open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Félicien Rops

**Félicien Rops** () var ein målar frå Namur i Belgia. Han er særleg kjend for sine framifrå, erotiske raderingar og sitt nære samband med litteratur- og kunstrørslene symbolisme og dekadanse, to kulturretningar som sette sitt preg på dei siste tiåra av 1800-talet.

## Liv og gjerning
Rops byrja tidleg å lage karikaturteikningar. Han studerte fyrst ved jesuitt-colleget i heimbyen Namur, der han vart utvist. Seinare studerte han kunst ved *Athénée* i same byen. Faren døydde 1849 og farbroren Alphonse tok då ansvar for den unge Félicien. År 1851 skreiv han seg inn på det frie universitetet i Brussel, for å studere filosofi og jus. Ved universitetet teikna han for ulike studentblad, og grunnla i 1856 eit tidsskrift for debatt om kunst og litteratur, i lag med Charles de Coster.

Rops var ein overbevist forkjempar for den frie kunsten, og var i 1868 med på danninga av Société libre des beaux-arts. I det selskapet deltok han, saman med mellom andre Louis Artan, Theodore Baron og Constantin Meunier, under den såkalla belgiske realismen sitt høgdepunkt.

Rops byrja tidleg å reise til Paris, der han budde fleire månader om året. Han interesserte seg mykje for raderingsteknikken, som han småningom fullkome lærde seg. Mellom 1854 og 1871 vart publisert 34 verk illustrerte av Rops, der i mellom Charles Baudelaire sitt berømte *Les Fleurs du Mal*, men også verk av Stéphane Mallarmé og Paul Verlaine. Sidan byrja han å reise rundt i Europa og USA for å gjere kunsten sin vidare kjend. 55 år gammal byrja han å arbeide med venen Rassenfosse, dei to fann i fellesskap opp ein mjuk lakk-type som dei kalla for ropsenfosse.

Rops stod i kontakt med mange av dei fremste litterære namna i samtida, folk som Théophile Gautier, Alfred de Musset, Stéphane Mallarmé, Jules d’Aurevilly og Joséphin Péladan. Han høyrde til i det dekadente «fin-de-siècle»-miljøet med sin undertrykte erotikk, og fascinasjon for det vonde og det forbodne; ein finn til dømes spor av satanisme i kunsten hans.

Dei fleste av Rops sine oljemåleri kan klassifiserast som realistiske. Han laga landskapsmåleri av høg kvalitet, men det er teikningane, litografia og raderingane hans som best gjev uttrykk for hans særeigne evner. I desse kunstformene skapte han det typisk «ropsiske» nakenbiletet, som mange hevda var lett foredla pornografi, men som også kan oppfattast som ei demaskering av hykleriet i det kringverande samfunnet, med sin dulde attrå. Samtidig finst det ei skarp psykologisk innsikt i verka; Sigmund Freud priste framstillinga av Antonius si freisting og fann den absolutt korrekt i psykoanalytiske termar. Kvinnegestaltane til Rops er forførarande, sterkt erotiske og tvitydige; både madonnaa og hora skimtar ein i uttrykket, ei på mange vis klar spegling av den moralske stemninga på 1800-talet.

Ettertida er delt i synet på Rops. Det er ikkje uvanleg å finne han redusert til dei useriøse kunstnarane sitt selskap. Men ingen er i tvil om hans framifrå tekniske dugleik.

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:sv:Félicien Rops|Félicien Rops]]» frå ,  den 8. mars 2014.*
Dikka Møller

**Dikka Møller** () var ein norsk pasifist og aktivist. Ho var ein pioner innan den kvinnelege fredsrørsla i Noreg frå 1890-åra da arbeidet kom i organiserte former.

## Familie

Dikka Møller var dotter av grosserar Peter Martin Anker (1801–1863) og Cathrine (Thrine) Olava Nicoline Gløersen (1814–1902). Ho vart fødd på Rød herregard i Halden og høyrde til slekta Anker. Ho var syster av skulemannen Herman Anker (1839–1896) og industrimannen Christian August Anker (1840–1912). 

Ho gifta seg med Edvard Johannes Møller til Thorsø i Fredrikstad i 1857. Dei blei foreldre til Kai Møller, som gifta seg med kvinnesakskvinna Katti Anker Møller.

## Fredsarbeid
I familien til Dikka Møller var ein levande oppteken av samfunnsspørsmål og politikk og ho sjølv var oppteken av rettane til kvinner, grundtvigianismen og især fredsarbeid. Ho hadde nær kontakt med Bjørnstjerne Bjørnson som ofte vitja ho.

I 1894 var ho med på å gje ut *[[Det Norske Fredsblad]]* i samarbeid med Bernhard Hanssen, Bjørnstjerne Bjørnson, Arne Garborg og Fredrik Bajer.

Seinare stifta ho Kvindernes Fredsforening. Ho var formann i Norges Fredsforening, som var stifta i 1885, i perioden 1898–1900. 

## Kjelder

## Bakgrunnsstoff

*
Petrel-basen

**Petrel-basen** er ein argentinsk forskingsstasjon i Antarktis på Dundee Island i Joinville-øyane.

Han vart permanent opna 22. februar 1967, men har vore i bruk som mellombels base sidan 30. november 1961.

## Sjå òg
* Argentinsk Antarktis

## Bakgrunnsstoff
* Marambio Foundation
Palmer-stasjonen

**Palmer-stasjonen** på Île Anvers er den einaste forskingsstasjonen til USA i Antarktis som ligg nord for Den antarktiske polarsirkelen. Han vart først bygd ferdig i 1968. Stasjonen vert driven av United States Antarctic Program (USAP).

## Skildring

Stasjon er kalla opp etter Nathaniel B. Palmer, som vert rekna som den første amerikanarane til å sjå Antarktis. Palmer-stasjonen kan huse opp til 46 personar. Om sommaren er det normalt kring 40 personar på stasjonen. Palmer-stasjonen er i drift året rundt, men berre 15-20 personar er her om vinteren for vedlikehald. 

Den noverande stasjonen er den andre Palmer-stasjonen. «Gamle Palmer» låg kring 1,5 km mot nordvest, nær basen til British Antarctic Survey «Base N», bygd i midten av 50-åra. Denne staden ligg på det som i dag vert kalla Amsler Island. Gamle Palmer vart bygd kring 1965, og tente som base for dei som bygde «nye» Palmer, som opna i 1968. Gamle Palmer vart nytta som naudstasjon om noko skulle skje med den nye stasjonen. Gamle Palmer vart riven ned og rydda opp av National Science Foundation i 1990-åra.

## Forsking

Mesteparten av forskinga ved Palmer-stasjonen dreiar seg om marinbiologi. Stasjonen husar eit årleg overvakingsustyr for eit globaltseismisk, atmosfærisk og UV-overvakingsnettverk, i tillegg til heliofysikk. Det står òg ein radiomottakar på Palmer som fangar opp lynnedslag på den vestlege halvkula.

Anna forsking vert gjort frå forskingsfartøyet (R/V) «Laurence M. Gould». Denne forskinga dekkjer fysisk oseanografi, maringeologi og marinbiologi. Skipet fraktar òg feltgrupper til forskjellige stader kring Den antarktiske halvøya for å studere glasiologi, geologi og paleontologi.

## På film
Den japanske filmen *[[Fukkatsu no hi]]* (*Virus*) frå 1981 går føre seg kring Palmer-stasjonen der dei siste overlevande etter eit dødleg virus samlar seg. I filmen spelar George Kennedy admiral Conway, øvstkommanderande på stasjonen, medan Glenn Ford er presidenten av USA. 

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Palmer-stasjonen|Palmer-stasjonen]]» frå ,  den 8. mars 2014.* 
*** oppgav desse kjeldene:*


## Bakgrunnsstoff
* Uoffisielt nettsted
* Palmer Station National Science Foundation
* Long term ecological research on Palmer Station  National Science Foundation
* NSF Ultraviolet (UV) Monitoring Network with picture  National Science Foundation
* Stanford Very Low Frequency Research at Palmer Station
Atto Melani

**Atto Melani** () var ein kjend italiensk kastratsongar som også verka som diplomat og spion.
## Liv

Melani var fødd i Pistoia i Toscana som den tredje av sju søner av ein klokkeringar. Som ung blei han kastrert for å kunne bli kastratsongar. Det same skjedde med tre av brørne og to av syskenbarna hans. Brørne Alessandro Melani og Jacopo Melani blei også betydelege komponistar.

Adelsmannen Mattias De' Medici blei mesen for Melani, og sende han til Roma for å studera under Luigi Rossi og kastratsongaren Pasqualino. Talentet hans førte han til det franske hoffet i Paris, der han blei knytt til «den grå eminensen» kardinal Mazarin som spion og diplomat. Kardinalen sende han på fleire oppdrag rundtom i Europa, og Melani blei etterkvart fransk borgar og kammerjunker ved det franske hoffet.

Atto Melani hadde ein mykje omtykt rolle som Orfevs i operaen *Orfeo* av Rossi, som hadde premiere i Firenze i 1647. I 1652 opptredde han i Modena med *La Gara delle stagioni* av Crivelli. Han spelte også i ballettar av den franske komponisten Lully, som *L'Amour malade* frå 1657, der han spelte «l'Amour» (kjærleiken). Saman med ein broren Francesco Maria, som også var kastrat, framførte han Cavalli sin opera *Xerse* både i Venezia og seinare i Paris.

Etter at Mazarin døydde i 1661 fekk Melani politiske problem, særleg ved arrestasjonen av Nicolas Fouquet, som hadde kopiar av brev Melani hadde gjeve han. Som følgje av dette dømde kong Ludvig XIV han til eksil, og Melani levde dei neste 15 åra i Roma. Der arbeidde han for kardinal Giulio Rospigliosi, som var frå fødebyen hans Pistoia, og seinare blei utnemnd til pave Klemens IX. Melani heldt også kontakten med Maria Mancini, ei niese av Mazarin, gjennom ei brevveksling som varte i over 40 år.

Ludvig XIV var særs nøgd med utnemninga av pave Klemens IX, og opphevde eksilet til Melani. Songaren blei gjeven ein ærestittel og ei årleg løn. Han fortsette si diplomatiske verksemd mellom italienske og tyske statar, rådgav den franske kongen og skreiv fleire bøker.
Melani hadde sin siste opptreden ved Palazzo Colonna i 1668. Han døydde 88 år gammal i Paris, og etterlét seg fleire flotte bygningar, lagerhus og ei stor boksamling.

## I kulturen
Melani er blitt skildra i ein serie romanar av Rita Monaldi og Francesco Sorti: *Imprimatur*, *Secretum* og *Veritas* . Forfattarane gav ut ein del dokument skrivne av Melani, mellom anna eit brev til Ludvig XIV.

## Bakgrunnsstoff
* .

## Kjelder

*Atto MELANI - 1626 – 1714, quellusignolo.fr
*Collegium Musicum, Volume 14

**Denne artikkelen bygger på «[[:de:Atto Melani|Atto Melani]]» frå , og «[[:en:|Atto Melani]]» frå  den 9. mars 2014.*
Marianne Dahlmo

**Marianne Dahlmo** () er ein norsk tidlegare langrennsløpar frå Bodø. Ho vann fire renn i verdscupen i langrenn i tida 1986-89, og enda på andreplassen i verdscupen 1986 og på tredjeplassen sesongen etter. Dahlmo, som var medlem av Bodø & Omegn IF, vart dobbel noregsmeister i 1986 og fekk tre stafettmedaljar med Noreg i åra 1987-89. Ho var ein av dei første kvinnelege langrennarane som meistra skøyteteknikken.

## Aktiv
Dahlmo debuterte i verdscupen i Davos 18. desember 1984. Ho fekk sin fyrste pallplass då i byrjinga av mars 1985 vart nummer tre på ein 5 kilometer i Lahti. Sin fyrste siger i eit verdscuprenn tok ho på 20 km i Oberstdorf 15. februar 1986. Kvar av dei neste tre sesongane vann ho eit renn verdscupen, den fjerde og siste sigeren kom på 10 km i Klingenthal den 10. januar 1989. Både i 1986- og 1987-sesongen kjempa ho om å vinne verdscupen for kvinner, men vart nummer to i 1986 og tre året etter, begge gongane var det finske Marjo Matikainen som sikra seg FIS-pokalen.

Dahlmo deltok i alle fire verdsmeisterskapane på ski i perioiden 1987 til -93. Hennar beste individuelle plasseringar var to femteplassar, fyrst på 10 km i 1987 og så 5 km i 1991. Både i VM 1987 og OL 1988 gjekk ho for Noregs to sølvlag i 4 x 5 km stafett, medan ho i 1989 fekk ein bronsemedalje på stafetten under ski-VM i Lahti.

I 1986 vart Dahlmo norsk meister både på 5 km og 20 km. Dei neste fire åra, 1987-90, sikra ho seg fire NM-sølv og like mange NM-bronsar.

Ho la opp etter 1994-sesongen.

### Medaljar og besteplasseringar i internasjonale meisterskap
* Ski-VM 1987 i Oberstdorf: Sølvmedalje på stafetten, nr 5 på 10 km
* Vinter-OL 1988 i Calgary: Sølvmedalje på stafetten, nr 8 på 20 km
* Ski-VM 1989 i Lahti: Nr 6 både på 10 km og på 30 km, bronsemedalje på stafetten
* Ski-VM 1991 i Val di Fiemme: Nr 5 på 5 km
* Ski-VM 1993 i Falun: Nr 19 på 5 km

### Medaljar og besteplasseringar i noregsmeisterskap
*Ski-NM 1986: Gullmedalje både på 5 km og 20 km på Vang
*Ski-NM 1987: Sølvmedalje både på 5 og 10 km i Steinkjer
*Ski-NM 1988: Sølvmedalje på 20 km, bronse på 5 km på Vang
*Ski-NM 1989: Sølv på 10, bronse på 5 km og 20 km på Geilo
*Ski-NM 1990: Bronsemedalje på 30 km på Gjøvik
*Ski-NM 1991: Nr 7 på 30 km i Bodø
*Ski-NM 1992:
*Ski-NM 1993: Nr 4 på 15 km på Lillehammer
*Ski-NM 1994: Nr 9 på 30 km på Koppang

## Kjelder
**Sportsboken*, aktuelle årgangar

## Bakgrunnsstoff
*
Teniente Luis Carvajal Villaroel-basen

**Teniente Luis Carvajal Villaroel-basen**, tidlegare Station T,  er ein base oppretta av Falkland Islands Dependencies Survey (FIDS) i 1961.

Han vart oppretta på sørvesttuppen av Adelaide Island i staden for Rothera Point sidan han hadde betre snøtilhøve som flylandingsplass og ikkje så mykje is til hinder for skip. Basen vart sett opp for å utføre landmålingsarbeid i området, glasiologi, geologi og meteorologi. Basen var i kontinuerleg drift av BAS mellom 3. februar 1961 til 1. mars 1977. Han vart lukka då landingsplassen vart dårleg og operasjonane vart flytta til Rothera-stasjonen (Station R).

Den opphavlege bygningen vart kalla Stephenson House etter A. Stephenson, som var landmålar under British Graham Land Expedition (BGLE) 1934-37. Ei anna hytte vart kalla Rymill House etter John Riddoch Rymill, leiaren for BGLE, som vart reist i mars 1962. Ei anna hytte kalla Hampton House etter W.E. Hampton, som var nestleiar og sjefspilot under BGLE, vart reist den 1. januar 1963. Dette var tidlegare ein garasje ved Fossil Bluff (Station KG). Ein plastisk bygning vart reist den 3. mars 1967. 

Basen vart overført til Chile 14. august 1984 og fekk namnet Teniente Luis Carvajal Villaroel-basen (Teniente Carvajal). Chile har nytta stasjonen om sommaren sidan den gong. Dei siste åra har landingsbanen vorte enno dårlegare og ein chilensk flymekanikar mista på grunn av dette livet då han fall ned i ein bresprekk. Sidan den gong har det chilenske luftforsvaret lagt ned operasjonane ved Carvajal. Den chilenske marinen vitjar framleis basen om sommaren og sørgjer for at han er i god stand. 

I løpet av vinteren vitjar besetninga på Rothera-stasjonen ofte dei tomme bygningane ved Cravajal under BAS «Winter Training Trips».

## Sjå òg
*Región de Magallanes y de Antártica Chilena
*Britisk Antarktis

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Teniente Luis Carvajal Villaroel-basen|Teniente Luis Carvajal Villaroel-basen]]» frå ,  den 9. mars 2014.* 
*** oppgav desse kjeldene:*


## Bakgrunnsstoff
* BAS si nettside om basen
* Instituto Antàrtico Chileno 
* COMNAP
Vernadskij-stasjonen

**Vernadskij-stasjonen** (ukrainsk Академік Вернадський; *Akademik Vernadskyj*) er ein ukrainsk forskingsstasjon ved Marina Point på IÎles Galindez i Argentine Islands i Antarktis.

## Historie
### Storbritannia
Stasjonen vart oppretta av britiske Falkland Islands Dependencies Survey som Base F eller «Argentine Islands» på Winter Island i 1947. Hovudhytta, som vart bygd på same stad som ei tidlegare hytte under British Graham Land Expedition, vart namngjeven «Wordie House» etter sir James Wordie, eit medlem på Endurance-ekspedisjonen til Ernest Shackleton som vitja under bygginga.

Wordie House er restaurert og har status som historisk stad og monument nr. 62. Basen vart flytta til nærliggande IÎles Galindez i mai 1954 der hovudbygningen fekk namnet «Coronation House».

Basen fekk namnet **Faraday-stasjonen** i august 1977 til ære for den britiske forskaren Michael Faraday.

### Ukraina
Ukraina tok over drifta av basen i februar 1996 for den symbolske summen eitt pund. Kostnaden med å demontere basen utan å forstyrre miljøet ville bli for dyrt. Det ukrainske antarktissenteret heldt fram med å forske på meteorologi, atmosfærisk fysikk, geomagnetisme, ozon, seismologi, glasiologi, økologi, biologi og fysiologi.

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Vernadsky Research Base|Vernadsky Research Base]]» frå ,  den 9. mars 2014.* 
*** oppgav desse kjeldene:*

## Bakgrunnsstoff

*  Vernadsky-stasjonen si nettside
*  Offisiell nettstad for National Antarctic Scientific Center
* COMNAP
Sovetskaya i Antarktis

**Sovetskaya** var ein sovjetisk stasjon i Antarktis i Wilhelm II Land.
Han blei grunnlagd 16. februar 1958 og stengd 3. januar 1959.
## Sjå òg
*Sovetskajasjøen

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Sovetskaya (Antarctic Research Station)|Sovetskaya (Antarctic Research Station)]]» frå ,  den 9. mars 2014.* 
*** oppgav desse kjeldene:*
Byrd-stasjonen

**Byrd-stasjonen** var ein stasjon i Antarktis oppretta av USA under Det internasjonale geofysiske året av U.S. Navy under Operasjon Deep Freeze II i Vest-Antarktis. Eit tog av beltevogner kryssa isen frå Little America V seint i 1956 for å opprette stasjonen. Kolonnen vart leia av Merle Dawson og reisa gjekk over 1040&nbsp;km over uutforska terreng i Marie Byrd Land til ein stad som var vald ut på førehand. Stasjonen bestod av eit sett av fire prefabrikerte bygningar og vart reist på mindre enn ein månad. Han vart bestilt den 1. januar 1957. Den originale stasjonen («Old Byrd») varte kring fire år før han byrja å kollapse under snøen. Bygginga av ein ny undergrunnsstasjon i nærleiken byrja i 1960 og var i bruk til 1972. Stasjonen vart så omgjort til ein sommarleir fram til han vart forlaten i 2004-05.

John P. Turtle, ein polarlysforskar ved Byrd-stasjonen i 1962, gav namnet sitt til Turtle Peak.

National Science Foundation, som styrer U.S. Antarctic Program (USAP), hadde planar i juni 2009 om å bygge ein ny leir for å drive forskingsprosjekt i Vest-Antarktis, inkludert arbeid ved Pine Island-breen. Leiren, kring 1400 kilometer frå hovudanlegget til USAP, McMurdo-basen, skal kunne ta 50 personar og vil i hovudsak vere ein «oppstasa» bensinstasjon for luftturar i området. Ein annan leir nær Pine Island-breen, for eit prosjekt leia av NASA-forskaren Robert Bindschadler, er òg planlagt. Anlegget skal assistere helikopteroperasjonar til isbremmen.

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Byrd-stasjonen|Byrd-stasjonen]]» frå ,  den 9. mars 2014.* 
*** oppgav desse kjeldene:*

## Bakgrunnsstoff
*The Antarctic Sun (Nettavis for U.S. Antarctic Program)
* COMNAP
Slottsplassen

**Slottsplassen** i Oslo er den tilnærma trekanta, opne plassen framfor Det kongelege slottet. Plassen er avgrensa av fasaden på Slottet og av Slottsparken på dei andre sidene, og strekker seg som ein slags trekant ned til ein gangveg som går tvers gjennom Slottsparken mellom Wergelandsveien (i krysset med Holbergs gate) og Henrik Ibsens gate. Her går plassen over i Karl Johans gate.

Frå øvre parten av Slottsplassen går det ein køyreveg ned til Henrik Ibsens gate, og på sida av Slottet er det her er ein port inn til den inngjerda parten av Slottsparken som har namnet Dronningparken. På Slottsplassen, attmed denne porten til Dronningparken, står det ein statue i granitt av Dronning Maud, laga av Ada Madsen (1917- 2009), avduka av kong Olav V i 1959.

Vaktstova for den avdelinga av Hans Majestet Kongens Garde som har vakt ved Slottet ligg attmed Slottsplassen på nordsida, med inngangen mot plassen. Huset er bygd av tre i sveitserstil. Elles går det her gangvegar attmed slottet rett gjennom Slottsparken til Parkveien og diagonalt gjennom parken til krysset mellom Wergelandsveien og Parkveien, og til krysset mellom Uranienborgveien og Parkveien.

Slottsplassen ligg i helling frå Slottet nedetter mot Karl Johans gate, og er dekt med raud sand som i 2013 vart festa til den asfalterte flata med eit kunststoff for å hindre at regnskyll dreg sanden nedetter. På plassen er det bygd ein halvsirkelforma terrasse med balustrade ikring og ei brei trapp ned til arealet nedanfor. På denne terrassen, midt framfor Slottet, står ein ryttarstatue som syner kong Karl III Johan (1763-1844, regjerte frå 1818), som bilethoggaren Brynjulf Bergslien har utforma.

Namnet Slottsplassen skriv seg frå tida då arkitekt Hans Ditlev Franciscus von Linstow planla Slottet og plassen framfor det. Sjølv om namnet Slottsplassen har vore i vanleg bruk i alle åra deretter, vart ikkje namnet formelt vedteke før i 2012. Då vart adressa til Slottet endra frå å vere Henriks Ibsens gate 1 til å verte Slottsplassen 1 (postadressa er berre postnummeret: 0010 Oslo).

## Galleri

1991Slottet.jpg|Slottet og Slottsplassen.
Horse infront of royal palace oslo norway..jpg|Statuen på Slottsplassen som syner kong Karl Johan til hest.
Oslo, house near Royal Palace.JPG|Vaktstova attmed Slottsparken.


## Bakgrunnsstoff

* Oslo Kommune, byarkivet, Forslag til navnsetting av plass - gjer greie for avgrensinga av Slottsplassen og for namnsettinga.
* Om Slottsplassen på internettsidene til Det norske kongehuset.
* Omtale av statuane kring Slottet på internettsidene til Det norske kongehuset.
*
Sigmund Ruud

**Sigmund Ruud** () var ein norsk skirennar frå Kongsberg som vart verdsmeister i skihopping i 1929 og tok OL-sølv året i førevegen og VM-bronsen året etter. Frå 1930 til 1936 vann han 21 meisterskap i ulike skiøvingar i til saman sju land. Han «var den første nordmann satte spor efter seg i internasjonale slalåmrenn».

## Karriere
Saman med dei yngre brørne Birger og Asbjørn Ruud tok han del i det aktive skimiljøet i fødebyen Kongsberg. Sigmund Ruud utmerkte seg fyrste gongen i 1926 i Holmenkollen, der han delte fyrsteplassen med Erling Amundsen i juniorklassa i skihopping. To år seinare vann han sølvmedaljen i det spesielle hopprennet under vinter-OL 1928 i St. Moritz. Seinare same sesongen vann han Damenes pokal som beste skihoppar under noregsmeisterskapen på ski.

Høpgdepunktet for Ruud kom vinteren 1929, då han vart verdsmeister i skihopping i Zakopane. Året etter tok han si tredje internasjonale hoppmedalje på rad, ein bronsemedalje vunnen i ski-VM i Oslo. Same vinteren vart han bestemann i hopprennet under Holmenkollrenna, og vart tildelt Damenes pokal.

Frå 1930 til 1936 budde Ruud i Mellom-Europa, og deltok i fleire opne nasjonale meisterskap på ski. Allereie i 1929 vart han tsjekksik meister i hopp og kombinert, ein prestasjon han gjentok i 1930 og for hoppinga sin del også i 1931. I 1931 sette han verdsrekord med eit hopp på 81 meter i Davos, men vart nummer seks i VM på ski. To vintrar seinare forbetra han verdsrekorden til 83 meter i Villars.

Ruud reiste i 1933 til Romania og vart rumensk meister i kombinert. Også i 1934 deltok han i den rumenske meisterskapen og gjekk til topps i både nordisk kombinert, slalåm og utfor. Visstnok same vinteren vart han ungarsk meister i hopp og slalåm, medan han i 1935 vart fransk meister i utfor og ei kombinasjonsøving som omfatta fire skiøvingar.

Under vinter-OL 1936 i Garmisch-Partenkirchen deltok han for Noreg i den alpine kombinasjonen. Men han stilte einast opp i utforrennet, og fullførte dermed ikkje tevlinga.

### Idrettsleiar og motstandsmann
Ruud var i 1940 med på å skipe Idrettslaget Koll, og var formann for laget frå skipinga til 1944.

25. februar 1943 vart Ruud og broren Birger arrestert for å ha delteke i eit ulovleg skirenn, eit skirenn som vart arrangert som svar på den tyske okkupasjonsmakta si nazifisering av norsk idrett. Dei to brørne sat då i fangeleiren på Grini i Bærum.

Ruud vart tildelt Holmenkollmedaljen i 1949.

Han var busett i Oslo, der han i mange år dreiv ei sportsforretning i Kirkeveien som han åtte i lag med to av brørne.

## Kjelder

* Magnus Breili: *Sport i navn og tall*, 1971.
Russkaja-stasjonen

**Russkaja-stasjonen** var ein sovjetisk Antarktis-stasjonen på Ruppert Coast i Marie Byrd Land vest i Antarktis. Stasjonen vart føreslått i 1973 og godkjend i 1978. Bygginga byrja året etter og han vart opna 9. mars 1980. Han vart fråflytt i 1990.

Til å vere ved kysten av Antarktis vert vinden rekna som heller kraftig. Talet på dager med vindstyrke over 15 m/s i området kring stasjonen er 264, og på 136 av desse dagane er vindstyrken over 30 m/s. Middeltemperaturen i dei kaldaste månadane juli-august er -20 °C. I dei varmaste månadane desember-januar er -2 °C. Den lågaste temperaturen som er registrert her er -46,4 °C i 1985, og den høgaste er +7,4 °C i 1983. Årsmiddeltemperaturen er -12 °C og det årlege snøfallet er kring 2000 mm.

Stasjonen vart fråreist i byrjinga av 1990. I februar 2006 sa Valerij Lukin, sjefen for den russisk antarktisekspedisjonen (RAE), at det var planar om å opne dei nedlagde stasjonane Molodjozjnaja, Leningradskaja og Russkaja i 2007-2008.

## Sjå òg
*Stasjonar i Antarktis
*Den sovjetiske antarktisekspedisjonen

## Bakgrunnsstoff
* Den offisielle nettstaden til AARI 
* AARI om Russkaja-basen
* COMNAP
Den utilgjengelege polen-stasjonen

**Den utilgjengelege polen** (russisk Полюс недоступности) er ein no nedlagt sovjetisk stasjon i Antarktis, ved den sørlege utilgjengelege polen, som er staden i Antarktis som ligg lengst borte frå kysten, slik dette vart definert i 1958 då stasjon vart oppretta. Seinare har dette punktet blitt flytta i høve til nye definisjonar, men alle ligg relativt nær denne stasjonen. Det vart teke meteorologisk observasjonar frå 14. desember 1958 til 26. desember 1958. Den utilgjengelege polen har den lågaste årsmiddeltemperaturen i verda med -58,2 °C.

Stasjonen ligg 878&nbsp;km frå Sørpolen og tilnærma 600&nbsp;km frå Sovetskaja. Høgda er 3800 meter over havet. 18 mann nådde staden den 14. desemebr 1958 under Den tredje sovjetiske antarktisekspedisjonen. WMO-nummeret til vêrstasjonen er 89550.

Stasjonen hadde ei hytte for fire personar, ei radiohytte og ei elektrisk htyte. Desse bygningane var prefabrikkerte og vart transporterte på motorsledar. Like ved hytta vart det rydda ei landingsstripe for eit Li-2-fly som landa der 18. desember 1958. Utposten vart utstyrt med ein dieseldriven generator og ein radiosendar. Utstyr og personell vart levert av ein traktorkonvoi under Den tredje sovjetiske antarktisekspedisjonen. Den 26. desember vart utposten lagt på hylla. Fire forkarar vart frakta med fly og dei gjenverande 14 medlemmane vart frakta med traktorar. Stasjonen vart rekna som så langt unna andre stasjonar til at operasjonane vart rekna som trygge.

I dag står bygningane framleis på staden, markert av ei byste av Vladimir Lenin og verna som ein historisk stad. I 2007 var bygningen nesten heilt gravlagd av snø, og berre statuen (på toppen av bygningen) er synleg.

Den amerikanske ekspedisjonen som kryssa Dronning Maud Land nådde den utilgjengelege polen frå polstasjonen hausten 1965 og mannskapet vart flytt ut der frå av eit C130. Seinare på våren det året nådde eit nytt mannskap stasjonen med eit C130 for å ta observasjonar, fikse opp motorsledane og helde fram over Dronning Maud Land til slutten av sommaren ved den nye Plateau-stasjonen.

Team N2i nådde den utilgjengelege polen den 19. januar 2007, og oppdaga på ny statuen av Lenin.

## Sjå òg
* Den sovjetiske antarktisekspedisjonen

## Kjelder
Ada Madssen

**Ada Margrethe Madssen**, òg kjend som **Ada Madssen** () var ein norsk bilethoggar, utdanna hjå Statens Håndverks- og Kunstindustriskole under Per Krohg i åra 1935 til 1937, og  hjå Statens Kunstakademi under Wilhelm Rasmussen og Axel Revold i åra 1938 til 1940.

Ada Madsen er mest kjend for ein statue i granitt av dronning Maud som står på Slottsplassen i Oslo, attmed porten inn til Dronningparken, avduka av kong Olav V i 1959, statuen av Camilla Collett på Eidsvoll frå 1977, og monumentet over Harriet Backer og Agathe Backer-Grøndahl i Holmestrand frå 1982.

I oktober 2007 vart Ada Madsen utnemnd til riddar av 1. klasse av Den Kongelege Norske St. Olavs Ordenen.

## Bakgrunnsstoff
* Om statuane kring Slottet på internettsidene til Det norske kongehuset.
Fossil Bluff

**Fossil Bluff** er ein stasjon for British Antarctic Survey ved Fossil Bluff på Aleksanderøya i Antarktis. Hytta ligg midt mellom eit anlegg av bygningar. 

Fossil Bluff-hytta ligg ved foten av ein steinurdekt rygg oppom George VI Sound som skil den fjellendte Aleksanderøya frå Palmer Land. George VI-isen dekkjer sundet og gjer det mogeleg å reise frå nord til sør, utanom på seinsommaren då overflata av isbremmen vert overfløymd av smeltevatn. I vest og nordvest ligg Planet Heights, ei omfattande fjellkjede med ei høgd opp mot over 1500 m. Like i vest ligg Giza Peak.

Fossil Bluff er ein stasjon for bunkring av drivstoff for flya som vert operert frå Rothera-stasjonen om sommaren mellom oktober og mars. Det ligg ei 1200 meter lang landingsstripe av snø, markert av tønner, 1 km sør for stasjonen. 

De Havilland Canada DHC-6 Twin Otter-fly fraktar tønner med drivstoff frå Rothera til Fossil Bluff kvar sommar. Stasjonen ligg 90 minuttar med fly frå Rothera og vert mykje nytta som utgangspunkt for operasjonar djupare inn i Antarktis. Det neste «tradisjonelle» stoppet for Twin Otter-flya er Sky Blu, 85 minuttar unna.

Fossil Bluff husar fire personar. 

Basen har vore i bruk av og på sidan 20. februar 1961. Han var i drift vintrane 1961, 1962 og 1969-75, og kvar sommar sidan 1975. Dei første menneska som overvintra her i 1961 var Cliff Pearce og John Smith (meteorolog) og Brian Taylor (geolog) som utførte ei grundig og systematisk undersøking av den lokale geologien.

## Sjå òg
* Antarktiske feltleirar

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Fossil Bluff|Fossil Bluff]]» frå ,  den 9. mars 2014.* 
*** oppgav desse kjeldene:*


## Bakgrunnsstoff
*British Antarctic Survey - Fossil Bluff Web Page 
*BAS Online Palaeontology Collection
Sky Blu

**Sky Blu** er ein stasjon for British Antarctic Survey (BAS) sør i Palmer Land i Antarktis. Han ligg i eit område med stålis (særs hard og tett is utan luftbobler). Den harde isen gjer at det er mogeleg for fly med hjul (i motsetnad til ski eller meiar) å lande i området. 

Anlegget vert nytta til å lagre drivstofftønner og anna feltutstyr for vidare transport med Twin Otter-fly. Leiren er har eit mannskap på minst to, men vanlegvis tre folk, inkludert ein mekanikar. Besetninga et og søv i Melon-hytta, men det er og ein garasje og andre telt. 

## Historie
Han vart først funnen av BAS i 1993-94 og vart raskt eit viktig ledd i operasjoane lenger sør for BAS. Dette kjem hovudsakleg av at rullebanen av stålis gjer at fly med landingshjul kan lande her. BAS kan derfor fly Dash-7-flyet sitt frå Rothera-stasjonen direkte til Sky Blu. Dash-flyet kan føre mykje meir last enn Twin Otter-flyta som BAS tidlegare nytta.

Sky Blu vart fullt operativ i feltsesongen 1997-98, og har sidan vore mykje i bruk av BAS. Den gamle feltleiren ved Sky-Hi Nunataks vart kort tid etter nedlagt og vêrstasjon der vart til slutt fjerna i november 2004.

## Skildring
Stålisbanen vert preparert av besetninga i leiren ved hjelp av snøplogar og blesarar (som kunne fraktast med Dash 7-flyet. Når vinden er gunstig og tilhøva gode er rullebanen 1,2 km lang og 50 meter brei. Operasjonane vert ofte hindre av lettare vind som fører til at ein få knedjupe snøfonner på rullebanen slik at kontraste forsvinn. Rullebanen er merka med flagg og fargerike søppelposar. 

## Sjå òg
*Antarktiske feltleirar

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Sky Blu|Sky Blu]]» frå ,  den 9. mars 2014.*  
 

## Bakgrunnsstoff
*BAS Sky Blu Web Page
Progress-stasjonen

**Progress** (russisk Прогресс) er ein russisk (tidlegare sovjetiske) stasjon i Antarktis. Han ligg i den antarktiske oasen i Larsemannfjella ved kysten av Prydzbukta.

Stasjonen vart oppretta av den 33. sovjetiske antarktisekspedisjonen den 1. april 1988 og så flytta ein annan stad den 26. februar 1989  I 2000 vart arbeidet mellombels stoppa, men stasjonen vart opna på ny i 2003.

Ei landingsstripe ligg nær stasjonen. Frå 1998-2001 vart det gjennom ført arbeid for å overføre operasjonane til Progress frå Mirny-stasjonen og gjere denne til hovudstøttebasen for Vostok-stasjonen.

I 2004 byrja arbeidet med å gjere stasjonen til ein heilårsstasjon. Den 4. oktober 2008 braut det ut brann på byggeplassen og ein arbeidar mista livet, medan to andre vart alvorleg skadde. Den nye bygningen gjekk heilt tapt, i tillegg til at kommunikasjonen og vitskapleg utstyr ved stasjonen vart øydelagd.

## Sjå òg
*Stasjonar i Antarktis

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Progress Station|Progress Station]]» frå ,  den 9. mars 2014.* 
*** oppgav desse kjeldene:*


## Bakgrunnsstoff
* Offisielle nettsida til AARI 
* AARI om Progress-stasjonen 
* COMNAP
Komsomolskaja i Antarktis

**Komsomolskaja** var ein sovjetisk forskingsstasjon i Antarktis grunnla i 1957 aust i Antarktis ved 74°06' S 97°29' E (Dronning Maud Land). Han var ein heilårsstasjon til 1959, og vart så nytta som sommarstasjon fram til 1962, då han vart nedlagd. Han vert likevel framleis nytta som drivstoffstasjon for forsyningskaravanar frå Mirny-stasjonen til Vostok-stasjonen.

Stasjonen ligg 3500 meter over havet og 760&nbsp;km innover frå Mirny-stasjonen.

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Komsomolskaya (Antarctic research station)|Komsomolskaya (Antarctic research station)]]» frå ,  den 9. mars 2014.*
Mirny-stasjonen

**Mirny** (russisk Мирный, tyder *fredfull*) er ein russisk (tidlegare sovjetisk) forskingsstasjon i Antarktis, ved kysten av Davishavet i Australsk Antarktis. Han er kalla opp etter forskingsfartøyet «Mirny» med Mikhail Lazarev som kaptein under den første russisk antarktisekspedisjonen (leia av Fabian Gottlieb von Bellingshausen på «Vostok»).

Stasjonen opna 13. februar 1956 av Den første sovjetiske antarktisekspedisjonen. Han vart opphavleg nytta som hovudbase for Vostok-stasjonen som ligg 1400&nbsp;km frå kysten, men denne funksjonen er no flytta til Progress-stasjonen. Om sommaren er det opp mot 169 menneske her fordelt på 30 bygningar, og om vinteren kring 60 forskarar og teknikarar. Middeltemperaturen på staden er –11&nbsp;°C, og meir enn 200 dagar av året er vinden kraftigare enn 15&nbsp;m/s.

Hovudforskingsområda er glasiologi, seismologi, meteorologi, observasjonar av polarlys, kosmisk stråling og marinbiologi.

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Mirny Station|Mirny Station]]» frå ,  den 9. mars 2014.* 
*** oppgav desse kjeldene:*

## Bakgrunnsstoff
* AARI Mirny-stasjonen page
* Official wesite Arktisk og antarktisk forskingsinstitutt 
* COMNAP Antarktis Facilities 
* COMNAP Antarktis Facilities Map
Haug kyrkje

**Haug kyrkje** kan vise til:

* Haug kyrkje i Eiker &ndash; Øvre Eiker kommune i Buskerud
* Haug kyrkje på Ringerike &ndash; Ringerike kommune i Buskerud

## Sjå òg
* Hauge kyrkje &ndash; Lærdal kommune i Sogn og Fjordane
* Haugner kyrkje &ndash; Nordre Land kommune i Oppland
* Haugerud kyrkje &ndash; Oslo kommune
Adhan

**Adhān** (arabisk ), også uttalt **azan** og **ezan**, er bønekallet i islam. Det blir resitert av ein muezzin til dei fem føreskrivne tidebønene kvar dag. I nyare tid kan ein også bruka tekniske hjelpemiddel til adhan. 

## Ordsoge
Rota til ordet er *ʼḏn أَذَن*, som betyr 'tillate'. Ei anna avleiing av dette ordet er *udun*, som betyr 'øyre'.

## Framføring
Adhan blir resitert eller sunge av ein muezzin frå ein moské, tradisjonelt frå ein høg minaret. Under framføringa pleier muslimar repetera orda stille, bortsett frå når muezzinen ber dei skunda seg til bøn og velgjere (*ḥayya ʿala ṣ-ṣalāh* og *ḥayya ʿala l-falāḥ*). Då er det stille svaret *lā hawla wa lā quwata illā billāh* ('der er ingen makt eller styrke utanom frå Gud').

### Tekst
Teksten til adhan varierer noko mellom ulike tradisjonar.

**Sunni:** 

Linja «bøn er betre enn søvn» blir brukt ved morgonbøna.

**Sjia** 

## Moderne hjelpemiddel

I moderne tid kan muezzinen bruka mikrofon og høgtalarar som ofte er festa høgt i minareten. Bøneropet kan også kringkastast.

Muslimar kan også bruka klokker og appar som er innstilt til dei fem bønetidene der dei er. Tidene blir gjerne rekna ut automatisk om ein stiller inn dato, by og klokkeslett. 

## Bakgrunnsstoff

## Kjelder

* islam-torget.no 

----
**Denne artikkelen bygger på «[[:nb:Adhan|Adhan]]» frå , og «[[:sv:|Adhan]]» frå  den 10. mars 2014.*  

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Adhan|Adhan]]» frå ,  den 10. mars 2014.*
Marcus Henrik Florentz

**Marcus Henrik Florentz** () var ein norsk fut og stortingsrepresentant til omframstortinget i 1814. Han representerte Bratsbergs amt.

Florentz tok juridisk embetseksamen i København i 1800. Han vart først fogdbetjent, seinare tilsett som kopist i rentekammeret og vart futfullmektig i 1807. Han var fut i Øvre Telemark 1811–1836 og budde på Roeid i Kviteseid. Han var medlem av øvre Telemarkens matrikulkommision i 1819 og forlikskommisær.

Florentz var gift to gonger, første gong med Adelaide Kloumann, dotter av justisråd Kloumann. Han gifta seg andre gong i 1813 med Anna Dorothea Rye, dotter av oberstløytnant Mathias Andreas Rye og syster til Johan Henrik Rye og den kjende offiseren Olaf Rye.

## Kjelder
* Tallak Lindstøl: Stortinget og Statsraadet, 1814-1914. B. 1 D. 1 : Biografier A-K digital utgåve side 252
*
Eilev Hansen Tothammer

**Eilev Hansen Tothammer** () var ein norsk gardbrukar, skipper og stortingsmann frå Sokndal i Rogaland. Han representerte i 1814 Stavanger amt på det fyrste Stortinget. Han var grandonkel til Ole Gabriel Ueland.

Tothammer vart fødd som trilling på garden med same namn, seinhaustes i 1760. Den 7. desember det året vart han og dei to trillingbrørne Gabriel og Johannes døypte i dåverande Sokndal kyrkje. Eine trillingbroren, Gabriel, gjorde karriere i det militære og enda opp som oberstløytnant i Kristiansand, den andre trillingbroren, Johannes, var dverg og budde på garden Åmot i Sokndal.

Eilev Tothammer reiste tidleg til sjøs i fart på Nederlanda. Han tok styrmannseksamen i København og fekk i 1793 borgarskap i Bergen. I mange år var han førar av skuter, heimehøyrande i Bergen, som gjekk i langfart til både Vest-India og Ostindia. Ved minst eitt høve var han i New York. Folketeljinga 1801 viser at han då var heime på garden sin i Sokndal, også ufredsåra 1807-14 var han heime. Desse åra var han «ivrig chef for kystvernet».

Sommaren 1814 vart Tothammer vald til 2. representant frå Stavanger amt til det fyrste ordentlege Storting. Etter 1814 var han skipper på skip som storkjøpmannen Gabriel Kielland i Stavanger eigde. På ein tur frå Habana på Cuba braut virussjukdomen «den gule feber» ut om bord. Både Tothammar og mange av mannskapet vart smitta, men dei makta likevel å føre skuta heim til Stavanger. Gulfeber herja i Vest-India og USA i perioden 1819-22 og tok ei mengd liv.

Eilev Tothammer var gift med Berthe Vilhelmsdatter Bøe frå Slettebø ved Egersund. Han døydde heime på garden sin våren 1823. Den 17. mai 1904 reiste ungdomslaget i bygda ein tre meter høg bautastein på grava hans.

## Kjelder

*
Arnt Møglestue

**Arnt Møglestue** () var ein norsk tollar og stortingsmann frå Valle i Vest-Agder.

Møglestue vart fødd i Valle, der far hans var sokneprest. Sjølv reiste han til København og vart student i 1787. Sidan arbeidde han som undertollbetjent i Odense og deretter var han toll- og kryssbetjent på Merdøya ved innseglinga til Arendal. I 1801 fekk han stilling som toll- og «konsumtioninspektør» i Stavanger, ein posisjon han hadde til han døydde der vinteren 1823.

Møglestue vart sommaren 1814 vald til å vere byen Stavanger sin representant på det fyrste ordentlege Storting.

## Kjelder
* Lindstøl, Tallak: *Stortinget og Statsraadet 1814-1914*. Kristiania, 1914
*
Jørgen Jørgensen

**Jørgen Jørgensen** () var ein norsk garvar og stortingsmann frå Trøgstad i Østfold.

Jørgensen var fødd utanfor ekteskap. I ungdomen budde han fleire år i Christiania og i Danmark. Han gifta seg i Grenå på Jylland og flytta kring midten av 1790-talet til Malmøya ved Mandal. Der tok han til som garvarmeister, seinare flytta han garveriet til garden Hesland i Halså sokn og dreiv der til han døydde.

I 1814 representerte Jørgen valkrinsen Mandals amt på det fyrste overordentlege Storting. Han var då medlem av Lagtinget og av deputasjonen som 10. oktober møtte den abiserande kong Kristian Fredrik ute på Bygdøy. Fire år seinare var Jørgensen fyrste varamann til Stortinget frå Lister og Mandals amt.

## Kjelder
*Lindstøl, Tallak: *Stortinget og Statsraadet 1814-1914*. Kristiania, 1914
*
Távros

**Távros** (gresk Ταύρος) er ein tidlegare kommune i dei sørlege forstadane til Aten i Hellas. Frå 2011 er han ein del av kommunen Moskháto-Távros i&nbsp;periferieininga&nbsp;Sør-Aten i periferien Attikí.

## Referansar
Jens Gram

**Jens Gram** er namnet på fleire personar:

* Jens Jensen Gram, (1779–1824), stortingsmann i periodane 1818–1820 og 1821–1823
* Jens Gram (1781-1823), representant til Stortinget i 1814 
* Jens Gram (1840-1912), forretningsmann
Jacob Hersleb Sodemann

**Jacob Hersleb Sodemann** () var skuleinspektør, lærar, teolog og stortingsrepresentant i 1814  til Stortinget i 1814. Han representerte Trondhjem.

Sodemann vart fødd på Aure prestegard som son av sokneprest Lorns Holst Sodemann og Sara Rebekka Hersleb. Han vart utdanna teolog og vart tilsett som lærar ved Trondhjems borgerlige realskule i 1811, var inspektør frå 1812 til 1846. I 1815-16 var han sekretær i Det Kongelige Norske Videnskabers Selskab og medlem av same frå 1811. 

Han fekk Vasaorden, men bar den aldri. 

## Kjelder
* Tallak Lindstøl: *Stortinget og Statsraadet*, samt tillæg. B. 1 D. 2 : Biografier L-Ø samt tillæg digital utgåve side 807-808
*

**Denne artikkelen bygger på «[[:no:Jacob Hersleb Sodemann|Jacob Hersleb Sodemann]]» frå ,   den 10. mars 2014. [http://no.wikipedia.org/w/index.php?title=Jacob_Hersleb_Sodemann&oldid=11441356 revisjon 11441356]*
Anders Steen

**Anders Steen** () var ein norsk skipskaptein og gardbrukar fødd i Eidsberg. Han vart vald inn som stortingsrepresentant til Stortinget i 1814 kor han skulle representere Hedemarkens amt. 

Sokneprest Andreas Frederik Weidemann møtte som suppleant i staden for Steen som melde lovleg forfall.

## Kjelder
* 
* Biographiske Efterretninger om Eidsvolds-Repræsentanter og Storthingsmænd i Tidsrummet 1814-1845 side 173 og 174
* Tallak Lindstøl: *Stortinget og Statsraadet*, samt tillæg. B. 1 D. 2 : Biografier L-Ø samt tillæg digital utgåve side 826
Jens Gram (1781-1823)

**Jens Gram** () var ein norsk lensmann i Eiker og stortingsrepresentant på det overordentlege Storting 1814.

Gram var fødd i Eiker, son til lensmannen i bygda. Han vart sjølv lensmann i Eiker, fungerte i stillinga frå 1802, tilsett i 1810. I dei fyrste åra etter han vart lensmann viste han seg som ein nidkjær kongens tenar, og arresterte fleire gonger Hans Nielsen Hauge som vart skulda for brot på konventikkelplakaten.

Sommaren 1814 vart Gram vald til 3. representant for Buskeruds amt til det overordentlege Storting. På tinget var han med i delegasjonen som den 10. oktober 1814 møtte den abdiserande kongen, Kristian Fredrik.

Gram døydde i Hokksund i 1823. Eidsvollmannen Hans Hein Nysom var sykenbarnet hans.

## Kjelder
* Lindstøl, Tallak: *Stortinget og Statsraadet 1814-1914*. Kristiania, 1914
* Knut Mykland: *Kampen om Norge 1784-1814*. 1978
*
Aboa forskingsstasjon

**Aboa** (frå det latinske namnet på Åbo) er ein finsk forskingsstasjon i Antarktis. Han vart bygd i 1988 og ligg i Dronning Maud Land, kring 130 kilometer frå kysten, på ein nunatak kalla Basen i Vestfjella. Stasjonen vart utforma og bygd av VTT og finansiert av det finske handelsdepartementet.

Stasjonen er berre i bruk om sommaren. Han har plass til 12 menneske, men kan utvidast for korte periodar for ei besetning på opp til 18 menneske.

Den svenske stasjonen Wasa ligg 200 meter unna. I lag dannar Aboa og Wasa Nordenskiöldbasen. Dei to stasjonane samarbeidar tett.

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Aboa (research station)|Aboa (research station)]]» frå ,  den 10. mars 2014.* 
*** oppgav desse kjeldene:*
Dakshin Gangotri

**Dakshin Gangotri** var den første forskingsstasjonen til India i Antarktis og vart oppretta under Den tredje indiske ekspedisjonen til Antarktis.

Ein mogeleg stad for ein permanent stasjon vart diskutert i detalj under Den tredje indiske antarktisekspedisjonen av forskarar, mellom anna medlemmar av den andre indiske antarktisekspedisjonen som deltok i den tredje ekspedisjonen, og offiserane på skipet. Alt tilgjengeleg materiale, som flyfoto, kart laga av Norsk Polarinstitutt og tilråding frå den andre ekspedisjonen, vart studerte i detalj. Staden vart til slutt valt. Tjukkleiken på isbremmen i dette området er kring 150 meter tjukk. Staden var utan bresprekkar og hadde godt utsyn mot Wohlthatmassivet i sør.

Bygginga starta like etter at ekspedisjonen gjekk i land den 27. desember 1983, og var ferdig den 25. februar 1984, åtte veker seinare. Stasjonen fekk namnet «Dakshin Gangotri», som tyder 'sørlege Gangotri'.

Tolv medlemmar frå den tredje ekspedisjonen var dei første til å overvintre ved Dakshin Gangotri frå mars 1984 til mars 1985. Ein annan permanent stasjon, Maitri, vart oppretta i 1989. Dakshin Gangotri vart nedlagd den 25. februar 1990 og omgjort til forsyningsbase for Den niande indiske antarktisekspedisjonen.

## Klima




## Sjå òg
*India og Antarktis
*Den tredje indiske antarktisekspedisjonen

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Dakshin Gangotri|Dakshin Gangotri]]» frå ,  den 10. mars 2014.* 
*** oppgav desse kjeldene:*
Asuka-stasjonen

**Asuka-stasjonen** er ein permanent japansk og ubemanna observasjonsbase i Antarktis. Han ligg i Dronning Maud Land og opna i 1985.

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Asuka Station (Antartica)|Asuka Station (Antartica)]]» frå ,  den 10. mars 2014.* 
*** oppgav desse kjeldene:*
Kohnen-stasjonen

**Kohnen-stasjonen** er ein tysk stasjon i Antarktis, som om sommaren vert nytta av opp til 20 personar. Han er kalla opp etter geofysikaren Heinz Kohnen (1938–1997), som i lang tid arbeidde ved Alfred Wegener Institute.

Stasjonen opna den 11. januar 2001 i Dronning Maud Land. Stasjonen ligg 75°00'S, 00°04'E, og 2892&nbsp;moh. Han ligg 757&nbsp;km søraust for Neumayer-stasjon III, som ligg på Ekströmisen og  hjelper med logistikk og administrasjon for Kohnen-stasjonen. SOm med den britiske Halley V-stasjonen, er basen bygd på stålbein som gjer at stasjonen kan jekkast opp etter kvart som snømengda på overflata aukar. 

Stasjonen består av eit radiorom, ei messe, eit kjøken, bad, to soverom, ein smøsmeltar, eit lager, ein verkstad og eit kraftverk (100&nbsp;kW). Han får forsyningar får ein konvoi på seks kjøretøy, som kan ta 20 tonn kvar, og 17 sledar. Basen får nye forsyningar to gonger i året, med opp til seks sledetog om gongen. Denne reisae tar 9-14 dagar.

Kohnen-stasjon er logistikkbase for iskjerneboring i Dronning Maud Land, det europeiske prosjektet for iskjernar i Antarktis (EPICA). Ein kjerne vart òg bort ved Kohnen-stasjonen.

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Kohnen Station|Kohnen Station]]» frå ,  den 10. mars 2014.* 
*** oppgav desse kjeldene:*


## Bakgrunnsstoff
* Project EPICA
Mizuho-stasjonen

**Mizuho-stasjonen** var ein permanent japansk omlastingsstasjon i Antarktis. Denne låg på Mizuho Plateau 2230 moh og opna i 1970. Han vart operert av Det nasjonale instituttet for polarforsking i Japan og vart nedlagt i 1987. Han vert stundom vitja av enkelte grupper for meteorologisk og glasiologiske observasjonar.

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Mizuho Station (Antartica)|Mizuho Station (Antartica)]]» frå ,  den 10. mars 2014.* 
*** oppgav desse kjeldene:*



## Bakgrunnsstoff
* Japanese National Institute of Polar Research
* みずほ基地
Neumayer-stasjonen

**Neumayer-stasjonen** (òg kalla *Neumayer-stasjon II*) var ein permanent tysk forskingsbase i Antarktis som låg ved Atkabukta. Han vart opna i 1992 og erstatta den gamle Georg-von-Neumayer-stasjonen.

Den 20. februar 2009 vart han erstatta av ein ny, permanent forskingbasen, Neumayer-stasjon III.

## Bakgrunnsstoff
*The future of german antarctic research: Neumayer Station III