open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Love Is Gonna Come at Last

«**Love Is Gonna Come at Last**» er ein song av det britiske powerpop-bandet Badfinger. Han var skriven av gitaristen Joey Molland og kom ut på albumet *[[Airwaves av Badfinger|Airwaves]]* i 1979. Songen vart sidan gjeven ut som den andre singelen frå albumet, trass i at den første singelen, «Lost Inside Your Love», selde dårleg. B-sida var Tom Evans-songen «Sail Away». Denne singelen gjorde det noko betre enn den første og nådde 69. plassen på ''Billboard'' Hot 100 i USA. Singelen vart den siste for Badfinger som kom ut i Storbritannia. 

## Medverkande
*Joey Molland - solo- og harmonivokal, gitar
*Tom Evans - harmonivokal, bass
*Joe Tansin - harmonivokal 
*Steve Foreman - trommer, perkusjon

## Resources

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Love Is Gonna Come at Last|Love Is Gonna Come at Last]]» frå ,  den 11. juni 2018.* 
*** oppgav desse kjeldene:*
Say No More av Badfinger

***Say No More*** er det siste studioalbumet til den britiske rockegruppa Badfinger. Det kom ut i januar 1981 på Radio Records, og var det andre og siste forsøket til Tom Evans og Joey Molland på gjenskape suksessen Badfinger hadde hatt ti år før. Albumet vart spelt inn i Miami i Florida av Evans, Molland, klaverspelaren Tony Kaye (tidlegare i Yes), gitaristen Glen Sherba og trommeslagaren Richard Bryans. Albumet vart produsert i lag med Jack Richardson.

*Airwaves* var meir rocka enn det førre albumet til Badfinger og inneheldt ein halvvegs suksessrik singel med songen «Hold On», som nådde 56. plassen på den amerikanske Billboard-lista i 1981. Sjølve albumet nådde berre 155. plassen på den amerikanske Billboard-lista.

Evans-songen «Rock 'N' Roll Contract» var opphavleg spelt inn av bandet for albumet *[[Head First av Badfinger|Head First]]*, men dette albumet kom ikkje ut før i 2000. 

## Innhald

## Medverkande
*Tom Evans – bass, gitar, vokal
*Joey Molland – gitar, piano, vokal
*Tony Kaye – klaverinstrument
*Glenn Sherba – gitar
*Richard Bryans – trommer

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Say No More (Badfinger album)|Say No More (Badfinger album)]]» frå ,  den 11. juni 2018.* 
*** oppgav desse kjeldene:*
Hold On av Badfinger

«**Hold On**» er ein song av Badfinger frå 1981 på albumet *[[Say No More av Badfinger|Say No More]]*. Songen vart skriven av Tom Evans og Joe Tansin (som hadde slutta i bandet før innspelinga av *[[Say No More av Badfinger|Say No More]]*). Songen var den nest siste singelen dei gav ut frå *[[Say No More av Badfinger|Say No More]]*.

Songen kom ut på singel i Amerika med B-sida «Passin' Time», skriven av Joey Molland. Det var den siste singelen til Badfinger som gjekk inn på singellista i USA då han nådde 56. plassen på ''Billboard'' Hot 100 og 67. plassen på Cashbox-lista. 

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Hold On (Badfinger song)|Hold On (Badfinger song)]]» frå ,  den 11. juni 2018.* 
*** oppgav desse kjeldene:*
I Got You av Badfinger

«**I Got You**» er ein song av det britiske powerpopbandet Badfinger. Songen var skriven av gitaristen Joey Molland og kom ut i 1981 på albumet *[[Say No More av Badfinger|Say No More]]*. 

Same året vart han gjeven ut som den andre singelen frå albumet. B-sida var «Rock 'N' Roll Contract», skriven av Tom Evans. Men i motsetnad til den første singelen, klarte ikkje denne singelen å nå singellista i USA. 

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:I Got You (Badfinger song)|I Got You (Badfinger song)]]» frå ,  den 11. juni 2018.* 
*** oppgav desse kjeldene:*
Because I Love You av Badfinger

**«Because I Love You»** er ein song av det britiske powerpopbandet Badfinger. Han vart skriven av gitaristen i bandet, Joey Molland, og kom ut på det siste albumet deira *[[Say No More av Badfinger|Say No More]]* frå 1981.

Songen vart gjeven ut som den siste av tre singlar frå albumet med B-sida «Too Hung Up on You» av Tom Evans. Singelen gjekk ikkje på singellista nokon stad. 

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Because I Love You (Badfinger song)|Because I Love You (Badfinger song)]]» frå ,  den 11. juni 2018.*
Head First av Badfinger

***Head First*** er det siste studioalbumet til det britiske rockebandet Badfinger, gjeve ut 14. november 2000. Det vart spelt inn 26 år tidlegare i desember 1974 og januar 1975 i The Beatles sitt Apple Studios i London, men det kom ikkje ut på den tida. Det var opphavleg meint som det åttande albumet til Badfinger, men innspelinga utgjevinga vart skrinlagd på grunn av rettstvistar som oppstod mellom bandet og Warner Bros. det året, og versjonen som endeleg vart gjeven ut var ein omtrentleg miks av albumet frå 1975, miksa av Phil McDonald, som var ein av lydteknikarane i Apple Studios. 

Då albumet kom ut i 2000 følgde det med ei ekstra plate med bonusspor. 

## Innhald

### CD 1
#«Lay Me Down» (Ham)  – 3:35
#«Hey, Mr. Manager» (Evans)  – 3:34
#«Keep Believing» (Ham)  – 4:09
#«Passed Fast» (Evans, Jackson)  – 4:19
#«Rock 'N' Roll Contract» (Evans)  – 4:44
#«Saville Row» (Ham) :36
#«Moonshine» (Evans, Gibbins, Jackson)  – 3:53
#«Back Again» (Gibbins)  – 2:54
#«Turn Around» (Jackson)  – 4:17
#«Rockin' Machine» (Gibbins)  – 1:32

### CD 2
#«Time Is Mine» (Ham)  – 1:45
#«Smokin' Gun» (Ham)  – 1:22
#«Old Fashioned Notions» (Gibbins)  – 4:12
#«Nothing to Show» (Ham)  – 1:03
#«You Ask Yourself Why» (Gibbins)  – 2:17
#«Keep Your Country Tidy» (Ham)  – 2:23
#«To Say Goodbye» (Jackson)  – 3:46
#«Queen of Darkness» (Evans)  – 2:13
#«I Can't Believe In» (Ham)  – 2:10
#«Thanks to You All» (Gibbins)  – 2:41
#«Lay Me Down» (Ham)  – 2:55

## Medverkande

*Pete Ham: gitar, klaverinstrument, vokal
*Tom Evans: bass, synthesizer, vokal
*Bob Jackson: gitar, klaverinstrument, vokal
*Mike Gibbins: trommer, perkusjon, vokal

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Head First (Badfinger album)|Head First (Badfinger album)]]» frå ,  den 11. juni 2018.* 
*** oppgav desse kjeldene:*
Robert Johnson

**Robert Leroy Johnson** () var ein USA-amerikansk bluesmusikar frå Mississippi. Innspelingane hans frå 1936 og 1937, som står som milepålar i musikkhistoria, syner ein kombinasjon av synging, gitardugleik og talent for låtskriving som har påverka seinare generasjonar av musikarar. Det skuggelagte og dårleg dokumenterte livet til Johnson, som døydde berre 27 år gammal, har gjeve liv til legendestatusen hans. Ei Faust-aktig segn skal ha det til at han selde sjela si til djevelen ved eit lokalt vegkryss i Mississippi for å få suksess. Som ein omreisande artist som hovudsakleg spelte på gatehjørne, på juke joints og til dans på laurdagskveldar, fekk Johnson lite kommersiell suksess eller offentleg respekt medan han levde. 

Etter at innspelingane hans kom ut på ny i 1961 på LP-plata *[[King of the Delta Blues Singers]]*, nådde musikken hans ut til eit større publikum. Johnson vert i dag rekna som ein meister innan blues, særleg Mississippi Delta blues-stilen. Han er omtalt av mange rockemusikarar som ei viktig inspirasjonskjlde. Blues- og rockemusikaren Eric Clapton har kalla Johnson «den viktigaste bluessongaren som nokon gong har levd.»

Johnson vart innlemma i Rock and Roll Hall of Fame under den første seremonien i 1986, som ei tidleg inspirasjonskjelde for rock and roll. I 2003 vart Johnson rangert på femteplassen på lista til magasinet *[[Rolling Stone]]* over dei 100 beste gitaristane gjennom tidene.

## Diskografi

Det vart gjeve ut elleve 78-plater av Johnson på  Vocalion Records medan han levde. Ei tolvte plate kom ut etter han var død. 

*[[The Complete Recordings av Robert Johnson|The Complete Recordings]]* kom ut 28. august 1990 og inneheld nesten alt Johnson spelte inn, 29 innspelingar i alt og 12 alterantive opptak.

For å feire 100-årsdagen til Johnson gav Sony Legacy den 8. mai 2011 ut *Robert Johnson: The Centennial Collection*, med alle dei 42 innspelingane hans og to korte fragment. 

### Rock and Roll Hall of Fame
Rock and Roll Hall of Fame tok med fire songar av Johnson på lista ssi over «500 songar som forma rock and roll». 

### Hyllestalbum
Blant hyllestalbuma til Robert Johnson finn ein:

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Robert Johnson|Robert Johnson]]» frå ,  den 11. juni 2018.* 
*** oppgav desse kjeldene:*
* Komara, Edward (2007). *The Road to Robert Johnson: The Genesis and Evolution of Blues in the Delta from the Late 1800s Through 1938*. Hal Leonard. 



## Bakgrunnsstoff

* 
* Robert Johnson dødsattest . State of Mississippi.
*
Bundesnachrichtendienst

**Bundesnachrichtendienst** (**BND**) er ei av tre tyske etteretningstenester. Ho er lokalisert i Pullach i München, men har hovudkvarteret i Berlin. Saman med Verfassungsschutz og Militärischer Abschirmdienst utgjer BND dei tyske etterretnings- og tryggingtenestene. Dei tre etteretningstenestene vert saman kontrollerte av eit parlamentarisk kontrollråd (*Kontrollgremium*). 

BND ligg under Bundeskanzleramt og har meir enn 6000 tilsette.

## Kjelder

## Bakgrunnsstoff

*
Verfassungsschutz

**Verfassungsschutz** (*forfatningsvern*) er den føderale og statlege tryggingstenesta for innanriks politisk overvaking i Tyskland. Ettersom Tyskland er ein føderasjon, består Verfassungsschutz av både eit føderalt byrå (*Bundesamt für Verfassungsschutz*) og i stor grad uavhengige enkeltbyrå som opererer i kvar enkelt delstat, kalla *Landesämter für Verfassungsschutz*.

## Oppgåver
Den viktigaste oppgåva til Verfassungsschutz er å overvaka organisasjonar som vert vurdert som ein trussel mot det «frie demokrati» og tysk tryggleik. Den direkte årsaka for skipinga av tenestene var den kommunistiske trusselen under den kalde krigen.

Sjølv om Verfassungsschutz brukar alle typar overvakingsteknologi og infiltrasjon, baserer han for det meste sin informasjon på publikasjonar frå organisasjonane som vert observert. Informasjonen vert samla inn i årlege rapportar, kalla *Verfassungsschutzberichten*, som er tilgjengeleg for allmenta; truleg vert det òg gjeve meir detaljerte og løynlege rapportar til regjeringa.

Verfassungsschutz har inga politistyresmakt; når dei får informasjon er dei avhengig av politiet eller statsadvokatane for å forfølgja straffbare tilhøve.

Det er den sitjande regjeringa – anten føderalt, eller i den enkelte delstaten – som avgjer kva for nokre organisasjonar som skal overvakast. Dette fører til at partiet Die Linke berre vert overvakt i dei delstatane der partiet CDU regjerer. 

Organisasjonane Verfassungsschutz overvakar kan delast inn i fire hovudgrupper:

* Venstreekstremistar 
* Høgreekstremistar (inkludert partiet NPD)
* Utanlandske ekstremistorganisasjonar i Tyskland (hovudsakleg muslimske ekstremistar)
* Scientologi (verdsett av tyske styresmakter som ein autoritær, antidemokratisk kommersiell organisasjon, og ikkje som ein religion)

Nokon av Verfassungsschutz-byråa har òg andre oppgåver, som vern av regjeringsrelatert informasjon, overvaking av løynlege tenester i utlandet, og av organisert kriminalitet.

## Presidentar
* 1950–1954: Otto John
* 1955–1972: Hubert Schrübbers
* 1972–1975: Günther Nollau
* 1975–1982: Richard Meier
* 1983–1985: Heribert Hellenbroich
* 1985–1987: Ludwig-Holger Pfahls — han forsvann i juli 1999, og vart arrestert i Paris i 2004 på grunn av tiltaler om korrupsjon i samband med eit våpensal til Saudi-Arabia medan han var statssekretær i Forsvarsministeriet i Kohl-regjeringa på 1990-talet. Korrupsjonstiltala vart seinare fråfalli.
* 1987–1991: Gerhard Boeden
* 1991–1995: Eckart Werthebach
* 1995–1997: Hansjörg Geiger
* 1997–2000: Peter Frisch
* 2000–2012: Heinz Fromm
* 2012–2019: Hans-Georg Maaßen
* 2019– : Thomas Haldenwang

## Kjelder


**Denne artikkelen bygger på «[[:nb:Verfassungsschutz|Verfassungsschutz]]» frå ,  den 11. juni 2018.*  


## Bakgrunnsstoff

*
Militärischer Abschirmdienst

**Militärischer Abschirmdienst** (**MAD**), eigentleg *Amt für den militärischen Abschirmdienst*, er den militære kontraspionasjetenesta i Tyskland og ei av dei tre føderale etterretningstenestene i landet. Dei andre er Bundesnachrichtendienst og Bundesamt für Verfassungsschutz. MAD er underlagt Forsvarsministeriet og har vel 1 300 militært og sivilt tilsette. Organisasjonen har hovudkvarter i Köln.

MAD driv ikkje med etteretning for militæret, men jobbar berre med å beskytte militæret frå andre lands og krefters etteretning.

## Kjelder


**Denne artikkelen bygger på «[[:nb:Militärischer Abschirmdienst|Militärischer Abschirmdienst]]» frå ,  den 11. juni 2018.*  


## Bakgrunnsstoff

*
Malayarkipelet

**Malayarkipelet** viser til øyane i Søraust-Asia, tidlegare også kalla Ostindia, dei austindiske øyane, Malaysia eller Malaisia.

Nemninga «Malaysia» kom i bruk på 1800-talet. Namnet blei lagt fram av den franske utforskaren Jules Dumont d'Urville, som i eit føredrag i Société de Géographie i Paris i 1831 føreslo å dela Oseania inn i fire delar: Polynesia, Mikronesia, Melanesia og Malaysia, det vil seia øyane vest for Ny-Guinea. med til Malaysia rekna ein Sundaøyane, med dei store Sundaøyene Java, Borneo, Sumatra og Sulawesi, Dei små Sundaøyane frå Bali til Timor og Molukkane og Filippinane. Seinare er også Malayahalvøya teken med, ettersom ein rekna område der det budde malayisktalande folk, i området mellom Bak-India, Ny-Guinea og Australia, med til Malaysia.

Namnet *Malaysia* blei i 1963 teke i bruk av forbundsstaten Malaysia, som bestod av område på Malayahalvøya og Borneo.

## Kjelder


**Denne artikkelen bygger på «[[:nb:Malayarkipelet|Malayarkipelet]]» frå ,  den 11. juni 2018.*
R&B from the Marquee

***R&B from the Marquee*** er eit studioalbum av Alexis Korner's Blues Incorporated frå november 1962 på Decca Records. Blues Incorporated var eit britisk R&B-band tidleg i 1960-åra som var leia av Alexis Korner med forskjellige musikarar. Sjølv om det aldri selde mykje plater, var det særs innverknadstungt i utviklinga av britisk rock i 1960-åra og seinare.

## Innhald

## Medverkande
*Alexis Korner: akustisk gitar
*Cyril Davies: vokal (3,5,6,7,9) munnspel (utanom på 6)
*Dick Heckstall-Smith: tenorsaksofon (utanom på 3) korvokal (7)
*Keith Scott: piano
*Spike Heatley: kontrabass (utanom på 7)
*Graham Burbidge: trommer
*Long John Baldry: vokal (2,11,12) korvokal (7)
*Teddy Wadmore: bassgitar (7)
*Big Jim Sullivan: korvokal (7) og gitar (ikkje oppført)

;Teknisk
*Lydteknikar: Jack Clegg
*Produsert av Jack Good

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:R&#38;B from the Marquee|R&#38;B from the Marquee]]» frå ,  den 11. juni 2018.* 
*** oppgav desse kjeldene:*


## Bakgrunnsstoff
*Alexis Korner's Blues Incorporated - R&B From The Marquee på alexis-korner.net
Gentesting

**Gentesting** eller **DNA-testing** er teknikkar nytta til å finna særskilde variantar i DNA-sekvensar eller kromosom-strukturar. Dei kan også måla resultat av genetiske endringar, som RNA-analyse som resultat av genuttrykk, eller gjennom biokjemisk analyse for å måla spesifikk proteinproduksjon. I medisinsk samanheng kan slike testar nyttast til å setja diagnose eller utelukka moglege genetiske sjukdommar, føreseia risiko for særskilde tilstandar eller gje informasjon som kan nyttast til å tilpassa medisinsk behandling basert på individuelle genetiske eigenskapar. Getesting kan også nyttast til å slå fast biologisk slektskap, som dei biologiske foreldra til eit barn, eller nyttast til å slå fast den breiare avstamminga til et individ. I tillegg til å testa menneske kan ein også gentesta dyr og plantar med liknande føremål, til dømes for å slå fast avstamming/slektskap eller føreseia/diagnostisera genetiske lidingar, for å få informasjon ein kan bruka i avl, eller for å auka genetisk mangfald i truga populasjonar.

## Sjå òg
*Biologisk arv og genetisk arv

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Genetic testing|Genetic testing]]» frå ,  den 27. desember 2023.*
Crawling Up a Hill

«**Crawling up a Hill**» er ein song skriven av John Mayall og spelt inn av John Mayall & the Bluesbreakers. Songen vart gjeven ut som ein studioinnspelt singel i 1964 og på konsertalbumet *[[John Mayall Plays John Mayall]]* i 1965. Singelen var den første innspelinga til det framtidige Fleetwood Mac-medlemmet og bassisten John McVie.

Songen fekk nytt liv då han vart spelt av Katie Melua på debutalbumet hennar *[[Call Off the Search]]* (2003).
 
## Medverkande
Singel
*John Mayall - vokal, orgel, munnspel
*Bernie Watson - gitar
*John McVie - bass
*Martin Hart - trommer

*John Mayall Plays John Mayall*
*John Mayall - vokal, organ, munnspel
*Roger Dean - gitar
*John McVie - bass
*Hughie Flint - trommer

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Crawling Up a Hill|Crawling Up a Hill]]» frå ,  den 12. juni 2018.* 
*** oppgav desse kjeldene:*
**John Mayall Plays John Mayall* - CD-omslag frå 2006
Roger Dean

**David Roger Bryan Dean** () var ein britisk gitarist og lærar. 

I 1960-åra spelte han ei kort stund i John Mayall & the Bluesbreakers, mellom anna på debutsingelen og albumet deira. Etter Mayall starta han sitt eige band, The Nu Notes. I 1971 spelte han i bandet Spike Island og spelte inn eit album med dei, som var ei blanding av folk, country og verdsmusikk. Seinare var han medlem av band som The Bluejays, bandet til P.P. Arnold og The Bad Boys. Sidan vart han oftare studiomusikar og spelte på TV-show, akkompagnerte andre musikarar og andre lukrative jobbar som cruise med RMS «Queen Elizabeth 2» som gitarist med The Joe Loss Orchestra. 

## Diskografi
* 1964 : *Crocodile Walk/When I'm Gone* - singel av John Mayall's Bluesbreakers.
* 1965 : *[[John Mayall plays John Mayall]]* av John Mayall's Bluesbreakers
* 1971 : *Spike Island* av Spike Island 
* 1971 : *Wild Angels/Six Chevaux Blancs (John Hill)* av Eddy Orini - singel
* 1973 : *When Will I See You Again/Year Of Decision* av The Three Degrees - singel 
* 1976 : *J K All the way* av Jonathan King 
* 1979 : *O Cheryl/Ode to England* av Manuel and Los Por Favors [Andrew Sachs] - singel
* 1980 : *The Munch Bunch - Stories And Songs* av Brian Wade 
* 1982 : *Lorraine* av Lorraine 

## Bakgrunnsstoff
* Offisiell nettstad
Hughie Flint

**Hughie Flint** () er ein engelsk trommeslagar, kjend for tida han spelte i John Mayall & the Bluesbreakers. I 1970-åra spelte han i si eiga gruppe, McGuinness Flint og seinare i The Blues Band.

Flint spelte av og på i The Bluesbreakers i fem år og deltok på albuma *[[John Mayall Plays John Mayall]]* (1965) og *[[Blues Breakers with Eric Clapton]]* (1966). Flint spelte så i lag med Alexis Korner og Savoy Brown, medan han vart erstatta hos Mayall av Aynsley Dunbar.

I 1970 skipa Flint McGuinness Flint med Tom McGuinness, tidlegare gitarist og bassist i Manfred Mann. Dei nådde andreplassen på UK Singles chart med «When I'm Dead And Gone», som vart følgd opp i 1971 av ein ny hitsingel, «Malt and Barley Blues», som nådde femptelassen. Dei gav òg ut eit album i 1970. Bandet vart oppløyst i 1975. Flint spelt med Bonzo Dog Band frå 1971 til det siste albumet deira, *[[Let's Make Up And Be Friendly]]*.

I 1977 var Flint trommeslagar og bodhránspelar på albumet *[[Suburban Ethnia]]* av bandet Chanter.

Flint spelte så i The Blues Band, ei supergruppe med mellom andre Dave Kelly, Gary Fletcher, McGuinness og andre Manfred Mann-medlemmar og songaren Paul Jones. Debutalbumet deira, *The Official Bootleg Album*, kom ut i 1980. 

Flint har òg spelt på plate med Georgie Fame, Jack Dupree og Tom Newman.

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Hughie Flint|Hughie Flint]]» frå ,  den 12. juni 2018.* 
*** oppgav desse kjeldene:*
John Mayall Plays John Mayall

***John Mayall Plays John Mayall*** er debutalbumet til John Mayall & the Bluesbreakers, utgjeve i 1965 som Decca LK 4680. Albumet er eit konsertopptak  spelt inn i Klooks Kleek den 7. desember 1964. Roger Dean har fortalt i eit intevju at dei drog kablar ut av vindauget på klubben til Decca Studio som låg kring 100 meter unna for denne innspelinga.

## Innhald

## Medverkande
*John Mayall - vokal, munnspel, cembalett, orgel, 9-strengsgitar
*Roger Dean - gitar
*John McVie - bassgitar
*Hughie Flint - trommer
*Nigel Stanger - saksofon

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:John Mayall Plays John Mayall|John Mayall Plays John Mayall]]» frå ,  den 12. juni 2018.* 
*** oppgav desse kjeldene:*
Johnny Almond

**Johnny Almond** () var ein britisk saksofonist som er mest kjend for innspelingane sine med Alan Price Set, Fleetwood Mac, John Mayall og Mark-Almond.

Johnny Almond var fødd i Enfield i Middlesex i England. Han spelte i Zoot Money's Big Roll Band og Alan Price Set. Han arbeidde òg som studiomusikar med John Mayall's Bluesbreakers, Chicken Shack og Fleetwood Mac.

I 1969 skipa han *Johnny Almond's Music Machine* og har spelt inn to soloplater, *Patent Pending* og *Hollywood Blues*. 

## Diskografi

### Studiomusikar
* John Mayall's Blues Breakers with Eric Clapton (1966)
* John Mayall's Blues Breakers: A Hard Road (1967)
* Chicken Shack: 40 Blue Fingers, Freshly Packed and Ready to Serve (1968)
* Fleetwood Mac: Mr. Wonderful (1968)
* Chicken Shack: O.K. Ken? (1969)
* John Mayall: Looking Back (1969)
* Martha Velez: Fiends and Angels (1969)
* Keef Hartley Band: Album – Overdog (1971)

### Soloarbeid
* *Patent Pending* (1969)
* *Hollywood Blues* (1970)

### Bandmedlem
* John Mayall: The Turning Point (1969)
* John Mayall: Empty Rooms (1969)

### Mark-Almond
* Mark-Almond (1971)
* Mark-Almond II (1972)
* Rising (1972)
* 73 (1973)
* To the Heart (1976)
* Other Peoples Rooms (1978)
* Tuesday in New York (1980)
* Last & Live (1981)
* Night Music (1996)

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Johnny Almond|Johnny Almond]]» frå ,  den 12. juni 2018.* 

## Bakgrunnsstoff
Ray Warleigh

**Raymond «Ray» Kenneth Warleigh** () var ein australsk altsaksofoist og fløytespelar. 

Ray Warleigh var fødd i Sydney i Australia, men flytta til England i 1960, der han raskt vart ein etterspurt studiomusikar.

He spelte inn musikk med mange kjende artistar innan jazz og blues i Storbritannia, som Alexis Korner, Tubby Hayes, Humphrey Lyttelton, Terry Smith, Ronnie Scott, Long John Baldry, John Mayall, Allan Holdsworth, Soft Machine, Georgie Fame, Mike Westbrook, Dick Morrissey og Kenny Wheeler, i tillegg til Mike Oldfield,  Nick Drake og Charlie Watts.

Det første albumet til Warleigh frå 1968 var produsert av Scott Walker. 

## Diskografi
*1968: *Ray Warleigh’s First Album* (Phillips)
*1968: *Fall Out* - Terry Smith
*1977: *Reverie*
*1978: *One Way* -  Tommy Chase-Ray Warleigh Quartet
*1980: *[[Land of Cockayne av Ray Warleigh|Land of Cockayne]]* - Soft Machine
*1980: *[[Wonderin']]* - Rollercoaster
*2009: *Rue victor massé* (Psi)

**Med [[Kenny Wheeler]]**
**[[Dream Sequence]]* (Psi, 1995-2003 [2003])

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Ray Warleigh|Ray Warleigh]]» frå ,  den 12. juni 2018.* 
*** oppgav desse kjeldene:*
The Blues Alone

***The Blues Alone*** er eit bluesalbum av John Mayall frå 1967, der han spelar alle instrumenta sjølv, utanom trommene, som vart spelt av Keef Hartley. Slik sett var dette det første «soloalbumet» til John Mayall, dvs. utan Bluesbreakers. Det var eitt av tre album av John Mayall i 1967, eller fire om ein reknar med forskjellig artist-albumet *Raw Blues*. Dette albumet kom ut på Ace of Clubs, ein etikett under Decca Records, for å skilje det frå eit vanleg Mayall-album.

Design og plateomslag vart gjort av John Mayall sjølv. Kommentarane i omslaget vart skrivne av John Peel.

## Innhald

## Medverkande
*John Mayall – vokal, gitar (6- og 9-strengs), munnspel, piano, orgel, celesta (spor 9), trommer (spor 1, 5)
*Keef Hartley – trommer (alle utanom 1 og 5)

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:The Blues Alone|The Blues Alone]]» frå ,  den 12. juni 2018.* 
*** oppgav desse kjeldene:*
Keef Hartley

**Keith «Keef» Hartley** () var ein engelsk trommeslagar og bandleiar. Han fronta sitt eige band, kalla Keef Hartley Band eller Keef Hartley's Big Band, og spelte på Woodstockfestivalen. Han var sidan medlem av Dog Soldier og spelte med forskjellige artistar som Rory Storm, The Artwoods og John Mayall.

## Diskografi

### Keef Hartley Band
**[[Halfbreed av Keef Hartley Band|Halfbreed]]* (1969)
**[[The Battle of North West Six]]* (1969)
**[[The Time Is Near]]* (August 1970) - UK #41
**[[Overdog]]* (8. april 1971)
** Little Big Band *(konsertopptak på Marquee Club) (1971)
**[[Seventy-Second Brave]]* (1972)
**Not Foolish Not Wise (1968-1972 / studio + konsertopptak)* (1999 / 2003)

### Solo
* *[[Lancashire Hustler]]* (1973)

### Dog Soldier
** Dog Soldier *(1975) UAS 29769, recorded at Island Basing Street Studios, London, 18. november - 15. desember 1974

### Med John Mayall
**[[Crusade av John Mayall & the Bluesbreakers|Crusade]]* (1967)
**[[The Blues Alone]]* (1967)
** The Diary of a Band - Volume One * (1968) (konsertopptak)
** The Diary of a Band - Volume Two * (1968) (konsertopptak)
**[[Back to the Roots av John Mayall|Back to the Roots]]* (1971) (berre somme spor)
** Moving On * (1973) (konsertopptak)
**[[Ten Years Are Gone]]* (1973) (studio + konsertopptak)

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Keef Hartley|Keef Hartley]]» frå ,  den 12. juni 2018.* 
*** oppgav desse kjeldene:*


## Bakgrunnsstoff
*Keef Hartley på Allmusic
Crusade av John Mayall and the Bluesbreakers

***Crusade*** er det fjerde albumet og det tredje studioalbumet til den britiske bluesrockgruppa John Mayall & the Bluesbreakers, gjeve ut 1. september 1967 på Decca Records. Det var oppfølgjaren til *[[A Hard Road]]*, som kom ut tidlegare på året. Som med dei to førre albuma, vart *Crusade* produsert av Mike Vernon. Albumet var den første innspelinga til den då 18 år gamle gitaristen Mick Taylor.

## Innhald

Ei utvida utgåve med ti bonusspor, dei fleste av dei alt utgjeve på ei samleplate i 1971, *[[Thru the Years]]*, kom ut på ei nymastra utgåve av albumet 6. august  2007.

## Medverkande
* John Mayall – vokal, orgel, piano, munnspel, flaskehalsgitar
* Mick Taylor – sologitar
* John McVie – bassgitar
* Keef Hartley – trommer
* Chris Mercer – tenorsaksofon
* Rip Kant – barytonsaksofon
* Peter Green - sologitar (spor 13-20)
* Aynsley Dunbar - trommer (spor 13-18)
* Mick Fleetwood - trommer (spor 19-20)
* Paul Williams - bassgitar (spor 21)
* Paul Schaeffer - bassgitar (spor 22)

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Crusade (album)|Crusade (album)]]» frå ,  den 12. juni 2018.* 
*** oppgav desse kjeldene:*
Super Smash Bros. Ultimate

***Super Smash Bros. Ultimate*** er eit slåstarspel til Nintendo Switch, utgjeve internasjonalt 7. desember 2018.

Spelet vart annonsert 8. mars 2018. Tittelen og filmklipp frå spelet vart kunngjorde 11. juni 2018. *Super Smash Bros. Ultimate* inneheld alle karakterane frå dei tidlegare spela i *[[Super Smash Bros.]]*-serien og har støtte for Nintendo GameCube-handkontrollar via ein adapter. Spelet inneheld nærmare 900 lydspor, 103 arenaer og har ein funksjon som lèt ein veksle mellom to ulike arenaer under kampar.

Dei nye figurane i *Super Smash Bros. Ultimate* er mellom andre Inklings frå *[[Splatoon]]*, Ridley frå *[[Metroid]]*, Simon og Richter frå *[[Castlevania]]* og King K. Rool frå *[[Donkey Kong Country]]*. Spelet introduserer også såkalla «echo fighters», kopiar av eksisterande figurer, som Daisy frå *[[Super Mario Land]]* og Dark Samus frå *[[Metroid Prime 2: Echoes]]*.

## Referansar

## Bakgrunnsstoff
* Offisiell nettstad
Bare Wires

***Bare Wires*** er eit studioalbum av John Mayall's Bluesbreakers med Mick Taylor på gitar, gjeve ut i 1968 på Decca Records. Albumet var det siste studioalbumet John Mayall gav ut med namnet «Bluesbreakers». Det var det første albumet av Mayall som fekk sukess i USA med ein 59. plass på den amerikanske ''Billboard'' 200.

På det førre Bluesbreakers-albumet, *[[Crusade av John Mayall & the Bluesbreakers|Crusade]]*, vart gitaristen Peter Green, som hadde slutta for å skipe Fleetwood Mac, erstatta av Mick Taylor. I tillegg til Taylor, spelte bassisten Tony Reeves og trommeslagaren Jon Hiseman.

Songane «No Reply» og «She's Too Young» vart gjevne ut på singel av Decca. Den første sida av albumet var ein medley kalla «Bare Wires Suite» med dei individuelle songane «Bare Wires», «Where Did I Belong», «I Started Walking», «Open Up A New Door», «Fire», «I Know Now» og «Look In The Mirror».  

## Innhald

## Medverkande
;John Mayall's Bluesbreakers
* John Mayall – vokal, munnspel, piano, cembalo, orgel, harmonium, gitar på spor 1 - 7 og 10 - 13:
* Mick Taylor – sologitar, Hawaii-gitar
* Chris Mercer – tenor- og barytonsaksofon
* Dick Heckstall-Smith – tenor- og sopransaksofon
* Jon Hiseman – trommer, perkusjon
* Henry Lowther – kornett, fiolin
* Tony Reeves – kontrabass, bassgitar
* Peter Green – gitar på «Picture on the Wall» og «Jenny»
* Keef Hartley – trommer på «Picture on the Wall»

;Produksjon
* Mike Vernon, John Mayall – produsentar
* Derek Varnals – lydteknikar
* Pete Smith, Jan Persson – fotografi

## Salslister

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Bare Wires|Bare Wires]]» frå ,  den 12. juni 2018.* 
*** oppgav desse kjeldene:*
Belte- og veginitiativet

**Belte- og veg-initiativet** (kinesisk 一帶 一路 / 一带 一路, pinyin *yi dài yi lù *, 'eit belte ein veg', engelsk *Belt and Road Initiative (BRI)*) er eit kinesisk utviklingsprosjekt som går ut på å investera og byggja infrastruktur i ei rekkje land. Politikken er rekna som ein hjørnestein i Xi Jinping sin utanrikspolitikk, og blei offisielt teken i bruk av kinesiske styresmakter i 2013.

Bana mellom hovudstaden i Laos og grensa til Kina (Boten–Vientiane-bana) vart bygd som del av *BRI*. Ho opna i 2021. Eit anna prosjekt er byggjestart på Bangkok–Nong Khai-høgfartsbana, med uklar finansiering på strekninga Nong Khai til Nakhon Ratchasima, og med berre omlag 3,5 kilometer bane bygd per 2019.

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Belt and Road Initiative|Belt and Road Initiative]]» frå ,  den 25. juni 2020.*  

## Bakgrunnsstoff

* Offisiell nettstad
*Alt klart for motorvei til Kina. 31. juli 2019. dinside.no
Dick Heckstall-Smith

**Richard Malden Heckstall-Smith** () var ein engelsk jazz- og bluessaksofonist. Han spelte med somme av dei mest innverknadstunge engelske bluesrock- og jazzfusionbanda i 1960- og 1970-åra. 

## Biografi
Heckstall-Smith var eit aktivt medlem i jazzmiljøet i London frå seint i 1950-åra (inkludert ein seks månader lang periode frå desember 1957 med bandet til klartinettisten Sandy Brown). Han vart medlem av Blues Incorporated, det banebrytande bluesbandet til Alexis Korner, i 1962 og spelte på *[[R&B from the Marquee]]*. Året etter var han med å skipe ein avleggjar av dette bandet, The Graham Bond Organisation. Denne besetninga inneheldt òg to framtidige medlemmar frå supergruppa Cream: bassisten Jack Bruce og trommeslagaren Ginger Baker.

I 1967 vart Heckstall-Smith medlem av bluesrockbandet til John Mayall, Bluesbreakers. Denne jazz-orienterte utgåva av bandet inkluderte òg trommeslagaren Jon Hiseman, bassisten Tony Reeves og den framtidige Rolling Stones-gitaristen Mick Taylor. Dei gav ut albumet *[[Bare Wires]]* i 1968.

Frå 1968 til 1971 spelte Heckstall-Smith, Hiseman og Reeves i lag i det banebrytande jazzrockbandet Colosseum. Her fekk Heckstall-Smith høvet til å vise seg fram som ein virtuos saksofonist, og spelte til dømes på to saksofonar samstundes.

Etter å ha slutta i Colosseum, spelte Heckstall-Smith inn soloalbum og fronta og spelte i fleire andre fusion-grupper, som Manchild, Sweet Pain, Big Chief, Tough Tenors, The Famous Bluesblasters, Mainsqueeze og DHSS. Blant musikarar som gjekk igjen i desse gruppene finn ein mellom andre Victor Brox, Keith Tillman og munnspelspelaren John O'Leary, som var med å skipe Savoy Brown. 

Heckstall-Smith deltok i eit gjenforeint Colosseum i 1990-åra og spelte i det hardtarbeidande Hamburg Blues Band. I 2001 spelte han på prosjektet *Blues and Beyond*, i lag med Mayall, Bruce, Taylor, og Fleetwood Mac-gitaristen Peter Green. 

Heckstall-Smith publiserte ein sjølvbiografi, *The Safest Place in the World*, i 1984; og ei utvida utgåve kalla *Blowing the Blues*, kom ut i 2004. Han døydde 70 år gammal i 2004, på grunn av akutt leversvikt.

## Diskografi
* *Blues and Beyond* (2001)
* *Obsession Fees*, with John Etheridge group (R&M (Tyskland), 1998)
* *Celtic Steppes* (33 Jazz)
* *On the Corner/Mingus in Newcastle* (33 Jazz, 1998)
* *Bird in Widnes*, with John Stevens (Konnex, 1995)
* *This That*, with Jack Bruce and John Stevens (Atonal, 1995)
* *Celtic Steppes* (Twentythree, 1995)
* *Where One Is* (1991)
* *Live 1990*, with John Etheridge, Rainer Glas, Joe Nay (L+R, 1991)
* *Woza Nasu* (Aura, 1991)
* *A Story Ended* (Bronze, 1972)
* *Solid Bond* with Graham Bond Organisation (Warner Bros, double album, May 1970)

## Bibliografi
* *The Safest Place in the World: A Personal History of British Rhythm and Blues* (Quartet, 1984, )
* *Blowing the Blues: Fifty Years Playing the British Blues*, with Pete Grant (Clear Books, 2004, )

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Dick Heckstall-Smith|Dick Heckstall-Smith]]» frå ,  den 12. juni 2018.* 
*** oppgav desse kjeldene:*
Tony Reeves

**Anthony «Tony» Reeves** () er ein engelsk bassist, kjend for ein «ekstremt markant og kompleks basslyd» og bruk av elektroniske effektar. 

Som tenåring lærte Reeves seg å spele kontrabass og spelte i lokale jazzgrupper (stundom Wes Minster Five) med skulekameratane Dave Greenslade og Jon Hiseman; Reeves og Hiseman spelte seinare med John Mayall på albumet *[[Bare Wires]]* før dei skipa Colosseum.

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Tony Reeves|Tony Reeves]]» frå ,  den 12. juni 2018.* 
*** oppgav desse kjeldene:*



## Bakgrunnsstoff
* MTR Audio
Carla Sacramento

**Carla Cristina Paquete Sacramento** () er ein portugisisk tidlegare friidrettsutøvar frå São Sebastião da Pedreira som vart verdsmeister på 1500 meter i 1997 og tok bronsen på distansen i VM 1995.

## Aktiv
Sacramento var mellomdistanseløpar og satsa i yngre år både på 800 m og 1500 m. Frå 1995 konsentrerte ho seg mest om 1500 m og vart ved innandørs-VM nummer to på den distansen, slått av Regina Jacobs frå USA. Eit lite halvår seinare tok ho bronsemedaljen på 1500 meter ved friidretts-VM 1995 i Göteborg, bak verdsmeister Hassiba Boulmerka frå Algerie og Kelly Holmes frå Storbritannia.

Under den neste verdsmeisterskapen i friidrett, i Aten den 5. august 1997, vann Sacramento 1500-meterløpet etter å ha slått Regina Jacobs, sveitsiske Anita Weyermann og spanske Maite Zúñiga I spurten. Ei veke seinare sette ho I Zürich personleg rekord på 800 meter med 1.58,94. 8. august 1998 sprang Sacramento sitt livs beste 1500 m då ho i eit stemne i Monaco vart klokka inn på 3.57,7. Ved europameisterskapen i Budapest to veker seinare hadde ho likevel lite å stille opp mot russiske Svetlana Masterkova i innspurten på 1500 m og måtte ta til takke med sølvmedaljen.

Både ved verdsmeisterskapen 1999 og den neste i 2001, kjempa Sacramento lenge om å sikre seg ein medalje på 1500 m. I Sevilla i 1999 vart ho nummer fem og i Edmonton kom ho på fjerdeplass.

### Medaljar og plasseringar i internasjonale meisterskap
*OL 1992 i Barcelona: Utslått i semifinalane på 800 m (2.02,85=nr 14) og 1500 m (4.05,5 =nr 18)
*VM 1993 i Stuttgart: Nr 11 på 1500 m – 4.09,1. Utslått i forsøka (2.03,74 =nr 26)
*EM 1994 i Helsinki: Nr 6 på 800 m – 2.00,01 og 1500 m – 4.20,6
*VM 1995 i Göteborg: Bronsemedalje på 1500 m – 4.03,7
*OL 1996 i Atlanta: Nr 6 på 1500 m – 4.03,9
*VM 1997 i Aten: Gullmedalje på 1500 m – 4.04,2, framom Regina Jacobs (4.04,6)
*EM 1998 i Budapest: Sølvmedalje – 4.12,6, bakom Svetlana Masterkova (4.11,9)
*VM 1999 i Sevilla: Nr 5 på 1500 m – 4.01,2
*OL 2000 i Sydney: Nr 10 på 1500 m – 4.11,1
*VM 2001 i Edmonton: Nr 4 på 1500 m – 4.03,9
*EM 2002 i München: Nr 12 på 1500 m – 4.17,0
*VM 2003 i Paris: Utslått i semifinalane på 1500 m (4.13,1 =nr 21)
*OL 2004 i Aten: Utslått i semifinalane på 1500 m (4.10,8 =nr 22)

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Carla Sacramento|Carla Sacramento]]» frå ,  den 12. juni 2018.*
Blues from Laurel Canyon

***Blues from Laurel Canyon*** er eit studioalbum frå 1968 av John Mayall med britisk bluesmusikk. Det var det første albumet hans etter at bandet hans Bluesbreakers vart oppløyst i mai 1968. Det var òg det siste albumet hans for Decca før han flytta til Polydor.

John Mayall syng og spelar munnspel, orgel og gitar på albumet. Andre musikarar er ein ung Mick Taylor (gitar), Colin Allen (trommer) og Stephen Thompson (bass). Gitaristen Peter Green er med på sporet «First Time Alone». Lydteknikar var Derek Varnals. All songane på albumet var skrivne av Mayall.

Tittelen på albumet kjem frå Laurel Canyon i California USA (i Los Angeles-området) der John Mayall budde frå 1969 til 1979. Plata dokumenterer eit besøk han hadde der før han flytta til USA på meir permanent basis. Området vart føretrekt av mange musikarar på den tida. Albumet vart spelt inn i Decca Studios i West Hampstead i London i England mellom 26. og 28. august 1968, og kom ut på Decca.

Albumet var nyskapande for si tid, særleg innafor blues. Det første sporet opnar med eit jetfly som landar og glir over i ein drivande rytme. Det var ingen synlege skilje mellom songane på vinylalbumet. Songane glir over i det neste sporet, andre stoppar på ein akkord før neste spor umiddelbart byrjar. Det vert nytta tablatrommer. Den siste songen er ein lang song som flyttar seg inn i ein lang gitarsolo med Mayall på Hammondorgel og glir over i ein uakkompagnert gitar som spelar dei same tonane om att og om att, medan songen tonar ut. 

Tekstane er sjølvbiografisk og syner til dels til personar Mayall møtte på reisa si, som Frank Zappa og Moon Unit Zappa (på «2401»), bandet Canned Heat (på «The Bear») og den kjende groupien Catherine James (på «Miss James»).

Ei nymastra og utvida utgåve av albumet kom ut i Storbritannia i august 2007. 

## Innhald
Alle songane skrivne av John Mayall.

### Original tracks

## Medverkande
* John Mayall – gitar, munnspel, klaverinstrument, vokal
* Mick Taylor – gitar, pedalsteelgitar
* Colin Allen – trommer, tabla
* Steve Thompson – bassgitar
* Peter Green – gitar på «First Time Alone»

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Blues from Laurel Canyon|Blues from Laurel Canyon]]» frå ,  den 12. juni 2018.* 
*** oppgav desse kjeldene:*
Ryan Brathwaite

**Ryan Brathwaite** () er ein tidlegare friidrettsutøvar frå Bridgetown i Barbados som vart verdsmeister på 110 meter hekk i 2009.

## Aktiv
Brathwaite tok seg til semifinalane på 110 meter hekk både i Friidretts-VM 2007 i Osaka og under Sommar-OL 2008 i Beijing, i begge høva var han sjanselaus på å ta seg til finale.

Dayron Robles, storfavoritten på korthekken under VM 2009 i Berlin, skada seg i semifinaleløpet. Dermed gjekk største favorittstemelet over på Terrence Tremmell, men i finalen sprang Brathwaite sitt livs beste hekkeløp og vann på tida 13,14, barbadisk rekord i øvinga: Han var ein liten hundredel av eit sekund framom sølvvinnar Terrence Trammell og bronsevinnar David Payne, begge dei to amerikanarane fekk 13,15 i sluttid. Ein månad etter verdsmeisterskapen vann Brathwaite korthekken i IAAF-finalen i Thessaloniki på 13,16 sekundar.

Brathwaite vart femtemann på 110 meter hekk i VM 2013. Sidan var han plaga av skadar og la opp i 2016.

### Medaljar og plasseringar i internasjonale meisterskap
*VM 2007 i Osaka: Utslått i semifinalane (13,87 =nr 24)
*OL 2008 i Beijing: Utslått i semifinalane (13,59 =nr 12)
*VM 2009 i Berlin: Gullmedalje – 13,14, framom Terence Trammell (13,15)
*VM 2011 i Daegu: Utslått i kvalifiseringa (13,57 =nr 18)
*OL 2012 i London: Nr 5 – 13,40
*VM 2013 i Moskva: Utslått i semifinalane (13,64 =nr 14)

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Ryan Brathwaite|Ryan Brathwaite]]» frå ,  den 12. juni 2018.*
Empty Rooms

***Empty Rooms*** er eit studioalbum av den engelske bluesmusikaren John Mayall, gjeve ut seint i 1969 på Polydor. Det er ein oppfølgjar til konsertalbumet *[[The Turning Point av John Mayall|The Turning Point]]*,  som kom ut tidlegare på året med dei same musikarane: Jon Mark på akustisk gitar, Johnny Almond på saksofonar og fløyte, og Stephen Thompson på bass. John Mayall syng, spelar munnspel, gitar og klaverinstrument (inkludert ein moog synthesizer). Den tidlegare Canned Heat-bassisten Larry Taylor er gjesteartist som ekstra bassist på songen «To a Princess,» og improviserer med Thompson i ein uvanleg bass-duett. Utan trommer er rytmen flytande og lydbiletet uvanleg, sjølv for eit John Mayall-album. Songane er alle skrivne av Mayall og handlar hovudsakleg om romansen hans med fotografen Nancy Throckmorton, eit tema han tok opp att på *[[USA Union]]*.

*Empty Rooms* var den einaste studioinnspelinga med besetninga frå *Turning Point*, og ho vart oppløyst kort tid etter dette albumet vart spelt inn. Larry Taylor vart derimot verande med Mayall som ein av tre amerikanske musikarar (gitaristen Harvey Mandel, òg tidlegare frå Canned Heat; og den elektriske fiolinist Sugarcane Harris utgjorde resten av den nye besetninga) som spelte på *[[USA Union]]*.

Albumet nådde 33. plassen på den amerikanske Billboard-lista og niandeplassen i Storbritannia.

## Innhald

## Medverkande
* John Mayall - vokal, munnspel, gitar, klaverinstrument
* Jon Mark - gitar
* Johnny Almond - saksofon, fløyte
* Larry Taylor - bass
* Steven Thompson - bass
og
* Lydteknikarar - Barry Ainsworth, Eddie Kramer, Eddy Offord og John Judnich

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Empty Rooms|Empty Rooms]]» frå ,  den 12. juni 2018.* 
*** oppgav desse kjeldene:*

## Bakgrunnsstoff
*
The Turning Point av John Mayall

***The Turning Point*** er eit konsertalbum av John Mayall med britisk bluesmusikk spelt inn under ein konsert i Fillmore East i New York City den 12. juli 1969.

## Bakgrunn
Då John Mayall starta opp eit nytt band etter at The Bluesbreakers vart oppløyst i mai 1969 valde han eit band som skulle spele «lågvolumsmusikk» – eller musikk utan «tung sologitar og trommer».

### Musikarar
Artistane som spelar på albumet var Mayall på vokal, munnspel, ein slide- og ein Fender Telecaster-gitar, tamburin og vokalperkusjon, Jon Mark på akustisk gitar, Steve Thompson på bass og Johnny Almond på tenor- og altsaksofon, fløyter og vokalperkusjon. Alle songane på albumet var skrivne av eller delvis av John Mayall. Thompson var medlåtskrivar på «California», «Thoughts About Roxanne» og «Don't Waste My Time». Ein annan song, «I'm Gonna Fight For You, J.B.», er ei hyllest til den amerikanske bluesgitaristen J.B. Lenoir som døydde i 1967 og som var til stor inspirasjon for Mayall (dette var den andre hyllesta Mayall skreiv til musikaren. «The Death of J.B. Lenoir» kom ut tidlegare på *[[Crusade av John Mayall and the Bluesbreakers|Crusade]]*). To konsertar fann stad 11. og 12. juli. Alle songane er frå den andre konserten.

### Produksjon
Albumet vart produsert av John Mayall, som òg designa plateomslaget og var kunstnarisk leiar for omslaget. Lydteknikar var Eddie Kramer, som òg var lydteknikar for Jimi Hendrix og Led Zeppelin, blant fleire.

## Nyutgjevingar
I 2001 kom albumet ut på ein nymastra CD med tre bonusspor frå same konserten.

Tidlegare innspelingar av det same materiale, frå ein konsert i juni 1969 i England, kom ut i 1999 på plata *The Masters*. Ein konsert på The Marquee den 30. juni 1969 hadde òg liknande setliste, og denne kom ut på *The Turning Point Soundtrack* i lag med musikk frå The Masters. Bandet vart då kalla John Mayall and the Bluesbreakers. Delar av øvingane til desse konsertane, og sjølve konsertane, vart filma og kom ut på ein 25 minuttar lang svart og kvit TV-dokumentar på BBC i 1996.

## Innhald

## Medverkande
* John Almond – fløyte, saksofon, altsaksofon, tenorsaksofon, vokalperkusjon
* Jon Mark – akustisk gitar
* John Mayall – gitar, munnspel, klaverinstrument, tamburin, vokal, slidegitar, vokalperkusjon
* Steve Thompson – bassgitar

### Produksjon
* Bob Gordon – fotografi
* Suha Gur – mastering
* Eddie Kramer – lydteknikar
* Bill Levenson – produsent for nyutgjeving
* John Mayall – tekst i omslaget, kunstnarisk leiar, design, fotografi, produsent
* Monique McGuffin – produksjonskoordinering
* Neil Slaven – tekst i omslaget
* Tapani Tapanainen – fotografi
* Chris Welch – tekst i omslaget
* Barry Wentzell – fotografi
* Zill – fotografi

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:The Turning Point (album)|The Turning Point (album)]]» frå ,  den 12. juni 2018.* 
*** oppgav desse kjeldene:*
Olga Jegorova

**Olga Nikolajevna Jegorova** () er ein russisk tidlegare friidrettsutøvar frå Novotsjeboksarsk som vart verdmeister på 5&nbsp;000 meter i 2001 og tok sølvmedaljen på 1500 meter fire år seinare.

## Aktiv
I mars 2001 vann Jegorova 3000 m ved innandørs-VM i Lisboa, to sekundar framom Gabriela Szabo frå Romania. Fem månader seinare vann Jegorova gullmedaljen på 5&nbsp;000 meter under friidretts-VM 2001 i Edmonton på 15.03,3, der ho på sisterunda var heilt utilnærmeleg og slo sølv- og bronsemedaljørane med høvesvis over tre og nær sju sekundar. Etter verdsmeisterskapen sette ho personlege rekordar på 3&nbsp;000 m med 8.23,2 i Zürich og med 14.29,3 på 5&nbsp;000 m i Berlin. I Gullserien (Golden League) til IAAF av 2001-sesongen lukkast Jegorova å vinne samtlege 5&nbsp;000-meterar og dermed var med å dele vinnarpremien i tevlinga.

Under 5&nbsp;000-meterløpet i europameisterskapen i München i 2002 klarte ikkje Jegorova å halde fylgje med tre løparar på oppløpssida og enda fjerdeplassen. Derimot vann ho IAAF-finalen 2002 i Madrid på tida 15.18,1, og som i VM 2001 framom spanske Marta Domínguez.

Frå 2004 satsa Jegorova mest på 1500-meteren. Den 25. juni 2005 forbetra ho i Kazan den personlege rekorden på distansen til 3.59,4. Seks-sju veker etter tok ho sølvmedaljen på 1500 m i VM 2005 i Helsinki, sekundet bak landskvinna Tatjana Tomasjova.

### Doping
I forkant av Beijing-OL 2008 vart Jegorova avslørt for bruk av ulovlege dopingmidlar og utestengd frå friidretten i to år.

### Medaljar og plasseringar i internasjonale meisterskap
*VM 1999 i Sevilla: Utslått i kvalifiseringa på 5&nbsp;000 m (15.53,6 =nr 29)
*OL 2000 i Sydney: Nr 8 på 5&nbsp;000 m – 14.50,3
*VM 2001 i Edmonton: Gullmedalje på 5&nbsp;000 m – 15.03,3, framom Marta Domínguez (15.06,5)
*EM 2002 i München: Nr 4 på 5&nbsp;000 m – 15.16,6
*VM 2003 i Paris: Utslått i kvalifiseringa på 5&nbsp;000 m (15.12,4 =nr 20)
*OL 2004 i Aten: Nr 11 på 1500 m – 4.05,6
*VM 2005 i Helsinki: Sølvmedalje på 1500 m – 4.01,4, bakom Tatjana Tomasjova (4.00,3)

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:de:Olga Nikolajewna Jegorowa|Olga Nikolajewna Jegorowa]]» frå ,  den 12. juni 2018.*
Space Norway

**Space Norway AS** er eit norsk statleg selskap som har til føremål å eiga og leiga ut romrelatert infrastruktur og gjera andre investeringar innan romvirksomhet, herunder eige aksjar i andre selskap med romrelatert verksemd.

Selskapet vart grunnlagt 21. desember 1995 som Norsk romsenter Eigedom AS for å stø opp under Norsk romsenters operative funksjonar.

Space Norway eig Statsat AS, eit selskap som skal handtera norske statlege småsatellitter, og har ein 50 prosent eigardel i Kongsberg Satellite Service sin.

## Referansar


## Bakgrunnsstoff

*
USA Union

***USA Union*** er eit studioalbum frå 1970 av bluesmusikaren John Mayall med Harvey Mandel på gitar, Larry Taylor på bass og Don «Sugarcane» Harris på fiolin. Albumet vart spelt inn 27. og 28. juli 1970 i Larrabee Studios i Los Angeles og kom ut same året på Polydor.

Mot slutten av 60-åra hadde John Mayall flytta til Laurel Canyon i Los Angeles og hadde blitt kjend med lokale musikarar. Han vart vener med Harvey Mandel og Larry Taylor, som begge nettopp hadde slutta i Canned Heat. Taylor hadde spelt på ein song på det førre albumet til Mayall, *[[Empty Rooms]]*. Med denne nye heilamerikanske besetninga, gjekk Mayall i ei meir jazzaktig bluesretning, som ein først kunne høyre på konsertalbumet *[[The Turning Point av John Mayall|The Turning Point]]*. Det uvanlege formatet (elektriske gitarar av Mayall og Mandel, Mayall på piano og munnspel, og med Harris på elektrisk fiolin, Taylor på akustisk og elektrisk bass, og ingen trommer) gav ein unik stil. 

Songane dokumenterer den dåverande romansen mellom Mayall og Nancy Throckmorton, noko han òg song om på *Empty Rooms*. Ho tok fotografiet for plateomslaget. På turneen som følgde fekk Mayall med seg trommeslagaren Paul Lagos frå Kaleidoscope. 

## Innhald

## Medverkande
* Don «Sugarcane» Harris – fiolin
* Harvey Mandel – gitar
* John Mayall – gitar, munnspel, klaverinstrument, vokal
* Larry Taylor – bassgitar

### Produksjon
* Leonard Feather – notat i omslage
* Bob Gordon – fotografi
* John Judnich – lydteknikar
* Tapani Tapanainen – fotografi
* Nancy Throckmorton – fotografi

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:USA Union|USA Union]]» frå ,  den 13. juni 2018.* 
*** oppgav desse kjeldene:*


## Bakgrunnsstoff
*