High Voltage (1976)

***High Voltage*** er det første internasjonale albumet som det australske hardrockbandet AC/DC gav ut. Det inneheld songar frå dei to første albuma deira, som berre kom ut i Australia: *[[High Voltage (1975)|High Voltage]]* og *[[T.N.T. av AC/DC|T.N.T.]]* (begge frå 1975).

Albumet vart opphavleg gitt ut internasjonalt den 14. mai 1976 i Storbritannia på Atlantic Records og i USA på ATCO Records, og denne utgåva av *High Voltage* har vist seg å vera populær, og selde tre millionar einingar berre i USA. Til å byrja med vart albumet likevel slakta av enkelte kritikarar ved utgivinga, inkludert ei melding av *[[Rolling Stone]]*-skribenten Billy Altman som kalla det eit «tidenes lågpunkt» for hardrock-sjangeren. Albumet vart gitt ut på nytt i 2003 som ein del av serien *AC/DC Remasters*.

## Bakgrunn
I desember 1975 signerte den britiske sjefen til Atlantic Records, Phil Carson, AC/DC til ein verdsomspennande avtale. Dei to første albuma deira, *High Voltage* og den meir hardtslåande *T.N.T.*, hadde vore hittar i heimlandet Australia singelen «It's a Long Way to the Top (If You Wanna Rock 'n' Roll)» nådde 5. plassen og no vart det lagt planar for at bandet skulle turnera i England i 1976. Gruppa hadde allereie spelt inn sin neste singel «Jailbreak» (som dei hadde spelt inn ein musikkvideo til) og hadde allereie byrja innspelinga av sin tredje LP *[[Dirty Deeds Done Dirt Cheap]]* då dei i april 1976 flaug ut på sin første britiske turné. Den internasjonale utgåva inneheldt berre to spor frå den australske *High Voltage*-utgivinga «She's Got Balls» og «Little Lover» medan resten av låtane var henta frå *[[T.N.T. av AC/DC|T.N.T.]]* Bandet kom til Storbritannia midt i den gryande pønkrørsla, med band som Sex Pistols og The Damned i spissen. AC/DC var eigentleg aldri ein del av rørsla, men vart feilaktig identifisert slik av nokre observatørar, som gitaristen Angus Young fortalde til Alan Di Perna i *[[Guitar World]]* i 1993:

I 2010 sa Malcolm Young seg samd og sa til Phil Alexander i *[[magasinet Mojo|Mojo]]*: «Pønkrock var berre ein mote. ... Den forandra ikkje musikken; han forandra moten, og det er i botn og grunn alt han er». I eit 1977-intervju på ABC-programet *[[TV-serien Countdown i Australia|Countdown]]* insisterte Bon Scott: «Me trekkjer større folkemengder enn dei. Eg meiner, me har tilhengjarane våre her. Det er ikkje ny bølgje, det er ikkje pønk, det er berre folk som liker bandet vårt. Me trudde ærleg talt at pønken og new wave-greia kunne øydeleggja litt for oss, men det har det ikkje gjort i det heile. Det var ein stor kjepphest, akkurat som alt anna, ein stor kjepphest ei stund. ... Det viktigaste med det er at det gav rockemusikken eit skikkeleg spark i magen.»

## Innspeling
«It's a Long Way to the Top (If You Wanna Rock 'n' Roll)» vart redigert ned frå ein lengre jam av produsenten George Young (storebror til gitaristen Malcolm Young og Angus) og inkluderinga av sekkepipe var ideen hans for å gi låten ein ekstra dynamikk. Songaren Bon Scott hadde spelt i eit pipeband i tenåra, så George foreslo at han skulle spela sekkepipe på songen, utan å innsjå at Scott hadde vore trommeslagar, ikkje sekkepipespelar. Uansett, Scott - som kunne spela blokkfløyte  lærte seg instrumentet og heldt fram med å spela pipene på scena med bandet i fleire år. I Murray Engleheart-boka *AC/DC: Maximum Rock & Roll* seier tidlegare manager Michael Browning at sekkepipa vart Scott sin bane: «Eg trur dei truleg la meir press på han enn noko anna eg kan tenkja meg! Dei fungerte alltid aldri. Det er eit vanskeleg instrument å tima til gitarar, fordi du pumpar dei og dei slår inn når posen er full veldig vanskeleg å tima til gitarar.» Songen «T.N.T.» var òg George Young sin idé, lagt til etter at han høyrde Angus improvisera «oi»-songen for seg sjølv, og foreslo at han skulle spela den inn.

Produksjonsteamet beståande av George Young og Harry Vanda var avgjerande for utviklinga av stilen til AC/DC. Vanda var ein bandkamerat av Young i The Easybeats, og dei to var hovudlåtskrivarane av The Easybeats sine seinare hittar, inkludert deira internasjonale hit «Friday on My Mind». I boka *Highway to Hell: The Life and Times of AC/DC Legend Bon Scott*, fortel Chris Gilbey, som var promoter hos Albert Productions på den tida, til forfattaren Clinton Walker: «Det George og Harry lærte meg, som produsent, var at viss du har eit godt rytmespor, har du byrjinga på ei plate. Viss du ikkje har det, har du ingenting.» I dei same memoarane stadfestar Michael Browning: «George og Harry sitt viktigaste kriterium var rytme, det heile måtte berre kjennast rett. Viss du lyttar til desse platene i dag, kjennest dei bra ut.»

## Komposisjon
Det andre albumet til AC/DC, *T.N.T.*, var eit gjennombrot for bandet komposisjonsmessig og lydmessig, og inneheldt meir av dei doble gitaråtaka som bandet skulle bli kjent for, og dette kan forklara kvifor berre to songar vart inkluderte frå det glamrock-prega debuten frå 1975. «She's Got Balls» (om ekskona til Scott, Irene) var den første songen som Scott og Young-brørne sette saman, medan «Little Lover» hadde vore ein song Malcolm hadde pusla med sidan han var rundt 14 år og hadde opphavleg tittelen «Front Row Fantasies» (Scott hevda å ha skrive songen om Angus). «Can I Sit Next to You Girl» kom før Scott kom inn i bandet, og vart spelt inn som singel med tidlegare vokalist Dave Evans; han har eit anna arrangement og litt annan tekst enn originalversjonen. Han varer òg nesten eit minutt lenger. I 1993 delte Angus Young opphavet til tittelsporet med Vic Garbarini frå *Guitar For the Practicing Musician*: «Eg hugsar at eg sat heime ein kveld før eg gjekk i studio og leika med nokre akkordar, og eg tenkte plutseleg, la oss prøva å spela...A...C...D...C. Det høyrdest bra ut. Og så tenkte eg AC/DC...power...'High Voltage'! Eg song refrenget til bror min i studio, og han syntest det høyrdest bra ut.» Tekstmessig inneheld LP-en Bon Scott sine soger om både det gode og det dårlege ved rock and roll-livsstilen, og åtvarar aspirerande musikarar om at «det er vanskelegare enn det ser ut» («It's a Long Way to the Top»), men òg trassig å fortelja den moralske majoriteten om å «halda dei moralske standardane sine, for det er ei skitten løgn» («Rock 'n' Roll Singer»). I 1994 noterte biografen Clifton Walker at Scott «praktisk talt innkapsla heile livet sitt» i begge songane. Teksten til «The Jack» (nokre gonger med tittelen «(She's Got) The Jack») vart utvikla av Scott som vart inspirert av eit brev Malcolm Young fekk under ein turné i Adelaide. Brevet, frå ei kvinne i Melbourne, antyda at Malcolm hadde gitt henne ein kjønnssjukdom, sjølv om han hevdar at då han vart testa, var han rein. Den originale teksten var langt meir eksplisitt enn dei som høyrest på albumet, som han medvite tona ned i tilfelle songen vart spelt på radio. Den bravado-drivne «Live Wire», som òg var seksuelt suggestiv, vart konsertopnaren deira i fleire år.

## Utgivingar
Den internasjonale utgåva av *High Voltage* hadde òg to ulike plateomslag frå originalen: det eine hadde eit bilete av Angus Young slik han dukka opp på coveret til den tyske singelen «It's a Long Way to the Top (If You Wanna Rock 'n' Roll)». Eit alternativt cover vart brukt på den europeiske utgivinga. Dei fleste utgåvene av det internasjonale albumet har ein versjon av «It's a Long Way to the Top» som er kortare enn den opphavlege albumversjonen. Den fullstendige versjonen er 5:10, medan den redigerte versjonen forkortar det siste refrenget slik at sporet blir tona ut tidleg ved 5:01. Vinylutgåver av det internasjonale albumet inneheld den redigerte versjonen. Den ommastra CD-en frå 1994 på Atco Records erstatta den redigerte versjonen av songen med full lengd. Den ommastra CD-en frå 2003 på Epic Records gjekk tilbake til den redigerte versjonen.

### Bruk i popkulturen
Låten «T.N.T.» er brukt i *[[Tony Hawk's Pro Skater 4]]*.

High Voltage Arc i den sjuande delen av *[[Jojo's Bizarre Adventure]]*: *Steel Ball Run* av Hirohiko Araki er ein referanse til dette albumet og songen.

## Mottaking

Albumet fekk blanda kritikk då det vart gitt ut i USA. *[[magasinet Billboard|Billboard]]* tok det med i spalta si om tilrådde plater, og kalla det ei blanding av Led Zeppelin og Sensational Alex Harvey Band. Albumet vart likevel sabla ned av Billy Altman i den berykta meldinga hans for *Rolling Stone*: «Dei som er opptekne av framtida til hardrocken, kan trøysta seg med at med utgivinga av det første amerikanske albumet frå desse australske utselde-meistrane, har sjangeren nådd det absolutte lågmålet sitt. Vokalisten Bon Scott spyttar ut vokalen sin med ein verkeleg irriterande aggresjon som vel er den einaste måten å gjera det på når alt du bryr deg om er å vera ei stjerne slik at du kan få deg eit ligg kvar kveld. Dumskap plagar meg. Kalkulert dumskap fornærmar meg.» Til å byrja med hadde dei gitt albumet to stjerner, men dei siste åra har dei varma opp til det og gitt det tre stjerner av fem, (som betyr i termane deira, «Bra: ei plate av gjennomsnittleg verdi, men ein som kan ha stor appell for fans av ein bestemd stil.») Tida har vore langt snillare mot plata. Meldinga i AllMusic av Stephen Thomas Erlewine roste Angus Young sine «monsterriff» som ser ut til å vera enkle, men som gir musikken styrke, og dette gjer at Scott er «nokon som aldri har lagt skjul på at det lurer nokre dårlege, farlege ting bak døra, men dei er òg morosame.»

## Innhald

**Merknader**
Spor 7 & 8 vart tidlegare gitt ut på det første australske studioalbumet til bandet *[[High Voltage (1975)|High Voltage]]* i februar 1975. Resten vart tidlegare gitt ut på det andre australske studioalbumet deira, *[[T.N.T. av AC/DC|T.N.T.]]*, i desember 1975

## Medverkande
**AC/DC**
* Bon Scott – solovokal, sekkepiper på «It's a Long Way to the Top (If You Wanna Rock 'n' Roll)»
* Angus Young – sologitar
* Malcolm Young – rytmegitar, sologitar på «Little Lover», korvokal
* Mark Evans – bassgitar (1–6)
* Phil Rudd – trommer (1–6)

**Andre medverkande**
* George Young – bassgitar (7–9)
* Tony Currenti – trommer (7–9)

**Produksjon**
* Harry Vanda – plateprodusent
* George Young – produsent
* Michael Putland – plateomslag
* Dave Field – plateomslag (europeisk versjon)
* Gerard Huerta – bokstavar
* Richard Ford – kunst

## Salslister

## Salstrofé

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:High Voltage (1976 album)|High Voltage (1976 album)]]» frå ,  den 20. mai 2023.* 
*** oppgav desse kjeldene:* &nbsp;