-chassis og er amfibisk.

## Referansar
Bernt Nissen

**Bernt August Nissen** () var ein norsk journalist og historikar, fødd på Årnes, som i fleire tiår var med og prega norsk filmpolitikk.

Nissen var utdanna cand.philol. med ei hovudoppgåve om Morgenbladet og bondeopposisjonen. Frå 1918 var han utanriksmedarbeidar i Verdens Gang til 1922, det siste året som korrespondent i Paris. Etter å ha vore tilsett eitt år i Stavanger Aftenblad, arbeidde han frå 1923 til 1931 i Dagbladet, dei tre siste åra som markant politisk redaktør.

I 1931 tok Nissen over som sjef for Statens Filmkontroll. I den eigenskap var han ein pådrivar for å hjelpe fram norsk filmproduksjon. Då Statens Filmråd vart oppretta vart Nissen utnemnd til leiar av rådet. Både som leiar av filmrådet og i stillinga som filmsensor var han ein viktig talsmann for norsk film. Etter han gjekk av med pensjon i 1962 arbeidde han med Statens Filmarkiv, som han sjølv bygde opp frå 1935. Ved sida av filmsensorarbeidet heldt Nissen i NRK stortingskronikkar i tida 1931-39 og kvar månad åra 1934–40 filmkronikkar. Frå 1945 var han spaltist i Verdens Gang.

Nissen gav ut fleire bøker med tema frå norsk historie. I 1930 kom *1905*, der etter kom Venstres historie i 1934 og *1814* i 1945. I presenterte han ein biografi om statsminister Gunnar Knudsen, der han la særleg vekt på Knudsens tilknyting til partiet Venstre. Han skreiv også band 6 og 7 i *Vårt folks historie*.

I 1963 vart Nissen utnemnd til riddar av 1. klasse av St. Olavs Orden.

## Kjelder
*Norsk biografisk leksikon
Yrjö Nikkanen

**Jouko Yrjö Nikkanen** () var ein finsk spjutkastar, verdsrekordhaldar i øvinga 1948-53. Han vann OL-sølv i 1936 og to EM-sølv. Han var fødd i Karelen i dåverande Finland, seinare Sovjetunionen og Russland.

Nikkanen vann sølvmedaljen under Sommar-OL 1936 i Berlin med eit kast på 70,77 meter, tyskaren Gerhard Stöck vann gullmedaljen. Den 25. august 1938 sette han verdsrekord i spjutkast med 77,86 m i Kymmene. Vel ein veke etterpå vart han andremann i spjut då EM i friidrett 1938 fann stad, landsmannnen Matti Järvinen vart hans overmann. Seinare på hausten, den 16. oktober, forbetra Nikkanen verdsrekorden til 78,70 meter i eit stemne Kotka. Denne rekorden stod i nesten 15 år.

Nikkanen var aktiv også etter andre verdskrigen. Ved europameisterskapen 1946 i Oslo vann han si internasjonale sølvmdalje nummer tre, svenske Lennart Atterwall kasta lengst i tevlinga.

### Medaljar og plasseringar i internasjonale meisterskap
*OL 1936 i Berlin: Sølvmedalje – 70,77 m, bakom Gerhard Stöck (71,84 m)
*EM 1938 i Paris: Sølvmedalje – 75,00 m, bakom Matti Järvinen (76,77 m)
*EM 1946 i Oslo: Sølvmedalje – 67,50, bakom Lennart Atterwall (68,74 m)

## Bakgrunnsstoff
* 
*
Karen Fladset

**Karen Fladset** () er ein norsk tidlegare idrettsutøvar frå Molde. Ho vart nordisk meister i handball i 1970 med Noreg og åtte gongar seriemeister med Idrettslaget Vestar. Landslagstrenar for kvinner 1982-84. Fladset var mange sesongar aktiv også i friidrett og vart tre gongar noregsmeister i diskoskasting.

## Karriere
### Friidrett
Fladset var aktiv friidrettsutøvar i Sportsklubben Olymp i Molde. 18 år gammal kneip ho gullmedaljen i diskoskast under noregsmeisterskapen i Drammen, med 36,13 m slo ho nummer to med 31 cm. Året etter fekk ho bronse i øvinga etter eit kast på 36,40 m. Midt i 1960-åra flytta Fladset til Oslo og melde seg inn i IL Vestar. I 1966 vart ho noregsmeister i diskos for andre gong, på Nadderud stadion i Bærum kasta ho 37,42 m og slo Lillian Jensen med 11 cm. Ho forsvarte NM-tittelen på Lerkendal stadion i Trondheim, der diskosen landa på 38,24 m. Same sesongen sette ho personleg rekord med 39,84 m. Fladset tok si femte NM-medalje i diskos då ho i 1968 vart nummer tre med 37,50, klart slått av Anne Lise Wærness og Marit Dalby.

### Handball
Fladset var Molde HK-spelar då ho debuterte på det norske handballandslaget i 1962, og spelte 86 landskampar i åra fram til 1973. Ho var ein framifrå skyttar frå sin rykkromplass, dei siste 5-6 sesongane på landslaget var ho i mest kvar einaste kamp norsk toppskårar. Hausten 1970 skåra ho 24 av dei 56 norske måla då Noreg vann den nordiske meisterskapen på heimebane i Østfold. Ho deltok i handball-VM både i 1971 og 1973.

Frå siste halvdel av 1960-åra til ho la opp i 1979, var Fladset den sentrale spelaren på IL Vestar. I 1970-åra dominerte Vestar norsk kvinnehandball og vann heile åtte seriemeisterskap, i cupen nøgde oslolaget seg med to triumfar. Fire av desse sesongane vart toppskårar i serien. Perioden 1970–79 var Fladset også trenar for Vestar, som to gongar tok seg heilt til semifinalane i europacupen. Frå 1982 til -84 var ho norsk landslagstrenar og førte dei norske kvinnene til 7. plass i Handball-VM, Noregs beste plassering til dess.

## Kjelder
*Karen Fladset i Norsk biografisk leksikon
(Pronounced 'Lĕh-'nérd 'Skin-'nérd)

***(Pronounced 'Lĕh-'nérd 'Skin-'nérd)*** er debutalbumet til Lynyrd Skynyrd frå 1973. Albumet inneheld fleire av dei mest kjende songane til bandet, som «Gimme Three Steps», «Simple Man», «Tuesday's Gone» og «Free Bird», som gjorde bandet til nasjonale stjerner. 

## Oversyn
Bassisten Leon Wilkeson slutta i bandet tidleg i innspelingsprosessen etter å ha spelt inn berre to songar. Gitaristen i Strawberry Alarm Clock, Ed King, vart spurt om å steppe inn for Wilkeson på bass for resten av innspelinga, sidan Wilkeson alt hadde skrive mange av basspartia. Bandet hadde då seks offisielle medlemmar. Ikkje lenge etter vart King medlem av bandet slik at dei kunne reprodusere dei triple gitarsoloane på konsertane deira. Wilkeson kom attende til bandet mot slutten av innspelingsperioden. Albumet selde til gullplate den 18. desember 1974, platina og dobbelt platina den 21. juli 1987 i USA. I 1975 nådde albumet 27. plassen på Billboard 200.

Albumet kom ut på ny i 2001 i ei utvida utgåve med bonusspor, inkludert demoar av mange av songane på albumet. Salstala fram til 2014 er rekna for å vere kring to millionar plater verda over.

*Pronounced 'Lĕh-'nérd 'Skin-'nérd* sette bandet raskt på rock and roll-kartet. I 2003 rangerte *[[Rolling Stone]]* albumet på 403. plassen på lista deira over dei 500 beste albuma gjennom tidene. 

## Innhald

## Medverkande
;Lynyrd Skynyrd
*Ronnie Van Zant&nbsp;– solovokal, tekst
*Gary Rossington&nbsp;– sologitar på «Tuesday's Gone», «Gimme Three Steps», «Things Goin' On» og «Poison Whiskey»; rytmegitar på alle andre, slidegitar på «Free Bird.»
*Allen Collins&nbsp;– sologitar på «I Ain't The One» og «Free Bird», rytmegitar på alle andre
*Ed King&nbsp;– sologitar på «Mississippi Kid», bass på alle songar utanom «Mississippi Kid» og «Tuesday's Gone»
*Billy Powell&nbsp;– klaverinstrument
*Bob Burns&nbsp;– trommer utanom på «Tuesday's Gone»

;Andre medverkande
*Al Kooper (Roosevelt Gook)&nbsp;– bass, Mellotron og korvokal på «Tuesday's Gone», mandolin & basstromme på på «Mississippi Kid», orgel på «Simple Man», «Poison Whiskey» og «Free Bird», Mellotron på «Free Bird»
*Robert Nix&nbsp;– trommer på «Tuesday's Gone»
*Bobbye Hall&nbsp;– perkusjon på «Gimme Three Steps» og «Things Goin' On»
*Steve Katz&nbsp;– munnspel på «Mississippi Kid»

;Teknisk
* Al Kooper&nbsp;– produsent, lydteknikar
* Bobby Langford&nbsp;– lydteknikar
* Rodney Mills&nbsp;– lydteknikar
* Thomas Hill&nbsp;– fotografi
* Michael Diehl&nbsp;– design

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:(Pronounced &#39;Lĕh-&#39;nérd &#39;Skin-&#39;nérd)|(Pronounced &#39;Lĕh-&#39;nérd &#39;Skin-&#39;nérd)]]» frå ,  den 14. september 2018.* 
*** oppgav desse kjeldene:*
Tuesday's Gone

«**Tuesday's Gone**» er ein song av Lynyrd Skynyrd frå debutalbumet *[[(Pronounced 'lĕh-'nérd 'skin-'nérd)]]* frå 1973. Songen kom òg med på det første konsertalbumet deira, *[[One More From the Road]]*.

Al Kooper la til Mellotron-strykarar på refrenget på songen. Det er ein av få Lynyrd Skynyrd-songar der Bob Burns, ein av dei originale medlemmane og trommisen i bandet, ikkje spelar på. Trommeslagaren i Atlanta Rhythm Section, Robert Nix, spelte på studioversjonen. Bob Burns spelte derimot på demoversjonen frå same innspelinga.

## Andre versjonar
Metallica spelte inn «Tuesday's Gone» på albumet *[[Garage Inc.]]*, med ei gjesteframføring frå Gary Rossington, på guitar Pepper Keenan frå Corrosion of Conformity, John Popper frå Blues Traveler, Les Claypool frå Primus, Jerry Cantrell frå Alice in Chains og Jim Martin, tidlegare i Faith No More.

I 1988 vart songen spelt inn av countryartisten Hank Williams jr. som siste sporet på albumet *[[Wild Streak]]*.

Ian Stuart Donaldson frå Skrewdriver spelte inn songen med Stigger på albumet *Patriotic Ballads 2*.

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Tuesday&#39;s Gone|Tuesday&#39;s Gone]]» frå ,  den 14. september 2018.* 
*** oppgav desse kjeldene:*
9K35 Strela-10

**9K35 ''Strela-10*** (russisk: «Стрела-10», norsk: 'pil') er eit mobilt [[bakke-til-luft-missil]] luftvern med visuell målfatning, [[infraraud målsøkjar]], som vert nytta mot mål på på kort hald og låg høgde. «9K35» er nemninga nytta hjå [[Hovuddirektoratet for missil og artilleri|GRAU]]. [[NATO-kallenamn]]et er *'SA-13 «Gopher»*'.

== Galleri ==
<gallery widths="150" heights="150" caption="Strela-10 i felt.">
File:9A34 Strela-10 - 4th Separate Tank Brigade (3).jpg|
File:9A34 Strela-10 - 4th Separate Tank Brigade (4).jpg|
File:9A34 Strela-10 - 4th Separate Tank Brigade (5).jpg|
File:9A34 Strela-10 - 4th Separate Tank Brigade (6).jpg|
File:9A34 Strela-10 - 4th Separate Tank Brigade (7).jpg|
File:9A34 Strela-10 - 4th Separate Tank Brigade (8).jpg|
</gallery>

== Kjelder ==

<div class="references-small">
**Denne artikkelen bygger på «9K35 Strela-10» frå ,  den 14. september 2018.''
Simple Man av Lynyrd Skynyrd

«**Simple Man**» er ein song av Lynyrd Skynyrd frå debutalbumet deira, *[[(Pronounced 'Lĕh-'nérd 'Skin-'nérd)]]*, frå 1973.

Songen er ein av dei mest populære songane til Lynyrd Skynyrd. Sidan songen vart tilgjengeleg for digital nedlasting, har han blitt den tredje mest selde digitale songen til bandet etter «Sweet Home Alabama» og «Free Bird». Han har seld kring 1,3 millionar eksemplar i USA innan november 2013.

## Bruk i popkulturen
Introen av songen vart nytta i episoden «Cold Stones» av TV-serien *[[The Sopranos]]*. Den første halvdelen av songen er nytta i filmen *[[Almost Famous]]* i 2000. 
Songen var tilgjengeleg for nedlasting til videospelet *[[Rock Band]]* i 2008.

## Andre versjonar
Songen vart spelt av det alterative metalbandet Deftones frå albumet *[[B-Sides & Rarities av Deftones|B-Sides & Rarities]]* (2005) og *[[Covers av Deftones|Covers]]* (2011). Songen vart òg spelt inn av rockebandet Shinedown på luksusutgåva av albumet *[[Leave a Whisper]]*. Confederate Railroad spelte inn songen på hyllestalbumet *[[Skynyrd Frynds]]*.

## Medverkande
* Solovokal: Ronnie Van Zant
* Sologitar: Gary Rossington
* Bass: Ed King
* Orgel: Al Kooper
* Klaverinstrument: Billy Powell
* Trommer: Bob Burns
* Rytme- og sologitar: Allen Collins

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Simple Man (Lynyrd Skynyrd song)|Simple Man (Lynyrd Skynyrd song)]]» frå ,  den 14. september 2018.* 
*** oppgav desse kjeldene:*


## Bakgrunnsstoff
*
Ronnie Van Zant

**Ronald Wayne Van Zant** () var ein USA-amerikansk solovokalist, tekstforfattar og opphavleg medlem av southern rock-bandet Lynyrd Skynyrd. Han var den eldre broren til to andre rockevokalistar, den noverande Lynyrd Skynyrd-vokalisten Johnny Van Zant, og Donnie Van Zant, som skipa og var vokalist i 38 Special. Han var far til Tammy Van Zant og Melody Van Zant.

## Biografi
Han var fødd og voks opp i Jacksonville i Florida. Van Zant var stor fan av boksaren Muhammad Ali og vurderte ein karriere i ringen, og spelte American Legion baseball med ein draum om suksess i Minor League.

## Lynyrd Skynyrd
Van Zant skipa eit band kalla My Backyard seint på sommaren 1964 med vener og skulekameratane Allen Collins (gitar), Gary Rossington (gitar), Larry Junstrom (bass) og Bob Burns (trommer). Desse fire gjekk under fleire forskjellige namn før dei slo seg til ro med Lynyrd Skynyrd.

Banet slo igjennom i 1973 med debutalbumet *[[(Pronounced 'Lĕh-'nérd 'Skin-'nérd)]]*, med ei rekkje hittar som «I Ain't the One», «Tuesday's Gone», «Gimme Three Steps», «Simple Man», og det som vart signaturlåten deira, «Free Bird», seinare dediert til den avdøde Duane Allman frå The Allman Brothers Band.

Den største hitsingelen til Lynyrd Skynyrd var «Sweet Home Alabama» frå oppfølgjaren *[[Second Helping]],* eit svar til Neil Young-songane «Alabama» og «Southern Man.»  Young-songen «Powderfinger» på albumet *[[Rust Never Sleeps]]* få 1979 vart visstnok skriven for Skynyrd, og Van Zant er avbilda på omslaget til *[[Street Survivors]]* med ei T-skjorte med Young-albumet *[[Tonight's the Night av Neil Young|Tonight's the Night]]* og 2. juli 1977 på konserten på Oakland Coliseum (som vert vist klipp av i filmen *[[Freebird... The Movie]]*).

Den 20. oktober 1977 gjekk flyet som flydde bandet mellom konsertane deira i Greenville i Sør-Carolina og Baton Rouge i Louisiana tom for drivstoff utafor Gillsburg i Mississippi. Passasjerane fekk melding om problema og vart fortalt å førebu seg for ein styrt. Van Zant døydde av hovudskadar etter at flyet råka eit tre. Bandkollegaene Steve Gaines og Cassie Gaines, og den assisterande turnémanageren Dean Kilpatrick, piloten Walter McCreary og medpiloten William Gray, mista òg livet. Resten av bandet vart alvorleg skadde men overlevde. Van Zant vart 29 år gammal.

Den yngre broren til Van Zant, Johnny, tok over som ny vokalist i bandet då bandet starta opp att i 1987.

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Ronnie Van Zant|Ronnie Van Zant]]» frå ,  den 14. september 2018.* 
*** oppgav desse kjeldene:*
*
*
*
*
*
*
*

## Bakgrunnsstoff
* Find-a-Grave
Gary Rossington

**Gary Robert Rossington** () var ein USA-amerikansk musikar mest kjend som opphavleg medlem av southern rock-bandet Lynyrd Skynyrd, der han har vore det einaste konstante medlemmet. Han spelar solo- og rytmegitar. Han har òg skipa Rossington Collins Band i lag med den tidlegare bandkollegaen Allen Collins.

Rossington var ein av seks medlemmar som overlevde flystyrten den 20. oktober 1977 nær Gillsburg i Mississippi, som tok livet til Ronnie Van Zant, Steve Gaines, Cassie Gaines, og tre andre. Trass i store skadar, vart Rossington frisk att. 

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Gary Rossington|Gary Rossington]]» frå ,  den 14. september 2018.* 
*** oppgav desse kjeldene:*



## Bakgrunnsstoff
* 
*
ZSU-23-4

**ZSU-23-4** (russisk ЗСУ-23-4 «Ши́лка») er eit sovjetisk sjølvdrive luftvernskøyretøy med fire 23 mm maskinkanonar.  Det vart utvikla på basis av stridsvogna PT-76 tidleg på 1960-talet. ZSU-23-4 er no i ferd med å fasast ut mange stadar, ofte til fordel for 2S6.

Det er eller har vore i teneste i Afghanistan, Algerie, Angola, Bulgaria, Republikken Kongo, Cuba, Tsjekkoslovakia, Egypt, Ungarn, India, Iran, Irak, Jordan, Nord-Korea, Libya, Nigeria, Peru, Polen, Somalia, Syria, Tsjetsjenia, Vietnam, Jemen og det tidlegare Jugoslavia.

Tsjekkoslovakia har produsert vogna på lisens.

## Kjelder

* Foss, Christopher; *Jane's AFV Recognition Handbook*, Jane's, ISBN 0-7106-1043-2

**Denne artikkelen bygger på «[[:nb:ZSU-23-4|ZSU-23-4]]» frå ,  den 14. september 2018.*
Allen Collins

**Larkin Allen Collins Jr.** () var ein USA-amerkansk gitarist og ein av dei opphavlege medlemmane i southern rock-bandet Lynyrd Skynyrd. Han var med å skrive mange av songane til bandet i lag med Ronnie Van Zant.

## Biografi

Allen Collins vart med Skynyrd i Jacksonville i Florida berre to veker etter at bandet vart skipa av Ronnie Van Zant og Gary Rossington, i lag med Bob Burns og Larry Junstrom. Collins og songaren Ronnie Van Zant skreiv mange av dei største hittane til bandet, som «Free Bird», «Gimme Three Steps» og «That Smell». Bandet slo gjennom nasjonalt i starten av 1973 då dei var oppvarming for The Who på* [[Quadrophenia]]*-turneen deira. Den 20. oktober 1977 styrta flyet som førte Lynyrd Skynyrd mellom to konsertar i ein skog i Mississippi og tok livet av tre bandmedlemmar, inkludert Van Zant. Collins vart alvorleg skadd i styrten, mellom anna i høgrearmen som vart tilrådd å amputerast. Faren til Collins nekta og han vart omsider frisk att.

I 1980-åra fortsette Collins å spele med The Rossington-Collins Band til moderat suksess. Like før dette bandet slo gjennom vart Collins igjen råka av ein tragedie. Kona hans, Kathy, døydde brått av store blødningar under ein spontanabort. Rossington-Collins Band vart oppløyst i 1982. Collins starta så Allen Collins Band, som gav ut albumet *Here, There & Back* i 1983. I 1987 valde Collins og manager-faren hans å starte opp att Lynyrd Skynyrd med dei attlevande medlemmane i bandet.

Den 29. januar 1986 var Collins involvert i ei bilulukke der kjærasten hans, Debra Jean Watts, mista livet. Collins sjølv vart lam frå livet og ned, medan han hadde avgrensa rørsle i armane og hendene. Han kom aldri til å spele gitar på scenen igjen, men var med på den første konserten til bandet etter dei starta opp att, men berre som musikalsk leiar. Collins døydde 23. januar 1990 av kronisk lungebetennelse som han fekk av lamminga si. Han vart gravlagde ved sidan av kona si i Jacksonville i Florida. I 2006 vart Collins posthumt innlemma i Rock and Roll Hall of Fame som medlem av Lynyrd Skynyrd.

## Diskografi
;Lynyrd Skynyrd
* *[[(Pronounced 'Lĕh-'nérd 'Skin-'nérd)]]* (1973)
* *[[Second Helping]]* (1974)
* *[[Nuthin' Fancy]]* (1975)
* *[[Gimme Back My Bullets]]* (1976)
* *[[One More from the Road]]* (1976)
* *[[Street Survivors]]* (1977)

;Rossington-Collins Band
* *[[Anytime, Anyplace, Anywhere]]* (1980)
* *This is the Way* (1981)

;Allen Collins Band
* *Here, There, and Back* (1983)

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Allen Collins|Allen Collins]]» frå ,  den 14. september 2018.* 
*** oppgav desse kjeldene:*

 

## Bakgrunnsstoff
*
Ed King

**Edward Calhoun King** () var ein USA-amerikansk musikar. Han var ein gitarist for det psykedeliske rockebandet Strawberry Alarm Clock og gitarist og bassist for southern rock-bandet Lynyrd Skynyrd frå 1972 til 1975 og igjen frå 1987 til 1996.

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Ed King|Ed King]]» frå ,  den 14. september 2018.* 
*** oppgav desse kjeldene:*
Bob Burns

**Robert Lewis Burns jr.** () var ein USA-amerikansk trommeslagar som var med i den første besetninga av southern rock-bandet Lynyrd Skynyrd.

## Biografi
Burns var med å skipe Lynyrd Skynyrd i 1964 med Ronnie Van Zant, Gary Rossington, Allen Collins og Larry Junstrom og vart verande med bandet til 1974, sjølv om somme kjelder hevda han forlet bandet ei stund tidleg i 1970-åra. Bruns spelte på dei tilegaste demoane til bandet, frå 1970, men på albumet *[[Skynyrd's First and... Last]],* ei samling av tidlege demoar, vert trommene på delar av ongane spelte inn i 1971 spelte av Rickey Medlocke. Dette albumet inneheld òg songar spelte inn i 1972, med Burns på trommer, som indikerer at Burns kan ha vore borte frå bandet i 1971 og kome attende i 1972. Ei kort stund tidleg i 1970-åra spelte Rickey Medlocke stundom samstundes med Brns på konsertar, slik The Allman Brothers Band gjorde.

I tillegg spelte Burns på dei to første studioalbuma til bandet: *[[(Pronounced 'Lĕh-'nérd 'Skin-'nérd)]]* og *[[Second Helping]]*. Burns slutta i 1974 fordi han var lei turnélivlet og vart erstatta av Artimus Pyle. 

Burns døydde i ei bilulukke då han krasja i ein postkasse og eit tre i ein skarp sving den 3. april 2015.

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Bob Burns|Bob Burns]]» frå ,  den 14. september 2018.* 
*** oppgav desse kjeldene:*


## Bakgrunnsstoff
*
*
Robert Nix

**Robert Nix** () var ein USA-amerikansk trommeslagar, mest kjend som opphavleg medlem av bandet Atlanta Rhythm Section (ARS) der han var frå 1971 til 1979. Han skreiv fleire av songane deira, som hitane  «So Into You» og «Imaginary Lover».

Nix voks opp i Jacksonville i Florida. Han byrja som musikar i bandet til Roy Orbison, The Candymen, og var med på innspelingar med artistar som The Classics IV, Lynyrd Skynyrd og Al Kooper. Nix skreiv òg fleire songar for andre songarar, som Billy Joe Royal sin «Cherry Hill Park» og B.J. Thomas sin «Mighty Clouds of Joy».

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Robert Nix|Robert Nix]]» frå ,  den 14. september 2018.* 
*** oppgav desse kjeldene:*
2K22 Tunguska

**2S6** (russisk 2С6 «Тунгу́ска»), NATO-kallenamn **SA-19 Grisom**)  er eit sovjetisk sjølvdrive luftvernskøyretøy med to 30 mm maskinkanonar og åtte SA-19 luftvernsmissil. Utsjånaden er det ganske lik tyske Gepard. Kanonane har ei effektiv skotvidde på rundt 3 000 meter og missila rundt 8 km.

2K22 Tunguska vart utvikla tidleg på 1980-talet. Det er framleis i teneste i tidlegare sovjetstatar.

## Litteratur

* Foss, Christopher; *Jane's AFV Recognition Handbook*, Jane's, ISBN 0-7106-1043-2

**Denne artikkelen bygger på «[[:nb:2K22 Tunguska|2K22 Tunguska]]» frå ,  den 15. september 2018.*
Billy Powell

**William Norris** «**Billy**» **Powell** () var ein USA-amerikansk musikar og lenge klaverspelar i southern rock-bandet Lynyrd Skynyrd frå 1972 til han døydde i 2009. 

Powell starta som turnéarbeidar for Lynyrd Skynyrd og var med dei ikring to år, før han sette seg ned ved eit piano og spelte ein pianobasert versjon av «Free Bird». Bandet forstod då at han var dugande og tilbaud han ei stilling som klaverspelar.

I 2007, to år før han døydde, spelte Powell piano på Kid Rock-songen «All Summer Long.»

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Billy Powell|Billy Powell]]» frå ,  den 14. september 2018.* 
*** oppgav desse kjeldene:*
Call Me the Breeze

«**Call Me the Breeze**» er ein rockesong av JJ Cale. Han kom først ut på debutplata hans frå 1972, *[[Naturally av JJ Cale|Naturally]]*, og var opningssporet der. Songen består av ein 12-takts blues gitar-shuffle og nyttar ei tidleg utgåve av ein trommemaskin. 

## Lynyrd Skynyrd-versjonen

Som mange av Cale sine songar er «Call Me the Breeze» blitt spelt mange gonger av forskjellige artistar, mest kjend av Lynyrd Skynyrd på albumet deira *[[Second Helping]]* (1974) og på konsertplata *[[One More from the Road]]* (1976), Mason Proffit i 1972 på albumet deira *Rockfish Crossing*, Bobby Bare på albumet sitt *Bobby Bare - The Country Store Collection (1988)*, Johnny Cash på albumet sitt *[[Water from the Wells of Home]]* (1988) med sonen John Carter Cash, John Mayer i 2013 på albumet hans *[[Paradise Valley av John Mayer|Paradise Valley]]* og songaren Alan Price i 1977 på albumet hans *Two of a Kind* med Rob Hoeke. Mange av coverversjonane er spelte inn som hyllester til Lynyrd Skynyrd. Til dømes av Les Claypool på albumet *Under The Influence, A Jam Band Tribute to Lynyrd Skynyrd*.

## Eric Clapton-utgåva

JJ Cale framførte songen i lag med den gamle venen Eric Clapton på Crossroads Guitar Festival i 2004. Seinare, etter at Cale var død, spelte Clapton inn fleire av songane til Cale. I 2014 gav han ut hyllestalbumet *[[The Breeze: An Appreciation of JJ Cale]]*, Clapton spelte inn songen med  den originale trommemaskinlyden i byrjinga.

### Vekeslister

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Call Me the Breeze|Call Me the Breeze]]» frå ,  den 14. september 2018.* 
*** oppgav desse kjeldene:*
Rudolf Ræder

**Rudolf Falck Ræder** () var ein norsk bygningsingeniør og politikar frå Kongsvinger. Han var stortingsrepresentant 1931-36 frå valkrinsen Trondheim og Levanger, vald for Frisinnede Folkeparti.

## Liv og gjerning
Far til Ræder var kaptein i infanteriet. Sjølv tok han i 1901 examen artium ved Aars og Voss-skulen i Kristiania og var frå 1902 vernepliktig offiser. Sidan studerte han 1905-06 til bygningsingeniør ved Trondhjems Tekniske Læreanstalt og 1906–07 vidare ved Eidgenössische polytechnische Schule i Zürich. Jamsides studiane var han i 1905 assistentingeniør ved Thamshavnbanen og i 1906 deltok han i bygginga av luftskipshallen på Danskøya i høve Walter Wellman sin polarekspedisjon.

I 1908-09 var Ræder oppsynsmann då Nedre Lerfoss Elektrisitetsverk vart utbygt. Frå 1909 var han tilsett i Vassdragsvesenet, fyrst som ingeniørassistent og sidan 1914 som avdelingsingeniør. Åra 1917-19 var han byggeleiar då Hasselelvens Elektrisitetsverk vart bygt og 1920-21 driftsstyrar ved same. Perioden 1921-31 arbeidde han som overingeniør ved Sør-Trøndelags elektrisitetsforsyning. Frå 1931 dreiv han eige ingeniørfirma i Trondheim. Yrkeslivet avslutta han som rådmann i Trondheim kommune 1939–41.

Ræder var styremedlem 1925-30 i Fedrelandslaget i Trondheim og 1930-33 i Trondheim Frisinnede Venstre. Frå 1931 til -36 representerte han kjøpstadane Trondheim og Levanger på Stortinget, sat hele tida i Skog- og vassdragskomitéen. Partiet hans søkte alternative politiske løysingar på den økonomiske krisa i mellomkrigstida, noko som marginaliserte det i opinionen.

I Frisinnede Folkeparti var Ræder medlem av hovudstyret, nestformann 1933–36 og formann 1936–37. Frå 1934 var han den einaste stortingsrepresentanten til partiet. I 1936 var partiet i oppløysing nasjonalt, partilaget i Trondheim tok då kontrollen og flytta hovudkontoret frå Oslo til Trondheim. Hausten 1936 vann Ræder nominasjonsprosessen mot den yngre John Lyng, men partiet mista sitt siste stortingsmandat.

Under den andre verdskrigen, den 2. mars 1943, vart Ræder arrestert og sat der etter internert på Vollan, Falstad, Grini og Mysen fram til frigjeringa i 1945.

Ræder er gravlagd i Oslo.

## Kjelder
Stortingsbiografi
Altarkalk

**Altarkalk** eller **alterkalk** er eit liturgisk drikkekar brukt til å dela ut nattverdsvin. Ordet «kalk» kjem frå norrønt *kal(e)kr* som igjen kjem frå latin *calix* med opphav i gresk κάλιξ *kálix*, 'beger; pokal'. 

Altarkalkar har form som eit stort beger på stett. I katolsk tid før reformasjonen var det berre presten som drakk vin av kalken under nattverden på vegner av kyrkjelyden. Då var kalken mindre enn det som er vanleg i dag. Etter reformasjonen i 1537 skulle alle som deltok i nattverde drikka vin av kalken, og mange eldre kalkar har nok då fått påsett ein større *cupa*. Tidlegare drakk nattverdsgjestane rett frå kalken, men som eit ledd i kampen mot den smittsomme sjukdommen tuberkulose kom det i 1914 ein kongeleg resolusjon som gav løyve til å bruke særkalker. Etter dette blei mange altarkalkar omgjort slik at dei fekk ein liten hellekant eller eit nebb for å gjera det enklare å hella vinen frå den store felles kalken og over i særkalkane.

Oldkristeleg og mellomaldersk litteratur fortel at altarkalkar ikkje bere var laga av sølv og gull. Kalkar av glas og tre var ofte brukt. Det kom også kalkar av horn, messing eller kopar, men det er helst kalkar av edelt metall som er bevart. I dag er altarkalkar som oftast laga av sølv, men moderne altarkalker kan også vera laga av keramikk. 

I soknebod, når presten blir bodsend for å gje nattverden til ein sjuk eller døyande person, blir det brukt ein mindre kalk kalla *sognebodskalk*.

## Merknadar

## Kjelder


**Denne artikkelen bygger på «[[:nb:Alterkalk|Alterkalk]]» frå ,  den 15. september 2018.* 
*** oppgav desse kjeldene: &nbsp;*
 
;Litteratur
* Christie, Sigrid og Håkon (1959): *Norges kirker. Østfold. Bind 2*. Oslo.
* Gjærder, Per (1975): *Norsk drikkekar av tre*. Bergen – Oslo – Tromsø. 
* Grefstad, Ola (1994): Alterkalken i Hallaren kirke på Frøya. (Artikkel i : Årbok for Fosen 1994, s. 25-32.)
* Kielland, Thor (1927): Norsk guldsmedkunst i middelalderen. Oslo.

## Bakgrunnsstoff
* Altarkalkar på DigitaltMuseum
Staup

**Staup** (norrønt *staup*) eller **hankestaup** er eit drikkekar eller beger.

## Tradisjonelle staup

Staup kan brukast som nemning på eit lagga kar av tre som typisk blei brukte til å drikka øl av. Slike staup er sylinderforma og har gjerne to symmetriske stavar utforma som hankar. Det finst også staup med ein, tre eller fire hankar. 

Hankane på staup har ofte form som stiliserte hestehovud og nokre som utskorne fuglar. Hankestavane er oftast laga i bjørk, medan resten gjerne er laget i furu. Mange staup har ei vertikal rad på innsida med små metallstifter. Desse merkene markerer kor langt kvar enkelt skulle drikka når staupet blei sendt rundt blant gjestane. Dei fleste ølstaup rommer eit par liter, men det er bevart både mindre og større eksemplar.

Staup er primært blitt brukt til å drikka øl av, men det finst også opplysningar om at enkelte staup kan ha vore brukt til mjølk. Hankestaup som drikkekar har først og fremst vore i bruk på Vestlandet, men både der og i Aust-Agder, Telemark og i Buskerud har liknande staup vore brukt til servering av ost og smør. I motsetnad til ølstaup har ostestaupa gjerne tre føter som er laga ved forlenging av kvar sin stav.

Kjenger finst først og fremst i dei indre bygdene i Hordaland og Sogn og Fjordane, medan hankestaup har hatt størst utbreiing i dei ytre og midtre områda i desse fylka. Den store utbreiinga her har nok klar samanheng med at det nettopp er i desse områda at lagging og bøkkerarbeid har vore drive mest omfattande. Elles er hankestaup kjende frå Härjedalen og Småland i Sverige, frå Orknøyane og elles i Europa så vidt kjend berre i fjellområde i Romania.

I mange bygder blei også *staup* brukt som nemning på eit beger i tre eller metall til servering av øl eller brennevin, og andre stader kunne ein kalla hankestaup for *[[kjenge]]* eller *ølkjenge*.

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:nb:Staup|Staup]]» frå ,  den 15. september 2018.* 
*** oppgav desse kjeldene: &nbsp;*
 

; Litteratur 
* Gjærder, Per (1975): *Norsk drikkekar av tre*. Bergen – Oslo – Tromsø
* Visted, Kristoffer og Stigum, Hilmar, (1951): Vår gamle bondekultur. Oslo.
* Østby, Jon Birger (1983): *Nomenklatur for drikkestell*, med tegninger av Torill Sand. Oslo

## Bakgrunnsstoff
* Staup i DigitaltMuseum.no
Sigrid Halvorsen

**Sigrid Halvorsen** () er ein norsk tidlegare handballspelar frå Brandval i Hedmark som vart nordisk meister i handball 1967 og 1970 med Noreg. Ho vart norsk innandørsmeister 1967 og dobbeltmeister (innandørs og utandørs) i 1969 med Brandval Idrettslag.

Halvorsen spelte 84 landskampar for Noreg i tida 1964-73 og skåra 106 mål. Både i 1967 og 1970 ytte ho mykje då Noreg vann Nordisk meisterskap. Ho deltok elles i Handball-VM 1971 og 1973. Halvorsen vart omtalt som «ein innsatsvillig og kondisjonssterk spiller, som liker å holde seg godt fremme i angrepet, virkelig være i skuddlinjen. Halvorsen var fremste vegbrøytaren då Brandval IL midtvegs i 1960-åra etablerte seg som eit av dei aller fremste norske handballaga på kvinnesida.

## Kjelder
* Magnus Breili: *Sport i navn & tall*. Oslo 1971
*Landskampstatistikk
Second Helping

***Second Helping*** er det andre albumet til Lynyrd Skynyrd, gjeve ut 15. april 1974. Det inneheld den største hitsingelen deira, «Sweet Home Alabama», som var ein svarsong til Neil Young sine «Alabama» og «Southern Man». Songen nådde åttandeplassen på ''Billboard'' Hot 100-lista i august 1974. Denne plata var det siste med Bob Burns på trommer.

Albumet nådde 12. plassen på *[[magasinet Billboard|Billboard]]*-lita. Det selde til gullplate 20. september 1974, platina og 2x platina den 21. juli 1987 i USA.

Etter suksessen med debutplata *[[(Pronounced 'Lĕh-'nérd 'Skin-'nérd)]]*, auka fanskaren til Lynyrd Skynyrd raskt gjennom 1973, særleg etter dei var oppvarmingsband for The Who på *[[Quadrophenia]]*-turneen deira i USA. 

## Innhald

*Spor 9-11 er ikkje gjevne ut før

## Medverkande

;Lynyrd Skynyrd
* Ronnie Van Zant – solovokal
* Gary Rossington – gitar
* Allen Collins – gitar
* Ed King – gitar, korvokal, bass på «I Need You» og «Don't Ask Me No Questions»
* Billy Powell – klaverinstrument
* Leon Wilkeson – bass, korvokal
* Bob Burns – trommer, utanom «I Need You»

;Andre medverkande
* Mike Porter – trommer på «I Need You»
* Merry Clayton, Clydie King, Sherlie Matthews – korvokal på «Sweet Home Alabama»
* Bobby Keys, Trevor Lawrence og Steve Madaio – blåsarar på «Don't Ask Me No Questions» og «Call Me the Breeze»
* Al Kooper – korvokal, piano på «Don't Ask Me No Questions» og «The Ballad of Curtis Loew»

## Salslister

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Second Helping|Second Helping]]» frå ,  den 14. september 2018.* 
*** oppgav desse kjeldene:*
Steve Katz

**Steve Katz** () er ein USA-amerikansk gitarist, songar og plateprodusent, som er mest kjend som medlem av rock-pop-jazz-gruppa Blood, Sweat & Tears. Katz var opphavleg medlem av rockebanda The Blues Project og American Flyer. Som produsent deltok han på *Short Stories Tall Tales* for det irske bandet Horslips i 1979 og Lou Reed-albuma *[[Rock 'n' Roll Animal]]* og *[[Sally Can't Dance]]*, og Elliott Murphy-albumet *[[Night Lights av Elliott Murphy|Night Lights]]*.

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Steve Katz|Steve Katz]]» frå ,  den 14. september 2018.* 
*** oppgav desse kjeldene:*



## Bakgrunnsstoff
*https://stevekatzmusic.wordpress.com
Lille Storberg

**Lille Storberg**, fødd **Anne Kristine Børresen**, () er ein norsk tidlegare handballspelar frå Kongsvinger som vart nordisk meister i handball 1967 og 1970 med Noreg. Ho vart norsk innandørsmeister 1967 og dobbeltmeister (innandørs og utandørs) i 1969 med Brandval Idrettslag.

Storberg spelte 55 kampar for det norske landslaget i tida 1965-71 og skåra 47 mål. Både i 1967 og 1970 høyrde ho med mellom dei viktigaste spelarane på dei norske laga som vart nordiske meistrar. Ho spelte sine siste landskampar under Handball-VM 1971 i Nederland. Storberg har «levert glimrende innsats i en rekke landskamper. Sterk som hun er gjør hun god nytte for seg i forsvaret, og lar seg nødig overliste».

Saman med Sigrid Halvorsen var Børresen/Storberg den sentrale duoen då Brandval IL i siste halvdelen av 1960-åra høyrde med mellom dei aller fremste handballaga på kvinnesida.

## Kjelder
* Magnus Breili: *Sport i navn & tall*. Oslo 1971
*Landskampstatistikk
Einskilskopp

**Einskilskopp** eller **einskilsbolle** er eit lite drikkekar av tre tradisjonelt brukt på den norske landsbygda. Slike kar rommar gjerne mellom 0,2 og 0,5 liter. 
Einskilskoppen er skore av eit stykke og forma som ein liten bolle med ein eller to hankar i sida. Tilsvarande kar utan hank blei gjerne kalla einskilbolle (jf. ølbolle).
Hovudsakleg blei denne typen kopp brukt til å drikka øl, men det finst også opplysingar om at ein kunne bruka han til å drikka mjølk av. 

Med einskilskoppar var det meininga at ein person skulle drikka heile innhaldet, medan ølbollar kunne bli sende rundt mellom fleire. I Setesdal var det skikk å drikka einskjeld når gravferdsfolket kom til gards: «Ølet hadde dei i store ølskåler som sto på bordet med einskilsskåler ved sida. Dei skiftaest til og drakk av desse.»

M.B. Landstad skildra skikken med å drikka einskjeld i  Telemark: 

:*Naar maden er taget av bordet, bæres der frem ølboller af indtil en [[skjeppe|skjæppe]]s rum, hvoraf 2 eller 3 sættes på det langs stuen løbende bord. Gjæsterne sætter sig da omkring dette, især de gamle, medens ungdommen danser, kvinderne ved den nederste og mænderne ved den øverste ende. I enhver av de store med inskripsjoner og brogede farver malede ølboller svømmer en and, der er uthulet og dannet til en slags øsekopp. Skjænkesvenden øser nå opp det sterke skummende øl i smaa skaaler, af størrelse med en kontorkopp, «einskjelskoppar»; disse skal enhver drikke ud. Dette kaldes at drikke «einskjels» (en for en) og nu går det løs med drikkestev.*

På ein ølbolle datert 1779 frå Rauland i Telemark er skikken omtalt slik:

:Ud af min gule kop,
:en bonde før har drukket,
:og med en enskiels kop
:sin Tonges Bran(d) udslukket.
:Et veldigt rus han fik,
:saa knapt (han) kunde staa,
:men som det gick med ham,
:saa kand det flere gaa.

## Kjelder


**Denne artikkelen bygger på «[[:nb:Einskilskopp|Einskilskopp]]» frå ,  den 15. september 2018.* 
*** oppgav desse kjeldene: &nbsp;*
 
;Litteratur
* Gjærder, Per (1975): *Norsk drikkekar av tre*. Bergen – Oslo – Tromsø 
* Midttun, Gisle (1921): Liv og levemåte. (I Norsk Bygder Setesdalen, Kristiania, s. 212-250)
* Visted, Kristoffer og Stigum, Hilmar, 1951: Vår gamle bondekultur. Oslo.
* Nomenklatur for drikkestell Østby, Jon Birger (1983): *Nomenklatur for drikkestell*, med tegninger av Torill Sand. Oslo

## Bakgrunnsstoff
* Einskilskopper og einskilsboller i DigitaltMuseum
Jorunn Tvedt

**Jorunn Øvergård Tvedt** () er ein tidlegare idrettsutøvar frå Elverum som vart nordisk meister i handball 1967 med Noregs landslag og vann tre norske meisterskap med Sørskogbygda IL. Ho var ei tid også aktiv i friidrett og tok NM-medaljar i kulestøyt.

Tvedt debuterte for Noreg sommaren 1959. I den fyrste halvdelen av 1960-åra spelte ho «en avgjørende rolle både på landslaget og klubblaget». Med landslaget vann ho medaljar i tre nordiske meisterskap på rad, siste gongen i 1967 vann Noreg meisterskapen arrangert i Danmark. Tvedt var den fyrste av kvinnelege norske handballspelarar som nådde 50 landskampar, ho spelte den 56. og siste vinteren 1970. I alt skåra ho 34 landslagsmål, dei fyrste kom i hennar 37. landskamp. Tre år på rad; 1965, 1966 og 1967, var ho sentral når Sørskogbygda vann NM-finalane i handball, i 1967 skåra ho ni av laget sine finalemål.

I 1960 vann Øvergård NM-sølv i kulestøyt med 10,75 m, to år seinare kom ho heim frå noregsmeisterskapen med bronsemedalje i same øvinga etter kula landa på 11,01 m, fattige 8 cm bak noregsmeisteren. Ho var ved desse høva fyrst medlem i Elverum IL og sist i Veldre IL.

## Kjelder
* Magnus Breili: *Sport i navn & tall*. Oslo 1971
*Landskampsstatistikk
Leon Wilkeson

**Leon Russell Wilkeson** () var bassist i southern rock-bandet Lynyrd Skynyrd frå 1972 og fram til han døydde i 2001. 

Wilkeson slutta i Lynyrd Skynyrd i 1973 og den tidlegare Strawberry Alarm Clock-medlemmen Ed King tok over for Wilkeson på innspelinga av debutalbumet deira, *[[Pronounced Leh-Nerd Skin-Nerd]]*, men like før innspelinga var over, angra Wilkeson på at han hadde slutta i gruppa. Etter ein diskusjon med Ronnie Van Zant fekk Wilkeson jobben attende i bandet. Wilkeson var kjend for å gå med fargerike hattar på scenen og fekk kallenamnet «Mad Hatter». 20. oktober 1977 styrta flyet 

til bandet utafor Gillsburg i Mississippi, og fleire av medlemmane omkom, medan resten vart hardt skadde. Han mista mykje av kjensla og i venstrearmen, som han heldt bassen med, og då han vende attende til musikken att tre år seinare, var han nøydd til å halde bassen nesten vertikalt for å få til spele. Han vart aldri like fingernæm som han hadde vore på instrumentet. Bandet vart oppløyst og kom ikkje saman att før i 1987. 

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Leon Wilkeson|Leon Wilkeson]]» frå ,  den 15. september 2018.*  
 

## Bakgrunnsstoff
*
Eldbjørg Willassen

**Eldbjørg Willassen** () er ein norsk tidlegare handballspelar frå Tune i Østfold som vart nordisk meister i handball 1967 og 1970 med Noreg. Ho var målvakt.

Willassen fekk sin landslagsdebut i 1965. To år seinare imponerte ho stort med sitt målvaktspel under nordisk handballmeisterskap og bidrog til at Noreg vann meisterpokalen. Også då Noreg i 1970 forsvarte den nordiske meistertittelen bidrog Willassen sitt til norsk triumf i Østfold. Fram til 1971 spelte ho 60 landskampar, alle i rad. I sin siste landskamp, under Handball-VM 1971, vakta ho målburet då dei norske kvinnene slo Nederland 8-7 og tok 7. plassen i meisterskapen.

I 1964, 16 år gammal, var Willassen med om å vinne NM utandørs med Skjeberg IF, ein prestasjon ho og laget gjentok i 1966 og 1968. Sidan vart ho innandørsmeister i 1969, utandørsmeister 1970 og innandørsmeister, dei to siste NM-pokalane vann ho som målvakt i SK Freidig.
 
## Kjelder
* Magnus Breili: *Sport i navn & tall*. Oslo 1971
*Landskampstatistikk
Astrid Skei

**Astrid Skei** () er ein norsk tidlegare handballspelar frå Skogn i Nord-Trøndelag som vart nordisk meister i handball 1967 og 1970. Gjennom det meste av 1960-åra var ho ein leiande figur i norsk kvinnehandball. 

Skei spelte 81 landskampar for Noreg frå ho debuterte i januar 1962 med tap mot Nederland til ho avslutta med siger mot same land i desember 1971, der Noreg vart nummer sju i Handball-VM 1971. Ho var med då Noreg vart nordisk meister i 1967 og forsvarte meistertittelen i Østfold i 1970 og skåra i alt 29 landslagsmål.

Skei vart norsk utandørsmeister i 1970 med Freidig, året etter var ho med då sportsklubben frå Trondheim vann både innandørs- og utandørsfinalen. Skei var Ronglan-spelar i yngre år og spelte ei tid også for oslolaget Vestar.

## Kjelder
* Magnus Breili: *Sport i navn & tall*. Oslo 1971
*Landskampstatitstikk
Merry Clayton

**Merry Clayton** () er ein USA-amerikansk soul- og gospelsongar og ei skodespelarinne. Ho song korvokal for mange kjende artistar i 1960-åraog er kanskje mest kjend for duetten hennar med Mick Jagger på Rolling Stones-songen «Gimme Shelter.» Clayton er medverkande i *[[20 Feet from Stardom]]*, ein Oscarvinnande dokumentarfilm om korsongarar og bidraga deira til musikkindustrien. I 2013 gav ho ut *The Best of Merry Clayton*, ei samling av favorittsongane hennar. 

Clayton byrja karrieren sin i 1962, 14 år gammal, do ho song «Who Can I Count On? (When I Can't Count on You)» i ein duett med Bobby Darin på albumet *You're the Reason I'm Living*. Tidleg i karrieren song Merry med Ray Charles (som ein av The Raelettes), som var den einaste artisten faren hennar tillet ho å sjå live. Andre artistar ho song for Pearl Bailey, Phil Ochs, Burt Bacharach, Tom Jones, Joe Cocker, Linda Ronstadt, Carole King, og fleire songar på Neil Young sitt debutalbum. Det vert ofte sagt at Clayton song med Elvis Presley, men namnet hennar finst ikkje i nokre dokument knytte til innspelingane hans.

Clayton er kanskje mest kjend for duetten hennar med Mick Jagger på Rolling Stones-songen «Gimme Shelter». Jagger har fortalt at det heile kom til heilt tilfeldig, då dei tenkte at det ville vere fint med ei kvinne som song refrenget. Dei ringde Clayton «heilt tilfeldig» midt på natta og ho møtte opp i studio i «med krøllspenner i håret» og song verset på nokre få opptak, noko Jagger kommenterte som «ganske utruleg». Stones hadde spurt Bonnie Bramlett om å syngje songen, men ektemmannen hennar, Delaney, hadde nekta ho å syngje med The Stones. Clayton song òg korvokal på Lynyrd Skynyrd sin «Sweet Home Alabama».

I 1994 song Clayton korvokal for og song «Man with the Golden Gun»-mellomspelet på Tori Amos-hitten «Cornflake Girl». I 2015 song Clayton på to spor på Coldplay-albumet *[[A Head Full of Dreams]]*.

## Diskografi

### Studioalbum

### Singlar (utval)

## Filmar

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Merry Clayton|Merry Clayton]]» frå ,  den 15. september 2018.* 
*** oppgav desse kjeldene:*


## Bakgrunnsstoff

*
* 
*
Nuthin' Fancy

***Nuthin' Fancy*** er det tredje studioalbumet til Lynyrd Skynyrd og det første som nådde topp 10 på albumlista i USA med ein niandeplass. Det selde til gullplate i 1975 og platinaplate i juli 1987 i USA. Albumet var det første bandet spelte inn med den nye trommeslagaren Artimus Pyle og den siste med gitaristen Ed King før Lynyrd Skynyrd kom saman att og gav ut *[[Lynyrd Skynyrd 1991]]*.

## Innhald

## Medverkande
;Lynyrd Skynyrd
* Ronnie Van Zant – solovokal
* Allen Collins – gitar
* Ed King – gitar
* Gary Rossington – gitar
* Billy Powell – klaverinstrument
* Leon Wilkeson – bassgitar
* Artimus Pyle – trommer, perkusjon

;Andre medverkande
* Barry Harwood – dobro, mandolin
* Jimmy Hall – munnspel
* David Foster – piano
* Bobbye Hall – perkusjon

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Nuthin&#39; Fancy|Nuthin&#39; Fancy]]» frå ,  den 15. september 2018.* 
*** oppgav desse kjeldene:*
Artimus Pyle

**Thomas Delmer** «**Artimus**» **Pyle** () er ein USA-amerikansk musikar, mest kjend som trommeslagar i Lynyrd Skynyrd frå 1974 til 1977 og frå 1987 til 1991. Han og bandkollegaene hans i Lynyrd Skynyrd vart innlemma i Rock and Roll Hall of Fame i 2006.

Pyle kom me i Lynyrd Skynyrd i 1974 etter å ha ført spelt ved sida av, og så erstatta, den origniale trommeslagaren Bob Burns. Han overlevde flystyrten med flyet som førte heile bandet mellom to konsertar. Pyle vart hardt skadd, medan andre i bandet omkom. Bandet vart oppløyst etter styrten, og han byrja å spele i Rossington Collins Band med somme av dei tidlegare bandkollegaene, men Pyle måtte slutte etter han braut foten på 21 forskjellige stader etter ein kollisjon med ein fyllekøyrar. Pyle vart erstatta av Derek Hess.. I 1982 spelte Pyle med Artimus Pyle Band (A.P.B.). I 1987 vart Lynyrd Skynyrd starta opp att og Pyle vart igjen ein del av bandet. Han slutta etter de første, nye innspelinga deira, *[[Lynyrd Skynyrd 1991]]*.

## Diskografi

### Lynyrd Skynyrd
* *[[Nuthin' Fancy]]* (1975)
* *[[Gimme Back My Bullets]]* (1976)
* *[[One More from the Road]]* (1976)
* *[[Street Survivors]]* (1977)
* *[[Legend av Lynyrd Skynyrd|Legend]]* (1987)
* *[[Southern by the Grace of God]]* (1988)
* *[[Lynyrd Skynyrd 1991]]* (1991)

### Artimus Pyle Band
* *A.P.B.* (1981)
* *Nightcaller* (1983)
* *Live from Planet Earth* (2000)
* *Artimus Venomus* (2007)

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Artimus Pyle|Artimus Pyle]]» frå ,  den 15. september 2018.* 
*** oppgav desse kjeldene:*

## Bakgrunnsstoff
* 
* Artimus Pyle Band
Sphyrna tiburo

***Sphyrna tiburo*** er ein hamarhai som lever utanfor kystane av Amerika. Han er den einaste kjende haien som er altetar, og et sjøgras i tillegg til ryggradslause dyr som blekksprutar.

Det er fanga *S. tiburo*-haiar med eit mageinnhald der sjøgras utgjorde  massen.

## Kjelder
Lena Wärnlöf

**Anna Lena Wärnlöf** () er ein svensk målar og teiknar.

Wärnlöf er dotter av teiknaren Gustaf Wärnlöf og forfattaren Anna Lindring Appelquist og brordotter av journalisten og teiknaren Herbert Wärnlöf. Ho studerte kunst ved Kungliga Konsthögskolan i Stockholm frå 1962 til 1967 og gjennom sjølvstudier under reiser til Paris, Leningrad og Svolvær. Ho fekk eit stipendium frå H. A:xson Johnsons stiftelse i 1965. Ho deltok i eit mengd felles utstillingar i blant anna Norrtälje og Karlskrona. Saman med Barbro Banck stilte ho ut på Galleri Maxim i Stockholm i 1966. Kunsten hennar består av figurar, portrett, stilleben og landskapsmåleri utførte i olje, pastell, gouache og arbeid utført i emalje og stucco lustro. Wärnlöf er representert i Västernorrlands läns landsting og Västerås kommune. 

## Kjelder
**[[Svenskt konstnärslexikon]]* del V, sid 729, Allhems Förlag, Malmö. 

**Denne artikkelen bygger på «[[:sv:Lena Wärnlöf|Lena Wärnlöf]]» frå ,  den 16. september 2018.*
Baloxavir marboxil

**Baloxavir marboxil** er ei lita kjemisk sambinding og ein endonukleasehemjar. Ho er per september 2018 under utrøyning som lækjemiddel mot influensavirus og har vist lovande resultat. Ho verkar gjennom å hemja endonukleasen nytta av influensaviruset når det skal mangfalda seg.

## Kjelder
Jinhae

**Jinhae** er eit distrikt i byen Changwon i provinsen Sørlege Gyeongsang i Sør-Korea. Jinhae var tidlegare ein sjølvstendig by, men i 2010 vart han slegen saman med nabobyen Changwon. Innbyggjartalet var 173 911 i slutten av 2009, på ei yte av 112 km².

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:sv:Jinhae|Jinhae]]» frå ,  den 15. september 2018.*
Gimme Back My Bullets

***Gimme Back My Bullets*** er det fjerde studioalbumet til Lynyrd Skynyrd, gjeve ut 2. februar 1976. Han nådde 20. plassen på den amerikanske albumlista. Albumet selde til gullplate i USA i 1981. 

Albumet skulle opphavleg heite *Ain't No Dowd About It*, ei hyllest til produsenten Tom Dowd, som bandet var fan av. Det er det einaste albumet deira før flystyrten som tok livet av fleire bandmedlemmar som ikkje har seld til platinastatus i USA. Det inneheld likevel nokre mindre hittar med «Gimme Back My Bullets» og «Double Trouble». 

## Innhald

*Alle songane spelte inn for *[[The Old Grey Whistle Test]]* på BBC den 11. november 1975.

## Medverkande
;Lynyrd Skynyrd
*Ronnie Van Zant – solovokal, songtekst
*Allen Collins – gitar
*Gary Rossington – gitar
*Billy Powell – klaverinstrument
*Leon Wilkeson – bass, korvokal
*Artimus Pyle – trommer, perkusjon

;Andre medverkande
*The Honkettes - korvokal (5,8)
*Lee Freeman - munnspel (4)
*Barry Lee Harwood - dobro, mandolin (9)

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Gimme Back My Bullets|Gimme Back My Bullets]]» frå ,  den 15. september 2018.* 
*** oppgav desse kjeldene:*