open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Religionsfridom

**Religionsfridom** eller **trusfridom** er eit vern i form av lovverk og sedvane for at einskilde menneske og grupper skal kunna tru det dei vil og tilbe kven eller kva dei vil, eller lata vere å vedkjenne seg noka tru. Dette vert sett på som ein grunnleggjande menneskerett, og er mellom anna ein del av menneskerettsfråsegna til SN. Religionsfridom vart ein av dei fyrste menneskerettane som vart anerkjent i Europa, men det er fyrst moderne statar etter den franske revolusjonen som har sikra full religionsfridom.

Menneskerettsfråsegna til SN frå 10. desember 1948 definerer religionsfridom slik: *Kvar ein har rett til tanke-, samvits- og religionsfridom. Denne retten omfattar fridom til å skifta religion eller tru, og fridom til anten åleine eller saman med andre, offentleg eller privat, å gje uttrykk for religionen eller trua si gjennom undervisning, utøving, tilbeding og rituale.*

## Noreg

§ 2 i den norske grunnlova, som fastset den evangelisk-lutherske religion som statens offentlege religion, vart opphavleg vedteke med fylgjande tillegg: «Alle christelige Religions-Secter tilstedes fri Religionsøvelse», men dette kom ikkje med i den endelege teksten. I samband med 150-årsjubileet for Grunnlova i 1964 fekk § 2 eit nytt fyrste ledd med dette innhaldet: «Alle Indvaanere af Riget have fri Religionsøvelse.» Prinsippet var allereie tidlegare gjennomført i den vanlege lovgjevinga (lov av 13. juni 1969 om trudomssamfunn og ymist anna, kap. 1).

Opphavleg hadde den norske grunnlova særskilte forbod rettet mot jødar, jesuittar og munkeordenar. Forbodet mot jødar i riket vart oppheva i 1851, forbodet mot munkeordenar i 1897, og i 1956 forsvann endeleg vedtaket om at jesuittar «ikke må tåles». Den sistnemnte grunnlovsendringa kom i samband med at Noreg slutta seg til den europeiske menneskerettskonvensjonen.

Religionsfridom er gjeve strafferettsleg vern i straffelova av 1902, som set straff for den som i ord eller handling offentleg forhånar eller på ein krenkjande eller sårande måte syner ringeakt for ei truvedkjenning dersom utøvinga av henne er tillate her i riket, eller gudsdyrkinga eller truslærdommane til eit lovleg religionssamfunn (omsett til nynorsk frå § 142). § 135 a vernar mot diskriminerande offentleg omtale på grunn av truvedkjenning eller rase.

## Kjelder

* 
----
* *Denne artikkelen bygger på «[[:nb:Religionsfrihet|Religionsfrihet]]» frå , den 25. oktober 2010.*
Helpless av Neil Young

«**Helpless**» er ein song skriven av Neil Young og spelt inn av Crosby, Stills, Nash & Young på albumet *[[Déjà Vu av Crosby, Stills, Nash & Young|Déjà Vu]]*.

«Helpless» vart opphavleg spelt inn av bandet til Young, Crazy Horse tidleg i 1969, før bandmedlemmene hans i CSNY (han slo seg saman med trioen midtvegs i 1969) overbeviste han om at songen ville passe dei betre. Songen er enkel, og i røynda er det repetering av ein melodi over ein fallande D-A-G akkordprogressjon. Men trass i (eller kanskje på grunn av) den enkle songen, var det vanskeleg for gruppa å finne eit passande arrangement, og det vart spelt inn mange forskjellige versjonar av songen før dei til slutt valde den langsame versjonen som finst på albumet. På denne siste versjonen var Young i framgrunnen, song versa og refrenget, medan bandmedlemmene er med og korer på refrenget. Instrumenta som vart nytta var akustisk gitar, elektrisk gitar med volumpedal og tremolo, piano, bass og trommer. Det vart ein av dei mest akta songane på *Déjà Vu* (musikkmagasinet *[[musikkmagasinet Q|Q]]* omtalar det som ein av utstillingsgjenstandane på albumet) og han har vorte spelt mykje på konsertane til Young dei neste tretti åra. Ein alternativ utgåve av CSNY finst på Neil Young sin *Archives Vol. 1*. Denne har munnspelet til Young meir tydeleg i miksen.

I opningslinja nemner Neil Young «town in North Ontario», ein by i Nord-Ontario, og mange har trudd at dette er heimstaden til Young i Ontario, der han vart fødd. Young sjølv snakka om dette i eit intervju i 1995:

:«Vel, det er ikkje bokstavleg talt ein spesifikk by, men meir ei kjensle. I røynda er det fleire byar. Omemee, Ontario, er ein av dei. Det var der eg først gjekk på skulen og voks opp. Faktisk vart eg fødd i Toronto...»"

## Medverkande
*David Crosby–harmonivokal
*Stephen Stills–harmonivokal, gitar, klaverinstrument
*Graham Nash–harmonivokal
*Neil Young–solovokal, gitar

**Andre medverkande**
*Dallas Taylor–trommer, perkusjon
*Greg Reeves–bass
*Tiffany Palmer-korvokal

## Andre versjonar
Den eksperimentelle rockeartisten Bill Nelson spelte inn ein versjon av songen. k.d lang spelte ein versjon med strykarar for albumet *[[Hymns of the 49th Parallel]]*. Nick Cave har òg gjort ein versjon av songen for eit hyllestalbum for Young. Young sjølv har spelt songen i lag med the Band og Joni Mitchell i filmen *[[The Last Waltz]]*. Patti Smith spelte songen på albumet hennar *[[Twelve av Patti Smith|Twelve]]*.

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Helpless (song)|Helpless (song)]]» frå ,  den 25. oktober 2010.*  

## Bakgrunnsstoff
*Intervju i 1995 med MOJO
Woodstock av Joni Mitchell

«**Woodstock**» er ein song om Woodstock Music and Art Festival i 1969.

Joni Mitchell skreiv songen ut frå det ho vart fortalt av den dåverande kjærasten hennar, Graham Nash. Ho hadde ikkje vore der sjølv, sidan manageren meinte det var meir nyttig for henne å spele på *[[The Dick Cavett Show]]*. Ho skreiv songen på eit hotellrom i New York City,  og såg rapportar frå festivalen på fjernsyn. «Sidan eg ikkje fekk lov til å dra dit, gav deg meg ein intenst syn på Woodstock» fortalte ho i eit intervju kort tid etter. Songen vart seinare gjeven ut på albumet hennar, *[[Ladies of the Canyon]]* i 1970. 

Originalversjonen til Mitchell har eit nakent og uforgløymeleg arrangement med solovokal, korvokal og Wurlitzer elektrisk piano, spelt av Mitchell aleine. 

Før Mitchell gav ut songen på album framførte ho songen i 1969 på Big Sur Folk Festival, ein månad etter Woodstock. Dette kan ein sjå i konsertfilmen *[[Celebration at Big Sur]]* (som kom i 1971). 

Songen vart seinare ein hit for Crosby, Stills, Nash og Young og Matthews Southern Comfort. Sistnemnde fekk ein førsteplass på den britiske singellista med songen i oktober 1970, medan CSNY nådde 11. plassen i USA. David Crosby sa i eit intervju i dokumentaren *Joni Mitchell: Woman of Heart and Mind* at Mitchell hadde fanga kjensla og viktigheita med Woodstock-festivalen betre enn nokon som hadde vore der.

Led Zeppelin nytta delar av teksten frå «Woodstock» i konsertutgåver av «Dazed and Confused» mellom 1973 og 1975. 

## Salslister
### Vekeslister
;Crosby, Stills, Nash & Young

;Assembled Multitude

;Matthews Southern Comfort Band

### Årslister
;Crosby, Stills, Nash & Young

;Matthews Southern Comfort Band

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Woodstock (song)|Woodstock (song)]]» frå ,  den 25. oktober 2010.*
Tante

Ei **tante** er systera eller versystera til far eller mor. Tilsvarande, men meir avgrensa tyding har orda faster (fars syster) eller moster. 

Nemninga *tante* kan også bli bruka om kvinner som har ansvar for små born, til dømes barnehagetanter eller parktanter.  Meir generelt kan nemninga bli bruka om ei eldre kvinne i høve til yngre menneske. 

Nemningane tante, faster og moster vert ofte brukt som ein tittel framom namnet til ein person. 

## Ordsoge
Ordet «tante» har komme til norsk gjennom tysk og fransk frå latin *amita*. T-en fremst i ordet er truleg eit tillegg som har kome gjennom barnespråk. Ordet *amita* har samanheng med ordet *[[amme]]*.

Orda *faster* og *moster* er kortformer av 'farsyster' og 'morsyster' og har norsk opphav.

## Kjelder
*
Versyster

**Versyster** (norrønt *versystir*), **svigerinne** eller **svigersyster** (sviger- er frå tysk) er i høve til ein person
*ei kvinne som er gift med broren 
*systera til ektefellen til personen 
*også: kona til bror til ektefellen.  

Tilsvarande har ein ordet verbror eller svoger om ein mann i tilsvarande slektskapstilhøve.

## Kjelder

*Ivar Ertsvåg: Ord om slekt og familie
Verbror

**Verbror** eller **svoger** er i høve til ein person
*ein mann som er gift med systera 
*broren til ektefellen til personen 
*også: mannen til systera til ektefellen . 

Tilsvarande har ein ordet versyster eller svigerinne.

Ordet «måg» kan ha denne tydinga, men kan også visa til ein sviger- eller verson.

## Kjelder
*Ivar Ertsvåg: Ord om slekt og familie
Storrfamilien

**Storrfamilien** eller **halvgrasfamilien** (*Cyperaceae*) høyrer til einfrøbladingane. Dette er ei stor gruppe oftast fleirårige plantar med renneforma eller trådforma blad. Dei har trekanta eller rundt strå utan ledknutar. Slekta *Cladium* har innhole strå, dei andre slektene ikkje. Blomstrane samla i aks. Blomsterdekke vantar eller finst som hår eller børstar. Plantane har tre eller to mjølberarar og nøttefrukt. Nøtta har to eller tre kantar etter som det er to eller tre arr.

## Kjelder

* Svensk wikipedia.
* Johannes Lid: *Norsk-svensk-finsk flora*. Det Norske Samlaget, 1985.

## Bakgrunnsstoff
Our House av Crosby, Stills, Nash & Young

«**Our House**» er ein song skriven av Graham Nash og spelt inn av Crosby, Stills, Nash & Young på albumet deira *[[Déjà Vu av Crosby, Stills, Nash & Young|Déjà Vu]]* i 1970. Songen vart gjeven ut som singel og nådde 30. plass på den amerikanske singellista. Songen referer til det korte forholdet hans med Joni Mitchell på tida då Crosby, Stills Nash and Young spelte inn albumet *Déjà Vu*. Songen omhandlar ein komplisert moral der Nash kjempar mellom fri kjærleik frå hippie-tida og ønsket om eit monogamt forhold. 

## Medverkande
*Graham Nash–solovokal, piano, cembalo
*David Crosby–harmonivokal
*Stephen Stills–harmonivokal

## Andre medverkande
*Dallas Taylor–trommer
*Greg Reeves–bass

## Salslister

### Vekeslister

### Årslister

## Andre versjonar
Songen er òg spelt av fleire andre artistar, som The Onyx, Phantom Planet, Sheena Easton og Sharon, Lois and Bram. Han vart òg nytta i ein reklamefilm for Eckrich-pølse i 1980-åra og fleire fjernsynsseriar og filmar. 

### Norsk versjon
Finn Evensen skreiv ein norsk tekst til songen kalla «Vårt hus». Denne vart spelt inn av Bjelleklang på albumet *[[YppeRu' donk?]]* i 1994. 

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Our House (Crosby, Stills, Nash & Young song)|Our House (Crosby, Stills, Nash & Young song)]]» frå ,  den 25. oktober 2010.*
Ellen DeGeneres

**Ellen Lee DeGeneres** () er ein amerikansk standupkomikar, skodespelar og talkshowvert. 

Ellen har sidan 2003 hatt sitt eige talkshow, som heiter The Ellen DeGeneres Show. Showet vert mellom anna sendt i Noreg på TV 2 og på TV 2 Bliss. 

Frå 1994 til 1998 spelte Ellen i sitcomserien *Ellen*, som opphavleg hadde namnet *These Friends of mine.* Ellen hadde hovudrolla som Ellen Morgan. I sesong fire stod rollefiguren Ellen Morgan fram som lesbisk, i episoden som fekk namnet *The Puppy Episode.* Det same gjorde Ellen DeGeneres, ved å stadfeste på framsida av Time Magazine, at *"Yep, I'm Gay!"* Serien blei avslutta etter sesong fem, grunna låge sjåartal. I 2001 spelte Ellen DeGeneres i ein ny sitcom, *The Ellen Show*. Denne serien vart avslutta etter berre éin sesong. Betty White har mellom anna hatt ei gjesterolle i serien. 

Ellen har leidd ei rekkje prisutdelingar, mellom anna The Emmy Awards og The Academy Awards og vore meddomar i programma So You Think You Can Dance og American Idol. 

Ellen bur i Beverly Hills saman med kona, Portia de Rossi (Portia Lee James DeGeneres), tre hundar og fire kattar. Både Ellen og Portia er veganarar.
Petter Mørch Koren

**Petter Mørch Koren** (), fødd i Edinburgh, var ein norsk jurist og politikar frå Kristeleg Folkeparti.

Han var justisminister i to periodar:
* I John Lyng si regjering som sat i fire veker frå 28. august til 25. september 1963
* I Lars Korvald si regjering frå 18. oktober 1972 til 16. oktober 1973

Koren var varamedlem i Hedrum heradsstyre 1937&ndash;1938 og varamedlem i Oslo bystyre 1947&ndash;1951. Han var medlem av Oslo formannskap frå 1951 til 1965. Vidare var han konstituert Fylkesmann i Oslo og Akershus 1966&ndash;1970 og fylkesmann same stad 1970&ndash;1979.

Han blei uteksaminert cand.jur. frå Universitetet i Oslo i 1932. Etter studieopphald i England 1932&ndash;1933 arbeidde han først som sakførarfullmektig og dommarfullmektig. 1938&ndash;1940 var han tilsett som sekretær i Handelsdepartementet, frå 1940&ndash;1942 sekretær i Sjøfartsdepartementet, frå 1942&ndash;1945 byråsjef. Frå 1949 til 1956 var han byråsjef i Handelsdepartementet. Deretter var han byrettsdommar i Oslo byrett fram til 1965.

Han har hatt ei lang rekkje offentlege verv og tillitsverv. Han blei utnemnd til kommandør av St. Olavs orden i 1979.

Han var son til presten Laurentius Stub Koren (1879-1956) og husmor Thordis Andrea Mørch (1881-1965).

## Kjelder
*
Gustav Sjaastad

**Gustav Adolf Sjaastad** (), fødd i Skogn, var ein norsk jurist, politikar for Arbeidarpartiet og fylkesmann.

Han var statsråd i to departement i to regjeringar:
*Justisdepartementet (justisminister) i Oscar Torp si regjering frå 15. juni 1954 til 22. januar 1955
*Industridepartementet (industriminister) i Einar Gerhardsen si tredje regjering frå 22. januar 1955 til 9. april 1959

Han var stortingsrepresentant for Nord-Trøndelag 1958-61.

Sjaastad var bondeson, blei cand.jur. i 1926, og dreiv eigen advokatpraksis i Namsos 1927-35 og i Oslo 1935-1945, og var deretter advokat i LO 1945-54.

Han var Fylkesmann i Nord-Trøndelag frå 1959 til 1964.

Sjaastad blei arrestert to gongar under den andre verdskrigen. Han sat på Møllergata 19 frå desember 1940 til mai 1941, og igjen frå februar til mai 1944, og så sat han på Grini til freden i mai 1945.

Han blei kommandør av Nordstjerneordenen i 1960.

## Kjelder
*Gustav Sjaastad hos Stortinget.no
* Sjaastad, Gustav Steinkjerleksikonet
* *Nordmenn i fangenskap 1940-1945*. 2. utg. Universitetsforlaget, 2004.
Portia de Rossi

**Portia Lee James DeGeneres** () er ein australsk-amerikansk skodespelar kjend under namnet **Portia de Rossi**.  Ho er best kjend for si rolle som Nelly Porter i TV-serien *[[Ally McBeal]]*, og som Lindsay Bluth Fünke i *Arrested Development*. I 2010 blei ho aktuell som Veronica Palmer i komiserien *Better Off Ted* og boka *Unbearable Lightness: A Story of Loss and Gain*, om kampen hennar mot eteforstyrring. 

Portia de Rossi var fødd Amanda Lee Rogers. Ho blei internasjonalt kjend gjennom filmen *Siren* frå 1994, og flytta kort tid etter til Los Angeles i USA. Ho var gift med dokumentarfilmskaparen Mel Metcalfe frå 1996 til dei skilde seg 1999. De Rossi stod etterkvart opent fram som lesbisk, og 16. august 2008 gifta ho seg med den kjende komikaren og talkshowverten Ellen DeGeneres.

## Kjelder

* *Denne artikkelen bygger på «[[:en:|]]» frå , den 26. oktober 2010.*
Wenche Lowzow

**Wenche Bryn Lowsow** () er ein norsk Høgre-politikar og tidlegare rektor ved Trosterud Skole. Ho har tidlegare vore medlem av Høgres sentralstyre, og i perioden 1977-1985 var ho stortingsrepresentant for Oslo.

Wenche Lowzow tok treårig lærarskuleeksamen frå Hamar (1958) og engelsk mellomfag ved Universitetet i Oslo (1962). Ho arbeidde som lærar ved Lakkegata skole 1958–1969 og som rektor ved Trosterud skole 1969–1977.

Lowzow var medlem av Oslo bystyre 1967–1971 og formannskapet 1971–1975. Ho var vararepresentant på Stortinget i perioden 1969–1977, før ho fekk fast plass og sat to periodar. Ho sat i Justiskomiteen i første periode og i Kirke- og undervisningskomiteen i andre periode på Stortinget.

Lowsow var den fyrste norske stortingsrepresentanten som stod fram som homofil. Dette fann stad på førstesida i Dagbladet i 1979.
Ho inngjekk partnarskap med Karen-Christine Friele i 1993.

## Kjelder

## Bakgrunnsstoff
*
Nils Lofgren

**Nils Hilmer Lofgren** () er ein amerikansk rockeartistar og låtskrivar. Han er kjend både som soloartist og som medlem av Bruce Springsteen sitt E Street Band, samt tidlegare medlem av Crazy Horse og Grin. Han hadde svensk far og italiensk mor. 

Det første instrumentet til Lofgren var trekkspel i ein alder av fem. Lofgren vart profesjonell musikar i 1970 då han 18 år gammal vart med på innspelinga av albumet *[[After the Gold Rush]]* for Neil Young, der han spelar piano. Lofgren fortsette å ha nær musikalsk kontakt med Young, og deltok på albumet *[[Tonight's the Night]]* og var med på fleire turnear. Han var med i gruppa *Grin* i åra 1969-1973 som han starta med bassist Bob Gordon, og trommeslagar Bob Berberich. Seinare vart òg Tommy Lofgren med i Grin. I 1972 var han ein kort tur innom Crazy Horse før han starta solokarrieren sin i 1975.

Han byrja i E Street Band i 1984 der han først erstatta Steve Van Zandt. Ved sidan av engasjementet i E Street Band spelar han med sitt eige Nils Lofgren Band.

## Diskografi med Grin
* 1971: *Grin* (Epic)
* 1972: *1+1* (Spindizzy)
* 1973: *All Out* (Epic)
* 1973: *Gone Crazy* (A&M)

## Diskografi som soloartist
* 1975: *Nils Lofgren* (A&M)
* 1975: *Back It Up!! (Live)* (A&M)
* 1976: *Cry Tough* (A&M)
* 1977: *I Came to Dance* (A&M)
* 1978: *Night After Night* (A&M)
* 1979: *Nils* (A&M)
* 1981: *Night Fades Away* (Backstreet/MCA)
* 1981: *Best of Nils Lofgren* (A&M)
* 1983: *Wonderland* (Backstreet/MCA)
* 1985: *Flip* (CBS)
* 1986: *Code Of The Road*, Live '85, berre Europa og Japan (A&M)
* 1991: *Silver Lining* (Rykodisc)
* 1992: *Crooked Line* (Rykodisc)
* 1993: *Every Breath*, filmmusikk (Stampede)
* 1993: *Live On The Test*, berre Storbritannia (Windsong)
* 1995: *Damaged Goods*(Pure)
* 1997: *Acoustic Live* (Vision)
* 1998: *New Lives* BBC, berre Storbritannia (HUX)
* 2001: *Bootleg*, 1975, Live (Vision)
* 2001: *Breakaway Angel*, (Vision)
* 2003: *Nils Lofgren Band Live* (Vision)
* 2006: *Sacred Weapon* (Vision)
* 2008: *The Loner – Nils Sings Neil* (Vision)
* 2011: *Old School*

## Kjelder

* *Denne artikkelen bygger på «[[:nb:|]]» frå , den 26. oktober 2010.*
Isostasi

**Isostasi** er eit geologisk omgrep for tendensen jordskorpa har til å gå mot ein tilstand av jamvekt. Som regel vil den ytre, harde litosfæren og den lågare, seigtflytande astenosfæren gå mot jamvekt ved at jordskorpeplatene «flyt» i ei viss høgd som passer tjukna og tettheiten deira. Dette vil seia at ein kan rekna med at vekta av ein bergartsøyle ned til ei djupne på 100 km er den same overalt. Under fjellkjeder som stikk høgt opp vil det vera lette bergartar, og under djupe havområde vil det vera tyngre bergartar. 

Endringar av område, til dømes lette gjennom erosjon eller nedtynging gjennom avsetting av sediment, vil over tid føra til isostatisk senking eller heving mot ei ny jamvekt. Dette er ein prosess som kan taka fleire tusen år. Der landet var isa ned under istidene, har det i ettertid vore isostatisk landheving. I heile Skandinavia har det vore isostatisk landheving sidan siste istida, men størst har han vore der isen var tjukkast: i Ångermanland nord i Sverige. Der har landet stige 800 meter sidan isen trykte det mest ned, og det er rekna det skal stiga 50 - 100 meter til dei neste 10 000 åra. Der isen var tynnare, har det vore mindre isostatisk landheving, og den nye jamvekta er gjerne kome til.

## Kjelder
* 
* 
* «Postglacial landhøjning» frå 

* *Denne artikkelen bygger på «[[:en:Isostasy|Isostasy]]» frå ,  den 26. oktober 2010.*
Folkeminne

**Folkeminne** eller **folklore** er nemningar på kulturelle tradisjonar som er overleverte blant folk i munnleg form. Skikkar, tru og folkedikting som ordtak, folkeviser og vandresoger er døme på folkeminne. Forsking på folkeminne kallar ein folkeminneforsking eller folkloristikk.

Omgrepet «folkeminne» er ei omsetjing av tysk *Volkskunde*. Den engelske nemninga *folklore* tyder også eigentleg 'folkekunne'. Denne nemninga blei av W. J. Thoms i 1846 for å avløysa omgrepet *popular antiquities*.

## Sjå og

* Folketru

## Kjelder
*

**Denne artikkelen bygger på «[[:nb:Folkeminne|Folkeminne]]» frå ,  den 26. oktober 2010.*
Storrslekta

**Storr** er ei planteslekt i storrfamilien. Storr er fleirårige plantar som veks enkle, i tuver eller med strå i rekkje på krypande jordstengel. Dei har som oftast trekanta strå og renneform blad. 

Blomsteren er einkjønna. Hannblomstrar og hoblomstrar kan veksa på kvar sin plante, eller oftast på same plante, og då i same aks, eller i hannaks og hoaks, hannaks øvst og hoaks nedst. Det sit eit støtteblad under kvart aks, og eit dekkskjel under kvar blomster. Artar med normalt reine hoaks kan ha nokre hannblomstrar i hoaks, og somme artar med reine hannaks kan ha nokre hoblomstrar i hannaks. Nøtta er gøymd i eit hylsterforma skjel, fruktgjømmet. Det er berre dette hylstret som er synleg utanfrå. Blomen har to eller tre arr. Det vert danna ei flat nøtt når det er to arr, og ei trekanta nøtt når det er tre arr. Hybridar er vanlege. Hos hybridane kjennest hylstret mjukt når ein klemmer på det, fordi der ikkje er utvikla noko nøtt i det. Storrartane er det lettast å finne greie på i fruktstadiet.

## Kjelder

*Johannes Lid: *Norsk-svensk-finsk flora*. Det Norske Samlaget, 1985.

**Denne artikkelen bygger på «[[:sv:Starrsläktet|Starrsläktet]]» frå ,  den 26. oktober 2010.*  

## Bakgrunnsstoff
*
Indriði Sigurðsson

**Indriði Sigurðsson** () er ein islandsk fotballspelar som spelar i forsvar for Viking i den norske Tippeligaen, og for Island sitt landslag.

Indridi begynte karrieren sin i Reykjavik-klubben KR. Han drog til Noreg som 18-åring for å spela for Lillestrøm. I 2003 drog han vidare til Genk i Belgia, der han vart verande til 2006. Då vende han attende til Noreg og Lyn. I 2009 drog han frå den kriseramma Oslo-klubben til Viking.

Indridi debuterte for Island sitt A-landslag i januar 2000 i ein landskamp mot Noreg. I november 2009 spelte han sin 50. landskamp for Island.

## Fotnotar
Songen After the Gold Rush

«**After the Gold Rush**» er ein song av Neil Young frå albumet med same namn frå 1970. I tillegg til *After the Gold Rush*, finst songen på *[[Decade]]*, *[[Greatest Hits av Neil Young|Greatest Hits]]* og *[[Live Rust]]*.

Teksten til songen omhandlar miljøet i form av eit draumesyn. Dei tre versa er ofte kategorisert som stykke frå fortida, notida og framtida. Valthornsoloen i midten vert ofte erstatta av ein munnspelsolo frå Young når han spelar songen på konsertar. Linja «Look at Mother Nature on the run in the 1970s» er endra av Young for kvart ti år, slik at han no syng: «Look at Mother Nature on the run in the 21st century».

Songen er spelt av mange andre artistar, mellom anna Prelude i 1974, som fekk ein hit med songen over heile verda. Andre artistar er Thom Yorke, k. d. lang, The Flaming Lips, Michael Hedges og Natalie Merchant. Emmylou Harris, Dolly Parton og Linda Ronstadt spelte songen på albumet *[[Trio II]]* i 1999. Parton spelte òg songen solo i 1996, men ho endra linja «I felt like getting high» til «I felt like I could cry» med løyve frå Neil Young). Thom Yorke spelte stundom songen solo under Radiohead-konsertar i 2003. Songen er òg spelt på konsertar av Tori Amos, Dave Matthews og Nana Mouskouri.

Dolly Parton sa at då ho lagde hennar versjon av songen i lag med Harris og Ronstadt, så lurte dei på kva teksten betydde. Dei ringte Neil Young, men han visste ikkje: «Hm, eg veit ikkje. Eg berre skreiv han. Det kjem an på kva eg tok på den tida. Eg trur kvart vers var noko forskjellig eg hadde teke.» 

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:After the Gold Rush (song)|After the Gold Rush (song)]]» frå ,  den 26. oktober 2010.* 
*** oppgav desse kjeldene:*


## Bakgrunnsstoff
*Diskusjon om meininga til teksten på Thrasher's Wheat
Bjørn Helge Riise

**Bjørn Helge Riise** () er ein norsk fotballspelar som har spela for Crystal Palace på andre nivå i den engelske fotballserien og for det norske fotballandslaget.

Riise reiste til Belgia som 18-åring og spelte fotball i to belgiske klubbar før han vende attende til norsk fotball sommaren 2005. Han skreiv då under på ein tre og eit halvt år lang kontrakt med Lillestrøm. 22. juli 2009 signerte Riise for Fulham for ein overgangssum som ein gjekk ut frå var rundt 2 millionar pund.

Riise debuterte for Noreg sitt A-landslag i ein EM-kvalifiseringskamp mot Malta 2. juni 2007. Han skåra det første landslagsmålet sitt mot Bosnia-Hercegovina 17. oktober 2007.

Bjørn Helge Riise er veslebroren til fotballandslagsspelaren John Arne Riise.
Only Love Can Break Your Heart

«**Only Love Can Break Your Heart**» er ein song skriven av Neil Young for albumet *[[After the Gold Rush]]* i 1970. Songen vart visstnok skriven for Graham Nash etter at han gjekk frå Joni Mitchell, sjølv om Young i intervju har vore noko tilbakehalden om dette. Han vart gjeven ut som singel i oktober 1970, og vart den første Topp 40-hitten til Young som soloartist, då han nådde 33. plass i USA. Singelen vart gjeven ut med ein Crazy Horse-versjon av «Birds» (istaden for solopianoversjonen på albumet) som B-side. Denne forvekslinga var visstnok ikkje tilsikta.

Allmusic skriv: «'Only Love Can Break Your Heart' er den slags song som har ein uforligneleg stil og likevel har ein universell tiltrekning og stemning -- kanskje slik at han nesten verker forslitt; teksten er ein oppdatert versjon av Tin Pan Alley-songar som 'You Always Hurt the One You Love' og den lengtande melodien kjennest som han alltid har vore der, sjølv om ein må leite lenge for å finne han andre stader»

## Andre utgåver
Andre artistar som har spelt songen er mellom andre Peter Laughner, Juliana Hatfield, Kathleen Edwards, Elkie Brooks, Mint Juleps, Everlast, Psychic TV, The Corrs, Damien Leith, John Baldry, Gwyneth Herbert, The New Standards, The S.I.G.I.T., Butch Walker og I Blame Coco.

I 1990 spelte det engelske bandet Saint Etienne inn ei utgåve av songen for debutalbumet deira *[[Foxbase Alpha]]*. Andrew Weatherall miksa seinare songen og la vekt på basslinja. Denne remiksen vart gjeven ut som singel og gav bandet den første hitten deira. Vokal var av Moira Lambert. Singelen nådde 39. plass i Storbritannia og 97. plass i USA. Han nådde Topp 10 på Dance-lista i USA.

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Only Love Can Break Your Heart|Only Love Can Break Your Heart]]» frå ,  den 26. oktober 2010.* 
*** oppgav desse kjeldene:*
Southern Man

«**Southern Man**» er ein song av Neil Young frå albumet hans *[[After the Gold Rush]]*. Albumet kom ut i 1970. 

Teksten til «Southern Man» er livleg, og skildrar rasisme mot svarte i Sørstatane. I songen fortel Young historia om ein sørstatsmann (symbolsk for heile Sørstatane) og korleis han mishandlar slavane sine. Young spør innstendig om når Sørstatane skal betale tilbake det dei bygde opp ved hjelp av slaveriet når han syng: «I saw cotton and I saw black, tall white mansions and little shacks. Southern Man when will you pay them back?»

Southernrock-bandet Lynyrd Skynyrd skreiv songen «Sweet Home Alabama» som eit svar til «Southern Man» og «Alabama» frå Young sitt *[[Harvest]]* frå 1972. Young har sagt at han er tilhengjar av både «Sweet Home Alabama» og Ronnie Van Zant, frontmannen i Lynyrd Skynyrd. «Dei spelar han som om dei meiner det», sa Young i 1976. «Eg er stolt over å ha namnet i ein song som denne». Young skal ha spelt «Sweet Home Alabama» på konsertar. For å vise til venskapen deira, har Van Zant ofte hatt på seg ei *[[Tonight's the Night]]*-t-skjorte medan han framfører «Sweet Home Alabama». Crazy Horse-bassist Billy Talbot er òg sett med ein Jack Daniels-aktig Lynyrd Skynyrd-t-skjorte på Neil Young-konsertar, mellom anna på Live Rust-konserten.

Songen vart òg framført i ein over 10 minuttar lang versjon på konsertalbum *[[Four Way Street]]* av Crosby, Stills, Nash & Young i 1970. 

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Southern Man|Southern Man]]» frå ,  den 26. oktober 2010.* 
*** oppgav desse kjeldene:*
Oh Lonesome Me

«**Oh Lonesome Me**» er ein populær song skriven og innspelt av Don Gibson med Chet Atkins for RCA-Victor i Nashville i 1958. Songen toppa country-lista i USA i åtte veker på rad, og nådde 7. plass på Billboard-lista. B-sida var «I Can't Stop Loving You», som har vorte ein standardsong.

## Andre utgåver
Det er gjort mange andre utgåver av songen.

Craig Douglas spelte inn ein versjon i Storbritannia i 1962 på (Decca-etiketten, produsert av Bunny Lewis. Denne nådde 11. plass i Storbritannia og låg på lista i 11 veker..

Neil Young spelte inn songen i lag med Crazy Horse for albumet hans *[[After the Gold Rush]]* i 1970. Denne versjonen er mykje langsamare enn originalversjonen, og det kan vere vanskeleg å høyre at det er same songen.

Johnny Cash nådde 13. plass på countrylista med songen i 1961 på, Stonewall Jackson 63. plass i 1970, Loggins & Messina 92. plass i 1975 og The Kentucky Headhunters 8. plass i 1990.

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Oh Lonesome Me|Oh Lonesome Me]]» frå ,  den 26. oktober 2010.* 
*** oppgav desse kjeldene:*
Don't Let It Bring You Down

«**Don't Let It Bring You Down**» er ein song av Neil Young frå albumet hans *[[After the Gold Rush]]* frå 1970. Songen finst òg på Crosby, Stills, Nash & Young sitt konsertalbum *[[Four Way Street]]* frå 1971, samt Young sitt *[[Live at Massey Hall 1971]]*, som kom ut i 2007. 

På konsertutgåva på *[[4 Way Street]]* seier Young. «Her er ein ny song, han vil garantert 'bring you right down' han heiter 'Don't Let It Bring You Down'. Han starta ganske langsamt før han renn ut i sanden.»

## Ander utgåver
Songen er spelt av bandet Sting spelte i før The Police, Last Exit i 1974. Songen er òg spelt av Victoria Williams i 1989, Annie Lennox i 1995, Seal i 2006, Q and Not U, Weeping Tile og Wolfmother.
When You Dance I Can Really Love

«**When You Dance I Can Really Love**» er ein song av Neil Young frå albumet hans *[[After the Gold Rush]]* i 1970. Songen vart òg gjeven ut som singel i USA i 1971 og nådde 93. plass der. 

Produsenten Jack Nitzsche, som seinare arbeidde med Young på *[[Harvest]]*, bidrog med den morsekode-liknande keyboardet i songen. Songen vart òg gjeven ut på konsertalbumet *[[Live Rust]]*  i 1979 med Crazy Horse. 

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:When You Dance I Can Really Love|When You Dance I Can Really Love]]» frå ,  den 26. oktober 2010.*
Sauland

**Sauland** er ei bygd og administrasjonssenteret i Hjartdal kommune i Telemark fylke.

Bygda ligg i dalføret til Hjartdøla vest for Notodden. Her er det jord- og skogbruk, i tillegg til litt småindustri. Frå Sauland går fylkesveg mot nordvest til Tuddal og vidare forbi Gausta til Rjukan. 

Europaveg 134 (Drammen–Haugesund) går gjennom Sauland og Hjartdal mot vest. Ved vegen står Sauland kyrkje, ei krosskyrkje frå 1863.

## Sjå òg
* Tettstader i Telemark

## Kjelder
*
Kenny Buttrey

**Aaron Kenneth Buttrey** () var ein amerikanske trommeslagar og arrangør. I følgje CMT var han «ein av dei viktigaste studiomusikarane i Nashville».

Buttrey vart fødd i Nashville og vart profesjonell musikar alt 11 år gammal. Berre 14 år gammal la han ut på den første verdsturneen sin med Chet Atkins. Han arbeidde først med Charlie McCoy og spelte seinare i sine eigne band, Barefoot Jerry og Area Code 615. Area Code 615 var best kjend for songen «Stone Fox Chase», som vart kjenningsmelodien for BBS-programmet *[[The Old Grey Whistle Test]]* i 1970-åra. 

Han er derimot mest kjend som studiomusikar og har arbeidd med mange kjende musikarar, mellom andre Bob Dylan, Neil Young og Jimmy Buffett. 

Han spelar på Dylan sine album *[[Blonde on Blonde]]*, *[[Nashville Skyline]]* og *[[John Wesley Harding]]*, Neil Young sine *[[Tonight's the Night]]*, *[[Harvest]]* og *[[Harvest Moon]]*; og Buffett sine *[[Changes in Latitudes, Changes in Attitudes]]* (inkludert den kjende «Margaritaville»). Han har òg arbeidd med Bob Seger, Gordon Lightfoot, Elvis Presley, Donovan, George Harrison, Joan Baez, Dan Fogelberg og Kris Kristofferson. I 1979 spelte Buttrey trommer på det siste studioalbumet til Chuck Berry, *[[Rock It av Chuck Berry|Rock It]]*.  I tillegg til studioarbeidet, spelte han i turnebandet til Neil Young, Stray Gators og spelte i gruppa Rig.  

Han er sitert på at han er mest stolt over å ha spelt trommer på Bob Dylan sin «Lay Lady Lay».

Buttrey døydde av kreft i Nashville den 12. september 2004. 

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Kenny Buttrey|Kenny Buttrey]]» frå ,  den 27. oktober 2010.* 
*** oppgav desse kjeldene:*
The Stray Gators

The **Stray Gators** var musikarane Jack Nitzsche (piano), Ben Keith (steelgitar), Tim Drummond (bass) og Kenny Buttrey (trommer).
Dei akkompagnerte Neil Young i 1972 på albumet hans *[[Harvest]]*, der Nitzsche òg produserte songane («A Man Needs a Maid» og «There's a World»). Etter å ha gjeve ut *Harvest* spelte dei på singelen «War Song», som er tilskriven Young og Graham Nash, samt unytta opptak frå *Harvest* på filmmusikken til *[[Journey Through the Past]]*. I 1973 spelte dei òg med Young på turneen *[[Time Fades Away]]*, men Buttrey vart då erstatta av trommeslagaren Johnny Barbata. Dei gav seg midtvegs i turneen då Young brått enda konsertane, men kvar for seg skulle dei seinare arbeide med både Young og andre. Dei vart gjenforeint i 1992 for Young sitt album *[[Harvest Moon]]* der Spooner Oldham erstatta Jack Nitzsche. Nitzsche arrangerte derimot songen «Such a Woman». Seinare spelte dei på debutalbumet til Jewel, *[[Pieces of You]]*, som vart spelt inn i studioet til Young. 

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:The Stray Gators|The Stray Gators]]» frå ,  den 27. oktober 2010.*
Heart of Gold

«**Heart of Gold**» er ein song av Neil Young, gjeven ut på albumet hans *[[Harvest]]* i 1972 og er den einaste førsteplassen Young har oppnådd i USA. *[[Rolling Stone]]* rangerte songen på 297. plass på lista deira over dei 500 største songane gjennom tidene. Med på songen er James Taylor og Linda Ronstadt på korvokal.

Songen er ein av fleire mjuke, akustiske stykker som delvis vart skriven fordi Young hadde ein ryggskade. Han kunne ikkje stå oppreist lenge om gangen, og kunne ikkje spele den elektriske gitaren sin, så han gjekk attende til den akustiske gitaren sin, som han kunne spele sitjande.

Songen vart spelt inn under den første innspelinga for *Harvest* tidleg i 1971 i Quadrafonic Studios i Nashville i Tennessee. Ronstadt og Taylor var i Nashville på den tida i samband med fjernsynsprogrammet til Johnny Cash, og produsenten for albumet Elliot Mazer ordna det slik at dei kom og song for Young i studio.

Opphavleg var det meininga at songen skulle gli over frå «A Man Needs a Maid» og var derfor spelt på piano. Han vart spelt på denne måten under solokonsertane til Young i 1971, men han gjekk bort frå dette arrangementet halvvegs i turneen og starta å spele han på gitar, slik som han no er kjend. Eit døme på det opphavlege arrangementet finn ein på Young sitt *[[Live at Massey Hall 1971]]*.

Young skriv i plateomslaget til samlealbumet *[[Decade]]*: «Denne songen sette meg midt i vegen. Å køyre der vart snart keisamt, så eg sikta mot grøfta. Det var ein meir humpete tur, men eg møtte meir interessante folk der.». Denne utsegna var eit svar på den store populariteten han fekk etter at «Heart of Gold» gjekk til topps.

I 1985 sa Bob Dylan at han hata denne songen, sjølv om han alltid hadde likt Neil Young:

Den einaste gongen det plaga meg at nokon høyrdest ut som meg, var då eg budde i Phoenix, Arizona, kring '72 og den store songen på den tida var «Heart of Gold». Eg brukte å hate den då han kom på radio. Eg hadde alltid likt Neil Young, men det plaga meg kvar gong eg høyrde på «Heart of Gold». Eg trur den låg på topp lenge og eg sa 'Shit, det er meg. Det høyrest ut som meg, så det kunne like gjerne vore meg.'


Songen er spelt av artistar som Tanya Donelly, Matchbox Twenty, Tori Amos, Free Dominguez,  Johnny Cash, Willie Nelson, Richard Lloyd, Bettye Lavette, Birds og Batteries, Zakk Wylde (med Black Label Society), Boney M, Carla Cook, Lawrence Gowan, Stereophonics, Rockapella, Roxette, Backburner, Hanah, Ossifar, the James Last Orchestra, Five for Five, Sally Dworsky, Channeling Owen, Stoney LaRue, The Bad Plus, Dave Matthews og Jimmy Buffett (med Coral Reefer Band).

I 2005 vart «Heart of Gold» kåra til den tredje største kanadiske songen gjennom tidene på CBC Radio One.

## Salslister

## Medverkande
* Neil Young — solovokal, akustisk gitar, munnspel
* Teddy Irwin — gitar
* Ben Keith — pedalsteelgitar
* Tim Drummond — bass
* Kenny Buttrey — trommer
* James Taylor — korvokal
* Linda Ronstadt — korvokal

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Heart of Gold|Heart of Gold]]» frå ,  den 27. oktober 2010.* 
*** oppgav desse kjeldene:*

## Bakgrunnsstoff
*
Old Man

«**Old Man**» er ein song skriven og framført av Neil Young på albumet hans *[[Harvest]]* frå 1972.

Songen vart skriven for vaktmeisteren på ranchen hans i Nord-California, som Yong kjøpte i 1970. Songen samanliknar livet til ein ung mann med ein gammal mann, og han viser at den ungen mannen til ein viss grad har dei same behova som den gamle. James Taylor speler seksstrengs banjo (stemnd som ein  gitar) og song på songen i lag med Linda Ronstadt.

«Old Man» vart gjeven ut som singel våren 1972 og nådde 31. plass på den amerikanske singellista. 

## Andre utgåver
Bob Dylan spelte ofte songen på konsertane sine i 2002. Andre som har spelt songen er N'Dea Davenport i 1998, The Wailin' Jennys i 2004, Wilson Phillips  i 2004, Lizz Wright i 2005, Grand National i 2007, Motorjesus i 2009 og Donna Loren i 2010. 

## Medverkande
* Neil Young — vokal, gitar
* Ben Keith — pedalsteelgitar
* James McMahon — piano
* James Taylor — banjo, korvokal
* Linda Ronstadt — korvokal
* Tim Drummond — bass
* Kenny Buttrey — trommer

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Old Man (song)|Old Man (song)]]» frå ,  den 27. oktober 2010.*
The Needle and the Damage Done

«**The Needle and the Damage Done**» er ein song av Neil Young som skildrar heroinmisbruket til fleire musikarar han kjende. Han vart skriven om herionmisbruket til Crazy Horse-gitaristen Danny Whitten og peikar framover til temaet på «Tonight's the Night», ein song om heroinoverdosen og dødsfallet til Bruce Berry, ein roadie for Young og bandet Crazy Horse.

«The Needle and the Damage Done» vart først gjeven ut på *[[Harvest]]* i 1972. Songen vart spelt inn under ein konsert i staden for i studio. Songen finst òg på samlealbuma *[[Decade]]* og *[[Greatest Hits av Neil Young|Greatest Hits]]*. I dei handskrivne notata på *Decade* seier Young om songen: «Eg er ikkje ein predikant, men dette dopet har teke livet av mange store menn». 

Ei innspeling av songen frå 1971 vart gjeven ut på albumet *[[Live at Massey Hall 1971]]* i 2007. Før songen seier Young om songen: 
Heilt sidan eg forlet Canada, for om lag fem år sidan...og flytta sørover...så fann eg ut mykje eg ikkje viste før eg drog. Nokre ting er bra og andre er dårlege. Eg fekk oppleve mange store musikarar før dei vart...før dei vart kjende...du veit, når dei berre spelte. Fem og seks konsertar kvar kveld...ting som det. Og eg fekk oppleve mange store musikarar som ingen nokon gong fekk sjå. Av ein eller annan grunn. Men...merkeleg nok, dei verkeleg gode...som du aldri fekk oppleve...på grunn av heroin. Og det byrja å skje om att og om att. Så skjedde det med nokon eg kjende. Så eg berre skreiv denne vesle songen.

## Andre versjonar
Andre artistar som har spelt songen er Our Lady Peace, Green River, Duran Duran, Lior, Simple Minds, The Pretenders, The Bronx, John Frusciante, Seether, Flea, Andrea Corr, Laura Marling, Pete Doherty, Eddie Vedder, Dave Matthews og Jewel.

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:The Needle and the Damage Done|The Needle and the Damage Done]]» frå ,  den 27. oktober 2010.*
4 Way Street

***4 Way Street*** er det tredje albumet til Crosby, Stills & Nash, og det andre som Crosby, Stills, Nash & Young, samt det første konsertalbumet deira. Det vart opphavleg gjeve ut i 1971, selde til gullplate og nådde toppen av albumlista i USA. Innspelingane vart gjort på turneen deira året før i The Fillmore East i New York, 2. til 7. juni 1970, The Chicago Auditorium i Chicago, 5. juli 1970 og The Forum i Los Angeles, 26. til 28. juni 1970.

## Historie
Albumet inneheld songar som tidlegare var gjeven ut på studioalbum, både av bandet og av dei fire individuelle medlemmane. To songar kvar av Nash og Crosby var ikkje enno gjeven ut offisielt då albumet kom: «Chicago», som like etter kom ut på Nash sitt *[[Songs for Beginners]]* og «Right Between the Eyes», «The Lee Shore» og den kontroversielle «Triad» av Crosby. Sistnemnte var spelt inn av Jefferson Airplane på deira *[[Crown of Creation]]* i 1968 og av The Byrds, men The Byrds si utgåve kom først ut som bonusspor på *[[The Notorious Byrd Brothers]]* i 1997.

Då dette albumet vart spelt inn var det stor splid i gruppa, og kranglinga i garderobane vart materiale for rockelegendene, og vart til og med omtalt av Frank Zappa og the Mothers of Invention på plata deira *[[Fillmore East - June 1971]]*. Kranglinga førte til at bandet vart oppløyst kort tid etter turneen (og mange månader før albumet kom ut). Det neste albumet til CSN (utan Young) kom først ut i 1977, *[[CSN av Crosby, Stills & Nash|CSN]]*.

*4 Way Street* kom ut på CD i 1992. Den utvida utgåva inneheld fire solosongar av kvart medlem. Young spelte ein trio av songar frå dei to første soloalbuma sine, som ein medley, Stills hadde med «Black Queen» frå det sjølvoppkalla debutalbumet, Crosby spelte «Laughing» frå hans debutalbum og Nash gjorde «King Midas in Reverse», ein singel av The Hollies frå 1967.

Fleire songar frå turneen kom ut på Young sitt *[[The Archives Vol. 1 1963–1972]]*, som kom i 2009.

## Innhald

## Medverkande
* David Crosby – vokal, gitar
* Stephen Stills – vokal, gitar, piano, orgel
* Graham Nash – vokal, gitar, piano, orgel
* Neil Young – vokal, gitar
* Calvin «Fuzzy» Samuels – bass
* Johnny Barbata – trommer

### Produksjon
* Crosby, Stills, Nash & Young – produsentar
* Bill Halverson – lydteknikar
* Gary Burden – kunstnarisk leiar/design, fotografi
* Joel Bernstein – fotografi
* Henry Diltz – fotografi
* Joe Gastwirt – digital remastering

## Salslister
**Album**

## Salstrofé

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:4 Way Street|4 Way Street]]» frå ,  den 27. oktober 2010.* 
*** oppgav desse kjeldene:*
** Zimmer, Dave og Diltz, Henry. *Crosby Stills & Nash: The Authorized Biography* (First edition), St. Martin’s Press, 1984. ISBN 0-312-17660-0
Tim Drummond

**Tim Drummond** () er ein amerikansk bassgitarist som har spelt med mange kjende artistar, som Conway Twitty, Bob Dylan, James Brown, Eric Clapton, Neil Young, Crosby, Stills, Nash & Young, Ry Cooder, J. J. Cale, Lonnie Mack, Miles Davis, B.B. King, Joe Cocker, Albert Collins, Essra Mohawk og mange andre.

Drummond har ofte spelt som studiomusikar i lag med trommeslagar Jim Keltner.

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Tim Drummond|Tim Drummond]]» frå ,  den 27. oktober 2010.* 
*** oppgav desse kjeldene:*
Ben Keith

**Bennett Keith Schaeufele** (), betre kjend som **Ben Keith**, var ein amerikansk musikar og plateprodusent. Han er mest kjend for å ha spelt pedalsteelgitar med Neil Young, Keith var fast i countrymiljøet i Nashville i 1950- og 1960-åra, før han arbeidde med mange rock-, country og popartstar som produsent og musikar i over fire tiår. 

Keith vart fødd i Fort Riley i Kansas før han flytte til Bowling Green i Kentucky. Han flytte så til Nashville der han arbeidde som studiomusikar.

Keith arbeidde først med Neil Young i 1971 på *[[Harvest]]*. Dette samarbeidet skulle vare i nesten 40 år, og Keith spelte på mange Neil Young-album og turnear. 

I tillegg til Young har Keith arbeidd med Terry Reid, Todd Rundgren, Lonnie Mack, The Band, Blue, David Crosby, Graham Nash, Paul Butterfield, J. J. Cale, Linda Ronstadt, Warren Zevon, Ian og Sylvia, Emmylou Harris, Willie Nelson, Waylon Jennings, Anne Murray og Ringo Starr. Han var òg produsent for debutalbumet til Jewel, *[[Pieces of You]]* og har arbeidd som soloartist. Han turnerte med Crosby Stills Nash & Young på turneen deira i 2006. 

Keith døydde av blodpropp i lunga då han var heime hos Young i Nord-California den 26. juli 2010.

## Diskografi
**To a Wild Rose* (En Point, 1984)
**Seven Gates: A Christmas Album by Ben Keith and Friends* (1994)

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Ben Keith|Ben Keith]]» frå ,  den 27. oktober 2010.* 
*** oppgav desse kjeldene:*


## Bakgrunnsstoff
*In Memory of Ben Keith: 1937 &ndash; 2010
Tidebok

**Tidebok**, **tidebøker**, (latin *horae*; fransk *Les Heures* eller *Livre d'heures*; engelsk *Primer* eller *Book of Hours*; tysk *Stundenbuch*, *Stundenbücher*; italiensk *libri d'ore*) er nemninga på ein type bønebøker som kom til i Europa i om lag året 1200 som eit hjelpemiddel for lekfolk når dei skulle gjere sine private andaktar.  Dei kunne vere rikt illustrerte, som tideboka *[[Les Très Riches Heures du duc de Berry]]* syner eit av dei mest framifrå døma på.
A Man Needs a Maid

«**A Man Needs a Maid**» er ein song av Neil Young frå albumet *[[Harvest]]* i 1972. 

Songen omhandlar ein mann som tenkjer over starten på eit nytt kjærleiksforhold, men snakkar om han i staden for å gå inn i eit forhold, kanskje han berre burde hyre ei hushjelp i staden for. I denne meininga får ordet «maid» (som kan tyde «hushjelp» og «jomfru») to tydingar. Dette gav Young trøbbel med feministar då songen kom ut i 1972, sidan han såg ut til å implisere at det å ha ein kjæraste betydde det same som å ha nokon å lage mat til seg og rydde opp etter seg. I teksten nemner Young at han vert forelska i ei skodespelarinne i ein film, og dette er truleg sjølvbiografisk. Young var på denne tida saman med Carrie Snodgrass, ei stjerne i filmen *Diary of a Mad Housewife* frå 1970. 

I tillegg til at teksten til Young vart kritisert, vart òg det musikalske arrangementet kritisert. På konsertane sine hadde han spelt songen med berre seg og eit piano, men på plata nytta han heile London Symphony Orchestra, noko mange syntes var altfor mykje. Young forsvarte seg sjølv mot kritisismen då han inkluderte «A Man Needs a Maid» på samlealbumet Decade frå 1977. Han skreiv i omslaget at «Robin Hood elska ei jomfru (maid) lenge før kvinnefrigjeringa» og sa at Bob Dylan hadde fortald han at han likte arrangementet. 

## Kjelder
Fylkesveg 756 i Telemark

:*Sjå òg [[fylkesveg 756 (fleirtyding)]]*

**Fylkesveg 756 i Telemark** går mellom Atrå og Steinsbøle i Tinn kommune. Vegen er 13,7 km lang.

## Kommunar og knutepunkt

* Atrå
*Endepunkt Steinsbøle

## Bakgrunnsstoff
Fylkesveg 757 i Telemark

:*Sjå òg [[fylkesveg 757 (fleirtyding)]]*

**Fylkesveg 757 i Telemark** går mellom Atrå og Gøysdal i Tinn kommune. Vegen er 7,5 km lang.

## Kommunar og knutepunkt

* Atrå
*Endepunkt Gøysdal

## Bakgrunnsstoff
Fylkesveg 757 (fleirtyding)

**Fylkesveg 757** finst i fleire fylke i Noreg:

*Fylkesveg 757 (primær fylkesveg i Nord-Trøndelag)
*Fylkesveg 757 i Sør-Trøndelag
*Fylkesveg 757 i Telemark
Fylkesveg 756 (fleirtyding)

**Fylkesveg 756** finst i fleire fylke i Noreg:

*Fylkesveg 756 (primær fylkesveg i Nord-Trøndelag)
*Fylkesveg 756 i Sør-Trøndelag
*Fylkesveg 756 i Telemark
*Fylkesveg 756 i Vestfold
Fylkesveg 755 i Telemark

:*Sjå òg [[fylkesveg 755 (fleirtyding)]]*

**Fylkesveg 755 i Telemark** går mellom Austbygdi og fylkesgrensa ved Kroktjørni i Tinn kommune. Vegen er 29,0 km lang.

## Kommunar og knutepunkt

* Austbygdi
* frå Dale til  Bakko (6,7 km)
*Endepunkt fylkesgrensa ved Kroktjørni →  (Buskerud) til  Bjørkeflåta i Nore og Uvdal kommune

## Bakgrunnsstoff
Fylkesveg 753 i Telemark

:*Sjå òg [[fylkesveg 753 (fleirtyding)]]*

**Fylkesveg 753 i Telemark** går mellom Bakko og Dale i Tinn kommune. Vegen er 6,7 km lang.

## Kommunar og knutepunkt

* Bakko
* Dale

## Bakgrunnsstoff
Fylkesveg 124 i Buskerud

**Fylkesveg 124 i Buskerud** går mellom fylkesgrensa ved Kroktjørni og Bjørkeflåta i Nore og Uvdal kommune. Vegen er 14,8 km lang.

## Kommunar og knutepunkt

*Endepunkt fylkesgrensa ved Kroktjørni →  (Telemark) til  Austbygdi i Tinn kommune
* Bjørkeflåta

## Bakgrunnsstoff
Fylkesveg 124 (fleirtyding)

**Fylkesveg 124** finst i fleire fylke i Noreg:

*Fylkesveg 124 (primær fylkesveg i Østfold)
*Fylkesveg 124 i Aust-Agder
*Fylkesveg 124 i Buskerud
*Fylkesveg 124 i Hedmark
*Fylkesveg 124 i Troms, no del av Fylkesveg 7800
Fylkesveg 363 (fleirtyding)

**Fylkesveg 363** finst i fleire fylke i Noreg:

*Fylkesveg 363 (primær fylkesveg i Telemark)
*Fylkesveg 363 i Hordaland
*Fylkesveg 363 i Nord-Trøndelag
*Fylkesveg 363 i Sogn og Fjordane, no Fylkesveg 5661
*Fylkesveg 363 i Troms
*Fylkesveg 363 i Østfold
Fylkesveg 252 i Telemark

:*Sjå òg [[fylkesveg 252 (fleirtyding)]]*
**Fylkesveg 252 i Telemark** går mellom Eklund og Sluppan i Kragerø kommune. Vegen er 2,1 km lang.

## Kommunar og knutepunkt

*  Eklund
*  Sluppan

## Bakgrunnsstoff