open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
The Boxer

«**The Boxer**» er ein folkrock-song skriven av Paul Simon i 1968 og først spelt inn av Simon & Garfunkel. Han vart gjeven ut på singel som oppfølgjaren til den store hitten «Mrs. Robinson» og nådde 7. plass på den amerikanske singellista. Han vart så gjeven ut på det siste studioalbumet deira, *[[Bridge over Troubled Water]]* i lag med B-sida «Baby Driver». Han er særleg kjend for det enkle refrenget der songarane berre syng melodien som 'lie-la-lie' og den kjende fingerplukkinga til gitaristen Fred Carter, Jr.. *[[Rolling Stone]]* rangerte songen på 105. plass på lista deira over 500 største songane gjennom tidene. 

## Bakgrunn

Den opphavlege innspelingar av songen er ein av dei mest produserte og tok over 100 timar å spele inn. Innspelinga vart gjort ved fleire høve, mellom anna i Nashville, St. Paul's Chapel i New York City og Columbia studio. 

Den originale singelutgåva hadde ein instrumental melodi spelt av pedalsteelgitar og piccolotrompet i lag. Songen har òg eit bassmunnspel som ein kan høyre i andre og siste vers. 

## Teksten

Songteksten er skildra frå førsteperson. Songaren skildrar kampen mot einsemd og fattigdom i New York City. I det siste verset vert fokuset endra til tredjeperson og skildrar ein boksar som trass i at han stadig får bank held fram med boksinga. 

Refrenget på songen er ordlaust og består berre av «lie-la-lie» som blir repetert. 

## Andre versjonar
Andre artistar som har spelt songen er mellom andre Me First and the Gimme Gimmes, Bob Dylan, Neil Diamond, Emmylou Harris, The Samples, Across the Border og Mumford & Sons. Harris sin versjon nådde Topp 10 på den amerikanske countrylista i juni 1980. Joan Baez brukte å spele songen mykje på konsertane sine frå slutten av 1970-åra og framover. Chet Atkins har spelt ein instrumental versjon av songen.

Finn Kalvik ga i 1976 ut ein norsk versjon kalla "Bokseren" der han sjølv hadde skrive den  norske teksten.

## Salslister

### Vekeslister

### Årslister

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:The Boxer|The Boxer]]» frå ,  den 4. november 2010.* 
*** oppgav desse kjeldene:*
 

## Bakgrunnsstoff
*
Simon and Garfunkel's Greatest Hits

***Simon and Garfunkel's Greatest Hits*** er det første samlealbumet til Simon & Garfunkel og det kom ut 14. juni 1972, to år etter at duoen var oppløyst. 

Albumet var ein unik miks av originale studioinnspelingar og fire konsertopptak som ikkje tidlegare var utgjevne. 

*Simon and Garfunkel's Greatest Hits* nådde femteplassen i USA og andreplass i Storbritannia. I Noreg nådde det sjuandeplass. Sjølv om det ikkje nådde dei høgaste plasseringane selde det etter kvart særs godt og har berre i USA seld over 14 millionar eksemplar, noko som gjer det til eit av dei bestseljande albuma i USA nokon gong .

I 2003 vart albumet rangert på 293. plass på lista til *[[Rolling Stone]]* over dei 500 største albuma gjennom tidene. 

## Innhald

## Medverkande
* Paul Simon – akustisk gitar, vokal
* Art Garfunkel – vokal

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Simon and Garfunkel&#39;s Greatest Hits|Simon and Garfunkel&#39;s Greatest Hits]]» frå ,  den 4. november 2010.* 
*** oppgav desse kjeldene:*
Spelet hundre

**Hundre** er eit terningspel for to eller fleire personar, og vert spela med ein terning.
Formålet med spelet er å bli førstemann til poengsummen hundre.

Kvart auga frå *to* til *seks* på terningen tel eitt poeng, og spelaren kan kaste så mange gonger han vil før han noterer ned poengsummen han har oppnådd og lèt nestemann kaste. Men dersom spelaren gjer terningkastet *ein*, mistar han poenga i denne omgangen og må overlate terningen til neste spelar. Den som først får poengsummen 100, har vunne. 

Eksempel: Ein spelar slår 3-4-5-5-3 og noterer 20 poeng. Ein annan spelar slår 4-4-5-5-6 og noterer 24 poeng. Førstemann skår så 3-6-3-6 og kjem opp i 38 poeng, mens den andre slår 6-4-6-1 og vert ståande på 24 poeng. Slik går spelet til ein når 100.
The Concert in Central Park

***The Concert in Central Park*** er eit konsertalbum av Simon & Garfunkel. Den 19. september 1981 vart duoen gjenforeint for ein gratiskonsert i Central Park i New York med meir enn 500&nbsp;000 menneske i publikum. Dei gjorde opptak av konserten og gav han ut på plate mars 1982. Konserten vart òg filma og sendt på HBO i 1982 og kom så ut på VHS, og seinare DVD. 

I tillegg til hittane dei hadde spelt inn i lag, spelte dei fleire av solosongane til Simon frå 1970-åra.

Albumet nådde sjetteplassen i USA, men gjekk heilt til topps i fleire land, mellom anna Noreg og New Zealand. 

## Innhald

## Medverkande
*Paul Simon – gitar, vokal, triangel
*Art Garfunkel – vokal
*David Brown – gitar
*Pete Carr – gitar
*Anthony Jackson – bassgitar
*Richard Tee – keyboard, piano
*Steve Gadd – trommer, perkusjon
*Grady Tate – trommer, perkusjon
*Rob Mounsey – synthesizer
*John Gatchell – trompet
*John Eckert – trompet
*Dave Tofani – saksofon
*Gerry Niewood – saksofon

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:The Concert in Central Park|The Concert in Central Park]]» frå ,  den 4. november 2010.* 
*** oppgav desse kjeldene:*
Røytinga

**Røytinga** eller **Røytingja** er ei øy ytst på kysten utanfor Byrknesøy i Gulen kommune i Vestland. Øya har tidlegdevonske bergartar, og er dekt med atlantisk lynghei. Røytinga ligg like innanfor (austom) Vassøyane, og avgrensast av Fensfjorden i sør og øygarden i Sognesjøen i nord. Det er eit populært område for småbåtfolk, og på vestpynten av den vestre halvdelen av øya (Røytingkalven) står Røytingkalven fyr.

Området vart berørt av den kaledonske fjellkjedefoldinga, då det «nordamerikanske» kontinentet Laurentia støytte saman med det «nordeuropeiske» Baltika for 425 millionar år sidan. Vassøyane og Røytinga høyrer til Solundbassenget frå seinsilur og tidleg devontid. Desse småøyane og hovudøyane i Solund er dekte av konglomerat og sandstein som ligg oppå putelava. Solundbassenget oppstod gjennom ein kombinasjon av vulkanistisk havbotnspreiing og kystnære avsetningar då det nett her, for 420-410 millionar år sidan, var litt attende av havet (Iapetus) mellom Laurentia og Baltika. Formasjonen er restane av eit attverande havbasseng som var i bevegelse samstundes som avrenning frå det nye, kaledonske dekket i aust avsette sandstein oppå eldre bergartar i overgangen frå silur til devon. Bergartane på Vassøyane og Røytinga består såleis av drygt 400 millionar år gamle avsetningsbergartar.

## Referansar
Trygve Wergeland

**Trygve Hansson Wergeland** () var ein bonde og industrigründer frå garden Steine ved Halsvik i Gulen kommune.

## Unge år

Som ung reiste Trygve Wergeland til Calgary i Canada, men vendte tilbake til Steine i Gulen att i 1929. I 1934 fekk Trygve skøyte på farsgarden.

I 1930-åra tok Wergeland til å engasjera arbeidsfolk som reiv og klargjorde tomter i Bergen. Dei vart kalla ”Wergelandsgjengen” og var kjent for å vera tøffe og effektive. Dette heldt han fram med fram til andre verdskrigen tok til i 1940. 

Trygve Wergeland gifte seg i 1937, og han og kona fekk seks born i lag. Eitt av dei var Hans Harry Wergeland.

## Sementproduksjon

Alt i 1939 kjøpte han seg lastebil, og fekk kjøpt skøyte på nabogarden til Steine i 1944. I 1947, då Wergeland var i gang med å byggja ny løe på garden, oppdaga han store sandførekomstar på Steine. Dette kom godt med for å blanda betong som dei trong til løa, og utvikla seg etter kvart til det som skulle bli verksemda Halsvik Cementstøperi.

I 1955 starta han offisielt med produksjon av sementstein. Utstyret vart stadig betra etter kvart som produksjonen og økonomien auka. Han starta å byggja om løa på Steine til installering av betongblokkproduksjon.

## Ny generasjon

I 1962 tok sonen Hans Harry Wergeland over som dagleg leiar i sementstøyperiet. Han investerte m.a. i bygningane til fiskemessa i Bergen, som han reiv og selde. Pengane vart m.a. brukt til innkjøp av nye, moderne maskiner til verksemda. I 1971 kjøpte Hans og systera Sølvi ut Trygve Wergeland frå verksemda.

I 1978 fekk Trygve Wergeland sjå at verksemda tok til med taksteinproduksjon, noko ho har halde fram med heilt fram til i dag. Verksemda er no flytt frå Steine til Sløvåg, har vakse enormt i omfang og fått namnet Wergeland-Halsvik AS.

Trygve Wergeland døydde i Gulen i 1979.

## Kjelder
* Sogn og Fjordane Fylkesleksikon om Trygve Hansson Wergeland.
* Dalsøyra skole si side om Wergeland Holding på Geoatlas.no
Post-fermentert te

**Post-fermentert te** (kinesisk 黑茶, pinyin hēichá) er ein type te som er blitt lagra i friluft, frå nokre månader til mange år. Eksponeringa av teen for mikroorganismane, fukta og oksygenet i lufta fører til vidare oksidering, fermentering og kan hende noko reaktivering av oksidative enzym i teblada. Lagringa endrar lukta til teen mildnar typisk smaken. Det gjer at te som tidlegare var skarp og bitter kan gjerast om til eit rikt og fyldig produkt med behageleg munnkjensle og ettersmak. 

I kinesisk og kinesisk-påverka austasiatisk kultur blir post-fermentert te kollektivt referert til som *mørk te* eller *svart te* på grunn av den mørkebrune fargen te brygga på denne typen blad får. I Vesten blir ein annan type te kalla «svart te»; denne blir på kinesisk omtalt som «raud te».

## Typar
Den best kjende av dei post-fermenterte teklassane er *pu-erh te*; likevel er det fleire andre typar te som høyrer til denne klassen, mellom dei:
* *[[Pu-erh]]* (雲南普洱茶, yúnnán pǔ'ěr chá)
* *[[Liu'ante]]* (安徽六安籃茶, ānhùi lìu'ān lán chá)
* *[[Liubaote]]* (廣西六堡茶, guǎnxī lìubǎo chá)
* *[[Mørk hunante]]* (湖南黑茶, húnán hēi chá)
* *[[Laobiante]]* (湖北佬扁茶, húběi lǎobiǎn chá)
* *[[Bian-te]]* (四川邊茶, sìchuān biān chá)
* *[[Pha-te]]* (发茶, fā chá)

## Produksjon

Mange post-fermenterte tear kjem ikkje på marknaden som ferdige produkt, istaden startar dei ofte som grøn te eller delvis oksidert oolong-liknande te som i så blir sakte oksidert og mikrobisk fermentert over mange år og på den måten gjort om til post-fermentert te.

Det er også mogleg å framskynda modningsprosessen til å vara nokre månader, det ferdige produktet blir då kalla «modna pu-erh». Denne modninga går gjennom ein kontrollert prosess lik kompostering, der både fukt and temperatur til teen blir nøye overvakt. Produktet frå denne fermenteringa er ferdig post-fermentert te.

Te som skal bli brukt som post-fermentert te er oftest seld som samanpressa te som kan ha ulik form, til dømes blokker, skiver, bollar eller sopp. Modna pu-erh er modna i laus form før samanpressinga. Post-fermentert te kan aldrast i mange år for å betre smaken. Rå pu-erhte kan lagrast i opptil 30–50 år utan å tape kvalitet og modna pu-erh kan lagrast i opptil 10–15 år. Espertar og tilhengarar er usamde om kva som er den beste tida å stoppe aldringsprosessen på.

Mange tibetanarar og sentral-asiatar nyttar pu-erh eller andre post-fermenterte tear som kaloririk mat, kokt saman med yaksmør, sukker og salt for å lage jaksmørte.
The Definitive Simon & Garfunkel

***The Definitive Simon & Garfunkel*** er eit samlealbum av Simon & Garfunkel som kom ut i 1991. 

Albumet bestod av 20 songar som Art Garfunkel meinte representerte det beste av Simon & Garfunkel. 

Albumet selde bra i Europa og gjekk heilt til topps på VG-lista i 1996, fem år etter albumet kom ut, der det låg i tre veker. Totalt låg det 20 veker på lista. 

## Innhald

## Medverkande
* Paul Simon – akustisk gitar, vokal
* Art Garfunkel – vokal
Risnefisk AS

**Risnefisk AS** var tidlegare eit industriselskap innan fiskeoppdrett i Risnefjorden i Gulen kommune. Selskapet vart starta i 1973 av Steinar Østerbø og Håkon Asheim. Anlegget låg mellom Asheim og Instefjord. Det vart delt opp og flytta i 1979 og selskapet vart lagt ned.

## Kjelde
* NRK Sogn og Fjordane Fylkesleksikon: «Oppdrettsselskapet Aqua Farms i Brekke»
Steinar Østerbø

**Steinar Østerbø** () er ein norsk gründer og leiar av Gulen Næringsråd sidan starten i 2009.

Østerbø skipa oppdrettselskapet Risnefisk AS saman med Håkon Asheim i 1973. Østerbø skipa oppdrettselskapet Aqua Farms saman med Leidvin Sætre i 1992.
The Essential Simon and Garfunkel

***The Essential Simon & Garfunkel*** er den første doble samleplata med Simon & Garfunkel.

Albumet debuterte på den amerikanske albumlista i 2003 på ein 27. plass og låg på lista i 11 veker. Han selde etter kvart til gull- og platinaplate i 2005. I Noreg gjekk albumet heilt til topps på VG-lista og låg på førsteplassen i seks veker, og i alt 24 veker på albumlista. 

## Innhald

## Innhald

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:The Essential Simon and Garfunkel|The Essential Simon and Garfunkel]]» frå ,  den 5. november 2010.* 
*** oppgav desse kjeldene:*
Paul Simon av Paul Simon

***Paul Simon*** er det andre studioalbumet til den amerikanske visesongaren Paul Simon, og det kom ut i januar 1972, nesten to år etter at duoen Simon & Garfunkel vart oppløyst. Albumet representerte den endelege meldinga om at duoen no var ferdig.

## Historie
Etter at Simon & Garfunkel vart oppløyst i 1970, arbeidde Simon som lærar i låtskriving på New York University sommaren 1971. Simon reiste så til San Francisco for å spele inn nokre demoar og starta å skrive i mange forskjellige stilartar. *Paul Simon* var musikalsk ein direkte oppfølgjar til musikken han skreiv i lag med Art Garfunkel. Simon eksperimenterte med fleire stilartar, som latinsk musikk, jazz, blues, samt reggae med songen «Mother and Child Reunion». Songen var spelt inn i Kingston i Jamaica og var ein av dei første reggaesongane gjort av ein kvit artist. Med seg på plata hadde han gjestemusikarane Stephane Grappelli, Ron Carter og Airto Moreira.

Testane på albumet inneheld mange sjølvbiografiske element. Fleire av songane omhandlar direkte eller indirekte ekteskapet med Peggy, som han skilde seg frå i 1975. Andre tema er narkotika og ungdomstid, særskild i urbane område.

Albumet toppa listene i Storbritannia, Japan og Noreg, og nådde fjerdeplassen i USA. I 1986 hadde albumet seld til platina.

## Innhald

## Medverkande
* Paul Simon: akustisk gitar, vokal, perkusjon
* Hal Blaine: trommer (4, 10, 11)
* Huks Brown: sologitar (1)
* Ron Carter: bass (4)
* Russel George: bass (6)
* Stephane Grappelli: fiolin (9)
* Winston Grennan: trommer (1)
* Stefan Grossman: bottleneck gitar (10)
* Jerry Hahn: elektrisk gitar (4, 5)
* Neville Hinds: orgel (1)
* Jackie Jackson: bass (1)
* Larry Knechtel: akustisk og elektrisk piano, harmonium, orgel (1, 3, 8, 11)
* Denzil Laing: perkusjon (1)
* Fred Lipsius: horn (5)
* Los Incas: fløyte, charango, perkusjon (2)
* Mike Mainieri: vibrafon (4)
* Charlie McCoy: bass munnspel (8)
* Victor Montanez: trommer (7)
* Airto Moreira: perkusjon (5, 6)
* Joe Osborn: bass (7, 11)
* John Schroer: horn (5, 10)
* David Spinozza: akustisk gitar (4, 6)
* Steven Turre: horn (10)
* Wallace Wilson: rytmegitar (1)
* Cissy Houston, Von Eva Sims, Renelle Stafford og Deirdre Tuck: korvokal (1)

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Paul Simon (album)|Paul Simon (album)]]» frå ,  den 5. november 2010.*
Ivar Kleiva

**Ivar Krohn Gunvald Kleiva** () var ein lærar, forfattar og lokalhistorikar frå Eidsdal på Sunnmøre, busett på Dalsøyra i Gulen kommune.

Kleiva avla lærareksamen i 1926 og arbeida som lærar i Torsken frå 1927 til 1940. I løpet av denne perioden tok han også ex.phil. ved Universitetet i Oslo, latinkurs, kurs i revisjon og bokholderi, snikkarkurs ved Statens husflidskole, Blaker, og kurs i fagteikning for snikkarar. I krigsåra var han lærar i Haram, før han kom til Gulen i 1946. Deretter var han rektor ved Dalsøyra skule fram til pensjonsalder i 1970.

Kleiva sat i Gulen kommunestyre for Arbeiderpartiet i 25 år, ei rekke av desse åra som formannskapsmedlem. Han var også kommunerevisor, medlem av skulestyret og leiar av Gula lærarlag, Gulen Arbeiderparti, Gulen Mållag og ungdomslaget «Fridom». Dessutan var han i 20 år dirigent for songkor, mellom andre Dalsøyra songkor.

For si samfunnsnyttige teneste vart han heidra med Kongens fortenestmedalje i sølv. I 1954 mottok han litteraturprisen Melsom-prisen til fremje av nynorsk.

Ivar Kleiva er far til biletkunstnaren Per Kleiva, som har illustrert to av faren sine bøker.

## Bibliografi
### Bøker
* 
* 
* 
* 
* 
* 

* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
*
*
*
I tillegg har han skrive kulturhistoria for Norddal kommune (Norddal bygdebøker III og IV)

### I tidsskrift - eit utval
*Lokalhistoriske artiklar Sogn og Fjordane

## Kjelder
* Om Ivar Kleiva i Allkunne

*Gulen i gammal og ny tid 
*Bakke, Karl (1952) *Norske skolefolk*, bind 2, Dreyer forlag, Stavanger
*Nekrolog, Aftenposten 15. mai 1998

## Bakgrunnsstoff
* Om Ivar Kleiva i Lokalhistoriske artiklar Sogn og Fjordane
The Paul Simon Songbook

***The Paul Simon Songbook*** er det første soloalbumet til Paul Simon. Det vart spelt inn og gjeve ut i Storbritannia i 1965, og vart visstnok sletta i 1979 etter ønske frå Simon. Det vart gjort tilgjengeleg i USA som ein del av plateboksen *Paul Simon: Collected Works* (1981). Albumet var produsert av Reginald Warburton og Stanley West.

*The Paul Simon Songbook* vart spelt inn medan Paul Simon reiste rundt i Europa som visesongar på midten av 60-talet. I 1964 hadde han og Art Garfunkel spelt inn albumet *[[Wednesday Morning, 3 A.M.]]* i USA som Simon & Garfunkel. Albumet selde dårleg og Simon reiste til Europa. Medan han var der byrja radioane i aukande grad å spele «The Sounds of Silence» i USA, og då produsenten av innspelinga la på ekstra lydspor med elektrisk gitar, trommer og bass, gav produsenten denne nye versjonen ut på singel. Singelen starta å klatra på listene og Simon reiste heim til USA att for å halde fram karrieren med Garfunkel. 

Simon spelte inn sitt eige album i juni 1965. Han hadde berre ein mikrofon for både stemma og gitaren hans. Fleire av songane han spelte inn vart seinare spelte inn på ny med Simon & Garfunkel.

Albumet vart gjeven ut med ein singel, «I Am A Rock»/«Leaves That Are Green». 

## Innhald
		

## Kjelder


**Denne artikkelen bygger på «[[:en:The Paul Simon Song Book|The Paul Simon Song Book]]» frå ,  den 5. november 2010.* 
*** oppgav desse kjeldene:*
**Patrick Humphries, *Paul Simon: Still Crazy After All These Years* (New York: Doubleday, 1989). ISBN 038524908X.
Gulen Næringsråd

**Gulen Næringsråd** er ein næringsorganisasjon i Gulen kommune som vart skipa den 15. januar 2008.  Styret første året var Olav Oppedal, leiar Steinar Østerbø, Linn Dyveke Wilberg, Irene Wergeland, Cato Birknes, Ivar Eide og Laila Indrebø.

## Kjelder

## Bakgrunnsstoff
* Nettstaden til Gulen Næringsråd
Nordgulelva

**Nordgulelva** er ei elv i Gulen kommune i Vestland. Ho er  lang, og har eit nedbørfelt på . Middelvassføringa ved munningen er .

Elva har utspring på nordvestsida av Dalsbotnfjellet. Ho renn deretter mot vest gjennom Bjørndalen, der ho vert kalla Bjørndalselva. Elva fell så bratt ned i hovuddalen ved Trangane, der ho skiftar namn til Trangselva og snur mot sør og renn inn i Nordste Nordgulvatnet. Mellom Nordste og Synste Nordgulvatnet, ei strekning på 0,6 kilometer, kallast ho Vassoelva. Derifrå renn ho først mot søraust, før ho i ein stor boge snur mot vest og munnar ut i Nordgulfjorden ved Nordgulen. Dei største sideelvane er Skåldalselva, som ho renn saman med om lag 0,5 kilometer før munningen i fjorden, og Setreelva, som renn inn i Synste Nordgulvatnet frå nordaust.

På strekninga mellom Synste Nordgulvatnet og fjorden er det busetnad og jordbruksområde på begge sider av elva. Resten av nedbørfeltet er ikkje busett, men Fv57 går langs elva frå fjorden til Trangane. Synste Nordgulvatnet er drikkevasskjelde for Nordgulen-bygda. Det er til no ikkje utbygd noko vasskraft i vassdraget, men Norsk Grønnkraft har i 2010 søkt konsesjon for eit småkraftprosjekt på 11,5 GWh.

Nordgulelva er, som dei fleste vassdrag i området, utsett for sur nedbør, noko som på 1970- og 1980-talet medførte at fiskebestandane i elva vart sterkt reduserte. Etter at det dei siste par tiåra har vore gjennomført kalking i fleire innsjøar og vatn (Synste og Nordre Nordgulvatnet, Skåldalsvatnet, Lommestjørna og Omnstjørna) samt utlegging av skjellsand i Nordgulelva og Skåldalselva har fiskebestandane teke seg opp att.

## Kjelder
There Goes Rhymin' Simon

***There Goes Rhymin' Simon*** er det tredje soloalbumet til Paul Simon og det andre etter brotet med Simon & Garfunkel. Albumet kom ut 5. mai 1973. Songane vart spelt inn i all hast og inneheld songar i forskjellige stilar og sjanger, som gospel og dixielandjazz. Albumet vart nominert til fleire prisar under Grammy-utdelinga i 1974, mellom andre for best mannlege popvokal og årets album. Albumet er rangert på 267. plass på lista til *[[Rolling Stone]]* over dei 500 største albuma gjennom tidene. 

Før albumet kom ut kom singelen «Kodachrome», som nådde andreplassen på den amerikanske singellista. Albumet vart ein større suksess i heimlandet enn forgjengaren og nådde andreplass på albumlista. I Storbritannia nådde albumet fjerdeplass og i Noreg ein sjetteplass.

Songen «Kodachrome» er kalla opp etter Kodak-filmen med same namn. Kodak kravde at albumet skulle merkast med at Kodachrome var eit varemerke frå Kodak. Songen vart ikkje gjeven ut som singel i Storbritannia, fordi han ikkje kunne spelast på BBC på grunn av det varemerkte namnet. 

## Innhald

## Medverkande
*Paul Simon - vokal, gitar
*The Dixie Hummingbirds - vokal
*Bob James - keyboard
*Quincy Jones - strykearrangement
*Grady Tate - trommer
*Pete Carr - gitar
*Bob Cranshaw - bass
*Airto Moreira - perkusjon
*Barry Beckett - piano, vibrafon
*Cornell Dupree - gitar
*Don Elliott - vibrafon
*Gordon Edwards - bass
*Alexander Gafa - gitar
*Paul Griffin - piano
*Roger Hawkins - trommer, perkusjon
*David Hood - bass
*Rev. Claude Jeter - falsettvokal
*Jimmy Johnson - elektrisk gitar
*Rick Marotta - trommer
*Del Newman - strykearrangement
*Onward Brass Band - horn
*Jerry Puckett - gitar
*Vernie Robbins - bass
*Bobby Scott- piano
*David Spinozza - gitar
*Allen Toussaint - hornarrangement
*Terre Roche - vokal
*James Straud - trommer
*Carson Witsett - orgel
*Maggie Roche - vokal

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:There Goes Rhymin&#39; Simon|There Goes Rhymin&#39; Simon]]» frå ,  den 5. november 2010.*
Still Crazy After All These Years

***Still Crazy After All These Years*** er det fjerde studioalbumet til Paul Simon og kom ut i 1975.

Albumet produserte fire hitsinglar, «Gone at Last», «My Little Town», «50 Ways To Leave Your Lover» (#1) og tittelsporet. Albumet vann prisen for «Årets album» under Grammy-utdelinga i 1975. Under takketalen takka Simon Stevie Wonder, som hadde vunne prisen dei to føregåande åra for *[[Innervisions]]* og *[[Fulfillingness' First Finale]]*, for at han ikkje gav ut eit album dette året. Wonder vann prisen igjen med *[[Songs in the Key of Life]]* året etter.

På songen «My Little Town» fekk Simon med seg den gamle partnaren Art Garfunkel. Dette var første gong dei var i studio i lag sidan 1970. Simon har gjeve trommeslagar Steve Gadd æra for den unike rytmen som vart til «50 Ways To Leave Your Lover».

## Innhald

## Medverkande
* Paul Simon - vokal, gitar
* John Tropea - elektrisk gitar
* Patti Austin - korvokal
* Art Garfunkel - vokal på «My Little Town»
* Phoebe Snow - korvokal, vokal på «Gone at Last»
* Joe Beck - elektrisk gitar
* Michael Brecker - saksofonsolo
* Bob James - elektrisk piano
* David Sanborn - saksofon
* Grady Tate - trommer
* Pete Carr - elektrisk gitar
* Sivuca - trekkspel, vokal
* Ralph MacDonald - perkusjon
* Chicago Community Kor - korvokal
* Barry Beckett - elektrisk piano
* Eddie Daniels - saksofon
* Gordon Edwards - bass
* Jerry Friedman - elektrisk gitar
* Steve Gadd - trommer
* Roger Hawkins - trommer
* David Hood - bass
* The Jessy Dixon Singers - korvokal
* Tony Levin - bass
* Hugh McCracken - gitar
* Leon Pendarvis - piano
* Valerie Simpson - korvokal
* Richard Tee - piano
* Toots Thielemans - munnspel
* Phil Woods - saksofon
* Kenny Ascher - orgel, elektrisk piano
* Dave Matthews - hornarrangement

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Still Crazy After All These Years|Still Crazy After All These Years]]» frå ,  den 5. november 2010.* 
*** oppgav desse kjeldene:*
50 Ways to Leave Your Lover

«**50 Ways to Leave Your Lover**» er ein song av Paul Simon frå albumet *[[Still Crazy After All These Years]]* frå 1975. Patti Austin, Valerie Simpson og Phoebe Snow syng korvokal på songen. .

Songen vart skriven etter at Simon skilde seg frå den første kona si Peggy Harper. Songen omhandlar korleis ein kan forlate kona si, og elskarinna i songen gjev ektemannen mange råd. Studiotrommis Steve Gadd skapte den unike trommerytmen som danna bakgrunnen for alle versa i songen. På refrenga blir det brukt ein enkel trommerytme frå rock. 

Songen vart gjeven ut på singel i desember 1975 og nådde heilt til topps i USA og vart liggande deri i tre veker frå februar 1976. Han selde til gullplate i mars 1976 og vart verande ein bestseljar i nesten fem månader. Songen er så langt den største hitten Simon har hatt i heimlandet.  

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:50 Ways to Leave Your Lover|50 Ways to Leave Your Lover]]» frå ,  den 5. november 2010.*
One-Trick Pony av Paul Simon

***One-Trick Pony*** er det femte albumet til Paul Simon og det kom ut i 1980. Albumet vart gjeven ut samstundes med filmen med same namn, der Simon òg hadde ei rolle. Trass i likskapen er ikkje versjonane av songane som vart nytta i filmen dei same som kom med på albumet. I tillegg finst det songar som berre vart nytta i filmen og songar på albumet som ikkje var med i filmen. Albumet er mest kjend for songen «Late in the Evening» som vart ein hit for Simon i 1980, då han gjekk opp til sjetteplassen på den amerikanske singellista. To av songane (tittelsongen og «Ace in the Hole») var konsertopptak frå Agora Theatre and Ballroom i Cleveland i Ohio i september 1979. Resten er spelte inn i studio. 

Simon hadde med seg fleire studiomusikarar av øvste klasse, mellom anna Eric Gale på sologitar, Richard Tee på piano, Tony Levin på bass og Steve Gadd på trommer.

Albumet nådde 12. plass i USA, men i Noreg gjekk det heilt opp til andreplass. 

## Innhald

## Medverkande
*Paul Simon – vokal, gitar, perkusjon
*John Tropea – akustisk gitar
*Patti Austin – vokal
*Joe Beck – elektrisk gitar
*Michael Brecker – saksofon
*Hiram Bullock – elektrisk gitar
*Jon Faddis – valthorn
*Don Grolnick – synthesizer
*David Sanborn – saksofon
*Marvin Stamm – trompet
*Ralph MacDonald – perkusjon
*Randy Brecker – trompet
*Dave Grusin – horn- & strykearrangements
*Gordon Edwards – bass
*Steve Gadd – trommer, perkusjon
*Eric Gale – gitar
*Lani Groves – korvokal
*Anthony Jackson – bass
*Tony Levin – bass
*Irwin "Marky" Markowitz – trompet
*Hugh McCracken – akustisk gitar
*Jeff Mironov – elektrisk gitar
*Richard Tee – piano, tamburin, korvokal
*Bob Friedman – horn- & strykearrangements

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:One-Trick Pony (album)|One-Trick Pony (album)]]» frå ,  den 5. november 2010.*  
 

## Bakgrunnsstoff
*''One-Trick Pony'' i Internet Movie Database
Hearts and Bones

***Hearts and Bones*** er det sjette soloalbumet til Paul Simon og kom ut i 1983.

Albumet var opphavleg meint som eit gjenforeiningsalbum for Simon & Garfunkel kalla *Think Too Much*, etter konserten deira i Central Park i 1981 og den påfølgjande verdsturneen i 1982-1983. Faktisk vart nokre av songane som var meint for *Think Too Much* spelt på turneen. Det var derimot mykje usemje mellom Simon og Art Garfunkel under innspelinga. Garfunkel var ikkje komfortable med dei personlege tekstane til Simon, og Simon ville visst nok ikkje ha vokalen til Garfunkel på songane. Dette førte til at dei gav seg med heile prosjektet, Simon fjerna vokalen til Garfunkel frå songane og arbeidde vidare med det som eit soloalbum. 

Songen «The Late Great Johnny Ace» er ei hyllest frå Simon til John Lennon, som vart drepen kort tid før Simon skreiv songen. Musikken i slutten av denne songen, med strykarar, klarinett og fløyte, var skriven av komponisten Philip Glass.

I 1983 vart albumet rekna som mislukka og eit lågpunkt i karrieren til Simon. Albumet har kome i litt betre lys i nyare år og vert i dag rekna som eit solid album. Albumet nådde berre 35. plass i USA, men gjekk heilt til tredjeplass i Noreg. 

## Innhald

## Medverkande
*Paul Simon - gitar, programmering, vokal
*Rob Mounsey - synthesizer, vocoder
*The Harptones - korvokal
*Bernard Edwards - bass
*Nile Rodgers - gitar, programmering
*Airto Moreira - perkusjon
*Marin Alsop - fiolin
*Michael Boddicker - synthesizer
*Wells Christy - synthesizer, synclavier
*Tom Coppola - synthesizer, synclavier
*Al di Meola - gitar
*Gordon Edwards - bass
*Steve Ferrone - trommer
*Steve Gadd - trommer
*Eric Gale - gitar
*Anthony Jackson - kontrabassgitar
*Jill Jaffe - bratsj
*Jesse Levy - cello
*Michael Mainieri, Jr. - marimba, vibrafon, korvokal
*George Marge - bassklarinett
*Sid McGinnis - gitar
*Marcus Miller - bass
*David Nichtern - synclavier
*Jeff Porcaro - trommer
*Dean Parks - gitar
*Greg Phillinganes - piano, Fender Rhodes
*Michael Riesman - synthesizer, dirigent
*Mark Rivera - altosaksofon
*Robert Sabino - synthesizer, piano
*Richard Tee - synthesizer, piano, Fender Rhodes, vokal
*Carol Wincenc - fløyte
*Frederick Zlotkin - cello
*Peter Gordon - valthorn
*Dave Matthews - hornarrangement

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Hearts and Bones|Hearts and Bones]]» frå ,  den 5. november 2010.* 
*** oppgav desse kjeldene:*
Paul Simon in Concert: Live Rhymin'

***Paul Simon in Concert: Live Rhymin***' er eit konsertalbum av Paul Simon som kom ut i april 1974 på Columbia Records. Det vart spelt inn under turneen til Simon i 1973 og 1974 etter *[[There Goes Rhymin' Simon]]*. Albumet var berre ei forkorta utgåve av konsertane han spelte, der han kunne spele opp mot 24 songar. 

Det står ikkje på plateomslaget kvar songane er innspelte. Simon hadde med seg Urubamba og the Jessy Dixon Singers på albumet. Albumet var det første konsertalbumet til Simon og han spelte fleire Simon & Garfunkel-songar. 

Mot slutten av albumet kan ein høyre ein i publikum som ropar til Simon: «Sei noko!». Han svarar «Sei noko? Vel, eg håpar me held oss i live». 

Albumet vart ein moderat suksess og nådde 33. plas i USA og selde etter kvart til gullplate. Det nådde ikkje albumlista i Storbritannia. 

## Innhald

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Paul Simon in Concert: Live Rhymin&#39;|Paul Simon in Concert: Live Rhymin&#39;]]» frå ,  den 5. november 2010.*
Haukugle

**Haukugle** er ei ugle som hekkar i Noreg. Arten er den einaste i slekta Surnia.

## Utsjånad
Fuglen er 38-41 cm lang og har eit vengespenn på 75-80 cm. Hannen veg kring 270 gram og hoa 320 gram. 
Haukugla har lang stjert, noko som saman med vengeforma gir fuglen ein haukeaktig utsjånad. Hovudet er rundt og lite i høve til kroppen. Augene er gule. Nebben er lyst gul. Augekransane er kvite, med svart børste. Hovudet og halsen er svartaktige på oversida, med kvite flekkar. Elles er fuglen brun på oversida med kvite flekkar, og kvit på undersida, med mørke tverrlinjer. Svingfjørene er brune med kvite flekkar. Stjerten er brun med kvite tverrband. Ungfuglar er noko meir gråbrunt farga og har ikkje tydelege liner på undersida.

## Læte
Til liks med andre ugler har haukugla ei rad ganske ulike læter. Fuglen syng som ein del av paringsleiken med open nebb og reiser fjørdrakta under nebben. Han vippar opp og ned med stjerten og rører seg rykkvis i trea. 
Songen hannen utstøyter for å markere revir er tydeleg, og liknar eit rullande ”ho ho hoho y y yyyyyy”. Dette byrjar lågmælt og stig i lydstyrke. Om eit par møtes er songen kortare og kjem i blant i duett. 
Til paringsleiken høyrest også hoa sitt rop når ho tiggar, noko som minner om eit hest ”chæt”. Ungane sit rop når dei tiggar om mat er derimot eit ”tschschui-epp”.
Læte for å skremme vekk fiendar eller artsfrendar er fresing eller klapring med nebben.

## Utbreiing
Haukugla har ei sirkumpolar utbreiing og hekkar i nordlege delar av barskogsbeltet, tvers gjennom Europa, Asia og Nord-Amerika, med ein underart på det nordamerikanske kontinentet og ein i Eurasia. 

## Førekomst i Noreg
Fuglen hekkar i bjørkebeltet og i høgareliggande barskogar over heile Noreg, vanlegast i Nord-Noreg og fåtalig på Vestlandet. Hogstflater med spreidde attståande tre er gode biotopar, og talet på hekkande fuglar i låglandet har auka.
Haukugla lever nomadisk, og fuglane som hekkar i her i landet kan like gjerne hekke i Sverige, Finland eller Russland. Talet på hekkande par kan vere mindre enn 100, i andre år 1000-10000.

## Hekking
Egga vert lagde frå tidleg i mars fram til midt i mai. 

## Føde
Haukugla er delvis dagaktiv. Ho sit og spanar etter bytte. Når ho oppdagar noko flyg ho fort fram og fangar byttet. Hovudføda er smågnagarar, spissmus og mindre fuglar. Også ryper kan vere bytte. Haukugla har god høyrsel og det hender at ho fangar gnagarar som røyver seg inne i snøen.

## Trekktilhøve
Haukugla er nomade og flyttar frå eit område når smågnagartalet går ned, og kjem ikkje attende før der atter er mange smågnagarar, noko som gjerne tek to år.

## Kjelder
*Norsk fugleatlas, 1994.

**Denne artikkelen bygger på «[[:sv:Hökuggla|Hökuggla]]» frå ,  den 5. november 2010.*  

## Bakgrunnsstoff
*
Songen Graceland

«**Graceland**» er tittelsongen på albumet ''Graceland'' som vart gjeven ut i 1986 av Paul Simon. The Everly Brothers syng harmonivokal på songen. 

Teksten omhandlar Simon sine tankar om ein biltur til Graceland etter eit mislukka ekteskap med skodespelarinna og forfattaren Carrie Fisher.

I dokumentaren *Graceland Classic Albums* seier Simon at han reknar «Graceland» som den beste songen han har skrive. 

Songen vann Grammy-pris for «Årets singel», sjølv om han ikkje nådde høgare enn 81. plass på den amerikanske singellista. 

«Graceland» har vorte spelt av andre artistar som Hot Chip, Grizzly Bear, Willie Nelson, El Vez, Casiotone for the Painfully Alone og The Tallest Man on Earth.

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Graceland (song)|Graceland (song)]]» frå ,  den 5. november 2010.*
Brosvik

**Brosvik** er ein stad som ligg i Gulen kommune i Vestland nær Rutledal. Brosvik ligg 10 mil frå Bergen og 10 mil frå Førde. Det har vore busetjing i området sidan jernalderen.

## Namnet
Namnet vert uttt brå´ssvikja og er truleg ikkje brukt til gardsnamn andre stader i Noreg. I 1567 vart det skrive Brodzug, i 1603 Brossvig, i 1667, Brassvig og i 1723, Brosvig. Namnet kjem truleg av Brotsvik: bakkebrot eller bratt skråning.

## Historie
I *Grimhidlane* vart det funne oske, kol og bein, så helleren har truleg vore bustad i gammal tid. 
På Brossviksåta vart det i 1928 funne ein eldstein av kvartsitt.

Brosvik fekk rutestopp av Fylkesbaatane i 1937. Vegen til Rutledal vart opna i 1961, og til Vatne og Sygnefest i 1968.

## Garden Brosvik
Garden Brosvik ligg på fastlandet like ved ei lita bukt vest for Rutledal. Før i tida høyrde det stølar til garden, men setervegen var for lang, så stølsdrifta vart nedlagd.
Matrikkelen frå 1723 fortel at brukarane heitte Knut og Anders, at garden låg ved sjøen sju mil frå Bergen, at han hadde vedskog og furuskog til husbruk. Heimejorda vart utskift i 1920 og utmarka i 1990.

Det er vorte skilt ut ei rekkje underbruk, mellom andre Utgjære i 1864, Smådalen midt på 1800-talet og Fjellet omtrent på same tid. Fleire av desse plassane har først vore husmannsplassar.

Trude Brosvik og Halvor Langeseth Brosvik tok over bruket i 1984.

## Referansar


## Litteratur
* Kleiva, Ivar; *Gulen i Gammal og ny tid*, Gulen Kommune 1996,
You Can Call Me Al

«**You Can Call Me Al**» er ein song av Paul Simon og den første singelen frå albumet *[[Graceland av Paul Simon|Graceland]]*. Songen gjekk opphavleg opp til 44. plass på lista i USA i oktober 1986, men vart gjeven ut på ny med betre promotering i mars 1987og nådde 23. plass. I Storbritannia gjekk han heilt til fjerdeplassen og i Sverige og Nederland andreplass. 

Teksten er tolka til å skildre ein mann som opplever ei midtlivskrise. («Where's my wife and family? What if I die here? Who'll be my role model?»).

Det er ein bassgang i songen spelt av Bakithi Kumalo. Den andre halvdelen av bassoloen er den første halvdelen spelt baklengs. 

Namnet frå songen kom frå ein fest Simon var på med den dåverande kona si Peggy Harper. Vertane på festen kalla feilaktig Paul for «Al» og Peggy for «Betty», noko som inspirerte Simon til å skrive ein song.

## Musikkvideoar
Paul Simon likte ikkje den originale musikkvideoen han lagde, som vart ei framføring av songen Siomn gav under monologen han hadde då han var vert i *[[Saturday Night Live]]*. Ein ny video vart laga i lag med Lorne Michaels og regissert av Gary Weis, der Chevy Chase mimar til songen. Simon hadde ei uttrykk i andletet som om han keia seg gjennom heile videoen, medan Chase såg særs entusiastisk ut.

## Andre versjonar
Andre artistar som har spelt songen er Noah and the Whale, Hot Club de Paris, Jens Lekman, moe. og Inspection 12. 

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:You Can Call Me Al|You Can Call Me Al]]» frå ,  den 5. november 2010.* 
*** oppgav desse kjeldene:*


## Bakgrunnsstoff
* Classic Tracks: Paul Simon "You Can Call Me Al"
Grunnkrinsar i Gulen kommune

**Grunnkrinsar i Gulen kommune** er delområde og grunnkrinsar i Gulen kommune i Sogn og Fjordane. 

SSB delar kommunane inn i delområde og grunnkrinsar til bruk for statistikk, mellom anna for folketal. Slik statistikk blir brukt som grunnlag for offentleg planleggging. 

## Delområde og grunnkrinsar
* **Delområde **
** 
** 
** 
** 
** 
** 
** 
* **Delområde **
** 
** 
** 
** 
** 
* **Delområde **
** 
** 
** 
** 

## Bakgrunnsstoff
* Delområde og grunnkrinsar 2006  frå Statistisk Sentralbyrå
Byting

**Bytingar** er ifylgje europeisk folketru underjordiske, tussar eller huldrefolk som vert bytt bort mot menneskebarn. Bytingane vert framstilt som små og stygge. Dei græt så ilt at foreldra skjønar at barnet ikkje kan vere deira eige. I nokre segner klarar folk å hindra at barnet deira vert bytt bort, eller dei klarar å få bytt det tilbake. I andre segner veks bytingane opp. I vår tid er det vanleg å gå ut ifrå at trua på bytingar skriv seg frå barn som hadde ei psykisk utviklingshemming, eller leid av ulike sjukdomar som rakitt.

Det fanst rådgjerder mot å få barnet sitt byta bort, ein kunne til dømes sy ein sylvmynt inn i barnelinda eller legga ei salmebok i vogga. Om ein meinte ein hadde fått ein bytting kunne ein prøva å lura han til å gje seg til kjenne, til dømes ved å gjera noko uventa, som å røra i eit eggeskal med ei sleiv. Ein kunne også plaga ungen slik at han skreik. Då skulle den rette mora, det vil seia huldrekvinna, koma tilbake og henta barnet sitt og levera menneskebarnet tilbake.

## Kjelder
Dodraugen

**Dodraugen** er eit utyske i nyare norsk folkedikting. Dodraugen bur nede i kloakken og kan dukke opp av doskåla og trekke ned barn som sit på toalettet. Den fyrste gongen ein høyrer om dodraugen er etter alt å døme i Rolv Wesenlund sin radiosketsj «For dei minste 1» frå 1980.
Trond Waage

**Trond Waage** () er ein norsk spesialpedagog. Sidan 2005 har han vore Senior Fellow ved UNICEF sitt internasjonale forskingssenter, UNICEF IRC i Firenze. Før dette var han barneombod.

Waage har embetseksamen i spesialpedagogikk (cand.paed.spec.) frå Universitetet i Oslo. Frå 1980 til 1990 var han leiar for TV-avdelinga ved Institutt for spesialpedagogikk, Universitetet i Oslo/Spesiallærarhøgskulen. I perioden 1987–1991 hadde han oppdrag for UNICEF i Kina og Nord-Korea. Vidare var han rådgjevar i International Council for Distance Education (ICDE) frå 1990 til 1992 og forskingskoordinator i Childwatch International, eit internasjonalt nettverk for barneforsking, i perioden 1992–1996. Deretter vart han utnemnd til barneombud, ei stilling han hadde i to åremålsperiodar, frå 1996 til 2004.

Waage har hatt mange verv, hovudsakleg knytt til rettane til born:

*Leiar av utreiinga *Det nasjonale kunnskapsnett* (SOFF rapport 5, 1993).
*Medlem av komiteen som evaluerte barneombudet i Noreg (NOU 1995:26).
*Medlem av leiargruppa for European Network of Ombudsperson for Children (1997–2001), ein periode òg som leiar.
*Programme Award Member of ChildNet International
*Styremedlem i John Carew Foundation 2005–2006.
*Medlem av hovudkomiteen for Helse- og Rehabiliterings Extra-midlar 1998-2004.
*Styremedlem i Children and War Foundation 2000-2004.
*Leiar av Bransjerådet for Apoteka 2006-2007.

Han har forska, publisert og forelese rundt temaa barndom i endring, moderne barndom, rettane til born og sjølvstendige menneskerettsinstitusjonar for born. 

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:nb:|]]» frå ,  den 6. november 2010.*  
 
* Store Norske Leksikon om Trond Waage.
Peter Waage

**Peter Waage** () var ein norsk professor i kjemi, kjent for at han saman med Cato Guldberg utvikla masseverknadslova i 1864.

Waage voks opp på garden *Vaage* på øya Hidra. Han vart elev ved Bergen katedralskole i 1849, byrja deretter å studere medisin, men skifta fag til mineralogi og kjemi. Han studerte òg i Frankrike og Tyskland. Han vart universitetsstipendiat i 1859, og professor i 1866.

Waage var formann i Den Polytekniske Samskipnad 1868-69, første formannen i Noregs Kristelege Ungdomsforbund 1880. I det andre ekteskapet sitt var Waage svoger med kollegaen Cato Guldberg og diakonipioneren Cathinka Guldberg. Waage omsette Julie von Hausmann si salme *[[Så ta da mine hender]]* frå tysk til norsk.

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:nb:|]]» frå ,  den 6. november 2010.*
Gudrun Waadeland

**Gudrun Waadeland** () er ein norsk skodespelar, teaterinstruktør og tidlegare sjef for Riksteatret, ei stilling ho hadde i tolv år, frå 1975 til 1987. I 1971 gifta ho seg med skodespelar, teatersjef og forfattar Svein Erik Brodal. Per Ung laga i 1987 ei byste av henne som står hos Riksteatret i Oslo.

## Biografi
Gudrun Waadeland fullførte examen artium i 1956 og studerte deretter jus eit år før ho kom inn på Statens teaterskole i 1957. Alt medan ho studerte debuterte ho på Nationaltheatret. Det skjedde i 1959 i ei rolle i skodespelet Tornerose av Hans Wiers-Jenssen. I 1964 tok ho mellomfag i teatervitskap og i 1966 grunnfag i kunsthistorie.

I 1960 byrja ho som skodespelar i Fjernsynsteatret. Deretter hadde ho rollar på Riksteatret og Edderkoppen Teater før ho kom til Det Norske Teatret. Frå 1970 vart ho fast knytt til Riksteatret og var i tillegg til å vere skodespelar òg kunstnarisk konsulent og instruktør.

Då Gudrun Waadeland i 1975 vart utnemnd til teatersjef for Riksteatret, var det mange tiår sidan det hadde vore kvinneleg teatersjef i Noreg. Dramatikarverkstaden Askeladden vart etablert i 1977 etter hennar initiativ, det same vart dukketeateravdelinga med ein dukkespelarutdanning (treårig) på nivå med skodespelarutdanninga på Teaterhøgskolen. Ho sette opp mykje samtidsdramatikk og spelte sjølv òg i mange stykke i tida ho var sjef på Riksteatret.

Frå 1999 har ho vore leiar for stiftinga Akershus Festning for Kunst og Kultur. Året etter opna ho Nordens litterære teater på Akershus festning. Der samarbeider ho med den danske regissøren Sam Besekow. Med han og Svein Erik Brodal har ho òg drive salongteateret Henrik Ibsens Teater, der ein spelar Henrik Ibsens *[[Når vi døde vågner]]* i ein versjon for to personar. Denne har òg turnert i utlandet.

## Verv
*Formann i Norsk Teaterlederforening, 1983–88
*Formann i Nordisk Teaterlederråd
*Formann i Norsk Filmproduksjonsutvalg 1985–88

## Heider
*Kongens fortenestmedalje i gull 2000
*Riddar av 1. klasse av den svensken Nordstjärneorden 2002
*Riddar av 1. klasse av Finlands løves orden 2005

## Verk
**Bakvendtland*. Barnekomedie basert på Alf Prøysens tekster, 1972 
**Bubabei – vil du leke med meg?*, barnekomedie, 1973 (ny utg. Bestefarsfjernsynet, 1974) 
**Amalie og Bjørnstjerne: Brevene* 1982 
**DD. MM. Kongen og Dronningen – Oscar og Sophie* 2003

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:nb:Gudrun Waadeland|Gudrun Waadeland]]» frå ,  den 6. november 2010.* 
*** oppgav desse kjeldene:*
**Hvem Hva Hvor 1976 side 86
**Norsk Biografisk Leksikon*
 

== Bakgrunnsstoff ==
*[http://www.imdb.com/name/nm0905086/bio Gudrun Waadeland hos imdb.com]
*[http://nbl.snl.no/Gudrun_Waadeland Gudrun Waadeland i NBL]
*[http://www.finland.no/public/default.aspx?contentid=128649&nodeid=39579&contentlan=10&culture=nb-NO *Finsk orden til Gudrun Waadeland'' Artikkel hos Finlands ambassade]
Songs from The Capeman

***Songs from the Capeman*** er studioalbum frå 1997 av Paul Simon, hans niande som soloartist. Det inneheld songar av Simon for ein Broadwaymusikal han skreiv og produserte, kalla *[[The Capeman]]*. Musikarane på albumet var dei opphavlege rollebestninga. Albumet var ei ny musikalsk retning for Simon og inneheld doo wop, rock 'n' roll og puertoricanske rytmar. Musikalen vart ein flopp og han tapte $11 millionar. Albumet selde heller ikkje særleg bra og nådde berre 42. plass på den amerikanske albumlista.

## Innhald

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Songs from The Capeman|Songs from The Capeman]]» frå ,  den 6. november 2010.*
You're the One

***You're the One*** er det tiande studioalbumet til Paul Simon og kom ut i 2000. Det var det første suksessrike albumet hans på ti år. Albumet vart nominert til Grammy-pris for «Årets album» i 2001 og Simon vart då den første artisten som vart nominert til denne kategori i fem tiår på rad, frå 1960-åra til 2000-åra. I 2006 vart Paul McCartney den einaste andre artisten som har klart det same. *You're the One* vart òg rekna som eit comeback etter det noko mislukka førre albumet hans, *[[Songs from The Capeman]]*. Albumet vart nymastra og gjeven ut på nytt i 2004 med tre konsertopptak som bonusspor. 

## Innhald

## Medverkande
*Paul Simon – vokal, gitar, sitar
*Steve Gorn – bambusfløyte
*Larry Campbell – pedalsteel
*Dan Duggan – hammardulcimer, vielle
*Jay Elfenbein – vielle, vihuela
*Steve Gadd – trommer
*Jamey Haddad – perkusjon
*Peter Herbert – kontrabass
*Bakithi Khumalo – bass
*Skip LaPlante – harp, boller
*Abraham Laboriel – bass
*Howard Levy – munnspel
*Alain Mallet – piano, pumpeorgel & hamonium, wurlitzer
*Vincent Nguini – gitar
*Andy Snitzer – sopran- & tenorsaksofon
*Evan Ziporyn – bassklarinett, sopran- & tenorsaksofon
*Clifford Carter – celeste, klokkespel
*Mark Stewart – dobro, pedalsteel, cello, gitar
*Steve Shehan – perkusjon
Surprise av Paul Simon

***Surprise*** er det ellevte studioalbumet til Paul Simon og det kom ut i mai 2006.

Etter å ha hatt noko suksess med *[[You're the One]]* i 2000, som han vart nominert til Grammy-prisen for «Årets album» for, la han ut på turne, mellom anna i lag med Art Garfunkel som Simon & Garfunkel i 2003 og 2004. I 2004 starta Simon arbeidet det nye albumet og vart introdusert for produsenten Brian Eno.

Albumet vart spelt inn i London, New York og Nashville. Simon møtte først Brian Eno i London for å diskutere korleis dei skulle blande den elektroniske produksjonen til Eno med den akustiske gitaren til Simon. Eno vart til slutt ikkje tilskriven som produsent, men for å ha skapt «lydlandskap». Simon var takksam for dette på albumet: «Å arbeide med Brian Eno opnar døra til ei ny verd med lydmessige mogelegheiter; samt at han er ein flott fyr å ha med seg i studio, eller i livet for den saks skuld. Eg hadde det verkeleg kjekt.»

*Surprise* fekk positiv kritikk hos dei fleste kritikarane. Det fekk 78/100 på Metacritic, basert på 23 profesjonelle meldingar. Simon la ut på turne etter albumet kom ut for å gjere reklame for det. Albumet selde ganske godt og nådde 14. plass på den amerikanske albumlista, medan det i Storbritannia gjekk til fjerdeplass og i Noreg nådde det 20. plass. 

## Innhald

## Medverkande
*Paul Simon – Vokal, gitar
*Adrian Simon – Vokal
*Jessy Dixon Singers – Vokal
*Vincent Nguini – Akustisk gitar
*Bill Frisell – Elektrisk gitar
*Herbie Hancock – Piano
*Gil Goldstein – harmonium, keyboard
*Alex Al – Bass
*Abraham Laboriel – Bass
*Pino Palladino – Bass
*Leo Abrahams – Bandlaus bass
*Robin DiMaggio – Trommer
*Steve Gadd – Trommer
*Jamey Haddad – Perkusjon
*Brian Eno – Elektronikk, lydlandskap

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Surprise (Paul Simon album)|Surprise (Paul Simon album)]]» frå ,  den 6. november 2010.* 
*** oppgav desse kjeldene:*


## Bakgrunnsstoff
* A Psychic Meltdown, Joined in Progress – brief analysis of "Everything About It Is a Love Song" by Tom Moon for NPR's *Song of the Day*.
Ånneland

**Ånneland** er ei bygd på Sandøy i Gulen i Vestland fylke.

Stolt Seafarm bygde eit anlegg ved Ånnelandsundet på klekking og oppdrett av torskeyngel.
I 2000 tok Vestvik Marinefarm AS over torskeoppdrettet.

4. november 2010 vart den nye fylkesvegtraséen til Fylkesveg 5582 mellom Ånneland og Sløvåg offisielt opna og Skipavik vart sløyfa frå ferjesambandet Leirvåg-Sløvåg.