open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Beinn a' Chaolais

**Beinn a' Chaolais** er den lågaste toppen på Paps of Jura på øya Jura i Skottland. Han er 733 meter over havet og med ein primærfaktor på over 300 meter har han status som ein graham.

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Beinn a&#39; Chaolais|Beinn a&#39; Chaolais]]» frå ,  den 24. mars 2011.*
Beinn a' Chaorainn i Cairngorms

**Beinn a' Chaorainn** er eit fjell i Skottland i hjartet av fjellkjeda Cairngorms. Han er forholdsvis avsidesliggande, og ligg om lag 19 km søraust for Aviemore og 14 km nordvest for Braemar. Fjellet ligg på grensa mellom Moray og Aberdeenshire.

Beinn a' Chaorainn har ei høgd på 1083 meter over havet og har dermed status som både munro og marilyn. 

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Beinn a' Chaorainn (Cairngorms)|Beinn a' Chaorainn (Cairngorms)]]» frå ,  den 24. mars 2011.* 
*** oppgav desse kjeldene:*
**The Munros*: Donald Bennett et al.: Scottish Mountaineering Trust: ISBN 0-907521-13-4
**The High Mountains of Britain and Ireland*, Irvine Butterfield, ISBN 0-906371-30-9


## Bakgrunnsstoff
Beinn a' Chaorainn i Glen Spean

**Beinn a’ Chaorainn** er eit fjell i Skottland på nordsida av Glen Spean i Lochaber i Highland. Fjellet ligg 30 km aust-nordaust for Fort William og er ein av fleire fjell med same namn i Dei skotske høglanda og må heller ikkje forvekslast med Beinn a’ Chaorainn i Cairngorms.

Beinn a’ Chaorainn har ei høgd på 1052 meter over havet og har status som både munro og marilyn. Det ligg i ein del av Grampianfjella som ofte vert kalla Loch Laggan Hills. 

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Beinn a' Chaorainn (Glen Spean)|Beinn a' Chaorainn (Glen Spean)]]» frå ,  den 24. mars 2011.*
Beinn a' Chroin

**Beinn a’ Chroin** er eit fjell i Skottland om lag 6 km sør for Crianlarich i Stirling region. Med ei høgd på 942 meter har fjellet status som ein munro.

Beinn a’ Chroin ligg i det indre av Crianlarich-gruppa og vert vanlegvis klatra i lag med dei sju andre fjella i gruppa. 

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Beinn a&#39; Chroin|Beinn a&#39; Chroin]]» frå ,  den 24. mars 2011.* 
*** oppgav desse kjeldene:*
*The Munros, Scottish Mountaineering Trust, 1986, Donald Bennett (Editor) ISBN 0-907521-13-4
*The High Mountains of Britain and Ireland, Diadem, 1993, Irvine Butterfield, ISBN 0-906371-30-9


## Bakgrunnsstoff
Beinn a' Chuallaich

**Beinn a’ Chuallaich** er eit fjell i Skottland, fire kilometer nordaust for landsbyen Kinloch Rannoch i Perth and Kinross. Det er ein del av det høgareliggande område mellom Strath Tummel og Glen Errochty.

Beinn a’ Chuallaich har ei høgd på 892 meter over havet. 

Klippene Craig Varr er populære for fjellklatrarar.

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Beinn a&#39; Chuallaich|Beinn a&#39; Chuallaich]]» frå ,  den 24. mars 2011.* 
*** oppgav desse kjeldene:*
Beinn a' Ghlò

**Beinn a’ Ghlò** er eit fjell i Skottland om lag 10 km nordaust for Blair Atholl i skogen Atholl mellom Glen Tilt og Glen Loch.  Det er ein stor og kompleks ås med mange ryggar, toppar og dalbotnar som dekkjer om lag 40 kvadratkilometer med tre munroar. Desse er **Càrn Liath** på 975 moh, **Bràigh Coire Chruinn-bhalgain** på 1070 moh og **Càrn nan Gabhar** på 1129 moh. Det ligg fleire steinurer i fjellsida.

Beinn a' Ghlò har så variert planteliv at det har status som SSSI og SAC over eit område på 80 kvadratkilometer. 

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Beinn a&#39; Ghlò|Beinn a&#39; Ghlò]]» frå ,  den 24. mars 2011.* 
*** oppgav desse kjeldene:*
* The Munros (SMC Guide) Donald Bennett et al., ISBN 0907521134
* SSSI Info
Beinn Achaladair

**Beinn Achaladair** er eit fjell i Skottland seks kilometer nordaust for grenda Bridge of Orchy. Fjellet ligg på grensa mellom Perth and Kinross og Argyll and Bute. 

Beinn Achaladair er eit landemerker når ein kjem langs vegen eller med tog forbi fjellet. Fjellet ser særleg imponerande ut frå nordvest med ein bratt vegg. I lag med nabofjella Beinn Dorain, Beinn an Dothaidh og Beinn a' Chreachain dannar det den historiske Great Wall of Rannoch, som var grensa mellom det gamle piktiske kongedømet Alba i aust og det skotske kongedømet Dál Riata i vest. 

Beinn Achaladair har ei høgd på 1038 meter over havet og har status som munro og marilyn. 

## Kjelder

* *Denne artikkelen bygger på «[[:en:Beinn Achaladair|Beinn Achaladair]]» frå ,  den 24. mars 2011.* 
** * oppgav desse kjeldene:*
* The Munros, Scottish Mountaineering Trust, 1986, Donald Bennett (Editor) ISBN 0-907521-13-4
* The High Mountains of Britain and Ireland, Diadem, 1993, Irvine Butterfield, ISBN 0-906371-30-9
Beinn Alligin

**Beinn Alligin** er eit fjell i Torridon i Skottland, nord for Loch Torridon i Dei skotske høglanda. Fjellet har to toppar med Munro-status: **Tom na Gruagaich** (922&nbsp;m) i sør og **Sgurr Mhòr** (986&nbsp;m) i nord. 

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Beinn Alligin|Beinn Alligin]]» frå ,  den 24. mars 2011.*
Transsubstansiasjon

**Transsubstansiasjon** er eit omgrep som har vore nytta i katolsk kyrkjeleg samanheng sidan mellomalderen om ei tru som går ut på at Kristi lekam og blod verkeleg er til stades i brødet og vinen under nattverden. Ein skilde då mellom «substans» (i tydinga «vesen») i brødet og vinen og det som vart rekna som «tilfeldige eigenskapar» ved brødet og vinen. Substansen i brødet og vinen vart omgjord til Kristi lekam og blod under presten si bøn når han innvigde brødet og vinen under messa, medan det som vart rekna som dei tilfeldige eigenskapane, utsjånaden, lukta og smaken, vart uendra.

Læra om transsubstansiasjonen vart vedteke på Laterankonsilet i 1215 etter sterke meiningsbrytingar, men dei same ideane har vore praktisert som grunnlag for nattverden av mange prestar før denne tida òg.

I seinmellomalderen vart det òg tale om *konkomitans* i samband med transsubstansiasjonen, det vil seie at heile Kristus, både lekamen hans og blodet hans, er til stades i det innvigde og omgjorde brødet. Dette skulle gjere greie for kvifor det ikkje var naudsynt at kyrkjelyden fekk anna enn brødet under nattverden, medan prestane fekk både brødet og den innvigde vinen, slik det vart praktisert etter gamal skikk, og framleis vert gjort i mange katolske kyrkjesamfunn. Ifylgje læra om konkomitans skulle og lekfolket soleis vere viss på at dei hadde fått del i heile Kristus, sjølv om dei ikkje fekk drikke den innvigde vinen.

Martin Luther og dei reformerte kyrkjene som nytta læra hans som grunnlag, meinte at det rette omgrepet måtte vere *konsubstansiasjon*, som gjekk ut på at substansane til brødet og Kristi lekam eksisterer saman, altså at Kristi lekam og blod er til stades i den heilage nattverden samstundes med at brødet og vinen held fram med å vere brød og vin.
Nye Minnesundbrua

**Nye Minnesundbrua** er ei vegbru som inngjekk i ny E6-trasé frå Gardermoen til Minnesund. Brua er ei stålbjelkebru med brudekke av armert betong. Brua har eit 80 meter langt hovudspenn, elles varierer spennviddene mellom 49 og 59 meter. Seglingshøgda er 15 meter, og brua har 9 spenn. Brua kosta ca. 55 millionar kroner, og stod ferdig til OL på Lillehammer i 1994.

Dei tre bruene over Minnesundet, samt ei ferjekai frå 1800, blei i 2002 foreslått verna i Nasjonal verneplan for veger, bruer og vegrelaterte kulturminne. Riksantikvaren freda Nye og Gamle Minnesundbrua 17. april 2008.

Utviding frå to til firefelts veg av E6 på strekninga Dal-Minnesund starta hausten 2009 og skal vere ferdig i 2011. I det høvet blir også Minnesundsbrua utvida til fire felt. Vanlegvis ville ei slik utviding blitt gjort ved å bygge ei ny bru ved sidan av den gamle, men i dette tilfellet blir den gamle brua utvida på begge sider med eitt nytt felt. 12. januar 2010 skreiv Statens vegvesen kontrakt med entreprenøren NCC om å gjere arbeidet.

## Kjelder

## Bakgrunnsstoff
*
*Nye Minnesundbrua på broer.no
 
## Sjå òg
* Mjøsbrua
Fugees

**Fugees** (frå engelsk *refugees*, 'flyktningar') var ei hip-hop-gruppe på 1990-talet frå New Jersey i USA. Fugees bestod av dei haitiske rapparane Wyclef Jean og Pras Michel saman med songaren Lauryn Hill frå USA.

## Karriere

I 1994 platedebuterte dei med *Blunted on Reality*. Dei opplevde verkeleg stor suksess med oppfylgjaren *The Score* frå 1996. *The Score* hamna fremst på platelista i USA, og vart nummer to på den britiske lista. Plata inneheldt hitsa *Ready or Not*, *Fu-Gee-La* og ein cover-versjon av *Killing Me Softly*. Alle tre vart gjevne ut som singlar.

Fugees vann to Grammy-prisar for *The Score*, for *Beste rap-album* og *Beste R&B-vokalutøving.*

I 1997 skilde medlemene lag og starta ulike soloprosjekt. Fugees lét høyra frå seg att i 2003, då dei gav ut samleplata *Greatest Hits*. I 2004 kom dei saman att og framførte konsertar både i 2004 og 2005. I 2005 la dei så ut på ein Europaturné, og det vart kunngjort at eit nytt album var på gang. Men etter turnéen skjedde det ikkje noko meir med gruppa, truleg grunna samarbeidsproblem mellom medlemene.

## Diskografi

* *Blunted on Reality* (1994)
* *The Score* (1996)
* *Greatest Hits* (2003)

## Kjelder
* *Engelsk Wikipedia om Fugees, henta inn 21. mars 2011.*
Tårnet i Babel

**Babels tårn** er eit tårn som blir bygd i ei bibelsk soge i Første Mosebok. Ifølgje soga var tårnet meint å nå heilt opp til himmelen. Alle hadde same tungemål då. Gud stoppa arbeidet ved å gje alle kvart sitt språk slik at det oppstod ei «babelsk forvirring».

Dei brukte tegl til byggestein og jordbek til bindemiddel
I følgje Bibelen kom  Herren ned til jorda for å sjå på tårnet som menneska bygde.

## Bakgrunnsstoff
* Første mosebok 11.1-10 ved bibel.no
Aurikel

**Aurikel** er ein planteart i nøkleblomfamilien. Namnet *auricula* tyder 'lite øyre' og viser til at blada liknar små bjørneøyre. Blada sit i rosett og er tjukke med tenner og breitt skaft. Stilken er bladlaus med ein liten klase blomstrar i toppen. Blomstrane har smal kronpipe med eit stort utbretta kronbrem. Den ville arten er lyst gul men det finst dyrka sortar med andre fargar.

Som hagevekst trivst planten best i sol eller halvskugge i steinparti og rabattar. Han er ein hardfør vårblomster med tofarga blomster i klase. Høgda er kring 15 cm. 

## Kjelder
*odla.nu

**Denne artikkelen bygger på «[[:sv:Aurikel|Aurikel]]» frå ,  den 24. mars 2011.*
Eddik

**Eddik** er ei væske som anten er lagd eller har kome til av seg sjølv ved at ei alkoholhaldig væske har gjæra på grunn av eddiksyrebakteriar, *[[Acetobacter aceti]]*, som så godt som alltid finst i lufta. Gjæringa er ein oksidasjonsprosess, og krev difor at det er oksygen til stades.

Eddik vert nytta i matlaging, til konservering av mat, i næringsmiddelindustrien osb. God eddik, som må lagrast lufttett og kjølig, skal vere klår og ha ein rein og sterk og sur smak som ikkje er skarp.

Hovudinnhaldet i eddik er eddiksyre og vatn. Dessutan finst det andre emne, alt ettersom kva slags alkoholhaldig væske som har gjæra av seg sjølv eller har vore sett til gjæring på til dømes industrielt vis. Etter det råstoffet som vert nytta, får ein vineddik, spriteddik, frukteddik, øleddik, malteddik osb. I somme eddiktypar vert det tilsett fruktsafter og krydder.

Vidgjeten er den franske vineddiken, som vert laga ved at vin står i kar på ein varm stad, og etter nokre veker er gjæra eller surna til eddik; det franske ordet for eddik, *vinaigre*, tyder «sur vin». For å få fart på gjæringa ved snøgt å få opp mengda av eddiksyrebakteriar, kan litt gamal eddik setjast til vinen.

Industrielt kan eddik lagast på ein snøgg måte ved å nytte 10 % sprit tilsett litt øl eller vørter som råstoff, og late dette risle over høvelspon av bøketre medan luft på om lag tretti gradar celsius vert blåst opp i væska for fart i oksydasjonsprosesen. Eddiksyre kan dessutan lagast kjemisk og tilsetjast vatn, aromastoff og farge til eddiken har brukbar styrke, lukt og utsjånad.
Gamle Minnesundbrua

**Gamle Minnesundbrua** er ei vegbru på fylkesveg 177 (tidlegare E6) over Minnesundet i Akershus. Brua er 598 meter lang, og lengste spenn er 102 meter. Brua har 18 spenn og blei opna i 1959. Seglingshøgda er 23 meter.

Dei tre bruene over Minnesundet, saman med ei ferjekai frå 1800, blei i 2002 foreslått verna i Nasjonal verneplan for veger, bruer og vegrelaterte kulturminner. Riksantikvaren freda Gamle og Nye Minnesundbrua 17. april 2008.

## Kjelder

## Bakgrunnsstoff
*
Idol Storbritannia

**Pop Idol** er eit britisk fjernsynsprogram som blei vist på ITV1 frå 2001 til 2003. Programmet var ein talentkonkurranse der målet var å finne den beste nye songaren, eller popidolet, i Storbritannia. Impresario Simon Fuller stod bak konseptet, som er blitt eksportert til ein rekkje land, deriblant Noreg som Idol.
Idol USA

***American Idol: The Search for a Superstar*** er eit amerikansk fjernsynsprogram på kanalen Fox. Programmet skildrar formålet sitt i undertittelen «jakta på ei superstjerne».
Pras Michel

**Prakazrel Samuel Michel** () også kjend som **Pras Michel** eller berre **Pras** er ein haitisk-amerikansk rappar og skodespelar, fødd og oppvaksen i Brooklyn i New York.

## Biografi

Pras byrja karrieren sin i hip-hop-trioen Fugees, saman med Wyclef Jean og Lauryn Hill. Fugees hadde aukande suksess frå 1992 - 1997, men vart deretter oppløyst. Medlemene heldt fram med kvar sine solokarrierar. Pras Michel deltok i ei heil rekkje samarbeidsprosjekt; eit av dei mest kjende er cd-en og singelen *Ghetto Supastar (That Is What You Are)* saman med Mýa og Ol' Dirty Bastard. Pras har vore med på å vinna fleire musikkprisar, mellom anna Grammy-prisen.

I 1999 debuterte Pras som skodespelar, og fram til 2007 hadde han spelt i ti filmar.

## Kjelder

*Engelsk Wikipedia om [[:en:Pras|Pras]], henta inn 25. mars 2011.*
Taihang Shan

**Taihang Shan** (kinesisk: 太行山; pinyin: *Tàiháng Shān*) eller **Taihangfjella** er ei fjellkjede nord i Folkerepublikken Kina. Fjella dannar grenseområde mellom provinsane Shanxi i vest, med Hebei og det nordlege Henan i aust.

Fjella strekker seg frå låglandet i Hebei i nordaust og til høglandet i Shanxi i sørvest. De fleste fjelltoppane er mellom 1&nbsp;500 og 2&nbsp;000 meter høge; høgste toppen er Xiaowutai på 2&nbsp;882 meter over havet. Området er rikt på kol. Provinsnamna Shanxi og Shandong viser til at dei to provinsane ligg høvesvis vest og aust for Taihang Shan.  

## Bakgrunnsstoff
* Guoliang Tunnel Road
* Fotos


**Denne artikkelen bygger på «[[:nb:Taihang Shan|Taihang Shan]]» frå ,  den 25. mars 2011.*
Mandsjuar

**Mandsjuar** er eit tungusisk folk i Mandsjuria i det nordaustlege Kina, ein av Kinas 55 erkjende minoritetar. Dei tel om lag 10 millionar menneske (2000). Deira tradisjonelle språk er mandsjuisk, men i dag nyttar  berre nokre titalt dette språket. Mandsjuane overvann Ming-dynastiet på 1600-talet, tok makta over Kina og innleia Qing-dynastiet i 1644. Dynastiet bestod til revolusjonen i 1911 styrta keisardømmmet. 

Mandsjuane var mellom dei opphavlege innbyggarane i Mandsjuria og høyrer til den mandsju-tungusiske greina av den altaiske folke- og språkstamma. Mandsjuspråket var under Qing-dynastiet det offisielle språket for hoffet og den høgre administrasjonens i det keisarlege Kina. Alle embetsmenn måtte kunne mandsjuspråket, men dette gjekk likevel gradvis ut av bruk til fordel for mandarin. Mandsjuane såg på det tungusiske jursjenfolket som sine eldste forfedrar. Etter kinesiske kjelder budde jusjentidleg på 900-talet mellom elvane Amur i nord og Sungari i vest, og var då underordna khitanarane, eit folk som truleg òg var av tungusisk opphav.

I 1114 vann jursjenfolket sjølvstende og erobra under hovdingen Aguda og hans dynasti, «Jin» (*gull*), og deretter heile det store khitanriket (heile austre Sentralasia og ein del av Nord-Kina) samt andre delar av Kina, med sjølve hovudstaden Nanjing. Etter Djengis Khan erobra Kina i 1215, vende ettermennene hans seg mot jursjenfolket. Jin-dynastiet vart styrta i 1234, og jursjenstammene vart trengt nordover til Liaodong, sør i det seinare Mandsjuria.

Tidleg på 1600-talet kom det opp ein hovding, Nurhaci, mandsjuarane sin nasjonalhelt. Han samla om seg fleire andre nærslekta stammer under det felles navnet *mandsju* og gjorde seg i 1616 uavhengig av Ming-dynastiet i Kina. Etterfølgjarane hans tok Beijing i 1644 og gjorde sjuårige Shunzi til keisar. Kort tid etter var heile det kinesiske riket erobra av mandsjuane sitt dynasti Qing, som bestod til 1911.

Størstedelen av mandsjuane var for det meste eit bufast, jordbruks- og handverksorientert folk. Dei gjekk over til buddhismen. Berre nokre få nordlege stammer, solonar, daurar og andre, heldt fast ved si gamle sjamanisme og sitt nomadiske levesett. Militært sett var mandsjuane inndelt i åtte banner.

Etter revolusjonen i 1911 mista mandsjuane si særstilling som privilegert gruppe og vart utsett for eit hardt assimilasjonstrykk.

## Bakgrunnsstoff

## Kjelder

*Elliott, Mark C. *The Manchu Way: The Eight Banners and Ethnic Identity in Late Imperial China.* Stanford, CA: Stanford University Press, 2001.
*Rhoads, Edward J. M. *Manchus & Han: Ethnic Relations and Political Power in Late Qing and Early Republican China, 1861-1928.* Seattle, WA: University of Washington Press, 2000.
----
**Denne artikkelen bygger på «[[:nb:Mandsjuar|Mandsjuar]]» frå ,  den 25. mars 2011.*
Oscarshall

**Oscarshall** slott er eit lystslott i nygotisk stil som ligg på Bygdøy ved Frognerkilen i Oslo. Slottet blei påbegynt i 1847 og stod ferdig i 1852, teikna av den danske arkitekten Johan Henrik Nebelong for kong Oskar I. Nebelong har teikna sjølve bygningen, utforminga av interiøret og det meste av møbla. Men det var òg eit poeng at norske samtidskunstnarar skulle få oppdrag under oppføringa av Oscarshall. Interiøret vart laga av norske kunstnarar og handverkarar, så lystslottet gjev gode døme på norsk kunst og kunstindustri frå midten av 1800-talet. Kunstmålarane Adolph Tidemands folkelivsskildringar og Joachim Frichs norske landskap prydar matsalen i slottet. Kongeskulpturar av Hans Michelsen og relieff av Christopher Borch smykkar veggane i Salongen, medan heroiske framstillingar som Borchs relieff med motiv frå Frithjofs-soga og landskapsmåleri av Hans Gude med motiv som «Kong Beles gravhøi» og «Balestrand med Gaarden Flesje» er å sjå i daglegstova til kongen. Møbel og dekor i salongen er inspirert av norsk mellomalder og gamle norske gildehallar.

Johan Henrik Nebelong stod òg for utforminga av parken ikring slottet og bygningane der. Slottet er bygd for å ha tilkomst både frå landevegen og med båt på Frognerkilen. Dette vart det teke omsyn til ved utforminga av fasaden på slottet, slik at bygningen er like storslagen å sjå til på båe sider. Ved stranda vart det bygd ei kai og den såkalla Kavaler-bygningen, som vegen til slottet går gjennom og på ein naturleg høgderygg steilt oppover til slottet gjennom parken som er laga til i dette bratte terrenget.

Oscarshall blei seld av kong Karl IV til den norske staten i 1863, og har sidan stått til disposisjon for det norske kongehuset.

I medhald av vedtak i bystyret i Oslo 8. november 1962, saknr. 261 *Fredning og bevaring av gamle bygninger etc. i Oslo*, er Oscarshall verna. Dette gjeld hovudbygningen, kavalerbygningen, kjøkenbygningen, vaktmeisterbustaden, hagepaviljongen og parken.

## Referansar

## Litteratur
* Nina Høye, 2009, *Oscarshall.* Oslo: Cappelen Damm ISBN 9788202303822

## Bakgrunnsstoff
* Trond Norén Isaksen: Det undersköna Oscarshall – hoffliv på sommerslottet i 1855 . Oslo Museum: *Byminner* nr. 3-2010, side 2–11
*
*
Shefolk

**Shefolk** (kinesisk skrift 畲族, pinyin *shēzú*) er ei folkegruppe i Folkerepublikken Kina, ei av dei 55 offisielt erkjende minoritetsgruppene i landet. Shefolket utgjer den største etniske minoriteten i provinsen Fujian, og bur elles i granneprovinsane Zhejiang, Jiangxi, Guangdong og Anhui. Ved utgangen av 1900-talet var rundt 700&nbsp;000 kinesarar klassifiserte som shefolk.

Shespråket er eit hmong-mien-språk. Dei fleste shear talar i dag kinesiske dialektar som hakka. Dei som held på det tradisjonelle språket bur for det meste i Guangdong. 

Religiøst er shefolk gjerne buddhistar eller polyteistar. Som mange kinsearar driv dei med forfedredyrking.

## Kjelder

----
*She, paulnoll.com (engelsk)
*The She ethnic minority, china.org.cn
----
**Denne artikkelen bygger på «[[:nb:She|She]]» frå ,  den 25. mars 2011.*  

## Bakgrunnsstoff
*Les she (Chine informations) (fransk)
*She - Asia Harvest  (engelsk)
*She - Joshua Project (engelsk)
*She, paulnoll.com (engelsk)
*The She ethnic minority, china.org.cn
Xibe

**Xibe**() er ei folkegruppe som bor i provinsen Xinjiang og Mandsjuria i Folkerepublikken Kina. Folket er ei av dei 55 erkjende minoritetsgruppene i Kina.

Xibefolket, som er av mongolsk opphav, levde opphavleg kring elvane Nonni og Songhua i det sentrale Mandsjuria. Dei var ei av dei ni stammene som Nurhaci sigra over i slaget ved Gure i 1593. Folket var ein viktig alliert for mandsjuarane dår dei danna Qing-dynastiet i Kina i 1644. I samband med at Qianlong-keisaren erobra Dzungaria i 1759, grunnla han ein garnison beståande av xibe i Qapqal, sør for elva Ili.

Størstedelen av dei xibe som framleis bur i Qapqal talar xibe-språket, som vert rekna for ei dialekt av det lite brukte mandsjuiske språket. Dei fleste xibe-folk i Mandsjuria talar stort sett kinesiske dialektar.

## Kjelder

*Stary, Giovanni. *On the Tracks of Manchu Culture, 1644-1994: 350 Years after the Conquest of Peking.* Wiesbaden: Harrassowitz, 1995.
**Chabucha'er Xibo zizhixian gaikuang.* Ürümqi: Xinjiang renmin chubanshe, 1986.
----
**Denne artikkelen bygger på «[[:sv:Sibe (folk)|Sibe (folk)]]» frå ,  den 25. mars 2011.*
Lauryn Hill

**Lauryn Noelle Hill** () er ein USA-amerikansk musikar, songar og skodespelar frå East Orange i New Jersey.

## Karriere

Lauryn Hill vart fyrst kjend som songar i hip-hop-trioen Fugees frå 1992 til 1997. Ho song der saman med rapparane Pras Michel og Wyclef Jean. I 1993 spelte ho ei av hovudrollene i den musikalske filmen Sister Act 2, der ho var med på å framføra fleire gospel-songar, m.a. *His Eye Is on the Sparrow*, *Oh, Happy Day* og *Joyful, Joyful*. Ho har seinare spelt i fleire filmar, men har gjort størst karriere som musikar.

I 1998 gav Hill ut si fyrste soloplate, *The Miseducation of Lauryn Hill* som ho vann fleire Grammys for. Seinare har ho berre gjeve ut ei soloplate til, nemleg liveplata *MTV Unplugged No. 2.0* frå 2002. Plata bestod i stor grad berre av røysta hennar og gitarspel. Det fekk noko dårlegare kritikk enn forgjengaren.

Lauryn Hill vakte også merksemd under ein joleopptreden i Vatikanstaten i 2003, då ho gav klår tale frå scena til dei katolske prestane om alvoret i dei mange overgrepssakene der prestar har vore ansvarlege. 

Frå 2004 til 2006 vart Fugees sameinte att; dei reiste på Europaturné og det var planlagt at eit nytt Fugees-album skulle koma ut. Det varte likevel ikkje lenge før bandet vart oppløyst på nytt; dette skuldast truleg samarbeidsproblem mellom medlemene. Etter dette har Hill gjeve ut nokre få songar, mellom anna til soundtracket til filmen Surf's Up, og eit bidrag til plata *Passion of the Christ: Songs*, men ho har ikkje gjeve ut nokre nye plater enno.

## Familieliv

Lauryn Hill og Wyclef Jean hadde eit forhold i tida frå Fugees, men Wyclef Jean gifte seg med Marie Claudinette i 1994. Seinare møtte Lauryn Hill Rowan Marley, ein av sønene til reggae-legenden Bob Marley. Hill og Marley har i dag 5 born i lag.

## Diskografi

* *The Miseducation of Lauryn Hill* (1998)
* *MTV Unplugged No. 2.0* (2002)

## Kjelder

* *Engelsk Wikipedia om Lauryn Hill, henta inn 25. mars 2011.*
Xiang Jiang

**Xiang Jiang** er ei elv i det sørlege Kina. Ho renn frå Haiyangfjella i fylket Lingui i provinsen Guangxi og inn i Hunan. Elva er den største i Hunan, og renn ut i innsjøen Dongtingsjøen, som renn vidare til Chang Jiang. Ho er 856 km lang, 670 km i Hunan. 

I følgje kinesisk folketru vert Xiang Jiang verna av to gudinner, Ehuang og Nüying. Dei var begge gift med den mytiske herskaren Shun. Etter at Shun døydde var dei ute av stand til å leve med sorga og tapet, og begge tok livet av seg på kvar sin stad ved elva. Folket i staten Chu, kjend fra Krigarrika-tida, dyrka desse elvegudinnene. Diktaren Qu Yuan skreiv et dikt om dei, *Xiang-fruene*, som er bevart.  

### Storbyar ved elva
*Hengyang
*Zhuzhou
*Xiangtan
*Changsha

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:nb:Xiang Jiang|Xiang Jiang]]» frå ,  den 25. mars 2011.*
Songhua

**Songhua** (kinesisk skrift 松花江,, pinyin *Sōnghūajiāng*) er ei elv i provinsen Heilongjiang i det nordaustlege Kina. Ho har sine kjelder i Changbaifjella og er 1&nbsp;927&nbsp;km lang. Songhua er den største sideelva til Amur. Dei største byane ved elva er Harbin og Jiamusi. På mandsjuisk vart elva kalla *Sunggari ula*, og ho er kjent under dette namnet på russisk: *Сунгари*.

Det meste av elva renn gjennom sletteland. Ho er farbar større delar av året i lange strekningar. Om vinteren er ho islagt, og fløymer ofte over under snøsmeltinga som set inn i mars. To store demningar er bygd langs løpet, Baishandemninga og Fengmandemningen, begge med vasskraftverk. Lengste bielv er Nenjiang.

### Utslepp
13. november 2005 vart elva kraftig forureina av benzen og nitrobenzen, som følgje av ein serie eksplosjonar i ein kjemisk fabrikk i Jilin i Jilin. Ifølge offisielle rapportar rann ca. 100 tonn benzol ut i elva. Mange av byane langs Songhua hadde elva som drikkevasskjelde. Vassforsyninga frå elva stansa for ein periode. 

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:nb:Songhua|Songhua]]» frå ,  den 25. mars 2011.*
Daur

**Daur** (eigennemning *daor*; 達斡爾族 pinyin *dáwò'ěrzú*) er ei etnisk gruppe i Folkerepublikken Kina, ei av 55 erkjende minoritetsgrupper. I følgje folketeljinga i 2000 var det 132&nbsp;394 av dei i Kina, størstedelen i provinsen Indre Mongolia, men òg i Heilongjiang og Xinjiang. Til midt på 1600-talet budde dei lengre nord, men flytta etter invasjonar og erobringar frå russiske krigsherrar.

## Kjelder

* *Denne artikkelen bygger på «[[:nb:Daur|Daur]]» frå , den 25. mars 2011.*
Ironiteikn

Eit **ironiteikn** (fransk: *point d'ironie*) er eit symbol som vart føreslått brukt som markør til ein tekst eller ei meining som skulle tolkast ironisk. Symbolet er eit spegelvendt spørjeteikn, **؟**, og opphavet var den franske poeten Alcanter de Brahm på slutten av 1800-talet. Teiknet har aldri vore mykje brukt.

Teiknet ؟ vart også brukt av nokre samtidsforfattarar for å markere eit retorisk spørsmål. I dag er denne forma berre i bruk på persisk og arabisk, språk som blir skrivne frå høgre til venstre.
Dongtingsjøen

**Dongtingsjøen** er ein stor og grunn innsjø i den nordaustlege delen av provinsen Hunan i Kina. Han er basseng for Chang Jiang, storleiken på innsjøen varerier såleis mykje, avhengig av årstida. Provinsane Hubei og Hunan er kalla opp etter kvar dei ligg i høve til innsjøen. Hubei tyder «nord for sjøen» og Hunan tyder «sør for sjøen» på kinesisk.

På Han-dynastiet si tid var Dongtingsjøen den største innsjøen i Kina, men opp gjennom hundreåra har han skrumpa inn grunna landvinning for jordbruket. Han er no mindre enn Poyangsjøen, og rangert som den nest største innsjøen i Kina. 

## Geografi
I perioden frå juli til september renn flaumvatn frå Chang Jiang ut i innsjøen. Han veks kraftig, og vidar seg ut frå normalt 2&nbsp;820 km² til heilt opp i 20&nbsp;000 km². Fire elvar munnar ut i Dongtingsjøen: Xiang Jiang, Zi Jiang, Yuan Jiang og Lishui. Dessutan munnar Xiao Jiang ut i Xiang Jiang tett ved Changsha, før Xiang Jiang munnar ut i innsjøen.

### Storbyar nær Dongtingtsjøen
* Yiyang
* Yueyang
* Changde

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:nb:Dongtingsjøen|Dongtingsjøen]]» frå ,  den 25. mars 2011.*  

## Bakgrunnsstoff
Gobiørkenen

**Gobiørkenen** er ein av dei største ørknane i verda. Han dekkjer sørdelen av Mongolia og norddelen av Folkerepublikken Kina i regionen Indre Mongolia. Ørkenen dekkjer om lag  km².

Gobiørkenen er ein relativt kald ørken, der ein stundom kan sjå rim og snjo på sanddynene. Dette kjem av at han ligg langt nord, og høgt oppe mellom 900 og 1500 moh. Temperaturane kan variera mellom - 40°C om vinteren og + 50°C om sommaren. Det kan også blåsa kraftig i ørkenen.

Av planteliv finn ein gras og buskar som toler turke. I den mongolske delen lever det nomadar som gjetarar i utkantane av ørkenen. No er dei for det meste fastbuande.

## Kjelder

* 

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Gobi Desert|Gobi Desert]]» frå ,  den 25. mars 2011.*
Teiknet asterisme

Ei **asterisme**, **⁂**, er eit sjeldant brukt skiljeteikn som består av tre asteriskar samla i eit triangel. Teiknet blir brukt for å merke eller skilje ut seksjonar i ei bok. Ofte brukte alternativ til dette teiknet er eit alduslauv, ei horisontal linje, tre vanlege asteriskar eller punktum, eller berre eit blankt mellomrom.
Alinea

**Alinea** (**¶**; Unicode `U+00B6`) (frå latin «starten på noko nytt») er eit typografisk teikn.

Alineateiknet vert brukt i boktrykkarkunsten og i mange tekstandsamingsprogram som markør før eit nytt avsnitt.
Yuan Jiang

**Yuan Jiang** (kinesisk skrift 沅江; pinyin *Yuánjiāng*) eller *Yuanshui* (沅水; *Yuánshuǐ*) er ei av dei fire største elvane provinsen Hunan i Kina. Ho er ei sideelv til Chang Jiang. Elva er 864 km lang og har kjelder i Miaofjella i provinsen Guizhou. Elva er seglbar. 

Sideelva Qingshui startar søraust i provinsen Guizhou, og renn austover inn i Hunan. Der ho møter ei anna sideelv, Wu, endrar ho namn til Yuan Jiang, omtrent ved provinsbyen Hongjiang. 

Elva er mykje regulert og nye utbyggingar er under prosjektering. Største reguleringsprosjekta er Lingjintangdemninga og Wuqiangxidemninga. Qingshui-elva er regulert med den store Sanbanxidemninga.

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:nb:Yuan Jiang|Yuan Jiang]]» frå ,  den 25. mars 2011.*
Poyangsjøen

**Poyangsjøen** (kinesisk skrift 鄱阳湖, pinyin *Póyáng Hú*), som ligg i provinsen Jiangxi, er den største ferskvassinnsjøen i Folkerepublikken Kina.
Han har eit overflateområde på 3&nbsp;585 km² og eit volum på 25 km³. Avhengig av regntida varierer arealet frå 1&nbsp;000 km² til 4&nbsp;400 km². 
Tidleg i 2012 gjekk arealet heilt ned til 200 km² på grunn av tørke, sanduttak og lagring av vatn i Tre kløfter-demninga. 
Største lengde er 170 km og på det breiaste er han 17 km. Gjennomsnittsdjupna er åtte meter.  

Elvane Gan og Xiu renn ut i innsjøen. Dei er knytte til Chang Jiang ved ein kanal. 

Innsjøen gir habitat for ein halv million trekkfuglar, av 124 artar. 
Han er ein viktig vinterhabitat for den truga tranearten snøtrane.
I alt 224 km² av habitatet har Ramsar-vern, og området har 45 pattedyrartar og om lag 80 amfibiar.

## Kjelder

----
**Denne artikkelen bygger på «[[:nb:Poyangsjøen|Poyangsjøen]]» frå ,  den 25. mars 2011.*  

## Bakgrunnsstoff
*Global Nature Fund.
Christophe Tarkos

**Christophe Tarkos** () var ein fransk poet frå Marseille.

Tarkos redigerte fleire franske tidsskrift, mellom anna *Poèzie Prolétèr* (saman med Katalin Molnár), *FACIAL* (med Charles Pennequin og Vincent Tholomé), og *Quaderno* (med Philippe Beck).

Tarkos var blant deltakarane på Bergen Poesifest i november 2000. Diktsamlinga *Kasser* kom på norsk i 2011 (Det Norske Samlaget), omsett av Gunnhild Øyehaug og Cathrine Strøm og med etterord av den svenske poeten Ulf Karl Olov Nilsson. På svensk finst samlinga *Jag kammar mig*, i omsetjing og utval ved Kristoffer Leandoer (Pequod Press, 2000).

Han er gravlagd på Cimetière de Montparnasse i Paris.

## Bibliografi
* *L'oiseau vole* (1995)
* *Morceaux choisis* (1995)
* *oui* (1996)
* *Processe * (1997)
* *le baton* (1998)
* *Caisses* (1998)
* *La Valeur Sublime* (1998)
* *L'argent* (1999)
* *Le signe =* (1999)
* *La Cage* (libretto, 1999)
* *PAN* (2000)
* *Ma langue* (2000)
* *Anachronisme* (2001)
* *Écrits poétiques*, red. Katalin Molnár og Valérie Tarkos, (2008)
The Song Remains the Same

«**The Song Remains the Same**» er ein song av det engelske rockebandet Led Zeppelin. Songen opnar albumet deira *[[Houses of the Holy]]* frå 1973. 

## Oversyn
Songen inneheld mange lag med gitar av Jimmy Page, spela på ein Gibson EDS-1275 dobbelhalsa 12-strengsgitar på konsertane, og vokal av songar Robert Plant. Dette var plant si hyllest til verdsmusikk, og synte trua hans om at musikk er universell. 

Songen var opphavleg ein instrumental med arbeidstittelen «The Overture», før Plant skreiv tekst til han. Han var då ei kort stund kjend som «The Campaign» før bandet kom fram til «The Song Remains the Same». I eit intervju med *[[Guitar World]]* i 1993, diskuterte Page oppbygginga av songen: 

Dei sette opp farten på vokalsporet til Plant noko på albumet. 

Bandet spela først songen på konsert i Japan i 1972. Piratkopiopptak frå turneen viser at songen då enno ikkje hadde tittel, og Plant introduserte songen som «Zep». Som på albumet glei songen seinare direkte over i «The Rain Song». «The Song Remains the Same» var opningssongen på den amerikanske turneen i 1977 og konsertane i 1979, men vart droppa frå setlista i 1980. Songen vart òg framført på attforeingskonserten til Led Zeppelin i O2 Arena i London den 10. desember 2007.

«The Song Remains the Same» er med i konsertfilmen (og det tilhøyrande albumet) med same namn. 

Songen vart òg gjeven ut på singel i Thailand med «The Ocean» og «Dancing Days» som B-side. 

## Medverkande
* Robert Plant - solovokal
* Jimmy Page - elektrisk gitar
* John Paul Jones - bassgitar
* John Bonham - trommer

## Andre versjonar
* 1991: Dread Zeppelin (*[[5,000,000]]*)
* 1995: Dream Theater (*[[A Change of Seasons]]* EP, medley)
* 1997: Jason Bonham Band (*[[In the Name of My Father - The Zepset]]*)
* 2000: Dennis Caplinger (*Bluegrass Forever*)
* 2000: various artists (*Pickin' on Zeppelin: A Tribute*)
* 2007: Led Zepagain (*Led Zepagain II: A Tribute to Led Zeppelin*)
* 2007: Letz Zep (*Letz Zep II: Live in London*)
* 2008: Gov't Mule (*[[Holy Haunted House]]* [konsert 2007])

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:The Song Remains the Same (song)|The Song Remains the Same (song)]]» frå ,  den 26. mars 2011.* 
*** oppgav desse kjeldene:*
*Lewis, Dave (2004) *The Complete Guide to the Music of Led Zeppelin*, ISBN 0-7119-3528-9
*Welch, Chris (1998) *Led Zeppelin: Dazed and Confused: The Stories Behind Every Song*, ISBN 1-56025-818-7
Over the Hills and Far Away av Led Zeppelin

«**Over the Hills and Far Away**» er ein song av det engelske rockebandet Led Zeppelin frå albumet *[[Houses of the Holy]]* i 1973. 

## Oversyn
Jimmy Page og Robert Plant skreiv opphavleg songen i 1970 i Bron-Yr-Aur, ei hytte i Wales der dei kvilte ut etter ein slitsam turne i Nord-Amerika.

Page spelar ein 6-strengs akustisk gitar i introduksjonen med ein melodi som liknar «White Summer». Page repeterer temaet med ein 12-strengs akustisk gitar i samklang. Vokalen til Plant kjem så inn. Den akustiske gitaren bygger seg opp i eit crescendo før Page sin elektrisk gitar, trommene til John Bonham og bassen til John Paul Jones kjem inn. 

Instrumentalpartia før versa og i mellomspelet står fram som eit døme på det tette samspelet mellom Jones og Bonham. Etter det siste verset tonar rytmen ut, før ein kan høyre nokre akkordar av Jones på cembalo.  Dei siste åtte taktane spelar òg Page pedalsteelgitar.

Songen vart gjeven ut som den første amerikanske singelen frå *Houses of the Holy* og nådde 51. plass på ''Billboard'' Hot 100-lista. 

Led Zeppelin spela ofte songen på konsertane sine. Konsertopptaket frå *[[How the West Was Won]]*, ein kombinasjon av konsertane den 25. og 27. juni 1972, var den andre offentlege framferda med songen. Bandet spela songen i 1972 og ut 1979. Han vart ikkje spela på den siste turneen deira i Europa i 1980. 

## Medverkande
* Robert Plant – vokal
* Jimmy Page – gitarar
* John Paul Jones – bassgitar, mellotron, cembalo
* John Bonham – trommer

## Andre versjonar
* 2000: Kokoo (*Super-Nova*)
* 2002: Purdymouth W.V. (*Just Don't Kiss Her*)
* 2002: Nikki Boyer (*Livin', Lovin', Played: A Tribute to Led Zeppelin*)
* 2003: various artists (*A Bluegrass Tribute: Pickin' on Led Zeppelin, Volume II*)
* 2004: Hampton String Quartet (HSQ Rides Again)
* 2005: Led Zepagain (*A Tribute to Led Zeppelin*)
* 2006: Michael Armstrong (*Rockabye Baby! Lullaby Renditions of Led Zeppelin*)
* 2006: Bustle In Your Hedgerow (*Live at Abbey Pub, 8.6.06*)
* 2007: The Boys from County Nashville (*The Celtic Tribute to Led Zeppelin: Long Ago and Far Away*)
* 2008: Gov't Mule (*[[Holy Haunted House]]* [konsert 2007])
* 2008: Snowblynd (*Misty Mountain Hop: A Millenium Tribute to Led Zeppelin*)

## Kjelder


**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Over the Hills and Far Away (Led Zeppelin song)|Over the Hills and Far Away (Led Zeppelin song)]]» frå ,  den 26. mars 2011.* 
*** oppgav desse kjeldene:*
*Lewis, Dave (2004) *The Complete Guide to the Music of Led Zeppelin*, ISBN 0-7119-3528-9
*Welch, Chris (1998) *Led Zeppelin: Dazed and Confused: The Stories Behind Every Song*, ISBN 1-56025-818-7


## Bakgrunnsstoff
*«Over the Hills and Far Away» på ledzeppelin.com
The Crunge

«**The Crunge**» er ein song av det engelske rockebandet Led Zeppelin frå albumet *[[Houses of the Holy]]* i 1973. Han vart òg gjeven ut som B-side til «D'yer Mak'er». 

## Oversyn
Songen utvikla seg frå ein jam i studio. John Bonham starta rytmen, John Paul Jones kom inn på bass, Jimmy Page spela eit funk-gitarriff (og ein akkordsekvens han hadde eksperimentert med sidan 1970), og Robert Plant starta å synge. 

Songen er ein leik med funkstilen til James Brown, på same måte som «D'yer Mak'er» var eit eksperiment med reggae. Sidan dei fleste tidlege studioinnspeilngane til James Brown vart spela inn utan at dei øvde noko særleg på songane først, gav han ofte retningslinjer til bandet i songen, som til dømes «take it to the bridge» - mellomspelet i songen. Plant refererer til dette i slutten av denne songen då han spør «Where's that confounded bridge?». Songen inneheld òg referansar til songar skriven av Otis Redding, særleg «Respect» (seinare meir kjend med Aretha Franklin) og «Mr. Pitiful».

Før 1975 vart «The Crunge» berre spela på konsertar som ein del av medleyen med «Whole Lotta Love» og i 1972 som ein del av «Dazed and Confused». Eit døme på dette finst på *[[How the West Was Won]]*. På turneen i USA i 1975 vart derimot songen framført fleire gonger, ein funk-jam som knytte «Whole Lotta Love» til «Black Dog» mot slutten av konserten.

Bassisten John Paul Jones reknar dette som ein av favorittsongane hans av Led Zeppelin

Songen vart gjeven ut som singel i Uruguay i 1973 med «D'yer Mak'er» som B-side. 

## Taktart
Noko av humoren i songen kjem av dei stadig endrande taktartane James Brown nytta. Ein måte å telje taktane i songen er: 

**Intro:** 
1 x 9/8 

**Del 1:** 
7 x 9/8 (eller 4/8 + 5/8) 
1 x 8/8 (eller 4/8 + 4/8) 
**Del 2:** 
3 x 4/4 
1 x 5/8 
1 x 2/4 
3 x 4/4 
1 x 5/8 
1 x 2/4 
3 x 4/4 
1 x 2/4 
1 x 2/8 

så går ein attende til Part 1, og det heile vert repetert.

## Medverkande
* Robert Plant - vokal
* Jimmy Page - gitarar
* John Paul Jones - bassgitar, synthesizer
* John Bonham - trommer

## Andre versjonar
### Albumversjonar
* 2004: The Bacchus Brothers (*Funky! Alien! Booty!*)
* 2005: Joshua Redman (*[[Momentum av Joshua Redman|Momentum]]*)
* 2008: Gov't Mule (*[[Holy Haunted House]]* [konsert 2007])

### Samplingar
* 1985: Double Dee and Steinski («Lesson 3: The History of Hip-Hop Mix»)
* 1989: De La Soul («The Magic Number»)
* 1997: Fatboy Slim («Going out of My Head»)
* 1998: Jurassic 5 («Lesson 6: The Lecture»)
* 2005: *[[Devil May Cry 3: Dante's Awakening]]*

## Kjelder


**Denne artikkelen bygger på «[[:en:The Crunge|The Crunge]]» frå ,  den 26. mars 2011.* 
*** oppgav desse kjeldene:*
*Lewis, Dave (2004) *The Complete Guide to the Music of Led Zeppelin*, ISBN 0-7119-3528-9
*Welch, Chris (1998) *Led Zeppelin: Dazed and Confused: The Stories Behind Every Song*, ISBN 1-56025-818-7
Dancing Days

«**Dancing Days**» er ein song av det engelske rockebandet Led Zeppelin frå albumet *[[Houses of the Holy]]* i 1973. Han vart spelt inn i Stargroves i 1972. Han var inspirert av ein indisk melodi Jimmy Page og Robert Plant høyrde då dei reiste til Bombay.

Songen vart den første frå albumet som vart gjeven ut for å bli spelt på radio av Atlantic Records. Han vart første gong spelt den 24. mars 1973 på BBC Radio One.

Songen vart spela på konsertar lenge før albumet kom ut. Første gong var i Seattle den 19. juni 1972 der songen vart spela to gonger, den siste gongen som ekstranummer. Ein versjon finst på konsertalbumet *[[How the West Was Won]]*. Etter at *Houses of the Holy* kom ut vart «Dancing Days» spela lite på konsertar, bortsett frå ein akustisk versjon i 1977 i USA. 

Songen vart gjeven ut som singel i Frankrike (med «Over the Hills and Far Away») og Sør-Afrika (med monoutgåva av songen som B-side). Ein EP vart òg gjeven ut i USA i lag med «D'yer Mak'er», «The Song Remains the Same» og «The Crunge». 

## Medverkande
* Robert Plant - vokal
* Jimmy Page - gitarar
* John Paul Jones - bassgitar, orgel
* John Bonham - trommer

## Andre versjonar
* 1989: H.P. Zinker (*...And There Was Light* EP)
* 1993: Bad Livers (*The Song Retains the Name II*)
* 1995: Stone Temple Pilots (**)
* 1998: Morgaua Quartet (*Destruction: Rock Meets Strings*)
* 1999: Kelly Hansen (*The Song Remains Remixed: A Tribute to Led Zeppelin*)
* 2002: Stereofeed (*The String Quartet Tribute to Led Zeppelin*)
* 2005: Hampton String Quartet (*Take No Prisoners!*)
* 2006: The Rockies (*The Music of Led Zeppelin*)
* 2007: Vanilla Fudge (*[[Out Through the in Door]]*)
* 2007: Blackjack (*Live* [2006])
* 2007: Razed in Black (*The Many Faces of Led Zeppelin* [remix])
* 2008: Gov't Mule (*[[Holy Haunted House]]* [konsert 2007])
* 2008: John Wetton & Geoff Downes (*Led Box: The Ultimate Led Zeppelin Tribute*)
* 2008: David Wayne (*Songs of Yesterday*)

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Dancing Days|Dancing Days]]» frå ,  den 26. mars 2011.* 
*** oppgav desse kjeldene:*
*Lewis, Dave (2004) *The Complete Guide to the Music of Led Zeppelin*, ISBN 0-7119-3528-9
*Welch, Chris (1998) *Led Zeppelin: Dazed and Confused: The Stories Behind Every Song*, ISBN 1-56025-818-7
D'yer Mak'er

«**D'yer Mak'er**» (vert på britisk uttalt på same måte som «Jamaica», ) er ein song av det engelske rockebandet Led Zeppelin, frå albumet *[[Houses of the Holy]]* i 1973.

## Oversyn
Songen var meint å imitere reggae frå Jamaica som dukka opp tidleg i 1970-åra. Songen kom til under ei øving i Stargroves i 1972, då trommeslagar John Bonham starta å slå ein rytme som minna om doo-wop frå 1950-åra, og så endra litt på tempoet, slik at ein fekk ein reggae-liknande rytme. Den særeigne trommelyden vart skapt ved at tre mikrofonar vart plasserte i god avstand frå trommene til Bonham.

«D'yer Mak'er» er ein av få Led Zeppelin-songar der alle dei fire medlemmane er tilskrivne som låtskrivarar. På plateomslaget er òg Rosie and the Originals tilskriven, ein referanse til doo-wop-påverknaden i songen. 

Denne songen, i lag med «The Crunge», vart først ikkje teken seriøst av mange lyttarar, og somme kritikarar gav desse to songane hard kritikk. I eit intervju i 1977 refererte Page til den negative responsen:

Led Zeppelin-bassist John Paul Jones har uttrykt at han mislikar songen og indikerte at det starta som ein spøk og vart ikkje tenkt nøye nok gjennom. «D'yer Mak'er» har med tida fått respekt hos kritikarane og har etter kvart vokse til ein Led Zeppelin-klassikar. Då albumet kom ut ønskte Robert Plant å gje ut songen som singel i Storbritannia. Atlantic Records gjekk så langt som å sende promo-utgåver til DJar. Songen vart gjeven ut i USA, der han nådde 20. plass i desember 1973, men aldri i Storbritannia.

Songen vart aldri framført i sin heilskap på konsertane til Led Zeppelin, men ein kunne høyre bitar av han under «Whole Lotta Love» på den nordamerikanske turneen i 1975, og under «Communication Breakdown» i Earl's Court same året.

## Uttalen av tittelen
Namnet på songen kjem frå ein gammal engelsk vits, som ikkje gjev mykje meining på norsk: «My wife's gone to the West Indies.» (kona mi har dratt til Vestindia) «Jamaica?» (som har liknande uttale som «D'you make her?», som tyder «tvinga du ho?») «No, she went of her own accord» (nei, ho reiste frivillig). Under eit intervju i 2005 snakka vokalist Robert Plant om songen og sa at han syns det var morosamt når folk uttalte tittelen som «Dire Maker».

## Lovord

## Medverkande
* Robert Plant - vokal
* Jimmy Page - gitarar
* John Paul Jones - bassgitar, piano
* John Bonham - trommer

## Andre versjonar

«D'yer Mak'er» er spela inn av fleire andre artistar og omsett til fleire språk, mellom anna portugisisk. Han vart mellom anna spela av Eek-A-Mouse, Sheryl Crow, Bon Jovi og Stefani Germanotta (som seinare vart Lady Gaga).

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:D&#39;yer Mak&#39;er|D&#39;yer Mak&#39;er]]» frå ,  den 26. mars 2011.* 
*** oppgav desse kjeldene: 
*Lewis, Dave (2004) *The Complete Guide to the Music of Led Zeppelin*, ISBN 0-7119-3528-9
*Welch, Chris (1998) *Led Zeppelin: Dazed and Confused: The Stories Behind Every Song*, ISBN 1-56025-818-7
*
Nøkleblomfamilien

**Nøkleblomfamilien** er ei plantefamilie i gruppa tofrøbladingar. Artane har undersitjande femtalblomster med røyrforma beger og samblada krone som ofte er forma som ei trekt. Frukta er ein kapsel med mange frø.

### Slekter som finst i [[Noreg]]
**[[Primula]]*
**[[Androsace]]*
**[[Lysimachia]]*
**[[Trientalis]]*

### Slekter utanom Noreg
**[[Bryocarpum]]*
**[[Cortusa]]*
**[[Dionysia]]*
**[[Dodecatheon]]*
**[[Hottonia]]*
**[[Kaufmannia]]*
**[[Omphalogramma]]*
**[[Pomatosace]]*
**[[Soldanella]]*
**[[Stimpsonia]]*

Nyare systematikk har gjort at fleire slekter som vart plasserte i denne familien har vorte plassert i andre familier.

### Slekter som ikkje lengre vert plassert i nøkleblomfamilien
*Glaux
*Anagallis
*Centunculus

## Kjelder
*Svensk Wikipedia.
*Johannes Lid: *Norsk-svensk-finsk flora*. Det Norske Samlaget, 1985.
Custard Pie

«**Custard Pie**» er ein song av det engelske rockebandet Led Zeppelin frå albumet *[[Physical Graffiti]]*, frå 1975. Teksten til den riff-tunge songen hyllar bluesongar frå Robert Johnson-tida, særleg «Drop Down Mama» av Sleepy John Estes, «Shake 'Em On Down» av Bukka White og «I Want Some Of Your Pie» av Blind Boy Fuller.

Songteksten kan stundom vere noko vanskeleg å forstå, men som mange andre songar på albumet er dei full av seksuelle referansar. I dette tilfellet refererer «Custard Pie» (krempai) til det kvinnelege kjønnsorganet og songen inneheld òg mange referansar til oralsex: *Your custard pie, yeah, sweet and nice / When you cut it mama, save me a slice* og *chewin' a piece of your custard pie*.

«Custard Pie» inneheld ein wah-wah-solo av gitarist Jimmy Page, som vart spela gjennom ein ARP-synthesizer. John Paul Jones spelar òg elektrisk clavinet på songen medan vokalist Robert Plant spelar munnspel.

Songen vart aldri spela på konsertane til Led Zeppelin bortsett frå delar av songen under det akustiske settet på konserten i Houston i 1977. 

Page spela songen på hans *[[Outrider]]*-turne, medan Page and Plant spela heile songen nokre gonger i 1996 under turneen deira for *[[No Quarter: Jimmy Page and Robert Plant Unledded]]*. I 1999 spela Page igjen songen, denne gongen med The Black Crowes, og ein versjon av dette finst på albumet *[[Live at the Greek]]*.

Songen vart gjeven ut på singel i Thailand med «Boogie with Stu» og «Trampled Under Foot» som B-sider. 

## Medverkande
* Robert Plant - vokal, munnspel
* Jimmy Page - gitarar
* John Paul Jones - bassgitar, clavinet
* John Bonham - trommer

## Andre versjonar
* 1995: Helmet med David Yow (**)
* 1998: L.A. Guns (*[[Hollywood Rehearsal]]*)
* 1999: Eric Gales (*Whole Lotta Blues: Songs of Led Zeppelin*)
* 2000: Jimmy Page & The Black Crowes (*[[Live at the Greek]]*)
* 2002: Derek Trucks, Eric Gales, & Matt Tutor (*All Blues'd Up: This Ain't No Tribute to Rock & Roll's Finest*)
* 2005: Hampton String Quartet (*Take No Prisoners!*)
* 2006: Greg Reeves & Erica Stock (*Dub Tribute to Led Zeppelin*)
* 2007: Frankie Banali & Friends (*24/7/365: The Tribute to Led Zeppelin*)
* 2007: Zepparella (*Pleasing Pounding*)

### Samplingar
* 1986: Beastie Boys («Time to Get Ill»)
* 1988: Robert Plant («Tall Cool One»)

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Custard Pie|Custard Pie]]» frå ,  den 26. mars 2011.* 
*** oppgav desse kjeldene:*
*Lewis, Dave (2004) *The Complete Guide to the Music of Led Zeppelin*, ISBN 0-7119-3528-9
*Welch, Chris (1998) *Led Zeppelin: Dazed and Confused: The Stories Behind Every Song*, ISBN 1-56025-818-7