open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Kolbjørn Stordrange

**Kolbjørn Stordrange** () var  ein gardbrukar, skulemann og politikar frå Nes i Vest-Agder. Han representerte Høgre på Stortinget frå 1965 til 1977.

### Liv og gjerning
Stordrange hadde examen artium frå 1945 og pedagogisk eksamen frå 1956, og var cand.philol. frå 1954. Han var gardbrukar på farsgarden Stordrange i Nes frå 1947, lærar ved Ringards realskule 1948–53, lektor ved Flekkefjord høgre skule frå 1955, og til sist rektor ved Flekkefjord gymnas 1979–91.

Stordrange var medlem av heradsstyret i Nes 1956–1964, varaordfører 1960–63. Etter at Nes vart slått saman med Flekkefjord i 1965, var han medlem av Flekkefjord bystyre 1965–95. Han vart tildelt Kongens fortenestemedalje i gull i 1994. For sine 40 år som kommunestyremedlem fekk han i 1995 Kommunenes Sentralforbund sitt heidersteikn.

Frå hausten 1965 møtte Stordrange, som fyrste vararepresentant, fast på Stortinget frå Vest-Agder og Høgre, då den valde representanten Sverre Walter Rostoft i heile perioden var industriminister i Borten-regjeringa. I 1969 tok Stordrange over fyrsteplassen for Vest-Agder Høgre, og vart vald inn på Tinget i 1969 og attvald i 1973. Gjennom dei tre valbolkane var han;
*1965–1969 medlem i Protokollkomiteen
*1969–1973 medlem i Landbrukskomiteen
*1973–1977 medlem i Kyrkje- og undervisningskomiteen

## Kjelder
*Stortinget.no Biografi
Sternumsag

**Sternumsag** er ein beinkuttar som blir brukt ved median sternotomi, der brystkassa blir opna ved å kløyve brystbeinet. Det er ei slags blokksag, og kan minne om ei stikksag. Saga blei oppfunnen av Dr. Edward P. Diethrich i 1963.

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Sternal saw|Sternal saw]]» frå ,  den 14. april 2015.*
Sepp Bradl

**Josef Bradl**, best kjend som **Sepp Bradl**, () var ein tysk-austerriksk skihoppar, kombinertløpar, alpinist og skihopptrenar. Han er særleg kjend som hoppar. Bradl vart verdsmeister i 1939, og var den fyrste som hoppa over 100 meter på ski. I 1953 vann han den fyrste tysk-austerrikske hoppveka. Bradl representerte SC Bischofshofen.

## Aktiv
Bradl var fødd i Wasserburg am Inn i Bayern, men voks opp i Mühlbach am Hochkönig i forbundslandet Salzburg i Austerrike. Den 15. mars 1936 vart han det fyrste mennesket som hoppa over 100 meter i ein skibakke. Det hende i den nyreiste hoppbakken Bloudkova i Planica i dåverande Jugoslavia. Bradl landa på 101,5 meter. To år seinare forbetra han sin eigen verdsrekord til 107 meter.

Både i 1937 og 1938 deltok Bradl i verdsmeisterskapen på ski. I VM i Chamonix i 1937 vart han nummer fem i hopptevlinga, medan han i Lahti året etter enda på fjerdeplass i same øvinga. 

Vinteren 1939 vann Bradl gullmedaljen i skihopping under verdsmeisterskapen i nordiske greiner. Meisterskapen fann stad i Zakopane, der Bradl enda opp med 224,7 poeng, eit halvt poeng meir enn sølvvinnaren, norske Birger Ruud, medan ein annan nordmann, Arnholdt Kongsgård, fekk bronsemedaljen. Same sesongen vart Bradl tysk meister i Oberhof, ein prestasjon han gjentok i 1941 i Spindlermühle.

Sepp Bradl vart austerriksk mester i spesielt hopp i 1938, 1941, 1947, 1948, 1951, 1952, 1953, 1954 og 1956, samt i kombinert i 1955. Han vart tysk meister i spesielt hopp i 1939 og 1941.

Bradl gjekk i 1953 til topps i den aller fyrste tysk-austerrikske hoppveka. Han vann rennet i Innsbruck, og vart nummer to i dei tre andre renna, som alle vart vunne av tre ulike nordmenn; Asgeir Dølplads, Erling Kroken og Halvor Næs. Bradl enda opp med 878,6 poeng, Halvor Næs vart nummer to samanlagt med 877,5 poeng. Sesongen etter vann Bradl hoppvekerennet i Bischofshofen den 6. januar 1954. I Ski-VM 1954 i Falun vart han nummer 10, og under Vinter-OL i Cortina d'Ampezzo i 1956 enda han som nummer 12. 

### Trenar og gjestgevar
Seinare var Bradl trenar for det austerrikske landslaget i skihopping i mange år. Han dreiv elles sitt eige gjestehus i Mühlbach am Hochkönig til han døydde, 64 år gammal.

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:de:Josef Bradl|Josef Bradl]]» frå ,  den 15. april 2015.*
Tidsskriftet Røyst

***Røyst*** er eit politisk tidsskrift med undertittelen «Politikk og tankeleik på venstresida». Tidsskriftet er basert i Bergen, og blei grunnlagt i 2013 av studentar tilknytt Universitetet i Bergen og Kunst- og designhøgskolen i Bergen. Første utgåve kom ut mai, 2014. Det kjem ut i to gongar i året.

*Røyst* fekk heiderleg omtale av Norsk tidsskriftforening i 2015.

## Kjelder
Lenny Castro

**Lenny Castro** () er ein amerikansk perkusjonist og studiomusikar.

Castro er av puertoricansk opphav og voks opp i New York City. Faren, Hector Castro, spelte klaverinstrument i latinamerikansk stil og gav sonen dei første congatrommene då han var fire år gammal. I lag med congatrommene spelte Castro bongotrommer, som han spelte på gata då han voks opp. I motsetnad til mange av sine «latinske brør», lytta og spelte ikkje Castro berre perkusjon til latinamerikansk musikk, men òg jazz, rock, klassisk og alt anna som kunne ha perkusjon.

Castro fekk gjennombrotet sitt med Melissa Manchester, som hadde ein hit kring 1974 med «Midnight Blue». Castro flytta med Manchester til Los Angeles, 19 år gammal. Produsenten hennar introduserte sidan Castro for produsenten Richard Perry. Perry let Castro spelte på ei innspeling med Diana Ross, der han møtte Jeff Porcaro. Porcaro sette Castro i kontakt med Boz Scaggs, som nettopp hadde gjeve ut *[[Silk Degrees]]*. Scaggs turnerte verda rundt med Castro som perkusjonist.

Som frilansar spelt Castro med mange forskjellige artistar, som Adele, Simply Red, the Rolling Stones, Elton John, Al Jarreau, George Benson, Regina Belle, Eric Clapton, Boz Scaggs, Toto, Alien Ant Farm, Steely Dan, Christopher Cross, The Mars Volta, Dolly Parton, Diana Ross, Stevie Wonder, David Sanborn, Avenged Sevenfold, Little Feat, Tom Petty, Susanna Hoffs, Boney James, The (International) Noise Conspiracy, Peter White, Joe Sample, Kenny Loggins, Young Knives, Rickie Lee Jones, Caifanes, Dan Fogelberg, The Crusaders, The Bee Gees, Barbra Streisand, Karizma, Quincy Jones, John Mayer, Randy Newman, Dave Koz, Olivia Newton-John, Red Hot Chili Peppers, Eric Burdon, Oasis, Wayne Shorter, Pat Benatar, Dwight Yoakam, Maroon 5, Lisa Marie Presley, Noel Gallagher's High Flying Birds, Mick Hucknall, Booker T. Jones, The All-American Rejects, Joe Bonamassa og Slash, i tillegg til mange andre artistar.

Castro spelte og turnerte med Fleetwood Mac i 1997.

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Lenny Castro|Lenny Castro]]» frå ,  den 15. april 2015.* 
*** oppgav desse kjeldene:*
*Intervju med Lenny Castro
*Drummer: Lenny Castro
You Don't Know How It Feels

«**You Don't Know How It Feels**» er ein song av Tom Petty frå albumet *[[Wildflowers av Tom Petty|Wildflowers]]* frå 1994. Songen var den første singelen på albumet og nådde toppen av ''Billboard'' Hot Mainstream Rock Tracks-lista og 13. plassen på ''Billboard'' Hot 100.

MTV og mange radiostasjonar spelte ein sensurert versjon av «You Don't Know How It Feels,» der dei spelte ordet «joint» baklengs i «let's roll another joint» — i tillegg vart ein versjon der ordet «roll» vart erstatta med «hit» (som endrar tydinga i setninga frå å røyke marihuana til å vitje ein bar. Likevel vann musikkvideoen MTV-prisen for årets beste mannlege video i 1995. 

## Girl on LSD

Petty hadde opphavleg tenkt å ta med B-sida til singelen, «Girl on LSD», på *[[Wildflowers av Tom Petty|Wildflowers]]*, men Warner Bros. godtok ikkje dette fordi han var for kontroversiell. I songen syng Petty om å forelske seg i jenter som går på forskjellige typar dop: marihuana, kokain, LSD, øl, krystallmetamfetamin, china white (eit slanguttrykk for heroin) og kaffi. 

## Lister

### Årslister

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:You Don&#39;t Know How It Feels|You Don&#39;t Know How It Feels]]» frå ,  den 14. april 2015.* 
*** oppgav desse kjeldene:*


## Bakgrunnsstoff
*
Wildflowers

***Wildflowers*** er det andre soloalbumet til Tom Petty, gjeve ut 1. november 1994. Albumet var det første Petty gav ut etter å ha fått kontrakt hos Warner Bros. Records (der han hadde vore som ein del av Traveling Wilburys) og det første av tre album produsert av Rick Rubin.

Det vart gjeve ut tre singlar frå albumet mellom 1994 og 1995, den mest suksessrike var «You Don't Know How It Feels», som nådde 13. plassen på ''Billboard'' Hot 100 og toppa Album Rock Tracks-lista i ei veke.

Alle medlemmane i Heartbreakers er medverkande på albumet, utanom trommeslagaren Stan Lynch. Steve Ferrone speler trommer på *Wildflowers* og vart sidan med i bandet året etter. Albumet vart ikkje marknadsført som eit the Heartbreakers-album, fordi som Petty sa «Rick (Rubin) og eg ønskte begge meir fridom enn å vere knytte til fem karar». Petty valde likevel å nytte det meste av det faste bandet sitt som studiomusikarar. Rolling Stone plasserte *Wildflowers* på 12. plassen på lista si over dei beste albuma i 1990-åra. *[[Guitar World]]* sette albumet på 49. plassen på lista si kalla «Superunknown: 50 Iconic Album That Defined 1994».

## Innhald

«Girl on LSD» vart òg spelt inn for albumet, men vart fjerna av Warner Bros. på grunn av teksten, og vart i staden gjeven ut som ei B-side til «You Don't Know How It Feels». Fleire songar på ''She's the One'' var opphavleg spelt inn for dette albumet. «Leave Virginia Alone» var ein annan song skriven og spelt inn under innspelinga av dette albumet, og vart gjeven til Rod Stewart for albumet *[[A Spanner in the Works]]*.

## Medverkande
* Tom Petty – 12- og 6-strengs akustisk og elektrisk gitarar, munnspel, piano, orgel, vokal
* Mike Campbell – 6 og 12-strengs gitarar (bass, slide, elektrisk, akustisk), cembalo, coral sitar
* Benmont Tench – harmonium, piano, orgel, mellotron, zenon
* Howie Epstein – støttevokal, bass
* Steve Ferrone – trommer utanom på «To Find a Friend»
* Michael Kamen – orkestrering, dirigent
* Ringo Starr – trommer på «To Find a Friend»
* Lenny Castro – perkusjon
* Phil Jones – perkusjon
* John Pierce – bass
* Jim Horn – saksofon på «House in the Woods»
* Brandon Fields – saksofon på «House in the Woods»
* Greg Herbig – saksofon på «House in the Woods»
* Kim Hutchcroft – saksofon på «House in the Woods»
* Marty Rifkin – pedal steelgitar på «House in the Woods»
* Carl Wilson – korvokal på «Honey Bee»

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Wildflowers (Tom Petty album)|Wildflowers (Tom Petty album)]]» frå ,  den 14. april 2015.* 
*** oppgav desse kjeldene:*
Songs and Music from «She's the One»

***Songs and Music From the Motion Picture «She's the One»*** er det niande studioalbumet til det amerikanske rockebandet Tom Petty and the Heartbreakers, først gjeve ut i august 1996. Albumet var filmmusikken til filmen *[[filmen She's the One (1996)|She's the One]]* frå 1996, skriven og regissert av Edward Burns.

*Songs and Music From the Motion Picture «She's the One»* nådde femtandeplassen på ''Billboard'' 200-lista og selde til gullplate i USA i desember 1996. Songen «Walls (Circus)» vart gjeven ut som singel og nådde 69. plassen på ''Billboard'' Hot 100 og sjetteplassen på Mainstream Rock Tracks-lista. «Climb That Hill» nådde òg sjetteplassen på Mainstream Rock Tracks-lista, medan «Change The Locks» nådde 20. plassen. 

## Innhald

## Medverkande
* Tom Petty – vokal, gitarar, munnspel, piano, cembalo, pauker
* Mike Campbell – gitarar, piano, Marxophone
* Howie Epstein – bass, korvokal
* Benmont Tench – organ, piano
* Curt Bisquera – trommer utanom «Hung Up and Overdue», «Hope You Never», og «California» 
* Scott Thurston (ikkje nemnt på omslaget) - gitar, munnspel, korvokal, bassgitar, perkusjon
* Lindsey Buckingham – korvokal på «Walls (Circus)», «Climb That Hill» og «Asshole»

med:
* Ringo Starr – trommer på «Hung Up and Overdue» 
* Steve Ferrone – trommer på «Hope You Never» og «California»
* Carl Wilson – gitar, harmonivokal
* Chris Trujillo – perkusjon
* Lili Haydn – fiolin
* Michael Severens – cello
* Gerri Sutyak – cello

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Songs and Music from "She's the One"|Songs and Music from "She's the One"]]» frå ,  den 15. april 2015.* 
*** oppgav desse kjeldene:*
Walls (Circus)

«**Walls (Circus)**» er ein song skriven av Tom Petty og spelt inn av Tom Petty and the Heartbreakers. Han vart gjeven ut i juli 1996 som den einaste singelen frå filmmusikkalbumet *[[Songs and Music from «She's the One»]]*. Lindsey Buckingham syng korvokal på songen i rein Fleetwood Mac-stil. Singelen nådde 69. plassen på den amerikanske *Billboard* Hot 100-lista. Eit alternativt arrangement av songen, i eit raskare tempo, vart òg spelt inn for albumet med tittelen «Walls (No. 3)». Songen vart sidan spelt inn av Glen Campbell i 2008 på albumet *[[Meet Glen Campbell]]*.

## Musikkvideo
Musikkvideoen vart regissert av Phil Joanou og vart send første gongen i juli 1996.

## Lister

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Walls (Circus)|Walls (Circus)]]» frå ,  den 15. april 2015.* 
*** oppgav desse kjeldene:*
Lili Haydn

**Lili Haydn** () er ein kanadisk rockefiolinist, songar, plateartist og komponist. Som barn var ho òg skodespelar, og åtte år gammal byrja ho å spele fiolin og klassisk musikk. Då ho var femten år gammal hadde ho spelt med Los Angeles Philharmonic.

Haydn vart ein mykje nytta studiomusikar i Los Angeles i 1990-åra og spelte med artistar som Nusrat Fateh Ali Khan, Porno for Pyros, Tracy Chapman, The Jayhawks, Brandy, Tony! Toni! Tone!, No Doubt, Tom Petty, Sting, Josh Groban, Herbie Hancock, Robert Plant & Jimmy Page, Matchbox 20, Seal og George Clinton, som kalla ho «fiolinen sitt svar på Jimi Hendrix».

## Diskografi
**[[Lili av Lili Haydn|Lili]]* (1997) Atlantic Records
**[[Light Blue Sun]]* (2003) BMG/Private Music
* *Goodbye Stranger Ep* (2007) Nettwerk Music Group
* *Place Between Places* (2008) Nettwerk Music Group
* *Lililand* (2014)

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Lili Haydn|Lili Haydn]]» frå ,  den 15. april 2015.* 
*** oppgav desse kjeldene:*

## Bakgrunnsstoff
* 
*
Curt Bisquera

**Curt Bisquera** er ein USA-amerikansk trommeslagar. 

Bisquera har mellom anna arbeidd med Johnny Cash, Josh Groban, Mick Jagger, Seal, Elton John, Johnny Hallyday, Tom Petty and the Heartbreakers og The Beach Boys.

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Curt Bisquera|Curt Bisquera]]» frå ,  den 15. april 2015.*  
 

## Bakgrunnsstoff
*DrumTech.com 
*Offisiell nettstad
Lindsey Buckingham

**Lindsey Adams Buckingham** () er ein USA-amerikansk musikar, songar og låtskrivar, mest kjend som gitarist og mannleg vokalist i musikkgruppa Fleetwood Mac frå 1975 til 1987, og får 1997 og fram til i dag. Utanom tida i Fleetwood Mac, har Buckingham gjeve ut seks soloalbum og tre konsertablum. Som medlem av Fleetwood Mac, vart han innlemma i Rock and Roll Hall of Fame i 1998. I 2011 vart Buckingham rangert på 100. plassen på lista til *Rolling Stone * over dei 100 beste gitaristane gjennom tidene. I Fleetwood Mac var Buckingham kjend for fingerplukkestilen sin på gitar og store vokalrekkjevidda, i tillegg til den stundom intense kjemien mellom han sjølv og den tidlegare kjærasten hans Stevie Nicks.

## Diskografi

### Som Buckingham Nicks

### Med Fleetwood Mac

#### Album

#### Konsertalbum og samlingar

### Soloalbum

### Filmmusikk

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Lindsey Buckingham|Lindsey Buckingham]]» frå ,  den 15. april 2015.* 
*** oppgav desse kjeldene:*


## Bakgrunnsstoff
* Offisiell nettstad
*
Echo av Tom Petty and the Heartbreakers

***Echo*** er det tiande studioalbumet til Tom Petty and the Heartbreakers. Det vart gjeve ut i april 1999 og nådde tiandeplassen på ''Billboard'' 200 med hjelp av singlane «Free Girl Now», «Swingin'» og «Room At the Top", som nådde høvesvis 5., 17. og 19. plassen på *[[magasinet Billboard|Billboard]]* si Mainstream Rock Tracks-liste i 1999. Albumet var det siste samarbeidet deira med produsenten Rick Rubin, og det siste med bassisten og korvokalisten Howie Epstein, som døydde av heroinoverdose i 2003. *Echo* selde til gullplate i USA i juli 1999, berre tre månader etter detk om ut. *Echo* er det einaste Heartbreakers-albumet med solovokal frå eit anna bandmedlem: Mike Campbell på «I Don't Wanna Fight». Eit opptak kalla «Sweet William» vart gjeven ut som B-sida til singelen «Room at the Top». 

Berre somme songar vart spelt på turneen til bandet det året. Plata vart i stor grad skriven medan Petty gjekk gjennom ein smertefull skilsmisse (som påverka teksten på songar som «Lonesome Sundown» og tittelsporet), og Petty har sagt at dette var årsaka til at han ikkje ønskte å spele songane på konsertar. «Room at the Top», «Free Girl Now» og «I Don't Wanna Fight» er likevel med på konsertfilmen *High Grass Dogs: Live at the Fillmore* og ein versjon av «Billy the Kid» er med på *[[The Live Anthology]]*. 

## Innhald

## Medverkande
* Tom Petty – gitarar, munnspel, vokal
* Mike Campbell – sologitarar, bass, solovokal på «I Don't Wanna Fight»
* Benmont Tench – piano, organ, chamberlin, clavinet
* Howie Epstein – bass, harmoni- og korvokal
* Scott Thurston    – akustisk og elektrisk gitarar, korvokal
* Steve Ferrone     – trommer
* Lenny Castro      – perkusjon

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Echo (Tom Petty and the Heartbreakers album)|Echo (Tom Petty and the Heartbreakers album)]]» frå ,  den 15. april 2015.* 
*** oppgav desse kjeldene:*
Stop Draggin' My Heart Around

«**Stop Draggin' My Heart Around**» var den første singelen til Stevie Nicks frå det førte soloalbumet hennar, *[[Bella Donna av Stevie Nicks|Bella Donna]]*. Det var den einaste songen på albumet som ikkje var skriven av Nicks, og var skriven av Tom Petty og Mike Campbell som ein song for Tom Petty and the Heartbreakers, men Jimmy Iovine, som arbeidde med begge på denne tida, fekk ordna det slik at Nicks spelte inn songen. Petty song i lag med Nicks på refrenget og mellomspelet, medan heile bandet (utanom Ron Blair, som var erstatta av Donald «Duck» Dunn på bass) spelte på songen.

Eit studioopptak av songen vart nytta som musikkvideo. Videoen var den 25. musikkvideoen som vart spelt på MTV nokon gong, då MTV vart lansert 1. august 1981.

Songen nådde tredjeplassen på den amerikanske ''Billboard'' Hot 100, der han låg seks veker på rad. I Storbritannia nådde songen berre 50. plass.

## Lister

### Årslister

## Andre versjonar
Songen vart parodiert av «Weird Al» Yankovic som «Stop Draggin My Car Around» på debutalbumet hans.

My Morning Jacket og Neko Case spelte songen live i 2011.

Songen vart spelt inn av post-grunge-bandet Puddle of Mudd i 2011 på albumet **.

Jimmy Fallon og Stevie Nicks spelte songen i lag i ein gjenskaping av musikkvideoen frå 1981 på The Tonight Show den 9. april 2014.

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Stop Draggin&#39; My Heart Around|Stop Draggin&#39; My Heart Around]]» frå ,  den 15. april 2015.* 
*** oppgav desse kjeldene:*

## Bakgrunnsstoff
*
The Last DJ

***The Last DJ*** er det 11. studioalbumet til Tom Petty and the Heartbreakers. Songane «The Last DJ», «Money Becomes King», «Joe» og «Can't Stop the Sun» er alle åtak på grådigheita Petty meiner finst i musikkindustrien. 

Petty hevda først at både albumet og tittelsporet var fiksjonsverk, men innrømde seinare at dei begge var inspirerte av DJen Jim Ladd frå Los Angeles,.

Ein avgrensa digipack-versjon av albumet vart gjeven ut med ein DVD med musikkvideoar og andre opptak frå innspelinga av albumet. 

Albumet nådde niandeplassen på ''Billboard'' 200, medan singelen «The Last DJ» nådde 22. plassen på *[[magasinet Billboard|Billboard]]* Mainstream Rock Tracks i 2002. Fram til 2010 hadde *The Last DJ* seld 353&nbsp;000 eksemplar i USA i følgje Nielsen SoundScan.

Albumet markerte òg tilbakekomsten til den første Heartbreaker-bassisten Ron Blair, som erstatta sin eigen erstattar, Howie Epstein, som på denne tida hadde skrantande helse og døydde kort tid seinare av ein heroinoverdose. Blair kom inn seint i prosessen og Petty og Campbell spelte det meste av bassen på albumet sjølv. 

## Innhald
Tom Petty, utanom der andre er nemnde

## Medverkande
*Tom Petty – gitarar, vokal, piano, ukulele, bass på «The Last DJ», «Money Becomes King», «Joe», «Like a Diamond», «Blue Sunday», «You and Me» og «Have Love Will Travel»
*Mike Campbell – gitarar, bass på «Dreamville», «When A Kid Goes Bad» og «The Man Who Loves Women»
*Benmont Tench – piano, organ, klaverinstrument
*Scott Thurston – gitar, lap steelgitar, ukulele, korvokal
*Steve Ferrone – trommer
*Ron Blair – bass på «Lost Children» og «Can't Stop The Sun»
*Lenny Castro – perkusjon
*Lindsey Buckingham – korvokal på «The Man Who Loves Women»
*Jon Brion – orkesterarrangement og dirigent

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:The Last DJ|The Last DJ]]» frå ,  den 15. april 2015.* 
*** oppgav desse kjeldene:*
Highway Companion

***Highway Companion*** er det tredje soloalbumet, og det 14. totalt av den amerikanske musikaren Tom Petty. Det vart gjeve ut seint i juli 2006 og nådde fjerdeplassen på ''Billboard'' 200. Albumet vart produsert av den tidlegare bandkollegaen i Traveling Wilburys, Jeff Lynne, som òg produserte det kritikarroste debutalbumet til Petty (som soloartist), *[[Full Moon Fever]]*, i tillegg til det neste Heartbreakers-albumet, *[[Into the Great Wide Open]]*. Petty gav ut albumet på Rick Rubin sitt American Recordings og Warner Bros. Records, dere Petty hadde hatt kontrakt sidan det andre soloalbumet sitt, *[[Wildflowers av Tom Petty|Wildflowers]]* (som var produsert av Rubin). Songen «Saving Grace» og «Big Weekend» vart 4. juli 2006 gjeve ut på iTunes Music Store. Det vart det einaste Petty-albumet på American Recordings, sidan selskapet vart flytta til Columbia Records i 2007. 

Det var mogeleg å strøyme albumet på fleire nettsider før albumet kom ut på plate. iTunes-utgåva av albumet inneheld nokre ekstra spor: eit live-opptak av«Saving Grace», videoen til «Saving Grace» og eit interaktivt mediahefte. 

## Spesialutgåve
Ei utvida spesialutgåve av *Highway Companion* kom ut 5. juni 2007. Denne utgåva hadde med to nye spor og demoar av «This Old Town» og «Big Weekend». Dei nye spora, «Home» og «Around the Roses», vart spelt inn for albumet i 2005. Plata kom innpakka i kunstlêr og inneheldt to postkort. 

## Innhald

## Musikarar
*Tom Petty - Solo- og korvokal, rytmegitar, 12-strengsgitar, trommer, munnspel, elektrisk piano på «Night Driver», bassgitar på «Square One», sologitar og klaverinstrument på «Jack».
*Mike Campbell - Sologitar, 12-strengsgitar, vibrafon på «The Golden Rose»
*Jeff Lynne - bassgitar, rytmegitar, klaverinstrument, korvokal, autoharpe på «Ankle Deep»

## Medverkande
*Produsert av Jeff Lynne med Tom Petty og Mike Campbell.
*Innspeling og miksing: Ryan Ulyate
*Oversyn og teknikar: Alan «Bugs» Weidel
*Lydteknikar på «Square One» og «Jack»: Steve McGrath
*Innspelt i Bungalow Palace og Shoreline Recorders i Los Angeles

## Lister

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Highway Companion|Highway Companion]]» frå ,  den 15. april 2015.* 
*** oppgav desse kjeldene:*
Songen The Last DJ

«**The Last DJ**» er ein song skriven av Tom Petty og spelt inn av det amerikanske rockebandet, Tom Petty and the Heartbreakers. Han vart gjeven ut i september 2002 som den første singelen frå albumet med same namn. Songen fekk moderat suksess og nådde 22. plassen på *[[magasinet Billboard|Billboard]]* Mainstream Rock Tracks i 2002. Songen vart bannlyst på mange radiostasjonar eigd av Clear Channel Communications fordi han var «anti-radio».

## Bakgrunn og skriving
Petty sa til *[[magasinet Mojo|Mojo]]* at i songen så var «Radio berre ein metafor. ‘The Last DJ’ handlar i røynda om tapet av eit moralsk kompass, vårt moralske senter».  Petty fortalte Jim DeRogatis at songen er ei soge «om ein D.J. i Jacksonville i FLorida så vart så frustrert av å ikkje få spele dei songane han ville på radio, at han flytta til Mexico for å få fridomen sin attende. Songen vert sungen av ein forteljar som er ein fan av denne DJen.» 

## Innhald
Songen er eit åtak på selskap som tok over radiostasjonar seint i 1990-åra. Radiostasjonar hadde eitt enkelt musikkprogram som gjekk i opptak på mange forskjellige stasjonar. Selskapa sparte slik pengar, men mista samstundes kontakten med dei lokale lyttarane. 

## Lister

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:The Last DJ (song)|The Last DJ (song)]]» frå ,  den 15. april 2015.* 
*** oppgav desse kjeldene:*


## Bakgrunnsstoff
*Tom Petty & The Heartbreakers: The Last DJ (2002): Reviews at Metacritic.
Tsugaru-sjamisen

**Tsugaru-sjamisen** 津軽三味線 (eller *tsugaru-djamisen*) er ein japansk folkemusikalsk sjanger med strengeinstrumentet sjamisen. Sjangeren tok form frå siste del av 1800-talet i distriktet Tsugaru, i den nordlegaste delen av den japanske hovudøya Honshu. Sjangeren inkluderer både folkesong (*minyô* 民謡) akkompagnert av sjamisen, og den soloinstrumentale musikken der improvisasjon spelar ei sentral rolle. Den sistnemnde instrumentalmusikken har vorte svært populær i dag, både i Japan og internasjonalt.

Ein sjamisen er ein langhalsa lutt med tre strenger, spelt med eit stort plekter. Instrumentet kom frå Kina via Ryukyuøyane til Japan på 1500-talet. I tsugaru-sjamisenmusikken er det ein «tjukkhalsa» type sjamisen som vert nytta. «Brua» som held strengene oppe frå resonanskassa på instrumentet vert plassert lenger nede på kassa enn i andre typar klassisk sjamisenmusikk. Musikaren slår også hardare perkusjonistisk på strengane med plekteret sitt. Alt dette gjev musikken i tsugaru-sjamisen ein skarpare og grovare klang enn i andre sjamisensjangrar.
   
Distriktet Tsugaru har historisk sett vore eit fattig landbruksområde med hardfør natur. Folk sleit med dårlege avlingar og lite mat. Synshemming var utbreidd på grunn av mangel på ernæring, og dei blinde hadde låg status i samfunnet. Det var nettopp dei blinde som opphavleg spelte tsugaru-sjamisen. Dei levde som omreisande musikarar, og underheldt ved bygdefestivalar, bryllaup, og anna. Musikken deira tok opp i seg element frå andre lokale kunstformer som forteljingsteater, folkesong og religiøs folkerituale. Det var nok eit særs hardt liv musikarane levde, noko som intensiteten i musikken kan vitne om. 
    
Frå byrjinga av 1900-talet auka interessa for tsugaru-sjamisen over heile Japan, og mange plater vart utgjevne med virtuose, blinde musikarar som Nitabô og Shirakawa Gumpachirô. Dei fekk stjernestatus. Dei siste tiåra har Japan igjen opplevd ein «tsugaru-sjamisen-boom». Improvisasjonen i musikken lever enno vidare, og musikken har vorte internasjonalt kjend. Sjangeren har i det siste også vorte meir eksperimentell, og har teke opp i seg element frå globalisert populærmusikk. Samtidig er den lokale, «nostalgiske» folkemusikkarva også godt ivareteken og vidareført.
Shinobue

**Shinobue** (篠笛) er ei horisontal bambusfløyte, oftast med sju fingerhòl. Det finst også shinobue med færre fingerhòl. Fløyta er vidt nytta i ulike folkemusikalske og utøvande kunstsjangrar i Japan: til dømes festivalmusikk (*matsuribayashi* 祭囃子), løvedans (*shishimai* 獅子舞), shinto-inspirert *kagura*-rituale (神楽) og buddhistisk folkedans *bon’odori* (盆踊り). Instrumentet er dessutan eit viktig innslag i ensemblemusikken til det kjende *kabuki*-teateret (歌舞伎). 

Shinobuespelet er kjend for sine livlege, raske melodiske passasjar fulle av mikrotonale ornament. Slike ornament får ein fram ved å variere opninga av fingerhòla, og ved å bøye hovudet lett fram- eller bakover medan ein spelar (*meri* og *kari*). Det finst i dag tolv slag shinobue-instrument, med ulik lengde, ulik storleik på fingerhòla og ulik avstand mellom desse. Instrumenta gjev såleis ulike tonehøgder, og kan lettare nyttast i samspel med ulike instrument. I kabuki-teateret vert alle tolv nytta, i folkesjangrane oftast berre ein til to slag.
   
Dei seinare tiåra har mange shinobue-spelarar vore engasjerte i eksperimentelle crossover-sjangrar.
Saving Grace

«**Saving Grace**» er ein song av den amerikanske musikaren Tom Petty og det første sporet hans på albumet *[[Highway Companion]]* frå 2006. I juli 2006 vart «Saving Grace» gjeve ut som den første radiosingelen frå albumet. Songen, og B-sida «Big Weekend», vart gjeven ut 4. juli 2006 på iTunes Store. Songen vart gjeven ut som fysisk singel i Storbritannia tidleg i august 2006.

## Innhald

### iTunes
#«Saving Grace» - 3:46
#«Big Weekend» - 3:15

### Britisk singel
*CD W727CD
#«Saving Grace» - 3:54
#«Square One» (Live) - 3:46

## Medverkande
*Tom Petty - solovokal, korvokal, 12-strengs rytmegitar, trommer, piano, klapping
*Mike Campbell - slidegitar, rytmegitar, klapping
*Jeff Lynne - bassgitar, rytmegitar, korvokal, orgel, klapping

## Lister
«Saving Grace» gjekk inn på *[[magasinet Billboard|Billboard]]* Hot 100-lista på ein 100. plass den  22. juli 2006, og nådde 85. plassen på denne lista. På Mainstream Rock Tracks-lista nådde songen 26. plassen fire veket etter han gjekk inn på lista. 

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Saving Grace (song)|Saving Grace (song)]]» frå ,  den 16. april 2015.* 
*** oppgav desse kjeldene:*
Square One av Tom Petty

«**Square One**» er ein song av den amerikanske musikaren Tom Petty og det andre sporet på albumet, *[[Highway Companion]]* 2006. Songen vart opphavleg gjeve ut i september 2005 som ein del av filmmusikken til albumet med musikken til filmen *[[filmen Elizabethtown|Elizabethtown]]*. I desember 2005 vart han nominert til Grammy-prisen for beste song for film eller fjernsyn.

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Square One (Tom Petty song)|Square One (Tom Petty song)]]» frå ,  den 16. april 2015.* 
*** oppgav desse kjeldene:*



## Bakgrunnsstoff
*
Mudcrutch av Mudcrutch

***Mudcrutch*** er det første studioalbumet til det amerikanske rockebandet Mudcrutch, gjeve ut den 29. april 2008. Albumet vart spelt inn i løpet av to veker i august 2007. Mudcrutch vart opphavleg danna i 1970. Bandet spelte inn fleire demoar og singlar, men gav aldri ut eit album den gongen. Mudcrutch vart oppløyst av plateselskapet i 1975 og spelte ikkje saman igjen først dette albumet vart spelt inn 32 år seinare. Etter bandet vart oppløyst første gongen, gjekk bandmedlemmane Tom Petty, Mike Campbell og Benmont Tench saman og danna Tom Petty and the Heartbreakers.

Albumet gjekk inn på den amerikanske ''Billboard'' 200-lista på ein åttande plass og selde kring 38&nbsp;000 eksemplar den første veka.

## Innhald

## Medverkande
*Tom Petty - bassgitar, vokal
*Randall Marsh - trommer
*Tom Leadon - gitar, vokal, solovokal på «Queen of the Go-Go Girls», og «Shady Grove»
*Mike Campbell - gitar, mandolin
*Benmont Tench - klaverinstrument, vokal, solovokal på «This Is a Good Street»

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Mudcrutch (album)|Mudcrutch (album)]]» frå ,  den 16. april 2015.* 
*** oppgav desse kjeldene:*


## Bakgrunnsstoff
* Offisiell Mudcrutch-side
The Live Anthology

***The Live Anthology*** er ein samleboks med konsertopptak av det amerikanske rockebandet Tom Petty and the Heartbreakers. Boksen vart gjeven ut av Reprise Records den 23. november 2009 i fleire format. Standardutgåva kom på CD og i digitalt format, med 48 spor på fire plater.

## Bakgrunn
I eit intervju med *[[Rolling Stone]]* sa Petty at han samla konsertopptak i lag med Mike Campbell og Ryan Ulyate frå tre tiår med konsertar. 

I 2008 byrja Ulyate å gå gjennom arkivet med konsertopptak som Petty hadde og skapte eit iTunes-bibliotek med 170 konsertar med i alt 3&nbsp;509 opptak av 400 unike songar. «Eg sørgde for at Tom og Mike høyrde kvar einaste song dei hadde spelt,» sa Ulyate, «Og eg rangerte konsertane med eit stjernesystem.»  

Gjennom karrieren har Petty dokumentert mange av konsertane sine, frå seint i 1970-åra og fram til i dag. «Eg er glad me gjorde det. Eg syns dette er eit av dei store livebanda i rock & roll. Og du forstår oss verkeleg etter å ha høyrt denne samlinga. Det var moro å setje samlinga saman.»

Fleire andre songar vart miksa, men kom ikkje med på albumet. «Shadow of a Doubt (A Complex Kid)», «Don't Do Me Like That» og Eddie Cochran sin «Somethin' Else» framført ved Hammersmith Odeon, 6. mars 1980, vart gjevne ut på luksusutgåva av *[[Damn the Torpedoes]]*.

## Innhald
### Standardutgåve

 

### Luksusutgåve
Den 22. november 2009, før standardutgåve og dei digitale formata, gav Best Buy ut ei eksklusiv «Deluxe Edition» av plateboksen. Denne inneheldt dei fire platene frå standardutgåva, i tillegg til ei femte plate, to DVDar, ei vinylutgåve av albumet *[[Official Live 'Leg]]* frå 1977 og ein Blu-ray Disc med alle dei 62 songane i boksen i 5.1 fleirkanals 96K 24-bit lyd. Innpakkinga kom òg med ein konsertplakat, kopiar backstage-pass, eit hefte, eit litografi og fleire bonusting.

;DVD: *400 Days*, ein dokumentar filma under innspelinga og turneen for albumet *[[Wildflowers av Tom Petty|Wildflowers]]* i 1995

## Medverkande
The Heartbreakers:
*Tom Petty (alle spor) - solovokal, rytmegitar, sologitar, munnspel, perkusjon
*Mike Campbell (alle spor) - sologitar, mandolin, Marxophone
*Benmont Tench (alle spor) - piano, klaverinstrument, korvokal
*Ron Blair (1976–1981, 2002–2006) - bassgitar, korvokal
*Stan Lynch (1976–1993) - trommer, korvokal
*Howie Epstein (1982–2001) - bassgitar, korvokal
*Scott Thurston (1993–2007) - korvokal, rytmegitar, klaverinstrument, munnspel
*Steve Ferrone (1995–2006) - trommer

Andre medverkande:
*Phil Jones (1981–1983) - perkusjon
*The Big Money Orchestra, arrangert og dirigert av Jon Brion - strykarar og blåsarar på «Dreamville», strykarar på «Like A Diamond» 
*David Hoskot - perkusjon på «My Life/Your World»
*Stevie Nicks - korvokal på «Learning To Fly»
*Bobby Valentino (UK) - fiolin på «Louisiana Rain»
*Del Shannon - korvokal på «Breakdown» (1978-versjonen frå nyårskonserten)
*Phil Seymour - korvokal på «Breakdown» (1978-versjonen frå nyårskonserten)

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:The Live Anthology|The Live Anthology]]» frå ,  den 16. april 2015.* 
*** oppgav desse kjeldene:*

## Bakgrunnsstoff
*
Tom Leadon

**Tom Leadon** () er ein amerikansk musikar. Han var medlem i det tidlegare bandet til Tom Petty, Mudcrutch. Han er bror til Bernie Leadon, som tidlegare spelte i Eagles.

## Biografi
På skulen var Leadon medlem i the Epics i Gainesville i Florida, der han møtte Petty. Leadon var sologitarist og Petty spelte bass. Kort tid etter dei danna Mudcrutch, med Randall Marsh på trommer, fekk gruppa inn ein sologitarist til, Mike Campbell. Leadon og Campbell delte på å spele gitarsoloar på konsertane til Mudcrutch i og kring Gainesville.

Leadon slutta i Mudcrutch i 1972 og flytta til Los Angeles, i fotspora til den eldre broren Bernie, som nyleg hadde starta Eagles med Randy Meisner, Glenn Frey og Don Henley. Leadon spelte òg bass i bandet til Linda Ronstadt, og i 1976 vart han med i countryrockbandet Silver, som hadde ein hit same året med «Wham-Bam».

I 1975 spelte the Eagles inn ein av dei originale songane til Leadon, «Hollywood Waltz», og gav han ut på *[[One of These Nights]]*. Den endelege versjonen er tilskriven Tom Leadon, Bernie Leadon, Frey og Henley. Seinare det året gav Buck Owens ut sin versjon av denne songen. 

Leadon vart seinare gitarlærar i Nashville.

I 2007 starta Petty opp att Mudcrutch og spelte inn eit album med Leadon, Campbell, Marsh og Benmont Tench. Albumet kom ut 15. april 2008.

I memoara sine, *Conversations with Tom Petty*, seier Petty at det var Leadon som inspirerte han til å flytte til Los Angeles for å prøve og slå gjennom som musikar.

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Tom Leadon|Tom Leadon]]» frå ,  den 16. april 2015.* 
*** oppgav desse kjeldene:*
Shady Grove

«**Shady Grove**» er ei folkevise frå Appalachane i USA (Roud 4456) som ein trur oppstod i Aust-Kentucky rundt byrjinga av 1900-talet. 

I dei fleste tradisjonelle versjonane er melodien i dorisk toneart,  men Bill Monroe-versjonen og seinare bluegrass-versjonar nyttar ein dur-variant. 

Det finst mange vers av songen, og dei fleste skildrar om songaren sin kjærleik for ei kvinne som heiter Shady Grove. Det finst variantar av refrenget, som syner til at songaren reiser ein stad (til Harlan, til ein stad kalla Shady Grove eller berre «bort»).  Ein av dei mest kjende versjonane av songen høyrer til Charlene Darling and the Darling boys i ein episode av The Andy Griffith Show, spelt av Maggie Peterson and The Dillards.

Melodien minnar om, og er kanskje basert på den engelske balladen «Matty Groves».

## Notar

>


 

## Innspelingar
Godt over 100 artistar har spelt inn songen. Nokre av dei er: 
*Among the Oak & Ash
*Clarence Ashley
*Doc Watson
*Bill Monroe
*Jerry Garcia, Tony Rice og David Grisman på Pizza Tapes
*Jerry Garcia og David Grisman for albumet med same namn
*Big Joe Williams
*Blitzen Trapper
*Blood Oranges
*Hot Rize
*Quicksilver Messenger Service på albumet med same namn
*J.J. Cale på albumet *[[Number 10 av J.J. Cale|Number 10]]*
*Jean Ritchie
*The Kingston Trio på konsertalbumet «...from the Hungry i"
*Richard Fariña
*Patty Loveless
*Ricky Skaggs og Kentucky Thunder
*Kerosene Brothers, òg betre kjend som Hayseed Dixie
*Crooked Still
*Mudcrutch, det første bandet til Tom Petty i 2008
*Kris Drever
*Pinmonkey
*The Everly Brothers
*The Chieftains med Tim O'Brien på albumet *Further Down the Old Plank Road* (2003)
*Dawud Wharnsby
*Pernell Roberts
*Takenobu
*Mark Growden
*Jayke Orvis & the Broken Band
*Jason Nesmith (son av Michael Nesmith) på albumet *Shelter*
*Cabinet (Wilkes-Barre, Pa)
*Taj Mahal
* David Rivett (akustisk gitarist, Western Australia)
*Janet Potin og David Egter van Wissekerke
*Whiskey Shivers
* The Duck Downpickers
* Pop and the Clingwrap Killers
* The Tin Box Boys
* Coat of Grime
* Anthony Kyle

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Shady Grove|Shady Grove]]» frå ,  den 16. april 2015.* 
*** oppgav desse kjeldene:*


## Bakgrunnsstoff
*«Mattie Groves», ein gammal engelsk ballade med liknande melodi
*Eit konsertopptak av «Shady Grove» av Doc Watson frå 1996 Florida Folk Festival; gjort offentleg tilgjengeleg via State Archives of Florida.
Scare Easy

«**Scare Easy**» er ein song skriven og sungen av Tom Petty for debutalbumet til rockebandet Mudcrutch med Petty og Mike Campbell. Songen vart nytta i ein reklame i 2008 for *[[My Name is Earl]]*.

Ein kan òg høyre songen under rulleteksten til filmen *[[filmen Appaloosa|Appaloosa]]* (2008), ein westernfilm regissert av og med Ed Harris i tillegg til Viggo Mortensen og Renée Zellweger. 

## Medverkande
*Mike Campbell&nbsp;– gitar, mandolin
*Tom Leadon&nbsp;– gitar, vokal
*Randall Marsh&nbsp;– trommer
*Tom Petty&nbsp;– bass, vokal
*Benmont Tench&nbsp;– klaverinstrument, vokal

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Scare Easy|Scare Easy]]» frå ,  den 16. april 2015.* 
*** oppgav desse kjeldene:*

## Bakgrunnsstoff
* - frå den offisielle YouTube-kanalen til Mudcrutch
Lillomarka

**Lillomarka** er eit skogsområde i Oslomarka nordaust for Oslo by, og høyrer dels til Oslo kommune, dels til Nittedal kommune i Akershus.
Lillomarka er avgrensa i vest av Maridalen, og i aust av sjølve dalen Nittedal og av Gjelleråsen, i sør av dei tettbygde områda i Groruddalen i Oslo, og elles av jarnbanelina Gjøvikbanen og av Movatn i nord. Nordmarka ligg vest og nordvest for Lillomarka, på den andre sida av Maridalen.

## Bakgrunnsstoff

* Nettsidene til foreininga ''Lillomarkas Venner''.
* Presentasjon av Lillomarka i Skiforeningens Markadatabase.
Gjelleråsen

**Gjelleråsen** er ein ås på grensa mellom kommunane Oslo, Lillestrøm og Nittedal, og er delt mellom Oslo i vest, Lillestrøm i aust og Nittedal i nord. Dessutan er Gjelleråsen namnet på den tettbygde luten lengst sør i Nittedal kommune, med namn som Hagan, Skillebekk og Holumskog.

Over Gjelleråsen går det fleire viktige historiske vegfar. Det eldste faret er den såkalla *Oldtidsvegen*, som kan sporast frå Fossum gård i Groruddalen attmed Stovner senter og over det høgste partiet av åsen. Gravrøyser tett attmed vegfaret indikerer at dette vegfaret er av særs høg alder.
Six Days on the Road

**«Six Days on the Road»** er ein song skriven av Earl Green og Muscle Shoals Sound Studio-låtskrivaren Carl Montgomery, og gjort kjend av countrysongaren Dave Dudley. Han vart først gjeven ut i 1963 og vart ein stor hit det året. Songen er ofte omtalt som den som best skildrar det amerikanske lastebilsjåførlivet.

I 1997 vart songen spelt inn av countrybandet Sawyer Brown, som nådde topp 15 på den amerikanske countrylista med songen. 

## Lister
«Six Days on the Road» vart den førte store hitten til Dudley og han nådde andreplassen på *Billboard* Hot Country Singles-lista sommaren 1963. Plata låg 21 veker inn epå lista, og nådde òg 32. plassen på ''Billboard'' Hot 100 og 13. plassen på easy listening-lista. 

Dudley spelte sidan inn fleire songar med lastebiltema, somm «Last Day in the Mines», «Truck Drivin' Son-of-a-Gun» og «Truck Driver's Prayer».

## Sawyer Brown-versjonen

Sawyer Brown spelte inn songen i 1997 for albumet *[[Six Days on the Road av Sawyer Brown|Six Days on the Road]]*. Versjonen deira nådde 13. plassen på countrylista det året. 

### Lister

### Årslister

## Andre versjonar
Mange andre versjonar av «Six Days on the Road» er spelte inn, og tre av dei har òg nådd hitlistene. Johnny Rivers nådde 58. plassen på countrylista og 105. plassen på ''Billboard'' Hot 100 i 1974. Steve Earle spelte inn songen i 1987 for filmen *[[Planes, Trains and Automobiles]]* og versjonen hans nådde 29. plassen på *Billboard* Hot Country Singles tidleg i 1988. 

Andre som har spelt inn songen er mellom andre Del Reeves, George Jones, Red Simpson, Nev Nicholls, Ferlin Husky, Boxcar Willie, Wolfman Jack, Motorpsycho, Red Sovine, Jim Croce, Taj Mahal, David Allan Coe, George Thorogood, String Cheese Incident the Flying Burrito Brothers, som ein kan sjå spele songen i filmen *[[filmen Gimme Shelter (1970)|Gimme Shelter]]*, Gram Parsons and the Fallen Angels, bluesgitaristen Popa Chubby (i 2008 på albumet *Vicious Country*), New Riders of the Purple Sage og Tom Petty-bandet Mudcrutch. 

Claude François spelte inn ein franskspråkleg versjon kalla «Six jours sûr la route».

## «Six Tons of Toys»
Dudley spelte inn ein nyskriven juleversjon av songen kalla «Six Tons of Toys» i 1982 for album *Trucker's Christmas*. Denne versjonen vart spelt inn av Paul Brandt i 1997 på albumet *[[A Paul Brandt Christmas: Shall I Play for You?]]*.

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Six Days on the Road|Six Days on the Road]]» frå ,  den 16. april 2015.* 
*** oppgav desse kjeldene:*


## Bakgrunnsstoff
*
Stefan Holm

**Stefan Christian Holm** () er ein svensk tidlegare friidrettsutøvar som konkurrerte i høgdehopp. Han vann OL-gull i 2004, og tok i tillegg to EM-medaljar og ein VM-medalje i øvinga. 181 centimeter høge Holm var relativ kortvaksen til høgdehoppar å vere, men makta likevel å hevde seg mot verdseliten i over ti år. Innandørs sikra han seg fire VM-gull og to EM-gull.

## Aktiv
Holms internasjonale gjennombrot kom under Sommar-OL 2000 i Sydney der han vart nummer fire med 2,32 m. Nokre månader seinare vann han det fyrste av fire gullmedaljar i innandørs-VM; 2001, 2003, 2004 og 2008. Han trivdes openbert godt innandørs, også i innandørs-EM fekk han med seg to gullmedaljar, 2005 og 2007.

Utandørs vann han sølvemdaljar i både EM 2002 og VM 2003. 2004 vart hans store jubelår som høgdehoppar. Etter han hadde sigra i innandørs-VM i Budapest, vann han den olympiske gullmedaljen i sommarleikane i Aten, før han avrunda sesongen med siger i IAAF-finalen i Monaco.

Etter OL i Aten sikra han seg nye innandørs-triumfar, utandørs fekk han ein bronsemedalje i europameisterskapen på svensk heimebane i 2006. Han avslutta med fjerdeplassar både i friidretts-VM 2007 og Sommar-OL 2008.  Holm forbetra sin personleg rekord utandørs til 2,37 m i 2008. Innandørs svinga han seg over 2,40 m då han vann EM-gull i Madrid i 2005.

### Medaljar og plasseringar i internasjonale meisterskap, utandørs
*EM 1998 i Budapest: Nr 7 – 2,27 m
*VM 1999 i Sevilla: Nr 10 – 2,25 m
*OL 2000 i Sydney: Nr 4 – 2,32 m
*VM 2001 i Edmonton: Nr 5 – 2,30 m
*EM 2002 i München: Sølvmedalje – 2,29 m, bakom Jaroslav Rybakov (2,31 m)
*VM i 2003 i Paris: Sølvmedalje – 2,32 m, framom Mark Boswell (2,32 m)
*OL 2004 i Aten: Gullmedalje – 2,36 m, framom Matt Hemingway (2,34 m)
*VM i 2005 i Helsingfors: Nr 7 – 2,29 m
*EM 2006 i Göteborg: Bronsemedalje – 2,34, bakom Tomáš Janků (2,34 m)
*VM 2007 i Osaka: Nr 4 – 2,33 m
*OL 2008 i Beijing: Nr 4 – 2,32 m

### Personlege rekordar
* Utandørs: 2,37 m (13. juli 2008, Aten)
* Innandørs: 2,40 m (6. mars 2005, EM Madrid) 

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Stefan Holm|Stefan Holm]]» frå ,  den 16. april 2015.*  
 

**Denne artikkelen bygger på «[[:sv:Stefan Holm|Stefan Holm]]» frå ,  den 16. april 2015.*
Mojo av Tom Petty

***Mojo*** er det 12. studioalbumet til det amerikanske rockebandet Tom Petty and the Heartbreakers, gjeve ut den 15. juni 2010 på CD og 29. juni på BD. Det var det første albumet til Petty med the Heartbreakers på åtte år. *Mojo* debuterte på andreplassen på ''Billboard'' 200 i USA, og selde 125&nbsp;000 eksemplar den første veka. Albumet var det første heile albumet med bassisten Ron Blair sidan *[[Hard Promises]]* i 1981, sidan han berre spelte på to songar på det førre Heartbreakers-albumet, *[[The Last DJ]]*.

## Marknadsføring og utgjeving
Bandet byrja å strøyme ein song frå albumet, «Good Enough», på nettsida si den 24. februar 2010. Det vart posta videoar for «Jefferson Jericho Blues,» «First Flash of Freedom,» «I Should Have Known It,» «Something Good Coming,» og «Good Enough» på YouTube-kanalen til bandet.

Albumet har så langt ein score på 72 av 100 på Metacritic. ChartAttack gav albumet 2,5 av 5 og sa det var «særs skuffande» og «ei plate som kjem til å verte ein kult-hit om ti år. Forventningane til Petty og bandet hans er særs høge, og frå det standpunktet manglar albumet fengande melodiar og refreng, noko me veit desse karane klarar å gjere i søvne.»  *[[The Independent]]* gav albumet fem av fem stjerner og sa «det er eit av dei beste albuma deira» 

## Innhald

## Medverkande
*Tom Petty – vokal, rytmegitar, solo- og bassgitar på «Running Man's Bible», plateproduent
*Mike Campbell – Sologitar (utanom på «Running Man's Bible»), produsent
*Scott Thurston – Rytmegitar, munnspel
*Benmont Tench – Akustisk og elektrisk piano, orgel
*Ron Blair – bassgitar (utanom «Running Man's Bible»)
*Steve Ferrone – trommer, perkusjon
*Ryan Ulyate – produsent

## Lister

### Årslister

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Mojo (album)|Mojo (album)]]» frå ,  den 16. april 2015.*
Mojo Tour 2010

***Mojo Tour 2010*** er eit konsertalbum av Tom Petty & The Heartbreakers. Det vart berre gjeve ut via heimesida til Tom Petty frå den 14. desember 2010 som gratis nedlasting for alle som kjøpte bilett til sommarturneen hans i 2010. Tidlegare hadde òg ''Mojo'' vore gjeve ut som gratis digital nedlasting til dei same billettkjøparane til sommarturnéen.

Ei utvida utgåve av *Mojo Tour 2010* vart òg gjeve ut same dag for medlemmar av Highway Companions Club som vart med i klubben mellom 23. februar 2010 og 24. februar 2011. Den utvida utgåva var 73 minuttar lang og inneheld seks spor i tillegg til standardutgåva frå sommarturneen.

## Innhald

## Musikarar
*Tom Petty - solovokal, 6- og 12-strengs akustisk og elektrisk gitar, perkusjon
*Mike Campbell - sologitar, slidegitar, 12-strengs gitar, mandolin, elektrisk sitar
*Benmont Tench - akustisk og elektrisk piano, Hammond orgel, synthesizer, korvokal
*Ron Blair - bassgitar, korvokal
*Scott Thurston - rytmegitar, munnspel, korvokal
*Steve Ferrone - trommer, perkusjon

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Mojo Tour 2010|Mojo Tour 2010]]» frå ,  den 16. april 2015.* 
*** oppgav desse kjeldene:*


## Bakgrunnsstoff
*TomPetty.com - Tom Petty & The Heartbreakers si offisielle nettside