open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
John Halvorsen

**John Halvorsen** () er ein norsk tidlegare langdistanseløpar som voks opp på Sætre i Hurum og seinare i Canada. Han vart norsk meister sju gongar på bane, fem gongar på 10&nbsp;000 m og to på 5&nbsp;000 m i tida 1986-93. Halvorsen var medlem av IF Graabein i 1984, seinare representerte han Minerva.

## Aktiv
Halvorsen vart lagd merke til fyrste gongen då han i 1984 vann NM i terrengløp for juniorar. To år seinare, i sin siste juniorsesong, imponerte han med 28.27,3 då han vann 10&nbsp;000 meter i noregsmeisterskapen, 17 sekundar før andremann. I 1987 forsvarte han NM-tittelen på 10&nbsp;000 meter, og han sette nye personlege rekordar på 1500 m og 5&nbsp;000 m med høvesvis 3.45,4  og 13.52,0.

År 1988 slo Halvorsen seg inn i den europeiske eliten på 10&nbsp;000 m med tida 27.47,4. I noregsmeisterskapen kom han på andreplass då han sette personleg rekord på 5&nbsp;000 m med 13.34,6, to sekundar bak Are Nakkim. Under dei olympiske leikane i Seoul kvalifiserte Haøvorsen seg til finalen på 10&nbsp;000 m, men enda på 16. plass etter å ha sprunge saktare i finaleløpet enn han gjorde i kvalifiseringa.

Halvorsen kom på 10. plass då VM i terrengløp fann stad i Stavanger våren 1989. Den 14. juli same året gjorde han sitt livs snøggaste 5&nbsp;000-meterløp då han vart nummer to i eit stemne på Crystal Palace i London, tida 13.20,4 var 0,6 sekund bakom den 13 dagar gamle noregsrekorden til Are Nakkim. Året etter var han nær den elleve år gamle noregsrekorden til Knut Kvalheim på 10&nbsp;000 m, då han gjorde unna sitt livs beste milløp. Sluttida 27.43,3 var vel to sekundar bak den norske rekorden.

Sesongane 1991 og 1992 gjorde Halvorsen sterke enkeltløp på 5&nbsp;000 m såvel som 10&nbsp;000 m. Men både i Tokyo-VM  1991 og Barcelona-OL året etter svikta han når det gjaldt som mest. I Barcelona kvalifiserte han seg til 10&nbsp;000-meterfinalen med 28.21,5, for så å sprekke og verte sist av dei som fullførte finalen. Etter OL trappa han ned treningsmengda og presterte på eit noko lågare nivå dei siste tre åra han var aktiv. Han la opp i 1995.

Halvorsen vann også fleire kanadiske meisterskap i terrengløp.

### Medaljar i norske meisterskap
*1986: Gullmedalje på 10&nbsp;000 m – 28.27,3, framom Oddmund Roalkvam (28.44,6)
*1987: Gullmedalje på 10&nbsp;000 m – 28.51,0, framom Are Nakkim (29.09,1)
*1988: Sølvmedalje på 5&nbsp;000 m – 13.34,6, bakom Are Nakkim (13.32,6)
*1989: Sølvmedalje på 1500 m – 3.44,2, bak Lars Ove Strømø (3.43,7)
*1991: Gullmedalje på 10&nbsp;000 m – 29.09.9, framom Bjørn Nordheggen (29.18,7)
*1992: Gullmedaljar på 5&nbsp;000 m – 13.39,0, og på 10&nbsp;000 m – 28.28,0
*1993: Gullmedaljar på 5&nbsp;000 m – 13.52,4, og på 10&nbsp;000 m – 29.10,9

### Deltaking i internasjonale meisterskap
*OL 1988 i Seoul: Nr 16 på 10&nbsp;000 m – 28.39,3
*VM i terrengløp 1989 i Stavanger: Nr 10 på 10 km
*EM 1990 i Split: Nr 12 på 10&nbsp;000 m – 28.17,4. Utslått på 5&nbsp;000 m (13.35,5=nr 16)
*VM 1991 i Tokyo:  Utslått på 5&nbsp;000 m (nr 31- 14.14,8), braut 10&nbsp;000 m
*OL 1992 i Barcelona: Nr 19 på 10&nbsp;000 m – 29.53,9

## Kjelder
* friidrett.no

## Bakgrunnsstoff
*
Grand Funk av Grand Funk Railroad

***Grand Funk*** er det andre studioalbumet til Grand Funk Railroad og vart gjeve ut i desember 1969 av Capitol Records. Det vart produsert av Terry Knight med Ken Hamann som lydteknikar. Albumet vert òg kalla *The Red Album*, og selde til gullplate, den første for gruppa. Albumet inneheld ein versjon av The Animals-songen «Inside Looking Out», som framleis er ein viktig del av konsertane til bandet i dag. Andre kjende songar frå albumet er «Got This Thing on the Move», «In Need» og «Paranoid». Bilete av bandet på innsida av omslaget av den originale LP-utgåva vart nytta for den no kjende, enormt store reklameplakaten til 100&nbsp;000 USD på Times Square i New York City for å marknadsføre det neste albumet, *[[Closer to Home]]* (1970). 

*Grand Funk* vart opphavleg gjeve ut på Capitol Records på LP, kassett, 8-spors lydband og lydband. Den originale lydbandversjonen innehled forkorta versjonar av «Got This Thing on the Move», «Please Don't Worry», «Mr. Limousine Driver» og «Inside Looking Out», som ikkje finst andre stader. 

I 2002 vart *Grand Funk* mastra med ny lyd og bonusspor, og gjeve ut i den avgrensa plateboksen *Trunk of Funk*, som inneheld dei fire første albuma til bandet. 

## Innhald

## Musikarar

* Mark Farner – gitarar, klaverinstrument, munnspel, solovokal
* Mel Schacher – bass
* Don Brewer – trommer, solovokal

## Lister
**Album**

**Singlar**

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Grand Funk (album)|Grand Funk (album)]]» frå ,  den 2. august 2016.* 
*** oppgav desse kjeldene:*
Mark Farner

**Mark Fredrick Farner** () er ein USA-amerikansk songar, gitarist og låtskrivar. Han er best kjend som songar og gitarist i Grand Funk Railroad, og seinare som kristen musikar. 

## Biografi
Farner byrja karrieren sin med å spele med Terry Knight and The Pack (1965–1966), The Bossmen (1966), The Pack (eller The Fabulous Pack) (1967–1968), før han skipa Grand Funk Railroad med Don Brewer (trommer) og Mel Schacher (bassgitar) i 1968. Craig Frost (klaverinstrument) kom med i bandet i 1973. Farner stammar frå cherokee-stamma på morssida.

## Med Grand Funk Railroad
Farner var gitarist og songar i Grand Funk Railroad, i tillegg til at han skreiv dei fleste songane deira. Den mest kjende songen hans er «I'm Your Captain (Closer to Home)». Han skreiv òg hitten «Bad Time» frå 1975, den siste av dei fire singlane til bandet som nådde topp 5 på ''Billboard'' Hot 100.

## Etter Grand Funk Railroad
Etter at Grand Funk først vart oppløyst i 1976, gav Farner ut det første soloalbumet sitt i 1977. Det andre, *No Frills*, kom i 1978. I 1981 gjekk Farner og Don Brewer i lag med ein ny Grand Funk-besetning og spelte inn to album, *[[Grand Funk Lives]]* og *[[What's Funk?]]*. Farner gjekk solo igjen i 1988 med *Just Another Injustice*. Farner hadde suksess med John Beland-songen «Isn't it Amazing», som han vart nominert til Dove Award og som nådde andreplassen på Contemporary Christian music-lista.

Frå 1994 til 1995 turnerte Farner med Ringo Starr's Allstars, i lag med Randy Bachman, John Entwistle, Felix Cavaliere, Billy Preston, og sonen til Starr, Zak Starkey.

## Diskografi

### Studioalbum
* *Mark Farner*, 1977
* *No Frills*, 1978
* *Just Another Injustice*, 1988
* *Wake Up*, 1989
* *Some Kind of Wonderful*, 1991
* *For the People*, 2006

### Andre album
* *Closer to Home*, 1992 (best-of)
* *Heirlooms: The Complete Atlantic Sessions*, 2000 (nyutgjeving av Farner)
* *Red White and Blue Forever*, 2002 (mini-album)
* *Live!! N'rG*, 2003

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Mark Farner|Mark Farner]]» frå ,  den 2. august 2016.* 
*** oppgav desse kjeldene:*


## Bakgrunnsstoff

* [www.markfarner.com Offisiell side]
* Intervju med Mark Farner frå 2008
Closer to Home

***Closer to Home*** er det tredje studioalbumet til Grand Funk Railroad og kom ut 15. juni 1970 på Capitol Records. Det vart produsert av Terry Knight. Albumet selde til gullplate i 1970, og vart den tredje gullplata gruppa fekk på eitt år. Songane «Sin's a Good Man's Brother» og «Aimless Lady» vart seinare spelt inn av den sørafrikanske gruppa Suck. «Sin's a Good Man's Brother» vart òg spelt av Monster Magnet på debutalbumet deira, *[[Spine of God]]* (1991), av den tidlegare Dokken-gitaristen George Lynch i 2004 og Gov't Mule på albumet *[[The Deep End, Volume 1]]* (2001). Innsida av plateomslaget syner eit konsertfoto av bandet som spelar i Madison Square Garden i februar 1970.

I 2002 vart *Closer to Home* mastra med ny lyd og bonusspor. Det vart òg gjeve ut i ein avgrensa plateboks, *Trunk of Funk*, som bestod av dei fire første albuma til bandet. 

I 2009 vart songen «Sin's a Good Man's Brother» spelt over rulleteksten til filmen *[[Law Abiding Citizen]]*.

## Innhald



## Medverkande
* Mark Farner – gitar, klaverinstrument, vokal
* Mel Schacher – bassgitar
* Don Brewer – trommer, vokal

## Lister
**Album**

**Singlar**

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Closer to Home|Closer to Home]]» frå ,  den 3. august 2016.* 
*** oppgav desse kjeldene:*
Madison Square Garden

**Madison Square Garden** er ein kjend sports- og konsertarena i New York City i USA. Han låg opphavleg ved Madison Square, men er no plassert over den underjordiske jernbanestasjonen Pennsylvania Station. Blant innbyggjarane i New York vert areanen ofte berre kalla «the garden». 

Han vert nytta til ishockey, basketball, tennis, boksing, wrestling og mange fleire sportshendingar. Arenaen er òg kjend over store delar av verda som konsertlokale. Publikumskapasiteten varierer frå type arrangement, men er på om lag 20&nbsp;000.

Madison Square Garden er også namnet på selskapet som eig lokalet, og på fleire av kontraktørselskapa som held arrangement der.

Den første Madison Square Garden vart opna i 1879. Ein ny idrettshall som i all hovudsak skulle nyttast til boksekamper vart opna på same staden i 1890, og vart flytta i 1925. Dagens bygning, som er den fjerde i rekkja, opna 11. februar 1968.

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:nb:Madison Square Garden|Madison Square Garden]]» frå ,  den 3. august 2016.*  
 

## Bakgrunnsstoff
* TheGarden.com offisielt nettstad
Helge Løvland

**Helge Andreas Løvland** () var ein norsk friidrettsutøvar og turnar frå Froland i Aust-Agder. Han vann gullmedaljen i tikampen og kom på femteplass i femkamp under Sommar-OL 1920 i Antwerpen. Løvland vann 11 norske meisterskapstitlar og vart tildelt kongepokalen både i 1918 og 1919. Statsminister Jørgen Løvland var farbror hans.

## Karriere
Løvland var son til ein lærar, kyrkjesongar og gardbrukar i Froland. Sjølv flytta til Kristiania for å gå gymnas, og seinare utdanne seg til offiser. I hovudstaden byrja han å drive med idrett og melde seg inn i IF Ørnulf. Frå 1914 sanka han seg NM-medaljar i friidrettsøvingar som 110 meter hekk, lengdehopp og diskoskasting. I 1918 vart han tildelt kongepokalen for sitt hekkeløp. Året etter vann han fire NM-gull, og fekk som den fyrste utøvaren kongepokal to år på rad. Same året, 1919, vart han tildelt Egebergs Ærespris for sine bragder i friidrett og turn.

Løvland vert framom alt hugsa for tikamp-tevlinga under Sommar-OL 1920 i Antwerpen. Halvvegs i tikampen låg han på fjerdeplass, Brutus Hamilton frå USA var i teten. Etter eit strålande hekkeløp og den etterfylgjande diskoskastinga gjekk Løvland opp i leiinga, før Hamilton vann stavhopp og på ny tok teten. Han beheldt leiinga «da Løvland mislyktes i en av sine spesialøvelser – spydkast». I den tiande og avsluttande øvinga 1500 meter måtte Løvland slå Hamilton med ni sekundar. Han sprang 9,4 sekundar fortare enn US-amerikanaren, og var dermed olympisk meister. Tidlegare i sommarleikane vart Løvland femtemann i femkampen.

Løvland var idrettsinspektør frå 1921 til 1930, deretter generalsekretær i Norges Landsforbund for Idrett og Norges olympiske komité fram til 1940. Under andre verdskrigen sat han fengsla frå 1943 i dei tyske fangeleirane Schildberg og Luckenwalde. Han var sidan idrettskonsulent i Hæren, og frå 1948 til 1955 formann i Forsvarets idrettsråd.

Løvland, som i 1916 var med å stifte Froland Idrettslag, vart av Froland kommune og private sponsorar heidra med eit minnesmerke, avduka i Froland 9. juni 2001.

### Medaljar i norske meisterskap
*1914: Gullmedalje på 110 m hekk og bronsemedalje i lengdehopp
*1917: Gullmedalje på 110 m hekk og sølvmedalje i diskos
*1918: Gullmedaljar på 110 m hekk og i femkamp, sølvmedalje i diskos
*1919: Gullmedaljar på 110 m hekk, lengdehopp, femkamp og tikamp, samt sølvmedalje i diskos
*1920: Gullmedaljar på 110 m hekk, diskos og tikamp

## Kjelder
*Magnus Breili: *Sportsguiden*. Oslo, 1966.
Survival av Grand Funk Railroad

***Survival*** er det fjerde studioalbumet til Grand Funk Railroad, gjeve ut i april 1971 på Capitol Records. Det vart produsert av Terry Knight. Trommeslagaren Don Brewer var ikkje nøgd med trommelyden på albumet, ettersom Knight hadde insistert på at Brewer skulle dekkje til trommene med kjøkkenhandklede slik han hadde sett Ringo Starr gjere i Beatles-filmen *[[Let It Be]]* (1970).

## Innhald




## Musikarar
* Mark Farner – vokal, gitar, munnspel, klaverinstrument
* Mel Schacher – bass
* Don Brewer – vokal, trommer

## Lister
**Album**

**Singlar**

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Survival (Grand Funk Railroad album)|Survival (Grand Funk Railroad album)]]» frå ,  den 3. august 2016.* 
*** oppgav desse kjeldene:*
I'm Your Captain (Closer to Home)

«**I'm Your Captain (Closer to Home)**» er ein song frå 1970 skriven av den amerikanske musikaren Mark Farner og spelt inn av Grand Funk Railroad som siste songen på albumet *[[Closer to Home]]*. Songen er ti minuttar lang og den lengste studioinnspelinga deira. Det er ein av dei mest kjende songane til gruppa, og er komponert som to forskjellige, men tett tilknytte delar. Tittelen har blitt skrive på forskjellige måtar på forskjellige Grand Funk-album, som «**I'm Your Captain**», «**I'm Your Captain/Closer to Home**», «**Closer to Home/I'm Your Captain**», «**Closer to Home (I'm Your Captain)**», og «**Closer to Home**».

## Låtskriving og innspeling
Farner skreiv teksten til songen først. Orda skal ha kome til han midt på natta etter at han hadde bede om inspirasjon til å skrive noko meiningsfullt. Akkordrekkja på «I'm Your Captain» kom til han morgonen etter, og den følgjande dagen tok han songen med seg til bandet.  Dei likte songen raskt, men etter ei stund kom dei ikkje på korleis dei skulle ende den andre delen. Dei fann så ut at dei skulle bruke eit orkester, og leigde inn Tommy Baker, ein arrangør og trompetist som arbeidde med fjernsynsserien *Upbeat*.  Han foreslo at dei skulle forlenge slutten for å lage rom for orkesteret å utvikle seg i, og produsenten Terry Knight henta inn Cleveland Symphony Orchestra for å spele det inn. Bandmedlemmane høyrte aldri den ferdige versjonen før Knight spelte det for dei i heimbyen Flint i Michigan.  Farner nearly cried when he heard it, and Brewer has said "We were just like, 'Wow!'"

## Mottaking
«Closer to Home» vart gjeven ut som singel og vart ein moderat suksess tidleg på hausten i 1970. Han nådde 22. plassen på Billboard Hot 100 og vart den første hitten til gruppa på topp 40 i USA. Han var ein langt større suksess på progressiv rockeradio, som dei i New York. Dette var med på å hjelpe albumet opp til topp 10 på den amerikanske albumlista.

Mange reknar songen som høgdepunktet på albumet, og både Farner og andre rekna det som den beste låten han skreiv. I 1988 kåra lyttarane på New York-stasjonen WNEW-FM songen til den 71. beste songen gjennom tidene, og 20 år seinare, i 2008, rangerte lyttarane av Q104.3 i New York songen som den 112. beste.

Songen finst på mange konsertalbum av Grand Funk, som *[[Mark, Don and Mel: 1969–71]]* frå 1971, *[[Caught in the Act av Grand Funk Railroad|Caught in the Act]]* frå 1975 og *[[Bosnia av Grand Funk Railroad|Bosnia]]* frå 1997. 

Songen er òg blitt spelt av det tyske powermetalbandet Helloween.

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:I&#39;m Your Captain (Closer to Home)|I&#39;m Your Captain (Closer to Home)]]» frå ,  den 3. august 2016.*
Live Album av Grand Funk Railroad

***Live Album*** er det første konsertalbumet til hardrockbandet Grand Funk Railroad, opphavleg gjeve ut på Capitol Records den 16. november 1970. Den første singelen frå albumet, «Mean Mistreater», kom ut 23. november og den andre, «Inside Looking Out», kom ut i januar 1971.

Albumet vart opphavleg gjeve ut som eit dobbeltalbum. Seinare utgåver på CD har kome som både dobbel- og enkelplate. 

## Innspeling og produksjon
Den rå energien frå desse konsertane vart fanga på lydband utan at dei vart miksa på ny eller fiksa for mykje på i studio. Denne «direkte innspelingsmetoden» gjer at det manglar litt på den tekniske biten, men syner bandet slik dei høyrdest ut. 

Plateomslaget syner eit bilete av bandet frå Atlanta International Pop Festival frå 4. juli 1970, men ikkje noko av musikken på albumet vart teken opp der. 

## Utgjeving
Då albumet kom ut vart det slakta av kritikarane, men selde likevel godt. Den populære musikkritikaren Robert Christgau sa om albumet «Eg veit at dei har eit flott publikum. Men eit publikum og eit konsertalbum er ikkje det same--ikkje det same i det heile tatt». Han gav albumet karakteren C-. Ei nyare melding av James Chrispell for Allmusic sa at folk anten elska eller hata albumet. Chrispell skreiv òg at Grand Funk Railroad var av dei mest populære konsertbanda på den tida og at konsertane deira var mektige.

Albumet klatra til femteplassen på ''Billboard'' 200-lista og nådde 17. plassen på R&B Albums-lista. Det var det einaste albumet til bandet som klarte å nå begge desse listene. Albumet selde til gullplate ei veke etter det kom ut, og i 1991 hadde det seld til 2x platinaplate. *Live Album* vart det første og einaste albumet deira som nådde topp 40 på UK Albums Chart, med ein 29. plass. 

## Innhald

### CD-utgåva
CD-utgåva hadde rett rekkefølgje på songane, slik dei vart framførte på konserten i 1970:

## Lister

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Live Album (Grand Funk Railroad album)|Live Album (Grand Funk Railroad album)]]» frå ,  den 3. august 2016.* 
*** oppgav desse kjeldene:*



## Bakgrunnsstoff
* Live Album  at grandfunkrailroad.com
E Pluribus Funk

***E Pluribus Funk*** er det femte studioalbumet til Grand Funk Railroad, gjeve ut i november 1971 på Capitol Records. Som dei førre Grand Funk Railroad-albuma, vart det spelt inn ved Cleveland Recording Company og er det siste albumet deira produsert av Terry Knight. Tittelen er eit ordspel på det tidlegare mottoet til USA, *[[E pluribus unum]]*. Det opphavlege omslaget, designa av Ernie Cefalu, var heilt rundt og dekt av ein sølvaktig film slik at det likna ein mynt. 

## Innhald

## Medverkande
* Mark Farner – orgel, gitar, munnspel, klaverinstrument, vokal
* Mel Schacher – bass, vokal
* Don Brewer – perkusjon, trommer, vokal
* Terry Knight – produsent, plateomslag
* Kenneth Hamann – lydteknikar
* Craig Braun – design
* Tom Baker – arrangør, dirigent

## Lister
**Album**

**Singlar**

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:E Pluribus Funk|E Pluribus Funk]]» frå ,  den 3. august 2016.*  
 

## Bakgrunnsstoff
* Album Review Review of the album at Vista Records
Feelin' Alright?

«**Feelin' Alright?**», òg kalla «**Feeling Alright**», er ein song skriven av Dave Mason frå det engelske rockebandet Traffic frå albumet *[[Traffic av Traffic|Traffic]]* frå 1968. Songen vart gjeven ut som singel og nådde 123. plassen på den amerikanske singellista men nådde ikkje lista i Storbritannia. Songen vart ein hit for fleire andre artistar: Joe Cocker (1969, 69. plassen, og igjen i 1972, 33. plassen), Mongo Santamaría (1969, 95. plass), og Grand Funk Railroad (1971, 54. plass).

## Andre versjonar
Songen er òg blitt spelt inn av :
* 1969 - Three Dog Night (som B-sida til «Celebrate»), Rare Earth, David Ruffin og Rustix
* 1970 - Lulu, Lou Rawls, Chairmen of the Board, Hubert Laws, The 5th Dimension, Little Milton
* 1971 - Gladys Knight & the Pips, Jackson 5 aleine og med Diana Ross, Wade Marcus, Maceo Parker
*1973 - Isaac Hayes, The Undisputed Truth og Mother's Finest
*1978 - The Bar-Kays,  Money Talks
*1992 - Paul Weller
*1994 - Kate Ceberano spelte inn ein versjon i 1994 for albumet *[[Kate Ceberano and Friends]]*.
*2006 - Ohio Players
*2016 - Lauren Bush, 'All My Treasures'.

Andre artistar som har gjeve ut songen er Freddie King, Widespread Panic og The Black Crowes. 

Songen vart nytta i filmen *[[filmen Duets|Duets]]*, sungen av Huey Lewis. Både originalen og Joe Cocker-versjonen er nytta i filmen *[[filmen Flight (2012)|Flight]]* med Denzel Washington.

## Medverkande

### Traffic-versjonen
*Dave Mason - solovokal, gitar
*Steve Winwood - piano, bass, korvokal
*Chris Wood - tenorsaksofon, korvokal
*Jim Capaldi - trommer, perkusjon, korvokal

### Joe Cocker-versjonen
*Solovokal av Joe Cocker
*Gitar av David Cohen
*Bassgitar av Carol Kaye
*Piano av Artie Butler
*Trommer av Paul Humphrey
*Perkusjon av Laudir de Oliveira
*Korvokal av Brenda Holloway, Patrice Holloway and Merry Clayton

Cocker framførte ein «duett» av songen med John Belushi på Saturday Night Live i 1976. 

### Jackson 5-versjonen
*Solovokal av Jermaine, Marlon, Michael og Jackie Jackson
*Korvokal av Michael Jackson, Marlon Jackson, Jermaine Jackson, Tito Jackson og Jackie Jackson
*Instrument av Tito Jackson, Jermaine Jackson og Jackie Jackson

### Grand Funk Railroad-versjonen
*Solovokal og gitar av Mark Farner
*Korvokal og trommer av Don Brewer
*Bassgitar av Mel Schacher

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Feelin&#39; Alright?|Feelin&#39; Alright?]]» frå ,  den 3. august 2016.* 
*** oppgav desse kjeldene:*


## Bakgrunnsstoff
*
Phoenix av Grand Funk Railroad

***Phoenix*** er det sjette studioalbumet til Grand Funk Railroad, gjeve ut 15. september 1972 på Capitol Records. Det vart produsert av Grand Funk og er det første albumet deira som ikkje var produsert av Terry Knight. «Rock & Roll Soul» vart gjeven ut på singel og nådde 29. plassen på ''Billboard'' Hot 100 i 1972.

## Innhald

## Medverkande
* Mark Farner – gitar, munnspel, klaverinstrument, vokal
* Craig Frost – organ, clavinet, cembalo, piano, korvokal
* Doug Kershaw – fiolin, elektrisk fele
* Mel Schacher – bass, vokal
* Don Brewer – trommer, conga, perkusjon, vokal

## Lister
**Album**

**Singlar**

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Phoenix (Grand Funk Railroad album)|Phoenix (Grand Funk Railroad album)]]» frå ,  den 3. august 2016.* 
*** oppgav desse kjeldene:*
Craig Frost

**Craig Frost** () er ein USA-amerikansk klaverspelar, mest kjend som medlem i Bob Seger & The Silver Bullet Band og tidlegare i Grand Funk Railroad. Han spelar orgel, synthesizer og piano. 

Frost kom med i Grand Funk medan dei var ein power trio, og vart eit firemannsband. Grand Funk fekk dei største hittane sine etter at Frost kom med i bandet i 1972. Han skreiv òg songar for Grand Funk saman med trommeslagaren Don Brewer.

Etter Grand Funk Railroad vart oppløyst i 1977, gjekk Frost saman med dei tidlegare Grand Funk-kollegaene Don Brewer og bassisten Mel Schacher og danna det kortvarige bandet Flint. Etter at Flint vart oppløyst kom Frost med i Bob Seger & The Silver Bullet Band, der han var i over to tiår. I 2000-åra har Frost fleire gonger spelt live med Grand Funk igjen. 

## Kjelder


**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Craig Frost|Craig Frost]]» frå ,  den 3. august 2016.*
John Ertzgaard

**John Ertzgaard** () er ein norsk tidlegare friidrettsutøvar av ugandisk opphav, fødd i Nairobi. Han var den beste sprintaren i Noreg i åra frå 1999 til 2004, når han var skadefri, og vann i perioden 2000-05 fire NM-gull på 200 meter og to på 100 m. Ertzgaard var medlem av Raufoss Idrettslag, bortsett frå åra 1995-98 då han representerte oslolaget IK Tjalve.

## Aktiv
Ertzgaard kvalifiserte seg til finalen på 100 meter i junior-verdsmeisterskapen 1994 og enda sist i finalen. Hans personlege rekordar lydde då på 10,73 og 21,41 sekundar på høvesvis 100 m og 200 m. To år seinare forbetra han dei til 10,53 og 21,21. Han pynta 100-meterrekorden til 10,49 i 1997 og 10,48 i 1998, siste året forbetra han seg til 21,13 på 200 m. Alle desse åra stod han heilt i skuggen av Geir Moen.

Den store framgangen kom i 1999. Heile tre gongar sprang Ertzgaard inn til 10,27 sekundar på 100 m, og i Göteborg gjorde han sitt livs løp på 200 m då han vart klokka inn på 20,47 sekundar. Han vann 200-meteren i U23-EM og tok seg til semifinalane på distansen under verdsmeisterskapen i Sevilla.

I 2000 fekk Ertzgaard kongepokalen for sigeren på 200 meter under NM. Han deltok i Sommar-OL 2000 i Sydney, der han vart utslått i forsøka etter ein heller svak 200 meter. Året etter sette han sin endelege personlege rekord på 100 m på 10,26 sekundar i eit stemne i finske Vaasa. Same sesongen prøvde han seg på 400 meter og fekk i september notert 46,80 på Bislett stadion, nasjonalt ei framifrå tid som berre noregsrekordhaldaren Quincy Douglas makta slå den sesongen.

Etter 2002 sleit Ertzgaard ofte med skadar, og han kom aldri tilbake til sitt tidlegare toppnivå, ei heller i sine meir skadefrie periodar. Og nasjonalt vart han parkert av den nye toppsprintaren, innvandraren Jaysuma Saidy Ndure.

Ertzgaard la opp i 2008. Han vart tildelt Norges Friidrettsforbunds fortjenestemedalje i 2004. 

### Medaljar i norske meisterskap
*1996: Sølvmedalje på 200 m – 21,57
*1998: Sølvmedaljar på 100 m – 10,36, og på 200 m – 21,33
*2000: Gullmedaljar på 100 m – 10,43, og på 200 m - 20,70
*2001: Gullmedaljar på 100 m – 10,31, og på 200 m - 21,01
*2003: Gullmedalje på 200 m – 21,27
*2005: Gullmedalje på 200 m – 21,65, sølvmedalje på 100 m – 10,57 
*2007: Sølvmedalje på 200 m – 21,56, bronsemedalje på 100 m – 10,80

### Deltaking i internasjonale meisterskap
*EM 1998 i Budapest: Utslått i mellomheat 100 m (nr 20 – 10,48)
*VM 1999 i Sevilla: Utslått i semifinalane på 200 m (nr 13 – 20,72)
*OL 2000 i Sydney: Utslått i forsøka på 200 m (nr 39 – 21,00)
*VM 2001 i Edmonton: Utslått i kvartfinalane på 100 m (nr 22 -10,25) og 200 m (nr 27-20,88)
*EM 2002 i München: Utslått i semifinalane på 100 m (nr 14- 10,45) og 200 m (nr 16)
*EM 2006 i Göteborg: Utslått i forsøka på 100 m (nr 34- 10,62)

## Kjelder
*friidrett.no

## Bakgrunnsstoff
*
Walk Like a Man av Grand Funk Railroad

«**Walk Like a Man**» er ein song skriven av Don Brewer og Mark Farner og framført av Grand Funk for albumet *[[We're an American Band]]* frå 1973. Songen vart gjeven ut på singel og nådde 16. plassen på den kanadiske singellista og 19. plassen på ''Billboard'' Hot 100 i 1974.

Song vart produsert av Todd Rundgren.

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Walk Like a Man (Grand Funk Railroad song)|Walk Like a Man (Grand Funk Railroad song)]]» frå ,  den 4. august 2016.* 
*** oppgav desse kjeldene:*
We're an American Band

***We're An American Band*** er det sjuande studioalbumet av det amerikanske hardrockbandet Grand Funk Railroad, her berre kalla Grand Funk. Albumet kom ut på Capitol Records den 15. juli 1973 og selde til gullplate i USA litt over ein månad etter det kom ut. Det vart gjeve ut to singlar frå albumet. Den første singelen, «We're an American Band», kom ut 2. juli 1973 og den andre, «Walk Like a Man», kom ut den 29. oktober 1973. Begge singlane vart sungen av trommeslagaren Don Brewer.

Plateomslaget var opphavleg dekt i ein gullfarga folie på utsida og dei første platene var trykt i klår, mørkegul vinyl. Albumet har sidan blitt gjeven ut i mange format. Ein kvadrofonisk miks av albumet vart gjeve ut på 8-spors lydband. 

Albumet ligg på 200. plass på lista til National Association of Recording Merchandisers (NARM) over dei 200 definitive albuma gjennom tidene. 

## Innspeling og produksjon
*We're an American Band* var det første samarbeidet til gruppa med produsenten og lydteknikaren Todd Rundgren. Rundgren og bandet spelte inn albumet i Criteria Studios i Miami i Florida den 13.-15. juni 1973. Rundgren produserte òg det neste albumet deira, *[[Shinin' On]]* (1974), før bandet byta til Jimmy Ienner.

Den originale vinylplata, og singelen «We're an American Band», kom ut på gjennomsiktig, gul vinyl, symbolsk for «gullplate». På etiketten stod det ei melding til lyttarane om å spele «at full volume». 

## Mottaking
*We're an American Band* vart det albumet av bandet som vart best motteken av kritikarane så langt. Robert Christgau gav albumet B-, den høgaste karakteren han hadde gjeve eit Grand Funk Railroad-album til då. Ei moderne melding av albumet av William Ruhlmann for Allmusic sa at albumet var ulikt det bandet vanlegvis hadde gjort, hovudsakleg på grunn av produksjonen til Todd Rundgren og at Don Brewer stadig song meir av songane. Ruhlmann sa òg at albumet høyrdest meir profesjonelt ut enn dei førre albuma.

## Innhald

**2002 reissue bonus tracks:9-12**

## Medverkande
*Etter plateomslaget*

* Mark Farner – vokal, gitar, akustisk gitar, conga; elektrisk piano på «Creepin»
* Craig Frost – orgel, clavinet, elektrisk piano, Moog
* Mel Schacher – bass
* Don Brewer – vokal, trommer, perkusjon

## Produksjon
* Todd Rundgren – produsent, lydteknikar
* Seth Snyder – assisterande lydteknikar
* Lynn Goldsmith & Andrew Cavaliere – Plateomslag
* Lynn Goldsmith – fotografi
* John Hoernle – kunstnarisk leiar
* Andrew Cavaliere – management

## Lister

**Singlar**

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:We&#39;re an American Band|We&#39;re an American Band]]» frå ,  den 3. august 2016.* 
*** oppgav desse kjeldene:*
Todd Rundgren

**Todd Harry Rundgren** () er ein USA-amerikansk multi-instrumentalist, låtskrivar og plateprodusent. Han er hylla for den første delen av karrieren sin for både sine eigne songar og produksjonsarbeidet han gjorde for andre artistar. Han fekk gullplate for det doble soloalbumet *[[Something/Anything?]]* i 1972. Han har skapt eit mangfald av innspelinga både som soloartist og som medlem av Utopia. Rundgren har ofte vore tidleg ute med nyskapande innspelingsteknologiar.

I 1970- og 1980-åra var Rundgren lydteknikar og/eller produsent for mange kjende album av andre artistar, som The Band-albumet *[[Stage Fright]]* (1970), Badfinger sitt *[[Straight Up]]* (1971), Grand Funk Railroad sitt *[[We're an American Band]]* (1973), New York Dolls sitt *[[New York Dolls av New York Dolls|New York Dolls]]* (1973), Hall & Oates sitt *[[War Babies av Hall & Oates|War Babies]]* (1974), Meat Loaf sitt *[[Bat Out of Hell]]* (1977) og XTC sitt *[[Skylarking]]* (1986). I 1980- og 1990-åra førte interessa hans for video og datamaskinar til at hans «Time Heals» (1981) vart den åttande musikkvideoen som vart spelt på MTV, og «Change Myself» (1991) var animert av Rundgren på ein Amiga.

Dei mest kjende songane hans er «Hello It's Me» og «I Saw the Light» frå 1972, som ofte vert spelt på radiostasjonar som spelar classic rock, og singelen «Bang the Drum All Day» frå 1983, som vert nytta på mange idrettsarrangement, i reklamefilmar og i filmtrailerar. «Couldn't I Just Tell You» er mindre kjend, men har hatt stor innverknad på artistar innan powerpop.

## Diskografi
* *[[Runt av Todd Rundgren|Runt]]* (1970)
* *[[Runt. The Ballad of Todd Rundgren]]* (1971)
* *[[Something/Anything?]]* (1972)
* *[[A Wizard, a True Star]]* (1973)
* *[[Todd av Todd Rundgren|Todd]]* (1974)
* *[[Initiation av Todd Rundgren|Initiation]]* (1975)
* *[[Faithful av Todd Rundgren|Faithful]]* (1976)
* *[[Hermit of Mink Hollow]]* (1978)
* *[[Healing av Todd Rundgren|Healing]]* (1981)
* *[[The Ever Popular Tortured Artist Effect]]* (1982)
* *[[A Cappella av Todd Rundgren|A Cappella]]* (1985)
* *[[Up Against It! av Todd Rundgren|Up Against It!]]* Recorded 1988; released 1997 (Japan only)
* *[[Nearly Human]]* (1989)
* *[[2nd Wind]]* (1991)
* *[[No World Order]]* (1993)
* *[[The Individualist]]* (1995)
* *[[With a Twist...]]* (1997)
* *[[One Long Year]]* (2000)
* *[[Liars av Todd Rundgren|Liars]]* (2004)
* *[[Arena av Todd Rundgren|Arena]]* (2008)
* *Todd Rundgren's Johnson* (2011)
* *[[(re)Production]]* (2011)
* *[[State av Todd Rundgren|State]]* (2013)
* *[[Global av Todd Rundgren|Global]]* (2015)
* *Runddans* (2015)

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Todd Rundgren|Todd Rundgren]]» frå ,  den 4. august 2016.* 
*** oppgav desse kjeldene:*

## Bakgrunnsstoff

* 
* 
*
Bad Time

«**Bad Time**» er ein song skriven av Mark Farner og framført av Grand Funk for albumet *[[All the Girls in the World Beware!!!]]* frå 1974. Songen vart gjeve ut på singel og nådde fjerdeplassen på *[[Billboard Hot 100]]* 7.–14. juni 1975. 

Songen var produsert av Jimmy Ienner og arrangert av Tony Camillo. Han var den fjerde singelen til gruppa som nådde topp 10 i USA og den siste topp 40-hitten deira. 

«Bad Time» var den siste utgjevinga til bandet under namnet «Grand Funk», før det gjekk attende til det gamle namnet «Grand Funk Railroad».

## Lister

### Vekeslister

### Årslister

## Andre versjonar
* The Jayhawks spelte inn ein versjon av songen i 1995 på albumet *[[Tomorrow the Green Grass]]*. Denne nådde 40. plassen på UK Singles Chart.
* Guns N' Roses spelte songen under Use Your Illusion-turneen tidleg i 1990-åra.

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Bad Time|Bad Time]]» frå ,  den 4. august 2016.* 
*** oppgav desse kjeldene:*


## Bakgrunnsstoff
* Tekstar
Some Kind of Wonderful av Soul Brothers Six

«**(She's) Some Kind of Wonderful**» er ein song skriven av John Ellison og først gjeven ut av gruppa hans, Soul Brothers Six, i 1967. Singelen nådde 91. plassen på den amerikanske ''Billboard'' Hot 100. 

Han er ikkje knytt til den andre songen med same namn skriven av Gerry Goffin og Carole King (og spelt inn av mellom andre the Drifters og Marvin Gaye).

## Andre versjonar
*The Fantastic Johnny C spelte inn songen i 1968 og nådde 87. plassen på *Billboard* Hot 100.
*I 1974 spelte Grand Funk Railroad inn songen for albumet *[[All the Girls in the World Beware!!!]]*. Denne versjonen nådde tredjeplassen på *Billboard* Hot 100 den 22. februar 1975, og 74. plassen på årslista til Billboard's Hot 100 for 1975.
*Det britiske soulbandet Q-Tips (med songarne og gitaristen Paul Young) spelte inn ein versjon av songen i 1980 på debutalbumet. Denne var feilaktig tilskriven Goffin og King.
*Conway Twitty gav ut ein versjon av songen i 1977 på albumet *Play Guitar Play*.
*Buddy Guy gav ut ein versjon av songen i 1993 på albumet *[[Feels Like Rain]]*.
*Huey Lewis and the News fekk ein hit med sin eigen versjon av songen, frå albumet *[[Four Chords & Several Years Ago]]* i 1994.
*Little Milton og Delbert McClinton samarbeidde om ein versjon for Milton-albumet *Welcome to Little Milton* i 1999.
*Toploader gav ut ein versjon i 2002 på albumet *[[Magic Hotel]]*.
*Joss Stone gav ut ein versjon i 2003 på debutalbumet *[[The Soul Sessions]]*.

## Lister

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Some Kind of Wonderful (Soul Brothers Six song)|Some Kind of Wonderful (Soul Brothers Six song)]]» frå ,  den 4. august 2016.* 
*** oppgav desse kjeldene:*
Shinin' On

***Shinin' On*** er det åttande albumet til Grand Funk Railroad, gjeve ut i 1974. Det var ikkje ein like stor suksess som føregjengaren, *[[We're an American Band]]* (1973), men nådde femteplassen på albumlista i USA og selde til gullplate. Den første singelen, ein coverversjon av «The Loco-Motion», nådde toppen av singellista i USA. Det originale plateomslaget vart laga i bi-visuell 3D og kom med 3D-briller så ein kunne sjå effekten. Det vart laga ein kvadrofonisk miks av albumet på 8-spors lydband. Tittelsongen vart nytta i *[[The Simpsons]]* i episoden «Homerpalooza» den 19. mai 1996.

## Innhald

## Medverkande
* Mark Farner – gitar, gitarrón, munnspel, orgel, vokal
* Craig Frost – orgel, clavinet, moog, piano, mellotron, korvokal
* Mel Schacher – bassgitar
* Don Brewer – trommer, perkusjon, vokal
* Todd Rundgren – produsent, gitar, korvokal
* David Lesage – lydteknikar

## Lister
**Album**

**Singlar**

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Shinin&#39; On|Shinin&#39; On]]» frå ,  den 4. august 2016.* 
*** oppgav desse kjeldene:*
Jimmy Ienner

**Jimmy Ienner** (fødd kring 1945) er ein USA-amerikansk plateprodusent, mest kjend for å ha produsert plater av artistar som Bay City Rollers, The Raspberries og Three Dog Night. 

Han var musikkprodusent for filmen *[[Dirty Dancing]]* i 1987 og det tilhøyrande filmmusikkalbumet. Albumet låt 18 veker på toppen av ''Billboard'' 200 og selde til 11x platinaplate, og meir enn 39 millionar eksemplar verda over. 

Han har delteke på 85 gull- og platinaalbum, og fått fleire Grammyprisar og to Oscarprisar, inkludert ein for filmmusikken til *Dirty Dancing*. Han arbeidde òg med musikken til filmane *The Big Chill*, *White Men Can’t Jump* og *[[Sister Act]]*.

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Jimmy Ienner|Jimmy Ienner]]» frå ,  den 4. august 2016.* 
*** oppgav desse kjeldene:*
* *Dirty Dancing*, The E! True Hollywood Story
* http://top40-charts.com/news.php?nid=21853&string=Omarion



## Bakgrunnsstoff
* 
* Offisiell nettstad
Tony Camillo

**Tony Camillo** () var ein USA-amerikansk plateprodusent, orkestrator og arrangør. 

Han har arbeidd på mange soul-, pop- og discoinnspelingar i 1960- og 1970-åra, mellom anna innspelingar av Dionne Warwick, Eric Carmen, The Stylistics, Dazz Band, Millie Jackson, Chambers Brothers, Peaches & Herb, Sha Na Na, Grand Funk Railroad, Stevie Wonder, The 5th Dimension, Martha Reeves, The Supremes, Parliament og Tommy James. 

Han var medprodusent og arrangør på Gladys Knight and The Pips-hitten «Midnight Train to Georgia» i 1973. For denne fekk han ein Grammy.  Han var òg medlåtskrivar og produsent på hitten deira «I Feel A Song», som nådde toppen av Billboard R&B-lista (21. plassen på poplista).

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Tony Camillo|Tony Camillo]]» frå ,  den 4. august 2016.* 
*** oppgav desse kjeldene:*
All the Girls in the World Beware!!!

***All the Girls in the World Beware!!!*** er det niande studioalbumet av det amerikanske hardrockbandet Grand Funk Railroad. Albumet vart gjeve ut på Capitol Records i desember 1974 og vart det andre albumet til gruppa det året. Den første singelen frå albumet, «Some Kind of Wonderful», kom ut 16. desember 1974, og oppfølgjaren, «Bad Time», kom ut 24. mars 1975. Ein kvadrofonisk miks av albumet kom ut på 8-spors lydband. 

## Innspeling og produksjon
*All the Girls in the World Beware!!!* vart spelt inn i the Swamp, eit studio som tilhøyrde Mark Farner og låg på farmen hans i Parshallville i Michigan. Lydteknikar på innspelinga var Shelly Yakus med assistanse frå Kevin Ayers og Rod O'Brien. Produsent på albumet var Jimmy Ienner. Ienner arbeidde med mange pop- og rockeartistar, som Three Dog Night, Raspberries og Bay City Rollers. Ienner arbeidde seinare på filmen *[[Dirty Dancing]]* i 1987. 

Alle utanom om to songar på albumet vart skrivne av bandmedlemmane, og dei fleste var skrivne av Mark Farner. På fleire av songane var òg Craig Frost medlåtskrivar.

Plateomslaget bestod av andleta til bandmedlemmane manipulert over kroppane til dei kjende kroppsbyggarane Arnold Schwarzenegger og Franco Columbu.

## Innhald

## Medverkande

* Mark Farner – vokal, gitar, perkusjon
* Craig Frost – orgel, klaverinstrument, perkusjon, korvokal
* Mel Schacher – bass
* Don Brewer – vokal, trommer, perkusjon
* Jimmy Ienner – produsent
* Shelly Yakus – lydteknikar
* Kevin Ayers – assisterande lydteknikar
* Rod O'Brien – assisterande lydteknikar
* Tony Camillo – stryke- og blåsearrangement

## Lister
**Album**

**Singlar**

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:All the Girls in the World Beware!!!|All the Girls in the World Beware!!!]]» frå ,  den 4. august 2016.* 
*** oppgav desse kjeldene:*
Caught in the Act av Grand Funk Railroad

***Caught in the Act*** er det andre konsertalbumet til Grand Funk Railroad. Det vart gjeve ut i august 1975 på Capitol Records som eit dobbeltalbum. Albumet vart teke opp på turnéen deira i 1975. Med på innspelinga var The Funkettes — Lorraine Feather og Jana King.

2003-utgåva vart korta ned for å få plass på ei enkel CD-plate. Den 2:47 lange «Introduction» er borte, men både «T.N.U.C» og «Gimme Shelter» er lengre enn på originalen. Applaus frå publikum mellom songane er korta ned. 

## Innhald

## Medverkande

* Mark Farner – orgel, elektrisk gitar, munnspel, vokal
* Craig Frost – perkusjon, klaverinstrument, korvokal
* Mel Schacher – bassgitar, korvokal
* Don Brewer – trommer, perkusjon, vokal
* Funkettes Group (Lorraine Feather og Jana King) – korvokal

## Lister

**Album**

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Caught in the Act (Grand Funk Railroad album)|Caught in the Act (Grand Funk Railroad album)]]» frå ,  den 4. august 2016.* 
*** oppgav desse kjeldene:*
Good Singin', Good Playin'

***Good Singin', Good Playin***' er det siste studioalbumet til Grand Funk Railroad i 1970-åra, gjeve ut på MCA Records (MCA 2216) i 1976.

Bandet var i røynda oppløyst, men etter at Frank Zappa uttrykte interesse i å produsere eit album for dei, kom dei saman att for å prøve å spele inn eit album. Albumet vart spelt inn i 1976 for MCA Records. Zappa spelte òg sologitar på albumet, på songen «Out to Get You». Sjølv om kombinasjonen verka bisarr, sa Grand Funk-trommeslagaren Don Brewer  «Heile synspunktet hans på kva rock and roll handlar om er i houvdsak det same som vårt... Hald det så enkelt som mogeleg og bruk så mykje ballar som mogeleg.»  Zappa sa «Alt eg gjorde var på ein dokumentar-aktig måte lage ei plate som fortel deg nøyaktig korleis dei høyrdest ut. For første gongen på plate kan ein høyre Grand Funk Railroad ... og dei er fantastisk, fan-tastisk med ein F tre gonger så stor som deg!» Den første dagen dei var i studio for å leggje på ekstraspor, så valde Grand Funk å gå frå kvarandre att, og Zappa var oppe til kl. 04 om morgonen for å overtale dei om å bli.

Albumet vart ikkje ein kommersiell suksess og nådde berre 52. plassen på ''Billboard'' Top 200.

## Innhald

## Medverkande
* Mark Farner – gitar, vokal; piano på «Don't Let 'Em Take Your Gun»
* Frank Zappa – gitar på «Out to Get You» og «Can You Do It», korvokal på «Rubberneck», produsent
* Craig Frost – klaverinstrument, korvokal
* Mel Schacher – bass, korvokal
* Don Brewer – trommer, perkusjon, vokal

## Lister
**Album**

**Singlar**

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Good Singin&#39;, Good Playin&#39;|Good Singin&#39;, Good Playin&#39;]]» frå ,  den 4. august 2016.* 
*** oppgav desse kjeldene:*
Isstormen i Nord-Amerika januar 1998

**Isstormen i Nord-Amerika januar 1998** var ein isstorm som råka Ontario, Quebec og New Brunswick i Canada og New York, nordlege New Hampshire og Vermont og mykje av Maine i USA i januar 1998. Sjølve isstormen vara mellom 5.–9. januar. Til saman døydde  44 menneske i Canada og USA som ei fylgje av isstormen.

I Canada vart fleire enn 1 000 straumstolpar og -master rivne over ende og éin million menneske i Quebec miste straumen for mange dagar. Nokre miste straumen for fleire veker. Mange haddde vanskar med oppvarminga av husa sine.

## Kjelder
Born to Die av Grand Funk Railroad

***Born to Die*** er eit studioalbum frå 1976 av Grand Funk Railroad.

Albumet var eit lite steg til sides for den livlege og kjepphøge haldninga som hadde vore dominerande på dei førre albuma deira, som *[[All the Girls in the World Beware!!!]]* (1974), og fokuserte på mørkare innhald både musikalsk og tekstmessig. Tekstane omhandla død, politikk og personlege forhold. Tittelsporet vart skriven av Farner til minne om syskenbarnet som døydde i ei motorsykkelulukke. Den livlegare popsingelen «Sally» vart gjeven ut 3. april og var skriven av Mark Farner for kjærasten hans på den tida, skodespelaren Sally Kellerman.

## Innhald

## Medverkande
* Mark Farner – gitar, vokal
* Alan Boguslavsky – rytmegitar (på 2, 4, 5, 8)
* Craig Frost – klaverinstrument, korvokal
* Mel Schacher – bass
* Don Brewer – trommer, perkusjon, vokal
* Jimmy Hall – saksofon, munnspel
* Donna Hall – korvokal

## Lister

**Singlar**

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Born to Die (Grand Funk Railroad album)|Born to Die (Grand Funk Railroad album)]]» frå ,  den 4. august 2016.* 
*** oppgav desse kjeldene:*
Grand Funk Lives

***Grand Funk Lives*** er eit studioalbum av Grand Funk Railroad frå 1981. Det var det første albumet deira sidan dei vart oppløyst første gongen i 1976. Sjølv om det vert rekna som eit gjenforeiningsalbum, var ikkje bassisten Mel Schacher eller klaverspelaren Craig Frost med lenger.

Songen «Queen Bee» vart nytta i animasjonsfilmen *[[filmen Heavy Metal|Heavy Metal]]* i 1981. 

## Innhald

## Medverkande
* Mark Farner – gitar, piano, vokal
* Lance Duncan Ong – klaverinstrument, synthesizer
* Dennis Bellinger – bass, vokal
* Don Brewer – trommer, vokal

## Lister
**Album**

**Singlar**

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Grand Funk Lives|Grand Funk Lives]]» frå ,  den 4. august 2016.* 
*** oppgav desse kjeldene:*
What's Funk?

***What's Funk?*** er eit studioalbum frå 1983 av Grand Funk Railroad. Det var det siste studioalbumet deira med originale songar. 

## Innhald

## Medverkande
* Mark Farner - vokal, gitarar, klaverinstrument
* Don Brewer - vokal, trommer, perkusjon
* Dennis Bellinger - korvokal, bass
* Gary Lyons - produsent (spor 1, 4, 6, 8, 9, 10)
* Cliff Davies - produsent (spor 2, 3, 5, 7)

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:What&#39;s Funk?|What&#39;s Funk?]]» frå ,  den 4. august 2016.* 
*** oppgav desse kjeldene:*
European Extremely Large Telescope

**European Extremely Large Telescope** (**E-ELT**) er eit jordbasert astronomisk teleskop under bygging på Cerro Armazones i Chile for Det europeiske sørobservatoriet (ESO). Det vil ha ein hovudspegel på 39 meter sett saman av 798 sekskanta delspeglar på 1,4 meter, og ein andrespegel på 4 meter. Det vil liggja på ei høgd på 3&nbsp;060 meter over havet og vil etter planen kunna gjera dei fyrste observasjonane i 2024.

Mellom måla til teleskopet er å ta dei fyrste bileta av jordlike planetar i det levelege området kring andre stjerner.

## Kjelder

* ''The European Extremely Large Telescope'' - ESO

## Bakgrunnsstoff

*
Jimmy Hall

**Jimmy Hall** () er ein USA-amerikansk songar, mest kjend som frontmann og munnspelspelaren i Southern rock-gruppa Wet Willie.

Hall var fødd i Birmingham i Alabama, og voks opp i Mobile i Alabama. Han var med å starte Wet Willie i 1970 og dei hadde suksess i 1970-åra. I 1980 fekk han ein hitt som soloartist med singelen «I'm Happy that Love Has Found You» (US #27). I mai 1982 nådde Hall 77. plassen med songen «Fool For Your Love». I 1985 song han solovokal på Jeff Beck-albumet *[[Flash av Jeff Beck|Flash]]*, og vart nominert til ein Grammy-pris for framføring. Hall har òg turnert med Hank Williams jr., der han har spelt saksofon og munnspel.

## Diskografi
**Touch You* (Epic Records, 1980) US #183
**Cadillac Tracks* (Epic, 1982)
**Rendezvous with Blues* (Capricorn Records, 1996)
**Triple Trouble*  (Telarc, 2003) med Tommy Castro, Lloyd Jones, Tommy Shannon, Chris Layton
**All Night All Stars* (Capitol Records, 2003) 
*"the Mighty Jeremiahs" (Ear X-tacy Records, 2005), med Greg Martin, Mark Hendricks, Jon McGee
**Build Your Own Fire* (Zoho Records, 2007)
**Shoals Rhythm Collective* (Music Avenue, 2007)

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Jimmy Hall|Jimmy Hall]]» frå ,  den 4. august 2016.*  
 

## Bakgrunnsstoff
*Offisiell nettstad
*[ Jimmy Hall] på Allmusic.com
Fusjon

**Fusjon** kan visa til:

* Kjernefusjon, ein kjernefysisk reaksjon
* Fusjonsenergi, kraftproduksjon basert på kjernefusjon
* Fusjon i finans
Cliff Davies

**Clifford «Cliff» Davies** () var ein britisk trommeslagar, låtskrivar og produsent.

## Karriere

Davies starta karrieren sin i Roy Young Band tidleg i 1970-åra, før han vart med i den andre inkarnasjonen av det britiske jazzrockbandet If frå 1972 til 1975. Han spelte på fire album av bandet. Etter If vart oppløyst byrja Davies å spele med den amerikanske hardrockgitaristen Ted Nugent frå 1975 til 1982 som trommeslagar, produsent og/eller medprodusent på alle Nugent-innspelingane i den perioden. Som produsent samarbeidde han stundom med Lew Futterman, som òg hadde produsert If.

I 1980-åra arbeidde han for Next City Productions, òg eigd av Futterman, i New York City og spelte inn plater med mellom andre Grand Funk Railroad. Sidan seint i 1990-åra heldt han til i Atlanta og arbeidd som piano- og trommelærar. Davies vart funnen død i heimen sin 13. april 2008 etter å ha skote seg sjølv. 

## Diskografi

### Med If
* *[[Waterfall av If|Waterfall]]* (1972) 
* *[[Double Diamond av If|Double Diamond]]* (1973)
* *[[Not Just Another Bunch of Pretty Faces]]* (1974) 
* *[[Tea Break Over, Back on Your 'Eads]]* (1975)

### Med Ted Nugent
* *[[Ted Nugent av Ted Nugent|Ted Nugent]]* 
* *[[Free-for-All av Ted Nugent|Free-for-All]]*
* *[[Cat Scratch Fever]]*
* *[[Double Live Gonzo]]*
* *[[Weekend Warriors av Ted Nugent|Weekend Warriors]]*
* *[[State of Shock av Ted Nugent|State of Shock]]*
* *[[Scream Dream]]*
* *[[Intensities in 10 Cities]]*

### Andre
* *Whitehorn* (1974) - Geoff Whitehorn
*  In the Red (1983) - Fist

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Cliff Davies|Cliff Davies]]» frå ,  den 4. august 2016.* 
*** oppgav desse kjeldene:*


## Bakgrunnsstoff
* Rock and Roll Remembers Foundation 
* Biografi av Bruce Jeansonne