Mor i skogen

***Mor i skogen*** er ei norsk barnebok frå 1939 av Halvor Floden (1884–1956). Det er ei samling av 11 kunsteventyr, med ein moralsk og pedagogisk tendens, mellom anna knytt til naturvern og annan samfunnskritikk. Boka har teikningar av Albert Jærn.

## Bakgrunn
Da boka kom ut i 1939 var Floden etablert som forfattar, lærar og familiemann. Han hadde vore lærar i Hernes sidan 1917. Halvor og Anne Floden kjøpte og busette seg på småbruket Svea (Schulstadsvea) i Hernes i 1916. Dei hadde fått fem barn, fødd 1907–1920, men hadde mista sonen Odd (1908-1931), som døydde av bukhinnebetennelse. 

Det same året vart forteljinga *Jon og reven* første gong lesen i Barnetimen i radio. Forteljinga vart seinare brukt i fleire lesebøker, men er ikkje trykt i ei Floden-bok.

## Innhald
Boka inneheld 11 eventyr. I pressemeldinga frå forlaget, som vart trykt i fleire aviser, heiter det: «Ikke eventyr om troll og huldrer, men nærmest fabler om natur og dyr og mennesker skrevet med en bestemt oppdragende hensikt. Mange av disse eventyrene vil sikkert bli nyttet til opplesning i skolen.»
* *Mor i skogen*. I tittelnovella, som går frå s. 5 til 31, «får skogshjartet sår ved skamhogst som følgje av profittiver».
* *Langnads-tråden*. Om den umedgjerlege prinsesse Vera.
* *Katta frå skogen*. Om ein mår-unge som blir tatt med heim frå skogen, og får huskatten som fostermor. 
* *Den store mannen*. Satire. «Et slags sidestykke til Axel Lundegaards 'Den store dagen': en liten pamflett som gjør narr av all den stas som blev gjort på en bestemt svensk dikter».
* *Nordavinden*. Barn som skal oppsøkje faren på skogsarbeid blir retningsville når den personifiserte nordavinden sender vind og snøbyger over dei.
* *Ærlege perler*. Ein fabel «om to gutar som får ei underleg gåve av ei gamal kjerring»; dei kan lage ekte perler ved å tyggje med munnen. Dei kan gje gåva vidare, men det verker berre for ærlege menneske.
* *Frå fjell til hav*. Vatnet sitt kretsløp frå fjellbekken til havet, fordamping og regn. Med personifisert natur. 
* *Arkturus*. Fire barn i et stoge får vitjing av *[[Arcturus]]* eller *[[Polarlys|Nordljos]]-gubben* som er vaktmeister for himmelkvelvingen. 
* *Dyra i skogen*. Dyra gjer felles sak, og oppsøkjer sorenskrivaren og Stortinget for å få ei endringa i jaktlovane.
* *Guten og rota*. Ein gut som driv med stubbebryting kjem i snakk med rota/stubben.
* *Berre ugras*. Om løvetann. Med personifisert natur. 

## Omtale
Johan Austbø skreiv i *Norsk Skoleblad* at Floden syner ein intim kjærleik til naturen og voksterheimen; «skogsmystikken vert personifisert og talar med i det røynlege livet.» Barbra Ring skreiv i *[[Nationen]]* at Floden må ha mora seg med å lage desse eventyra i H.C. Andersens ande, og at det er ein kvass brodd under smilet. Ho peiker på at han skriv om Jaktlova, om Stortinget og om skogsaka. Ho runda av med å seie at Floden «er mer dikter i et par av disse eventyrene enn i alt annet han har skrevet.»

Emil Herje skreiv i avisa *Nidaros* at eventyra kanskje var i meiste laget moralske. «Kanskje er dei vel mykje spekka med visdom, men det er berre så sanninga tyt ut av dei. Dei fleste er om og frå skogen som Floden kjenner som få og elskar så høgt.»

Hans Nerhus skreiv i avisa *Tromsø* at novella *Den store mannen* var den beste soga i boka, og at ho var «beisk ironi, men briljant forteljerkunst.» Sigurd Kvåle skreiv kort i *Sogns avis* at eventyra er skrivne ut frå Floden sine gode kjennskap til kva det er born likar.

## Boka i ettertid
Eit opptrykk av boka var utgjeven av Ingeborg Refling Hagen på hennar Suttung forlag i 1984. Boka er nemnd i framlegg til skuleprosjekt med utspring i Suttung-rørsla.

## Referansar