Lawrence Stone

**Lawrence Stone** () var ein britisk historikar som arbeidde med det tidlegmoderne Storbritannia si historie. Han er særleg kjend for sine arbeid om den engelske borgarkrigen og om ekteskap.

## Liv og gjerning
Stone vart fødd i Epsom i Surrey i England og tok utdanning ved Sorbonne i 1938, og ved Oxford 1938-1940 og 1945-1946. Under andre verdskrigen gjorde han teneste som løytnant i Royal Naval Volunteer Reserve.

Stone var don ved University College i Oxford mellom 1947 og 1963, og var professor i historie ved Princeton University frå 1963 til 1990. Han skriv mange kritikkar til *[[New York Review of Books]]*.

### Samfunnsfagleg historie
Stone byrja som mellomalderhistorikar, første boka hans omhandla skulpturar i det som seinare vart Storbritannia. Stones mest kjende bøker var *The Crisis of the Aristocracy, 1558-1641* og *The Family, Sex og Marriage i England, 1500-1800*. I den førstnemnde gjorde Stone ein detaljert, kvantitativ studie av omfattande data knytt til økonomisk verksemd i det engelske aristokratiet og konkluderte med at adelen var i sterk økonomisk krise i det 16. og 17. hundreåret. I det sistnemnde verket brukte Stone same kvantitative metodane for å studere familielivet. Stones hevda det var lite kjærleik i engelske ekteskap før 1700-talet, noko som opna for knusande motangrep frå mellomalderhistorikarar som peika på at Stone hadde ignorert mellomalderen, og det finst nok bevis for at det var mange kjærlege ekteskap før 1700. Stone skulle seinare gje opp denne tesen.

Stone var ein stor tilhengar av å bruke samfunnsfaglege metodar i historiefaget. Han hevda at bruk av kvantitative metodar til å samle data kan føre til nyttige generaliseringar om ulike tidsperiodar. Men Stone argumenterte aldri for å skape såkalla historiske lover på den måten Karl Marx eller Arnold J. Toynbee gjorde. Det lengste ein kunne gå, hevda Stone, var å lage generaliseringar om eit bestemt hundreår. Stone var svært interessert i å studere mentaliteten hos menneske i den tidlegmoderne tida langs retninglinjene til Annalesskulen, men Stone avviste Fernand Braudels geografiske teoriar som for forenklande. Langs dei same linjene var Stone glad i å kombinere historie med antropologi og tilbaud såkalla «tjukk skildring», på eit vis som minner om Clifford Geertz.

### Narrativ historie
I følgje Stone har forteljinga tradisjonelt vore det viktigaste retoriske grepet brukt av historikarar. Stone meinte i 1979, i ei tid då det vart mykje forska på sosialhistorie etter samfunnsvitskaplege modellar, å sjå ei tilbakevending mot det narrative i historiefaget. Stone definerte forteljinga som kronologisk ordna, med fokus på ei samanhengande historie, ho er meir beskrivande enn analytisk, ho er opptatt av menneske, ikkje abstrakte forhold, og ho handlar meir om det partikulære og spesielle i staden for det kollektive og statistiske. Han rapporterte at fleire og fleire av dei yngre historikarane prøvde å finne ut kva som gjekk føre seg inni hovuda på folk, og om korleis det var å leve i fortida, spørsmål som uunngåeleg leier ein tilbake til bruk av forteljinga.

Stones arbeid var svært kontroversielt. For nokre var han ein radikal stiryddar, medan meir konservative historikarar såg på Stones metodebruk som ei skam for yrkeshistorikarar.

Fleire av Stones tesar har tildels vorte tilbakevist av andre granskarar. Mellom anna har hans påstand om at den britiske politiske eliten lenge var stengd for nye medlemer, vorte utfordra og revidert. Ellis Wasson sitt verk frå 2000, *Born to Rule: British Political Elites*, viser at den herskande klassa gjennom den tidlegmoderne perioden i utgangspunktet synest å ha vore opne for nye medlemmer. Stones påstand har vist seg å ha kvilt på utilstrekkelege kvantitative bevis.

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Lawrence Stone|Lawrence Stone]]» frå ,  den 19. juni 2011.*