open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Situasjonskomedie

**Situasjonskomedie** (engelsk teleskopord *sitcom*) er komediesjangrar som har faste gjennomgangsfigurar som delar eit felles miljø, som ein heim eller ein arbeidsstad, og dei involverte figurane hamnar i morosame situasjonar og nyttar ein humoristisk dialog seg imellom. Nokre døme er amerikanske *Cosby med familie*, ein tv-serie om ein afroamerikansk familie, eller *Friends* eller *Venner for livet* som tok for seg seks venner, tre av kvart kjønn i same alder, som meir eller mindre budde saman. Slike program har opphavet sitt i radio, men er særleg blitt populær underhaldning på fjernsynet som ei dominerande forteljarform. Norske døme er *[[Mot i brøstet]]* på TV 2 og *[[Side om side]]* på NRK. Denne forma for komediar inkluderer òg liksom-dokumenterer som *[[The Office|Kontoret]]* med Ricky Gervais.

Den fyrste situasjonskomedien på TV blir hevda å vera *Pinwright's Progress*, med ti episodar som blei viste på BBC i Storbritannia mellom 1946 og 1947. I USA er regissøren og produsenten William Asher blitt rekna som «mannen som oppfann sitcom» Han regisserte over to dusin ulike situasjonskomediar, inkludert den nær evigvarande *[[I Love Lucy]]* med Lucille Ball frå 1950-talet og fram til 1970-talet.

## Kjenneteikn
Dei fyrste situasjonskomediane bestod av individuelle episodar der ein ikkje trong nokon introduksjon for å komma inn i handlinga. Hovudpersonane var statiske og utvikla seg lite frå gong til gong. Mange tok etter denne forma, og hendingar i ein episode blei ikkje nemnde i seinare episodar. Dette er tydeleg i til dømes *[[The Brady Bunch]]*, der ein ofte blei presentert for venner eller slektningar som berre var med i ein episode.

På 1990-talet byrja mange seriar å ha ei tilbakevendande historie som ein kunne følgja i ein heil sesong, i tillegg til alt det andre som skjedde. Ein hadde sett kvar populært dette var i såpeoperaene, og ville dra nytte av dette. Eit godt døme på dette er *[[Venner for livet]]*, der fleire kjærleikshistorier danna bakgrunnen for handlinga. 

*[[Seinfeld]]* tok dette til motsett kant etterkvart som serien utvikla seg, og i dei siste sesongane var det alltid ein eller fleire referansar til tidlegare episodar i kvar ny episode.

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:nb:Situasjonskomedie|Situasjonskomedie]]» frå ,  den 25. april 2022.*  

## Bakgrunnsstoff

* Situation Comedy Bibliography (via UC Berkeley) — hovudsakleg amerikanske program
* Sitcoms Online
* British Comedy Guide
Eidsnes

**Eidsnes** er eit lite handelssenter og ei postnummeradresse, 6037, i Sula kommune i Møre og Romsdal. 2&nbsp;015 personar budde på postadressa i 2020. Indre Sula kyrkje står på Eidsnes.

Postnummeradressa omfattar matrikkelgardane Kvasnes, Kongshaug, Veibust, Reithaug, Solavågseid, Leirvåg, Sunde, Solavåg og Bjørkavåg. E39 går gjennom området frå ferjestaden Solavågen, som faktisk ligg på Sunde, over Vegsundbrua inn i Ålesund kommune.

Dei siste tiåra har delar av området endra karakter frå landsbygd til villastrok, det gjeld fremst Sunde og Leirvåg. Såleis har folketalet nær dobla seg på om lag tretti år.

Solevåg skule, som er ein barneskule med to paralellar, ligg på Eidsneset.

Frå E39 på Solavågseid går Fylkesveg 61 vestover gjennom ytre Søre Sunnmøre  til Riksveg 15 i Stad i Nordfjord.

## Kjelder
*erikbolstad.no
Eidså

**Eidså** er ein matrikkelgard og ei bygd i Syvde i Vanylven kommune. 115 menneske budde i bygda i 1946, fordelt på 20 heimar. Bygda ligg på vestsida av Syvdsfjorden og omfattar elles matrikkelgardane Takset, Kolgrov, Øyra, Sandnes, Lid og Koparnes.

På 1900-talet hadde bygda så vel post-, som rikstelefonstasjon, samt faste skipsanløp. I fleire tiår var her jordbruksskule og husmorskule. Pr 2016 er her einast ein skule for småskuleborn att.

Fylkesveg 61, som er hovudferdselsåre frå Nordre Sunnmøre til Nordfjord, går gjennom bygda.
Fylkesveg 652 kjem frå Lauvstad i Volda
## Kjelder
**Norsk Allkunnebok*. III. Bandet. 1952
Nikolaj Andrianov

**Nikolaj Jefimovitsj Andrianov** () var ein russisk turnar frå Vladimir som representerte Sovjetunionen. Han vart europameister 1975, olympisk meister 1976 og verdsmeister 1978 i mangekamp.

Andrianov sanka i perioden 1971-79 heile 17 medaljar i europameisterskap, 15 medaljar i olympiske leikar og 13 medaljar i verdsmeisterskap. Av desse medaljane var ni av EM-medaljane i gull, sju av OL-medaljane i gull og fire av VM-medaljane i gull.

Andrianov vart sjuk av multippel system atrofi. Dei siste månadene av livet kunne han ikkje røre korkje armar eller bein, ei heller snakke. Han døydde i heimbyen.

Han var gift med turnaren Ljubov Burda.

## Kjelder
*Store norske leksikon
Beat the Clock av Sparks

**«Beat the Clock»** er ein discosong av den amerikanske rockeduoen Sparks, som kom ut i 1979 .Songen er kalla opp etter gameshowet *[[Beat the Clock]]*.

Songen nådde tiandeplassen i august 1979 og låg seks veker på UK Singles Chart. Det var den tredje og siste topp 10-singelen deira i Storbritannia. 

## Bakgrunn
Songen kom ut på albumet *[[No. 1 In Heaven]]* og var produsert av Giorgio Moroder. Seint i 1970-åra var han ein av dei fremste produsentane og samarbeidet hans med Sparks kom til ved at Sparks likte Donna Summer-songen «I Feel Love», som Moroder var medlåtskrivar og produsent på. 

12"-miksen var den første av remiksane til gruppa. Remiksen nytta trommemønsteret frå den midtre delen av songen og la til ei ny melodilinje på synthesizer under refrenget. Den «lange versjonen» som han vart kalla vart korta ned til tre og eit halvt minutt og gjeven ut som B-side til 7"-singelen. Lange versjonar av «The Number One Song in Heaven» og «Tryouts for the Human Race» - begge singlar frå same album som «Beat the Clock» var berre albumversjonane. 

Ei ekstra B-side på 12-tommarversjonen var ein reklame som marknadsførte albumet *No. 1 in Heaven*, med klipp frå dei fleste songane på albumet. Reklamenvart fortalt av Peter Cook. 12"-versjonane kom som farga biletplater, den indre 7"-delen av plata var ei biletplate, medan dei ytre fem tommane var ulike fargar, som blå, rosa, grøn og gul. 

Songen vart sidan omarbeidd for albumet *[[Plagiarism]]* i 1998, og eit konsertopptak vart gjeven ut som B-side til den britiske CD-singelen «Now That I Own the BBC» i januar 1996.

## Innhald
;7" Virgin VS270
# «Beat the Clock» — 3:49
# «Beat the Clock» (Alternative Mix) — 3:32

;12" Virgin VS27012
# «Beat the Clock» — 3:49
# «Untitled Commercial»
# «Beat the Clock» (Long Version) — 6:43

## Salslister

## Medverkande
* Ron Mael - klaverinstrument, synthesiser, vokal
* Russell Mael - vokal
* Chris Bennett - korvokal
* Keith Forsey - trommer
* Jack Moran - korvokal
* Giorgio Moroder - synthesiser
* Dan Wyman - synthesiserprogrammering
* Dennis Young - korvokal

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Beat the Clock (Sparks Song)|Beat the Clock (Sparks Song)]]» frå ,  den 25. april 2022.* 
*** oppgav desse kjeldene:*
The Number One Song in Heaven

«**The Number One Song in Heaven**» er ein discosong av den amerikanske rockeduoen Sparks. Han kom ut på singel i 1979 og vart produsert og skriven i lag med med discoprodusenten Giorgio Moroder. Han vart ein topp 20-hit i Storbritannia, der han nådde 14. plassen. I tillegg til vanleg svart vinyl, kom både 7"- og 12"-versjonane av singelen ut på farga vinyl. 

Sparks spelte inn songen på ny i 1997. Den eine versjonen var med vokal av Jimmy Somerville og orkestertering av Tony Visconti. Denne versjonen nådde 70. plassen på den britiske singellista, smen nådde topp 30 på den amerikanske Billboard Dance-lista.

## Musikkvideo
Videoen for 1997-utgåva syner ein engel som syng medan Satan prøve å stoppe eit pariserhjul. Dette er ein hyllest til *[[The Third Man]]*.

## Innhald
### 1979-utgåva
*7" Virgin VS 244
# «The Number One Song in Heaven» — 3:48
# «The Number One Song in Heaven» (Long Version) — 6:56
*12" Virgin VS 244-12
# «The Number One Song in Heaven» — 4:02
# «The Number One Song in Heaven» (Long Version) — 7:27

### 1997-utgåva
*CD-singel 1
# «The Number One Song In Heaven» (Sparks Radio Edit) — 3:28
# «The Number One Song In Heaven» (Extended Version With Jimmy Somerville) — 5:16
# «The Number One Song In Heaven» (Part Two) — 4:05
*CD-singel 2
# «The Number One Song In Heaven» (Sparks Radio Edit) — 3:28
# «The Number One Song In Heaven» (Tin Tin Out Mix) — 8:15
# «The Number One Song In Heaven» (Heavenly Dub) — 8:15
# «The Number One Song In Heaven» (Tin Tin Out Instrumental) — 9:14

## Medverkande
* Ron Mael - klaverinstrument, synthesiser, vokal
* Russell Mael - vokal
* Chris Bennett - korvokal
* Keith Forsey - trommer
* Jack Moran - korvokal
* Giorgio Moroder - synthesiser, vocoder
* Dan Wyman - synthesiserprogrammering
* Dennis Young - korvokal

## Salslister
**1979**

**1997**

## I andre media
Songen vart nytta under rulleteksten til filmen *[[Alan Partridge: Alpha Papa]]* i 2013.

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:The Number One Song in Heaven|The Number One Song in Heaven]]» frå ,  den 25. april 2022.* 
*** oppgav desse kjeldene:*
Keith Forsey

**Keith Forsey** () er ein engelsk popmusikar og plateprodusent.

Forsey byrja karrieren som trommeslagar for The Spectrum i 1960-åra og som trommeslagaren i Udo Lindenberg sitt Panik Orchester fram til 1976, då han òg spelte perkusjon for Amon Düül II. Seint i 1970-åra var han ein pioner innan disco og arbeidde med artistar som Lipstique, Claudja Barry, La Bionda og Boney M. Han vart trommeslagaren til Giorgio Moroder og spelte på Donna Summer sine discoplater, inkludert *[[Bad Girls av Donna Summer|Bad Girls]]*. Forsey sitt eige band, Trax, eit samarbeid med Pete Bellotte, var ikkje like populært. 

Som Moroder byrja Forsey å produserte musikk sjølv. I 1982 produserte han debutplata til Billy Idol, *[[Billy Idol av Billy Idol|Billy Idol]]* og gjennombrotsalbumet til Icehouse *[[Primitive Man]]*. Oppfølgjaren til Idol i 1983, *[[Rebel Yell]]*, vart ein stor hit . I 1983 samarbeidde han med Moroder og Irene Cara som låtskriva rpå «Flashdance... What a Feeling» for filmen *[[Flashdance]]*. I 1984 vann songen Oscarprisen. Han var òg medlåtskrivar på meir filmmusikk etter dette, som *[[Ghostbusters]]*, *[[Beverly Hills Cop]]*, *[[filmen The NeverEnding Story|The NeverEnding Story]]* og *[[The Breakfast Club]]*. Hitten «Don't You (Forget About Me)» frå *The Breakfast Club* vart opphavleg tilbode til Simple Minds, som avslo. Men eter at Bryan Ferry, Billy Idol og fleire andre artsitar avslo, vurderte Simple Minds songen på nytt og dei tok han til topp 10 i mange land. 

I 2003 produserte Forsey det amerikanske gitarpopbandet Rooney.

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Keith Forsey|Keith Forsey]]» frå ,  den 25. april 2022.* 
*** oppgav desse kjeldene:*

## Bakgrunnsstoff
* Offisiell nettstad
* 
*
Al Capps

**Allan Alfonzo «Al» Capps** () var ein USA-amerikansk plateprodusent, arrangør, låtskrivar, multi-instrumentalist og vokalist. Frå og med 1960-åra produserte han og arrangerte album for populære artistar som Cher, Andy Williams, Helen Reddy, José Feliciano, Vicki Lawrence og Liza Minnelli, og leverte filmusikk for meir enn tjue filmar. Som musikar spelte han på album med The Everly Brothers, Gábor Szabó og Frank Sinatra. Seinare i livet skreiv han musikk for reklamar. 

Capps produserte og arrangerte album for mange artistar, som Andy Williams, Helen Reddy, Vikki Carr, José Feliciano, Liza Minnelli, The Osmonds, Cher, Jennifer Warnes, The Lennon Sisters, The Ventures og The Cats. I 1970-åra var han fast arrangør for Snuff Garrett.

Under innspelingar tok han stundom del som korsongar, som på albumet *[[Introducing Sparks]]* av Sparks. 

Blant filmane han skreiv musikk for var *[[The Windsplitter]]* (1971), *[[Sasquatch, the Legend of Bigfoot]]* (1977), *[[Buffalo Rider]]* (1978), *[[Smokey and the Bandit II]]* (1980), *[[filmen Sharky's Machine|Sharky's Machine]]* (1981), *[[The Cannonball Run]]* (1981), *[[Stroker Ace]]* (1983) og *[[filmen Flawless (1999)|Flawless]]* (1999), og nokre TV-filmar.

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Al Capps|Al Capps]]» frå ,  den 24. april 2022.* 
*** oppgav desse kjeldene:*
In Your Eyes av Niamh Kavanagh

**«In Your Eyes»** (norsk 'i augo dine') er ein engelskspråkleg popballade som vann Eurovision Song Contest 1993 for Irland. Songen vart framført av Niamh Kavanagh og var skriven av den irske musikaren Jimmy Walsh. Dette var den femte sigeren til Irland i Eurovision Song Contest, og den andre på rad etter at «Why Me?» med Linda Martin vann tevlinga året før. «In Your Eyes» toppa singellista i Irland og tok seg inn på listene i eit par andre land. Utanom dette fekk songen liten kommersiell suksess etter sigeren.

## Eurovision Song Contest
«In Your Eyes» var eit av åtte bidrag som deltok i den irske finalen i Dublin 14. mars 1993. Der kåra ti regionale jurygruppar «In Your Eyes» til ein klar vinnar med . «In Your Eyes» vart dimed det irske bidraget til Eurovision Song Contest på heimebane i Millstreet laurdag 15. mai 1993. «In Your Eyes» var komponert av den irske songaren Jimmy Walsh. Korkje han eller Kavanagh var særleg kjende namn i Irland. Deltakinga på lydsporet til filmen *[[The Commitments]]* var den einaste profesjonelle musikkjobben Kavanagh hadde gjort før den irske finalen.

I den internasjonale finalen var «In Your Eyes» det 14. bidraget ut på scena av 25 bidrag. På førehand var Storbritannia også dette året favoritt, men utover i den spennande avrøystinga tok Irland etter kvart leiinga og vann til slutt med  –  framfor Storbritannia. Sigeren var ikkje klar før dei aller siste poenga vart gjevne. Hadde den siste tolvaren gått til Storbritannia, ville Storbritannia ha vunne med eitt poeng. Irland fekk 12 poeng frå sju land, blant anna frå den norske juryen. Dette var fyrste gongen sidan 1980 at Noreg gav  til vinnarlåten i Eurovision Song Contest. 

Sigeren var den andre på rad for Irland, og den femte totalt for Irland. Året etter skulle Irland vinne Eurovision Song Contest for tredje året på rad.

## Utgjevingar og sal
Som med dei fleste andre Eurovision-vinnarane i 1990-åra fekk «In Your Eyes» begrensa kommersiell suksess etter sigeren. Men heime i Irland vart den ein stor suksess, og den toppa singellista og vart den mest selde singelen i Irland i 1993. Sigeren sparka også i gong ein stor musikalsk karriere for Niamh Kavanagh, og Kavanagh deltok i Eurovision Song Contest igjen i 2010.

## Listeplasseringar

## Referansar

**Denne artikkelen bygger på «[[:nb:In Your Eyes (sang fra 1993)|In Your Eyes (sang fra 1993)]]» frå ,  den 25. april 2022.*
Terminal Jive

***Terminal Jive*** er det niande studioalbumet til det amerikanske rockebandet Sparks og det andre dei spelte inn i lag med Giorgio Moroder. Albumet har ei disco-kjensle som føregangaren, men består av færre synthesizerar og litt meir elektrisk gitar. Dette gjev albumet ein tydelegare new wave-stil. Albumet vart produsert av Moroder og Harold Faltermeyer. Faltermeyer sa seinare at han hadde produsert det meste av albumet. 

Sparks fekk ein hitsingel i Frankrike med «When I'm with You», som førte til at dei var i landet i eitt år for å marknadsføre albumet.

## Utgjeving
*Terminal Jive* kom ikkje ut i USA, men Polydor Records gav det ut i Canada. Det vart heller ikkje ein suksess i Storbritannia, men gjorde det betre i Europa. 

Den første singelen, «When I'm with You», var ein hit i Frankrike, der han nådde 16. plassen. Singelen nådde òg 14. plassen i Australia. Den andre singelen frå albumet var «Young Girls», og denne gjorde det òg bra i Frankrike. «Young Girls» vart gjeven ut med ein lengre remiks på 12-tommar, ein redigert versjon på 7-tommarsingelen, og med B-sida «Just Because You Love Me». Den franske utgåva inkluderte «Rock 'n' Roll People in a Disco World», sidan «Just Because You Love Me» alt hadde kome ut som B-sida til «When I'm with You» i dette området. 

## Plateomslag
Plateomslaget består av Mael-brørne som står i ulike poseringar i og kring leiketøysbutikken Hamleys i Regent Street i London.

## Innhald

## Salslister

## Medverkande
* Russell Mael - vokal
* Ron Mael - klaverinstrument
*W. G. Snuffy Walden - gitar
*Richie Zito - bassgitar
*Harold Faltermeyer - klaverinstrument
* Keith Forsey - trommer 
*Laurie Forsey - korvokal
;Teknisk
* Giorgio Moroder - produsent
* Harold Faltermeyer - produsent
*Brian Reeves, Dennis Drake - lydteknikar
*Gered Mankowitz - fotografi

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Terminal Jive|Terminal Jive]]» frå ,  den 25. april 2022.* 
*** oppgav desse kjeldene:*
When I'm with You av Sparks

**When I'm with You** er ein song av Los Angeles-bandet Sparks. Songen blandar disco og new wave med rocka gitar. Han gjekk ikkje inn på ''Billboard''-lista i USA, men var den einaste topp 40-singelen deira i Australia, der han nådde 14. plassen. Songen låg seks veker på toppen av den franske singellista. Det er ikkje sikkert om det var Giorgio Moroder eller Harold Faltermeyer som produserte songen, men sistnemnde hevda å ha produsert det meste av albumet.  Keith Forsey, mest kjend som produsent for Billy Idol i 1980-åra spelte trommer på songen. B-sida er ein instrumentalversjon av «When I'm with You».

## Salslister

## Medverkande
* Russell Mael – vokal
* Ron Mael – klaverinstrument
* W.G. Snuffy Walden – gitar
* Richie Zito – bassgitar
* Harold Faltermeyer – klaverinstrument
* Keith Forsey – trommer
* Laurie Forsey – korvokal

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:When I&#39;m with You av Sparks|When I&#39;m with You av Sparks]]» frå ,  den 25. april 2022.* 
*** oppgav desse kjeldene:*
W.G. Snuffy Walden

**William Garrett Walden**, kjend som **W.G. Snuffy Walden** (), er ein USA-amerikansk musikar og filmmusikkomponist. Walden vann Emmyprisen for kjenningsmelodien til *[[The West Wing]]* (NBC), og har vore nominer til fleire Emmyprisar gjennom karrieren, og har mottatt 26 BMI Awards.

## Diskografi
### Soloalbum
* *Music by... W. G. Snuffy Walden* (2001, Windham Hill Records)

### Stray Dog-album
* *Stray Dog* (1973)
* *Fasten Your Seat Belts* (1973) 
* *While You're Down There* (1974)

### Samlealbum
* *Still* (1973, Peter Sinfield - Command Studios)
* *thirtysomething Soundtrack* (1991, Geffen Records)
**Babylon Minstrels* (1992, Hollywood Records)
* *The Stand* (1994, ABC Circle Music)
* *My So-Called Life Soundtrack* (1995, Atlantic Records)
* *A Winter's Solstice VI* (1997, Windham Hill Records)
* *Celtic Christmas III* (1997, Windham Hill Records)
* *The Carols Of Christmas II* (1997, Windham Hill Records)
* *Summer Solstice 2* (1998, Windham Hill Records)
* *Sounds Of Wood & Steel* (1998, Windham Hill Records)
* *Celtic Christmas IV* (1998, Windham Hill Records)
* *Touch – Windham Hill 25 Years of Guitar* (2001, Windham Hill Records)
* *A Winter's Solstice, Vol. 1: Silver Anniversary Edition* (2001, Windham Hill Records)
* *A Windham Hill Christmas* (2002, Windham Hill Records)
* *Windham Hill Chill: Ambient Acoustic* (2003, Windham Hill Records)
* *Windham Hill Chill 2* (2003, Windham Hill Records)
* *Friday Night Lights Vol. 2* (2010)
* *The West Wing* (2017, Varèse Sarabande)

## Filmar

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:W.G. Snuffy Walden|W.G. Snuffy Walden]]» frå ,  den 25. april 2022.* 
*** oppgav desse kjeldene:*

## Bakgrunnsstoff
* ''W. G. Snuffy Walden Official Website''
Leslie Bohem

**Leslie «Les» Bohem** () er ein USA-amerikansk manusforfattar for film og fjernsyn, og tidlegare bassist. Han er son av manusforfattaren Endre Bohem.

Bohem spelte bass i 1980-åra i gruppene Sparks og Gleaming Spires.

Bohem har skrive manus for miniserien *[[TV-serien Taken|Taken]]* og filmane *[[Dante's Peak]]*, *[[Twenty Bucks]]* (med faren), *[[filmen Daylight (1996)|Daylight]]* og *[[filmen The Alamo (2004)|The Alamo]]*. Han skreiv òg manus for den Steven Spielberg-produserte miniserien *Nine Lives.*

## Filmar

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Leslie Bohem|Leslie Bohem]]» frå ,  den 26. april 2022.* 
*** oppgav desse kjeldene:*

## Bakgrunnsstoff
*Heimeside
*
David Kendrick

**David Kendrick** () er ein USA-amerikansk trommeslagar som var med å skipe gruppene Gleaming Spires og Devo, og har tidlegare spelt og turnert med Sparks. Han er basert i Los Angeles i California.

## Utvald diskografi

### The Continental Miniatures
**The Continental Miniatures* (1979) 

### Gleaming Spires
**Songs of the Spires* (1981)
**Life Out on the Lawn* (EP) (1982)
**Walk on Well Lighted Streets* (1983)
**Party E.P.* (1984)
**Welcoming a New Ice Age* (1985)

### Sparks
* *[[Whomp That Sucker]]* (1981)
* *[[Angst in My Pants]]* (1982)
* *[[In Outer Space]]* (1983)
* *[[Pulling Rabbits Out of a Hat]]* (1984)
* *[[Music That You Can Dance To]]* (1986)

### Devo
**[[Total Devo]]* (1988)
**[[Now It Can Be Told: DEVO at the Palace]]* (1989)
**[[Smooth Noodle Maps]]* (1990)

### Visiting Kids
**Visiting Kids* (1990)

### The Extremophiles
**Soundtrack for a Mars Movie* (2003)

### The Empire of Fun
**The Blue Head* 
**Classics of Enduring Elegance* 
**It Looks Like Today Outside* 
**Jeepers!* 
**I'm Sorry Mr. Kendrick, There's a Skull Inside Your Head* (2006)
**Crime, Memory and Loss* (2015)
**CANdYPIE 2000*

### Josie Cotton
**[[Josie Cotton|Invasion of the B-Girls]]* (2007)

### Beth Hart
**[[Beth Hart|Beth Hart and the Ocean of Souls]]* (2009) *- spelt inn i 1993*

### Revolushn
**Dark Matter* (2014)
**The Freshman* (2016)
**Further!!* (2017)

### Xiu Xiu
	
**Ignore Grief* (2023)

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:David Kendrick|David Kendrick]]» frå ,  den 26. april 2022.* 
*** oppgav desse kjeldene:*
I Predict

«**I Predict**» er ein song av Los Angeles-bandet Sparks. Han kom ut i 1982 som den første singelen frå albumet *[[Angst in My Pants]]*. Gruppa markandsførte singelen med ei framføring på *[[Saturday Night Live]]*. Dei framførte òg «Mickey Mouse», ein annan song frå *Angst in My Pants*.
Det vart den første singelen deira som gjekk inn på Billboard Hot 100-lista i America.

## Video
Det vart laga ein musikkvideo til singelen der ein kan sjå Ron Mael i drag som gjer ein striptease-dans på ein nattklubb i Los Angeles medan Russell mimer teksten til songen. Musikkvideoen vert stundom feilaktig tilskriven David Lynch, men boka *Talent is an Asset: The Story of Sparks* skreiv at Steve og Doug Martin laga videoen i same stil som Lynch.

På grunn av det «vaksne innhaldet» i videoen spelte MTV vanlegvis berre songen i seine timar. 

## Innhald
;7" vinyl (USA, Atlantic 4030)
# «I Predict» — 2:56
# «Moustache» — 3:32

;12" vinyl promo (USA, Atlantic DMD 325)
# «I Predict» — 2:56
# «I Predict (Club Mix)» — 6:19

;12" vinyl (Frankrike, Underdog 8159)
# «I Predict (Club Mix)» — 6:19
# «Moustache» — 3:32

## Medverkande
* Russell Mael - vokal
* Ron Mael - klaverinstrument og synthesizer
* Leslie Bohem - bassgitar og ekstra korvokal.
* Bob Haag - gitar og ekstra korvokal.
* David Kendrick - trommer
* James Goodwin - synthesizer
* Mack - synthesizerprogrammering

## Salslister

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:I Predict|I Predict]]» frå ,  den 26. april 2022.* 
*** oppgav desse kjeldene:* 
* 

 

## Bakgrunnsstoff
*''I Predict'' video on YouTube
Whomp That Sucker

***Whomp That Sucker*** er det tiande studioalbumet til det amerikanske rockebandet Sparks, gjeve ut i 1981.

## Historie
Sparks hadde spelt inn *[[No. 1 In Heaven]]* og *[[Terminal Jive]]* med Giorgio Moroder. Begge hadde vore relativt suksessrike, men brørne syntest at alt det elektroniske utstyret var tungvindt å turnere med. *Whomp That Sucker* vart så spelt inn utan Giorgio Moroder i Musicland Studios i München, men framleis knytt til Giorgio Moroder Enterprises. Dei neste fire albuma vart spelte inn i same partnerskapen. Produsenten for albumet var Mack, som nyleg hadde produsert Queen-albumet *[[The Game av Queen|The Game]]*.

Sparks vende attende til rockestilen sin på dette albumet etter at dei to førre albuma hadde vore discoprega. Mael-brørne fekk med seg bandet Bates Motel til å akkompagnere seg. Dei bestod av gitaristen Bob Haag, bassisten Leslie Bohem og trommeslagaren David Kendrick. Denne besetninga spelte inn dei fire neste Sparks-albuma, fram til og med *[[Music That You Can Dance To]]* i 1986. Haag, Bohem og Kendrick spelte òg inn musikk under namnet Gleaming Spires. Gruppa spelte inn tre studioalbum tidleg i 1980-åra og fekk ein liten new wave-hit, «Are You Ready for the Sex Girls?», i 1981. Bohem vart seinare manusforfattar i Hollywood.

## Utgjeving
*Whomp That Sucker* vart gjeve ut på fleire ulike plateselskap: RCA i USA, Underdog i Frankrike, Ariola/Oasis i Tyskland og i Storbritannia på det kortvarige Why-Fi Records. Albumet vart ikkje ein suksess i Storbritannia, men gjorde det forholdsvis bra i Frankrike, sidan det kom ut kort tid etter den franske hitten deira «When I'm With You» i 1980. I USA nådde albumet 182. plassen på ''Billboard'' 200, og vart det første albumet deira der sidan *[[Indiscreet av Sparks|Indiscreet]]* som gjekk inn på lista der.

«Tips for Teens» og «Funny Face» kom ut på singlar. I Frankrike var «Funny Face» den første singelen, medan «Tips for Teens» var først ute i Storbritannia. «Don't Shoot Me» vart vald ut som B-side for «Tips for Teens» i Storbritannia.

## Innhald

## Medverkande
* Russell Mael - vokal, gitar
* Ron Mael - klaverinstrument, synthesizer, konsept for omslaget
* Bob Haag - gitar, ekstra korvokal
* Leslie Bohem - bassgitar, ekstra korvokal
* David Kendrick - trommer
* Mack - synthesizerprogrammering, lydar («knust glas»), produsent, lydteknikar

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Whomp That Sucker|Whomp That Sucker]]» frå ,  den 26. april 2022.* 
*** oppgav desse kjeldene:*
In Outer Space

***In Outer Space*** er det tolvte studioalbumet til det amerikanske rockebandet Sparks, gjeve ut i april 1983 av Atlantic Records. Brørne Ron og Russell Mael produserte albumet sjølv. 

## Utgjeving
*In Outer Space* vart eit av dei mest suksessrike albuma til Sparks i USA. Det nådde 88. plassen på ''Billboard'' 200, og bygde vidare på suksessen frå dei to førre albuma deira. I Frankrike vart singelen «Modesty Plays», som ikkje var med på det originale albumet og som opphavleg vart laga for TV-serien *[[filmen Modesty Blaise (1982)|Modesty Blaise]]*, lagt til som siste spor. 

«Cool Places» vart gjeven ut som den første singelen frå albumet og nådde 49. plassen på ''Billboard'' Hot 100. Songen var ein duett med rytmegitaristen og korvokalisten i The Go-Go's, Jane Wiedlin. Bandet til Wiedlin var særs populære og at ho deltok på singelen, før til at han vart den største hitten til Sparks i USA. «Cool Places» vart forleng på 12-tommaren og begge formata kom med songen «Sports» som B-side, som ikkje var med på albumet. Singelen vart òg den første av mange for bandet som gjekk inn på Billboard Hot Dance Music/Club Play-lista, der han nådde 13. plassen. 

«All You Ever Think About Is Sex» vart remiksa og gjeven ut som den neste singelen, men gjekk ikkje inn på singellista. Det vart òg laga ein lengre miks og denne kom ut med ein remiksa versjon av albumsporet «Dance Godammit» på både 7"- og 12"-utgåvene. 

Verken albumet eller singlane gjorde det særleg godt i Storbritannia.

## Innhald

## Medverkande
Henta frå platenotata til *In Outer Space*.
*Russell Mael&nbsp;– vokal
*Ron Mael&nbsp;– klaverinstrument
*Bob Haag&nbsp;– gitar
*Leslie Bohem&nbsp;– bassgitar
*David Kendrick&nbsp;– trommer
*James Goodwin&nbsp;– klaverinstrument
*Jane Wiedlin&nbsp;– gjestevokal på «Cool Places» og «Lucky Me, Lucky You»

**Produksjon**
*Ron Mael&nbsp;– plateprodusent
*Russell Mael&nbsp;– produsent 
*Dan Lacksman&nbsp;– lydteknikar
*Brian Reeves&nbsp;– miksing; lydteknikar
*Marc Moulin&nbsp;– albumkoordinering
*Larry Vigon&nbsp;– kunstnarisk leiar og design
*Jim Shea&nbsp;– fotografi

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:In Outer Space|In Outer Space]]» frå ,  den 26. april 2022.* 
*** oppgav desse kjeldene:*

## Bakgrunnsstoff
*
The Voice av Eimear Quinn

**«The Voice»** (norsk 'stemma') er ein keltisk-inspirert song som vann Eurovision Song Contest 1996 for Irland. Songen vart framført av den irske songaren Eimear Quinn og var komponert av Brendan Graham. Graham står også bak Eurovision-vinnaren «Rock ’n’ Roll Kids‎» i 1994, og han har skrive teksta til Secret Garden sin verdshit «You Raise Me Up».

«The Voice» skaffa Irland sin sjuande og hittil siste siger i Eurovision Song Contest. Sjølv om den internasjonale finalen vart arrangert i Oslo i 1996, kom «The Voice» aldri inn på VG-lista. Men songen tok seg inn på singellistene i blant anna Irland, Storbritannia og Sverige.

## Om songen
«The Voice» er ein keltisk-inspirert, melodisk låt, ein stil som var populær i midten av 1990-åra. Året før hadde Noreg vunne med «Nocturne» som også var ein song i keltisk musikkstil. Teksta handlar om at songaren ser seg sjølv som *stemma* som vaker over verda og effekten ho har på elementa som jord, luft og vatn.

## Eurovision Song Contest
«The Voice» var eit av åtte bidrag som deltok i den irske finalen i Dublin 3. mars 1998. I finalen kåra åtte regionale jurygrupper «The Voice» til ein klar vinnar med 105 poeng, og songen vart dimed det irske bidraget til Eurovision Song Contest i Oslo Spektrum laurdag 18. mai same år.

I den internasjonale finalen var Irland det 17. bidraget på scena av 23 bidrag. Quinn stilla i lang, kvit kjole med gullbroderingar, og i tillegg til Kringkastingsorkestret vart hun akkompagnert av tradisjonelle irske slaginstrument, treblåsarar og strengeinstrument.

I byrjinga av avrøystinga kjempa fleire land om å liggje i teten, men etter kvart tok Irland leiinga og heldt på henne heilt til slutt. «The Voice» fekk til saman 162 poeng – 48 poeng framfor Noreg og «I evighet», som vart nummer to. Den norske juryen gav 10 poeng til det irske bidraget.

Sigeren var den sjuande til Irland og den fjerde til Irland på berre fem år. Irland har ikkje vunne Eurovision Song Contest sidan, men hadde per 2021 framleis rekorden i talet på sigrar. Dette var også den andre sigeren til Brendan Graham som låtskrivar; han stod også bak «Rock ’n’ Roll Kids‎» som vann Eurovision Song Contest i 1994.

## Etter sigeren
Sjølv om songen var i tråd med dåtidas musikkånd, vart ikkje «The Voice» nokon stor internasjonal hit. Songen nådde ein tredjeplass på den irske singellista, og ein niandeplass i belgiske Flandern, ellers fekk den liten suksess. Sjølv om finalen dette året gjekk av stabelen i Noreg, kom ikkje vinnarlåten inn på norske VG-lista. I staden vart det britiske bidraget Gina G og «Ooh Aah... Just a Little Bit» den store hiten i Europa dette året. Den britiske songen toppa hitlistene i Storbritannia, nådde ein tolvteplass i USA og klatra til ein femteplass på VG-lista. Trass suksessen vart Gina G berre nummer åtte i Eurovision Song Contest dette året.

I 2021 avsløra Storbritannias prins Charles at «The Voice» er blant hans favorittlåtar.

## Listeplasseringar

## Referansar

**Denne artikkelen bygger på «[[:nb:The Voice (sang)|The Voice (sang)]]» frå ,  den 26. april 2022.*
Cool Places

«**Cool Places**» er ein new wave-song av det amerikanske rockebandet Sparks frå 1983 i samarbeid med rytmegitaristen og korvokalisten i The Go-Go's, Jane Wiedlin. Det var den andre singelen deira som gjekk inn på Billboard Hot 100.

## Bakgrunn
Songen vart gjeven ut som den første singelen frå Sparks-albumet *[[In Outer Space]]* i 1983. På den tida var Sparks på sitt mest populære i USA, etter at dei to førre albuma deira hadde gått inn på nedre del av ''Billboard'' 200-lista. Singelen nådde 13. plassen på Hot Dance Club Play-lista i juni 1983. 

Det vart laga ein musikkvideo for songen, regissert av filmskaparen og artisten Graeme Whifler.

Sparks spelte òg inn «Lucky Me, Lucky You» med Jane Wiedlin for det same albumet.

## Innhald
**7" Atlantic 0-89863**
#«Cool Places» — 3:25
#«Sports» — 3:23

**12" Atlantic 0-89863**
#«Cool Places» (Long Mix) — 4:38
#«Sports» — 3:23

## Salslister

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Cool Places|Cool Places]]» frå ,  den 26. april 2022.* 
*** oppgav desse kjeldene:*
Jane Wiedlin

**Jane Marie Genevieve Wiedlin** () er ein USA-amerikansk musikar, songar, låtskrivar og skodespelar, mest kjend som opphavleg medlem, rytmegitarist og korvokalist i new wave-bandet The Go-Go's. Wiedlin har òg hatt ein suksessrik solokarriere. 

The Go-Go's vart eit av dei mest populære amerikanske banda i 1980-åra og var med å gjere new wave populært med hittar som «We Got the Beat», «Our Lips Are Sealed» og «Vacation». Som soloartist hadde ho den største hitten sin med songen «Rush Hour», som nådde niandeplassen på ''Billboard'' Hot 100. Som skodespelar har ho hatt små roller som syngande telegramjente i filmen *[[filmen Clue|Clue]]* (1985) og som Jeanne d'Arc i *[[Bill & Ted's Excellent Adventure]]* (1989).

Som medlem av The Go-Go's fekk Wiedlin ei stjerne på Hollywood Walk of Fame. Ho og bandet vart innlemma i Rock and Roll Hall of Fame den 30. oktober 2021.

## Diskografi
### Studioalbum

### Samlealbum

### Singlar

### Som deltakar

## Andre utgjevingar
* 1990 *[[Pretty Woman]]* (EMI) – «Tangled»
* 1996 *Cold* (Geffen Records) – som froSTed
* 2001 *[[Music from the Motion Picture Josie and the Pussycats|Josie and the Pussycats Original Soundtrack]]* – bidragsytar på «You Don't See» og «Come On». 
* 2002 *The Specials vs. the Untouchables: Ska's Greatest Stars* (Big Eye Music) – Omarrangement av «Our Lips Are Sealed» med The Specials
* 2006 *80's New Wave Hits* (Big Eye Music) – Omarrangement av «Our Lips Are Sealed» med The Specials
* 2017 *Elettrodomestico* (*If You're a Boy or a Girl*)

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Jane Wiedlin|Jane Wiedlin]]» frå ,  den 26. april 2022.* 
*** oppgav desse kjeldene:*

## Bakgrunnsstoff

*
Sami Siida of North America

**Sami Siida of North America** (Davvi-Amerihká Sámi Siida) er ei laust organisert samling av regionale grupper, hovudsakleg i Canada og USA, som har samisk arv og kultur til felles og stammar frå dei arktiske og subarktiske delane av  Noreg, Sverige, Finland og Kolahalvøya i Russland. Dette området er tradisjonelt blitt omtalt med endonyma Sápmi og Sameland eller eksonymet «Lappland».  Individuelle medlemmer av North American Siida er innvandrarar eller etterkomarar av innvandrarar herfrå, eller støttespelarar for samisk kultur utan å ha direkte samisk avstamming.  

## Føremål
North American Siida held ofte opplæringsførestillingar, samiske samlingar og tilknytte tilstellingar i løpet av året, ofte i samband med andre skandinaviske tilstellingar som FinnFestUSA, American Swedish Institute og Norwegian-American Bygdelagenes Fellesraad (NABF).  Siida held også større samlingar omtrent annakvart år kalla «Siiddastallen». Innan NABF har Siida ein sterk representativ status som eit eige *Lag* innan denne organisasjonen, som *Lapmark Lag*.

Siida funger òg som eit kulturelt lager for å spreia og utveksla kunnskap til eindkilpersonar om samisk kultur og gje moralsk støtte til ein kulturell identitet som er spreidd ut over ein heil verdsdel. North American Siida legg også vekt på individ rekna som ‘eldre’ i eit samfunn på grunn av den kulturelle kunnskapen sin. Siida har også ein observasjonsplas ved Samerådet.

Det samiske sidasystemet som organisasjonen har namn etter dekkjer eit vidt spekter av samiske kulturelle og økonomiske interesser, som beiterettar i samband med reindridft, geografiske og ulike økonomiske avtalar, og kan ha ulik juridisk definisjon i kvart av dei skandinaviske landa. I Nord-Amerika har ikkje «siida» ei slik juridisk tyding. I staden er han danna av ei gruppe individ og familiar som har valde å identifisera seg med og støtta samisk kultur og saker knytt til det å vera innvandrarar som nordamerikanske samar.

North American Siida blei skipa i februar 1996. Nyheitsbrevet *Arran* er den offisielle utgjevinga til organisasjonen, og kjem ut fire gonger i året. Arran er basert i Minneapolis i Minnesota i USA.

## Leiarar

* 1996-2000 : Anja Kitti-Walhelm
* 2000-2005: Cari Mayo
* 2005-2011: Marlene Wisuri
* 2012-2016: John Edward Xavier
* 2016-no : Mervi Maarit Salo

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Sami Siida of North America|Sami Siida of North America]]» frå ,  den 27. april 2022.*  

## Bakgrunnsstoff
* North American Sami Reawakening Timeline
* NRK-artikkel om Siiddastallen
* Sami Cultural Center
Varanger Samiske Museum

**Varanger Samiske Museum**, nordsamisk **Várjjat Sámi Musea**, forkorta **VSM**, er eit samisk museum som ligg i Varangerbotn i Nesseby kommune i Aust-Finnmark. Museet dokumenterer og formidlar den sjøsamiske kulturhistoria i Varanger, samisk forhistorie og samisk samtid. Museet blei oppretta i 1983 og har sidan 2012 vore ein del av Tana og Varanger Museumssiida.

Hovudbygget til museet blei sett opp i 1994 og er bygga etter tradisjonell samisk byggeskikk og landskapet som ligg rundt. Hovudbygget inneheld basisutstillinga «Sjøsamene» og barnerommet «Stállobiedju» ('stallo-hiet'), og dessutan mellombelse utstillingar av ulik type. Museet har òg kafe, museumsbutikk og turistinformasjon, og dessutan eit uteområde med mellom anna fuglekikkarskjul og leikeplass. Museet fungerer òg som kulturhus for lokalbefolkninga.

Museet forvaltar òg Mortensnes kulturminneområde (nordsamisk *Ceavccageađge*) som omfattar ein kultursti med samiske hustufter, graver og offerplassar og ein infohall.

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:nb:Varanger Samiske Museum|Varanger Samiske Museum]]» frå ,  den 27. april 2022.*  

## Bakgrunnsstoff

* Várjjat Sámi Musea - Varanger Samiske Museums nettside
* Unjárgga gielda/Nesseby kommune
* luondu.no Nettutstilling om Mortensnes kulturminneområde. Arkivert nettside.
* Nettutstilling om Samisk tro og mytologi
Fingertips

«**Fingertips**» er ein song frå 1963 av «Little» Stevie Wonder for Motown sitt Tamla-selskap.

## Oversyn
Songen var skriven av mentorane til Wonder, Clarence Paul og Henry Cosby, og var opphavleg ein jazzinstrumental spelt inn for det første studioalbumet til Wonder, *[[The Jazz Soul of Little Stevie]].* Eit konsertopptak av songen vart spelt inn i 1963 under ei framføring på Motortown Revue i Regal Theater i Chicago. Songen hadde berre nokre få linjer med improvisert tekst, og er i røynda ein instrumental, som var meint å syne Wonder sitt talent på bongotrommer og munnspel. 

Denne utgåva vart gjeven ut på singel 21. mai 1963 som ein todelt singel. Part 2 av snogen vart gjeven ut som B-side. I august hadde B-sida nådd toppen av både ''Billboard'' Pop Singles og R&B Singles-listene. «Fingertips» var den andre listetoppen til Motown og vart det store gjennombrotet til den då 13 år gamle Stevie Wonder. 

Marvin Gaye spelte trommer på både studioversjonen og konsertopptaket.

## Medverkande
*Vokal, bongotrommer og munnspel av Little Stevie Wonder
*Trommer av Marvin Gaye
*Bass av James Jamerson, Larry Moses, Joe Swift
*Lydteknikar: Ron Steele Sr.

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Fingertips|Fingertips]]» frå ,  den 28. april 2022.* 
*** oppgav desse kjeldene:*

## Bakgrunnsstoff
*
Kautokeino kulturbygg

**Kautokeino kulturbygg** er eit kulturhus i Kautokeino kommune som ligg i utkanten av Kautokeino sentrum. Det blei bygd i tidsrommet 1979-1981, og var eit tidleg døme på moderne samisk arkitektur. Bygget blei utforma av BOARCH. Det blei gjeve Nord-Norsk Arkitekturpris i 1987.

Bygningen husar bibliotek, kino og teateret Beaivváš Sámi Teahter. Det finst også aktivitetsrom og lokale for NRK og Nordisk Samisk Institutt her.

## Galleri

Beaivváš1.jpg
Beaivváš2.jpg
Kautokeino kulturbygg 03.jpg
Kautokeino kulturbygg 01.jpg


## Kjelder
Pulling Rabbits Out of a Hat

***Pulling Rabbits Out of a Hat*** er det trettande studioalbumet av det amerikanske rockebandet Sparks. Det kom ut i juni 1984 på Atlantic. Det vart ikkje så godt motteke og klarte ikkje å gli vidare på den kommersielle suksessen frå *[[In Outer Space]]* i 1983. Albumet utvikla vidare den lette synthpopen på *In Outer Space*, men med noko mørkare tekstar kring favoritttemaet til Ron Mael: kjærleiksforhold.

## Utgjeving
*Pulling Rabbits Out of a Hat* gjekk ikkje inn på albumlista i USA trass i at det førre albumet deira *In Outer Space* hadde vore ganske populært der i 1983. I Storbritannia, der gruppa ikkje hadde hatt eit album på lista sidan 1979, selde albumet heller ikkje bra. 

Det vart gjeve ut tre singlar frå albumet. Den første singelen «With All My Might» nådde 104. plassen på Bubbling Under Hot 100 Singles-lista og 28. plassen på Billboard Hot Dance Music/Club Play-lista. Dei to andre singlane var «Pretending To Be Drunk» og «Progress», som vart forlenga, remiksa og gjevne ut som club-promoar. 

## Innhald

## Medverkande
*Ron Mael – synthesizer (Roland Jupiter-8, Yamaha DX7, Synclavier II, Fairlight CMI)
*Russell Mael – vokal
*Leslie Bohem – bass, korvokal
*Bob Haag – gitar, synthesizer, korvokal
*David Kendrick – trommer
*John Thomas – klaverinstrument
;Teknisk
*Produsent – Ian Little
*Miksa av – Brian Reeves, Dave Bianco, Mick Guzauski
*Lydteknikar – Steve Bates

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Pulling Rabbits Out of a Hat|Pulling Rabbits Out of a Hat]]» frå ,  den 26. april 2022.* 
*** oppgav desse kjeldene:*
Nord-Norsk Arkitekturpris

**Nord-Norsk Arkitekturpris** er ein heiderspris for å fremja av god arkitektur og gode bygningsmiljø i Nord-Noreg. Han blei skipa av Nord-Norges Arkitektforening (NAF).

Prisen skal delast ut årleg eller annakvart år. Vinnaren får eit diplom og ein plakett.

## Prisvinnarar
*1974:  Haraldvollen leirskole, Målselv. Arkitekt: Harry Gangvik, Tromsø v/ Jan Østgaard
*1977:  Komsa Skole, Alta. Arkitekt: Tromsø Plangruppe v/ Prøsch & Sunde
*1985:  Tromsø kulturhus. Arkitekt: John Kristoffersen, Tromsø
*1987:  Kautokeino kulturhus. Arkitekt: Boarch, Bodø
*1989:  Lofotakvariet, Kabelvåg. Arkitekt: Blå Strek Arkitekter, Tromsø
*1992:  Bodø Lufthavn. Arkitekt: Boarcch, Bodø
*1993:  Sørreisa hovdkirke. Arkitekt: A3 Arkitektkontor, Finnsnes
*1997:  Polarbu, Longyearbyen. Arkitekt: Steinsvik Arkitektkontor, Tromsø
*2002:  Sametinget. Arkitekt: Stein Halvorsen AS sivilarkitekter MNAL
*2007:  I-BOX 120 passivhus, Tromsø. Arkitekt: Steinsvik Arkitektkontor, Tromsø
*2008:  Fugletitterskjul, sykkel-lé og rasteplass, Austvågøy og Vestvågøy i Lofoten. Arkitekt: 70°N arkitektur as, Tromsø
*2009: Tredelt pris: 
**Nord-Norsk Arkitektforenings ærespris. Professor Knut-Eirik Dahl, Tromsø. 
**“Hamningberg – med varsomhet som forutsetning” Finnmark fylkeskommune, Statens vegvesen, Nasjonale turistveger, Vardø og Båtsfjord kommuner, Hamningberg bygdelag. 
**Ungdomshuset Straumanstua, Kleppestad på Vestvågøy i Lofoten. Arkitekt: Jarmund/Vigsnes arkitekter AS, Oslo
*2010:  Hamsunsenteret, Presteid på Hamarøy. Arkitekt: Steven Holl Architects, New York City og LY arkitekter, Oslo
*2011:  Lofoten kulturhus og Thon hotell, Svolvær. Arkitekt: A3 Arkitektkontor A/S, Finnsnes/Harstad
*2012: Lavvoen og den samiske gammen. Mottakar: Sametingets kulturminneavdeling v/ Sunniva Skålnes
*2013: Steilnesset Memorial. Arkitekt: Peter Zumthor
*2014: Fuglekikkerskjul. Arkitekt: Biotope, Vardø
*2015: NODA – Nordnorsk Design- og Arkitektursenter
*2016: Fordypningsstedet Fleinvær. Arkitekt: Tyin tegnestue og Rintala-Eggertsson architects
*2017: Inga utdeling
*2018: Turistvegprosjektet Bukkekjerka. Arkitekt: Morfeus arkitekter
*2019: Inga utdeling
*2020: Kaviarfabrikken i Henningsvær. Arkitekt: Petter Hoff
*2023: Whiskykatedralen på Myken. Arkitekt: Erik Mårtensson

## Kjelder

## Bakgrunnsstoff
*
Interior Design

***Interior Design*** er det femtande studioalbumet til det amerikanske rockebandet Sparks, gjeve ut i august 1988 av Fine Art Records.

## Utgjeving
*Interior Design* gjorde lite for å snu den negative trenden for gruppa og gjekk ikkje inn på albumlisten ei verken USA eller Storbritannia. Singlane «So Important» and «Just Got Back From Heaven» gjorde det noko betre og begge nådde topp 10 på *Billboard* Hot Dance Music/Club Play-lista med høvesvis åttandeplassen og sjuandeplassen. «Just Got Back From Heaven» nådde òg 24. plassen på Hot Dance Music/Maxi-Singles Sales-lista.

CD-versjonar av albumet kom med fleire bonusspor, inkludert tre versjonar av det siste sporet på LP-plata, «Madonna», ein remiks av «So Important» og den korte instrumentalen «The Big Brass Ring». I 2008 gav Sparks sitt eige selskap, Lil' Beethoven Records, ut albumet i ei digipak-utgåve med dei same bonusspora. 

### Alternativ tittel
Av ulike årsaker har *Interior Design* vore gjeve ut fleire gonger i ulike delar av Europa som ein billig-CD. Den vanlegaste nye tittelen er *Just Got Back From Heaven*. Men mange andre versjonar er gjevne ut med bilete frå midten av 1970-åra av bandet. I andre marknader vart albumet gjeve ut som om det var eit samlealbum. 

Dei alternative titlane på *Interior Design* har vore: *Just Got Back from Heaven* (Soundwings, Success, Hallmark Music & Entertainment), *The World of the Sparks / Madonna* (Trace Trading), *So Important* (Trend, LaserLight Digital), *Gold* (Gold), *The Magic Collection* (ABC Records).

## Turné
*Interior Design* var det første Sparks-albumet sidan *[[No. 1 In Heaven]]* i 1979 som ikkje vart følgd opp av konsertar. Men dei sette i verk ei hending kalla Love-O-Rama på butikken Tower Records i Sherman Oaks i California den 15. september 1988.

## Innhald

## Medverkande
* Russell Mael - vokal, produsent
* Ron Mael - klaverinstrument, produsent
* Spencer Sircombe - gitar
* Pamela Stonebrooke - korvokal
* John Thomas - klaverinstrument, lydteknikar

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Interior Design (album)|Interior Design (album)]]» frå ,  den 28. april 2022.* 
*** oppgav desse kjeldene:*
When I Kiss You (I Hear Charlie Parker Playing)

«**When I Kiss You (I Hear Charlie Parker Playing)**» er ein EDM-song av det amerikanske rockebandet Sparks, gjeven ut som den andre singelen frå det 16. studioalbumet deira, *[[Gratuitous Sax & Senseless Violins]]*. Han var skriven og produsert av Mael-brørne og referer til den amerikanske jazzsaksofonisten Charlie Parker. Han nådde 36. plassen i Storbritannia, 61. plassen i Tyskland og 24. plassen på *[[magasinet Billboard|Billboard]]* Hot Dance Club Play-lista i USA. Opphavleg vart han gjeven ut som «**(When I Kiss You) I Hear Charlie Parker Playing**», før han fekk den noverande tittelen. 

## Mottaking
Ned Raggett frå AllMusic noterte at songen «syner Russell som rappar (!)». Musikkskribent James Masterton sa i den vekentlege britiske hitlistekommentaren sin: «Den nye singelen er like bisarr som tittelen høyrest ut, med eit rappa vers som Neil Tennant garantert ville gjeve høgrearmen for å ha skrive, kombinert med eit imponerande kommersielt refreng.» Det paneuropeiske magasinet *[[Music & Media]]* skreiv: «Me lever i fastfood-euroens tidsalder med one-liners som fungerer som tekstar. Heldigvis bruker Sparks framleis fantasien.» Ein melder frå *[[Music Week]]* vurderte songen til fire av fem, og skildra han som «meir herleg high camp-drama frå kongane av eksentrisk synthpop», og uttalte at tidlegare Suede-gitarist Bernard Butler sin Fashionable World Of Fashion Mix «bør skapa ein buzz.» James Hamilton frå magasinet *RM* såg på songen som «Pet Shop Boys-aktig». 

## Musikkvideo
Det vart laga ein musikkvideo for å marknadsføre singelen, regissert av den engelske regissøren Sophie Muller. Videoen vart sidan publisert på den offisielle YouTube-kanalen til Sparks i juni 2012. Muller regisserte òg videoen for «When Do I Get to Sing 'My Way'». 

## Innhald

## Salslister

## Bakgrunnsstoff
* Sparks on Discogs

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:When I Kiss You (I Hear Charlie Parker Playing)|When I Kiss You (I Hear Charlie Parker Playing)]]» frå ,  den 28. april 2022.* 
*** oppgav desse kjeldene:*