open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Baldersteinen

**Baldersteinen**, òg kalla **Fritjofsteinen**, er ein bautastein som er plassert i Baldershagen i Sogndal kommune. Denne bautaen skal vere den største i sitt slag i landet, og er 7,8 meter høg og 1,25 meter brei. Ein reknar med at steinen er frå åra 500-800 e. Kr., og at han har stått på eller attmed ein gravhaug som seinare vart øydelagd ved dyrking, men det er i røynda ikkje lett å tidfeste bautasteinar som ikkje har innskrift eller anna som ein kan halde seg til. Baldersteinen er eit freda kulturminne. 

## Plassering

Baldersteinen ligg på nedsida av riksveg 55 rett ved den nye kyrkjegarden i Leikanger. Området har vore ein del av Husabø, den sentrale garden på Leikanger. Husabø var kongeleg setegard i mellomalderen, og vart også nytta som veitslegard for kongen og hans sendemenn i dei åra då Noreg vart samla til eitt rike.

## Baldershagen
Baldershagen har fått namnet sitt etter den svenske nasjonalskalden Esaias Tegnér (1782–1846) som i si moderne framstilling av den islandske Soga om Fridtjov den frøkne, diktsyklusen «Frithiofs Saga», hevda at Fridtjov den frøkne budde på Husabø på ein stad som i romanen vert kalla Baldershage. Dette er mest sannsynleg rein fiksjon, for det finst ikkje skriftlege kjelder som stadfester dette. Men lenge før Tegnér dikta om Fridtjof skreiv prosten Iver Erikssøn Leganger (1629–1702) om ei lita elv på staden som heiter «Baldersgrovi», og at det står ein stor bautastein like ved elva.

## Kultstad
Namnet Baldersteinen finn ein ikkje brukt før på 1900-talet, men fleire av dei andre Balder-namna i området er eldre, som «Baldersgrovi» og «Baldershagen» nemnd over. Andre namn som har vorte registrert i skriftlege kjelder er Baldershaugane og Beldervoll. Desse mange Baldernamna kan tyde på at det i førkristen tid var ein kultstad for den gamle åsatrua og guden Balder, og at Baldersteinen kan ha samanheng med dette.

## Gravhaug

I samband med utgraving i høve anlegg av ny kyrkjegard i 1994 kom det for dagen eit stort jernaldergravfelt med forseggjorde gravminne. Arkeologane meiner at Baldersteinen står på restane av ein gravhaug frå perioden 500-800 som er delvis øydelagd av husbygging og dyrking. 

I dag kan ein sjå restar etter fleire gravrøyser på den nye kyrkjegarden i Baldershagen, og ved ei av gravrøysene er det reist tre steinar som er funne i området.

## I kulturen

Baldersteinen er blitt måla av Hans Leganger Reusch (1800–1854). På det nasjonalromantiske bildet er bautasteinen plassert lenger frå kyrkja enn i røynda.

Balder Brygg bruker Baldersteinen som motiv på ølflaskene sine.

## Fotnotar

## Bakgrunnsstoff
*
Misplaced Childhood

***Misplaced Childhood*** er det tredje studioalbumet til det  neo-progressive rockebandet Marillion. Det kom ut i 1985 og er det besteseljande albumet deira. Det nådde førsteplassen på albumlista i Storbritannia i juni 1985 og låg i alt 41 veker inne på lista.

Albumet inneheld to av dei mest kjende singlane til bandet, «Kayleigh», som nådde andreplassen i Storbritannia og gjorde det godt òg elles i verda, og "Lavender", som nådde femteplassen i Storbritannia. Fish var kjæraste med ei jente som heitte Kay Lee på denne tida og Kayleigh var ein song som stort sett handla om henne. 

*Misplaced Childhood* var det første fullstendige konseptalbumet til bandet, og består av to kontinuerlege musikkstykke på side to av vinylplata. På konsertar bandet heldt før albumet kom ut, sa Fish opphavleg at det neste albumet deira berre ville inneheld to spor, 'Side ein' og 'Side To'. Under Misplaced Childhood-turneen annonserte Fish at «No er det tid for ein song til... songen heiter 'Misplaced Childhood'», og bandet spelte heile albumet i sin heilskap. 

Soga har tematiske element om tapt kjærleik, brå suksess, godkjenning og tapt barndom, i lag med ein livleg avslutning. I følgje Fish kom han på konseptet i løpet av ein ti timar lang  syre-trip. Fleire av songane og titlane inneheld sjølvbiografiske referansar, som «Kayleigh» om tidlegare kjærastar og «I was born with the heart of Lothian» om den tradisjonelle regionen i Skottland - Fish var frå Midlothian. 

## Innhald

## Mottaking
Albumet toppa lista til lesarane av magasinet *[[Sounds]]* i 1985 for beset album og kom på sjette plass på lista til Kerrang! over årets beste album i 1985. Albumet kom på fjerdeplass på lista til magasinet *[[magasinet Classic Rock|Classic Rock]]* over dei 30 beste konseptalbuma gjennom tidene. I Q & Mojo Classic Special Edition *Pink Floyd & The Story of Prog Rock*, låg albumet på 17. plass på lista deira over «40 Cosmic Rock Albums». 

## Medverkande
*Fish – vokal
*Steve Rothery - gitarar
*Mark Kelly - tangentinstrument
*Pete Trewavas - bass
*Ian Mosley - trommer

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Misplaced Childhood|Misplaced Childhood]]» frå ,  den 11. september 2012.* 
*** oppgav desse kjeldene:*
Clutching at Straws

***Clutching at Straws*** er det fjerde studioalbumet av det neo-progressive rockebandet Marillion, og er eit konseptalbum. Det kom ut i 1987 og var det siste albumet deira med frontmann Fish, som forlet bandet i 1988. Sjølv om det ikkje selde like godt som føregjengaren frå 1985, *[[Misplaced Childhood]]*, låg *Clutching at Straws* 15 veker på den britiske albumlista og nådde andreplassen på lista. Albumet vert av tilhengjarane rekna som det beste av albuma til bandet med Fish som frontmann, og av Fish sjølv.

I 1999 vart ei dobbelutgåve av albumet gjeve ut med B-sider og demoar på den andre plata. 

## Innhald

## Medverkande
*Fish – vokal
*Steve Rothery - gitarar
*Mark Kelly - tangentinstrument
*Pete Trewavas - bass
*Ian Mosley - trommer

*Tessa Niles - korvokal på «That Time Of The Night» og «The Last Straw»
*Chris Kimsey (omtalt som «Christopher 'Robbin' Kimsey») - korvokal på «Incommunicado»
*John Cavanaugh - «Dr. Finlay»-stemme på «Torch Song»

## Listeplasseringar
**Album**

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Clutching at Straws|Clutching at Straws]]» frå ,  den 11. september 2012.* 
*** oppgav desse kjeldene:*
Seasons End av Marillion

***Seasons End*** er det femte studioalbumet av det engelske bandet Marillion, og kom ut i 1989. Albumet var det første med den nye songaren Steve Hogarth, etter at den førre vokalisten Fish slutta seint i 1988. Albumet nådde sjuandeplassen på den britiske albumlista.

Marillion heldt prøvespeling for å finne ein erstattar for Fish medan dei skreiv songar til det nye albumet, og dei valde til slutt Steve Hogarth. Musikken til *Seasons End* var stort sett ferdig då Hogarth kom inn i Marillion, og berre nokre få songar har musikk skriven av han. Ein del av tekstane var skrivne av John Helmer, som bandet hadde bestilt før Hogarth vart med i bandet. Han skreiv tekstar til bandet gjennom 1990-åra.

Mykje av muskken på *Seasons End* vart skriven medan Fish framleis var i bandet.

Albumet vart produsert av Marillion i lag med Nick Davis, som sidan arbeidde med Genesis og andre aritstar.

## Innhald

## Medverkande
*Steve Hogarth: vokal
*Steve Rothery: gitarar
*Mark Kelly: tangentinstrument
*Pete Trewavas: bass
*Ian Mosley: trommer
*Phil Todd: saksofon på Berlin
*Jean-Pierre Rasle: sekkepiper på Easter

## Lister
**Album**

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Seasons End (album)|Seasons End (album)]]» frå ,  den 11. september 2012.* 
*** oppgav desse kjeldene:*
21 Hours at Munich

***21 Hours at Munich*** (tysk *Die 21 Stunden von München*) er ein amerikansk fjernsynsfilm  frå 1976, basert på boka The Blood of Israel av Serge Groussard som handlar om München-massakren under sommar-OL 1972.

## Kjelder


**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Die 21 Stunden von München|Die 21 Stunden von München]]» frå ,  den 11. september 2012.*
Holidays in Eden

***Holidays in Eden*** er det sjette studioalbumet til det det britiske rockebandet Marillion. Albumet vart utgjeve i juni 1991.

Albumet nådde 7. plass på den britiske albumlista. Det vart utgjeve tre singlar frå albumet. «Cover My Eyes (Pain and Heaven)» kom ut i mai 1991 og nådde 34. plass på den britiske singellista. «No One Can» kom ut i juni og nådde 33. plass. «Dry Land» kom ut i september og nådde 34. plass.

Arbeidet med det førre albumet, *[[Seasons End av Marillion|Seaons End]]*, hadde gått overraskande glatt for Marillion. I stor grad skuldast nok det at songar Steve Hogarth hadde hatt med seg fleire idear då han vart medlem i gruppa, og at gruppa på det tidspunktet allereie hadde jobba med musikalske idear i ganske lang tid. Dessutan var både den nye songaren og resten av gruppa særleg skjerpt og ville gjere eit godt inntrykk på kvarandre. Då det var tid for å lage neste album, måtte dei starte heilt frå grunnen av, og det vart ein vanskelegare prosess. Det viste seg at Steve Hogarth og resten av gruppa hadde to ulike metodar for å komponere musikk. 

Marillion hadde planlagt å bruke Chris Kimsey som produsent for det nye albumet. Han hadde vore produsent for albuma *[[Misplaced Childhood]]* (1985) og *[[Clutching at Straws]]* (1987), med godt resultat. Men Kimsey var oppteke med produsentjobb for The Rolling Stones og hadde ikkje tid, og dermed måtte Marillion finne ein annan produsent. Dei valde Christopher Neil, som tidlegare blant anna hadde produsert Mike + The Mechanics. Han lova å ikkje gjere Marillion til Mike + The Mechanics, men likevel vart *Holidays in Eden* det mest pop-prega albumet til Marillion.

*Holidays in Eden* vart utgjeve i remastra utgåve i februar 1998, med demoversjonar, B-spor og alternative versjonar. Albumet finst òg i ein remastra utgåve utan bonus-CD-en. 

## Innhald

### Amerikansk versjon

## Medverkande
*Steve Hogarth – vokal
*Steve Rothery - gitarar
*Mark Kelly - tangentinstrument
*Pete Trewavas - bass
*Ian Mosley - trommer

## Lister
**Album**

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Holidays in Eden|Holidays in Eden]]» frå , og «[[:nb:|Holidays in Eden]]» frå  den 11. september 2012.* 
*** oppgav desse kjeldene: <references />*
LH 615 – Operation München

***LH 615 – Operation München*** er ein dokumentarisk spelefilm om kapringa av Lufthansa-flyet «Kiel» 19. oktober 1972. Grunnen til kapringa var gisseltakinga av personar frå den israelske OL-troppen under sommar-OL 1972.

## Kjelder


**Denne artikkelen bygger på «[[:de:LH 615 – Operation München|LH 615 – Operation München]]» frå ,  den 11. september 2012.*
Spirit

**Spirit** kan visa til

* Romsonden Spirit
* 37452 Spirit, ein asteroide oppkalla etter romsonden
* Spirit i Wisconsin, ein småby i Wisconsin
* Sprit, alkoholhaldig drykk
* AMC Spirit, ein biltype frå 1970- og 80-talet
* Dodge Spirit, ein type Dodge
* Spirit Racing, ein racerbilfabrikk
* B-2 Spirit ein type USA-amerikansk bombefly
* Carnival Spirit, eit cruiseskip
* Spirit Airlines, eit flyselskap frå Florida
* Saginaw Spirit, eit ishockeylag frå Saginaw i Michigan
* Spirits of St. Louis, eit korgballag frå St. Louis i Missouri

## Populærkultur

* Spirit - Hingsten fra Cimarron, ein animasjonsfilm frå 2002
* The Spirit, ein teikneserie av Will Eisner
* Filmen The Spirit, ein film frå 2008, basert på teikneserien
* Musikkgruppa Spirit, starta i 1967
* VlaamsProgressieven, eit belgisk politisk parti som heitte Spirit fram til 2008.
Afraid of Sunlight

***Afraid of Sunlight*** er det åttande studioalbumet til det britiske rockebandet Marillion. Albumet vart utgjeve i juni 1995, og var det første albumet Marillion spela inn i sitt eige studio The Racket Club i Aylesbury. 

*Afraid of Sunlight* nådde 16. plass på den britiske albumlista i juli 1995. Det vart utgjeve berre ein singel frå albumet, «Beautiful», som nådde 29. plass på den britiske singellista. 

Etter den lange og intense skrive- og innspelingsprosessen til det førre albumet *[[Brave av Marillion|Brave]]*, var Marillion nøydde til å bruke kortare tid på å lage det som skulle bli *Afraid of Sunlight*. *Brave* var vorte godt motteke av publikum, men selde likevel ganske dårleg. Medlemmane i gruppa var slitne, men dei måtte i gang med å produsere nytt material. Resultatet vart eit album som tematisk har likskapar med albumet *[[Clutching at Straws]]*, deira siste med Fish bak mikrofonen. I likskap med det albumet er ikkje *Afraid of Sunlight* eit konseptalbum, men tematisk sirklar med tekstar om dei negative sidene ved ry. Den faste tekstforfattaren til John Helmer bidrog med fleire tekster, og produsent Dave Meegan hjelpte til med å katalogisere musikalske idear under skriveprosessen, slik han òg hadde gjort det under arbeidet med Brave. 

Songen «Out of this World» handlar om racerkjøraren Donald Campbell og forsøka hans på å setje fartsrekord på vatn med båten *Bluebird K7*. Campbell omkom i rekordforsøket på innsjøen Coniston Water i Nord-England 4. januar 1967. Songen i gav i sin tur dykkaren Bill Smith ideen om å leite etter vraket av båten til Campbell, og båten vart heva 8. mars 2001, med både Steve Hogarth og Steve Rothery frå Marillion tilstades. 28. mai same år vart liket av Campbell funne. 

Songen «Beyond You» vart miksa i mono, inspirert av Phil Spector sitt lydbilete frå 1960-talet. 

*Afraid of Sunlight* vart utgjeve i remastra utgåve i mars 1999, med ein bonus-CD med demoversjonar, alternative versjonar og ekstraspor. Det remastra albumet er òg utgjeve utan bonus-CD'en. 

I 2001 gav Marillion ut ein dobbelt-CD med demo-material frå innspelinga av *Afraid of Sunlight*, kalla *ReFracted!*. 

Musikken frå *Afraid of Sunlight* vart i heilskapen sin spela live på fan-arrangementet Marillion Weekend 2003. Konserten, inkludert ekstranummera, vart filma, og utgjeve på DVD (*Before First Light*) berre to dagar seinare. Den offisielle produksjonstida på 63 timar og 29 minutt vart registrert som den raskaste produksjonen i verda av ein musikk-DVD av Guinness rekordbok.

## Medverkande
### Marillion
*Steve Hogarth (aka "H")&nbsp;– vokal, tangentinstrument, perkusjon
*Steve Rothery&nbsp;– gitarar
*Mark Kelly&nbsp;– tangentinstrument
*Pete Trewavas&nbsp;– bass
*Ian Mosley&nbsp;– trommer

### Andre
*Barbara Lemzy: Vokal

## Lister
**Album**

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Afraid of Sunlight|Afraid of Sunlight]]» frå , og «[[:nb:|Afraid of Sunlight]]» frå  den 11. september 2012.* 
*** oppgav desse kjeldene:*
This Strange Engine

***This Strange Engine*** er det niande studioalbumet til det britiske progressiv rock-bandet Marillion. Albumet vart utgjeve i april 1997, og vart spela inn i Marillion sitt eige studio The Racket Club i Aylesbury.

Det vart utgjeve to singlar frå albumet, «Man of a Thousand Faces» i mai 1997 og «80 Day» i september same år. Ingen av singlane nådde inn på den britiske Top 40 singellista. Albumet nådde 27. plass på albumlista i mai 1997.

Teksten til songen «Estonia» vart skrive etter at songar Steve Hogarth møtte den einaste briten som overlevde då ferja Estonia forliste i Austersjøen 28. september 1994. 852 menneske omkom i forliset.

Den europeiske utgåva av albumet hadde eit «skjult» spor ca 14 minutt etter siste songen. Lydkuttet består av Steve Hogarth sin hikstande latter over eit enkelt pianotema. Gruppa laga ein ekstra intro til ein utvida singel-versjon av songen «One of a Thousand Faces», og Steve Hogarth brast ut i latter då han prøvde å synge over piano-introen, etter litt for stort øl-inntak før innspelinga.

Marillion sa i utgangspunktet nei til å dra på turné i Nord-Amerika etter lanseringa av *This Strange Engine*, fordi det ville bli for dyrt. Ein tilhengjar foreslo då å samle inn til eit turnéfond, slik at gruppa likevel kunne få råd til å turnere i Amerika, og andre tilhengjarar tilbaud seg å administrere fondet. Marillion gjekk med på forslaget, og fansen samla til saman inn over 60 000 dollar. Som ei takk til fansen gav Marillion ein dobbelt-CD med opptak av ein av konsertane på turnéen til alle som hadde bidrege til fondet. (sjå *[[Rochester av Marillion|Rochester]]*.)

Under innspelinga av *This Strange Engine* vart Marillion kontakta av duoen The Positive Light, som ynskte å remikse noko av musikken til Marillion. Resultatet vart remiks-albumet *[[Tales from the Engine Room]]*. Remiks-albumet vart først utgjeve på Marillion sitt eige merke Racket Records for sal berre på gruppa si eiga nettside, og seinare (med eit ekstra spor) på Eagle Records for sal i vanlege butikkar.

I 2001 gav Marillion ut ein dobbelt-CD med demo-material frå innspelinga av *This Strange Engine*, kalla *Another DAT at the Office*. 

## Innhald

## Medverkande
;Marillion
*Steve Hogarth&nbsp;– Vokal, korvokal, tangentinstrument og perkusjon
*Steve Rothery&nbsp;– gitar
*Mark Kelly&nbsp;– tangentinstrument, korvokal
*Peter Trewavas&nbsp;– bass, korvokal
*Ian Mosley&nbsp;– Trommer, perkusjon

;Andre medverkande
*Charlton & Newbottle School Choir&nbsp;– kor på «Man of a Thousand Faces»
*Tim Perkins&nbsp;– balalaika på «Estonia»
*Phil Todd&nbsp;– saksofon på «This Strange Engine»
*Paula Savage&nbsp;– trompet på «Hope for the Future»

¨

## Lister

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:This Strange Engine|This Strange Engine]]» frå , og «[[:nb:|This Strange Engine]]» frå  den 11. september 2012.* 
*** oppgav desse kjeldene:*


## Bakgrunnsstoff
*''This Strange Engine'' page on Marillion's official website
Radiation

***Radiation*** er det tiande studioalbumet til det britiske progressiv rock-bandet Marillion. Albumet vart utgjeve i september 1998, og vart spelt inn i Marillion sitt eige studio The Racket Club i Aylesbury.

Det vart utgjeve ein singel frå albumet, «These Chains» i september 1998. Singelen nådde ikkje inn på den britiske Top 40 singellista. Albumet nådde 35. plass på den britiske albumlista i oktober 1998.

To songar frå innspelinga av *Radiation* vart miksa men lagt til side og først gjort ferdig til det neste albumet, marillion.com. Dette var «Interior Lulu» og «Tumble Down the Years».

I 2002 gav Marillion ut ein dobbelt-CD med demo-material frå innspelinga av *Radiation*, kalla *Fallout*.

## Innhald

## Medverkande
;Marillion
*Steve Hogarth&nbsp;– Vokal, korvokal, piano, og perkusjon
*Steve Rothery&nbsp;– gitarar
*Mark Kelly&nbsp;– tangentinstrument, korvokal
*Peter Trewavas&nbsp;– bass, korvokal, akustisk gitar 
*Ian Mosley&nbsp;– Trommer, perkusjon

;Andre
*Jo Rothery, Viki Price&nbsp;– korvokal på «Three Minute Boy»

## Lister

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Radiation|Radiation]]» frå , og «[[:nb:Radiation|Radiation]]» frå  den 11. september 2012.* 
*** oppgav desse kjeldene:*
Gandalv

**Gandalv** (‘Stav-alven’) er eit namn frå Dvergatal i det norrøne kvadet Voluspå. Namnet finst og i Heimskringla, og er bore av ein av kongane av «Alvheim» (traktene aust for Glomma). Denne kongen ligg i strid med Halvdan Svarte.

Sjå elles Trollmannen Gandalv for figuren frå J.R.R. Tolkiens bøker.

## Kjelder
Marillion.com

***marillion.com*** er det ellevte studioalbumet til det britiske progressiv rock-bandet Marillion. Albumet vart utgjeve i oktober 1999, og er oppkalla etter den offisielle nettstaden til Marillion. Albumet vart spelt inn i Marillion sitt eige studio The Racket Club i Aylesbury.

*marillion.com* var det første av albuma til Marillion som det ikkje vart utgjeve noko singel frå. Det vart berre laga ein promo-CD med tre av songane frå albumet. Albumet var òg det første av albuma til Marillion som ikkje kom inn blant Top 40 på den britiske albumlista.

Dei fleste av songane på albumet vart påbyrja under innspelinga av det førre albumet til gruppa, *[[Radiation av Marillion|Radiation]]*. To av songane vart miksa, men lagt til side og omarbeidd for *marillion.com*. Dette var «Interior Lulu» og «Tumble Down the Years».

Marillion støytte på tekniske problem under miksinga av songane på *marillion.com*. Nick Davis miksa tre av songane i eit anna studio medan Marillion fekk installert ein ny miksepult i deira eige studio The Racket Club. Gruppa likte likevel ikkje lyden frå den nye miksepulten, og avgjorde seg for å setje inn att den gamle og mikse resten av songane på denne. Under det vidare arbeidet oppstod det feil på datautstyret til den gamle miksepulten, og dette gjorde miksearbeidet vanskeleg. Til slutt fekk dei Steven Wilson, hovudmann i gruppa Porcupine Tree og dugeleg musikkprodusent, til å mikse ferdig dei siste songane til albumet.

Kjøparane av *marillion.com* kunne sende inn ein slipp frå CD-omslaget og få tilsendt ein gratis CD med bonusmateriale. Denne CDen, kalla *marillion.co.uk*, innehalde blant anna konsertopptak, demo-material og ein kort video med eit promo-intervju av bandet i samband med lanseringen av albumet. Det meste av dette materialen hadde tidlegare vore tilgjengeleg på spesialutgjevingar gruppa selde på nettsida sin. *marillion.co.uk* har sidan vorte gjeve ut på ny to gonger, oppdatert med nyare bonusmateriale.

Nettadressa marillion.com var opphavleg ått av ein av fansen til gruppa, og innehalde ei uoffisiell men respektert nettside om gruppa. Då gruppa sjølv tok skrittet ut på nettet, registrerte dei først adressa marillion.co.uk, før dei under vennskapelege omstende fekk overta .com-adressa og bygde opp den offisielle nettsida der.

I 2002 gav Marillion ut ein dobbelt-CD med demo-material frå innspelinga av *marillion.com*, kalla *Caught in the Net*. Denne utgjevinga inneheld blant anna dei opphavlege versjonane av «Interior Lulu» og «Tumble Down the Years». 

## Innhald

## Medverkande
;Marillion
*Steve Hogarth&nbsp;– Vokal, korvokal, piano og perkusjon
*Steve Rothery&nbsp;– gitarar
*Mark Kelly&nbsp;– tangentinstrument
*Peter Trewavas&nbsp;– bass, korvokal, gitar on «Tumble Down the Years»
*Ian Mosley&nbsp;– Trommer, perkusjon

;Andre
*Ben Castle&nbsp;– saksofon på «Deserve»
*Neil Yates&nbsp;– trompet på «House» og «Deserve»
*Andy Rotherham&nbsp;– handklapping på «Rich»

## Lister

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Marillion.com|Marillion.com]]» frå , og «[[:nb:|Marillion.com]]» frå  den 11. september 2012.* 
*** oppgav desse kjeldene:*


## Bakgrunnsstoff
*www.marillion.com
En dag i september

***En dag i september*** (orig. *One Day in September*) er ein dokumentarfilm frå 1999. Filmen handlar om München-massakren som fann stad under sommar-OL 1972.

Filmen vann Academy Award for Best Documentary Feature i 2000.

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:One Day in September|One Day in September]]» frå ,  den 11. september 2012.*  
 

## Fotnotar
The First Olympics: Athens 1896

***The First Olympics: Athens 1896*** (engelsk for *Dei 1. olympiske leikane: Aten 1896*) er ein kort amerikansk fjernsynsserie frå 1984. Serien handlar om førebuingane til sommar-OL 1896 og den amerikanske OL-troppen og målet deira om å få delta i OL.  
Miniserien har to episodar som blei sendt 20. mai 1984.

## Kjelder

* IMDb: The First Olympics: Athens 1896
Anoraknophobia

***Anoraknophobia*** er det tolvte studioalbumet til det britiske progressiv rock-bandet Marillion. Albumet vart utgjeve i mai 2001, og vart spelte inn i Marillions eige studio The Racket Club i Aylesbury.

Det vart utgjeve ein singel frå albumet, men han vart berre selt frå gruppa si nettside. Fansen fekk to singlar for prisen av ein, slik at dei kunne sende ein singel til lokale radiostasjonar. Albumet nådde ikkje inn blant Top 40 på den britiske albumlista.

*Anoraknophobia* vart førehandsselt frå nettsida til Marillion lenge før albumet var ferdig. Til saman vart 12 674 eksemplar av albumet førehandsselt. Alle som førehandsbestilte albumet fekk ein spesialversjon av albumet med ein bonus-CD med ekstramateriale. Dessutan fekk alle som førehandsbestilte innan ein viss frist, fekk namnet sitt trykt i omslaget på spesialversjonen av albumet. Berre 1CD-versjonen vart selt i vanlege butikkar.

Eit konsertalbum med blant anna alle songane frå *Anoraknophobia*, *Anorak in the UK*, vart utgjeve i 2002, både som einskild-CD og dobbelt-CD. Ei stund etter utgjevinga av Anoraknophobia heldt Marillion ein konkurranse der fansen vart invitert til å remikse songar frå albumet. *Remixomatosis*, eit album med vinnarbidraga i konkurransen, vart utgjeve i 2004. I 2006 gav Marillion ut ein dobbelt-CD med demo-material frå innspelinga av *Anoraknophobia*, kalla *Unzipped*.

## Tittelen
Albumtittelen spelar på klesplagget anorakk, som har vore mykje brukt av trainspottarar. Aktiviteten og klesplagget blir gjerne sett på av mange som ukule, slik òg Marillion og fansen deira ofte har vorte sett på av musikkritikarar. Anorakk-temaet går igjen på omslaget til albumet og relaterte produkt. Figuren på plateomslaget fekk namnet Barry.

## Innhald

## Medverkande
*Steve Hogarth – vokal
*Steve Rothery - gitarar
*Mark Kelly - tangentinstrument
*Pete Trewavas - bass
*Ian Mosley - trommer

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Anoraknophobia|Anoraknophobia]]» frå , og «[[:nb:|Anoraknophobia]]» frå  den 11. september 2012.* 
*** oppgav desse kjeldene:*
Marbles

***Marbles*** er det 13. studioalbumet til det britiske progressiv rock-bandet Marillion. Albumet vart utgjeve i mai 2004, og vart spela inn i Marillion sitt eige studio The Racket Club i Aylesbury.

Det vart utgjeve to singlar frå albumet. «You're Gone» nådde sjuandeplass på den britiske singlelista, den beste plasseringa sidan songen «Incommunicado» i 1987. «Don't Hurt Yourself» nådde 16. plass.  Begge singlane vart utgjeve i fleire versjonar. Albumet *Marbles* nådde likevel ikkje inn på Top 40 på den britiske albumlista.

*Marbles* vart utgjeve både som 1CD-versjon og 2CD-versjon. 1CD-versjonen var den einaste som vart selt i vanlege butikkar, medan 2CD-versjonen vart selt frå nettsida til Marillion. Gruppa reklamerte òg for 2CD-versjonen på dei enkle versjonane som vart selt i CD-butikkane, og dette gav gruppa ein del uvilje blant butikkeigarane, som frykta at platekjøperne ville kjøpe plata direkte frå Marillion, i staden for den enkle versjonen i platebutikkene.

I likskap med dei to føregåande albuma til Marillion kunne *Marbles* førehandsbestillast frå gruppa si nettside lenge før albumet vart utgjeve. Dette gav gruppa føreseielege inntekter, men førte òg til eit lågare sal etter at albumet kom i sal i vanlege platebutikker. Albumet vart òg utgjeve i ein spesiell 2CD-versjon der alle som førehandsbestilte albumet innan ein viss frist fekk namnet sitt trykt i plateomslaget. Denne versjonen (med over 18 000 namn) vart gjeve til alle som førehandsbestilte albumet (òg dei som ikkje fekk namnet i plateomslaget).

Songen «Ocean Cloud» er inspirert av og dedisert til havroaren Don Allum, som rodde tre gonger over Atlanterhavet, og som nesten omkom då eit uvêr råka han like før han nådde land på den siste turen. Med ei lengd på 17 minutt og 58 sekund er songen den lengste Marillion nokon gong har spelt inn.

## Innhald
### Dobbelplate

### Enkelplate

## Medverkande
* Steve Hogarth – vokal
* Mark Kelly – tangentinstrument
* Ian Mosley – trommer
* Steve Rothery – gitar
* Pete Trewavas – bassgitar

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Marbles (album)|Marbles (album)]]» frå , og «[[:nb:|Marbles]]» frå  den 11. september 2012.* 
*** oppgav desse kjeldene:*
Somewhere Else av Marillion

***Somewhere Else*** er det 14. studioalbumet til det britiske progressiv rock-bandet Marillion. Albumet vart gjeve ut i april 2007.

Albumet nådde 24. plass på den britiske albumlista. Songen «See It Like A Baby» vart gjeve ut som nedlastingssingel i mars 2007. Songen «Thankyou Whoever You Are» vart gjeve ut som CD-singel 11. juni 2007, og nådde 15. plass på den britiske singellista.

Til førehandsbestillingar av albumet vart det òg gjeve ut ein DVD med konsertversjonar av tre av songane, kalla «Something Else».

## Innhald

## Medverkande

#### Marillion
*Steve Hogarth&nbsp;– vokal, piano og perkusjon
*Mark Kelly&nbsp;– tangentinstrument
*Ian Mosley&nbsp;– Trommer
*Steve Rothery&nbsp;– gitarar
*Pete Trewavas&nbsp;– bass, elektrisk gitar, akustisk gitar på «Faith».

#### Andre
*Sam Morris&nbsp;– Valthorn på «Faith»

## Lister

#### Album

#### Singlar

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Somewhere Else (Marillion album)|Somewhere Else (Marillion album)]]» frå , og «[[:nb:Somewhere Else|Somewhere Else]]» frå  den 11. september 2012.*
Happiness is the Road

***Happiness is the Road*** er det 15. studioalbumet til det britiske progressiv rock-banda Marillion. Albumet vart først utgjeve 20. oktober 2008 i to versjonar, som dobbelalbum og som to separate 1CD-utgjevingar, og dessutan som nedlastbare lydfiler.

Med unntak av USA og Polen vart *Happiness is the Road* på dette tidspunktet ikkje selt i vanlege platebutikker, men berre frå nettsida til Marillion. Etter ynskje frå mange av tilhengjarane til gruppa har Marillion vald å likevel selje albumet i vanlege platebutikkar. 2CD-utgåva av *Happiness is the Road* blir utgjeve av EMI på Marillion sitt eige platemerke Intact i Storbritannia, Nederland, Tyskland, Frankrike, Italia, Spania og Skandinavia 2. februar 2009.

10. september la Marillion ut albumet til gratis, lovleg nedlasting på fildelingsnettverk. Når desse filene blir avspelt, blir det opna eit interaktivt vindauge med ei melding frå gruppa og ei oppfordring til å kjøpe musikk og andre bandprodukt direkte frå gruppa si nettside. Marillion har uttalt at dei ikkje støttar ulovleg nedlasting av musikk, men at dette initiativet var eit forsøk på å få noko positivt ut av den nedlastinga som uansett skjer.

Albumet er delvis eit konseptalbum rundt tema som andelegheit og meininga med livet. I likskap med fleire av dei tidlegare albuma til Marillion, vart *Happines is the Road* førehandsselt frå gruppa si nettside.

Under turneen i etterkant av albumutgjevinga gjorde Marillion eit forsøk med å ta opp alle konsertane, og gje ut opptaka som lydfiler allereie dagen etter kvar konsert. Til saman vart 14 av dei 16 konsertane i november 2008 utgjeve. Konserten på the Forum i London 19. november vart òg gjeve ut på dobbelt-CD i avgrensa opplag og selt til konsertpublikummet alt same kveld.

## Innhald
All music written by Marillion, lyrics by Steve Hogarth

### Volum 1: ''Essence''

### Volum 2: ''The Hard Shoulder''

## Medverkande
*Steve Hogarth – vokal, tangentinstrument
*Mark Kelly - tangentinstrument, korvokal
*Ian Mosley - trommer, korvokal
*Steve Rothery - gitarar, korvokal
*Pete Trewavas - bassgitar, korvokal, gitarar, klarinett på «Throw Me Out»

### Andre
*Sam Morris – Valthorn på «Real Tears For Sale»
*S. Claydon – Arco Bass
*S. Audley – Dulcimer
*P. Bisset – Stemnd perkusjon
*Jon Hotten – Overarbeidd tamburin
*Emil Hogarth – Ultralydhjarteslag på «Dreamy Street»
*Dawn Roberts – Fingercymbal på «Essence»

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Happiness Is the Road|Happiness Is the Road]]» frå , og «[[:nb:|Happiness is the Road]]» frå  den 11. september 2012.* 
*** oppgav desse kjeldene:*
Less Is More av Marillion

***Less Is More*** er eit studioalbum av Marillion, gjeve ut på bandet sitt eige selskap den 2. oktober 2009. Ein versjon som var mogeleg å kjøpe i butikkar vart gjeve ut på Edel Music. Han inneheld akustiske versjonar av songar frå perioden med Steve Hogarth som songar (sidan 1989) samt ein song som ikkje tidlegare var gjeve ut, «It's Not Your Fault».

## Innhald

## Medverkande
*Steve Hogarth – vokal
*Steve Rothery – gitarar
*Mark Kelly – tangentinstrument
*Pete Trewavas – bass
*Ian Mosley – Trommer

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Less Is More (album)|Less Is More (album)]]» frå ,  den 11. september 2012.* 
*** oppgav desse kjeldene:*
Suizhou

**Suizhou** (kinesisk: 随州; pinyin: *Suízhōu*) er eit byprefektur nord i provinsen Hubei i det sentrale Kina, der det i nord og i aust grensar mot Henan-provinsen. Byprefekturet har eit areal på 9&nbsp;636 km² og vel 2,16 millionar ibuarar i 2010.

Byprefekturet Suizhou omfattar bydistriktet (区 *qū*) Zhengdu og byfylket (市 *shì*) Guangshui.

### Samferdsle
Kinas riksveg 316 går gjennom området. Han fører frå Fuzhou i Fujian via Nanchang i provinsen Jiangxi og Wuhan i provinsen Hubei til Lanzhou i Gansu.

Suizhou er stoppestad på jarnbanen som trafikkerer mellom Hankou og Danjiangkou.

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Suizhou|Suizhou]]» frå ,  den 11. september 2012.*
Sound's That Can't Be Made

***Sounds That Can't Be Made*** er det 17. studioalbumet til Marillion og kom ut 15. september 2012. Ein song kalla «Power» vart lasta opp på YouTube den 17. juli 2012.

Som mange av albuma til Marillion kunne *Sound's That Can't Be Made* førehandsbestillast på nettsida til Marillion. Som takk fekk dei som gjorde dette ei spesialutgåve av albumet. 

## Innhald

## Medverkande

*Steve Hogarth – vokal, tangentinstrument
*Mark Kelly - tangentinstrument, korvokal
*Ian Mosley - trommer, korvokal
*Steve Rothery - gitarar, korvokal
*Pete Trewavas - bassgitar, korvokal, gitarar

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Sounds That Can't Be Made|Sounds That Can't Be Made]]» frå ,  den 11. september 2012.* 
*** oppgav desse kjeldene:*
Kayleigh

**«Kayleigh»** er ein song av det britiske neo-progressive rockebandet Marillion frå 1985. Songen nådde andre plassen på den britiske singellista. Han er den mest suksessrike singelen til bandet og nådde òg Topp 10 i Irland, Noreg og Frankrike. «Kayleigh» er den einaste songen til bandet som gjekk inn på ''Billboard'' Hot 100 i USA og nådde ein 74. plass der i 1986.

Songen vart mykje spelt på radio i Storbritannia og bandet framførte songen på fjernsynsprogram som *[[Wogan]]* og *[[Top of the Pops]]*. Songen er òg med i videospelet *[[Grand Theft Auto IV]]* på den fiktive radiokanalen Vice CIty FM og i filmen *[[Late Night Shopping]]*.

Musikkvideoen vart spelt inn i Berlin, der albumet *[[Misplaced Childhood]]*, som songen er henta frå, vart spelt inn. I videoen kan ein sjå Tamara Nowy, ei tysk kvinne som sidan gifta seg med songaren Fish, og Robert Mead, guten ein kan sjå på album- og singelomslaget.

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Kayleigh|Kayleigh]]» frå ,  den 11. september 2012.* 
*** oppgav desse kjeldene:*


## Bakgrunnsstoff
*Musikkvideo på YouTube
*Konsertopptak frå 1987 på YouTube
Jingzhou

**Jingzhou** (荆州; pinyin: *Jīngzhōu*) er eit byprefektur sør i provinsen Hubei i det sentrale Kina, der det har ei lang grense mot Hunan-provinsen.  Byprefekturet har eit areal på 14&nbsp;168 km² og knapt 5,7 millionar ibuarar i 2010.

Byprefekturet Jingzhou omfattar to bydistrikt (区 *qū*), tre byfylke (市 *shì*) og tre fylke (县 *xiàn*).

### Geografi
Jingzhou har eit vidt forgreina nett av kanalar og innsjøar, der det ligg på Jianghanslettta langs dei midtre strekningane av storelva Chang Jiang. Nedstraums Chang Jiang i aust ligg Wuhan, provinshovudstaden, i vest er byen Yichang, Trejuva, samt den kjempestore bykommunen Chongqing.

### Soge
Den antikke byen Jingzhou er i dag er det sentrale byområdet i Jiangling fylke, eitt av fylka i dagens byprefektur Jingzhou. Med si plassering langs Chang Jiang har staden/området vore militærstrategisk viktig sidan tidleg historisk tid.

Ying, som ligg i dagens byprefektur, var i 411 år hovudstad for kongar i staten Chu i dei historiske tidsaldrane Vår- og haustannaltida og Krigarrika-tida under Zhou-dynastiet (1046-256 før vår tid).

Under Nord- og Sør-dynasti-tida var Jingzhou hovudstad for Liang-dynastiet. Medan han under Fem dynasti og ti kongerike-tida var hovudstad for staten Nanping.

### Samferdsle
Kinas riksveg 207 går gjennom prefekturet, både gjennom byen Jingzhou og fylket Gong'an. Denne viktige trafikkåra tek til i Xilinhot i Indre Mongolia nær grensa mot Mongolia, leiar derifrå sørover og endar i Hai'an, ein by som ligg i Xuwen fylke sør på Leizhouhalvøya i provinsen Guangdong.

Kinas riksveg 318 passerer gjennom området. Han tek til  i Shanghai og fører mellom andre innom Wuhan og Chengdu på sin veg inn i Tibet og Lhasa, vidare til grensebyen Zhangmu og grensestasjonen mellom Kina og Nepal.

## Bakgrunnsstoff

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Jingzhou|Jingzhou]]» frå ,  den 11. september 2012.*
Lynnwood i Pretoria

**Lynnwood** er ein forstad til Pretoria i Sør-Afrika. Den ligg aust for sentrum i Pretoria.

## Bakgrunnsstoff
* Lynnwood på sa-venues.com
* Lynnwood på Google maps
Idrettsskolen Numedal folkehøgskole

**Idrettsskolen Numedal folkehøgskole** er ein frilynt folkehøgskule i Rollag kommune i Buskerud fylke. Skulen har plass til kring 100 elevar fordelt på 4 internat og er eigd av Rollag kommune. 

Skulen vart etablert i 1906, og da fokuserte skulen på landbruksutdanning. I 1986 valde skulen å satse utelukkande på idrett. I 2003 selde Buskerud fylkeskommune skulen til Rollag kommune, som dermed vart den einaste kommunen i landet som eig og driv ein folkehøgskule.

### Linjefag ved skulen:
* Dans
* Fotball
* Idrett
* Jibbing
* Høgpuls - helse
* LinjeX

## Bakgrunnsstoff
*Idrettsskolen Numedal folkehøgskole
Sibirsk dverghamster

**Sibirsk dverghamster**  (*Phodopus sungorus*) er ein art i slekta dverghamster i hamsterfamilien. Han vert og kalla djungarisk dverghamster. Eit spesielt kjenneteikn hjå denne arten er ei mørkare stripe som går langs ryggen. Denne er lettast å leggja merke til om vinteren når pelsen er kvit. Om sommaren er pelsen grå. Arten finst i nokre delar av Kasakhstan og Mongolia.

Hamsteren er vanleg å halda som kjæledyr i Europa og Nord-Amerika.

## Bakgrunnsstoff

*
Krementsjuk

**Krementsjuk** (ukrainsk Кременчу́к, russisk Кременчу́г,  *Krementsjug*) er ein viktig industriby i Poltava oblast (provins) sentralt i Ukraina. Han tener som det administrative senteret i Krementsjutskyj rajon (distrikt), og sjølve byen er eit eige rajon i oblastet. Han ligg ved breidda av Dnepr.

## Historie

Krementsjuk vart visstnok grunnlagd i 1571. Namnet Krementsjuk består av dei to orda «kremen» - chert (eit mineral) fordi byen ligg på ei enorm chert-plate og «tsjuk» - frå det ukrainske «tsjuju»  (eg høyrer) - eit rop som rormenn svarte då folk ropte «Kremen!» for å åtvare fartøy mot chert-stryka då dei sigla ned Dnepr. Ei alternativ forklaring er at Krementsjuk er tyrkisk for ei lita festning. Byen låg ved den sørlege enden av den farbare delen av Dnepr og vart derfor eit viktig handelssenter og utover 1600-talet ein rik kosakkby. I 1625, ved Kurukovesjøen i Krementsjuk, vart freden i Kurukove signert mellom kosakkar og polakkar.

Under andre verdskrigen (1939-1945) leid Krementsjuk kraftig under den tyske okkupasjonen. Meir enn 90 % av bygningane i byen vart jamna med jorda i løpet av krigen og den store jødiske folkesetnaden i byen vart utsletta. 29. september 1943 vart byen frigjort frå nazistane og denne dagen har sidan vorte feira som bydagen. Byen kom seg raskt etter krigen, men manglar i dag den arkitekturmessige sjarmen og det ukrainske preget (i staden for det russiske) som systerbyen Poltava har. 

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Kremenchuk|Kremenchuk]]» frå ,  den 12. september 2012.* 
*** oppgav desse kjeldene:*


## Bakgrunnsstoff
* Offisiell nettstad (ukrainsk)
* Bilete av Krementsjuk (ukrainsk)/(engelsk)
Finduilas

**Finduilas** er namnet på ei alvisk kongedotter i J.R.R. Tolkiens legendarium, og spelar ei rolle i forteljinga Narn i hín Húrin. I Silmarillion er ho dotter av Orodreth, bror av Finrod.

### Silmarillion

Finduilas av Nargothrond, dotter av Orodreth, er nært knytt til soga om Túrin Turambar. Då Túrin kom til Nargothrond, vart Finduilas snøgt hugteken i han, sjølv om ho hadde vore trulova med alven Gwindor før Nirnaeth Arnoediad. Túrin berga Gwindor, og desse kom saman attende til Nargothrond. Tankane til Finduilas krinsa om Túrin av di Gwindor var nedbroten og tydeleg svekka etter pinsla i fangenskapen til Morgoth. Túrin på si side fatta at Finduilas gjerne ville vera nær han, men gav ho aldri meir enn venskap.

Då Nargothrond fall, lova Túrin å berge Finduilas frå øyding og fangenskap, men draken Glaurung kom i vegen og trollbatt han, slik at ropa hennar om hjelp ikkje nådde fram. Han vart løyst etter nokon tid, og hasta nordetter for å finne ho, noko som førte han til skogen Brethil. Her fekk han høyre at ein flokk orkar hadde bunde Finduilas til eit tre, og drepe ho med eit spjut gjennom brystet. Skogmennene i området jaga orkane, men ho var alt døyande, og det siste ho fekk sagt var: "Sei Mormegil frå meg at Finduilas er her". Skogmennene haugla ho på ein stad dei seinare kalla Haudh-en-Elleth (grava til alvemøya). Túrin fall i uvit på grava hennar.

### Utviklinga av soga

Finduilas hadde ein plass i soga om Túrin frå starten av, og er soleis nemnt i dei tidlege utgåvene av Silmarillion, og i vers-versjonen av Húrin-kvadet frå 1926. I The Book of Lost Tales har ho namnet *Failivrin*, og er dotter av Galweg (forteljinga om Turambar og Foalokë). Namnet Failivrin/Faelivrin overlevde inn i Silmarillion som det tilnamnet Gwindor gav Finduilas på grunn av det lyse håret hennar.
Geddy Lee

**Gary Lee Weinrib** () betre kjend som **Geddy Lee**, er ein kanadisk musikar, mest kjend som solovokalist, bassist og klaverspelar for den kanadiske rockegruppa Rush. Lee vart medlem av Rush i september 1968, etter å ha vorte invitert inn av barndomsvenen Alex Lifeson. Han erstatta då bassist og frontmann Jeff Jones.

Lee er ein prisvinnande musikarar og stilen, teknikken og dugleiken hans på bassgitar har inspirert mange rockemusikarar som Cliff Burton frå Metallica,  Steve Harris frå Iron Maiden, John Myung frå Dream Theater, Les Claypool frå Primus, Frank Bello frå Anthrax, Jason Newsted frå Voivod, Juan Alderete frå The Mars Volta og Tim Commerford frå Rage Against the Machine.

I tillegg til låtskrivinga, arrangementa og konsertane med Rush, har Lee spelt med mange andre band, som Rocket Science. Det første soloalbumet til Lee, *[[My Favourite Headache]]*, kom ut i 2000.

I lag med bandkollegaene i Rush - gitarist Alex Lifeson og trommeslagar Neil Peart – vart Lee Offiser i Order of Canada i 1996. Trioen vart det første rockehandet som vart æra på denne måten, som ei gruppe. Lee er rangert på 13. plass av *[[Hit Parader]]* på lista deira over dei 100 beste Heavy Metal-vokalistane gjennom tidenen.

## Prisar
* Bass «Hall of Fame» – *Guitar Player Magazine*
* 6 gongar vinner: «Best Rock Bass» – *Guitar Player Magazine*
* 1993 – «Best Rock Bass Player» *Bass Player* kåra av lesarane 
* 1994 – Juno Hall of Fame
* 1996 – Offiser av «the Order of Canada», saman med bandkollegaer Alex Lifeson og Neil Peart

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Geddy Lee|Geddy Lee]]» frå ,  den 12. september 2012.* 
*** oppgav desse kjeldene:*

## Bakgrunnsstoff

* Rush - offisiell side
Skeivnebblo

**Skeivnebblo**, *Anarhynchus frontalis*, er ein mellomstor medlem av lofamilien, Charadriidae, endemisk for New Zealand. Dette er einaste fuglearten i verda som har ein sidelengs vridd nebbspiss. Nebbtuppen er alltid vridd mot høgre. Populasjonen hekkar på Sørøya, dei er flyttfuglar som overvintrar på Nordøya.

## Skildring

Skeivnebbloa er med lengd på 20 centimeter og 60 gram i vekt litt større enn til dømes sandlo. Fjørdrakta har kvit underside av kropp og venger, kvit strupe og panne. Krone, hette og oversida er oskegrå. Det svarte, vridde nebbet er langt til lo å vere, auga er svarte og beina er grågrøne. I hekkedrakt får dei eit mørkt, tydeleg teikna belte tvers over brystet, hannen litt breiare enn hoa. Brystbandet er heilt eller delvis borte utanom hekketida.

Vinterstid finn ein skeivnebbloa spreidd langs kysten av Nordøya, ofte i flokkar på over 100 fuglar og ein stor del av bestanden i havbukta Firth of Thames. Fåtalige lever òg på Sørøya, til dømes på Farewell Spit.

Hekkeområdet ligg i Canterbury og indre Otago, inne i innlandet sentralt på Sørøya, her hekkar dei langs elvebreidder som Rakaiaelva. Nokre få hekkar ved innsjøar som Tekaposjøen. Hoa legg to egg på rein grus utan vegetasjon. Rugetida er ca. 30 dagar og begge kjønn tar del i ruginga. Dei fleste fuglane blir hekkefuglar i andre leveåret og det eldste kjente individet av skeivnebblo blei over 16 år.

Det sære nebbet til skeivnebbloer hjelper dei i å grave fram virvellause dyr og larver som ligg under steinar, for det meste artar som er knytt til vatn. Dette kan vere vårfluger, steinfluger, døgnfluger og biller. Når dei beitar på mudderbankar er det ulike krepsdyr som er byttedyra. Utanom hekketida er dei sosiale og dannar flokkar ved beiting og kvile. Dei kan òg flyge tett og synkronisert.

Dette er ein sjeldan og verna art, bestanden er estimert til 4500-5000, (år 2003) og er minkande.

## Kjelder

* Barrie Heather og Hugh Robertson, *The Field Guide to the Birds of New Zealand* (revised edition), Viking, 2005
* BirdLife International (2012) Species factsheet: *[http://www.birdlife.org/datazone/speciesfactsheet.php?id=3149 Anarhynchus frontalis]*. Henta frå http://www.birdlife.org den 9. september 2012

### Referansar

## Bakgrunnsstoff

* Videoar, bilete og lydopptak av skeivnebbloer hos Induet Bird Collection
Nyzealandbeltelo

**Nyzealandbeltelo**, *Charadrius bicinctus*, er ein liten vadefugl og mellomstor medlem av lofamilien, Charadriidae, med hekkeområde avgrensa til New Zealand. Storparten av populasjonen er flyttfuglar som overvintrar i Australia. Utsjånaden har likskap med dei andre medlemmene av den biologiske slekta *[[Charadrius]]*, inkludert sandlo i Eurasia, men nyzealandbelteloa har mange variantar av fjørdrakta avhengig av tida på året, kjønn og alder. 

## Skildring
Nyzealandbelteloa er med lengd på 20 centimeter og 60 gram i vekt litt større enn til dømes sandlo. Felles for alle variantar av fjørdrakta er kvit underside av kropp og venger, kvit strupe, gråbrun farge på overside og hovud. Nebbet er kort i grå farge, auga svarte og beina er svakt gulgrøne. I hekkedrakt får hannfuglar eit mørkt, tydeleg teikna belte tvers over brystet og litt lengre ned på brystet eit andre, breiare, raudbrunt band. Ein hannfugl i hekkedrakt har dessutan ein kvit flekk i panna med et tynnt svart band over flekken på framhovudet. Han har òg ei smal svart stripe på undersida av auga. Hoa i hekkedrakt liknar, men banda på strupe og bryst er bleikare, markeringane på hovudet er utydelege med gulbrun flekk i panna. Når nyzealandbelteloa ikkje har hekkedrakt er kjønna like, men varierande. Det meste av markeringar i drakta er borte, men litt av øvste brystbandet kan stå att. Unge, flygedyktige fuglar har ei drakt som liknar ikkje-hekkedrakta, men her er heile hovudet, strupen og øvre halsen farga utydleg lysbrun til brun.

Ein finn nyzealandbelteloa på begge hovudøyane og på mindre øyar som Stewart Island/Rakiura, Chathamøyane og Aucklandøyane. Dei mest brukte hekkeområda ligg høgt i innlandet, sentralt på Sørøya; i Canterbury og i Mackenzie-bassenget hekkar dei langs elvebreidder som til dømes Rakaiaelva, og på strender langs innsjøar. Andre delar av populasjonen hekkar langs kysten. I hovudregel er det fuglane som hekkar i innlandet som er flyttfuglar. Utanom hekketida er føretrekte habitata til denne fuglearten strender, mudderbankar eller estuar, og av og til grasmark. Dei beitar i flokkar. 

Nyzealandbelteloer beitar på eit stort utval av virvellause dyr, både artar på land og vasslevande artar. Dei kan supplere med bær. Som andre loer nyttar dei ein kjapp springe-og-pause teknikk når dei plukkar bytte på sandstrender. 

Denne arten vernar eit territorium i hekketida og hekkar parvis. Reira er enkle, berre nokre steinar, skjel eller anna samla med ei senking i midten der hoa vanlegvis legg 3 egg. Dei fleste fuglane blir hekkefuglar i første leveåret og det eldste kjente individet av nyzealandbeltelo blei over 10 år. 

Arten har status som verna utan å vere trua, og bestanden er estimert til ca. 50&nbsp;000 individ (2005), dei fleste på Sørøya.

## Kjelder

* Barrie Heather og Hugh Robertson, *The Field Guide to the Birds of New Zealand* (revised edition), Viking, 2005

### Referansar

## Bakgrunnsstoff

* Videoar, bilete og lydopptak av nyzealandbelteloer hos Induet Bird Collection