open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Denigomodu

**Denigomodu** er eit distrikt på Nauru. Det ligg vest på øya, og er den størst folkesette busetnaden her. I 1999 husa distriktet 25,7&nbsp;% av innbyggjarane på Nauru.

## Kjende folk frå Denigomodu
*Joanne Gobure (f. 1982), diktar
*Olympia Zacharias (f. 1986), friidrettsutøvar
*Angelita Detudamo (f. 1986), tennisspelar

## Kjelder


**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Denigomodu District|Denigomodu District]]» frå ,  den 6. januar 2019.*
Statens balletthøgskole

**Statens balletthøgskole** var ein skule i Oslo for å utdanne dansarar, dansepedagogar og koreografar, og hadde eineansvaret i Noreg for denne utdanninga på høgskulenivå. Skulen vart skipa i 1979, og vart formelt ein høgskule i 1982.

I 1996 vart Ballethøgskolen ei avdeling av Kunsthøgskolen i Oslo, og frå hausten 2017 vart namnet endra til Kunsthøgskolen i Oslo – avdeling Dans.
Stove

**Stove** eller **stue** (av norrønt *stofa, stoga* eller *stufa*) kan visa til ulike typar bygningar og opphaldsrom. I dag er det til vanleg brukt om opphaldsrom i eit hus som bestestove og kvardagsstove. Kvardagsstova er der ein oppheld seg til dagleg, medan bestestova var brukt i spesielle høve som julefeiring og når det kom gjestar. Tidlegare var ordet «stove» også brukt som synonym til bustadhus/våningshus.

## Kjelder
Adelheid

**Adelheid** er eit kvinnenamn, sett saman av ord som tyder adel og ljos/byrd. Det er ei moderne form av det gamaltyske namnet *Adalheidis*. I fransktalande land vert forma *Adélaïde* nytta. I Noreg er kortforma *[[Heidi]]* vanleg.

## Kjende namnberarar
* Adelheid av Anhalt-Dessau
* Adelheid av Aquitaine
How to Train Your Dragon: The Hidden World

***How to Train Your Dragon: The Hidden World*** (norsk: *Dragetreneren 3*) er ein amerikansk dataanimert action-fantasifilm frå 2019, produsert av DreamWorks Animation og distribuert av Universal Pictures. Han oppfølgjaren til 2010-filmen *[[How to Train Your Dragon]]* og 2014-filmen *[[How to Train Your Dragon 2]]*, ein filmserie som er laust basert på bokserien under same namn av den engelske forfattaren Cressida Cowell. Filmen er regissert av Dean DeBlois og har på originalspråket stemmeskodespelarar som Jay Baruchel, Craig Ferguson, America Ferrera, Jonah Hill, Kristen Wiig, og Christopher Mintz-Plasse. Norske stemmeskodespelarar er mellom andre Alexander Rybak og Kjersti Sandal.

Handlinga byggjer vidare på universet frå dei to førre filmane, med vikingen Hikken og draken Tannlaus i hovudrollene. Hikken er blitt høvding og har fullført draumen om å skapa eit samfunn der drakar og menneske lever saman, på øya Borkøy. Etter at ein ny trugsel oppstår, drar heile stammen frå den gamle landsbyen deira for å finna ein ny heim.

*How to Train Your Dragon: The Hidden World* hadde premiere 11. januar 2019 i Noreg og 22. februar 2019 i USA.

## Referansar

## Bakgrunnsstoff
*
Silkefronten

**Silkefront** var eit omgrep som vart nytta i Noreg i samband med andre verdskrigen, særleg i samband med landssvikoppgjeret etter 1945. «Silkefronten» var ei gruppe som mente ein ikkje burde gå for hardt fram i rettsoppgjeret. Omgrepet var eit motsvar til «isfronten», dei som ville ha eit strengt oppgjer. «Isfronten» vart òg nytta under krigen om ei fast avvisande haldning mot okkupasjonsmakta og medlemmer av Nasjonal samling.

## Kjelder
* Silkefront frå Store norske leksikon (fri gjenbruk)
Øya Fedje

**Fedje** er den største øya i Fedje kommune i Vestland. Ho ligg vest for Fedjefjorden og nord for Fedjeosen. Øya har eit areal på 7,2 kvadratkilometer. Det høgaste fjellet på Fedje er Fedjebjørnen (42 moh.). På sørspissen av øya ligg Hellisøy fyr.

## Kjelder




**Denne artikkelen bygger på «[[:nb:Fedje (øy)|Fedje (øy)]]» frå ,  den 7. januar 2019.*
FA-cupfinalen i fotball 1994

**FA-cupfinalen i fotball 1994** fann stad på Wembley stadion i London 14. mai 1994, med 79&nbsp;634 tilskodarar på tribunane. Manchester United vann pokalen etter å ha slått Chelsea FC med 4-0.

## Kampen
Etter ein mållaus fyrste omgang, der Chelsea var det beste laget, tok Manchester United leiinga i det 60. minutt. Éric Cantona skåra då på eit straffespark. Allereie seks minuttar seinare la same karen på til 2-0, også det på ei straffe. Før nye tre minuttar var runne auka Mark Hughes til 3-0. I sluttsekundane fastsette innbytar Brian McClair resultatet til 4-0.

**Manchester United** stilte med: Peter Schmeichel, Paul Parker, Steve Bruce (kaptein), Gary Pallister, Denis Irwin, Andrej Kantsjelskis, Paul Ince, Roy Keane, Ryan Giggs, Mark Hughes og Éric Cantona. Ei åtte minuttar før slutt kom Lee Sharpe og Brian McClair på bana, ut gjekk Irwin og Kantsjelskis.

**Chelsea FC** stilte med: Dmitrij Kharin, Steve Clarke, Erland Johnsen, Jakob Kjeldbjerg, Frank Sinclair, Craig Burley, Eddie Newton, Gavin Peacock, Dennis Wise (kaptein), John Spencer, Mark Stein. Glenn Hoddle kom inn i staden for Burley i 68. minutt medan Tony Cascarino kom inn i staden for Stein i det 78. minutt.

Dommaren heitte David Elleray.

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:1994 FA Cup Final|1994 FA Cup Final]]» frå ,  den 7. januar 2019.*
Two Sides to Every Story

***Two Sides to Every Story*** er eit studioalbum frå 1977 av den amerikanske songar-låtskrivaren Gene Clark. Albumet var det første Clark gav ut sidan *[[No Other]]* i 1974. Dei mest kjende songane på albumet er «In the Pines» (tradisjonell), «Kansas City Southern» og «Hear the Wind», begge skrivne av Clark, og «Give My Love to Marie», ein song skriven av James Talley som fortel soga om ein døyande kolgruvearbeidar.

Albumet vart produsert av Thomas Jefferson Kaye. Blant musikarane på albumet finn ein Jeff Baxter, Emmylou Harris, Byron Berline, Al Perkins og John Hartford.

## Mottaking

Musikkritikaren Matthew Greenwald skreiv for Allmusic at «materialet er ujamt, særleg når Clark prøver å rocke på. Men musa til Clark hjelper han til stadig sjølv under pinlege forhold, og Two Sides har fleire glimrande augneblink. Sjølv om dette er langt unna eit meisterverk er det likevel tydeleg arbeid frå ein meisterleg songar og låtskrivar, og dei beste augneblinka her er rett og slett magiske.» Hal Horowitz i *American Songwriter* skreiv «Det er lågmælt, men likevel herleg direkte som stundom rockar og syner den deilige underdrivne vokalen til Clark.»

## Nyutgjeving
Tidleg i 2013 kom albumet ut med nymastra lyd på vinyl. Utgåva kom med eit kort for nedlasting av bonusspor. Våren 2014 kom den same utgåva ut på CD.

## Innhald
Alle songar av Gene Clark; utanom der andre er nemnde. 

## Medverkande
*Gene Clark - gitar, vokal
*Jeff Baxter - gitar
*Doug Dillard - banjo
*Byron Berline - fele
*Jim Fielder - bass
*Mike Utley - klaverinstrument
*Jerry McGee - gitar
*Al Perkins - gitar
*Sammy Creason - trommer
*John Hartford - korvokal
*Emmylou Harris - korvokal
*Steven Soles - korvokal
*Thomas Jefferson Kaye - korvokal
*Daniel Moore - korvokal
*Matthew Moore - korvokal
*Pepper Watkins - korvokal
*David Campbell - strykearrangement

## Produksjon
*Produsent: Thomas Jefferson Kaye
*Leiande produsent: Gary Legon
*Lydteknikar: Joel Soifer
*Kunstnarisk leiar: Ed Caraeff
*Fotografi: Ed Caraeff
*Design: David Larkham

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Two Sides to Every Story|Two Sides to Every Story]]» frå ,  den 7. januar 2019.* 
*** oppgav desse kjeldene:*
Steingrímur Hermannsson

**Steingrímur Hermannsson** () var islandsk statsminister i to periodar, først frå 1983 til 1987, og deretter frå 1988 til 1991. Han var òg utanriksminister, justisminister, landbruksminister, fiskeriminister og transportminister. Hermannsson var òg partileiar  for Framsóknarflokkurinn i 25 år, frå 1979 til 1994. 

## Liv
Han var son av statsminister Hermann Jónasson. Då han voks opp, var Island forma av Den store depresjonen, og som ung høyrde han ofte på når faren diskuterte andre verdskrigen heime. Han ville ikkje inn i politikken, men drog til USA for å studera i 1948. Hermannsson utdanna seg til ingeniør i Chicago og på Caltech, og vart direktør for Islands forskingsråd i 1957. Men i 1960-åra gjekk han likevel inn i politikken og vart vald inn til Alltinget i 1971, før han vart partileiar i 1979. 

Etter å ha tent som statsminister vart han sjef for Islands nasjonalbank, ei stilling han hadde frå 1994 til han vart pensjonist i 1998. 

I 1986 var han vert for toppmøtet i Reykjavík, der Mikhail Gorbatsjov og Ronald Reagan møtte kvarandre. Sjølv om det ikkje vart vurdert som så svært vellukka, bana møtet vegen for avsluttinga av den kalde krigen. Island var det første landet som anerkjende Litauen som uavhengig av Sovjetunionen, noko som skuldast Hermannsson sin sterke stønad til Vytautas Landsbergis.

## Pensjonist
Ein del folk ville nominera han til president i 1996, men det takka han nei til, han ønskte å gå av då han var 70 og ikkje sitja ut over det. Etter at Hermannsson trekte seg tilbake, heldt han til å begynna med ein låg profil. Men seinare engasjerte han seg, blant anna mot EU, og han vart meir kritisk overfor sitt gamle parti. Hermannsson støtta eit miljøinitiativ som vart teke før valet i 2007, noko som medførte at han nesten mista rolla som partiets *grand old man*.

Han gav ut erindringane sine i tre band frå 1998 til 2000.

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:da:Steingrímur Hermannsson|Steingrímur Hermannsson]]» frå ,  den 7. januar 2019.*  
 
## Bakgrunnsstoff
*Steingrímur Hermannsson i Store norske leksikon
McGuinn, Clark & Hillman

***McGuinn, Clark & Hillman*** er eit studioalbum frå 1979 av Roger McGuinn, Gene Clark og Chris Hillman, som alle tidlegare var med i det originale The Byrds. 

## Bakgrunn
Dei tre musikarane var alle på turné i Storbritannia med kvar sine band, då dei ved eit høve delte scene. Kort tid etter dei kom attende til USA byrja Clark og McGuinn å spele i lag som ein akustisk duo. Etter at Hillman slo seg saman med dei tidlegare bandkollegaene sine, skipa dei ein trio og fekk kontrakt med Capitol Records. Albumet vart produsert av The Albert Brothers (som nyleg hadde produsert Crosby, Stills & Nash sitt comebackalbum frå 1977). Clark skreiv fire songar for albumet, inkludert «Backstage Pass», «Release Me Girl» (eit disco-aktig samarbeid med Thomas Jefferson Kaye), den UFO-inspirerte «Feelin' Higher» og «Little Mama».

Mange kritikarar kritiserte den glatte produksjonen og den disco-aktige softrockstilen. Albumet selde likevel godt og nådde 39. plassen på ''Billboard'' 200 og McGuinn-songen «Don't You Write Her Off» vart gjeven ut på singel og nådde 33. plassen i mai 1979. Albumet selde til gullplate, som var nok til at bandet ønskte å spele inn ein oppfølgjar. 

## Innhald

## Medverkande
* Roger McGuinn - gitar, vokal
* Gene Clark - gitar, vokal
* Chris Hillman - bass, gitar vokal
* George Terry - akustisk og elektrisk gitar, piano
* Greg Thomas - trommer
* Paul Harris - klaverinstrument
* Joe Lala - perkusjon
* John Sambataro - gitar, korvokal
* Charles Chalmers, Sandra Chalmers, Donna Rhodes - korvokal
* Mike Lewis - blåsar- og strykararrangement

## Produksjon
*Produsent: Howard Albert, Rob Albert
*Lydteknikar og miksing: Don Gehman
*Assisterande lydteknikar: Kevin Ryan
*Kunstnarisk leiar: Roy Kohara
*Fotografi: Jim McCrary
* Notat i omslaget: Stephen K. Peeples

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Gene Clark|Gene Clark]]» frå ,  den 7. januar 2019.* 
*** oppgav desse kjeldene:*
City av McGuinn, Clark & Hillman

***City*** er det andre studioalbumet til trioen Roger McGuinn, Gene Clark og Chris Hillman, som alle tidlegare var med i det originale The Byrds. Albumet kom ut i 1980 og var oppfølgjaren til *[[McGuinn, Clark & Hillman av McGuinn, Clark & Hillman|McGuinn, Clark & Hillman]]* frå året før. 

Det andre albumet deira vart oppført som McGuinn & Hillman «featuring Gene Clark». Dette skjedde fordi Clark droppa ein planlagt turné for albumet og berre bidrog med to songar til albumet, den eine ironisk kalla «Won't Let You Down». Clark var på denne tida byrja å bli upåliteleg som følgje av heroinmisbruk. I tillegg var han misnøgd med den musikalske retninga det førre albumet hadde teke, hovudsakleg på grunn av produksjonen til Ron og Howard Albert. Innan 1981 hadde Clark slutta og McGuinn og Hillman gav ut eit album til som «McGuinn/Hillman».

## Innhald

## Medverkande
* Roger McGuinn - gitar, vokal
* Gene Clark - gitar, vokal
* Chris Hillman - bass, vokal
* Chuck Crane - gitar
* Scott Kirkpatrick - trommer, korvokal
* Skip Edward - klaverinstrument, steelgitar
	
## Produksjon
*Produsent: Howard Albert, Rob Albert
*Lydteknikar og miksing: Don Gehman
*Assisterande lydteknikar: Rick Allison
* Master av Mike Fuller
*Kunstnarisk leiar: Roy Kohara
*Fotografi: Jim McCrary, Larry DuPont
*Design: Phil Shima
* Notat i omslaget: Stephen K. Peeples

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Gene Clark|Gene Clark]]» frå ,  den 7. januar 2019.* 
*** oppgav desse kjeldene:*
Tambak

**Tambak** er ei legering av 90 % koppar og 10 % sink, som har vore nytta til å laga medaljar og billige smykke. Legeringa har òg vore nytta i huset på lommeur, noko som har ført til at lommeur tidlegare ofte vart kalla «tambak» .

## Referansar
Holmenkollrenna 1959

**Holmenkollrennet 1959** fann stad i tida 5. til 8. mars 1959 i Oslo.

## Menn
### 15 km



Dato: 5. mars

### 50 km



Dato: 7. mars

### Kombinert




### Hopprenn



Dato: 8. mars

## Kvinner
### 10 km



Dato: 7. mars

## Kjelder
*Arbeiderbladet 6. mars 1959
*Arbeiderbladet 9. mars 1959
Holmenkollrenna 1960

**Holmenkollrennet 1960** fann stad i tida 17. til 20. mars 1960 i Oslo.

## Menn
### 15 km



Dato: 17. mars

### 50 km



Dato: 19. mars

### Kombinert




### Hopprenn



Dato: 20. mars

## Kvinner
### 10 km




## Kjelder
*Arbeiderbladet 18. mars 1960
*Arbeiderbladet 21. mars 1960
Gloria Gaynor

**Gloria Gaynor** () er ein amerikansk songar innan sjangrane disco og rhythm and blues. Ho er best kjent for songen «I will survive».

## Utgjevingar
### LP-er
* 1975: *Never Can Say Goodbye* (MGM) - US Pop #25, US R&B #21
* 1975: *Experience Gloria Gaynor* (MGM) - US Pop #64, US R&B #32
* 1976: *I've Got You* (Polydor) - US Pop #107, US R&B #40
* 1977: *Glorious* (Polydor) - US Pop #183
* 1978: *Park Avenue Sound* (Polydor)
* 1978: *Love Tracks* (Polydor) - US Pop #4, US R&B #4
* 1979: *I Have a Right* (Polydor) - US Pop #58, US R&B #56
* 1980: *Stories* - US Pop #178
* 1981: *I Kinda Like Me* (Polydor)
* 1983: *Gloria Gaynor* (Ecstacy)
* 1984: *I Am Gloria Gaynor* (Chrysalis)
* 1986: *The Power of Gloria Gaynor* (Stylus)
* 1990: *Gloria Gaynor '90*
* 1992: *Love Affair*
* 1995: *I'll Be There* (Radikal)
* 1997: *The Answer* (Florical)
* 2002: *I Wish You Love* (Bell)
* 2005: *Live! At John J. Burns Town Park* (Instant Live)
* 2007: *Christmas Presence* (Glolo)

### Samleplater
* 1977 - *The Best of Gloria Gaynor*
* 1982 - *Greatest Hits*
* 1995 - *I'll Be There*
* 1998 - *I Will Survive: The Anthology*
* 1998 - *The Gloria Gaynor Album*
* 2000 - *20th Century Masters: The Millennium Collection: The Best of Gloria Gaynor*
* 2001 - *Ten Best: The Millennium Versions*
* 2002 - *I Will Survive*
* 2006 - *All The Hits Remixed*

### Singler
* 1974: «Honey Bee» - US R&B #55
* 1974: «Never Can Say Goodbye» - US Pop #4, US R&B #34, **US Dance #1**, UK #2
* 1975: «Reach Out I'll Be There» - US Pop #60, UK #14
* 1975: «Real Good People» - US Dance #6
* 1975: «Walk on By» - US Pop #98, US Dance # 8
* 1975: «All I Need Is Your Sweet Lovin'» - UK #44
* 1975: «Casanova Brown/(If You Want It) Do It Yourself/How High the Moon» - **US Dance #1**
* 1975: «(If You Want It) Do It Yourself» - US Pop #98, US R&B #24
* 1975: «How High the Moon» - US Pop #75, US R&B #73, UK #33
* 1976: «Let's Make a Deal» - US R&B #95
* 1978: «I Will Survive/Substitute/Anybody Want to Party?/I Said Yes» - **US Dance #1**
* 1978: «I Will Survive» - **US Pop #1**, US R&B #4, **UK #1**
* 1978: «Substitute» - US R&B #78
* 1979: «Anybody Want to Party?» - US R&B #16
* 1979: «Let Me Know (I Have a Right)» - US Pop #42, UK #32
* 1981: «Let's Mend What's Been Broken» - US R&B #76
* 1983: «I Am What I Am» - US R&B #82, UK #13
* 1984: «Strive» - UK #86
* 1987: «Be Soft with Me Tonight» - UK #80
* 1993: «I Will Survive» (remix for Hermes House Band) - UK #5
* 1997: «Mighty High» - US Dance #12
* 2000: «Just Keep Thinking About You» - **US Dance #1**, UK #99
* 2002: «I Never Knew» - **US Dance #1**, US AC #30
* 2006: «The Power of a Woman In Love» - Utgitt i Østerrike som promosjon for musikalen «Rebecca»
* 2008: «Hacer Por Hacer» (med Miguel Bosé) - Spania #17*

## Kjelder


**Denne artikkelen bygger på «[[:nb:Gloria Gaynor|Gloria Gaynor]]» frå ,  den 8. januar 2019.*  
 
## Bakgrunnsstoff
*
Bærum Kunstforening

**Bærum Kunstforening** er eit kunstlag i Bærum kommune med utstillingslokale i Kinoveien 12 i Sandvika, der laget skipar til vekslande salsutstillingar. Medlemmane får invitasjon til alle utstillingane og rabatt ved kjøp av kunst, og dei får dessutan tilbod om kurs, foredrag, reiser og anna.

Kunstlaget vart skipa i 1993, og hadde då lokale i bygningen til det nedlagde Sandvika Gjestgiveri i Sandvika (notidas Sandviksveien 155). Opningsutstillinga synte verk frå kunstsamlinga til Bærum kommune. Frå 2005 hadde kunstlaget tilhald i  Engervannsveien 31 i Sandvika, fram til verksemda vart flytt dei noverande lokala i Kinoveien, sentralt i den nye parten av Sandvika vest for Sandvikselva.

## Bakgrunnsstoff
*Internettsidene til  Bærum Kunstforening
Språket abaza

**Abaza** (også abazinsk, abazisk) er eit nordvestkaukasisk språk som er nært i slekt med abkhasisk. Totalt talar kring 50&nbsp;000 menneske språket, knappe 40&nbsp;000 i Russland og 10&nbsp;000 utanfor landet, hovudsakleg i Tyrkia.

Hovudutbreiingsområdet til språket er i Karatsjajevo-Tsjerkessia, der det blir skrive med kyrilliske bokstavar. I Tyrkia blir det skrive med latinske bokstavar.

Abaza er eit SOV-språk med ergativ setningsstruktur. Subjekt, direkte objekt og indirekte objekt blir markerte med verb-affiks i staden for kasus. Språket peiker seg ut gjennom sitt minimale vokalsystem med berre to vokalfonem, medan konsonantsystemet er svært omfattande, med 63 konsonantar.

## Kjelder


**Denne artikkelen bygger på «[[:sv:Abazinska|Abazinska]]» frå ,  den 8. januar 2019.*
Karen Dalton

**Karen J. Dalton** () var ein USA-amerikansk folk-blues-songar, gitarist og banjoist. Ho var tidleg i 1960-åra knytt til visemiljøet i Greenwich Village, særleg Fred Neil, Holy Modal Rounders og Bob Dylan.

## Biografi
Dalton vart fødd **Jean Karen Cariker** i Bonham i Texas, men voks opp i Enid i Oklahoma. Ho budde òg i Stillwater i Oklahoma og Lawrence i Kansas, før ho flytta til Greenwich Village tidleg i 1960-åra. Den bluesaktige, livstrøytte røysta hennar vert ofte samanlikna med jazzsongaren Billie Holiday, men Dalton har sjølv sagt at Bessie Smith var ei stor inspirasjonskjelde. Ho song blues, viser, country og pop, ofte med 12-strengsgitar og ein langhalsa banjo.

Det første albumet til Dalton, *[[It's So Hard to Tell Who's Going to Love You the Best]]* (Capitol) kom i 1969 og vart gjeven ut på CD av Koch Records i CD in 1996. Det andre albumet hennar, *[[In My Own Time av Karen Dalton|In My Own Time]]* (1971), vart spelt inn i Bearsville Studios og kom opphavleg ut på selskapet til han som fekk i gang Woodstockfestivalen, Michael Lang sitt Just Sunshine Records. Albumet vart produsert og arrangert av Harvey Brooks, som spelar på bass på albumet. 

Begge albuma til Dalton kom ut på ny i november 2006 som *It's So Hard to Tell Who's Going to Love You the Best*. Denne kom med ein bonus DVD som synte sjeldne opptak av Dalton. 

Dalton var kjend som «visesongaren sitt svar på Billie Holiday» og «Sweet Mother K.D.», og skal ha vore tema i songen «Katie's Been Gone» (skriven av Richard Manuel og Robbie Robertson) på albumet *[[The Basement Tapes]]* av The Band og Bob Dylan. Dylan skreiv om Dalton at «favorittsongaren min var Karen Dalton. Karen hadde ei røyst som Billie Holiday og spelte gitar som Jimmy Reed... eg song med ho eit par gonger.»

Dalton var nær ven av songaren og låtskrivaren Tim Hardin, og ho spelte songane hans. Ho var blant dei første som song songen «Reason to Believe». Ho var gift med gitaristen Richard Tucker, som ho stundom spelte med i ein duo, og i lag danna dei stundom ein trio med Hardin.

Ho døydde som følgje av AIDS i mars 1993, 55 år gammal. 

## Diskografi
### Studioalbum
* *[[It's So Hard to Tell Who's Going to Love You the Best]]* (1969)
* *[[In My Own Time av Karen Dalton|In My Own Time]]* (1971)

### Konsertalbum
* *[[Cotton Eyed Joe av Karen Dalton|Cotton Eyed Joe]]* (2007) (opptak frå 1962)

### Andre utgjevingar
* *Green Rocky Road* (2008) heimeopptak frå 1962-63
* *1966* (2012). Opptak som ikkje var gjeve ut før. 
* *Remembering Mountains: Unheard Songs by Karen Dalton* (2015).

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Karen Dalton|Karen Dalton]]» frå ,  den 8. januar 2019.* 
*** oppgav desse kjeldene:*


## Bakgrunnsstoff
* Allmusic
Latinarkvarteret

**Latinarkvarteret** i Paris i Frankrike, fransk: *Quartier latin*, er eit strok på venstre breidda av elva Seinen, i det femte arrondissementet og nord og aust i det sjette arrondissementet, med universitetsbygningen la Sorbonne som historisk sentrum. Namnet på stroket har sin bakgrunn i at det viktige og vidgjetne universitets- og skulemiljøet i dette området i mellomalderen nytta latin som det einaste godtekne undervisningsspråket. Fleire universitet og høgskular ligg i Latinarkvarteret den dag idag.

Latinarkvarteret er eit av dei mange kvartera i Paris som ikkje er administrative einingar innanfor arrondissementa dei ligg i, og grensene for stroket er ikkje klart definerte. Mykje av stroket ligg på det låge høgdedraget Montagne Sainte-Geneviève.

## Bakgrunnsstoff

*''Le Quartier Latin - Paris  5e et 6e'', tekst og mange fotografi
It's So Hard to Tell Who's Going to Love You the Best

***It's So Hard to Tell Who's Going to Love You the Best*** er debutalbumet til den amerikanske folk-bluesmusikaren Karen Dalton, gjeve ut i 1969 på Capitol Records.

Albumet vart sidan gjeve ut på CD av Koch i 1997. I 2006 kom albumet ut på Megaphone med ein DVD som synte gamle filmklipp av Dalton. I 2009 kom albumet nok ein gong ut, denne gongen på vinyl på Light In The Attic Records. 

Albumet vart produsert av Nick Venet, som produserte fleire av albuma til Fred Neil. 

Allmusic skreiv om albumet: «Plata er interessant og godt laga, men ville ha vore langt viktigare om ho hadde kome ut fem år før. I 1969 var slike songarar venta å skrive mykje av sine eigne songar (Dalton skreiv ingen) og bruke ei rockeinstrumentering.»

## Innhald

## Medverkande
*Karen Dalton - 12-strengsgitar, banjo, vokal
*Kim King - elektrisk gitar
*Dan Hankin - akustisk gitar
*Harvey Brooks - bass
*Gary Chester - perkusjon

;Teknisk
*Lillian Douma, Sandy Fisher - lydteknikarar
*Joel Brodsky - fotografi

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:It&#39;s So Hard to Tell Who&#39;s Going to Love You the Best|It&#39;s So Hard to Tell Who&#39;s Going to Love You the Best]]» frå ,  den 8. januar 2019.* 
*** oppgav desse kjeldene:*
In My Own Time av Karen Dalton

***In My Own Time*** er det andre og siste studioalbumet til Karen Dalton, gjeve ut på Paramount Records i 1971. Albumet vart produsert av Harvey Brooks og var det siste albumet ho gav ut før ho døydde i 1993. Albumet kom ut på ny på Light in the Attic i 2006.

## Mottaking

Thom Jurek hylla albumet i meldinga si for AllMusic og skreiv «ei meir polert utgjeving enn den koselege, men noko rå debuten... Om ein berre skal ha eitt Karen Dalton-album så er det dette. Det skapar ei lydverd som er ulikt alt anna. Det pressar songaren utafor komfortsonen hennar og fører derfor lyttaren til staden Dalton faktisk okkuperte om songar. Utan unnskyldning eller uro for teknikk, kunne ho gjere kvar ein song til sin, og skape ei personleg forteljing som nådde lenger enn sjølve songen, gjennom personen hennar og bli ei sanning for lyttaren.» Steven M. Deusner skreiv for Pitchfork Media at albumet «avslører ei krevjande, intuitiv, eksentrisk songar og arrangør som aldri song sine eigne tekstar, men som tydeleg og sjølvsikkert uttrykte seg sjølv med andre sine tekstar.»

## Innhald

## Medverkande
*Karen Dalton – vokal, banjo, 12-strengsgitar, arrangement
*Richard Bell – piano
*Harvey Brooks – bass, arrangement
*Amos Garrett – gitar
*John Hall – gitarsolo på «In My Own Dream»
*Daniel Hanken – gitar
*Bill Keith – pedalsteelgitar
*Ken Pearson – orgel
*Denny Seiwell – trommer
*John Simon – piano
*Greg Thomas – trommer
*Dennis Whitted – trommer
*Bobby Notkoff – fiolin
*Hart McNee – tenorsaksofon
*Robert Fritz – klarinett
*Marcus Doubleday – trompet

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:In My Own Time (album)|In My Own Time (album)]]» frå ,  den 8. januar 2019.* 
*** oppgav desse kjeldene:*
Leopold von Ranke

**Leopold von Ranke** () var ein tysk historikar. Han var ein sentral premissgjevar og aktør då historie på 1800-talet vart danna som eit systematisert og vitskapleg fag. Ranke vert rekna som grunnleggjaren av kjeldebasert historieforsking.

Ranke bygde på metodane til Göttingen-skulen og sette standarden for mykje seinare historieskriving. Han var i stand til å sameine undervisnings-metodane i førelesingssalen, med grundig vekt på arkivundersøkingar og analysering av historiske dokument. I fylgje Ranke må historikaren søke primærkjeldene (empirisme), ikkje basere seg på legender og tradisjon.

Motsett Hegel sitt spekulative historiesyn, utvikla og fremja Ranke eit syn på historie som la vekt på filologisk kjeldekritikk og understreka det særeigne («das Einmalige») ved hendingane. I fylgje dette synet, kalla historisme, skal det fortidige forståast utifrå sine eigne premissar. Rekonstruksjonen av det fortidige er historievitskapen si fremste oppgåve. Ranke meinte at historieforskinga korkje skal døme eller leie menneskeheita mot framtida, men eine og åleine innrette seg mot å fastslå «wie es eigentlich gewesen», – kva var det som verkeleg hende.

Ranke sitt viktigaste einskildverk er *Geschichte der romanischen und germanischen Völker 1494–1535*, ei soge om dei romanske og germanske landa og folka som kom ut i 1824.

## Kjelder
*Store norske leksikon
Rickenbacker

**Rickenbacker** er ein amerikansk produsent av elektriske gitarar og bassgitarar. Selskapet vart skipa i 1931 av Adolf Rickenbacher som var blant oppfinnarane av den elektriske gitaren. Han hadde emigrert til USA frå Sveits.

Firmaet fekk først namnet *Electro String Instrument Corporation* og skulle laga såkalla «hawaiiske gitarar» med lang hals og små, runde resonanskasser. Dei vart derfor kalla «*steikepanner*». Då rock and roll gjorde sitt inntog for alvor utover 1950-talet, gjekk dei snart over til standard gitarar.

Selskapet held til i Santa Ana i California.

Gitarane er kjend for den særeigne klingande lyden og 12-strengsutgåva vart mykje nytta av The Beatles, Gerry Marsden frå Gerry and the Pacemakers og Roger McGuinn frå The Byrds. 6-strengsutgåva vart til dømes spelt av John Fogerty frå Creedence Clearwater Revival.

## Kjende musikarar som nytta Rickenbacker

* Brix Smith Start (The Fall)
* Carrie Brownstein (Sleater-Kinney)
* C F Turner (Bachman Turner Overdrive)
* Chris Squire (Yes)
* Cliff Burton (Metallica)
* Cook Craig (King Gizzard & the Lizard Wizard)
* Geddy Lee (Rush)
* George Harrison (The Beatles)
* Guy Picciotto (Fugazi)
* Carl Wilson (The Beach Boys)
* Glenn Frey (Eagles)
* Helmut Hattler
* Jenny Lee Lindberg (Warpaint)
* Jim Reeves
* Joe Walsh (Eagles)
* Joey Walker (King Gizzard & the Lizard Wizard)
* John Kay (Steppenwolf)
* John Lennon (The Beatles)
* John McNally  (The Searchers)
* Johnny Marr (The Smiths)
* Kenny Howes
* Kevin Parker (Tame Impala)
* Lemmy (Motörhead)
* Matthew Ashman (Adam and the Ants, Bow Wow Wow)
* Maurice Gibb (Bee Gees)
* Mike Mills (R.E.M.)
* Mike Rutherford (Genesis)
* Noel Gallagher (Oasis)
* Paul Kantner (Jefferson Airplane)
* Paul McCartney (The Beatles, Wings)
* Paul Weller (The Jam)
* Pete Townshend (The Who)
* Peter Buck (R.E.M.)
* Peter Hook (Joy Division)
* Peter Theobalds (Akercocke)
* Roger McGuinn (The Byrds)
* Simon Gallup (The Cure)
* Susanna Hoffs (The Bangles)
* The Edge (U2)
* Craig Orth (South House)
* Tom Petty (Tom Petty and the Heartbreakers)
* Toots Thielemans
* Zeta Bosio (Soda Stereo)

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Rickenbacker|Rickenbacker]]» frå ,  den 8. januar 2019.* 
*** oppgav desse kjeldene:*

## Bakgrunnsstoff

*Rickenbacker International Corporation
Firebyrd

***Firebyrd*** er eit studioalbum frå 1984 av Gene Clark. 

Albumet var enno eit album av Clark som fekk strålande kritikk då det kom ut, men som selde særs dårleg, hovudsakleg på grunn av dårleg distribusjon. I tillegg til originale songar spelte Clark inn to gamle The Byrds-songar, «Mr. Tambourine Man» og «Feel a Whole Lot Better», i tillegg til Gordon Lightfoot sin «If You Could Read My Mind». 

Clark flytta til Hawaii i 1980 med Jesse Ed Davis for å prøve å overvinne narkotikamisbruket og var der til slutten av 1981. Då han kom tilbake til Los Angeles samla han eit nytt band og produserte eit album kalla *Firebyrd* (tittelen viser til at han var bandmedlem i The Byrds og Firefall). Medan han venta på at *Firebyrd* skulle kome ut, slo Clark seg saman med Chris Hillman og andre i eit mislukka prosjekt kalla Flyte, som ikkje klarte å få platekontrakt og som derfor raskt vart oppløyst. *Firebyrd* kom til slutt ut i 1984 samstundes med plater av R.E.M. og Tom Petty, som hadde tent ei ny interesse for The Byrds. 
	
## Innhald

## Medverkande
* Gene Clark - gitar, solovokal
* Bret Bloomfield - bassgitar
* Andy Kandanes - trommer, korvokal
* Bud Shank - fløyte (spor 9)
* Herb Pedersen - harmonivokal
* David Ossie Ahlers - klaverinstrument, synthesizer
* Greg Douglas - sologitar, slidegitar
* Chris Hillman, Thomas Jefferson Kaye - korvokal
	
## Produksjon
* Produsent: Andy Kandanes
* Medprodusent: Thomas Jefferson Kaye

## Kjelder
Bjørn Alterhaug

**Bjørn Alterhaug** () er ein norsk jazzmusikar (kontrabass), komponist, bandleiar og forskar frå i Mo i Rana. Alterhaug er professor emeritus i musikk ved Noregs teknisk-naturvitskaplege universitet (NTNU). Han er kjend frå ei rekkje innspelingar og internasjonale samarbeid. 

## Bakgrunnsstoff

* Publikasjoner av Bjørn Alterhaug i forskningsdokumentasjonssystemet CRIStin
* Publikasjoner av Bjørn Alterhaug i BIBSYS
* Biografi frå Jazzbasen.
* Diskografi frå Jazzbasen.
* Bjørn Alterhaugs plateselskap
Holmenkollrennet 1961

**Holmenkollrennet 1961** fann stad i tida 9. til 12. mars 1961 i Oslo. 

## Menn
### 15 km



Dato: 9. mars


### 50 km



Dato: 11. mars


### Kombinert





### Hopprenn



Dato: 12. mars


## Kvinner
### 10 km





## Kjelder
*Arbeiderbladet 11. mars 1961 
*Arbeiderbladet 13. mars 1961
November av Gunvor Hofmo

***November*** er ei diktsamling som vart skrive av Gunvor Hofmo. Den er 59 sider lang og vart skriven i 1972.

## Kjelder


## Bakgrunnsstoff
*November ved nb.no
Jeg vil hjem til menneskene

***Jeg vil hjem til menneskene*** er ei diktsamling gjeven ut av Gunvor Hofmo i 1946. Boka kom ut da Hofmo var 25 år gammal, året etter Hofmo fullførte sin examen artium som privatist. I samlinga er Hofmo innom tema som einsemd, framandkjensle, smerte og fortviling. 

På boka står det om Hofmo:Debutanten Gunvor Hofmo er til synelatende en ganske alminnelig Oslopike, 25 år gammel. Hun har ettermiddagsjobb på en av byens kinematografer, og om formiddagen går hun på Universitetet og hører forelesninger i litteraturehistorie. – Og så skriver hun dikt, og de overbeviser om at hun slett ikke er alminnelig. De taler sitt eget språk.

Inger Hagerup skeriv om samlinga: «Jeg ble grepet av en bladning av fortvilelse og misunnelse og svimmel  begeistring: Slike dikt hadde jeg selv ønsket å skrive i drømme, så ble det Gunvor Hofmo som skrev dem i virkeligheten!»


## Kjeldeliste
Gjest på jorden

***Gjest på jorden*** er ei diktsamling av Gunvor Hofmo gitt ut i 1971 av Gyldendal Norsk Forlag. 

Dette var den første diktsamlinga ho gav ut etter ein pause på 16 år. Den består av 47 dikt og er delt inn i tre delar. 

## Prisar
*Kritikerprisen for årets beste voksenbok* (1971)   

## Kjeldeliste
Treklang – dikt i utvalg

**Treklang – dikt i utvalg** er ei diktsamling av Gunvor Hofmo frå 1963.

Gunvor Hofmo er ein poet som er kjend for sine dikt om smerte, sorg og tap. Ho er ei av dei mest sentrale modernistane i nynorsk lyrikkhistorie. Hofmo har gitt ut fleire diktsamlingar der Treklang er ei diktsamling med 16 dikt. Diktsamlinga blei gjeve ut i 1963 saman med Astrid Hjertenæs Andersen og Astrid Tollefsen.

Dikta i samlinga er:

* «Om “Jeg”»
* «Vinterkveld»
* «I en mørk natt»
* «Mennesket og boken» 
* «Sommerens fjernhet...»
* «Sov...»
* «Dypt inni dagen…»
* «Til Palestina…»
* «Bærer jeg kronblad nå…»
* «Den skjulte...»
* «Tulipanen og en død…»
* «Fattig bretagnerfisker på vei hjem…»
* «Om hårdhet...»
* «Til en sykesøster»
* «De siste ordene»
* «Er det en som hvisker»

## Kjeldeliste
I en våkenatt

***I en våkenatt*** er ei diktsamling av Gunvor Hofmo utgeven i 1954 av Gyldendal Forlag. Hofmo var 33 år då ho ga ut diktsamlinga, og ho er ein del av hennar første diktingsfase. Dette er den fyrste samlinga etter det psykiske samanbrotet til Hofmo i 1953. Den inneheld 28 dikt, fordelt over 61 sider. Det mest kjente diktet er «Hold deg til veven».

*Våkenatt* tyder natt da ein er eller held seg vaken, altså ei søvnlaus natt.

## «Jeg har våket»
Diktet «Jeg har våke» er skrive om Ruth Maier. Maier var jøde og hadde flykta til Noreg frå Austerrike i 1939. Hofmo og Maier blei gode venner, men i 1942 blei Maier deportert til Auschwitz, der ho døydde.

## Dikt

* *Om jeg*
* *Ord i en våkenatt*
* *Jeg har våket*
* *Om hårdhet*
* *Omkring en mur*
* *Medlidenhet* 
* *Spørsmål til en død*
* *Et tidlig dikt*
* *Mennesket elsket jeg*
* *Fristeren*
* *Paradoks*
* *Alle ser på denne rosen*
* *Å barndoms snekveld*
* *Forlatt stenhuggeri*
* *Overstått vennskap*
* *Hold deg til veven*
* *Hva finnes*
* *En søvn*
* *Fra en kirketrapp*
* *Mitt øye*
* *Et drømt brev* 
* *Hvem sier vi er skilt*
* *I Fra et asyl*
* *II Fra et asyl*
* *Jeg ser en Evig*
* *Treet*
* *Til en sykesøster*
* *Synet om et hjerte*

## Kjeldeliste
Blinde nattergaler

***Blinde nattergaler*** er ei diktsamling skriven av Gunvor Hofmo som vart gitt ut i 1951. Boka er delt inn i tre delar med 31 dikt totalt. Bokomslaget er illustrert av Johnny Halvorsen. Dette er den tredje boka Hofmo gav ut. Byrjinga og tittelen refererer til nattergalar. Augo deira har vorte gravne ut og dei må dermed alltid synga om smerte. I *Blinde nattergaler* skjer det ei merkbar forandring i språket. Sorga etter å ha tapt ei venninne kjem synleg fram. «Den vage, ubestemmelige ungpikemelankolien ble hard, konkret sorg».I eit av dikta uttrykkjer ho synet sitt på menneske og Gud, der ho vender seg med ryggen mot ei verda der menneska har mista æra si. Ho skildrar også Gud som den skyldige for at menneske er blinde. 

## Kjeldeliste
Holmenkollrennet 1962

**Holmenkollrennet 1962** fann stad dagane 15. til 18. mars 1962 i Oslo. 

## Menn
### 15 km



Dato: 15. mars


### 50 km



Dato: 17. mars


### Kombinert



Dato: 16.-17. mars


### Hopprenn



Dato: 18. mars


## Kvinner
### 10 km





## Kjelder
*Arbeiderbladet 16. mars 1962
*Arbeiderbladet 19. mars 1962
Otún

**Otún** (Río Otún) er ei elv i Risaralda-departementet i Colombia. Vasskjelda er Otún-sjøen som ligg i eit krater av ein utdøydd vulkan innanfor Los Nevados nasjonalpark, sjøen er fødd av smeltevatn frå vulkanen Nevado Santa Isabel. Otún-elva munnar ut i Cauca. Før det passerer ho mellom byane Pereira og Dosquebradas, og der blir ho kryssa av ei av dei største skråkabelbruene i Sør-Amerika. 

Otún-elva er den einaste drikkevasskjelda for kommunane Pereira og Dosquebradas. Det lokale vassverket tar ca. 1,8 kubikkmeter per sekund frå elva på eit område kjent som Nuevo Libaré. Jordbruksutviklinga med gris og kyllinggardar i regionen har påverka vasskvaliteten i elva. Dessutan er avlaupsvatn frå bustader monalege kjelder til bakteriologisk ureining.

Elva renn gjennom fleire verna soner, inkludert Otún Quimbaya Flora og Fauna Sanctuary.

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Otún River|Otún River]]» frå ,  den 9. januar 2019.*  
 
:Følgjande kjelde var gjeve:
:* Trejos Gómez et al. (2003), "Estrategias para disminuir la contaminacion por organismos bacterianos patogenos, en la fuente abastecedora de agua del acueducto de la ciudad de Pereira", *Scientia et Technica*, No. 23, 87-92.
Brakkebaron

**Brakkebaron** var eit folkeleg omgrep på norske forretningsfolk som stod for bygging av anlegg for den tyske okkupasjonsmakta under andre verdskrigen.

Etter angrepet på Norge i 1940 var det i fleire år gode tider i bygge- og anleggsbransjen og trelastindustrien, og i perioden 1940-42 vart omsetninga i desse bransjene fordobla. Òg luftfart-, jarnbane- og vegnett vart bygd ut på oppdrag frå tyske militære styresmakter, og mellom  og  nordmenn arbeidde for «brakkebaronane». Oppsvinget i desse bransjane var faktisk den viktigste grunnen til at den store arbeidsløysa frå 1920- og 1930-talet forsvann.

I landssvikoppgjeret etter krigen vart omlag  nordmenn etterforska for økonomisk landssvik, og omlag 20 % vart straffa. Dette var eit lågt tal sammenlikna med dei som vart straffa for ideologisk landssvik (medlemskap i NS og liknande), og brakkebaronane blei stort sett relativt mildt behandla i rettsvesenet. Totalt vart 3&nbsp;355 personar straffa som krigsprofitørar, av desse fekk 777 fengselsstraff eller tvangsarbeid, mens omtrent to tredelar slapp unna med bøter.

## Kjelder
**Denne artikkelen er basert på [[:nb:Brakkebaroner|Brakkebaroner]] frå Wikipedia på bokmål, versjonen frå 3. juli 2017*

## Bakgrunnsstoff
*Brakkebaron i Store norske leksikon
Telt

**Telt** er ein bygning laga av duk, skinn eller liknande som er spent opp over stenger og som ein kan leggja saman og flytta som det trengst. Det finst telt i ei rekkje ulike utformingar og storleiker til mange ulike føremål. Ein kan bruka dei til bustad, næringsdrift, utstillingar, større forsamlingar og anna.

## Typar
Menneske har brukt telt i svært lang tid. Dei har særleg vore vanlege og vidareutvikla blant nomadar. Ein kjenner til teltbruk frå dei gamle assyrarane, nordamerikanske urfolk, samar og sibirske nomadar.
Frå slike kulturar kjem ulike telttypar som jurt, lavvo, tipi og wigwam. Til slike telt har ein brukt naturmateriale som skinn, filt, duk eller matter av plantemateriale.

I dag kan ein bruka telt i samband med friluftsliv og ferie. Til fotturar og liknande finst det små, lette telt ein lett kan bera med seg. Fjelltelt av god kvalitet har yttertelt av vasstett nylon og innertelt av stoff som slepp gjennom fukt, slik at ein ikkje får problem med kondens. Til bilcamping finst det større hustelt, gjerne med fortelt. 

Telt kan brukast som midlertidig opphaldsstad i militær samanheng eller i flyktningeleirar. 

Ein kan bruka telt til å setja opp midlertidige buer på festivalar og marknader. Større telt kan brukast til folkeforsamlingar, til dømes festar, møte, utstillingar og sirkus.

## Kulturell tyding

Telt er viktige i jødisk historie. Første Mosebok nemner Jabal, som var «stamfar til dei som bur i telt og held buskap.»
Andre Mosebok skildrar teltheilagdommen, eller tabernakelet, som blei brukt til å husa paktkista. Denne skal vera av «ti teltdukar [...] av fint, tvinna lin og purpurblått, purpurraudt og karmosinraudt stoff [med] kjerubar i kunstvevnad.»
Deretter skulle ein ha elleve jamstore «dukar av geiteragg til eit telt over bustaden.»

Stormogulane i India, som nedstamma frå nomadar, hadde reisande hoff som ein sette opp omfattande teltbyar for. Leirane hadde toetasjes telt for keisaren, markert med skarlagensraude skiljeveggar, eit avsondra teltområde for haremet, og store baldakinar for kongelege audiensar. Det fanst også telt for adelege, soldatar, arbeidarar, musikarar og for ulike føremål som å husa våpen, klede, hestar og elefantar, alle plasserte etter fastlagde planar.

Mot slutten av 1700-talet byrja «den store oppvakninga» i USA. Her slo folk seg ned i teltleirar for å oppleva utandørs preiker og kristenliv.
Etterkvart blei det vanleg å halda vekkingsmøte i store telt.

## Kjelder
Holmenkollrennet 1963

**Holmenkollrennet 1963** fann stad dagane 14. til 17. mars 1963 i Oslo. 

## Menn
### 15 km



Dato: 14. mars


### 50 km



Dato: 16. mars


### Kombinert



Dato: 15.-16. mars


### Hopprenn



Dato: 17. mars


## Kvinner
### 10 km





## Kjelder
*Arbeiderbladet 15. mars 1963
*Arbeiderbladet 18. mars 1963
Cass Elliot

**Cass Elliot** (), òg kjend som **Mama Cass**, var ein USA-amerikansk songar og skodespelar, mest kjend som medlem av The Mamas & the Papas. Etter gruppa vart oppløyst gav ho ut fem soloalbum. I 1998 vart ho posthumt innlemma i Rock and Roll Hall of Fame for arbeidet sitt med The Mamas & the Papas.

## Diskografi
### Album
#### The Big 3
* 1963: *The Big 3*
* 1964: *Live at the Recording Studio*

#### The Mugwumps
* 1965: *The Mugwumps*

#### The Mamas and the Papas
* 1966: *[[If You Can Believe Your Eyes and Ears]]*
* 1966: *[[The Mamas & the Papas av The Mamas & the Papas|The Mamas & the Papas]]*
* 1967: *[[The Mamas and the Papas Deliver]]*
* 1968: *[[The Papas & The Mamas]]*
* 1970: *[[Monterey Pop Festival]]* (Live) (opptak frå 1967)
* 1971: *[[People Like Us av The Mamas & the Papas|People Like Us]]*

#### Solo

«-» indikerer at albumet ikkje gjekk inn på lista. 

**Filmmusikk**
* 1970: *[[filmen Pufnstuf|Pufnstuf]]* (musikk med Mama Cass)
* 1996: *[[filmen Beautiful Thing|Beautiful Thing]]* (musikk med Mama Cass og The Mamas and the Papas)

### Singlar

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Cass Elliot|Cass Elliot]]» frå ,  den 9. januar 2019.* 
*** oppgav desse kjeldene:*


## Bakgrunnsstoff

*
Testamente til en evighet

***Testamente til en evighet*** er den femte diktsamlinga av Gunvor Hofmo. Ho blei gitt ut i 1955, og var avskjedssamlinga til Hofmo, før ho tystna som diktar i eit tidsrom på seksten år før ho skreiv noko nytt. Dikta er heilt lause, få av dei har rim og bunden rytme.

*Testamente til en evighet* inneheld i alt 36 dikt.

## Dikt i samlinga
*«De siste ordene»
*«Ordets natt»
*«Kvinne ved vinduet»
*«Er det en som hvisker»
*«Bærer jeg sommeren»
*«Tre hengte i en kveld»
*«Natt»
*«Under en størres vingeslag»
*«Skaperen»
*«Åndens katedral»
*«Gammelt hus»
*«Kanskje et glass»
*«Men ennå livet»
*«Tjenerens ensomhet»
*«Var jeg et barn»
*«Kanskje jeg skulle tolke»
*«Er jeg?»
*«Bretagnefiskernes kveld»
*«De sover»
*«“De gamle menn og guttene»
*«Hymne»
*«Galgen»
*«Gammel gård i sne»
*«Et ukjent liv»
*«Fjellgård»
*«Tigger i grålysning»
*«Proletaren»
*«Fornektelsen»
*«Åpen natt»
*«Jeg hører vinteren nærme seg»
*«Risset med min hånd»
*«Hvem venter jeg?»
*«Tjeneren»
*«Utrillo»
*«Jeg kjenner ingen dommer lenger»
*«Testamente til en evighet»
## Kjeldeliste
Undereventyr

**Undereventyr** er eventyr med magiske eller overnaturlege innslag, som troll eller vette.
I Aarne-Thompson sitt klassifikasjonssystem har desse eventyra nummer 300 til 749.

Nokre norske døme på undereventyr er «Kvitebjørn kong Valemon» (AT 425), «Kari Trestakk» (AT 510AB) og «Askeladden og de gode hjelperne» (AT 513).
## Kjelder



## Bakgrunnsstoff
*Tilnærmingar til undereventyr ved Gullvekta
Novelleeventyr

**Novelleeventyr** eller **romantiske eventyr** er ein type eventyr med fleire episodar som liknar undereventyr i oppbyggingar, men har lite eller inkje overnaturleg eller fantastisk innhald. I staden kan dei innehalda mirakuløse samantreff og usannsynlege løysingar.
I Aarne-Thompson-systemet har novelleventyra nummer frå 850 til 999.

Nokre norske novelleeventyr er Ikke kjørende og ikke ridende (AT 875), Prinsessen som ingen kunde målbinde (AT 852) og Askeladden som fikk kongsdatteren til å løgste seg (AT 852).
Mange eventyr frå *[[1001 natt]]* er også novelleeventyr.

## Kjelder

## Bakgrunnsstoff

* «Prinsessen som ingen kunne målbinde» ved runeberg.org
* «Askeladden som fikk kongsdatteren til å løgste seg» ved runeberg.org
Kald suppe

**Kald suppe** er ein supperett som ein gjerne serverer kald.

Nokre døme på slike supper er gazpacho, okrosjka, naengguk og mange fruktsupper.
Hedonisme

**Hedonisme** er ein teori innan verdilære som hevdar at nyting er det einaste som er ibuande godt og at smerte er det einaste som er ibuande dårleg.

## Kjelder
Friedrich Schlegel

**Karl Wilhelm Friedrich von Schlegel** () var ein tysk forfattar og filosof. Saman med broren August Wilhelm von Schlegel og Novalis (Friedrich von Hardenberg) var han frontfigur for Jena-romantikken.

Friedrich Schlegel var fødd i Hannover og studerte ei tid jus i Göttingen og i Leipzig. Ganske snøgt gjekk han over til å arbeide som frittståande forfattar og filosof. Særleg var han oppteken av litteraturen. Han er mest kjend for sine tankar om «progressiv universalpoesie» – om «Mischgedicht»et, som han også gjerne kalla det – ein slags altomfattande sjanger, som i seg sjølv var den einaste og beste leia mot å nå det evige i det flyktige. Det er denne indre trongen som knyter Schlegel til det romantiske kunst- og livssynet.

Romantikk er for Schlegel nærare bestemt kjernen i det, som skil seg frå det antikke, og det nyantikke; det klassisistiske og nyklassisistiske – ved ikkje å ha noko eintydig mål eller ideal. Eintydige mål og ideal er uvesentlege for Schlegel, for han er det det som stiler mot det ikkje-eksisterande, det umåtelege og mangleta, kunsten skal streve mot.

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:da:Friedrich Schlegel|Friedrich Schlegel]]» frå ,  den 11. januar 2019.*
Michelle Phillips

**Michelle Phillips** () er ein USA-amerikansk songar, låtskrivar og skodespelar. Ho vart kjend som vokalist i kvartetten The Mamas & the Papas midt i 1960-åra. Ho fekk seinare suksess som skodespelar i film og fjernsyn i 1970-åra.

Ho kom frå Long Beach i California og voks opp i Los Angeles og Mexico by i lag med faren, som var enkemann. Ho arbeidde som modell i San Francisco, der ho møtte og gifta seg med John Phillips i 1962, og i lag skipa dei vokalgruppa The Mamas & the Papas i 1965. Bandet slo gjennom med populære singlar som «California Dreamin'» og «Creeque Alley», som Phillips var med å skrive. Dei gav ut fem studioalbum før dei vart oppløyste i 1970. Michelle Phillips er det einaste medlemmet frå bandet som framleis er i live. Med John Phillips fekk ho dottera Chynna Phillips, som er songar.

Etter The Mamas & the Papas vart oppløyst og ho skilde seg frå John Phillips, gjekk over til å bli skodespelar og spelte i *[[The Last Movie]]* (1971) før ho fekk rolla som Billie Frechette i filmen *[[filmen Dillinger (1973)|Dillinger]]* (1973). For denne rolla vart ho nominert til ein Golden Globe. Ho spelte sidan i mange filmar i 1970-åra som Ken Russell sin *[[filmen Valentino (1977)|Valentino]]* (1977), Natacha Rambova og thrilleren *[[filmen Bloodline (1979)|Bloodline]]* (1979). Ho gav ut det første og einaste soloalbumet sitt, *[[Victim of Romance]]*, i 1977.

Phillips vart ein av dei faste skodespelarane i serien *[[Knots Landing]]* frå 1987 til 1993, der ho spelte Anne Matheson. Sidan har ho spelt i komedien *[[filmen Let It Ride|Let It Ride]]* (1989) og den psykologiske thrilleren *[[filmen Scissors|Scissors]]* (1991).

## Diskografi

**Solo**
**[[Victim of Romance]]* (1977)

**Solosinglar**

## Filmar
### Film

### Fjernsyn

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Michelle Phillips|Michelle Phillips]]» frå ,  den 11. januar 2019.* 
*** oppgav desse kjeldene:*
*
*
*
* 
*
*

## Bakgrunnsstoff

* 
* Michelle Phillips på Billboard
*
Jill Gibson

**Jill Gibson** () er ein USA-amerikansk songar, låtskrivar, fotograf, målar og bilethoggar. Ho er mest kjend for samarbeidet sitt med Jan & Dean og som medlem av den suksessrike rockegruppa The Mamas & the Papas i 1960-åra. Ho var ein av hovudfotografane på den historiske Monterey Pop Festival i 1967.

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Jill Gibson|Jill Gibson]]» frå ,  den 11. januar 2019.*  
 

## Bakgrunnsstoff
*Offisiell nettstad