open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Cupvinnarcupfinalen i fotball 1996

**Cupvinnarcupfinalen i fotball 1996** fann stad i Kong Baudouin-stadion i Brussel 8. mai 1996, framfor 37&nbsp;500 tilskodarar.  Paris Saint-Germain vann finalen, den 36. i sitt slag, med sluttsiffera 1-0 over Rapid Wien.

### Kampen

Midtstopparen Bruno N'Gotty på PSG skåra kampens på eit frispark 28 minuttar ut i fyrste omgang.

Pierluigi Pairetto frå Italia dømde kampen.

### Laga
**Paris Saint-Germain** sitt vinnarlag var: Bernard Lama (kaptein), Patrick Colleter, Bruno N'Gotty, Paul Le Guen, Alain Roche, Laurent Fournier, Daniel Bravo, Raí Oliveira, Vincent Guérin, Youri Djorkaeff og Patrice Loko. Raí Oliveira vart skadd tidleg i kampen og bytta ut i det 12. minutt med Julio Dely Valdés. I det 77. minutt kom Francis Llacer inn på bana i staden for Fournier.

**Rapid Wien** mønstra: Michael Konsel (kaptein), Michael Hatz, Trifon Ivanov, Peter Schöttel, Peter Guggi, Dietmar Kühbauer, Andreas Heraf, Stephan Marasek, Peter Stöger, Christian Stumpf og Carsten Jancker. Stumpf måtte vike plass i pausa for Zoran Barisic.

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:1996 UEFA Cup Winners' Cup Final|1996 UEFA Cup Winners' Cup Final]]» frå ,  den 11. mai 2018.*
Muhammad V av Kelantan

Sultan **Muhammad V** () er konge av Malaysia med tittelen Yang di-Pertuan Agong. Han blei utropt til sultan av Kelantan den 13. september 2010 etter at faren, Sultan Ismail Petra, blei rekna som ute av stand til å styra grunna sjukdom. 13. desember 2016 blei Muhammad V utropt til *Yang di-Pertuan Agong*, eller statsoverhovud for heile Malaysia.

## Bakgrunn
Muhammad V blei fødd som  Tengku Muhammad Faris Petra ibni Tengku Ismail Petra i Istana Batu i Kota Bharu i Kelantan. Han blei utnemnd til kronprins (Tengku Mahkota) av Kelantan den 30. mars 1979 og formelt innsett ved Balairong Sri i Istana Balai Besar i Kota Bharu den 6. oktober 1985. Han var elev ved  Alice Smith School i Kuala Lumpur og deretter Oakham School i Rutland i England frå 1983 til 1989. Seinare studerte han diplomati og islam ved St Cross College i Oxford og ved Oxford Centre for Islamic Studies, og gjekk ut i 1991.  Han har også studert ved Huron University College i London i Ontario i Canada, Deutsche Stiftung für Internationale Entwicklung (DSE) i Berlin og European Business School i London.

Han var ei tid gift med Y.A.M Tengku Zubaidah binti Tengku Noorudin nee Kangsadal Pipitpakdee frå Pattani-kongefamilien. Etter at paret skilde seg har han ikkje gifta seg opp att.

## Kjelder


**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Muhammad V of Kelantan|Muhammad V of Kelantan]]» frå ,  den 12. mai 2018.*  
 
## Bakgrunnsstoff
Cupvinnarcupfinalen i fotball 1997

**Cupvinnarcupfinalen i fotball 1997** fann stad på Stadion Feijenoord i Rotterdam 14. mai 1997, framfor 36&nbsp;802 tilskodarar. FC Barcelona vann finalen, den 37. i sitt slag, med siffera 1-0 mot Paris Saint-Germain.

### Kampen

Eitt straffesparkmål, sett inn av brasilianaren Ronaldo i det 38. minutt, var det som skilde laga då sluttsignalet lydde.

Markus Merk frå Tyskland dømde kampen.

### Laga
**FC Barcelona** sitt vinnarlag bestod av: Vítor Baía, Albert Ferrer, Abelardo Fernández, Fernando Couto, Sergi Barjuán, Gheorghe Popescu (kaptein), Pep Guardiola, Luís Figo, Iván de la Peña, Ronaldo Lima og Luis Enrique Martínez García. Kaptein Popescu vart bytta ut i pausa, inn kom Guillermo Amor. I sluttminuttane steig fyrst Iván de la Peña og så Luis Enrique Martínez av grasmatta, deira plassar tok Hristo Stoitsjkov og Juan Antonio Pizzi.

**Paris Saint-Germain** stilte med: Bernard Lama, Laurent Fournier, Bruno N'Gotty, Paul Le Guen, Didier Domi, Jérôme Leroy, Vincent Guérin, Benoît Cauet, Raí Oliveira, Patrice Loko og Leonardo Araújo. Etter 57, 67 og 77 minuttars spel entra høvesvis Jimmy Algerino, Julio Dely Valdés og Cyrille Pouget bana. Ut etter tur forsvann Fournier, Guérin og Loko.

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:1997 UEFA Cup Winners' Cup Final|1997 UEFA Cup Winners' Cup Final]]» frå ,  den 12. mai 2018.*
Yang di-Pertuan Agong

**Yang di-Pertuan Agong** er den malayiske tittelen til statssjefen i valmonarkiet Malaysia, vanlegvis omsett til konge. Tittelen blei innført då Malaya-føderasjonen blei sjølvstendig i 1957 og ein ny grunnlov gjorde landet til eit konstitusjonelt monarki med ein vald konge som tenestegjer i ein periode på fem år. Ordninga blei halden ved like då den utvida forbundsstaten Malaysia blei til i 1963.

Grunnloven av 1957 nedfeller funksjonen og fullmaktene til Yang di-Pertuan Agong i del 4, kapittel 1. Kongen blir vald av og blant herskarane i dei delstatane i Malaysia som er monarki, det vil seia sultanatene Johor, Kedah, Kelantan, Pahang, Perak, Selangor og Terengganu, rajadømet Perlis og Negeri Sembilan, der herskaren har tittelen Yang di-Pertuan Besar. Herskarane i desse statane utgjer, såen med delstatsoverhovuda (Yang di-Pertua Negeri) i dei fire andre statane, Herskarkonferansen (Majlis Raja-Raja). Herskarkonferansen utfører valet av Yang di-Pertuan Agong, men utan deltaking frå Yang di-Pertua Negeri.

## Liste over monarkar av Malaysia
Lista omfattar monarkar som har vore monark i Malaysia frå landet blei sjølvstendig i 1957.

### Yang di-Pertuan Agong
The following rulers have served as the Yang di-Pertuan Agong:

## Kjelder


**Delar av denne artikkelen bygger på «[[:nb:Yang di-Pertuan Agong|Yang di-Pertuan Agong]]» frå , og «[[:nb:Liste over Malaysias monarker|Liste over Malaysias monarker]]» frå  den 12. mai 2018.*  


**Delar av denne artikkelen bygger på «[[:en:King of Malaysia|King of Malaysia]]» frå ,  den 10. april 2024.*  
 
## Bakgrunnsstoff
*
* Offisiell nettstad for ''Yang di-Pertuan Agong''
Cupvinnarcupfinalen i fotball 1985

**Cupvinnarcupfinalen i fotball 1985** fann stad på Stadion Feijenoord i Rotterdam 15. mai 1985, framfor 38&nbsp;500 tilskodarar. Everton FC frå Liverpool vann finalen, den 25. i sitt slag, med siffera 3-1 over Rapid Wien.

### Kampen
Etter ein mållaus fyrsteomgang sende Andy Gray Everton i teten, eit kvarter seinare la Trevor Steven på til 2-0. Midtspissen til Rapid, Hans Krankl, reduserte til 1-2, før Kevin Sheedy omgåande la på til Everton-siger 3-1.

Paolo Casarin frå Italia dømde kampen.

### Laga
**Everton** sitt vinnarlag var: Neville Southall, Gary M. Stevens, Kevin Ratcliffe (kaptein), Derek Mountfield, Pat Van Den Hauwe, Trevor Steven, Peter Reid, Paul Bracewell, Kevin Sheedy, Graeme Sharp og Andy Gray.

**Rapid Wien** mønstra: Michael Konsel, Leo Lainer, Kurt Garger, Karl Brauneder, Heribert Weber, Reinhard Kienast, Zlatko Kranjčar, Peter Hrstic, Rudi Weinhofer, Hans Krankl og Peter Pacult. I det 60. og 67. minutt kom Johann Gröss og Antonín Panenka inn på bana, ut gjekk fyrst Pacult og sidan Weinhofer.

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:1985 European Cup Winners' Cup Final|1985 European Cup Winners' Cup Final]]» frå ,  den 12. mai 2018.*
Cupvinnarcupfinalen i fotball 1968

**Cupvinnarcupfinalen i fotball 1968** fann stad på Stadion Feijenoord i Rotterdam 23. mai 1968, framfor 53&nbsp;276 tilskodarar. Italienske AC Milan vann finalen, den 8. i sitt slag, med siffera 2-0 over Hamburger SV.

### Kampen

Den svenske Milan-spissen Kurt Hamrin vart einsleg målskårar med sine to nettkjenningar i den fyrste omgangen, i høvesvis det 3. og det 19. minutt.

José María Ortiz frå Spania dømde kampen.

### Laga
**Milan** sitt vinnarlag bestod av: Fabio Cudicini, Angelo Anquiletti, Nevio Scala, Karl-Heinz Schnellinger, Roberto Rosato, Giovanni Trappatoni, Giovanni Lodetti, Gianni Rivera (kaptein), Kurt Hamrin, Angelo Sormani og Pierino Prati.

**Hamburg** mønstra: Özcan Arkoç, Helmut Sandmann, Egon Horst, Willi Schulz, Jürgen Kurbjuhn, Holger Dieckmann, Werner Krämer, Bernd Dörfel, Uwe Seeler (kaptein), Franz-Josef Hönig og Gert Dörfel.

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:1968 European Cup Winners' Cup Final|1968 European Cup Winners' Cup Final]]» frå ,  den 12. mai 2018.*
Cupvinnarcupfinalen i fotball 1963

**Cupvinnarcupfinalen i fotball 1963** fann stad på Stadion Feijenoord i Rotterdam 15. mai 1963, framfor 49&nbsp;000 tilskodarar. London laget Tottenham Hotspur vann finalen, den 3. i sitt slag, med siffera 5-1 over Atlético Madrid.

### Kampen
  
Jimmy Greaves skåra det fyrste målet i kampen i det 16. minutt og John White la på til 2-0 i det 35. minutt. Straks etter pause reduserte Enrique Collar til 1-2 for Atlético Madrid på straffespark. Midtvegs i omgangen auka Terry Dyson Tottenham-leiinga til 3-1, før Greaves og Dyson begge skåra sine mål nummer to i kampen slik at Tottenham-sigeren lydde på 5-1.

Andries van Leeuwen frå Nederland dømde kampen.

### Laga
**Tottenham**-triumfatorane var: Bill Brown, Peter Baker, Maurice Norman, Tony Marchi, Ron Henry, Danny Blanchflower, Cliff Jones, John White, Bobby Smith, Jimmy Greaves og Terry Dyson.

**Atlético Madrid** mønstra: Edgardo Madinabeytia, Feliciano Rivilla, José Antonio Rodríguez, Ramiro Valente, Jorge Griffa, Jesús Glaría, Miguel Jones, Adelardo Rodríguez, Chuzo González, Jorge Alberto Mendonça og Enrique Collar.

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:1963 European Cup Winners' Cup Final|1963 European Cup Winners' Cup Final]]» frå ,  den 12. mai 2018.*
Lobotomi

**Lobotomi**, òg kalla frontal lobotomi eller leukotomi, er eit kirurgisk inngrep som går ut på å skjera over den kvite substansen i pannelappane i hjernen slik at ein bryt samband mellom hjernebarken og hypothalamus og thalamus.

Operasjonen er ei form for psykokirurgi som blei brukt i samband med psykiske lidingar, tvangsnevrosar og uuthaldelege smerter. Metoden var mykje brukt på 1940- og 1950-talet, men hadde særs negative effektar for personlegdom og kjensleliv, og blei etterkvart fasa ut til fordel for andre behandlingar. 
I dag blir det nokre stader laga avgrensa lesjonar i visse hjerneområde i nokre få tilhøve om behandling med medikament ikkje fører fram.

## Historie

Lobotomi (av gresk λοβός, *lobos*, 'lapp' og τομή, tomē, 'skjera') blei utvikla av den portugisiske nevrologen Egaz Moniz. I 1949 fekk han Nobelprisen i medisin for behandlingsmetoden.

### Norden

Det var overlegen ved Gaustad sjukehus som fyrst innførte lobotomi i Norden, i november 1941.
På denne tida var ikkje nevroleptika i vanleg bruk, og mange psykiatarar meinte at inngrepet hadde positive verknadar. Ein del av dei tok likevel avstand frå inngrepet.

«Den skandinaviske psykiatrikongressen i København i 1946 åpenbarte hvilken ansvarsløshet og uhyggelige sjansespill lobotomi var. Der ble det redegjort for følelsesmessig avstumpning, tap av evne til å drømme, sette seg fjerne mål, fantasere, planlegge,» skreiv psykolog Joar Tranøy og styreleiaren i Informasjonssenteret Hieronimus, Arve Kirkevik i 2018.

## Kjelder
Cupvinnarcupfinalen i fotball 1981

**Cupvinnarcupfinalen i fotball 1981** fann stad på Olympiakó-stadion i Athen 13. mai 1981, framfor 4&nbsp;750 tilskodarar. Dinamo Tbilisi frå dåverande Sovjetunionen vann finalen, den 21. i sitt slag, med 2-1 over FC Carl Zeiss Jena frå dåverande Aust-Tyskland. 

### Kampen

Etter ein mållaus fyrsteomgang gav Gerhard Hoppe det auttyske laget leiinga i det 63. minutt. Fire minuttar seinare syrgde Vladimir Gutsajev for balanse i stillinga. Vitali Daraselia vart matchvinnar for Dinamo Tbilisi med ei skåring i det 86. minutt.

Riccardo Lattanzi frå Italia dømde kampen.

### Laga
**Dinamo Tbilisi**-laget bestod av: Otar Gabelia, Giorgi Tavadze, Nodar Khizanisjvili, Aleksandr Tsjivadze (kaptein), Tamaz Kostava, Zaur Svanadze, Vitali Daraselia, Tengiz Sulakvelidze, Vladimir Gutsajev, David Kipiani og Ramaz Sjengelia. Nuzgar Kakilasjvilij fekk plassen til Svanadze straks før laget utlikna til 1-1.

**FC Carl Zeiss Jena** mønstra: Hans-Ulrich Grapenthin, Gert Brauer, Rüdiger Schnuphase, Lothar Kurbjuweit (kaptein), Wolfgang Schilling, Gerhard Hoppe, Andreas Krause, Lutz Lindemann, Andreas Bielau, Jürgen Raab og Eberhard Vogel. Etter 75 og 87 minuttars spel måtte fyrst Bielau og så Hoppe vike plass for høvesvis Thomas Töpfer og Ulrich Oevermann.

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:File:Dinamo Tbilisi vs Carl Zeiss Jena 1981-05-13.svg|File:Dinamo Tbilisi vs Carl Zeiss Jena 1981-05-13.svg]]» frå ,  den 13. mai 2018.*
Cupvinnarcupfinalen i fotball 1975

**Cupvinnarcupfinalen i fotball 1975** fann stad på St. Jakob-stadion i Basel 14. mai 1975, framfor 10&nbsp;897 tilskodarar. Dynamo Kiev frå dåverande Sovjetunionen vann finalen, den 15. i sitt slag, med siffera 3-0 over Ferencváros frå Budapest.

### Kampen
Dynamo Kiev leia 2-0 ved pause etter skåringar av Volodimir Onitsjenko i det 18. og 39. minutt. Oleh Blokhin la på til 3-0 i det 67. minutt og fleire mål kom ikkje.

Skotten Robert Davidson dømde kampen.

### Laga
**Dynamo Kiev** sitt vinnarlag bestod av: Jevgenij Rudakov, Viktor Matvjenko, Mykhaylo Fomenko, Stefan Resjko, Vladimir Trosjkin, Anatolij Konkov, Volodimir Muntjan, Viktor Kolotov (kaptein), Leonid Burjak, Volodimir Onitsjenko og Oleh Blokhin.

**Ferencváros** mønstra: István Géczi (kaptein), Győző Martos, István Megyesi, Miklós Pataki, Tibor Rab, Tibor Nyilasi, István Juhász, József Mucha, Ferenc Szabó, János Máté og István Magyar. Tibor Onhausz kom innpå i staden for Nyilasi i det 60. minutt.

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:1975 European Cup Winners' Cup Final|1975 European Cup Winners' Cup Final]]» frå ,  den 13. mai 2018.*
Cupvinnarcupfinalen i fotball 1973

**Cupvinnarcupfinalen i fotball 1973** fann stad på Kaftanzoglio stadion i Thessaloniki 16. mai 1973, framfor 40&nbsp;154 tilskodarar. Italienske AC Milan vann finalen, den 13. i sitt slag, med siffera 1-0 over Leeds United.

### Kampen
Luciano Chiarugi skåra kampens einaste mål i det 5. minutt. Riccardo Sogliano og Norman Hunter vart begge utvist i sluttsekundane.

Grekaren Christos Michas dømde finalen. Han vart etter kampen dømd for kampfiksing, etter som han konsekvent dømde til fordel for AC Milan.

### Laga
**Milan**-laget mønstra: Villiam Vecchi, Giuseppe Sabadini, Angelo Anquiletti, Maurizio Turone, Roberto Rosato, Giulio Zignoli, Riccardo Sagliano, Romeo Benetti, Gianni Rivera (kaptein), Alberto Bigon og Luciano Chiarugi. I det 59. minutt vart Rosato bytta ut med Danilo Dolci.

**Leeds** mønstra: David Harvey, Paul Reaney (kaptein), Norman Hunter, Paul Madeley, Trevor Cherry, Mick Bates, Terry Yorath, Frank Gray, Peter Lorimer, Joe Jordan og Mick Jones. Gordon McQueen tok plassen til Gray i det 54. minutt.

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:1973 European Cup Winners' Cup Final|1973 European Cup Winners' Cup Final]]» frå ,  den 13. mai 2018.*
Mahathir Mohamad

**Mahathir Mohamad** () er ein malaysisk politikar som var statsminister i Malaysia i 22 år frå 1981 til 2003 og igjen frå 2018 til 2020.

Mahathir blei medlem av United Malays National Organisation i 1946 og representerte partiet fram til 2008. I 2016 skipa han partiet Malaysian United Indigenous Party. Ved valet i 2018 var han statsministerkandidat for alliansen Pakatan Harapan, som blei valvinnar.
I ein alder av 92 blei Mahathir den eldste sitjande regjeringsleiaren i verda. Han er den første malaysiske statsministeren som ikkje kjem frå partiet Barisan Nasional (eller føregangaren Alliansepartiet).

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:nb:Mahathir bin Mohamad|Mahathir bin Mohamad]]» frå ,  den 13. mai 2018.*
Leirdal

**Leirdal** er eit område i Groruddalen i Oslo.

Stadnamnet kan ha opphav frå namnet på garden Leirdal.

## Kjelder
Cupvinnarcupfinalen i fotball 1969

**Cupvinnarcupfinalen i fotball 1969** fann stad på St. Jakob-stadion i Basel 21. mai 1969, framfor 19&nbsp;478 tilskodarar. Slovan Bratislava frå dåverande Tsjekkoslovakia vann finalen, den 9. i sitt slag, med siffera 3-2 over FC Barcelona frå Spania.

### Kampen
Slovan Bratislava sjokkopna og tok leiinga i det 2. minutt ved Ľudovít Cvetler. José Antonio Zaldúa utlikna til 1-1 i det 16 minutt, men skåringar ved Vladimír Hrivnák i det 30. og Ján Čapkovič i det 42. minutt syrgde for leiing 3-1 til Slovan Bratislava til puase. Carles Rexach reduserte til 2-3 i det 52. minutt, fleire mål kom ikkje.

Laurens van Ravens frå Nederland dømde kampen.

### Laga
**Slovan Bratislava** sit vinnarlag bestod av: Alexander Vencel, Jozef Fillo, Vladimír Hrivnák, Alexander Horváth (kaptein), Ján Zlocha, Jozef Čapkovič, Ivan Hrdlička, Ľudovít Cvetler, Ladislav Móder, Karol Jokl, Ján Čapkovič. Midtvegs i andre omgang tok  Bohuš Bizoň over for Móder.

**Barcelona** stilte med: Salvador Sadumi, Josep Franch, Ferran Olivella, Joaquim Rifé, Silvestre Eladio, Carlos Pellicer, Pedro Zabalza, José Antonio Zaldúa, Santiago Castro, Josep Maria Fusté og Carles Rexach. Franch vart skadd 10 minuttar ut i kampen, inn kom Chus Pereda. I pausa gjekk Castro ut og Jorge Alberto Mendonça tok over.

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:1969 European Cup Winners' Cup Final|1969 European Cup Winners' Cup Final]]» frå ,  den 13. mai 2018.*
Giardiasis

**Giardiasis** er ein smittsam tarmsjukdom forårsaka av parasitten *Giardia lamblia*.
Han er særleg vanleg i utviklingsland, men finst over heile verda, også i Noreg. Til dømes hadde Bergen eit større utbrot i 2004.

## Kjelder

## Bakgrunnsstoff
*Giardiasis ved lommelegen.no
Cupvinnarcupfinalen i fotball 1987

**Cupvinnarcupfinalen i fotball 1987** fann stad på Olympiakó-stadion i Athen 13. mai 1987, framfor 35&nbsp;107 tilskodarar. Ajax frå Amsterdam vann finalen, den 27. i sitt slag, med 1-0 over Lokomotive Leipzig. 

### Kampen

Marco van Basten vart matchvinnar med si skåring i det 20. minutt.

Luigi Agnolin frå Italia dømde kampen.

### Laga
**Ajax** sitt vinnarlag var: Stanley Menzo, Sonny Silooy, Frank Verlaat, Jan Wouters, Peter Boeve, Arnold Mühren (kaptein), Frank Rijkaard, Aron Winter, John van 't Schip, Marco van Basten og Rob Witschge. Dennis Bergkamp tok over for Witschge i det 66. minutt og Arnold Scholten for Mühren i det 83. minutt.

**Lokomotive Leipzig** stilte med: René Müller (kaptein), Ronald Kreer, Matthias Lindner, Frank Baum, Uwe Zötzsche, Heiko Scholz, Uwe Bredow, Frank Edmond, Matthias Liebers, Hans Richter og Olaf Marschall. I den andre omgangen vart Edmond og Liebers bytta ut etter 54 og 75 minuttars spel, inn kom fyrst Hans-Jörg Leitzke og sidan Dieter Kühn.

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:1987 European Cup Winners' Cup Final|1987 European Cup Winners' Cup Final]]» frå ,  den 13. mai 2018.*
Standardoppsett for kommando- og kontrollbrigade i dei væpna styrkane til Russland

Ein **Standard kommando- og kontrollbrigade** i Russland kan til dømes vera delt inn i desse underavdelingane:

* brigadestabskompani
**Hovudelement**
*1. bataljon for etablering av kommandoplassar
*2. bataljon for etablering av sambandsknutepunkt
*3. Vakt- og sikringsbataljon

I kjelda
er dette sambandsutstyret oppgjeve som døme i brigaden:

* P-257-24K
* R-161PU Orion
* R-161-5 Polyus-5
* R-166 HF/VHF
* R-399 panoramaindikator
* R-414
* R-419MP
* R-438M
* R-439
* R-440-O

## Referansar
Puerto Princesa

**Puerto Princesa** er ein by på Filippinane. Han er provinshovudstad for Palawan i regionen MIMAROPA, men er sjølv ein sjølvstyrande by. Byen har 161&nbsp;912 innbyggjarar (folketeljing 1. mai 2000).

Puerto Princesa Subterranean River National Park er ein del av verdsarvlista til UNESCO.

## Kjelder

* National Statistical Coordination Board, Filippinerna 

**Denne artikkelen bygger på «[[:sv:Puerto Princesa|Puerto Princesa]]» frå , og «[[:en:|Puerto Princesa]]» frå  den 14. mai 2018.*
Welsh corgi pembroke

**Welsh corgi pembroke** (FCI #039) er ein gjetarhund som stammar frå Wales. Hunden er ein hasegjetar, det vil seia at han nappar kyrne i haseane for å få dei til å gå dit han vil. Når så kyrne sparkar for å bli kvitt hunden, kan han smetta unna på sine korte bein. 

Hunderasen er systerrasen til welsh corgi cardigan, noko som tyder at desse rasane opptrer ved sidan av kvaerandre på stamtreet.

## Kjelder


**Denne artikkelen bygger på «[[:nb:Welsh corgi pembroke|Welsh corgi pembroke]]» frå ,  den 14. mai 2018.*
Nykøbing Falster

**Nykøbing Falster** er ein by og kjøpstad på Falster i Danmark. Byen har 16&nbsp;778 innbyggjarar (2018). Han er administrasjonsstad for Guldborgsund kommune og tilhøyrer Region Sjælland. 

Byen er kjend for Middelaldercentret, eit friluftsmuseum om mellomalderen byggd som ein kjøpstad anno 1400, med fleire fullskala rekonstruksjonar av skip frå mellomalderen.
Cupvinnarcupfinalen i fotball 1999

**Cupvinnarcupfinalen i fotball 1999** fann stad i Villa Park i Birmingham 19. mai 1999, framfor 33&nbsp;021 tilskodarar. SS Lazio frå Roma vann den historiske finalen, den 39. og siste i sitt slag, med sluttsiffera 2-1 over Real Mallorca.

Finalen markerte slutten på turneringa Cupvinnarcupen, ei turnering der 32 ulike klubblag frå 12 fotballforund hadde gått til topps.

### Kampen

Christian Vieri sende Lazio i tet i det 7. minutt, men allereie fire minuttar seinare utlikna Dani García til 1-1. Dei neste 70 minuttane stod det likt på måltavla, til dess Pavel Nedvěd skåra det aller siste målet cupvinnarcupsoga og vart matchvinnar for Lazio.

Günter Benkö frå Austerrike dømde finalekampen.

### Laga
**Lazio** sitt vinnarlag bestod av: Luca Marchegiani, Giuseppe Pancaro, Alessandro Nesta (kaptein), Siniša Mihajlović, Giuseppe Favalli, Dejan Stanković, Matías Almeyda, Roberto Mancini, Pavel Nedvěd, Christian Vieri og Marcelo Salas. I løpet av den andre omgangen kom Sérgio Conceição inn for Stanković i det 56. minutt og Attlio Lombardo for Nedvěd i det 84. minutt. Og Fernando Couto rakk å verte bytta inn før sluttsignalet lydde, ut steig Mancini.

**Real Mallorca** stilte: Carlos Roa, Javier Olaizola, Marcelina Elena, Gustavo Siviero, Miquel Soler, Lauren Etamé-Mayer, Vicente Engonga, Ariel Ibagaza, Jovan Stanković, Dani García og Leonardo Biagini. Biagini måtte vike for Veljko Paunović i det 73. minutt.

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:1999 UEFA Cup Winners' Cup Final|1999 UEFA Cup Winners' Cup Final]]» frå ,  den 14. mai 2018.*
Cupvinnarcupfinalen i fotball 1972

**Cupvinnarcupfinalen i fotball 1972** fann stad på Camp Nou i Barcelona 24. mai 1972, framfor 24&nbsp;701 tilskodarar. Rangers FC frå Glasgow vann finalen, den 12. i sitt slag, med siffera 3-2 over Dynamo Moskva.

### Kampen
Colin Stein gav Rangers leiinga i det 23. minutt. Willie Johnston la på til 2-0 i det 40. og til 3-0 i det 49. minutt av kampen. Vladimir Esjtrekov reduserte så til 1-3 i det 60. minutt og Aleksandr Makhovikov til 2-3 fire minuttar før tida var ute, nærare utlikning kom ikkje Dynamo Moskva.

José María Ortiz frå Spania dømde kampen. Ettersom han dømde også Cupvinnarcupfinalen 1968, vart han den einaste som var kampleiar i to ulike finalar i turneringa.

### Laga
**Rangers** sitt vinnarlag var: Peter McCloy, Sandy Jardine, John Greig (kaptein), Derek Johnstone, Willie Mathieson, David Smith, Tommy McLean, Alex MacDonald, Alfie Conn, Colin Stein og Willie Johnston.

**Dynamo Moskva** mønstra: Vladimir Pilguj, Vladimir Basalajev, Oleg Dolmatov, Valerij Zykov (kaptein), Vladimir Dolbonosov, Jevgenij Zjukov, Jozjef Sabo, Aleksandr Makhovikov, Anatolij Bajdatsjnij, Andrej Jakubik og Gennadij Jevrjuzjikhin. Etter høvesvis 55 og 68 minuttars spel entra Vladimir Esjtrekov og Mikhail Gersjkovitsj bana, ut gjekk fyrst Jakubik og så Dolbonosov.

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:1972 European Cup Winners' Cup Final|1972 European Cup Winners' Cup Final]]» frå ,  den 14. mai 2018.*
Cupvinnarcupfinalen i fotball 1971

**Cupvinnarcupfinalen i fotball 1971** fann stad på Karaiskakis-stadion i Aten. London-laget Chelsea FC vann finalen, den 11. i sitt slag, etter laget i den fyrste finalen 19. mai spelte 1-1 mot Real Madrid, og Chelsea vann omkampen den 21. mai med siffera 2-1. 42&nbsp;000 tilskodarar var til stades på den fyrste kampen, medan 19&nbsp;917 såg det avgjerande oppgjeret.
 
### Kampen
Peter Osgood gav Chelsea leiinga i det 56. minutt den 19. mai, og Ignacio Zoco utlikna for Real Madrid heilt på tampen av ordinær tid. I omkampen sende John Dempsey og Osgood Chelsea opp i leiing 2-0 til pause, skåringane kom etter 32 og 38 minuttar. Ein halvtime ut i den andre omgangen reduserte Sebastián Fleitas til 1-2, fleire mål kom ikkje.

Rudolf Scheurer dømde den fyrste finalekampen og Anton Bucheli den andre, begge dommarane var frå Sveits.

### Laga
Vinnarane frå **Chelsea FC** var Peter Bonetti, John Boyle, David Webb, John Dempsey, Ron Harris (kaptein), Charlie Cooke, Alan Hudson, Keith Weller, Tommy Baldwin, Peter Osgood, Peter Houseman, John Hollins, Paddy Mulligan, Derek Smethurst.

**Real Madrid** mønstra: Jose Luis Borja, José Luis López, Ignacio Zoco, Gregorio Benito, Fernando Zunzunegui, 
Manuel Velázquez, Pirri Martínez (kaptein), Ramón Grosso, Sebastián Fleitas, Amancio Amaro, Manuel Bueno, Toni Grande, Francisco Gento, Miguel Pérez.

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:1971 European Cup Winners' Cup Final|1971 European Cup Winners' Cup Final]]» frå ,  den 14. mai 2018.*
Passengers av Elton John

**«Passengers»** er ein song av Elton John som kom ut i 1984 på albumet hans *[[Breaking Hearts]]*. 

Songen vart gjeven ut på singel og nådde femteplassen på den britiske singellista og topp 10 i Australia, men vart ikkje gjeven ut i USA. Han vart skriven av John, Bernie Taupin og Davey Johnstone. Musikken til songen var stort sett basert på ei sørafrikansk folkevise kalla «Isonto lezayone», som vart spelt inn i 1963 av Phineas Mkhize. Fløyteriffet og melodien på refrenget kom frå denne visa, og Mkhize er oppført som låtskrivar. Fram til då hadde ikkje så mange personar vore ført opp som låtskrivarar på ein Elton John-song, men talet vart forbigått av «Wrap Her Up» året etter. 

Songen vart inkludert i 1990 på den britiske samleplata *The Very Best of Elton John*. 

## Musikkvideo
Musikkvideoen vart regissert av Simon Milne, vart filma i St. Tropez i Frankrike. Bernie Taupin deltok i musikkvideoen. 

## Medverkande
*Elton Johnpiano, klaverinstrument, vokal
*Davey Johnstoneakustisk gitar, korvokal
*Dee Murraybassgitar, korvokal
*Nigel Olssontrommer, korvokal

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Passengers (Elton John song)|Passengers (Elton John song)]]» frå ,  den 14. mai 2018.* 
*** oppgav desse kjeldene:*
Ubåtklassa Gotland

**Gotland** er ein ubåtklasse som høyrer til den svenske marinen. 

Sterling-motorar syter for framdrift som er relativ stille. Dieselkraft syter for lading av elektriske batteri.

## Historie
Ubåten «Gotland» vart operativ i april 1996.

Verftet Kockums har bygd fartøya i ubåtklassen.

## Kjelder

## Bakgrunnsstoff
*US Navy Leasing Swedish Gotland-Class Submarine. Deagel.com i 2004.
Cupvinnarcupfinalen i fotball 1980

**Cupvinnarcupfinalen i fotball 1980** fann stad på Heysel-stadion i Brussel 14. mai 1980, framfor 36&nbsp;000 tilskodarar. Valencia CF vann finalen, den 20. i sitt slag, med sluttsiffera 5-4 mot Arsenal FC frå London. Alle måla kom i straffesparktevlinga etter 120 mållause minuttar.

### Kampen
Korkje Valencia eller Arsenal var i stand å finne nettmaskane gjennom 120 minuttars spel. Straffeskytinga tok til med at Valencias Kempes og Arsenals Brady bomma på sine forsøk. Sidan sette dei åtte neste utvalde eksekutørane skota inn i mål. Også Ricardo Arias, den sjette straffeskytaren til Valencia, lukkast få ballen forbi Arsenal-målvakta. Derimot sette Graham Rix Arsenals sjette forsøk nokså beint på Valencia-målmannen, som dermed berga Valencia-triumf.

Vojtech Christov frå Tsjekkoslovakia dømde kampen.

### Laga
**Valencia**-laget: Carlos Pereira, José Carrete, Manuel Botubot, Ricardo Arias, Miguel Tendillo (kaptein), Daniel Solsona, Enrique Saura, Rainer Bonhof, Javier Subirats, Mario Kempes og Pablo Rodríguez. I det 112. minutt tok Ángel Castellanos over for Subirats.

**Arsenal**-laget: Pat Jennings, Pat Rice (kaptein), David O'Leary, Willie Young, Sammy Nelson, Graham Rix, Brian Talbot, David Price, Liam Brady, Alan Sunderland og Frank Stapleton. John Hollins spelte 2. ekstraomgang i staden for Price.

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:1980 European Cup Winners' Cup Final|1980 European Cup Winners' Cup Final]]» frå ,  den 14. mai 2018.*
Blyttia

***Blyttia*** er eit norsk vitskapleg tidsskrift gjeve ut av Norsk Botanisk Forening. Det blei skipa i 1943 i Oslo. Bladet har namn etter Matthias Numsen Blytt og sonen hans Axel Blytt, som begge var grunnleggjande botanikarar i Noreg på 1800-talet.

Tidsskriftet kjem ut med fire årlege nummer. Redaktør sidan 1997 er Jan Wesenberg. 

## Redaktørar
*Erling Christophersen (1943–46)
*Georg Hygen (1947)
*Per Størmer (1948)
*Ove Arbo Høeg (1949–50)
*Per Størmer (1951–52)
*Ove Arbo Høeg (1953–1963)
*Svein Manum (1964–1967)
*Per Sunding (1968–1980)
*Finn-Egil Eckblad (1981–83)
*Liv Borgen (1984–1987)
*Inger Nordal (1988–1990)
*Klaus Høiland (1990–1997)
*Jan Wesenberg (1997-dd)

## Kjelder


**Denne artikkelen bygger på «[[:nb:Blyttia|Blyttia]]» frå ,  den 15. mai 2018.*  
 
## Bakgrunnsstoff
*
Non mi avete fatto niente

**«Non mi avete fatto niente»** (norsk omsetjing 'de gjorde ikkje noko mot meg') er ein italiensk popsong framført av dei italienske songarane Ermal Meta og Fabrizio Moro. Songen vart sloppen for digital nedlastning 7. februar 2018 og vann Sanremo-festivalen same året. Songen var det italienske bidraget til Eurovision Song Contest 2018 i Lisboa.

## Bakgrunn
Songen vart skriven av Meta og Moro saman med låtskrivaren og artisten Andrea Febo. Teksta tek for seg krigar rundt om i verda og terrorangrep i Europa og Midtausten; blant anna vert byane London, Paris, Nice, Kairo og Barcelona trekt fram i teksta. Songen vart skriven like etter terrorangrepet i Manchester 22. mai 2017.

«Non mi avete fatto niente» er hovudsporet på Ermal Meta sitt album *Non abbiamo armi*, og Fabrizio Moro sitt album *Parole rumori e anni*. I februar 2018 deltok låten i den italienske songfestivalen Sanremo, og vann finalen laurdag 10. februar. Songen var det italienske bidraget i Eurovision Song Contest laurdag 12. mai 2018, der han ende på ein femteplass.

Refrenget er inspirert av ein song skriven av Febo, «Silenzio» ('Stille'), som deltok i nykomar-klassa av Sanremo-festivalen 2016. «Silenzio» vart framført av Ambra Calvani og Gabriele Dei Pascali.

## Listeplasseringar

## Referansar


**Denne artikkelen bygger på «[[:nb:Non mi avete fatto niente|Non mi avete fatto niente]]» frå ,  den 15. mai 2018.*
Phuket-fylket

**Phuket** er eit fylke (*changwat*) i Thailand. Det femnar om Phuket, den største øya i landet, og 32 mindre øyar rundtom.

## Kjelder

## Bakgrunnsstoff
*Phuket ved SNL.no
Erle Stokke

**Erle Merete Stokke** () var ein norsk forlagsredaktør frå Oslo, oppvaksen i Bergen.  

Stokke var redaksjonsmedarbeidar i litteraturtidsskriftet Vagant 1988-89 og litteraturmeldar i Morgenbladet 1993-2000. I 2001 blei ho redaktør og dagleg leiar for Blåmann barnebokklubb, og i 2011 forlagsredaktør for barne- og ungdomsbøker i Samlaget. I 2013 vart ho sjefsredaktør i Omnipax med ansvar for barne- og ungdomsbokutgjevingane til Dreyer forlag Oslo AS.

## Kjelder
USS «Gerald R. Ford» (CVN-78)

**USS «Gerald R. Ford»** er eit hangarskip i marinen til USA. Det vert rekna som det største krigsskipet i verda. Det har namn etter den amerikanske presidenten Gerald R. Ford, og er det første skipet i Gerald R. Ford-klassen. Skipet vart sett i teneste 22. juli 2017.

## Historie

I april 2018 vart skipet testa til sjøs, før det skulle til verftet i Newport News for *post-shakedown availability/selected restricted availability (PSA/SRA)*.)

Den 11. mai 2018 meldte Naval Sea Systems Command (NAVSEA) at kontrakten for å utføra *post-shakedown availability* (PSA) / *selected restricted availability* (SRA), vart tildelt konsernet Huntington Ingalls, og arbeidet skulle vare til midten av 2019. 

## Kjelder
Missil-systemet S-300

**S-300** (NATO-nemning: **SA-10 Grumble**) er eit missil-system opphavleg laga i Sovjetunionen og seinare teke i bruk av Russland. (Rakett er ei folkeleg nemning på desse missila.)

## Historie
Missilet vart utvikla av konsernet Almaz-Antei.
Systemet vart tatt i bruk av Sovjetunionen i 1979.

## Utstasjonering

Russland hadde i 2016 S-300-missil i Syria.

## Kjelder
9M133 Kornet

**9M133 Kornet** (russisk Корнет, NATO-kallenamn **AT-14 Spriggan**) er eit moderne russisk berbart panservernmissil for bruk mot stridsvogner. Missilet kom først i teneste i 1998. Systemet brukar laser leiarstrålestyring og må ha minst 100 meters avstand til målet. Skotvidda er 5,5 kilometer og systemet vert nytta som sekundærvåpen av mange panservogner, men vert òg nytta i fortifiserte stillingar.

## Referansar
Cupvinnarcupfinalen i fotball 1964

**Cupvinnarcupfinalen i fotball 1964** vart avgjort på Bosuilstadion i Antwerpen den 15. mai 1964 då Sporting Lisboa i omkamp vann 1-0 over MTK Budapest. Den fyrste finalekampen fann stad to dagar tidlegare på Heysel-stadion i Brussel og enda 3-3. Einast 3&nbsp;208 tilskodarar såg oppgjeret i Brussel, medan 13&nbsp;924 var til stades i Antwerpen.

### Kampane
Under kampen i Brussel gav Károly Sándor gav MTK leiinga i det 19. minutt, før skåringar av Mascarenhas Silva i det 40. og Ernesto Figueiredo sekundar før pause snudde stillinga i Sportings favør. 27 og 29 minuttar ut i den andre omgangen vende to kjappe nettkjenningar ved István Kuti og førnemnde Sándor stillinga til MTK sin fordel, 3-2. Leiinga varte berre fem minuttar, då gjorde også Figueiredo sitt andre mål for dagen og kampen enda 3-3.

I Antwerpen vart det ikkje meir enn ein mann som makta finne nettmaskane, forsvarsspelaren João Morais avgjorde pokalkampen i det 20. minutt.

Lucien van Nuffel dømde kampen i Brussel, Gérard Versyp i Antwerpen, begge var frå Belgia.

### Laga
**Sporting Lisboa**-laget var: Joaquim Carvalho, Pedro Gomes, Alexandre Baptista, José Carlos José, João Morais, Fernando Mendes, Geo Carvalho, Mascarenhas Silva, Osvaldo Silva, Ernesto Figuereido og Bé Bocareli.

**MTK Budapest**-laget var: Ferenc Kovalik, György Keszei, József Danszky, István Jenei, István Nagy, Ferenc Kovács, Károly Sándor, Mihály Vasas, László Bödör, István Kuti og István Halápi.

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:1964 European Cup Winners' Cup Final|1964 European Cup Winners' Cup Final]]» frå ,  den 15. mai 2018.*
Ermal Meta

**Ermal Meta** () er ein albansk-italiensk songar og låtskriver. Han var medlem av dei italienske banda Ameba4 og La Fame di Camilla, som begge konkurrerte i nykomar-klassa under den årlege italienske San Remo-festivalen.

Etter å ha jobba som låtskrivar for fleire kjende italienske artistar, byrja han ein solokarriere og har gjeve ut to album: *Umano* (2016) og *Vietato morire* (2017).

Meta deltok i San Remo-festivalen i 2017, der han kom på tredjeplass med låten «Vietato morire» – same tittel som hans siste album.

I duett med Fabrizio Moro vann han San Remo-festivalen i 2018 med songen «Non mi avete fatto niente», som òg representerte Italia i Eurovision Song Contest, der dei kom på femteplass med 308 poeng.

## Biografi
Ermal Meta vart fødd i Fier i Albania i 1981. Han flytta til Bari i Italia saman med mora og to systrer. Han har eit vanskeleg tilhøve til far sin, som han har skildra som valdeleg. Meta vart oppdregen i ein heim der det vart lytta til italiensk musikk. Mora hans er profesjonell fiolinist. Han byrja å spela gitar og piano i sekstenårsalderen og var medlem i fleire grupper før han vart gitarist i bandet Ameba4. Denne gruppa deltok i ungdomsklassa i San Remo-festivalen i 2006 med songen «Rido...forse mi sbaglio».  

I 2007 vart Meta frontmann i gruppa La Fame di Camilla. Debutalbumet deres som heitte for La Fame di Camilla, vart utgjeve av Universal Music i 2009. Bandet gav seinare ut albumet *Buio e luce*, som òg var namnet på låten som dei konkurrerte med under San Remo-festivalen 2010 i nykomar-klassa. Bandet vart oppløyst i 2013.

Etter å ha skrive songar for fleire kjende italienske artistar som Marco Mengoni, Emma Marrone, Chiara, Annalisa, Patty Pravo og Lorenzo Fragola, starta Meta sin eigen solokarrière. I juli 2013 dukka han opp på Patty Pravo sin song «Non mi interessa». I 2014 bidrog han på lydsporet til den italienske serien Braccialetti rossi, der han framførte songen «Tutto si muove».  I 2016 konkurrerte han i San Remo-festivalen der han framførte songen «Odio le favole», som kom på tredjeplass i nykomar-klassa av konkurransen. «Odio le favole» var inkludert på det første soloalbumet til Meta, Umano. Han kom attende til festivalen i 2017, der han konkurrerte i store artistar-klassa av konkurransen med songen «Vietato morire». Under den tredje kvelden av festivalen, framførte han eit cover lét av ein av songane til Domenico Modugno som heiter «Amara terra mia», noko som gjorde at han vart tildelt prisen for beste cover under festivalen. Meta kom på tredjeplass i konkurransen og vart tildelt  Mia Martini Critics' Prize. Det andre studioalbumet til Meta, Vietato morire, vart utgjeve 10. februar 2017. Albumet inkluderer òg ein duett med den italienske songaren og låtskriveren Elisa.

I mars 2017 vart Meta vald som domar i det italienske talentshowet Amici di Maria Dei Filippi.

11. februar 2018 vart Meta, saman med Fabrizio Moro, kåra til vinnar av San Remo-festivalen 2018 med songen «Non mi avete fatto niente», og vart dermed spurt om å representera Italia under Eurovision Song Contest i Lisboa, noko dei takka ja til.

## Referansar
KPVT mitraljøse

**KPVT mitraljøse**  (russisk: Крупнокалиберный пулемёт Владимирова танковый, GRAU-indeks — **56-P-562Т**) i kaliber 14,5 millimeter er esla til hovudvåpen på panservogner og egna til bruk mot bakkemål, saktegåande luftmål og fartøy i overflatestilling — til dømes panservogner og stridsvogner. Mitraljøsa kan òg sjølvsagt brukast i bunkers og faste forsvarsstillingar.

## Referansar
Cupvinnarcupfinalen i fotball 1962

**Cupvinnarcupfinalen i fotball 1962** vart avgjort på Neckarstadion i Stuttgart i dåverande Vest-Tyskland etter at Atlético Madrid i omkamp vann 3-0 over tittelforsvarar ACF Fiorentina frå Firenze. Den fyrste finalekampen fann stad 10. mai 1962 på Hampden Park i Glasgow og enda 1-1. 29&nbsp;066 tilskodarar såg oppgjeret i Glasgow, medan 38&nbsp;120 var til stades i Stuttgart.

### Kampane
På Hampden Park skåra Joaquín Peiró for Atlético Madrid i det 11. minutt og Fiorentinas Kurt Hamrin utlikna i det 27. minutt. Skotske Thomas Wharton var dommar.

I omkampen fire månader seinare skåra fyrst Miguel Jones i det 8. og deretter Jorge Alberto Mendonça i det 27. minutt. 14 minuttar ut i den andre omgangen stod det 3-0 til Atlético Madrid, etter at målskåraren i fyrste finalekamp, Joaquín Peiró, hadde vore frampå att. Vesttyskaren Kurt Tschenscher dømde oppgjeret i Stuttgart.

### Laga
**Atlético Madrid**-mannskapet bestod av: Edgardo Madinabeytia, Feliciano Rivilla, Isacio Calleja, Ramiro Valente, Chuzo González, Jorge Griffa, Jesús Glaría, Miguel Jones, Adelardo Rodríguez, Jorge Alberto Mendonça, Joaquín Peiró og Enrique Collar.

**Fiorentina** mønstra: Enrico Albertosi, Enzo Ribotti, Sergio Castelletti, Saul Malatrasi, Alberto Orzan, Rino Marchesi, Kurt Hamrin, Amilcare Ferretti, Lucio Dell'Angelo, Gianfranco Petris, Aurelio Milani, Giuliano Sarti, Piero Gonfiantini, Claudio Rimbaldo, Can Bartu.

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:1962 European Cup Winners' Cup Final|1962 European Cup Winners' Cup Final]]» frå ,  den 15. mai 2018.*
Thailandbukta

**Thailandbukta** (også kalla *Siambukta*) er ei vid havbukt som dannar den nordvestlege delen av Sørkinahavet i Stillehavet. Ho er omgjeven av Thailand i nord, vest og sørvest og av Kambodsja og Vietnam i nordaust. 
Bukta dekkjer kring 320&nbsp;000 km².

## Avgrensing

Thailandbukta ligg mellom 6° N og 13°30' N og mellom 99°E og 104° E. 
Den nordlege delen av bukta er Bangkokbukta ved munningen av Chao Phraya-elva nær Bangkok. Det er vanleg å definera bukta med ei linje over havet frå Bai Bung-neset sør i Vietnam (sørvest for utløpet til Mekong) til den malaysiske byen Kota Bahru på Malakkahalvøya.

## Skildring
Thailandbukta er relativt grunn, med ei gjennomsnittleg djupne på 45 meter og maksimal djupne på berre 85 meter.  Dermed går vassgjennomstrøyming og -utveksling sakte og den sterke tilførselen av ferskvatn frå mange store elver fører til lågt saltinnhald (3,05-3,25&nbsp;%) og til høg sedimentering. Berre ved større djupne flyt vatn med større saltinnhald (3,4&nbsp;%) vidare inn i Sørkinahavet. Dei viktigste elvene som munnar ut i Thailandbukta er Chao Phraya (og med den også den store sideelva Ta Chin) og Meklong-elven ved Bangkokbukta, og Tapi-elva i Bandonbukta i sørvest.

## Natur og næringsliv

Bukta har mykje fisk og skaldyr. 
Fiske er ein viktig industri.

Bukta har også oljefelt og i mindre grad naturgass.

Thailandbukta har mange korallrev, og med dei følgjer dykkarturisme. Blant dei mest populære turistmålene i eller ved bukta er øyane Ko Samui og Ko Tao.

## Grensetvistar
Det finst ei rekkje sovande territoriale tvistemål mellom Malaysia, Thailand, Kambodsja og Vietnam om grensedraginga mellom landa. Malaysia og Thailand har vald å utvikla dei omstridde områda i fellesskap, slik som øyene Ko Kra og Ko Losin. Ein gammal tvist mellom Kambodsja og Vietnam gjeld hovudsakleg øya Phú Quốc (eller Koh Tral på khmer), som ligg tett opp mot den kambodsjanske kysten. Kambodsja gjer også krav på ein kontinentalsokkel på 48&nbsp;000&nbsp;km².

## Kjelder


**Denne artikkelen bygger på «[[:nb:Siambukten|Siambukten]]» frå ,  den 16. mai 2018.*
Den koreanske halvøya

**Den koreanske halvøya** eller **Koreahalvøya** er ei halvøy i Aust-Asia. Ho omfattar den gamle regionen Korea, i dag delt i statane Nord- og Sør-Korea.

Halvøya strekkjer seg vel 1100 km frå det kontinentale Asia og sørover inn i Stillehavet. Ho er omkransa av Japanhavet i aust, Gulehavet i vest og Koreasundet i sør. Halvøya har ei grense på 1&nbsp;416 km mot Kina og 19 km mot Russland på fastlandet i nord, og har ei maritim grense mot Japan i søraust. Mot Kina fungerer Yalu som grenseelv og renn ut i Koreabukta. I nordaust er grenseelva Tumen. Innanfor desse grensene utgjer halvøya eit areal på 220&nbsp;874 km².

Den sørlege og vestlege delen av halvøya er flatt jordbruksland, medan landet i aust og nord er fjellrikt. Det høygaste fjellet er Paektufjellet (2744 moh.), som også er ein del av grensa til Kina. Fjellområde utgjer over 70 prosent av landarealet.

Politisk var halvøya lenge heim for den koreanske nasjonen, men sidan 1945 og Koreakrigen har ho vore delt i Nord-Korea og Sør-Korea. Denne delinga var meint å vera midlertidig, men har blitt permanent som følgje av våpenkvileavtalen som enda krigshandlingane.

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:nb:Koreahalvøya|Koreahalvøya]]» frå ,  den 16. mai 2018.*
Hans Tilkowski

**Hans Tilkowski** () var ein tysk fotballspelar frå Dortmund som i 1966 vann cupvinnarcupen med Borussia Dortmund og i VM-finalen same året vakta Vest-Tysklands mål mot England, ein kamp som enda med engelsk siger 4-2 etter ekstraomgangar. Målvakta stod 39 landskampar for Vest-Tyskland i tida 1957-67. 

### Klubbspel
Frå 1955 til 1962 var Tilkowski målmann på Westfalia Herne, eit lag som spelte i Oberliga-West, ein liga Herne vann i 1958/59-sesongen. Til opninga av bundesligaen i 1963 hadde han meldt overgang til Borussia Dortmund, eitt av dei laga som hadde fått plass i den nasjonale toppserien i Vest-Tyskland. Med Borussia vann han i 1965 DFB-pokalen (cupmeisterskapen) og året etter finalen i cupvinnarcupen med 2-1 over Liverpool FC.
 
### Landslagsspel
Tilkowski debuterte på det vesttyske landslaget 3. april 1957. Han var med i VM-troppa 1962, utan å kome i spel. Under verdsmeisterskapen i fotball 1966 i England vakta han Vest-Tysklands mål i alle kampane, også VM-finalen på Wembley stadion 29. juli 1966 der han i ekstraomgangane to gongar måtte kapitulere for avslutingar frå England-spissen Geoff Hurst. Etter VM spelte Tilkowski ein einaste landskamp, i april 1967 kledde han på seg landslagsdrakta for 39. og siste gong.

Tilkowski vart i 1965 vald til årets spelar i Vest-Tyskland. Han la opp i 1967.

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:de:Hans Tilkowski|Hans Tilkowski]]» frå ,  den 16. mai 2018.*  
 
*eu-football
Cupvinnarcupfinalen i fotball 1961

**Cupvinnarcupfinalen i fotball 1961** var den fyrste av 39 årlege fotballturneringar der vinnarane av dei nasjonale cup-/pokalturneringane i Europa (UEFA) kunne delta. ACF Fiorentina frå Firenze vann turneringa etter sigrar 2-0 på bortebane og 2-1 på heimebane over Rangers FC frå Glasgow. Som den einaste av finalane i cupvinnarcupen vart turneringa i 1961 avslutta med heime-/bortekamp, sidan vart finalekampen lagd til ei førutbestemt bane.

### Kampane
80&nbsp;000 tilskodarar var til stades på Ibrox stadion i Glasgow 17. mai 1961. Dei såg Luigi Milan skåre to mål for Fiorentina, det fyrste i det 12. minutt og det andre etter 87 minuttars spel, utan at nokon av Rangers-spelarane makta finne nettmaskane. Carl Erich Steiner frå Austerrike dømde kampen.

Returfinalen på Kommunalstadion i Firenze fann stad ti dagar seinare, ettermiddagen 27. mai 1961, framfor 50&nbsp;000 tilskodarar. Luigi Milan sende heimelaget i føringa i det 13. minutt. Ein time ut i kampen stod det 1-1 etter at Alex Scott var frampå. Fem minuttar før slutt gav Kurt Hamrin Fiorentina 2-1 i sjølve kampen og 4-1 samanlagt i finalespelet. Dommar i Firenze var Vilmos Hernádi frå Ungarn.

### Laga
**Fiorentina** sitt vinnarlag bestod av: Enrico Albertosi, Enzo Ribotti, Piero Gonfiantini, Sergio Castelletti, Alberto Orzan, Claudio Rimbaldo, Dante Micheli, Kurt Hamrin, Dino da Costa, Liugi Milan og Gianfranco Petris.

**Rangers** stilte: Billy Ritchie, Bobby Shearer, Bill Paterson, Harold Davis, Eric Caldow, Jim Baxter, Alex Scott, Ian McMillan, Davie Wilson, Ralph Brand, Jimmy Millar, Bobby Hume.

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:1961 European Cup Winners' Cup Final|1961 European Cup Winners' Cup Final]]» frå ,  den 16. mai 2018.*
1860 München

**Turn- und Sportverein München von 1860 e.V.** er eit idrettslag heimehøyrande i bydelen Giesing i München i Tyskland. Laget, opphavleg ei rein turnforeining, vart skipa 17.mai 1860. I 2018 har 1860 München nærare 22&nbsp;500 medlemer.

1860 München er aktivt med i basketball, boksing, bowling, bryting, fotball, friidrett, rulleskeiser, skiidrett, sykling, tennis, turn og i ulike vassbaserte idrettsgreiner.

Fotballaget til 1860 München vann den vesttyske cupfinalen 1964 og spelte i 1965 finale i cupvinnarcupen, ein kamp som enda med tap 0-2 mot West Ham United. Lagets største triumf på fotballbana kom då det lukkast gå til toppås i Bundesliga 1966. Sidan siste nedrykk frå bundesligaen i 2004 har 1860 München spelt i tysk 2. liga, sesongen 2017/18 i bayersk regionalliga. Frå 2005 har laget spelt heimekampane på nybygde Allianz Arena. 1860 München spelar i lyseblå-/kvitstripete trøyer og svarte bukser og strømper.

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:de:TSV 1860 München|TSV 1860 München]]» frå ,  den 16. mai 2018.*
Francis Lee

**Francis Henry Lee** () var ein engelsk fotballspelar og forretningsmann frå Westhoughton i Lancashire. Han vart ligameister 1968, FA-cupvinnar 1969 og vinnar av cupvinnarcupen 1970 med Manchester City, og ligameister 1975 med Derby County. I tida 1968-72 spelte han 27 landskampar for England.

## Karriere
### Fotball
Etter nokre sesongar med Bolton Wanderers i 2. divisjon vart Lee i 1967 overført til Manchester City. I sin fyrste sesong med laget frå Manchester vart han ligameister og året etter den 26. april 1969 sigra laget hans 1-0 over Leicester City i FA-cupfinalen på Wembley stadion i London. Våren 1970 sikra Manchester City seg ligacupokalen med finalesiger 2-1 over West Bromwich etter ekstraomgangar, og den 29. april, på 26-årsdagen til Lee, sende han med eit straffespark laget sitt opp i leiing 2-0 i finalen i cupvinnarcupen mot Górnik Zabrze, ein kamp som enda 2-1. Sommaren 1974 signerte Lee for Derby County. Også med Derby vart han ligameister i sin fyrste sesong, og att på til toppskårar i ligaen. Han la opp i 1976.

Lee fekk sin debut på Englands landslag i desember 1968. Han deltok i tre kampar under VM i fotball 1970 i Mexico, utan å kom på skåringslista. Lee spelte sin 27. og siste landskamp på 28-årsdagen i 1972. Han skåra då Englands mål i EM-kvartfinalen mot Vest-Tyskland som enda med vesttysk triumf 3-1. I alt skåra Lee 10 landslagsmål.

### Forretning
Etter han la opp som idrettsutøvar bygde Francis Lee opp F.H. Lee Ltd, eit firma innafor toalettrull-næringa som gjorde han til mangemillionær.

## Kjelder

*eu-football
----
**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Francis Lee|Francis Lee]]» frå ,  den 16. mai 2018.*