open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
NM i friidrett 2012

**Noregsmeisterskapen i friidrett 2012**, hovudmeisterskapen, vart avvikla på Kristiansand stadion dagane 24.-26. august 2012 og vart arrangert av Kristiansands Idrettsforening.

Kongepokalane vart tildelt Jaysuma Saidy Ndure for sigeren på 200 meter og høgdehopparen Tonje Angelsen.

## Menn
### 100 meter





### 200 m





### 400 m





### 800 m





### 1500 m





### 5&nbsp;000 m





### 10&nbsp;000 m





### 110 m hekk





### 400 m hekk





### 3&nbsp;000 m hinder





### Høgdehopp





### Stavhopp





### Lengdehopp





### Tresteghopp





### Kulestøyt





### Diskoskast





### Sleggjekast





### Spjutkast





## Kvinner
### 100 m





### 200 m





### 400 m





### 800 m





### 1500 m





### 5&nbsp;000 m





### 100 meter hekk





### 400 m hekk





### 3&nbsp;000 m hinder





### Høgdehopp





### Stavhopp





### Lengdehopp





### Tresteghopp





### Kulestøyt





### Diskoskast





### Sleggjekast





### Spjutkast




## Kjelder
*Dagsavisen 27. august 2012
Kristiansand IF

**Kristiansands Idrettsforening** er eit idrettslag heimehøyrande i Kristiansand, stifta i 1921. Laget er aktivt med i friidrett og handball.

Friidrettsutøvarane Haakon Tranberg, Richard Simonsen, Kristen Fløgstad, Andreas Thorkildsen og Ida Marcussen er dei mest kjende medlemene til Kristiansand IF.

## Kjelder
*heimeside
*heimeside
EM i friidrett 2018

**Europameisterskapen i friidrett 2018**, den 24. i rekka, fann stad på Olympiastadion i Berlin i Tyskland frå måndag 6. til sundag 12. august 2018. 1572 deltakarar frå 50 land var påmeld til meisterskapen, der det vart tevla i 48 øvingar; jamt fordelt på menn og kvinner. Dei russiske utøvarane deltok formelt som representantar for Det europeiske friidrettsforbundet, etter som Russlands Friidrettsforbund var utestengd frå idretten av Det internasjonale friidrettsforbundet (IAAF). Det var tredje gongen europameisterskapen vart avvikla i Tyskland, sist i München i 2002.

Storbritannia toppa medaljetabellen med sju gullmedaljar, også Polen vann sju gull. Flest medaljar fekk arrangørlandet Tyskland med 19 (6-7-6). Sprintaren Dina Asher-Smith frå Storbritannia og mellomdistanseløparen Jakob Ingebrigtsen frå Noreg vart meisterskapets største profilar; Asher-Smith med to individuelle gull og eitt stafettgull, Ingebrigtsen med triumfar både på 1500 meter og 5&nbsp;000 meter.

## Menn
### 100 meter

### 200 m

### 400 m

### 800 m

### 1500 m

### 5&nbsp;000 m

### 10&nbsp;000 m

### Maraton

### 110 meter hekk

### 400 m hekk

### 3&nbsp;000 m hinder

### 4 × 100 meter stafett

### 4 × 400 m stafett

### 20 km kappgang

### 50 km kappgang

### Høgdehopp

### Stavhopp

### Lengdehopp

### Tresteghopp

### Kulestøyt

### Diskoskast

### Sleggjekast

### Spjutkast

### Tikamp

&nbsp;

## Kvinner
### 100 meter

### 200 m

### 400 m

### 800 m

### 1500 m

### 5&nbsp;000 m

### 10&nbsp;000 m

### Maraton

### 100 meter hekk

### 400 m hekk

### 3&nbsp;000 m hinder

### 4 × 100 meter stafett

### 4 × 400 m stafett

### 20 km kappgang

### 50 km kappgang

### Høgdehopp

### Stavhopp

### Lengdehopp

### Tresteghopp

### Kulestøyt

### Diskoskast

### Sleggjekast

### Spjutkast

### Sjukamp

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:de:Leichtathletik-Europameisterschaften 2018|Leichtathletik-Europameisterschaften 2018]]» frå ,  den 14. september 2019.*
Viktor Röthlin

**Viktor Röthlin** () er ein sveitsisk tidlegare langdistanseløpar frå Kerns som i 2010 vart europameister i maratonløping, tidlegare vann han EM-sølv i 2006 og VM-bronse i 2007 på same distansen. Han sette sin endelege personlege rekord då han i 2008 vann Tokyo maraton på tida 2.07.23.

### Medaljar og plasseringar i internasjonale meisterskap
*EM 1998 i Budapest: Nr 19 på 10000 m – 29.37,5
*OL 2000 i Sydney: Nr 36 i maraton – 2.20.06
*EM 2002 i München: Nr 16 i maraton – 2.16.16
*VM 2003 i Paris: Nr 14 i maraton – 2.11.14
*OL 2004 i Aten: Braut maratonløpet
*EM 2006 i Göteborg: Sølvmedalje i maraton – 2.11.50, bakom Stefano Baldini (2.11.32)
*VM 2007 i Osaka: Bronsemedalje i maraton – 2.17.25
*OL 2008 i Beijing: Nr 6 i maraton – 2.10.35
*EM 2010 i Barcelona: Gullmedalje i maraton – 2.15.31, framom José Manuel Martínez (2.17.50)
*OL 2012 i London: Nr 11 i maraton – 2.12.48
*EM 2014 i Zürich: Nr 5 – 2.13.07

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:de:Viktor Röthlin|Viktor Röthlin]]» frå ,  den 20. august 2018.*
Hartford

**Hartford** er ein by i USA og delstatshovudstad i Connecticut. Byen vart grunnlagd i 1635 og hadde i kring 125&nbsp;000 ibuarar ved folketeljinga i 2010.

## Næringsliv
Store forsikringsselskap som Aetna og The Hartford Financial Services Group har hovudkontora sine i Hartford, så vel som våpenprodusenten Colt Firearms og det internasjonale konsernet United Technologies Corporation.

## Folk frå Hartford
*Suzanne Collins, forfattar av ''Dødslekene''-serien 

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Hartford, Connecticut|Hartford, Connecticut]]» frå ,  den 20. august 2018.*
Mercantour nasjonalpark

**Mercantour nasjonalpark** (fransk ) ligg i dei franske Kystalpane og omfattar delar av departementa Alpes-Maritimes og Alpes-de-Haute-Provence i Provence-Alpes-Côte d’Azur-regionen. Nasjonalparken, som vart oppretta i 1979, dekker større delar av dalane Vallée de l’Ubaye, Vallée de la Tinée, Vallée du Var, Vallée du Cians, Vallée de la Vésubie og Vallée de la Roya. Nasjonalparken har namn etter fellmassivet Mercantour.

Høgste fjellet i nasjonalparken er Cime du Gélas (3&nbsp;143 moh.). Seks andre fjelltoppar når også opp i over 3&nbsp;000 meter over havet, mellom dei Mont Clapier (3045 m), det sørlegaste 3&nbsp;000-meterfjellet i Alpane. Vatnet Lac d’Allos på 2&nbsp;230 moh. er det høgstliggjande vatnet (innsjøen) i heile Europa.

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:de:Nationalpark Mercantour|Nationalpark Mercantour]]» frå ,  den 20. august 2018.*  

## Bakgrunnsstoff

*
Gilhusodden

**Gilhusodden** er ein odde i Lier som går ut i Drammensfjorden, rett overfor tømmerterminalen på Lierstranda. Om sommaren er Gilhusodden ein populær badestad, dessutan er det ein populær fiskestad. Gilhusodden ligg rett ved staden der Lierelva renn ut i Drammensfjorden, difor finst den masse slags fisk der. Sjøaure, aure, laks, torsk, sei, hvitting og flyndre er artar som er ganske vanlege der.

St. Hallvard-spelet *Hallvards valg* vert spelt her.

## Ulukker
Gilhusodden har òg hatt nokre tragiske badeulykker:

* Sommaren 2006 drukna ein gut ved kanten av der langgrunnen møter brådjupet. Etter ulukka har grensa til brådjupet vorte markert med bøyer.
* I mellomkrigstida drukna ei jente ved Gilhusodden.

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:nb:Gilhusodden|Gilhusodden]]» frå ,  den 20. august 2018.*
Middelhavssporv

**Middelhavssporv** (*Passer hispaniolensis*) er ein fugl i sporvefamilien. Han lever i middelhavsområdet og sørvestlege og sentrale Asia. Arten liknar på den nært nærskylde gråsporv, og dei to artane viser det nære tilhøvet med hybridisering, noko som kompliserer identifisering av individ av denne arten.

## Skildring
Middelhavssporven er 15-16 centimeter lang og har kroppsvekt på 22-38 gram. Hoer liknar mykje på hofuglar av gråsporv i fjørdrakta, men kan ha ei aning lysare underside. Hannfuglar av middehavssporven har kastanjebrun isse, svart smekk og elles svart brystparti og kraftige svarte strek på undersida. Han har kvite kinn der gråsporven er grå. Nebbet er kraftig og kjegleforma.

Lætet til denne sporven liknar gråsporvlætet, men er meir metallisk i tonen enn gråsporven.

Middelhavssporven har ei fragmentert utbreiing frå Makaronesia i vest der han er introdusert, og gjennom middelhavsområdet til Sentral-Asia. Hekkeområdet inkluderer Iberia, Sardinia, Balkan, Kanariøyane, Nordvest-Afrika, Kypros, austlege Anatolia, Levanten, nordlege Iran, sørlege Kasakhstan og nordvestre Kina. Overvintringsområde finst fragmentert i Nord-Afrika, sørlege Iran, Pakistan og Nordvest-India. Han lever året rundt i nokre område som Iberia og Nordvest-Afrika. Streiffuglar når så langt nord som til Skottland og Noreg. Det er dokumentert eit funn på Lista i 1990 og eit ved Larvik to år tidlegare. Habitatet for denne arten er fuktige, nær vatn, gjerne kultiverte, men òg i steppeområde og halvørken. Føda er  først og fremst vegetabilsk, slik som grasfrø, dessutan virvellause dyr.

Populasjonen er estimert til å ligge mellom 61 og 131,5 millionar individ og er trudd å vere minkande. Arten er klassifisert som globalt livskraftig.

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Spanish sparrow|Spanish sparrow]]» frå ,  den 20. august 2018.*  
 
;Referansar 

## Bakgrunnsstoff
Punch

***Punch, or the London Charivari***, eller berre ***Punch***, var eit britisk illustrert vekeblad som inneheldt humor og satire. Det blei grunnlagd i 1841 og gjeve ut heilt til 1992. Det blei så gjeve ut att frå 1996, men avslutta heilt i 2002.

## Historie
*Punch* blei grunnlagt i 1841 av Henry Mayhew, Mark Lemon og litografen Ebenezer Landells. Bladet hadde det franske satiriske tidsskriftet *[[Le Charivari]]* som førebilde. Som tittelfigur og maskot hadde det den ville handdokka Mr. Punch. Økonomiske vanskar førte til at det blei selt til forleggjaren Bradbury and Evans i desember 1842.

Vekebladet hadde størst opplag i 1840-åra, men spelte ei betydeleg rolle i britisk kulturliv i fleire år. Etter ei årrekkje med dalande interesse blei det lagt ned i 1992. 

I 1996 gjorde finansmannen Mohamad al-Fayed eit forsøk på å vekka bladet til live att, men omlegginga til eit moderne storbymagasin i stil med *[[The New Yorker]]* var mislukka, og det gjekk inn på nytt i 2002.

## Bidragsytarar
Fleire framståande teiknarar og forfattarar frå Storbritannia var knytte til Punch. Lista under viser eit utval av forfattarar og illustratørar som har bidrege med tekstar og teikningar.

* John Betjeman
* A.P. Herbert
* A.A. Milne
* Anthony Powell
* W.C. Sellar
* R.J. Yeatman
* William Makepeace Thackeray
* Artemus Ward
* P.G. Wodehouse
* John Tenniel
* Gilbert Abbott A'Beckett
* Arthur William A'Beckett

## Kjelder

----

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Punch (magazine)|Punch (magazine)]]» frå ,  den 21. august 2018.* 
*** oppgav desse kjeldene: &nbsp;*
 
*

## Bakgrunnsstoff
Valmuefrø

**Valmuefrø** er frø frå opiumsvalmuen (*Papaver somniferum*). Dei blir brukt til matlaging, mellom anna i ei rekkje former for bakverk.

Dei er små, nyreforma frø som er mindre enn ein millimeter lange. Ein treng rundt 3&nbsp;300 frø for å få eit gram. Dei kan vera svarte, blågrå eller kvitlege på farge.

## Historie
Gamle medisinke tekstar frå ulike oldtidskulturar nemner valmuefrø. Til dømes lister den egyptiske papyrusrullen kjend som Ebers Papyrus, skriven ca. 1550 f.Kr., opp valmuefrø som eit beroligande middel. Den minoiske kulturen (ca. 2700-1450 f.Kr.), ein bronsealderkultur på Kreta, dyrka valmuar for frøa deira, og brukte ei blanding av mjølk, honning og opium til å roa gråtande spebarn. The Også i Sumer er det kjend at dei dyrka valmuefrø.

## Bruk
Valmuefrø blir ofte brukte til baking. Dei kan brukast heile i deigen eller på skorpa. Ein kan også mala dei til ein deig som til dømes kan brukast som fyll eller i sausar. Ein kan også pressa valmueolje frå dei.

Dei farga er mest brukte i europeisk matlaging, medan dei lyse er mest brukte i sørasiatisk mat.

## Produksjon

I 2016 blei det produsert 92&nbsp;610 tonn valmuefrø i verda. Det største produsentlandet var Tsjekkia, som stod for 31&nbsp;% av verdsproduksjonen, følgd av Tyrkia og Spania.

## Stoffinnhald
Frøa til alle valmuar ligg inne i ein stor frøkapsel. Sidan valmuefrø kjem frå same type plante som blir brukt til å laga opium, kan dei innehalda små mengder av dei stoffa som finst i opium, som morfin. Opium blir laga av saft frå frøkapselen. Frøa inneheld noko opiumsstoff sjølv, og kan også ha litt stoff frå safta. Årstida og kor godt frøa er vaska vil påverka kor mykje av stoffet som finst i dei.

Det viktigaste smaksstoffet valmuefrø inneheld er 2-pentylfuran.

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Poppy seed|Poppy seed]]» frå ,  den 21. august 2018.*
Alonzo Babers

**Alonzo Carl Babers** () er ein USA-amerikansk tidlegare friidrettsutøvar frå Montgomery i delstaten Alabama som i 1984 vart olympisk meister på 400 meter og i 4 x 400 meter stafett.
 
Babers sprang den fyrste etappen for USA i 4 x 400 m stafett under verdsmeisterskapen 1983 i Helsinki, der laget hans vart nummer seks. Året etter kvalifiserte han seg til Sommar-OL ved å sette personleg rekord på 400 meter i OL-uttakinga med tida 44,75 sekundar. I OL-finalen i Los Angeles forbetra han den personlege rekorden til 44,27 og vann ein klar siger framom Gabriel Tiacoh frå Elfenbeinskysten som kom i mål på 44,54. Sidan i leikane tok Babers seg av den tredje etappen då han og lagkameratane Sunder Nix, Ray Armstead og ankermann Antonio McKay vann stafettgull på tida 2.57,9, vel sekundet føre Storbritannia på sølvplass.

Ein månad etter Sommar-OL 1984 var over, byrja Babers å utdanne seg til flygar i USA sitt flyvåpen. Frå 1991 var han flygar i sivil luftfart.

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Alonzo Babers|Alonzo Babers]]» frå ,  den 21. august 2018.*
Tyree Washington

**Tyree Washington** () er ein USA-amerikansk tidlegare friidrettsutøvar frå Riverside i delstaten California som vart kåra til verdsmeister 2003 på 400 meter.

## Aktiv
Washington vart tredjemann på 400 meter då han VM-debuterte i Aten i 1997. Med ny personleg rekord på 44,39 sekundar var han to hundredels sekund bakom sølvmedaljøren, vinnaren Michael Johnson fekk tida 44,12. I den same meisterskapen sprang han USA inn til siger i 4 x 400 meter stafett, ein triumf som seinare vart annullert då to av lagkameratane hans i ettertid vart avslørt for å ha vore dopa. Saman med desse to, Jerome Young og Antonio Pettigrew, sprang Washington og Michael Johnson inn til 2.54,2 og stafett-verdsrekord sommaren 1998, også den rekorden vart seinare annullert.

Den 12. mai 2001 gjorde Washington i Eagle Rock unna sitt livs kjappaste 400-meterløp då han vart klokka inn på 44,28 sekundar. I mars 2003 vann han 400-meteren ved innandørs-VM i Birmingham og fem månader seinare vart han nummer to på distansen ved utandørs-VM i Paris, to hundredels sekund framom franske Marc Raquil. Jerome Young vann løpet på tida 44,50. Til sist i Paris-meisterskapen var Washington og mellom andre Young med om å vinne den lange stafetten. Då Young sidan vart avslørt som dopa, gjekk også dette siste stafettgullet fløyten for Washington, derimot rykte han opp til gullplassen på 400 meter.

Derimot fekk Washington behalde gullmedaljen han og andre lagkameratar vann på den lange stafetten under innandørs-VM 2006 i Moskva.

### Medaljar og plasseringar i internasjonale meisterskap
*VM 1997 i Aten: Bronsemedalje på 400 m – 44,39
*VM 2003 i Paris: Gullmedalje på 400 m – 44,77, framom Marc Raquil (44,79)

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Tyree Washington|Tyree Washington]]» frå ,  den 21. august 2018.*
Daniel Ståhl

**Daniel Ståhl** () er ein svensk friidrettsutøvar frå Järfälla kommun som vart verdsmeister 2019, olympisk meister 2021 og verdsmeister 2023 og 2025 i diskoskasting. Tidlegare vann han sølvmedaljen i VM 2017 og EM 2018. Ståhl har eit personbeste på 71,86 meter.

## Aktiv
Ståhl vart femtemann i så vel Beijing-VM 2015 og Amsterdam-EM 2016. 28. august 2016 sette han personleg rekord med 68,72 då han vart svensk meister. I juni 2017 i Sollentuna forbetra han den 33 år gamle landsrekorden til Ricky Bruch med 3 cm til 71,29 meter. Under VM i friidrett 2017 fekk han sølvmedaljen, med 69,19 meter og personbeste enda han fattige 2 cm attom vinnaren, Andrius Gudžius frå Litauen. Også året etter vart det sølv og gull på dei same to karane ved europameisterskapen i Berlin, då skilde det 23 cm i favør Gudžius. 

29. juni 2019 forbetra Ståhl den svenske rekorden i diskoskasting til 71,86 meter i Bottnaryd. Tre månader seinare vann han gullmedaljen då verdsmeisterskapen vart avvikla i Doha. Både i 2020- og 2021-sesongen hadde han bestekast over 71 meter. 31 juli 2021 vann han den olympiske gullmedaljen i øvinga, og fekk med seg landsmannen Simon Pettersson på sigerspallen i Tokyo.

### Medaljar og plasseringar i internasjonale meisterskap
*EM 2014 i Zürich: Utslått i kvalifiseringa (59,01 m=nr 24)
*VM 2015 i Beijing: Nr 5 – 64,73 m
*EM 2016 i Amsterdam: Nr 5 – 64,77 m
*OL 2016 i Rio de Janeiro: Utslått i kvalifiseringa (62,26 m=nr 14)
*VM 2017 i London: Sølvmedalje – 69,19 m, bakom Andrius Gudžius (69,21 m)
*EM 2018 i Berlin: Sølvmedalje – 68,23 m, bakom Andrius Gudžius (68,46 m)
*VM 2019 i Doha: Gullmedalje – 67,59 m, framom Fedrick Dacres (66,94 m)
*OL i 2021 i Tokyo: Gullmedalje – 68,90 m, framom Simon Pettersson (67,39 m)
*VM 2022 i Eugene: Nr 4 – 67,10 m 
*EM 2022 i München: Nr 5 – 66,39 m
*VM 2023 i Budapest: Gullmedalje – 71,46 m, framom Kristjan Čeh (70,02 m)
*EM 2024 i Roma: Nr 4 – 66,84 m
*OL 2024 i Paris: Nr 7 - 66,95 m
*VM 2025 i Tokyo: Gullmedalje – 70,47 m, framom Mykolas Alekna (67,84 m)

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:de:Daniel Ståhl|Daniel Ståhl]]» frå , den 21. august 2018.*  

## Bakgrunnsstoff
*World Athletics
*
Helge Rønning

**Helge Rønning** () er ein norsk litteratur- og medieforskar. Han er professor ved Institutt for medier og kommunikasjon ved  Universitetet i Oslo. 
Han har forska på ulike område som afrikansk samtidslitteratur, filosofien til Frankfurter-skulen, Henrik Ibsen, europeisk modernisme og stillinga til TV-mediet. Han har også teke del i samfunnsdebatten, og stod sentralt i dei litterære stridane i 1970-åra.

Rønning var redaktør for *[[Samtiden]]* 1979–88 og leiar i Norsk faglitterær forfatter- og oversetterforening 1994–97.
Han var medlem av regjeringens ytringsfrihetskommisjon (1996-1999). 

## Bibliografi
* *Dødsdom over et folk. Imperialismen og Biafrakonflikten*, sakprosa (1969)
* *Moderne afrikanske fortellere*, sakprosa (1971)
* *Linjer i nordisk prosa. Norge*, sakprosa (1975)
* *Samtaler i samtiden* (red.) sakprosa (1990)
* *Litteratur og modernitet* (medf.) sakprosa (1990)
* *Verdens Litteraturhistorie* bd. 7, sakprosa (1994)

## Kjelder


*Presentasjon av Helge Rønning i Forfatterkatalogen på Forfattersentrums nettsider

## Bakgrunnsstoff

* Om Helge Rønning, fra UiO
Lonnie Mack

**Lonnie McIntosh** (), kjend under artistnamnet **Lonnie Mack**, var ein USA-amerikansk rockemusikar med røter djupt i roots-musikk frå Sørstatane. Sjølv om han gjennom det meste av karrieren sin stod utafor rampelyset, vert han rekna som ein av dei «viktigaste og innverknadsrike» gitaristane i den tidlege rockehistoria, ein banebrytar innan bluesrock, og ein av dei beste blue-eyed soul-songarane. 

Han slo gjennom i 1964 med hitsinglane «Memphis» og «Wham!», og debutalbumet *[[The Wham of that Memphis Man]]*, alle for det vesle Cincinnati-selskapet Fraternity Records. På desse innspelingane introduserte Mack ein nyskapande gitarstil som blanda den etablerte akkord-og-riff-forma frå tidleg rock med «skarpe, aggressive, høglydte og kjappe» bluessoloar. Desse innspelingane har blitt sagt å kraftig heve standarden for rockegitaren. Mack sine bluesaktige soloar vart ei viktig inspirasjonskjelde for dei gryande sologitaristane innan både bluesrock og southern rock.
 
Kort tid etter Mack sine innspelingar frå 1963 kom den britiske bølgja, leia av The Beatles. Dette førte til ei brå endring i musikksmaken til mange folk, og mange av dei tidlegare, amerikanske popheltane vart sett til sides, inkludert Mack. Lite skjede i karrieren hans før 1968, då bluesrocken var på sitt mest populære, og det nyskipa magasinet Rolling Stone publiserte ein artikkel om dei banebrytande bluesrockinnspelingane hans fem år tidlegare. Han fekk kort tid etter ein platekontrakt for tre album med Elektra Records i Los Angeles og byrja å spele på større konsertstadder. Innspelingane hans for Elektra dekte fleire musikksjangrar og la lite vekt på gitarvirtuositeten og bluesrock-retninga hans, med skuffande resultat. I 1971 forlet han Elektra, Los Angeles og kommersiell rock for ein lengre karriere innan country og bluegrass.

I 1985 fekk Mack hjelp av Stevie Ray Vaughan til eit fem år langt comeback innan rock, inkludert fire album og ein konsert i Carnegie Hall. Han gav ut det siste albumet sitt i 1990, men heldt fram å spele på mindre stader fram til 2004. 

## Diskografi

### Originale studioalbum

*1964: *[[The Wham of that Memphis Man]]!*
*1969: *[[Glad I'm in the Band]]*
*1969: *[[Whatever's Right]]*
*1971: *[[The Hills of Indiana]]*
*1973: *Dueling Banjos* (med Rusty York)
*1977:* Home at Last *
*1978:* Lonnie Mack with Pismo *
*1985:* Strike Like Lightning *
*1986:* Second Sight *
*1988:* Roadhouses and Dance Halls *
*1999:* South * (rec. 1978)

### Konsertalbum
*1990: *Lonnie Mack Live: Attack of the Killer V* (innspelt desember 1989)
*1998: *Live At Coco's* (innspelt 1983)

### Samarbeid

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Lonnie Mack|Lonnie Mack]]» frå ,  den 22. august 2018.* 
*** oppgav desse kjeldene:*
Liu Hong

**Liu Hong** () er ein kinesisk kappgjengar frå Anfu i Jiangxi-provinsen som i 2015 vart verdsmeister og i 2016 olympisk meister i 20 kilometer kappgang. Tidlegare har ho vunne distansen to gongar i asialeikane og teke VM-sølv og to VM-bronsar i same.

### Aktiv
Liu vann 20 km ved asialeikane 2006 i Doha, ein prestasjon ho gjentok i Guangzhou i 2010. Under sommarleikane 2008 på kinesisk heimebane vart nummer fire, fem sekundar bak bronsevinnaren. Året etter vann ho sjølv bronsen då verdsmeisterskapen fann stad i Berlin. I 2011 gjekk Liu i mål på tida 1.30.00 ved VM i Doha, 18 sekundar bakom Olga Kaniskina frå Russland, ein utøvar som fire år seinare vart frådømd gullmedaljen. I London-OL 2012 kopierte Liu fjerdeplassen frå førre sommar-OL, medan det vart bronse på henne i friidretts-VM 2013 i Moskva.

Under verdsmeisterskapen 2015 i Beijing vann Liu gullmedaljen på same tid som landskvinna Lü Xiuzhi, som vart dømd til sølvmedaljør. Liu si gullmedalje var den einaste som gjekk til arrangørlandet. Også under dei olympiske leikane 2016 gjekk Liu inn til gullmedalje, med eit forsprang på to sekundar til María Guadalupe González frå Mexico.

### Medaljar og plasseringar i internasjonale meisterskap
*VM 2007 i Osaka: Nr 19 – 1.36.40
*OL 2008 i Beijing: Nr 4 – 1.27.17
*VM 2009 i Berlin: Bronsemedalje – 1.29.10
*VM 2011 i Daegu: Sølvmedalje – 1.30.00
*OL 2012 i London: Nr 4 – 1.26.00
*VM 2013 i Moskva: Bronsemedalje – 1.28.10
*VM 2015 i Beijing: Gullmedalje – 1.27.45, framom Lü Xiuzhi (1.27.45) 
*OL 2016 i Rio de Janeiro: Gullmedalje – 1.28.35, framom María Guadalupe González (1.28.37)

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Liu Hong (racewalker)|Liu Hong (racewalker)]]» frå ,  den 22. august 2018.*  
 
*
The Wham of that Memphis Man

***The Wham of That Memphis Man*** er debutalbumet til Lonnie Mack frå 1963. 

Albumet vart spelt inn i fleire vender i byrjinga av mars 1963 og kom ut på det vesle Cincinnati-selskapet Fraternity Records i oktober det året. Det nådde berre 103. plassen på den amerikanske albumlista, men musikkskribenten Jimmy Guterman rangerte det på 16. plassen i boka *The 100 Best Rock 'n' Roll Records of All Time.*

Mack vert rekna som ein av pionerane innan virtuose rockegitarsoloar og stilmessig ein forløpar for bluesrocken i USA og Southern rock. 

Albumet inneheld fleire songar med Mack på vokal.  

## Innhald

## Medverkande
*Lonnie Mack - gitar, vokal
*Wayne Bullock - bass, klaverinstrument
*David Byrd - klaverinstrument
*Truman Fields - klaverinstrument
*Ron Grayson - trommer
*Don Henry - saksofon
*Marv Lieberman - saksofon
*Irv Russotto - saksofon
*Bill Jones - bass

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:The Wham of that Memphis Man|The Wham of that Memphis Man]]» frå ,  den 22. august 2018.* 
*** oppgav desse kjeldene:*
Glad I'm in the Band

***Glad I'm in the Band*** er det andre studioalbumet til Lonnie Mack, gjeve ut i 1969. 

Albumet inneheld to nyinnspelingar av «Memphis» og «Why», som begge var på debutalbumet hans, i tillegg til Frankie Ford sin «Roberta», «Ted Taylor» sin «Stay Away from My Baby» og Little Willie John sin «Let Them Talk». 

## Innhald

## Medverkande
*Lonnie Mack - gitar, vokal
*David Byrd - bass, klaverinstrument, korvokal
*Tim Drummond - bass
*Maxwell Davis - blåsearrangement
*Mac Elsensohn - trommer
*Sebastian Dangerfield - korvokal
*Billy Salyer - trommer

;Teknisk
*Jac Holzman - produksjonsleiar
*Bruce Botnick - lydteknikar

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Glad I&#39;m in the Band|Glad I&#39;m in the Band]]» frå ,  den 22. august 2018.* 
*** oppgav desse kjeldene:*
The Hills of Indiana

***The Hills of Indiana*** er det fjerde studioalbumet til Lonnie Mack, gjeve ut i 1971. Det var òg det tredje og siste han gav ut på Elektra Records. 

## Innhald

## Medverkande
*Lonnie Mack - gitar, vokal
*Buddy Spicher - fele
*David Briggs - klaverinstrument
*Lloyd Green - steelgitar
*Don Nix - barytonsaksofon, vokal på «Three Angels»
*Troy Seals - bass, vokal
*Barry Beckett - klaverinstrument
*Kenny Buttrey - trommer
*Tim Drummond - bass
*Roger Hawkins - trommer
*David Hood - bass
*Mount Zion Singers - vokal
*Wayne Perkins - gitar
*Norbert Putnam - bass, horn- og strykearrangement

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:The Hills of Indiana|The Hills of Indiana]]» frå ,  den 22. august 2018.* 
*** oppgav desse kjeldene:*
Whatever's Right

***Whatever's Right*** er det tredje studioalbumet til Lonnie Mack, gjeve ut i 1969 som det andre albumet hans på Elektra Records. 

## Innhald

## Medverkande
*Lonnie Mack - gitar, vokal, 6-strengsbass
*Rusty York - munnspel
*Jack Brickles - munnspel
*David Byrd - klaverinstrument
*Roy Christiansen - cello
*Tim Drummond - bass
*Ron Grayson - trommer
*Timothy Hedding - orgel
*Jerry Love - trommer
*Denzil «Dumpy» Rice - piano
*Leslie Asch, E. Brenden Harkin - blåsearrangement
*Sherlie Matthews - vokal

;Teknisk
*Jac Holzman - production co-ordination
*Bruce Botnick - lydteknikar

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Whatever&#39;s Right|Whatever&#39;s Right]]» frå ,  den 22. august 2018.* 
*** oppgav desse kjeldene:*
Elvin Bishop

**Elvin Richard Bishop** () er ein USA-amerikansk blues- og rockesongar, gitarist, bandleiar og låtskrivar. Han var opphavleg medlem av Paul Butterfield Blues Band og vart innlemma i Rock and Roll Hall of Fame som medlem av gruppa i 2015 og Blues Hall of Fame som soloartist i 2016. 

Bishop spelte med Paul Butterfield frå 1963 til 1968, då han gjekk solo og skipa Elvin Bishop Group. Han spelte òg med Mike Bloomfield og Al Kooper på albumet deira *[[The Live Adventures of Mike Bloomfield and Al Kooper]]*. 

## Diskografi

### Studioalbum
**The Elvin Bishop Group* (1969)
**Feel It!* (1970)
**Rock My Soul* (1972)
**[[Let It Flow av Elvin Bishop|Let It Flow]]* (1974)
**Juke Joint Jump* (1975)
**Struttin' My Stuff* (1975)
**Hometown Boy Makes Good!* (1976)
**Hog Heaven (1978)*
**Is You Is or Is You Ain't My Baby* (1981)
**Big Fun* (1988)
**Don't Let the Bossman Get You Down!* (1991)
**Ace in the Hole* (1995)
**The Skin I'm In* (1998)
**Party Till the Cows Come Home* (2004)
**Gettin' My Groove Back* (2005)
**The Blues Rolls On* (2008)
**Little Smokey Smothers & Elvin Bishop: Chicago Blues Buddies* (2009)
**Red Dog Speaks* (2010)
**Can't Even Do Wrong Right* (2014)
**Elvin Bishop's Big Fun Trio* (2017)

### Samlealbum
**The Best of Elvin Bishop: Crabshaw Rising* (1975)
**Sure Feels Good: The Best of Elvin Bishop* (1992)
**The Best of Elvin Bishop: Tulsa Shuffle* (1994)

### Konsertalbum
**Raisin' Hell* (1977)
**That's My Partner!* (2000)
**King Biscuit Flower Hour Presents in Concert* (2001)
**Booty Bumpin*' (2007)
**Raisin' Hell Revue* (2011)
**Live On The Legendary Rhythm & Blues Cruise* (2011)

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Elvin Bishop|Elvin Bishop]]» frå ,  den 22. august 2018.* 
*** oppgav desse kjeldene:*


## Bakgrunnsstoff

* Offisiell nettstad
Mattighofen

**Mattighofen** er ein kommune i distriktet Braunau am Inn i forbundslandet Oberösterreich i Austerrike. Kommunen har ei flatevidd på 5,15 km² og i kring 6&nbsp;500 ibuarar. Byen Mattighofen ligg 454 meter over havet, ei 15 km sør-søraust om Braunau am Inn.

KTM, eit industrikonsern som lagar syklar, mopedar og motorsyklar, har hovudkontor og fabrikkar i Mattighofen.

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:de:Mattighofen|Mattighofen]]» frå ,  den 22. august 2018.*
Mark Naftalin

**Mark Naftalin** () er ein amerikansk blues-klaverspelar, plateartist, komponist og plateprodusent. Han var med på dei første fem albuma med Paul Butterfield Blues Band i midten av 1960-åra som medlem av dette bandet. Som følgje av dette vart han innlemma i Rock and Roll Hall of Fame i 2015. Han arbeidde seinare med Butterfield Band-medlemmet Mike Bloomfield og har vore aktiv frå heimen sin i Marin County i San Francisco Bay Area som festival- og radioprodusent i fleire tiår. 

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Mark Naftalin|Mark Naftalin]]» frå ,  den 22. august 2018.* 
*** oppgav desse kjeldene:*



## Bakgrunnsstoff
* Nettsida til Naftalin
*Michael Bloomfield-kronologi og analyse
Jerome Arnold

**Jerome Arnold** () er ein amerikansk bassist, kjend for arbeidet sitt med Howlin' Wolf, og The Paul Butterfield Blues Band i 1960-åra.

Som opphavleg medlem av Butterfield band vart han innlemma i Rock and Roll Hall of Fame i 2015.

Han spelte på albuma *[[The Paul Butterfield Blues Band av The Paul Butterfield Blues Band|The Paul Butterfield Blues Band]]* og *[[East-West av The Butterfield Blues Band|East-West]].* Han var medlem av The Butterfield Band på Newport Folk Festival i 1965, og var blant musikarane som spelte med Bob Dylan då han gjekk elektrisk på denne festivalen.

Jerome Arnold er ein yngre bror av Billy Boy Arnold og munnspelspelaren Augustus «Gus» Arnold (som kring 1969 endra namn til «Julio Finn»).

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Jerome Arnold|Jerome Arnold]]» frå ,  den 22. august 2018.* 
*** oppgav desse kjeldene:*
Sam Lay

**Sam Lay** () er ein amerikansk trommeslagar og vokalist som har vore aktiv sidan slutten av 1950-åra.  I 2015 vart han innlemma i Rock and Roll Hall of Fame som ein del av bandet Paul Butterfield Blues Band, der han byrja midt i 1960-åra. Før den tid hadde han spelt med kjende bluesmusikarar som Willie Dixon, Howlin' Wolf, Eddie Taylor, John Lee Hooker, Junior Wells, Bo Diddley, Magic Sam, Jimmy Rogers,  Earl Hooker og Muddy Waters. Han spelte òg trommer for Bob Dylan, då Dylan gjekk elektrisk på Newport Folk Festival i 1965, og på albumet *[[Highway 61 Revisited]]*. 

Lay har òg gjeve ut to album med sitt eige band.

## Kjelder
East-West av The Butterfield Blues Band

***East-West*** er det andre studioalbumet til The Butterfield Blues Band, gjeve ut i 1966 på Elektra Records. Det vart spelt inn i det kjende Chess Studios på 2120 South Michigan Avenue i Chicago. Det nådde 65. plassen på Billboard popalbum-lista, men har sidan vore høgt akta blant rock- og blues-skribentar. 

## Innhald
Som debutplata, består albumet av somme tradisjonelle bluessongar med gitar av Mike Bloomfield og Elvin Bishop. I motsetnad til debutplata, spelar Bishop òg gitarsoloar. Trommeslagaren Sam Lay hadde slutta på grunn av sjukdom og blitt erstatta av den meir jazzprega Billy Davenport. Den sosiale samansetnaden i bandet endra seg òg frå å vere styrt av Butterfield i byrjinga til å bli meir eit demokratisk band.

Som følgje av dette vart det teke med to instrumentale lange jammar etter ønskje frå Bloomfield etter at dei hadde spelt på The Fillmore i San Francisco i mars 1966 med Jefferson Airplane. Begge, «Work Song», og tittelsporet «East-West» der det vert nytta element av modal jazz slik Miles Davis hadde innført på albumet *[[Kind of Blue]]*, reflekterte kjærleiken hans til jazz. Albumet inneheld òg Michael Nesmith-songen «Mary, Mary», som Nesmith kort tid etter spelte inn med bandet sitt The Monkees. 

Den 29. oktober 2001 vart ei nymastra utgåve av albumet gjeve ut av Bob Irwin på Sundazed Studios i lag med debutplata. Denne kom ut på Rhino WEA UK i Europa. 

## Plateomslaget
Plateomslaget vart fotografert på Museum of Science and Industry i Chicago.

## Innhald

### Side ein

### Side two

## Medverkande
* Paul Butterfield&nbsp;— vokal, munnspel
* Mike Bloomfield&nbsp;— elektrisk gitar
* Elvin Bishop&nbsp;— elektrisk gitar, solovokal på «Never Say No»
* Mark Naftalin&nbsp;— piano, orgel
* Jerome Arnold&nbsp;— bass
* Billy Davenport&nbsp;— trommer

## Salslister

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:East-West (Paul Butterfield Band album)|East-West (Paul Butterfield Band album)]]» frå ,  den 22. august 2018.* 
*** oppgav desse kjeldene:*


## Bakgrunnsstoff
*Michael Bloomfield-kronologi og analyse
The Paul Butterfield Blues Band av The Paul Butterfield Blues Band

***The Paul Butterfield Blues Band*** er debutalbumet til Paul Butterfield, gjeve ut i 1965 på Elektra Records. Det nådde 123. plassen på ''Billboard'' popalbum-lista. I 2003 vart albumet rangert på 476. plassen på lista til magasinet *[[Rolling Stone]]* over dei 500 beste albuma gjennom tidene. Det vart flytta opp til 468. plassen på den reviderte lista frå 2012. Det vart òg rangert på 11. plassen på lista til Down Beat over dei 50 beste bluesalbuma.

## Innhald
Seint i 1964 fortalte ein ven av husprodusenten til Elektra, Paul Rothchild, at «det beste bandet i verda stod på scenen i ein bluesbar i Chicago». Rothchild tok eit fly til Chicago for å sjå Butterfield-kvartetten, og seinare same kveld såg han gitaristen Mike Bloomfield med eit anna band på ein annan pub. I følgje Rothchild var det han som fekk Paul Butterfield til å hente inn Bloomfield som andregitarist i lag med Elvin Bishop. Rytmeseksjonen til Butterfield med Jerome Arnold og Sam Lay, hadde blitt hyrt inn frå bandet til Howlin' Wolf.

Det vart sett i stand ei innspeling i desember 1964, men desse vart lagt på hylla til fordel for konsertopptak frå Cafe Au Go Go i New York City etter bandet hadde spelt på Newport Folk Festival. Dei tidlegare studioinnspelingane kom sidan ut på *The Original Lost Elektra Sessions* i 1995. Då Rothchild høyrde konsertopptaka var han framleis ikkje nøgd, og bandet gjekk i studio att i september 1965 i eit forsøk på å spele inn albumet for tredje gongen. Gitarsoloane vart alle spelte av Bloomfield, og Bishop vart flytta til rytmegitar. Klaverspelaren Mark Naftalin vart henta inn for innspelingane i september og vart spurt om han ville bli med i bandet permanent, som gjorde bandet til eit seksmannsband.

Albumet består både av originale songar og songar i den elektriske Chicago blues-stilen. Det er eit av dei første bluesalbuma som vart spelte inn i Amerika med ein kvit songar, nokre få år etter den britiske bluesrørsla, der kvite musikarar og songarar hadde spelt blues sidan slutten av 1950-åra. Den 29. oktober 2001 vart albumet gjeve ut på ny av Bob Irwin på Sundazed Studios i lag med *[[East-West av The Butterfield Blues Band|East-West]]*. I Europa kom denne utgåva ut på Rhino WEA UK.

## Innhald

## Medverkande
* Paul Butterfield – solovokal (alle utanom 4, 5, 7), munnspel
* Mike Bloomfield – gitar
* Elvin Bishop – gitar
* Mark Naftalin – orgel (3, 4, 7-10)
* Jerome Arnold – bass
* Sam Lay – trommer, solovokal (5)

## Salslister

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:The Paul Butterfield Blues Band (album)|The Paul Butterfield Blues Band (album)]]» frå ,  den 22. august 2018.* 
*** oppgav desse kjeldene:*
Maurren Maggi

**Maurren Higa Maggi** () er ein brasiliansk tidlegare friidrettsutøvar frå São Carlos som i 2008 vart olympisk meister i lengdehopp.

## Aktiv
Maggi sette personleg rekord med 7,26 meter i Bogotá sommaren 1999, eit rekordhopp som vart ståande som hennar lengste. To månader etter vart ho nummer åtte i lengdetevlinga under verdsmeisterskapen i Sevilla i 1999, før ho to år seinare vart ho nummer sju i Edmonton. I mars 2003 tok Maggi bronsen i lengde ved innandørs-VM i Birmingham. Tre månader seinare vart ho hekta i ei dopingprøve som viste bruk av eit anabolt steroid, noko som førte til at ho vart stengd ute frå friidrett i to år.

I 2006 vann Maggi lengdehopp i den søramerikanske meisterskapen, året etter kom ho på sjetteplassen i  øvinga ved VM i Osaka. Tidleg våren 2008 tok ho sølv i innandørs-VM, bakom Naide Gomes. I OL-finalen 22. august 2008 i Beijing smelte Maggi til med 7,04 meter i den fyrste omgangen, eit hopp ingen makta overgå, sjølv om Tatjana Lebedeva var svært nær med sine 7,03 m, den same Lebedeva som åtte år seinare fekk annullert sølvmedaljen. Maggi vann lengdehopp under panamerika-leikane 2011 i Guadalajara.

Maggi var også ein framifrå hekkeløpar og tresteghoppar, øvingar der ho som best presterte 12,71 sekundar og 14,53 meter.

### Doping
Maggi vart dopingdømd sommaren 2003 og fekk ikkje delta i Friidretts-VM 2003 og Sommar-OL 2004.

### Medaljar og plasseringar i internasjonale meisterskap
*VM 1999 i Sevilla: Nr 8 i lengdehopp – 6,68 m
*OL 2000 i Sydney: Utslått i kvalifiseringa (6,35  m=nr 28)
*VM 2001 i Edmonton: Nr 7 i lengdehopp – 6,73 m
*VM 2007 i Osaka: Nr 6 i lengdehopp – 6,80 m
*OL 2008 i Beijing:  Gullmedalje i lengdehopp – 7,04 m
*VM 2009 i Berlin: Nr 7 i lengdehopp – 6,68 m
*VM 2011 i Daegu: Nr 10 i lengdehopp – 6,17 m

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:de:Maurren Higa Maggi|Maurren Higa Maggi]]» frå ,  den 22. august 2018.*
Billy Davenport

**Billy Davenport** () var ein amerikansk trommeslagar som var mest kjend for arbeidet sitt med bluesmusikarar som Willie Dixon, Muddy Waters, Howlin' Wolf, Otis Rush og Paul Butterfield. Han spelte på Butterfield-albumet *[[East-West av The Butterfield Blues Band|East-West]]*, og trekte seg så heilt attende frå musikkindustrien fram til 1972, og igjen frå 1974 til 1981.

Han vart posthumt innlemma i Rock and Roll Hall of Fame i 2015 som eit tidleg medlem av The Butterfield Band.

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Billy Davenport|Billy Davenport]]» frå ,  den 22. august 2018.* 
*** oppgav desse kjeldene:*
Liu Yandong

**Liu Yandong**  () er ein kinesisk kommunistisk politikar. Ho blei medlem av politbyrået for det kinesiske kommunistpartiet i 2007 og gjenvald i 2012. I 2008 blei ho også medlem av regjeringa, som statsråd. 

Liu Yandong vart føddi Nantong i provinsen Jiangsu i den dåverande Republikken Kina. Far hennar, Liu Ruilong, var med på å grunnleggja den 14. raude armeen, ein tidleg kommunistisk militsstyrke. Han blei seinare kinesisk jordbruksminister.

Liu blei medlem i kommunispartiet då ho var 19.

Ho studerte ved det prestisjerike Tsinghua-universitetet i Beijing gjennom Kulturrevolusjonen, og gjekk ut i 1970 med ein grad i kjemi. Deretter arbeidde ho ved ein kjemisk fabrikk i  Tangshan i Nordaust-Kina. I 1980 blei ho overført til Beijing, der ho arbeidde for kommunistpartiet, og i 1981 blei ho utnemnd til visesekretær for partiet i Chaoyang-distriktet der. I 1982 byrja ho arbeida i Kinas kommunistiske ungdomsliga, der kollegaer var Wang Zhaoguo, Hu Jintao og Song Defu. I løpet av 1980-åra blei ho gift med Yang Yuanxing, og paret fekk ei dotter.

I mars 1991 blei ho generalsekretær for Den sentrale avdelinga for eningsfronten i partiet. Medan ho arbeidde tokho master- og doktorgrad ved Renminuniversitetet og Jilinuniversitetet.

I mars 2002 blei ho vald til viseformann for Det kinesiske folks politisk konsultative konferanse. 
I november 2007 blei Liu medlem av politbyrået, som einaste kvinne av 25 medlemmer. I 2008 blei ho vald inn i det kinesiske statsrådet. 
I 2012 blei ho gjenvald til politbyrået, og nokre månader seinareblei ho vald til viseministerpresident av andre rang med ansvar for utdanning, helse og idrett.

## Kjelder


**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Liu Yandong|Liu Yandong]]» frå ,  den 22. august 2018.*  
 
## Bakgrunnsstoff
*Liu Yandong ved nettstaden til det kinesiske statsrådet
* China Vitae: Liu Yandong
Kotsjenovo

**Kotsjenovo** eller Kotsjenjovo er ein garnisonslandsby vest for Novosibirsk i  Novosibirsk oblast. 

## Kjelder

## Bakgrunnsstoff

*
Phillip Wilson

**Phillip Wilson** () var ein USA-amerikansk jazztrommeslagar. Han var med å starte opp Art Ensemble of Chicago og var medlem av Paul Butterfield Blues Band, som han kom med i 1967. Han spelte inn tre album med gruppa. 

Seinare skipa Wilson, i lag med Gene Dinwiddie og Buzz Feiten, som òg hadde vore medlem av Butterfield Blues Band, jazzrockbandet Full Moon tidleg i 1970-åra. Han spelte òg inn musikk med The Last Poets, Olu Dara, David Murray, Anthony Braxton og Lester Bowie. 

Wilson var framleis aktiv musikar då han vart myrda i New York City den 25. mars 1992 av Marvin Slater. Slater vart dømd i 1997 til 33 år i fengsel.

## Diskografi

### Som leiar
*1978: *Fruits* - Live at the Northsea-Festival in Den Haag, 14. juli 1978, med Leo Smith og Johnny Dyani.
*1978: *[[Duet av Lester Bowie og Phillip Wilson|Duet]]* (Improvising Artists, med Bowie)
*1978: *Live at Moers Festival*
*1979: *Esoteric* (Hat Hut)

### Som gruppemedlem
*1972: 'Full Moon' (album & namn), med Buzz Feiten (gitar), Neil Larsen (klaverinstrument), Freddie Beckmeier (bass) og Gene Dinwiddie (tenorsaksofon). Andre musikarar som medverka på albumet var Randy Brecker, Airto Moreira, Ray Barretto, Dave Holland og songarane Robin Clark og Tasha Thomas.
*1985: *[[Down by Law av Deadline|Down by Law]]* av Deadline.

## Som gjestemusikar
**Med [[Lester Bowie]]**
**[[African Children]]* (Horo, 1978)
**[[I Only Have Eyes for You av Lester Bowie|I Only Have Eyes for You]]* (ECM, 1985)
**[[Avant Pop av Lester Bowie|Avant Pop]]* (ECM, 1986)
**[[Twilight Dreams]]* (Venture, 1987)
**[[The Organizer av Lester Bowie|The Organizer]]* (DIW, 1991)
**[[Funky T. Cool T.]]* (DIW, 1991)
**Med [[Anthony Braxton]]**
**[[Town Hall 1972]]* (Trio, 1972)
**[[Creative Orchestra Music 1976]]* (Arista, 1976)
**Med [[Paul Butterfield]]**
**[[The Resurrection of Pigboy Crabshaw]]* (1967)
**[[In My Own Dream]]*  (1968)
**[[Keep on Moving av The Butterfield Blues Band|Keep on Moving]]* (1969)
***'  (1970)
**Med Julius Hemphill**
*''[[Dogon A. D.]]'' (Freedom, 1972)
*''[[Coon Bid'ness]]'' (Freedom, 1975)
**Med Sam Lazar**
*''[[Playback av Sam Lazar|Playback]]''  (Argo, 1962)
**Med Roscoe Mitchell**
*''[[Old/Quartet]]'' (Nessa, 1967)
**Med David Murray*'
**Low Class Conspiracy* (Adelphi, 1976)
**Flowers for Albert: The Complete Concert* (India Navigation, 1975)
**Live at the Lower Manhattan Ocean Club* (India Navigation, 1977)

==Kjelder==
<div class="references-small">
**Denne artikkelen bygger på «Phillip Wilson» frå ,  den 22. august 2018.* 
*** oppgav desse kjeldene:''


## Bakgrunnsstoff
*Discogs
The Resurrection of Pigboy Crabshaw

***The Resurrection of Pigboy Crabshaw*** er det tredje studioalbumet til The Butterfield Blues Band. Namnet syner til Elvin Bishop, som byta frå rytmegitar til sologitar etter Mike Bloomfield slutta for å skipe Electric Flag. Albumet markerte ei lett, musikalsk retningsendring mot R&B og var den første Butterfield-innspelinga med ei blåserekkje, inkludert altsaksofonisten David Sanborn.

## Innhald

## Medverkande
* Paul Butterfield – vokal, munnspel
* Elvin Bishop – gitar 
* Mark Naftalin – klaverinstrument
* Bugsy Maugh – bass, vokal på «Driving Wheel»
* Phil Wilson – trommer
* Gene Dinwiddie – tenorsaksofon
* David Sanborn – altsaksofon
* Keith Johnson – trompet

## Salslister
Billboard (Nord-Amerika)

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:The Resurrection of Pigboy Crabshaw|The Resurrection of Pigboy Crabshaw]]» frå ,  den 22. august 2018.* 
*** oppgav desse kjeldene:*
Project Pluto

**Project Pluto** eller **Pluto-prosjektet** var eit militærstatleg program i USA som skulle utvikla eit atomdrive kryssarmissil på 1960-talet. To eksperimentelle ramjet-motorar vart testa av Energidepartementet i USA på Nevada Test Site i 1961 og 1964.

## Referansar


**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Project Pluto|Project Pluto]]» frå ,  den 23. august 2018.*  
 
## Bakgrunnsstoff

* Air and Space magazine article
* Directory of U.S. Military Rockets and Missiles
* Vought SLAM pages
* Missile from Hell article
Gene Dinwiddie

**Gene Dinwiddie** () var ein amerikansk bluessaksofonist, som er mest kjend som medlem av Butterfield Blues Band.

Dinwiddie hadde spelt sidan 1950-åra innan både jazz og blues før han i 1967 vart med i blåserekkja i Butterfield Blues Band. Her vart han verande til gruppa vart oppløyst i 1971, før han vart medlem i ein avleggjarane, Full Moon. 

Det var òg i 1960-åra at han var medlem av James Cotton Blues Band og i 1970-åra arbeidde han som studiomusikar, mellom andre for B.B. King, Paul Butterfield, Gregg Allman, Melissa Manchester og Jackie Lomax.

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Gene Dinwiddie|Gene Dinwiddie]]» frå ,  den 22. august 2018.* 
*** oppgav desse kjeldene:*


## Bakgrunnsstoff
*Gene Dinwiddie på Allmusic
*
In My Own Dream

***In My Own Dream*** er det fjerde studioalbumet til The Butterfield Blues Band, gjeve ut i 1968. Det fortsette trenden frå det førre albumet, *[[The Resurrection of Pigboy Crabshaw]]*, i retning av ein meir soul-prega stil, som vert understreka av den førsteklasses blåserekkja (med ein ung David Sanborn). Albumet vart ikkje like godt motteke av kritikarane eller fansen som dei førre albuma. 

Tittelsporet innheld ein lang solo av Sanborn. Philip Wilson spelar trommer på albumet. Albumet inneheld tre songar skrivne av bassisten Bugsy Maugh, og på to av dei syng han sjølv solo. Albumet er òg det siste Butterfield-albumet med dei originale medlemmane Mark Naftalin og Elvin Bishop, som begge gav seg ut på solokarrierer med varierande suksess. 

## Innhald

## Medverkande
* Paul Butterfield – vokal, munnspel, gitar («In My Own Dream»)
* Elvin Bishop – gitar, vokal («Drunk Again»)
* Mark Naftalin (omtalt som «Naffy Markham») – klaverinstrument
* Bugsy Maugh – bass, vokal («Mine To Love», «Morning Blues» og «Get Yourself Together») 
* Phil Wilson – trommer, conga 
* Gene Dinwiddie - tenorsaksofon, fløyte, tamburin, mandolin («In My Own Dream»)
* David Sanborn - sopransaksofon, altsaksofon, barytonsaksofon
* Keith Johnson - trompet, piano («Drunk Again»)
* Al Kooper - orgel («Drunk Again» og «Just To Be With You»)
* «The Icebag Four» (Bugsy Maugh, Gene Dinwiddie, Phil Wilson, John Court) - korvokal

## Salslister
Billboard (Nord-Amerika)

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:In My Own Dream|In My Own Dream]]» frå ,  den 22. august 2018.* 
*** oppgav desse kjeldene:*
Keep on Moving av The Butterfield Blues Band

***Keep on Moving*** er det femte studioalbumet til The Butterfield Blues Band, gjeve ut i 1969. Det fortsette i same R&B/soul-stilen som dei to førre albuma. *Keep On Moving* nådde 102. plassen på Billboard Top LPs-lista.

## Innhald

## Medverkande
* Paul Butterfield - munnspel, vokal, fløyte på 1
* Fred Beckmeier - bass på 8 og 11
* Gene Dinwiddie - gitar, klaverinstrument, tenorsaksofon, fløyte, vokal på 1, korvokal
* Howard «Buzz» Feiten - orgel, gitar, valthorn på 1, vokal på 9 og 11, korvokal
* Ted Harris - piano
* Rod Hicks - bass, cello, vokal på 11, korvokal
* Keith Johnson - trompet
* Trevor Lawrence - barytonsaksofon
* Steve Madaio - trompet
* Jerry Ragovoy - piano på 8
* David Sanborn - altsaksofon
* Phillip Wilson - trommer, vokal på 1, korvokal

## Salslister
Billboard (Nord-Amerika)

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Keep on Moving (The Butterfield Blues Band album)|Keep on Moving (The Butterfield Blues Band album)]]» frå ,  den 22. august 2018.* 
*** oppgav desse kjeldene:*