open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Joey Spampinato

**Joseph Nicholas «Joey» Spampinato** () er ein multi-instrumentalist og grunnleggande medlem og bassist i NRBQ. Han var òg ein av dei fremste songarane og låtskrivarane i gruppa. Før NRBQ spelte han i fleire band, som The Seven of Us, som medan dei var i Miami i 1967 møtte eit anna band, The Mersey-Beats USA. Desse banda slo seg saman og skipa NRBQ. På dei to første albuma deira, *NRBQ* (Columbia, 1969) og *[[Boppin' the Blues]]* (med Carl Perkins, Columbia, 1970) er Spampinato berre omtalt som «Jody St. Nicholas.»

Spampinato, som var kjend for å få ein akustisk, kontrabass-aktig lyd ut av bassgitaren sin, spelte bass for mange andre artistar, som Keith Richards på *[[Talk Is Cheap]]*, Bonnie Raitt på *[[Fundamental av Bonnie Raitt|Fundamental]]*, og var ein av bassistane på Eric Clapton sitt *[[24 Nights]]* i 1991. Songane hans er blitt spelt inn av Bonnie Raitt, Shakin' Stevens, Los Lobos, Dave Edmunds og andre.

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Joey Spampinato|Joey Spampinato]]» frå ,  den 4. oktober 2020.* 
*** oppgav desse kjeldene:*

## Bakgrunnsstoff
*
NM i orientering 1977

**Noregsmeisterskapen i orientering 1977** vart avikla 17. og 18. september ved Kristiansand i Vest-Agder. Menn og kvinner tevla i såkalla normalprogram og i stafett.

## Menn
### 13 km




### Stafett




## Kvinner
### 7 km




### Stafett




## Kjelder
**Sportsboken 77-78*. Dreyerbok Stavanger. 1977.
Winnipeg Folk Festival

**Winnipeg Folk Festival** er ein årleg folkemusikk- og kunstfestival driven av ein veldedig organisasjon av same namn. Festivalen blir halden i Birds Hill Provincial Park ved Winnipeg i Manitoba i Canada. Han omfattar ulike artistar og musikkstilar frå heile verda, i tillegg til mange lokale artistar.

Festivalen blei skipa av Mitch Podolak, Colin Gorrie og Ava Kobrinsky i 1974 i høve hundreårsjubileet til Winnipeg. Han har vakse til ei årleg hending som kan ha over  vitjande. Festivalen går føre seg den andre helga i juli. Han byrjar torsdag kveld og går fram til sundag kveld.

Organisasjonen Winnipeg Centennial Folk Festival Inc, skipar også til konsertar i Winnipeg andre delar av året, i konsertsalar som Manitoba Centennial Concert Hall, the Winnipeg Art Gallery, The Playhouse Theatre og Le Rendezvous. Han grunnla folkeminne- og utsalsstaden Home-Made Music i 1982.

Podolak var artistisk leiar for festivalen frå 1974 til 1985, og henta hovudsakleg inn folkemusikarar innan ulike stilar. Frå 1986 til 1991 var Rosalie Goldstein leiar, og innførte eit meir eklektisk program med verdsmusikk, jazz, imporvisasjon, dub-poesi, rock og punk. Leiar frå 1991 var Pierre Guérin, som gjeninnførte eit meir tradisjonelt program.

Konsertar ved festivalen er blitt tekne opp og send av CBC radio sidan byrjinga.

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Winnipeg Folk Festival|Winnipeg Folk Festival]]» frå ,  den 4. oktober 2020.*  

## Bakgrunnsstoff
*
Trommeslagaren Pete Thomas

**Peter Michael Thomas** () er ein engelsk rocketrommeslagar, mest kjend for samarbeidet sitt med Elvis Costello, både som medlem av bandet hans «The Attractions», og med Costello som soloartist. Utanom ein lang karriere som studiomusikar og turnétrommis, har han vore medlem av bandet Squeeze i 1990-åra og supergruppa Works Progress Administration tidleg i 2000-åra. 

Tom Waits kalla han «ein av dei beste rocketrommeslagarar i live».

## Samarbeid
**Med [[Sheryl Crow]]**
* *[[Sheryl Crow av Sheryl Crow|Sheryl Crow]]* (A&M Records, 1996)

**Med [[Matthew Sweet]]**
* *[[Altered Beast]]* (Zoo Entertainment, 1993)

**Med [[Tracy Bonham]]**
* *[[Down Here]]* (Island Records, 2000)

**Med [[Susanna Hoffs]]**
* *[[Someday av Susanna Hoffs|Someday]]* (Baroque Folk, 2012)

**Med [[Rufus Wainwright]]**
* *[[Poses av Rufus Wainwright|Poses]]* (Dreamworks Records, 2001)

**Med [[Bonnie Raitt]]**
* *[[Fundamental av Bonnie Raitt|Fundamental]]* (Capitol Records, 1998)
* *[[Silver Lining av Bonnie Raitt|Silver Lining]]* (Capitol Records, 2002)

**Med [[Billie Myers]]**
* *[[Vertigo av Billie Myers|Vertigo]]* (Universal, 2000)

**Med [[Daniel Powter]]**
* *[[Daniel Powter av Daniel Powter|Daniel Powter]]* (Warner Bros. Records, 2005)

**Med [[Tasmin Archer]]**
* *[[Bloom av Tasmin Archer|Bloom]]* (EMI, 1996)

**Med [[Rickie Lee Jones]]**
* *[[The Evening of My Best Day]]* (V2 Records, 2003)
* *[[The Sermon on Exposition Boulevard]]* (New West Records, 2007)
* *[[Balm in Gilead]]* (Fantasy Records, 2009)

**Med [[Jackson Browne]]**
* *[[Standing in the Breach]]* (Inside Recordings, 2014)

**Med [[Vonda Shepard]]**
* *[[By 7:30]]* (Jacket Records, 1999)
* *Chinatown* (Edel Records, 2002)

**Med [[Nancy Sinatra]]**
* *[[Nancy Sinatra av Nancy Sinatra|Nancy Sinatra]]* (Attack Records, 2004)

**Med [[Amos Lee]]**
* *[[Supply and Demand av Amos Lee|Supply and Demand]]* (Blue Note Records, 2006)

**Med [[Randy Newman]]**
* *[[Bad Love av Randy Newman|Bad Love]]* (Dreamworks Records, 1999)
* *[[Harps and Angels]]* (Nonesuch Records, 2008)

**Med [[Neil Finn]]**
* *[[Try Whistling This]]* (Parlophone Records, 1998)

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Pete Thomas (drummer)|Pete Thomas (drummer)]]» frå ,  den 4. oktober 2020.* 
*** oppgav desse kjeldene:*

## Bakgrunnsstoff
* Offisiell nettstad
Renée Geyer

**Renée Rebecca Geyer** () er ein australsk songar som syng innan jazz, soul og R&B. Ho fekk suksess som soloartist i Australia, med «It's a Man's Man's World», «Heading in the Right Direction» og «Stares and Whispers» i 1970-åra og «Say I Love You» i 1980-åra. Geyer har òg vore mykje nytta som korvokalist for andre artistar, som Sting, Chaka Khan, Toni Childs og Joe Cocker.

## Diskografi
* *[[Renée Geyer av Renée Geyer|Renée Geyer]]* (1973)
* *[[It's a Man's Man's World]]* (1974)
* *[[Ready to Deal]]* (1975)
* *[[Moving Along]]* (1977)
* *[[Winner av Renée Geyer|Winner]]* (1978)
* *[[Blues License]]* (1979) 
* *[[So Lucky av Renée Geyer|So Lucky]]* (1981) 
* *[[Sing to Me av Renée Geyer|Sing to Me]]* (1985) 
* *[[Difficult Woman]]* (1994)
* *[[Sweet Life av Renée Geyer|Sweet Life]]* (1999)  
* *[[Tenderland]]* (2003)  
* *[[Tonight av Renée Geyer|Tonight]]* (2005)
* *[[Dedicated av Renée Geyer|Dedicated]]* (2007) 
* *[[Renéessance]]* (2009) 
* *[[Swing av Renée Geyer|Swing]]* (2013)

## Bibliografi
* 

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Renée Geyer|Renée Geyer]]» frå ,  den 4. oktober 2020.* 
*** oppgav desse kjeldene:*

## Bakgrunnsstoff
*
Darrell Leonard

**Darrell Leonard** er ein Los Angeles-basert trompetist, komponist og arrangør.

Han spelte og turnerte med Delaney and Bonnie and Friends frå 1970 til 1973. Seinare har han spelt på innspelingar med Taj Mahal, Stevie Ray Vaughan, Buddy Guy, Keb' Mo, B.B. King, The Rolling Stones, Bonnie Raitt, Jimmy Smith, Percy Sledge, Barry Goldberg og Glenn Frey.

Han har vunne Grammyprisen for arbeidet sitt med Taj Mahal og The Phantom Blues Band.

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Darrell Leonard|Darrell Leonard]]» frå ,  den 4. oktober 2020.* 
*** oppgav desse kjeldene:* 
*Grammyprisens 2000
*Offisiell nettstad
*
*«Carter's Way» at Steppenwolfe Theatre
Steve Berlin

**Steven M. Berlin** () er ein amerikansk saksofonist, klaverspelar og plateprodusent, mest kjend som medlem av rockebandet Los Lobos og, før det, Top Jimmy & the Rhythm Pigs, The Blasters og The Flesh Eaters. Berlin vart med i bandet Tuatara som eit sideprosjekt i 1998 for det andre albumet deira, *Trading with the Enemy*. 

Som anten studiomusikar eller produsent har Berlin arbeidd med Crash Test Dummies, Backyard Tire Fire, The Beat Farmers, John Lee Hooker, The Paladins, Faith No More, Dave Alvin, R.E.M., The Go-Go's, The Smithereens, The Replacements, Leo Kottke, Sheryl Crow, The Act, Los Super Seven, Rickie Lee Jones, String Cheese Incident, Alec Ounsworth (Clap Your Hands Say Yeah), Raul Malo, Rick Trevino, Jackie Greene, The Tragically Hip, Great Big Sea, The Bridge, Nathan Wiley, The Dandy Warhols, Making Movies, No Te Va Gustar, Brownout og Deer Tick.

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Steve Berlin|Steve Berlin]]» frå ,  den 4. oktober 2020.* 
*** oppgav desse kjeldene:*

## Bakgrunnsstoff
*
Tommy Sims

**Tommy Sims** er ein USA-amerikansk bassist, låtskrivar, plateprodusent og bandleiar.

Frå 1987 til 1989 var han bassist i det populære kristenrockbandet White Heart, som han slutta i for å bli studiomusikar og produsent. I 1992-1993 spelte han bass på turné ed Bruce Springsteen. Han er òg låtskrivar og var medlåtskrivar på Eric Clapton-songen «Change the World», som vann Grammyprisen for årets song i 1997. Andre songar han har skrive er blitt spelt inn av Bonnie Raitt, Susan Tedeschi, Garth Brooks, Cher, BlackStreet, Toni Braxton og BabyFace, blant fleire. Sims har òg arbeidd med Michael Bolton, Amy Grant, Kelly Clarkson, Carman, CeCe Winans, Israel Houghton, Michael W. Smith, The Neville Brothers, Michelle Williams i Destiny's Child, Brian Courtney Wilson og andre.

Sims har òg gjeve ut eit soloalbum, kalla *Peace and Love* i 2000. Songane til Sims er òg blitt nytta i film og fjernsyn. 

## Somme prosjekt
*Amy Grant - *[[Heart in Motion]], [[House of Love av Amy Grant|House of Love]], [[Behind the Eyes av Amy Grant|Behind the Eyes]]*
*Carman - «The Standard» (1993), «R.I.O.T. (Righteous Invasion of Truth)» (1996)
*Bruce Springsteen - *[[In Concert/MTV Plugged]]*, «Streets Of Philadelphia»
*Garth Brooks - *[[The Life of Chris Gaines]]*, «Retrospective»
*Michael McDonald - *Blue Obsession*
*Kenny Loggins - *[[It's About Time av Kenny Loggins|It's About Time]]*
*BlackStreet - *[[Another Level av Blackstreet|Another Level]]*
*Toni Braxton - *[[The Heat av Toni Braxton|The Heat]]*
*Robert Randolph and the Family Band - «ColorBlind»
*Bonnie Raitt - «Silver Lining», «Souls Alike», «I Can't Help You Now»
*Kelly Clarkson - *[[Thankful av Kelly Clarkson|Thankful]]*
*Newsboys - **
*Taylor Dayne - *[[Naked Without You]]*
*Natalie Grant - *[[Deeper Life]]*
*Michelle Williams - *[[Do You Know av Michelle Williams|Do You Know]]*
*Marvin Winans - *Alone But Not Alone*
*Darwin Hobbs - *Worshipper* - *Broken* - *Vertical* 
*Israel and New Breed - *[[Real av Israel & New Breed|Real]]*, «The Power of One»
*Jonny Lang - «Fight for My Soul» (2013)
*Brian Courtney Wilson - «Just Love»
*Cece Winans - *Let Them Fall in Love*, «You Will»

## Diskografi
* *Peace and Love* - 15. august 2000 på Universal Motown

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Tommy Sims|Tommy Sims]]» frå ,  den 4. oktober 2020.* 
*** oppgav desse kjeldene:*
Jon Cleary

**Jon Cleary** () er ein britiskfødd, amerikansk funk- og R&B-musikar basert i New Orleans, der han har studert den «musikalske kulturen og livet i New Orleans» i følgje nettsida hans. Cleary er ein dugande pianist, men speler òg mange andre instrument og er vokalist og låtskrivar. 

Cleary har spelt med ei rekkje musikarar, som Bonnie Raitt, Taj Mahal, B.B. King, Ryan Adams og Eric Burdon. Songane til Cleary er blitt spelte inn av mellom andre Taj Mahal, Bonnie Raitt og John Scofield.

Det noverande bandet til Cleary er Jon Cleary & The Absolute Monster Gentlemen, som har gjeve ut to album. 

## Diskografi
;Album
* *Alligator Lips & Dirty Rice* (Ace, 1994)
* *Moonburn* (Virgin/Poinblank, 1999)
* *Jon Cleary & the Absolute Monster Gentlemen* (Basin Street, 2002)
* *Pin Your Spin* (Basin Street, 2004)
* *Do Not Disturb* (EP) (FHQ, 2007)
* *Mo Hippa* (FHQ, 2008)
* *Occapella* (FHQ, 2012)
* *Go Go Juice* (FHQ, 2015)
**Dyna-Mite* (FHQ, 2018)

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Jon Cleary|Jon Cleary]]» frå ,  den 4. oktober 2020.* 
*** oppgav desse kjeldene:*

## Bakgrunnsstoff

* Offisiell nettstad
Kélétigui Diabaté

**Kélétigui Diabaté** () var ein malisk musikar, skildra som ein «uomstridd meister» på balafonen, og som «ein av dei viktigaste personane i moderne malisk musikk».

Seint i 1950-åra var han med å skipe Orchestre de la Garde Républicaine, som turnerte i Vest-Afrika. Han var òg gitarist og med å skipe L'Orchestre National «A» de la République de Mali, som òg vart kalla Formation A. Dette bandet starta då Mali fekk sjølvstendet sitt i 1960. Eit album av gruppa kom ut i Tyskland i 1970.

Han vart så med i Les Ambassadeurs, som etter 1972 vart leia av songaren Salif Keita.  
Han utvikla spelestilen sin etter å ha spelt ein konsert med dei amerikanske jazzmusikarar, inkludert vibrafonisten Lionel Hampton og songaren Ella Fitzgerald i 1978. 

Han kom saman att med Salif Keita i 1989 og spelte på Keita-albumet *[[Ko-Yan]]*, og spelte på album med musikarar som Zap Mama, Ketama og Bonnie Raitt. Mellom 1998 og 2009 spelte han med bandet til gitaristen Habib Koité, Bamada. Han spelte inn sitt eige album, *Sandiya*, i 2004.  

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Kélétigui Diabaté|Kélétigui Diabaté]]» frå ,  den 4. oktober 2020.* 
*** oppgav desse kjeldene:*
Habib Koité

**Habib Koité** () er ein malisk musikar, songar, låtskrivar og griot basert i Mali. Bandet hans, **Bamada**, var ei supergruppe av vestafrikanske musikarar, med mellom andre Kélétigui Diabaté på balafon.

## Diskografi

### Album
* *[[Muso Ko]]*, 1995
* *[[Ma Ya]]*, 1998
* *[[Baro av Habib Koité & Bamada|Baro]]*, 2001
* *[[Foly ! Live around the world|Live!]]*, 2004
* *[[Afriki]]*, 2007
* *[[Acoustic Africa in concert]]*, 2011
* *[[Brothers in Bamako]]*, 2012
* *[[Soô]]*, 2014
**Kharifa*, 2017

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Habib Koité|Habib Koité]]» frå ,  den 4. oktober 2020.* 
*** oppgav desse kjeldene:*
Silver Lining av Bonnie Raitt

***Silver Lining*** er det fjortande studioalbumet til den amerikanske songaren Bonnie Raitt, gjeve ut i 2002.

Dette albumet vart spelt inn med turnébandet hennar og Raitt tok over det meste av produksjonen sjølv. Materialet var henta frå amerikanske og afrikanske låtskrivarar, i lag med eit par av Raitt sine originalar. I følgje Allmusic skal Raitt aldri ha sunge betre, særskild på tittelsporet og på det siste sporet, «Wounded Heart», som var ein duett spelt inn på eitt forsøk med klaverspelaren Benmont Tench. Etter innspelinga var over skal Raitt ha sprunge ut av studioet med tårer i augo og eit nytt opptak var verken mogeleg eller naudsynt. 

## Innhald

## Medverkande
* Bonnie Raitt – solovokal, slidegitar, korvokal (1), orgelarrangement (3), hornarrangement (5)
* George Marinelli – akustisk gitar, elektrisk gitar, mandolin, harmonivokal (3), korvokal (9), mandolin (10)
* James «Hutch» Hutchinson – bassgitar, akustisk gitar (11)
* Jon Cleary – klaverinstruments, korvokal, duettvokal (1)
* Mitchell Froom – orgel, synthesizer, clavinet (2), marxophone (3), ekstra akustisk piano (3)
* Ricky Fataar – trommer, perkusjon, korvokal (9)
* Steve Berlin – barytonsaksofon
* Tommy Sims – korvokal, elektrisk gitar (4)
* Bernard Fowler – korvokal
med:
* Andy Abad – sologitar (9)
* Alex Acuña – congas (9), snakkande tromme (9)
* Souleymane Ann – calabash (10)
* Kélétigui Diabaté – balafon (10)
* Freebo – tuba (9)
* Gary Gold – skarptromme (5)
* Habib Koité – gitar (10)
* Mahamadou Kone – snakkande tromme (10)
* Arnold McCuller – korvokal (7)
* Steve Raitt – korvokal (1)
* Roy Rogers – slidegitar (5)
* Andrew Scheps – trommesløyfer (2)
* Benmont Tench – akustisk piano (11)
* Pete Thomas – perkusjon (8)
* Fred White – korvokal (7)

## Produksjon
* Produsentar – Bonnie Raitt, Tchad Blake og Mitchell Froom.
* Førproduksjonsassistent – Tom Corwin
* Spor 1-10 & 12 spelt inn av Tchad Blake, assistert av Jacquie Blake.
* Spor 11 spelt inn av John Paterno, assistert av Adam Samuels.
* Ekstra lydspor på spor 2 spelt inn av John Paterno, assistert av Craig Conrad.
* Miksa av Tchad Blake
* Mikseassistent på spor 2 – Claire Lewis
* ProTools-teknikar – Jacquie Blake
* Mastering av Bob Ludwig i Gateway Mastering (Portland, ME).
* Kunstnarisk leiar og design – Norman Moore
* Fotografi – Tchad Blake, Ann Cutting, Henry Diltz og Pat Johnson
* Stylist – Kate Lindsay
* Sminke – Lucienne Zammit

## Salslister
**Album** - Billboard (Nord-Amerika)

**Singlar** - Billboard (Nord-Amerika)

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Silver Lining (album)|Silver Lining (album)]]» frå ,  den 4. oktober 2020.* 
*** oppgav desse kjeldene:*
David Batteau

**David Batteau** () er ein USA-amerikansk songar-låtskrivar. 

Batteau har skrive songar for forskjellige artistar, som Seals and Crofts, Trisha Yearwood, Michael Sembello og Shawn Colvin. Han var òg medlåtskrivar på songar i lag med Madeleine Peyroux og Larry Klein for Peyroux-albumet *[[Bare Bones av Madeleine Peyroux|Bare Bones]]* i 2009.

Batteau har gjeve ut soloalbumet *Happy in Hollywood* (1976) på A&M Records. Batteau hadde tidlegare arbeidd med broren Robin som Batteaux, som gav ut eitt album i 1971. 

I midten av 1980-åra skipa Batteau bandet Nomo, som gav ut eitt album, *The Great Unknown*, i 1985. 

## Diskografi
### Album
*1976: *Happy in Hollywood*
*1993: *Soul Mission*

### Singlar
*1976: «Walk in Love»

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:David Batteau|David Batteau]]» frå ,  den 4. oktober 2020.* 
*** oppgav desse kjeldene:*
John Capek

**John Joseph Capek** () er ein australsk-tsjekkisk komponist, arrangør, klaverspelar og produsent.

Capek flytta med familien til Melbourne i Australia då han var tre år. I 1973 flytta han til Canada. 

I Toronto spelte Capek klaverinstrument og arrangerte songar for Marc Jordan, Ian Thomas, Dan Hill og Dianne Brooks. Han flytta så til Los Angeles og skreiv songar for René Shuman, Rod Stewart, Joe Cocker, Diana Ross, Manhattan Transfer, Isaac Hayes og mange andre. Som studiomusikar arbeidde han med produsentar som Humberto Gatica og John Boylan.  

Han var medlåtskrivar på det meste av albumet *One Foot in Front* av den australske songaren John Paul Young i 1984. I 1995 kom han attende til Toronto og fortsette å skrive musikk for Stewart, i tillegg til Cher, Amanda Marshall, Bonnie Raitt og andre. 

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:John Capek|John Capek]]» frå ,  den 4. oktober 2020.* 
*** oppgav desse kjeldene:* 
*Production Music Online
*HitQuarters

 

## Bakgrunnsstoff
*www.JohnCapek.com
Maia Sharp

**Maia Sharp** er ein USA-amerikansk songar og låtskrivar. I tillegg til solokarrieren sin har ho skrive song for og samarbeidd med fleire country- og popartistar, som Cher, Trisha Yearwood, Terri Clark, Bonnie Raitt, Edwin McCain og Art Garfunkel.

## Diskografi

### Soloalbum
* 1997: *[[Hardly Glamour]]*
* 2002: *[[Maia Sharp av Maia Sharp|Maia Sharp]]*
* 2005: *[[Fine Upstanding Citizen]]*
* 2006: *Eve and the Red Delicious*
* 2009: *[[Echo av Maia Sharp|Echo]]*
* 2012: *[[Change the Ending]]*
* 2015: *Dash Between The Dates*

### Samarbeid
* 2002: *[[Everything Waits to be Noticed]]* (med Art Garfunkel og Buddy Mondlock)

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Maia Sharp|Maia Sharp]]» frå ,  den 4. oktober 2020.* 
*** oppgav desse kjeldene:*

## Bakgrunnsstoff
*
Slipstream av Bonnie Raitt

***Slipstream*** er det sekstande studioalbumet til den amerikanske songaren Bonnie Raitt, gjeve ut i april 2012.

Det kom ut to singlar frå albumet, ein versjon av Gerry Rafferty sin «Right Down the Line», og «Used to Rule the World», som begge gjekk inn på Billboard Triple A-lista. Albumet vart etterfølgd av ein suksessrik konsertturné i 2012.

## Mottaking
Albumet gjekk rett inn på sjetteplassen på Billboard 200 og vart den høgaste plasseringa hennar på denne lista på 18 år. Det gjekk òg rett inn på toppen av Rock Albums og Blues Albums-listene.

Albumet vart oppført på 22. plassen på lista til magasinet Rolling Stone over dei 50 beste albuma i 2012 og sa «Medan unge stjerner som Adele og Katy Perry spelar songane hennar, held Raitt på med det ho meir eller mindre har gjort i 40 år.»

Albumet vann Grammyprisen i 2013 for beste americana-album.

## Innhald

## Medverkande
* Bonnie Raitt – solovokal (1-12), elektrisk slidegitar (1, 2, 3, 5, 8, 10, 11), arrangement (2), akustisk gitar (3), tamburin (10)
* Johnny Lee Schell – elektrisk gitar (1)
* George Marinelli – elektrisk gitar (1, 2, 5, 6, 7, 9), harmonivokal (2, 5), akustisk gitar (6, 9), korvokal (6), shakers (8), mandolin (9)
* Bill Frisell – elektrisk gitar (3, 4, 11)
* Greg Leisz – akustisk gitar (3, 4), pedalsteel (11)
* Al Anderson – akustisk gitar (6, 7, 8), sologitar (7), harmonivokal (10), elektrisk gitar (10)
* Mike Finnigan – Hammond B3-orgel (1, 2, 6-10), korvokal (1), clavinet (2), akustisk piano (5), orgel (5), Wurlitzer (6, 8, 9)
* Patrick Warren – akustisk piano (3, 11, 12), Wurlitzer (4), pumpeorgel (7), klaverinstrument (11, 12)
* James «Hutch» Hutchinson – bass (1, 2, 5, 6, 8, 9, 10), kontrabass (7)
* David Piltch – kontrabass (3, 4, 11)
* Ricky Fataar - trommer (1, 2, 5, 6, 8, 9, 10), timbales (2), tamburin (9, 10)
* Jay Bellerose – trommer (3, 4, 11)
* Luis Conte – perkusjon (1, 2, 6)
* Gang – klapping (5)
* Maia Sharp – korvokal (2, 6, 9), harmonivokal (7)
* Jeff Young – korvokal (6)
* Paul Brady – harmonivokal (9)

## Produksjon
* Produsentar – Bonnie Raitt (Spor 1, 2 & 5-10 ); Joe Henry (Spor 3, 4, 11 & 12).
* Lydteknikar og miks av Ryan Freeland
* Andre lydteknikar – Wesley Seidman
* Ekstra lydspor på 6, 7, 9, 10 & 12 spelt inn av Scott Baggett.
* Mastering av Bob Ludwig i Gateway Mastering (Portland, ME).
* Prosjektkoordinator – Kathy Kane
* Kunstnarisk leiar og design – Norman Miller og DesignartLA.com.
* Fotografi – Matt Mindlin
* Andre foto – Norman Miller
* Assisterande fotograf – Omar Gaieck and Chris Soule
* Management – Kathy Kane, assistert av Annie Heller-Gutwillig, Chloe Monahan og Mary Skerritt.
* Hår – Gunn Espegard
* Sminke – Kate Lindsay

## Salslister
### Vekeslister

**Singlar** - Billboard (Nord-Amerika)

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Slipstream (Bonnie Raitt album)|Slipstream (Bonnie Raitt album)]]» frå ,  den 4. oktober 2020.* 
*** oppgav desse kjeldene:*
Tracy Chapman

**Tracy Chapman** () er ein amerikansk songar og låtskrivar, best kjent for singlane «Fast Car», «Talkin' Bout a Revolution», «Baby Can I Hold You» og «Give Me One Reason». Ho har vunne fleire Grammyprisar.

## Liv og verk
Chapman blei fødd i Cleveland i Ohio. Allereie som barn lærte ho å spela gitar og skreiv sine første songar. Etter å ha fått eit stipend studerte ho sosialantropologi og afrikanistikk, og spelte på same tid inn sine første demoer. Ein av medstudentane hennar hadde kontaktar i plateindustrien, og i 1987 fekk ho platekontrakt med Elektra Records.

Chapman skriv låtar med sparsam instrumentsbruk og tekstar med sosialkritisk innhald. Ho fekk eit gjennombrot då ho opptredde på *Nelson Mandela 70th Birthday Tribute Concert* i 1988 på Wembley Stadion i London. Då Stevie Wonder måtte avlysa sin opptreden gjekk ho spontant på scena for andre gong og spelte fleire songar frå debutalbumet sitt *Tracy Chapman*. Same året deltok ho på ein veldedighetsturné for Amnesty International saman med Peter Gabriel, Bruce Springsteen, Sting og Youssou N’Dour.

Tematisk tek songane hennar ofte for seg trøysteløysa i kvardagen, sosiale problem og skuggesidene ved «den amerikanske draumen».

## Album

* 1988: *Tracy Chapman*
* 1989: *Crossroads*
* 1992: *Matters Of The Heart*
* 1995: *New Beginning*
* 2000: *Telling Stories*
* 2001: *The Collection*
* 2002: *Let It Rain*
* 2005: *Where You Live*
* 2008: *Our Bright Future*

## Referansar


**Denne artikkelen bygger på «[[:nb:Tracy Chapman|Tracy Chapman]]» frå ,  den 4. oktober 2020.*
Souls Alike

***Souls Alike*** er det femtande studioalbumet til Bonnie Raitt, gjeve ut i 2005.

Det er det første albumet til Raitt utan ein 12-taktsblues blant songane. Raitt tok på seg meir av produsentrolla her enn på tidlegare album og valde ein langt meir kvass og eventyrlysten stil enn *Silver Lining*. 

## Innhald

## Medverkande
* Bonnie Raitt – solovokal, slidegitar, akustisk gitar (8)
* George Marinelli – elektrisk gitar, akustisk gitar, korvokal (4, 10)
* David Batteau – synthgitar (6)
* Jon Cleary – akustisk piano, Hammond B3-orgel, Wurlitzer-orgel, rytmegitar (3), korvokal (3, 4, 7, 9)
* Mitchell Froom – Minimoog (1), ekstra akustisk piano (2), Rhodes (2), dolceola (4), ekstra Wurlitzer-orgel (6), ekstra barytonsaksofon (6), ekstra Hammond B3-orgel (8), ekstra orkestrering (9)
* John Capek – akustisk piano (9), strykarar (9), bass (9), trommesløyfer (9), perkusjon (9)
* James «Hutch» Hutchinson – bassgitar (1-8, 10, 11)
* Ricky Fataar – trommer, perkusjon
* Maia Sharp – korvokal (1, 2, 6),   barytonsaksofon (6), tenorsaksofon (11)
* Arnold McCuller – korvokal (1, 5, 7, 9)
* Sweet Pea Atkinson – korvokal (5, 7)

## Produksjon
* Produsent – Bonnie Raitt
* Medprodusent, lydteknikar og miksing – Tchad Blake
* Lydteknikar og miksing – Kevin Dean 
* Assisterande lydteknikar – David Boucher, Ryan Doordan, Michael Rodriguez og Scott Wiley.
* Mastering av Bob Ludwig i Gateway Mastering (Portland, ME).
* Prosjektkoordinator – Kathy Kane 
* Kunstnarisk leiar, design og bakgrunnsfotografi – Norman Moore
* Fotografi – Sam Jones 
* Stylist – Kate Lindsay 
* Sminke – Joanna Schlip 
* Management – Annie Heller-Gutwillig og Chloe Monahan

## Salslister
**Album** - Billboard (Nord-Amerika)

**Singlar** - Billboard (Nord-Amerika)

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Souls Alike|Souls Alike]]» frå ,  den 4. oktober 2020.* 
*** oppgav desse kjeldene:*
Al Anderson i NRBQ

**Alan Gordon Anderson** () er ein USA-amerikansk gitarist, songar og låtskrivar. I 1960-åra var Anderson frontmann for bandet The Wildweeds, som hadde suksess med songen «No Good To Cry», som han skreiv. Mellom 1971 og tidleg i 1990-åra var han sologitarist i rockebandet NRBQ, og gav òg ut fleire soloalbum. Han spelte gitar på Jonathan Edwards-albumet *[[Have a Good Time for Me]]* i 1973.

I 1990-åra byrja Anderson å fokusere på countrymusikk og skreiv hitsongar for artistar som Carlene Carter, Vince Gill, Diamond Rio og Trisha Yearwood, i tillegg til Tim McGraw-hitten «The Cowboy in Me». Anderson har òg gjeve ut seks soloalbum.

## Diskografi
### Album
**Al Anderson* (Vanguard Records, 1972)
**Party Favors* (Rykodisc, 1988)
**Pay Before You Pump* (Imprint Records, 1996)
**After Hours* (Legacy, 2006)
**Pawn Shop Guitars* (AAM Records, 2007)
**Strings* (Amigo Grande, 2012)

### Singlar

## Countrysinglar skrivne av Anderson
*Alabama (med Jann Arden), «Will You Marry Me»
*Jimmy Buffett (med Kenny Chesney), «License to Chill»
*Jimmy Buffett (med Martina McBride), «Trip Around the Sun»
*Carlene Carter, «Every Little Thing»
*Linda Davis, «A Love Story in the Making»
*Diamond Rio, «Unbelievable»
*Joe Diffie, «Poor Me»
*Ty England, «Should've Asked Her Faster»
*The Farm, «Every Time I Fall in Love»
*4 Runner, «Forrest County Line»
*Vince Gill, «Next Big Thing» «Down to My Last Bad Habit»
*Hot Apple Pie, «We're Makin' Up»
*Hal Ketchum, «(Tonight We Just Might) Fall in Love Again», «That's What I Get for Losin' You»
*Patty Loveless, «The Last Thing on My Mind»
*Raul Malo, «Crying For You»
*The Mavericks (med Flaco Jiménez), «All You Ever Do Is Bring Me Down»
*Delbert McClinton & Dick50, «When She Cries at Night»
*Tim McGraw, «The Cowboy in Me»
*Nitty Gritty Dirt Band, «Bang, Bang, Bang»
*The Oak Ridge Boys, «Bad Case of Missing You»
*James Otto, «Groovy Little Summer Song»
*Bonnie Raitt, «Not Cause I Wanted To», «Ain't Gonna Let You Go», begge på albumet *[[Slipstream av Bonnie Raitt|Slipstream]]*
*LeAnn Rimes, «Big Deal»
*Jeffrey Steele, «Somethin' in the Water»
*George Strait, «Love's Gonna Make It Alright»
*Aaron Tippin, «Medout Your Love»
*Mike Walker, «Honey Do»
*Lari White, «Wild at Heart»
*Trisha Yearwood, «Powerful Thing»

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Al Anderson (NRBQ)|Al Anderson (NRBQ)]]» frå ,  den 4. oktober 2020.* 
*** oppgav desse kjeldene:*
Selma i Alabama

**Selma** er ein by i Dallas County i delstaten Alabama i USA med 20 756 innbyggarar. Selma er administrasjonsstad (*county seat*) i Dallas County. Byen er særleg kjend for marsjane frå Selma til Montgomery under kampen til den amerikanske borgarrettsrørsla i 1965.

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:sv:Selma, Alabama|Selma, Alabama]]» frå ,  den 4. oktober 2020.*  

## Bakgrunnsstoff

*
Selma (fleirtyding)

**Selma** kan visa til:
* Selma, eit namn 
* Dataspelet Selma, eit spel med bokstavar og ord frå SPCS
* Filmen Selma, ein amerikansk film frå 2014
* Slekta ''Selma'', ei gruppe sjøsniglar
;Geografi
* Fjellet Selma i El Tarf i Algerie
* Shārat Salmá, fjelltopp i Aleppo i Syria
* Selma i Graubünden i Sveits
* Selma i Nova Scotia i Canada
;:USA
* Selma i Alabama, stad i Dallas County, 
* Selma i North Carolina, stad i Johnston County, 
* Selma i Texas , stad i Bexar County, 
* Selma i Virginia, stad i Alleghany County, 
* Selma i Indiana, stad i Delaware County, 
* Selma i California, stad i Fresno County, 
* Selma i Oregon, stad i Josephine County, 

;Anna
*Seljordormen, som har kallenamnet Selma
Dig in Deep

***Dig in Deep*** er det syttande studioalbumet til den amerikanske songaren Bonnie Raitt, gjeve ut 26. februar 2016 på Redwing Records. Med seg på albumet hadde Raitt dei langvarige samarbeidspartnarane Ricky Fataar på trommer, George Marinelli på gitar og James «Hutch» Hutchinson på bass, i tillegg det nyare medlemmet Mike Finnigan på klaverinstrument.

## Mottaking

*Dig in Deep* fekk generelt god kritikk av kritikarane. På Metacritic har albumet ein score på 82 av 100 basert på 17 meldingar. 

## Innhald

## Medverkande
* Bonnie Raitt – solovokal, elektrisk slidegitar (1, 2, 3, 6-10), elektrisk gitar (4), akustisk piano (5, 12), perkusjon (8), korvokal (8), arrangement (12)
* George Marinelli – elektrisk gitar (1-10), korvokal (3, 6, 9, 10), akustisk gitar (4), finger snaps (4)
* James «Hutch» Hutchinson – bassgitar (1-10)
* Mike Finnigan – Hammond B3 organ (1, 2, 3, 5-10), clavinet (2), klaverinstrument (3, 7), korvokal (5, 6, 9), elektrisk piano (9)
* Ricky Fataar – trommer (1-11), perkusjon (1-9, 11), finger snaps (4), korvokal (10)
med:
* Bill Frisell – elektrisk gitar (11)
* Greg Leisz – akustisk gitar (11)
* Joe Henry – akustisk gitar (11)
* David Piltch – akustisk bass (11)
* Jon Cleary – elektrisk piano (1), korvokal (1, 5)
* Patrick Warren – klaverinstrument (11, 12), arrangement (12)
* Jay Bellerose – trommer (11)
* Arnold McCuller – korvokal (4, 8, 9)
* Maia Sharp – korvokal (4, 8)

## Produksjon
* Produsentar – Bonnie Raitt (Spor 1-10 & 12); Joe Henry (Spor 11).
* Innspeling og miks av Ryan Freeland
* Andre teknikar – Pablo Hernandez
* Tredje teknikar – Josh Simmons
* Digital teknikar – Boyz Bieber
* Mastering av Kim Rosen i Knack Mastering (Ringwood, NJ).
* Prosjektkoordinator – Kathy Kane
* Kunstnarisk leiar og design – Norman Moore i DesignartLA.com.
* Fotografi – Marina Chavez, Molly Bosted, Linda Posnick og Jason Farrell.
* Videoredigering – Jason Farrell
* Sminke – Lori Depp
* Stylist – Kate Lindsey
* Prop-stylistar – David Browne og Eddie Burke

## Salslister

**Singlar** - Billboard (Nord-Amerika)

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Dig in Deep|Dig in Deep]]» frå ,  den 4. oktober 2020.* 
*** oppgav desse kjeldene:*
NM i orientering 1978

**Noregsmeisterskapen i orientering 1978** vart avvikla 23. og 24. september ved Drammen i Buskerud. Menn og kvinner tevla i såkalla normalprogram og i stafett.

## Menn





### Stafett





## Kvinner





### Stafett





## Kjelder
**Sportsboken 78-79*. Dreyer Bok Stavanger. 1978.
NM i orientering 1963

**Noregsmeisterskapen i orientering 1963** vart arrangert 22. september på Åsen  i Nannestad i Akershus, med Idrettslaget i Bondeungdomslaget som arrangør. Menn og kvinner tevla i det som kan kallast normalprogram. Stafettane, kalla NM i bodstikke, fann stad i juni månad. 

## Menn





## Kvinner





## Kjelder
*Arbeiderbladet 23. september 1963
Zella-Mehlis

**Zella-Mehlis** er ein by og ein kommune i landkrinsen Schmalkalden-Meiningen i delstaten Thüringen i Tyskland. Kommunen har ei flatevidd på 53 km² og over 12&nbsp;000 ibuarar. Byen ligg 500 meter over havet, sørvest om Thüringer Wald.

Våpenprodusentane Anschütz og Walther heldt til i byen frå då våpensmiene vart starta opp her på 1800-talet, fram til og med andre verdskrigen.

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:de:Zella-Mehlis|Zella-Mehlis]]» frå ,  den 5. oktober 2020.*
Suhl

**Suhl** er ein krinsfri by og kommune i delstaten Thüringen i Tyskland. Kommunen har ei flatevidd på 141,6 km² og i kring 37&nbsp;000 ibuarar. Byen Suhl ligg 422 meter over havet, sørvest om Thüringer Wald.

Suhl var i hundrevis av år prega av gruvedrift og rustningsindustri.

Langrennaren Jens Filbrich og skiskyttaren Erik Lesser er frå Suhl.

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:de:Suhl|Suhl]]» frå ,  den 5. oktober 2020.*  

## Bakgrunnsstoff

*
Skutelsvein

**Skutelsvein** (norrønt *skutilsveinn*) var ein tittel i norrøn tid. Det kunne visa til ein tenestegut som varta opp ved måltida, eller til ein hirdmann med høg rang.

Det norrøne ordet *skutilsveinn* var sett saman av *skutill*, 'fat' (frå latin *scutella*, 'lite fat', gjennom gammalengelsk *scutel*) og *[[svein]]n*, 'gut' eller 'svein'.

Ifølge Hirdskråa til Magnus Lagabøte hadde skutelsveinar rang like etter lendmenn.

I 1277 gav Magnus Lagabøte ordre om at skutilsveinar skulle ha tittelen riddar og tiltalast som «herre» etter mønster frå Europa.

## Kjelder
Dushk

**Dushk** er ein tidlegare landkommune i regionen Fier i Albania. Etter ei admininistrasjonsreform i 2014 inngår han som ei kommunaleining i kommunen Lushnje.

## Tidlegare administrativ inndeling
Fram til år 2000 var Dushk ein del av distriktet Lushnje. Den dåverande landkommunen omfatta busetnadene:
*Gramsh
*Dushk Peqin
*Konjat
*Zham Fshat
*Dushk i Madh
*Zham Sektor
*Thanasaj

## Folketal

## Referansar
Divjakë

**Divjakë** er ein by og ein kommune i regionen Fier i Albania. Kommunen ligg noko sør for midten av landet, nord for Fier. Han grenser i nord til regionen Tirana, og i vest ligg Adriatarhavet.

Kommunen vart oppretta gjennom ei admininistrasjonsreform i 2014, ved at den tidlegare bykommunen Divjakë vart slått saman med landkommunane Tërbuf, Grabjan, Gradishtë og Rremas. Dei tidlegare kommunane inngår no som kommunaleiningar i den nye storkommunen. Kommunen har hovudsete i Divjakë.

## Tidlegare administrativ inndeling
Fram til år 2000 var dei tidlegare by- og landkommunane ein del av distriktet Lushnje. Den dåverande bykommunen omfatta sjølve byen Divjakë og busetnadene:
*Mizë
*Xengë
*Germenj i Madh
*Germenj i Vogël
*Hallvaxhias
*Bregas
*Dushk Cam
*Zharnec
*Bishtçukas

## Folketal

## Referansar
Little Feat av Little Feat

***Little Feat*** er debutalbumet til det amerikanske rockebandet Little Feat. Det kom ut i 1971 på Warner Bros. Records.

Albumet vart hovudsakleg spelt inn i august og september 1970. Stilen likna på dei seinare innspelingane deira som vart meir kjende, som *[[Dixie Chicken]]* i 1973 og *[[Waiting for Columbus]]* i 1978. Plata vart spelt inn av den første besetninga til Little Feat, med Roy Estrada på bass. Det var det første av åtte album før bandet vart oppløst første gongen i 1979. Plateomslaget syner eit veggmåleri, «Venice in the Snow», måla av L. A. Fine Arts Squad i 1970 i Venice i Los Angeles. I 2007 vart albumet gjeve ut på ein gull-CD på Mobile Fidelity Sound Lab.

## Innhald

## Medverkande
Kjelde:
*Lowell George &ndash; solo-, rytme- og slidegitar, solovokal (alle songar utanom der andre er nemnde) og korvokal, munnspel
*Bill Payne &ndash; klaverinstrument, solovokal («Snakes on Everything» og «Takin' My Time») og korvokal, piano
*Roy Estrada &ndash; bass, korvokal
*Richard Hayward &ndash; trommer, korvokal

**Andre**
*Russ Titelman &ndash; perkusjon, korvokal, piano på «I've Been The One»
*Ry Cooder &ndash; flaskehalsgitar på «Willin'» og «Forty Four Blues / How Many More Years»
*Sneaky Pete Kleinow &ndash; pedalsteel på «I've Been The One»
*Kirby Johnson &ndash; strykar- og blåsearrangement

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Little Feat (album)|Little Feat (album)]]» frå ,  den 5. oktober 2020.* 
*** oppgav desse kjeldene:*
Willin'

**Willin**' er ein song skriven av Lowell George før han hadde skipa bandet Little Feat. Dei gav songen ut i 1971 på debutalbumet *[[Little Feat av Little Feat|Little Feat]]*, før dei spelte inn songen på ny, i eit langsamare tempo til mykje større suksess på det andre albumet deira, *[[Sailin' Shoes]]* i 1972. Songen fortel soga om ein lastebilsjåfør som reiser frå Tucson til Tucumcari; Tehachapi til Tonopah og han vart ein lastebil-hymne.  

Då Frank Zappa høyrde George syngje ein demo av «Willin'» som ein Mothers of Invention-song, føreslo han at gitaristen skulle skipe sitt eige band.

## Andre versjonar
Seatrain spelte denne songen (kalla "I'm Willin') på det sjølvoppkalla albumet deira i 1970. Songen vart så spelt av Linda Ronstadt i 1974 på albumet *[[Heart Like a Wheel]]*. Denne versjonen vart nytta i James Cameron-filmen *[[The Abyss]]* i 1989. 

The Byrds spelte inn songen under innspelinga for albumet ''(Untitled)'' i 1970 og framførte songen på konsertane sine same året. Studioversjonen kom ut som bonusspor på nyutgjevingar av *(Untitled)* og eit konsertopptak finsti plateboksen ''The Byrds''. Gene Parsons, son song songen som medlem av The Byrds, spelte inn sin eigen versjon i 1973 på soloalbumet ''Kindling''. Commander Cody and his Lost Planet Airmen spelte inn songen i 1975 på albumet ''Commander Cody and His Lost Planet Airmen''

Både Phish og Bob Dylan har spelt songen på konsertane sine. 

Phil Pritchett spelte denne songen som ein duett med Cody Canada i 2002 på albumet hans *Tougher Than the Rest*. Jackson Browne spelte denne songen med bandet Lucius i 2016 for TV-serien *[[TV-serien Roadies|Roadies]]*. Gregg Allman spelte «Willin’» på det siste albumet sitt, *[[Southern Blood av Gregg Allman|Southern Blood]]*, som kom ut i 2017.

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Willin' (Little Feat song)|Willin' (Little Feat song)]]» frå ,  den 5. oktober 2020.* 
*** oppgav desse kjeldene:*
Sailin' Shoes

***Sailin' Shoes*** er det andre studioalbumet til det amerikanske rockebandet Little Feat, gjeve ut i 1972.

Det andre albumet til Little Feat vart produsert av Ted Templeman og markerte eit stilskifte frå det første albumet, til ein stil meir lik det neste albumet, *[[Dixie Chicken]]*. Det var òg det første albumet deira med eit plateomslag av Neon Park, og et siste med den opphavlege bassisten Roy Estrada.

Albumet inneheld ein omarbeidd versjon av «Willin'», som kom ut på det første albumet deira, og andre spor som «A Apolitical Blues», «Easy to Slip» og tittelsporet, alle skrivne av frontmannen Lowell George, den andre i lag med Martin Kibbee. 

Sporet «Texas Rose Cafe» er ein hyllest til ein restaurant og ølhage som bandet vitja etter ein konsert i Houston. George skal ha likt staden så godt at han sa han skulle skrive ein song om det og ta han med på det neste albumet. Dette viste seg å vere sant. 

Albumet vart stemt fram til 469. plassen i den tredje utgåva av Colin Larkin-boka *[[All Time Top 1000 Albums]]* (2000).

## Innhald
Alle spor skrivne av Lowell George, utanom der andre er nemnde.

## Medverkande
*Lowell George - gitar, solovokal (på alle utanom «Cat Fever») og korvokal, munnspel, barytonsaksofon, trommemaskin
*Bill Payne - Hammondorgel, korvokal, solovokal («Cat Fever»), Wurlitzer elektrisk piano, piano, trekkspel
*Roy Estrada - bass, korvokal
*Richie Hayward - trommer, korvokal, perkusjon

**Andre**
*Milt Holland - perkusjon på «Easy to Slip» og «Trouble»
*Sneaky Pete Kleinow - pedalsteelgitar on «Willin'» og «Texas Rose Café»
*Debbie Lindsey - korvokal på «Cold Cold Cold» og «Sailin' Shoes»
*Ron Elliott - rytmegitar på «A Apolitical Blues»

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Sailin&#39; Shoes|Sailin&#39; Shoes]]» frå ,  den 5. oktober 2020.* 
*** oppgav desse kjeldene:*
Ron Elliott

**Ronald Charles Elliott** () er ein USA-amerikansk musikar, komponist og produsent, mest kjend som låtskrivar og sologitarist i rockebandet The Beau Brummels. Elliott skreiv eller var medlåtskrivar på alle topp 20-hittane deira i USA i 1965, «Laugh, Laugh» og «Just a Little». I tillegg til The Beau Brummels har Elliott gjeve ut eit soloalbum i 1970 og spelt på og produsert album for ei rekkje andre artistar. 

## Diskografi
;Med The Beau Brummels
* *[[Introducing the Beau Brummels]]* (1965)
* *[[The Beau Brummels, Vol. 2]]* (1965)
* *[[Beau Brummels '66]]* (1966)
* *[[Triangle av The Beau Brummels|Triangle]]* (1967)
* *[[Bradley's Barn]]* (1968)
* *[[The Beau Brummels av The Beau Brummels|The Beau Brummels]]* (1975)

;Soloalbum
* *[[The Candlestickmaker]]* (1970)

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Ron Elliott|Ron Elliott]]» frå ,  den 5. oktober 2020.* 
*** oppgav desse kjeldene:*
Nebo (fleirtyding)

**Nebo** kan visa til:

* Nebo, eit fjell i Jordan

### Songar
* «Nebo» av Nina Badrić, det kroatiske bidraget i Eurovision Song Contest 2012.
* «Nebo» av Anastasija Petrik, det ukrainske bidraget i Junior Eurovision Song Contest 2012.
NM i orientering 1962

**Noregsmeisterskapen i orientering 1962** vart arrangert 16. september på Hadelandsåsen  i Gran kommune i Oppland med Hadeland O-lag som arrangør. Menn og kvinner tevla i det som kan kallast normalprogram. Stafettane, kalla NM i bodstikke, fann stad i juni månad. 

## Menn





## Kvinner





## Kjelder
*Oppland Arbeiderblad 17. september 1962
Ballsh

**Ballsh** er ein by og ein tidlegare bykommune i regionen Fier i Albania. Etter ei admininistrasjonsreform i 2014 inngår han som ei kommunaleining i kommunen Mallakastër og er hovudsete i kommunen.

## Tidlegare administrativ inndeling
Fram til år 2000 var Ballsh ein del av distriktet Mallakastër. Den dåverande bykommunen omfatta berre sjølve byen Ballsh.

## Folketal

## Referansar
Kolonjë

**Kolonjë** (arumensk *Culonja*) er ein kommune i regionen Korçë i Albania. Kommunen ligg søraust i landet og grensar i vest til regionen Gjirokastër, i aust til nabolandet Hellas.

Kommunen vart oppretta gjennom ei admininistrasjonsreform i 2014, ved at dei tidlegare bykommunane Ersekë og Leskovik vart slått saman med landkommunane Qendër Ersekë, Qendër Leskovik, Novoselë, Barmash, Mollas og Çlirim. Dei tidlegare kommunane inngår no som kommunaleiningar i den nye storkommunen. Kommunen har hovudsete i Ersekë.

## Tidlegare administrativ inndeling
Fram til år 2000 var dei tidlegare by- og landkommunane ein del av distriktet Kolonjë, som var samanfallande med den noverande kommunen.

## Folketal

## Referansar
NM i orientering 1979

**Noregsmeisterskapen i orientering 1979** vart avvikla 22. og 23. september ved Sarpsborg i Østfold. Menn og kvinner tevla i såkalla normalprogram og i stafett.

## Menn





### Stafett





## Kvinner





### Stafett





## Kjelder
**Sportsboken 79-80*. Dreyer Bok Stavanger. 1979.
Qendër i Mallakastër

**Qendër** (tidlegare oftast **Qendër Dukas**) er ein tidlegare landkommune i regionen Fier i Albania. Etter ei admininistrasjonsreform i 2014 inngår han som ei kommunaleining i kommunen Mallakastër.

## Tidlegare administrativ inndeling
Fram til år 2000 var Qendër Dukas ein del av distriktet Mallakastër. Den dåverande landkommunen omfatta busetnadene:
*Visokë
*Belishovë
*Belistan
*Drenovë
*Drenovë Fushë
*Kash
*Usojë
*Ngraçie
*Lavdan
*Lapulec
*Lofkënd
*Dukas

## Folketal

## Referansar
Vengespenn

**Vengespenn** er avstanden mellom vengespissane til dyr eller farkostar med venger. Det kan til dømes brukast om fly, fuglar, flaggermus eller flygande insekt.

Vengespennet til fly blir alltid målt i ei rett linje, frå vengespiss til vengespiss, uavhenging av vengeform. Vengespennet på ein fugl målar ein over ryggen til dyret som avstanden mellom dei ytste fjørspissane på vengene.

## Vengespennrekordar

### Største vengespenn
***Fly (noverande)**:  Scaled Composites Stratolaunch — 117&nbsp;m (385&nbsp;ft) 
***Flaggermus**: Flygehund, kalong – 
***Fugl**: Vandrealbatross – 
***Fugl (utdøydd)**: *[[Argentavis]]* – estimert 
***Reptil (utdøydd)**: *[[Quetzalcoatlus]]* pterosaur – 
***Insekt**: Amerikansk kjempefly – 
***Insekt (utdøydd)**: *[[Meganeuropsis]]* (slektning av augestikkarar) – estimert opptil 

### Minste vengespenn
***Fly (biplan):** Starr Bumble Bee II – 
***Fly (jetfly):** Bede BD-5 – 
***Fly (tomotors):** Colomban Cri-cri – 
***Flaggermus**: Humleflaggermus –   
***Fugl**: Bikolibri – 
***Insekt**: Tanzaniansk dvergsnylteveps – 

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:sv:Vingspann|Vingspann]]» frå ,  den 6. oktober 2020.*
Distriktet Fier

**Distriktet Fier** (albansk: *Rrethi i Fierit*) var eit distrikt i Albania. Ved ei administrasjonsreform i år 2000 vart distrikta oppløyste som administrativ eining og erstatta av større regionar. I dag inngår området i regionen Fier. Hovudstaden i distriktet var Fier.

Etter kommunereforma i 2014 er dei tidlegare landkommunane og bykommunane i dag fordelte slik på dei nye kommunane:

## Referansar
Humleflaggermus

**Humleflaggermus** (Craseonycteridae) er ein dyrefamilie i flaggermusordenen. Familien omfattar berre éin enkelt art, **humleflaggermus** (*Craseonycteris thonglongyai*), som berre er kjend frå Thailand og Myanmar. Ho blir rekna som det minste pattedyret i verda (litt avhengig av kva mål ein bruker). Ho er også flaggermusa med det minste vengespennet.

Humleflaggermus er på storleik med ei humle. Kroppslengda er 29-33 mm og vekta rundt 2 g. Flaggermusa har ikkje hale. Snuten er butt og auga små, medan øyra er ganske lange og spisse. Naseopningane er store og tjukke og peikar rett framover, litt griseliknande. Bakbeina er relativt lange. Pelsfargen er grå eller raudbrun over ryggen og kvit-grå på buken. Hannen har ein kjertel under halsen.

Humleflaggermus bur i kalkgrotter, der dei heng høgt under taket. Dei jaktar flygande insekt, ropa er både av høg frekvens og intensitet.

Arten blei oppdaga så seint som i 1973 i Thailand og seinare også i Myanmar. Han er sjeldan og blir trua av avskoging i Thailand. Verdas naturvernunion (IUCN) har klassifisert han som nær truga. 

## Kjelder
Regionen Fier

**Regionen Fier** (albansk *Qarku i Fierit* ) er ein region i Albania. Ved ei administrasjonsreform i år 2000 vart distrikta oppløyste som administrativ eining og erstatta av større regionar. Regionen Fier omfattar dei tre tidlegare distrikta:
*Fier
*Lushnje
*Mallakastër

Hovudstaden i regionen er Fier.

## Kommunar og kommunaleiningar
Etter kommunereforma i 2014 er dei tidlegare landkommunane og bykommunane i dag kommunaleiningar i dei nye kommunane:

## Referansar





## Bakgrunnsstoff

*
Dixie Chicken

***Dixie Chicken*** er det tredje studioalbumet til det amerikanske rockebandet Little Feat, gjeve ut i 1973. Plateomslaget vart laga av Neon Park og er ein referanse til ein linje frå songen «Roll Um Easy» på albumet.

Albumet vert rekna som eit landemerke forbandet der tittelsporet er blitt signaturlåten deira som var med å definere Little Feat-stilen. Dei hadde med seg to ekstra medlemmar (gitaristen Paul Barrere og perkusjonisten Sam Clayton) som fullførte besetninga dei hadde fram til dei vart oppløyst i 1979 etter Lowell George døydde. Bassisten Kenny Gradney vart henta inn for erstatte den opphavlege bassisten Roy Estrada, som slutta etter det andre albumet deira, *[[Sailin' Shoes]]*,for å bli med i Captain Beefheart's Magic Band. Denne nye besetninga endra radikalt stilen til bandet og gjekk meir i retning av New Orleans-R&B og funk.

Albumet vart stemt fram til 563. plassen i Colin Larkin si 3. utgåve av boka *[[All Time Top 1000 Albums]]* (2000).

## Innhald
Lowell George solovokal på alle spor, utanom der andre er nemde.

	

## Medverkande
*Paul Barrere – gitar, vokal 
*Sam Clayton – conga 
*Lowell George – vokal, gitar, kubjølle, fløyte
*Kenny Gradney – bass 
*Richie Hayward – trommer, vokal
*Bill Payne – klaverinstrument, synthesizer, vokal

**Andre medverkande**
*Bonnie Bramlett – korvokal
*Malcolm Cecil – synthesizer
*Tret Fure – korvokal
*Danny Hutton – korvokal
*Milt Holland – tabla
*Gloria Jones – korvokal
*Debbie Lindsey – korvokal
*Bonnie Raitt – korvokal
*Stephanie Spruill – korvokal 
*Fred Tackett – gitar (var med i bandet i 1988)

;Teknisk
*Neon Park - plateomslag

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Dixie Chicken (album)|Dixie Chicken (album)]]» frå ,  den 6. oktober 2020.* 
*** oppgav desse kjeldene:*