For the Roses

***For the Roses*** er det femte studioalbumet til den kanadiske visesongaren Joni Mitchell, gjeve ut i november 1972 mellom dei to største kommersielle suksessane og best omtalte albuma hennar - *[[Blue av Joni Mitchell|Blue]]* og *[[Court and Spark]]*. Trass i dette vart albumet i 2007 valt ut som ei av 50 innspelingar dette året som Library of Congress la til i National Recording Registry, som det einaste av Mitchell sine album.

Albumet er kanskje mest kjend for hitsingelen «You Turn Me on I'm a Radio», som Mitchell skreiv sarkastisk etter at plateselskapet ønskte ein radiovennleg song. Singelen vart verkeleg ein hit og nådde 25. plass på ''Billboard'' Hot 100-lista, og vart den første songen hennar på Topp 40 gjeven ut under hennar eige namn (som låtskrivar hadde fleire andre artistar teke songane hennar til høgare plasseringar). «Cold Blue Steel and Sweet Fire» er eit truande og jazzaktig portrett av heroinmisbruket til den dåverande kjærasten James Taylor og den Beethoven-inspirerte «Judgement of the Moon and Stars» var òg populær. 

## Bakgrunn
Somme av songane var inspirert av forholdet mellom Mitchell og James Taylor i 1970 og 1971. Trass i vanskane hans, kjende Mitchell tydelegvis at ho hadde funne ein person som ho kunne knytte seg til. I mars 1971 slo Taylor gjennom som artist og dette skapte vanskar i forholdet diera. Ho var visstnok knust då han til slutt enda forholdet deira. I november 1971 var han blitt kjæraste med Carly Simon, som han gifta seg med eit år seinare. 

## Songar
«Banquet» skildrar eit metaforisk bord der «some get the gravy / Some get the gristle... and some get nothing / Though there's plenty to spare» («somme får sausen, somme får brusken...og somme får ingenting, sjølv om det er mykje å avsjå»). «Barangrill» har eit komplekst arrangement og er ein lettare og munter song om det enkle livet på rasteplassar langs vegen som ein metafor for i søken etter å «finne seg sjølv», men der ein vert stadig meir utolmodig om å nå fram til målet. 

«Lesson in Survival» er den første av kjærleikssongane, om lengsel etter meir privatliv og ein kjærleik for naturen. «Let the Wind Carry Me» stiller tankar om eit meir stabilt og vanleg liv opp mot eit sterkt ønske om å leve i fullstendig fridom. Tittelsporet er både eit sjølvportrett og ei kjølig vurdering om frustrasjonen og tristheita ein kan kjenne på når kjærasten er ein kjendis, og handtere utfordringane ved kjendistilvære. 

Den andre sida opnar med «See You Sometime», som omhandlar flytande kjensler, som sjalusi romantisk konkurranse. «Electricity» snakkar om det enkle og stille livet på landsbygda mot korleis folk i det moderne samfunnet umedviten tenkjer på seg sjølv som maskinar, og ein trur han var inspirert av kjærleikstrekanten ho opplevde på denne tida. «Woman of Heart and Mind» er eit portrett av ein kjæraste med feil og det kompliserte i å vere kjenslemessig involvert. 

## Mottaking

*For the Roses* fekk god kritikk då det kom ut. 

*[[The New York Times]]* skreiv i 1973: «Kvar av songane til Mitchell på *For the Roses* er eit praktstykke som stråler med hennar elegante språkbruk, hennar tidvise ironi og hennar perfekte forming av bilete. Mitchell talar aldri om ein tanke eller kjensle på vanleg måte. Ho er eit låtskrivar- og songgeni som gjer at me ikkje kan kjenne oss einsame». Stephen Davis i *[[Rolling Stone]]* applauderte evna songaren hadde til å utforske ei rekkje emosjonelle perspektiv, nokre gonger i løpet av ein enkelt song: «Hennar store sjarm og vidd, hennar intense vokale skodespel og formuleringsevner (måten ho vel å handtere eit enkelt ord på kan endre kjensla av heile songen) og den reine krafta og spaninga i nærværet hennar fører alt saman og får det til å skine.» Randall Davis i *Arcadia Tribune* synest det var vanskeleg å analysere, men syns til sjuande og sist at det var «eit særs fint album, behageleg å lytte til og, som alltid med Joni, er det full av sensitive, meiningsfulle tekstar plassert mot ein lett rock med folkeakige rytmar.» I *[[The Michigan Daily]]* kalla Mike Harper det årets folkrockalbum, «djupt personleg, og tidvis sjølvfornektande alvorleg» og sa «dette albumet manglar uskulda til til dømes *[[Ladies of the Canyon]]* men det albumet oppnår med kvinneleg hjarte og visdom er umiskjenneleg større: *For the Roses* oppfyller kjenslene oppriktig, men likevel ekte i ordets beste forstand.»

*For the Roses* vart kåra til det sjuande beste albumet i 1972 på årslista til Robert Christgau for *[[Newsday]]*. I meldinga si for *[[Creem]]* sa han at musikken ikkje var like livleg som på «All I Want» på *[[Blue av Joni Mitchell|Blue]]* og at dei trongsynte tekstane reduserte røysta hennar, men til slutt såg han på albumet som eit «merkverdig verk» og årets estetisk mest dristige plate. «Mitchell har integrert dei rare skifta i røysta hennar til noko som nesten kling som 'klassisk' musikk', skreiv Christgau og kalla det «hypnotisk når du gjev det ein sjanse til å fungere».
Det vart røysta fram til 148. plassen i tredjeutgåva av Colin Larkin-boka All Time Top 1000 Albums (2000).

I 2007 la Library of Congress albumet inn i National Recording Registry. I eit skriv i samband med dette skreiv Cary O'Dell at plata var «første gongen Mitchell tok eit steg mot jazz, ein sjanger, som dei neste åra kom til å dominere kunsten hennar.»

## Innhald

## Medverkande
* Joni Mitchell – vokal, gitar, piano
* Tom Scott – treblåseinstrument
* Wilton Felder – bass
* Russ Kunkel – trommer
* Bobbye Hall – perkusjon
* Bobby Notkoff – strykarar
* James Burton – elektrisk gitar på «Cold Blue Steel and Sweet Fire»
* Graham Nash – munnspel på «You Turn Me On I'm a Radio»
* Stephen Stills – rock and roll-band på «Blonde in the Bleachers»
;¨Teknisk
*Henry Lewy – lydteknikar, produksjonsrettleiing
*Anthony Hudson – kunstnarisk leiar, design 
*Joel Bernstein – fotografi

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:For the Roses|For the Roses]]» frå ,  den 24. januar 2021.* 
*** oppgav desse kjeldene:*