open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Andreas Johan Hansen

**Andreas Johan Hansen** () var ein norsk paraplymakar, forretningsførar og stortingsmann frå Bergen. Han var medlem av Venstre.

Hansen var son til ein dikselmann. Sjølv vart han paraplymakar og kunstdreiar, frå 1898 fekk han stilling som forretningsførar for *Bergens offentlege «arbeidsanvisningskontor»*. Han var medlem av bystyret frå 1882 til -96 og formann i handverkarane si foreining i Bergen.

Hansen møtte på Stortinget som 3. varamann frå Bergen både på tampen av 1896-sesjonen og 1897-sesjonen, i 1896 for Carl Berner, året etter for Jørgen Brunchorst. Periodane 1898-1900 og 1900-03 var han 1. representant frå valkrinsen. Han var 1898-1900 sekretær i sosialkomiteen, 1900-01 var han formann i same og elles medlem av valkomiteen. Til 1902-sesjonen melde han sjukdomsforfall.

Han døydde heime i Bergen den 16. mai 1902.

## Kjelder
* Lindstøl, Tallak: *Stortinget og Statsraadet 1814-1914*. Kristiania, 1914
Leikanger kommunestyre 2003-2007

Ved kommunevalet 2003 var det seks parti som stilte liste i Leikanger kommune:
* Leikanger SV med Jan Sigurd Haugen
* Leikanger Arbeidarparti med Olav Lunden
* Leikanger Senterparti med Jarle Andersen
* Leikanger KrF med Kari Hatlevik
* Leikanger Venstre med Rolf Nesheim
* Leikanger Høgre med Monica Åsnes

## Det nye kommunestyret
Det vart endra mandatfordeling som førte til omrokkering på ordførarkontoret. Rolf Nesheim (V) måtte gå etter fire år i vervet, medan Olav Lunden (Ap) tok over.

## Partibyte
Arne Monrad Johnsen, som tidlegare representerte Høgre, vart no vald inn for Senterpartiet.

## Kjelder
* http://www.leikanger.kommune.no/Styre/KOMMUNESTYRET.htm
Kristian Friis Petersen

**Kristian Friis Petersen** () var ein norsk sakførar, stortingsmann og statsråd frå Namsos. Petersen representerte Venstre på Stortinget.

Petersen var son til ein fut. Han vart student frå Ålesund skule i 1886 og cand. jur. i 1891. Etter embetseksamen var han i to år sorenskrivarfullmektig for Søre Sunnmøre. Han slo seg deretter ned som overrettssakførar i Ålesund. Frå 1913 var han sorenskrivar i Nordre Sunnmøre.

Petersen var einmannskrinsen Ålesund og Molde sin representant på Stortinget i periodane 1906-09 og 1913-15. I den fyrste valbolken var han sekretær i justiskomiteen, i den andre var han formann i same. Frå 31. januar 1913 var han president i Odelstinget og dessutan medlem av valkomiteen. Han var ordførar i Ålesund 1911-12. 

## Kjelder
* Lindstøl, Tallak:*Stortinget og Statsraadet 1814-1914*. Kristiania, 1914
*
Bell Point

**Bell Point** er eit klipperikt nes som ligg 6&nbsp;nautiske mil sørvest for Stigant Point nær vestenden av King George Island i Sør-Shetlandsøyane. Det vart kartlagd og kalla «Rocky Point» av mannskapet på Discovery Investigations ombord på RRS «Discovery II» i 1935, men for å unngå forveksling med andre stader, vart namnet avvist av UK Antarctic Place-Names Committee i 1960 og erstatta med det nye. Bell Point er kalla opp etter Dennis R. Bell (1934–59) som var meteorologassistent i Falkland Islands Dependencies Survey ved Admiralty Bay frå 1958 til 26. juli 1959, då han mista livet i ein bresprekk.

## Kjelder
Boy Point

**Boy Point** er eit nes mellom Cinder Spur og Low Head på sørkysten av King George Island i Sør-Shetlandsøyane. Det vart namngjeve av den polske antarktisekspedisjonen i 1980 etter Tadeusz Boy-Żeleński (1874–1941), ein polsk forfattar. 

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Boy Point|Boy Point]]» frå ,  den 7. desember 2012.* 
*** oppgav desse kjeldene: 
* *
Braillard Point

**Braillard Point** er eit nes på nordaustenden av Ardley Island, utanfor sørvestenden av King George Island i Sør-Shetlandsøyane. Det vart kartlagd og namngjeve av mannskap på RRS «Discovery II» under Discovery Investigations i 1935, etter matrosen A. T. Braillard på skipet i 1931–33 og 1933–35.

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Braillard Point|Braillard Point]]» frå ,  den 7. desember 2012.* 
*** oppgav desse kjeldene: 
* 
*
Crépin Point

**Crépin Point** er eit nes på vestsida av innløpet til Mackellarfjorden i Admiralty Bay på King George Island i Sør-Shetlandsøyane. Det vart kartlagd og namngjeve **Cap Crépin** i 1909 av Den franske antarktisekspedisjonen, 1908–10 under Jean-Baptiste Charcot.

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Crépin Point|Crépin Point]]» frå ,  den 7. desember 2012.* 
*** oppgav desse kjeldene: 
* *
Davey Point

**Davey Point** er eit kjenneleg, klipperikt nes 3&nbsp;nautiske mil sørvest for Round Point på nordkysten av King George Island i Sør-Shetlandsøyane. Det vart kartlagd og namngjeve *Round Island* av eit lag frå Discovery Investigations på «Discovery II» i 1935, men flyfoto viste seinare at det var eit nes og ikkje ei øy. Sidan det alt fanst eit nes kalla Round Point på King George Island vart det nye namnet gjeve av UK Antarctic Place-Names Committee i 1960. Davey Point er kalla opp etter Graham J. Davey, ein assisterande landmålar i Falkland Islands Dependencies Survey ved Admiralty Bay i 1957 og 1958, som triangulerte King George Island og forlenga denne trianguleringa til Nelson Island, Robert Island og Greenwich Island.

## Kjelder

*
Paul Stang

**Paul Stang** () var ein norsk fotograf frå Stongfjorden. Han starta å arbeide som fotograf i 1906, to år før aluminiumsfabrikken i Stongfjorden, den første aluminiumsfabrikken i Skandinavia, starta drifta. Paul Stang arbeidde sjølv ved aluminiumsfabrikken frå 1908 til han døydde i 1923, og i fotosamlinga han etterlet seg har han blant anna dokumentert starten og framvoksteren av industrisamfunnet i Stongfjorden.

Med unntak av perioden frå 1910 til 1914, då han budde i USA, var Paul Stang ein aktiv lokalfotograf som har dokumentert både industriutvikling, lokalgeografi, skikkar og tradisjonar, menneske og kvardagsliv i Stongfjorden. Fylkesarkivet i Sogn og Fjordane har 800 bilete etter Stang.

## Galleri

Fil:AS Stangfjord Elektrokemiske Fabriker.jpg|Utsikt mot aluminiumsfabrikken i Stongfjorden  
Fil:AS Stangfjorden Elektrokemiske Fabriker.jpg|AS Stangfjorden Elektrokemiske Fabriker 
Fil:"Plankerenne" at Liljevatnet lake.jpg|Plankerenne for transport til og frå demningane 

## Referansar


## Bakgrunnsstoff
*Flickr: Fylkesarkivet i Sogn og Fjordane
*Kulturnett Sogn og Fjordane, Kultursøk
Fundamentalistiske Jesu Kristi Kyrkje av Siste Dagars Heilage

**Fundamentalistiske Jesu Kristi Kyrkje av Siste Dagars Heilage** (engelsk: *Fundamentalist Church of Jesus Christ of Latter-Day Saints* eller *FLDS Church*) er eitt av dei største fundamentalistiske mormonkyrkjesamfunna i USA,  og ein av dei største organisasjonane i USA der medlemmene framleis praktiserer polygami.

Kyrkja oppstod på byrjinga av det 1900-talet då ho blei grunnlagt av medlemmar som hadde forlate Jesu Kristi Kyrkje av Siste Dagars Heilage, også kjent som mormonkyrkja. Denne splitten mellom dei to samfunna skjedde i stor grad fordi Jesu Kristi Kyrkje ikkje praktiserte polygami og dei bannlyste alle medlemmane frå kyrkja som framleis ville fortsette denne praksisen. Det fundamentalistiske kyrkjesamfunnet er anslått å ha mellom 6000 og 10&nbsp;000 medlemmar. 

Kyrkja meiner blant anna at ein mann skal ha minimum tre koner for å ha noka moglegheit for koma inn i himmelriket når dei døyr, og jo fleire koner ein mann har, jo større moglegheit har mannen for å koma inn i himmelen. Kyrkja krev også at konene må vera underordna ektemennene sine. Kyrkja praktiserer også ein regel som seier at ei ung kvinne i gifteferdig alder skal tildelast ein mann etter openberring frå Gud til personen som er leiar for kyrkja. Leiaren blir nærmast rekna som ein profet.

Fundamentalist Church of Jesus Christ of Latter-Day Saints hadde opphavleg hovudkvarteret sitt i Short Creek i Arizona i nærleiken av grensa til Utah. Hovudkvarteret blei i 2004 flytta til Eldorado i Texas, der eit nytt tempel blei bygd av kyrkjemedlemmane. Kyrkja blei i mange år leidd av Rulon Jeffs, fram til 2002. I hans seinare år førte skrantande helse til at sonen Warren fungerte som leiar av kyrkja i hans stad, og etter at faren døydde i september 2002 blei Warren Jeffs ny leiar av kyrkja. 

I nesten to år var Warren Jeffs etterlyst for sex-lovbrot. Frå mai 2006 til han blei arrestert av politiet i august 2006, stod Warren Jeffs oppført på FBI si liste over dei ti mest ettersøkte. Den 25. september 2007 blei Jeffs funnen skuldig i to tilfelle av å vera medskuldig i valdtekt. Han blei dømt til fengselsstraff, men straffa blei seinare oppheva, og Jeffs blei sleppt fri. 28. januar 2011 sat Jeffs igjen som leiar av kyrkjesamfunnet. Warren Jeffs har sidan den gongen blitt dømt til livsvarig fengsel for fleire grove seksuelle overgrep, fleire av dei mot mindreårige.

Innbyggjarane i områda der kyrkjesamfunnet står sterkt, har ei lang historie med å praktisera polygami, og fleire tilfelle kan daterast tilbake til midten av det 1800-talet. Det finst mange ulike tolkingar og meiningar blant leiarane i kyrkjesamfunnet om korleis fleirgifte bør praktiserast. Desse usemjene leiarane imellom har fleire gonger ført til splittingar som har lagt grunnlag for fleire fundamentalistiske organisasjonar som framleis eksisterer fleire plassar i USA. I 2003 fekk kyrkjesamfunnet merksemd i delstaten Utah då ein politimann og kyrkjemedlem, blei dømt for ulovleg seksuell åtferd med ein 16-åring.

## Kjelder
Eddy Point

**Eddy Point** er eit lite nes på sørsida av Fildes Peninsula, 0,5&nbsp;nautiske mil vest for Halfthree Point på King George Island i Sør-Shetlandsøyane. Det vart kartlagd og namngjeve av Discovery Investigations frå RRS «Discovery II» i 1935. Neset brukte å vere eit referansepunkt for å finne skjera som låg langs ruta for båtane som passerte gjennom Fildes Strait.

## Kjelder
False Round Point

**False Round Point** er eit nes 8,5&nbsp;nautiske mil vest for North Foreland og 2&nbsp;nautiske mil sør for Ridley Island, på nordkysten av King George Island i Sør-Shetlandsøyane. Dette neset har eksistert på kart sidan kring 1822. Det fekk truleg dette namnet fordi det likna på Round Point, som ligg 12&nbsp;nautiske mil lenger vest, av mannskapet på Discovery Investigations ombord på RRS «Discovery II» som kartla nordkysten av denne øya i 1937.

## Kjelder
Gam Point

**Gam Point** er eit kupert nes 2&nbsp;nautiske mil søraust for False Round Point på nordkysten av King George Island i Sør-Shetlandsøyane. Neset er eit av nesa som vart kalla Pyritic eller Esther Island av den skotske geologen David Ferguson i 1913–14. Flyfoto frå området synte seinare at det Ferguson hadde nedteikna som ei øy, i røynda var eit nes. Det vart namngjeve av UK Antarctic Place-Names Committee i 1960. Ordet «gam» er det gamle sel- og kvalfangarar kalla det når dei samla seg på eit av fartøya deira for ein prat. Nærliggande Esther Harbour var ein ankerplass som ofte vart nytta av selfangarar.

## Kjelder
Glass Point

**Glass Point** er eit nes 4,5&nbsp;nautiske mil sørvest for False Round Point på nordkysten av King George Island i Sør-Shetlandsøyane. Det vart namngjeve av UK Antarctic Place-Names Committee i 1960 etter R.H. Glass, kaptein på «Francis Allyn» frå New London i Connecticut, som vitja Sør-Shetlandsøyane i 1873–75 og 1877–79. I 1877–78 redda han den einaste overlevande frå «Florence» frå Potter Cove.

## Kjelder
Low Head

**Low Head** er eit nes 1 nautisk mil (1,9&nbsp;km) sør-sørvest for Lions Rump, vestsida av innløpet til King George Bay på King George Island i Sør-Shetlandsøyane. Det vart kartlagd og gjeve dette skildrande namnet i 1937 av mannskap på RRS «Discovery II» under Discovery Investigations.

## Kjelder
Point Hennequin

**Point Hennequin** er eit nes på austsida av innløpet til Martelfjorden og Mackellarfjorden, på austsida av Admiralty Bay på King George Island i Sør-Shetlandsøyane. Det vart namngjeve av Den franske antarktisekspedisjonen under Jean-Baptiste Charcot, som kartla Admiralty Bay i 1909.

## Kjelder
Halfthree Point

**Halfthree Point** er eit nes på søraustenden av Fildes Peninsula på King George Island i Sør-Shetlandsøyane. Det vart kartlagd og namngjeve av Discovery Investigations med RRS «Discovery II» i 1935.

## Kjelder
Martins Head

**Martins Head** er eit markant nes på sørsida av innløpet til Legru Bay på sørkysten av King George Island i Sør-Shetlandsøyane. Namnet går attende til minst 1820 då det vart skildra av Edward Bransfield, kaptein i Royal Navy under utforskinga av desse øyane. 

## Kjelder
Plaza Point

**Plaza Point** er eit nes heilt sør på Keller Peninsula, mellom Mackellar- og Martelfjorden nord i Admiralty Bay på King George Island i Sør-Shetlandsøyane. Det vart kartlagd og namngjeve av Den franske antarktisekspedisjonen under Charcot, 1908-10. Namnet syner til den sentrale plasseringa til neset i Admiralty Bay.

## Kjelder
Mirounga Point

**Mirounga Point** er det austlege neset ved Potter Cove på King George Island i Sør-Shetlandsøyane. Neset vart kalla «Punta Baliza» av R. Araya og F. Herve i 1966; seinare «Punta Elefante» av Den argentinske antarktisekspedisjonen etter elefantselen (*Mirounga leonina*). Det godkjende namnet vart gjeve for å unngå forveksling med Elephant Point på Livingston Island.

## Kjelder
Nebles Point

**Nebles Point** er eit nes på vestsida av innløpet til Collins Harbor sørvest i King George Island i Sør-Shetlandsøyane. På kartet sitt frå 1825, nytta James Weddell, kaptein i Royal Navy, namnet Nebles Harbour om Collins Harbor, eller kanskje ein ankerplass like nord for Ardley Island. Nebles Point vart gjeve av United Kingdom Antarctic Place-Names Committee (UK-APC) i 1960 for å bevare namnet til Weddell i området. Neset ligg mellom to mogelege plasseringar for namnet hans. 

## Kjelder
Pottinger Point

**Pottinger Point** er eit nes 2 nautiske mil (3.7&nbsp;km) aust for Round Point på nordkysten av King George Island i Sør-Shetlandsøyane. Det vart namngjeve av United Kingdom Antarctic Place-Names Committee (UK-APC) i 1960 etter kaptein Pottinger på Tartar frå London, som vitja Sør-Shetlandsøyane i 1821-22.

## Kjelder
Rakusa Point

**Rakusa Point** er eit nes 0,5 nautiske mil (0,9&nbsp;km) søraust for Point Thomas i Admiralty Bay på King George Island i Sør-Shetlandsøyane. Det vart namngjeve av den polske antarktisekspedisjonen i 1977 etter Stanislaw Rakusa-Suszczewski, som oppretta den polske Arctowski-stasjonen nær dette neset i februar 1977.

## Kjelder
Round Point

**Round Point** er eit nes 12 nautiske mil (22&nbsp;km) vest for False Round Point på nordkysten av King George Island i Sør-Shetlandsøyane. Det skildrande namnet går attende til minst 1822.
 
## Kjelder
Stigant Point

**Stigant Point** er eit kjenneleg nes, 65 meter over havet, som ligg 6 nautiske mil (11&nbsp;km) sørvest for Davey Point på nordkysten av King George Island i Sør-Shetlandsøyane. Det vart kartlagd og namngjeve i 1935 av mannskap på RRS «Discovery II» under Discovery Investigations.

## Kjelder
Stranger Point

**Stranger Point** er eit nes heilt sør på King George Island i Sør-Shetlandsøyane. Det vart namngjeve av United Kingdom Antarctic Place-Names Committee (UK-APC) i 1960 etter selfangstskuta Stranger (kaptein Joseph Adams) frå Boston, som vitja Sør-Shetlandsøyane i 1820-21 i lag med O'Cain, som opererte frå nærliggande Potter Cove.

## Kjelder
Suffield Point

**Suffield Point** er eit nes på sørvestsida av Norma Cove på Fildes Peninsula på King George Island i Sør-Shetlandsøyane. Det vart kartlagd av Discovery Investigations, 1943-35, og kalla opp etter William E. Suffield, båtsmann på Sør-Orknøyane i januar 1933.

## Kjelder
Taylor Point

**Taylor Point** er eit nes på nordsida av Destruction Bay, på austkysten av King George Island i Sør-Shetlandsøyane. Det vart namngjeve av United Kingdom Antarctic Place-Names Committee (UK-APC) i 1960 etter D. Taylor, kaptein på selskuta «Caroline», som vitja Sør-Shetlandsøyane i 1821-22.

## Kjelder
Rhyolite Head

**Rhyolite Head** er eit nes mellom Cardozo Cove og Goulden Cove i Ezcurrafjorden i Admiralty Bay på King George Island. Det fekk dette namnet etter det geologiske arbeidet til British Antarctic Survey (BAS), 1975–76, på grunn av dei mange rhyolittintrusjonane her, noko som er sjeldan på Sør-Shetlandsøyane.
 
## Kjelder
Turret Point

**Turret Point** er eit nes markert av høge klipper, på austsida av King George Bay på sørkysten av King George Island i Sør-Shetlandsøyane. Neset vart kartlagd i 1937 av mannskap på RRS «Discovery II» under Discovery Investigations som gav det namnet Turret Rocks, men dette første til forveksling med ei gruppe skjer like utanfor neset. United Kingdom Antarctic Place-Names Committee (UK-APC) tilrådde i 1960 at namnet skulle endrast. 

## Kjelder
Ullmann Point

**Ullmann Point** er eit nes på sørvestenden Ullmann Spur i Martelfjorden i Admiralty Bay på King George Island i Sør-Shetlandsøyane. Neset vart kartlagd av Den franske antarktisekspedisjonen i 1908–10 under Charcot. Det vart namngjeve i samband med Ullmann Spur kring 20 år seinare.

## Kjelder
Three Sisters Point

**Three Sisters Point** er eit nes markert av tre kjenneleg blokker, på vestsida av innløpet til Sherratt Bay på sørkysten av King George Island i Sør-Shetlandsøyane. Det vart kartlagd og namngjeve i løpet av 1937 av mannskapet på Discovery Investigations på RRS «Discovery II».

## Kjelder
Telefon Point

**Telefon Point** er eit nes vest for innløpet til Admiralty Bay, 2 miles (3.2&nbsp;km) sørvest for Demay Point på King George Island. Det vart namngjeve i 1977 av United Kingdom Antarctic Place-Names Committee (UK-APC) i samband med Telefon Rocks, som ligg like aust for dette neset. 

## Kjelder
Winship Point

**Winship Point** er eit nes på vestsida av innløpet til Potter Cove på King George Island i Sør-Shetlandsøyane. Det vart namngjeve av United Kingdom Antarctic Place-Names Committee (UK-APC) i 1960 etter Jonathan Winship, kaptein på skipet «O'Cain» i 1820-21, som opererte frå Potter Cove.

## Kjelder
Point Thomas

**Point Thomas** er eit nes på sørsida av innløpet til Ezcurrafjorden i Admiralty Bay på King George Island i Sør-Shetlandsøyane. Det vart kartlagd av Den franske antarktisekspedisjonen, 1908–10, under Charcot, og vart namngjeve av han etter eit ekspedisjonsmedlem.

## Kjelder
Lars Rasmussen

**Lars Rasmussen** () var ein handelsmann, fabrikkeigar og næringsdrivande i sagbruk og trelast. Rasmussen, som var frå Sand i Ryfylke, var også stortingsmann for Venstre.

Rasmussen var son til ein næringsdrivar med mange ulike syssel. Sjølv tok han fyrst middelskuleeksamen frå Kongsgårds skule i Stavanger i 1879. Same året vende han tilbake til Sand og byrja i faren si verksemd. Han fekk omgåande styreplass i den lokale sparebanken, seinare var han sjef for banken (styreformann). Med åra var han både handelsmann, trelasthandlar, samt eigar og drivar av både sagbruk og ein tønnefabrikk.

Rasmussen kom med i heradsstyret i Sand i 1890 og var ordførar frå 1894 til 1901. Han var medlem av amtsutvalet i fleire år, og ein sentral medlem i nemnda som arbeidde for å få bygt jarnbane til Vestlandet.

Rasmussen var Ryfylke krins sin representant på Stortinget 1906-09 og 1913-15. Begge periodane var han medlem av Lagtinget og vegkomiteen.

## Kjelder
* Lindstøl, Tallak:*Stortinget og Statsraadet 1814-1914*. Kristiania, 1914
Ole Christian Sand

**Ole Christian Sand** () var ein norsk underoffiser og stortingsmann frå Romedal i Hedmark. Han var medlem av Venstre.

Sand var son til ein gardbrukar. Sjølv gjekk han underoffiserskulen i Fredrikshald, der han tok eksamen i 1875 og var sersjant året etter. Sidan vart han forfremja til kommandersersjant i 1890 og til fanejunker i 1895. I 1914 slutta han ved Fredrikshald underoffiserskule, etter 28 års teneste.

Sand var mellom 1904 og 1922 i mange år medlem av bystyret i Fredrikshald. I perioden 1906-09 var han einmannskrinsen Fredrikshald sin representant til Stortinget. Han var medlem av militærkomiteen. Valperioden 1916-18 var han 1. varamann frå Fredrikshald på tinget, møtte heilt på tampen av både 1916- og 1918-sesjonen.

Han døydde i Halden i 1925.

## Kjelder
* Lindstøl, Tallak: *Stortinget og Statsraadet 1814-1914*. Kristiania, 1914
*
Andreas P. Moe

**Andreas Pedersson Moe** () var ein norsk bankmann og stortingsmann frå Vefsn. Han var medlem av Venstre.

Moe var son til ein snikkar. Han gjekk ut frå Tromsø seminar i 1874. Dei neste fire åra var han lensmannsfullmektig i Skjervøy, sidan hadde han same stilling i Trondenes i seks år. Frå 1881 var han heradskasserar i Trondenes og banksjef i Trondenes Sparebank. Han slutta som heradskasserar i 1898, men heldt fram som banksjef i mange år. Frå 1901 var han medlem av representantskapet i Noregs Bank.

Moe representerte Tromsø amt på Stortinget frå 1895 til 1903. Heile tida var han medlem av vegkomiteen, sekretær 1898-1903. 1897 var han med i den utvida tollkomiteen, 1898-1903 også medlem av valkomiteen.

## Kjelder
* Lindstøl, Tallak:*Stortinget og Statsraadet 1814-1914*. Kristiania, 1914
Oluf Iversen

**Oluf Iversen** () var ein norsk glasmeister og stortingsmann frå Moss. Han var medlem av Venstre.

Iversen var son til ein glasmeister og overtok faren sin glasmakarverkstad i 1861. Denne verksemda dreiv han til 1909, då han fekk seg arbeid i kommunen som kontrollør av vekter. I årevis var han medlem av bystyret i Moss. Iversen representerte byen Moss på Stortinget frå 1895 til 1906. Heile tida på tinget var han medlem av tollkomiteen, sekretær 1900-06. Tida 1898-1906 var han også medlem av Lagtinget.

Han døydde i heimen sin i Moss i 1916.

## Kjelder
* Lindstøl, Tallak: *Stortinget og Statsraadet 1814-1914*. Kristiania, 1914
Jørgen Johnsen

**Jørgen Martin Meldal Johnsen** () var ein norsk veterinær og stortingsmann frå Kristiansand. Hans Johnsen var far hans.

Johnsen avla preliminæreksamen ved universitetet i København i 1849 og veterinæreksamen i same byen fire år seinare. Han var 1854-58 dyrlege i fødebyen, 1858-72 amtsdyrlege i Solør. I 1871 kjøpte han garden Pramhus i Eidskog og var gardbrukar der til 1908. I Eidskog var han ordførar i 20 år, og dessutan forlikskommissær.

1898-1900 var Johnsen var 5. representant frå Hedemarkens amt på Stortinget. Han var medlem av landbrukskomiteen. I 1908 busette han seg i Kristiania, der han døydde fire år seinare.

## Kjelder
* Lindstøl, Tallak: *Stortinget og Statsraadet 1814-1914*. Kristiania, 1914
Rhythm of Love av Alena Lanskaja

**«Rhythm of Love»** ar det kviterussiske bidraget i Eurovision Song Contest 2013 i Malmö i Sverige, framført på engelsk av Alena Lanskaja. Songen er skriven av Leonid Shirin, Yuri Vashchuk og A. Shirin.

## Eurofest 2013
Lanskaja deltok med songen i Eurofest 2013 og vann finalen 7. desember 2012. Det var andre året på rad ho vann tevlinga, men fyrste gong ho får representere Kviterussland i Eurovision Song Contest. Ho fekk tolv poeng frå både fjernsynssjåarane og juryen.   
     
## Eurovision Song Contest 2013
Etter sigeren i Eurofest 2013 var det «Rhythm of Love» som fyrst vart presentert som det kviterussiske bidraget i Eurovision Song Contest 2013. 5. mars 2013 annonserte Nayjanalhaja dziarzjaunaia teleradyjokampanija Respubliki Belarus (NDTRK RB) at «Solayoh», skriven av Marc Paelinck og Martin King, vart vald ut til å representere Kviterussland i staden for «Rhythm of Love». 

## Kjelder

## Fotnotar
Reinhold Bachler

**Reinhold Bachler** () er ein austerriksk tidlegare skihoppar frå Eisenerz i Steiermark. Han vann olympisk sølvmedalje i normalbakken under vinter-OL 1968 i Grenoble. Året før sette han verdsrekord i skiflyging med 154 meter i Vikersundbakken.

## Aktiv
Bachler vart lagt merke til internasjonalt då han i 1966 kom på fjerdeplassen under hopprennet i Lahti. Under verdsmeisterskapen i Holmenkollbakken same sesongen vart han nummer tolv. Han kom på sjuandeplass i Holmenkollrennet 1967, og overraska stort då han straks etter i Vikersundbakken smelte til med 154 meter og forbetra den eittårgamle verdsrekorden i skiflyging, tilhøyrande Lars Grini, med fire meter.

Året etter tok Bachler sølv i normalbakkerennet under Nordiske greiner under OL i Grenoble, Jiří Raška frå Tsjekkoslovakia vann rennet. Bachler deltok kvart år i den tysk-austerrikske hoppveka, men presterte heile tida svært ujamt. To gongar kom han på pallen, begge i nyttårshopprennet i Garmisch-Partenkirchen (1967 og 1968).

Fyrste halvdelen av 1970-åra makta ikkje Bachler å hevde seg mot den ypparste verdseliten. I 1975 kom han på tredjeplass i Lahti, eit renn som hans landsmann Karl Schnabl vann. Bachler måtte vente til 1975/76 før han atter kunne stige på sigerspallen den tysk-austerrikske hoppveka, han vart då nummer tre i renna i Oberstdorf og i Innsbruck, og han vart og nummer tre samanlagt i hoppveka. Det var fyrste gongen han plasserte seg mellom dei ti beste i ei hoppveke, året etter vart han samanlagt nummer åtte, i si siste hoppveke.

Under vinter-OL 1976, på austerriksk snø i Innsbruck, hoppa Bachler for Austerrike i begge bakkane, og kom frå det med ein femteplass og ein sjetteplass.

### Medaljar og besteplasseringar i internasjonale meisterskap
*VM 1966 i Oslo: Nr 12 i storbakken 
*OL 1968 i Grenoble: Sølvmedalje normalbakken og nr 6 i storbakken
*VM 1970 i Štrbské Pleso: Nr 9 i storbakken
*OL 1972 i Sapporo: Nr 24 i storbakken
*VM 1974 i Falun: Nr 24 i normalbakken
*OL 1976 i Innsbruck: Nr 5 i storbakken og 6 i normalbakken

## Kjelder

**Sportsboken*, aktuelle årgangar
----
**Denne artikkelen bygger på «[[:de:Reinhold Bachler|Reinhold Bachler]]» frå ,  den 8. desember 2012.*  

## Bakgrunnsstoff
*
Xenicus

***Xenicus*** er den eine av to biologiske slekter i klatresmettfamilien med nolevande artar. Slekta har éin sikker nolevande art, ein art som truleg er utdøydd og ein som reknast som sikkert utdøydd art. Klatresmettar er fugleartar som er stadeigne for New Zealand.

## Artslista
*Xenicus* med norske namn etter *Norske navn på verdens fugler*. 
* Fjellklatresmett, *Xenicus gilviventris*
* Gråklatresmett, *Xenicus longipes*, truleg utdøydd, siste sikre observasjon i 1972
* Stephenklatresmett, *Xenicus lyalli* (utdøydd)

## Kjelder

* *Denne artikkelen bygger på «[[:en:Xenicus|Xenicus]]» frå , den 8. desember 2012.* 
 

* BirdLife International (2012) Species factsheet: *[http://www.birdlife.org/datazone/speciesfactsheet.php?id=3991 Xenicus longipes]*. Henta frå http://www.birdlife.org den 8. desember 2012.
* BirdLife International (2012) Species factsheet: *[http://www.birdlife.org/datazone/speciesfactsheet.php?id=3992 Xenicus gilviventris]*. Henta frå http://www.birdlife.org den 8. desember 2012.

### Referansar

## Bakgrunnsstoff
Kragebein

**Kragebeinet** (latin: *clavicula* – «nøkkelbein») ein ein S-forma knokkel i det menneskelege skjelettet. Det går frå brystbeinshandtaket, *manubrium sterni*, og lateralt og noko oppover rett mot skulderhøgda, *acromion*. Kragebeinet er den ventrale knokkelen i skuldra, og saman med skulderbladet og brystbeinet så dannar det skulderbogen, *cingulum extremitas superioris*. 

Kragebeinet er det einaste av røyrknoklane som viser ei annan form for forbeining. Medan nesten alle røyrknoklane blir til bein frå ein bruskmodell som igjen vart danna av bindevevsmesenkym, såkalla endokondral forbeining, så blir kragebeinet  delvis òg gjort om til bein beint fram utan å vere innom bruskstadiet, såkalla intramembranøs forbeining. Den laterale og mediale delen av knokkelen blir rett nok danna av endokondral forbeining, men den midtre delen blir danna via intramembranøs forbeining. 

Beinet ligg rett under huda, og derfor kan ein lett sjå det hos personar med lite underhudsfeitt. Namnet *clavicula* som på latin tyder «veslenøkkelen», kjem av at knokkelen roterer kring aksen sin når ein abduserer om lag som ein vanleg nøkkel. 


Clavicula inf.jpg|Høgre kragebein sett nedanfrå
Clavicula sup.jpg|Høgre kragebein sett ovanfrå
Gray200.png|Venstre kragebein sett ovanfrå 
Gray201.png|Venstre kragebein sett nedanfrå

## Kjelder

## Sjå òg
* Skulderblad
* Skulderhøgda
* Brystbein
* Skulderbogen

## Bakgrunnsstoff

* Kragebein i Store medisinske leksikon
Anarâškielâ servi

**Anarâškielâ servi**, eller ‘den enaresamiske foreininga’, er ei foreining som vart stifta i 1986 i Enare.

Stiftingsmøtet vart halde i Ivalo 4.12. 1986. Stiftingsmedlemmane var Veikko Aikio, Ilmari Mattus og Matti Morottaja: Morottaja vart den første ordføraren. I 2019&nbsp;var Marja-Liisa Olthuis leiar i foreininga.

Føremålet med foreininga er å fremje og styrke enaresamisk. I 1997 starta foreininga opp eit enaresamisk språkreir som fekk namnet *Kielâpiervâl*. Dette språkreiret har lukkast med å auke talet på enaresamiske talarar, særleg blant barn og unge. Foreininga gjev også ut bladet *[[Anarâš-lostâ|Anarâš]]* og nettavisa *[[Kierâš]]*, begge på enaresamisk.

17. november 2004 fekk foreininga den nordiske Gollegiella-prisen. 

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:se:Anarâškielâ servi|Anarâškielâ servi]]» frå ,  den 8. desember 2012.*  

## Bakgrunnsstoff
* Anarâškielâ servi i Siida-museet 
* Anarâškielâ servi
Garij Napalkov

**Garij Jurjevitsj Napalkov** (russisk: *Гарий Юрьевич Напалков*) () i Gorkij er ein russisk, tidlegare skihoppar som tevla for Sovjetunionen og idrettslaget Burevestnik Gorkij. Han vart verdsmeister i begge hoppbakkane under Ski-VM 1970.

## Aktiv
6. januar 1968 vann Napalkov hoppvekerennet i Innsbruck og kom på sjetteplass samanlagt i hoppveka. Under OL i Grenoble i 1968 vart han nummer 11 i storbakken i Saint-Nizier og nummer 14 i normalbakken i Autrans. Vinteren etter vann han hoppvekerennet i Oberstdorf, men vart nummer 15 i samanlagt.

Vinteren 1970 var Napalkov i sitt livs form. I den tysk-austerrikske hoppveka kom han på tredje plass samanlagt, berre overgått av vinnaren Horst Queck frå Aust-Tyskland og norske Bjørn Wirkola. Under VM 1970 i Štrbské Pleso gjekk Napalkov heilt til topps både i normalbakken og i storbakken. I normalbakken fekk han sterkast konkurranse frå Yukio Kasaya frå Japan som fekk sølv, og bronsevinnaren Lars Grini frå Noreg. Napalkov vann også det individuelle hopprennet i Lahti i 1970. Same året tok han andreplassen i Holmenkollrennet, der det vart sovjetisk dobbeltsiger då Vladimir Belousov vann rennet. Napalkov vart derimot sovjetisk meister i både stor- og normalbakken.

Under OL 1972 i Sapporo vart Napalkov nummer seks i storbakken og nummer sju i normalbakken.

Han la opp skihoppinga i 1976.

### Medaljar og besteplasseringar i internasjonale meisterskap
*OL 1968 i Grenoble: Nr 11 i storbakken
*VM 1970 i Štrbské Pleso: Dobbelt verdsmeister; normalbakke og storbakke
*OL 1972 i Sapporo: Nr 6 i storbakken og nr 7 i normalbakken.
*VM 1974 i Falun: Nr 18 i storbakken

## Kjelder og bakgrunnsstoff
**Sportsboken*, aktuelle årgangar
*
Vladimir Belousov

**Vladimir Pavlovitsj Belousov** (russisk: *Владимир Павлович Белоусов*) () er ein russisk, tidlegare skihoppar frå Vsevolozjsk som tevla for Sovjetunionen.

## Aktiv
Belousov overraska stort då han gjekk heilt til topps i storbakkerennet under OL 1968 i Grenoble 1,9 poeng framom Jiří Raška frå Tsjekkoslovakia og 17 poeng framom bronsemannen, nordmannen Lars Grini. Rett nok hadde han vorte nummer åtte i normalbakken, men hadde elles inkje noko å vise til i internasjonal hoppsport. Nokre veker seinare vann han Holmenkollrennet, med over fire poengs margin til Bjørn Wirkola.

Belousov vart nummer seks i den tysk-austerrikske hoppveka 1968/69. I 1970 kom han på tredjeplass i nyttårshopprennet i Garmisch-Partenkirchen, bak vinnaren Jiří Raška og sin eigen landsmann Anatolij Zegljanov. Same sesongen kom han på sjetteplass i normalbakken under ski-VM, der landsmannen Garij Napalkov vart verdsmeister. Sist i VM-sesongen gjentok han prestasjonen frå Holmenkollrennet to år tidlegare, då han sigra, eit halvt poeng føre verdsmeister Napalkov. I mellomtida hadde han gått til topps i Lahti med god margin til toaren, norske Ingolf Mork.

Han la opp etter 1971-sesongen.

### Medaljar og besteplasseringar i internasjonale meisterskap
*OL 1968 i Grenoble: Gullmedalje i storbakken
*VM 1970 i Štrbské Pleso: Nr 6 i normalbakken

## Kjelder og bakgrunnsstoff
**Sportsboken*, aktuelle årgangar
*
Nikolaj Kamenskij

**Nikolaj Andrejevitsj Kamenskij** () var ein sovjetisk skihoppar aktiv på 1950-talet og tidleg i 1960-åra. Han vann sølvmedaljen i storbakkerennet under Ski-VM 1962 og den tysk-austerrikske hoppveka 1955/56.

## Aktiv
I 1956 vann Kamenskij den tysk-austerrikske hoppveka, utan å kome på pallen i eit einaste renn. Noko av forklaringa var at dei sterke finske hopparane, som hadde vunne dobbeltsigrar i renna i Tyskland, reiste heim og ikkje deltok i renna i Austerrike. Også året etter reiste Kamenskij til hoppveka, han vann då rennet i Garmisch-Partenkirchen og fekk elles to andreplassar. Men sidan han ikkje deltok i opningsrennet i Oberstdorf, hamna han langt nede på samanlagtlista. I den neste hoppveka, 1957/58, vart han nummer tre. Kamenskij vann då opningsrennet i Oberstdorf og fekk ein andreplass i Innsbruck. Med 859,2 poeng var han knapt seks poeng bak hoppvekevinnaren, Helmut Recknagel frå Aust-Tyskland.

Under Ski-VM 1958 i Lahti hamna Kamenskij på ein tredelt niandeplass, mellom anna saman med landsmannen Nikolaj Sjamov. Kamenskij deltok fyrste gongen i Holmenkollen i 1958 og gjekk heilt til topps, med 218 pong var han 1,5 poeng framom Helmut Recknagel. I 1959-sesongen vart Kamenskij nummer fem i den tysk-austerrikske hoppveka og han var nær ved å kopiere triumfen i Holmenkollen, men kom på delt andreplass, eitt poeng bak vinnaren, Arne Hoel.

Kamenskij vart nummer i det spesielle hopprennet under vinterleikane i Squaw Valley i 1960. I 1961-sesongen vart han nummer tre i hopprennet i Holmenkollen og nr fire i Falun. Han deltok åra 1961 til -63 i den tysk-austerrikske hoppveka, med ein femteplass i Garmisch-Partenkirchen i 1961 som beste enkeltresultat og ein ellevteplass i 1961/62 som beste samanlagtplassering.

Under verdsmeisterskapen i Zakopane i 1962 vart Kamenskij nummer åtte i normalbakken. I storbakken var han sjanselaus mot vinnaren, verdsmeisteren Helmut Recknagel, men slo Niilo Halonen frå Finland med knappe to poeng og vann sølvmedaljen.

I 1964 deltok Kamenskij i sitt siste internasjonale meisterskap, og vart nummer 24 i normalbakken under OL i Innsbruck.

### Medaljar og besteplasseringar i internasjonale meisterskap
*VM på ski 1958: Nr 9 i hopprennet
*OL 1960 i Squaw Valley: Nr 4 i storbakken. 
*VM på ski 1962 i Zakopane: Sølvmedalje i storbakken

## Kjelder
* *Sportsboken*, aktuelle årgangar
*
Leikanger kommunestyre 1999-2003

Ved kommunevalet 1999 var det seks parti som stilte liste i Leikanger kommune:
* Leikanger SV med Astrid Hammer Bolstad
* Leikanger Arbeidarparti med Olav Lunden
* Leikanger Senterparti med Jarle Andersen
* Leikanger KrF med Gunhild Børtnes
* Leikanger Venstre med Rolf Nesheim
* Leikanger Høgre med Olav Eitungjerde

## Det nye kommunestyret
Det vart endra mandatfordeling, men det førte ikkje til endring i blokkene. Rolf Nesheim (V) tok over som ordførar etter Nils Erling Yndesdal (V). Denne perioden vart det gjort forsøk med sju medlemer i formannskapet, men etter valet i 2003 gjekk ein attende til fem.

## Kjelder
* http://www.leikanger.kommune.no/Styre/KOMMUNESTYRET.htm
Ordførarar i Leikanger kommune

**Leikanger herad** (Leikanger kommune) vart oppretta i 1837 då formannskapslovene vart vedtekne, og nedlagd 1. januar 2020 då kommunereforma tredde i kraft.

Kommunen bestod av dåverande Leikanger prestegjeld, som tidleg på 1800-talet omfatta soknene Tjugum, Fjærland, Vangsnes, Leikanger, Feios og Fresvik. I dag er dette synonymt med bygdene Leikanger, Fjærland og Balestrand (unnateke Kvamsøy), samt Tingastad-området på sørsida av Fimreitehalvøya, i Sogndal kommune på nordsida av fjorden, og bygdene Feios og Fresvik i Vik kommune, samt Frønningen-godset i Lærdal kommune, på sørsida av fjorden.

Alle dei store stortingspartia utanom FrP har vore representert i kommunestyret, men KrF greidde ikkje stilla liste i 2007 og har sidan vore ute av lokalpolitikken. Venstre, Arbeidarpartiet, Høgre og KrF har alle hatt ordførarar, men Venstre er det partiet som har hatt vervet desidert lengst. SV og Senterpartiet har aldri hatt ordførarmakt, men begge har hatt varaordførarar, og Senterpartiet har hatt klårt flest.

## Ordførarar i Leikanger 1837-1849

## Ordførarar i Leikanger 1849-1934
I 1849 vart soknene Fjærland, Tjugum og Vangsnes skilde ut frå Leikanger, og danna Balestrand kommune.

## Ordførarar i Leikanger 1935-1991
I 1935 inntok partia lokalpolitikken i Leikanger. Kommunen heldt seg samla gjennom kommunereformene på 60-talet, unnateke ei lita justering 1. januar 1964: Eitorn-grendi vart ført attende frå Balestrand til Leikanger, medan Tingastad-området vart overført til Sogndal.

## Ordførarar i Leikanger 1991-
Frå 1. januar 1992 vart sørsida med soknene Feios og Fresvik overførte til Vik, medan Frønningen-godset vart overført til Lærdal. Leikanger kommune var etter dette identisk med Leikanger sokn på nordsida av Sognefjorden.

Leikanger kommune opphøyrde som eigen kommune 1. januar 2020 og er i dag ein del av Sogndal kommune. Ordførar Arnstein Menes, som kjem frå gamle Balestrand kommune, oppnådde prosentvis størst oppslutnad i gamle Leikanger kommune ved valet hausten 2019.

## Kjelder
* http://www.leikanger.kommune.no/Styre/KOMMUNESTYRET.htm
Lisandro Guarcax

**Lisandro Guarcax** (døydde i 2010) var ein guatemalansk artist, dansar og kunstnar av mayaopphav. 

Guarcax var rektor ved ein skule i Chuacruz-distriktet. Han leia også artist- og kunstnargruppa Sotzil, som mellom anna  vitja Riddu Riddu-festivalen i Noreg.

Den 25. august 2010 blei Guarcax kidnappa mens han sat i bilen til faren. Dagen etter blei han funnen drepen, med fleire tydelege merke etter vald og tortur på kroppen. Ingen er teken for brotsverket.

## Bakgrunnsstoff
* Riddu-kunstner torturert og drept ved galdu.no
* Guatemala: Indigenous Teacher and Artist Kidnapped and Murdered ved elitestv.com

## Kjelder

*«Public Statement On Killing Of Mayan Kaqchikel Artist Leonardo Lisandro Guarcax Gonzalez» (14 September 2010), indigenouspeoplesissues.com
* Riddu-kunstner torturert og drept ved galdu.no
Nils Erling Yndesdal

**Nils Erling Yndesdal** () har vore fylkesmiljøvernsjef i Sogn og Fjordane i 19 år.  Frå 1. januar 2019 gjekk Yndesdal over i stilling som kommunaldirektør, og med det leiar for kommunalavdelinga, hos den nyoppretta Fylkesmannen i Vestland.  Yndesdal er opphavleg frå Nittedal, men har butt på Hermansverk sidan hausten 1985.  Far hans var frå den veglause fjellgarden Yngsdalen i Luster. Landbruksdrifta tok  slutt i 1968, og eigedomen har såleis  etter 1967/68 berre blitt brukt til ferie- og fritidsformål. Yndesdal var ordførar i Leikanger kommune for Venstre i perioden 1995-1999, og vidare var han styreleiar i Sognekraft AS i perioden 1997-1999. Yndesdal er gift og har tre barn.

## Kjelder

## Bakgrunnsstoff
*''Avdelingsdirektør-kabalen er lagt'', Kai Martin Brekke/Sogn Avis. Publisert 19.03.2018 kl. 17.02. Oppdatert kl. 18.09.
Skulderhøgda

**Skulderhøgda** (gresk: *acromion*, *akros* – «høgast», *ōmos* – «skulder», fleirtal: *acromia*), på norsk òg kalla **akromion**, er eit beina framspring på skulderbladet, *scapula*, sin laterale vinkel. Framspringet er trekanta og avlangt og dessutan det laterale framhaldet av skulderkammen, *spina scapulae*, og det bøyger seg over skulderleddet som ein krok saman med ramnenebbet, *proc. coracoideus*. Skulderhøgda dannar leddet mot kragebeinet som ein kallar akromioclaviculærleddet. 

Sidan beinvev er eit levande vev, så vil det som alle andre vev halde fram med å skifte ut celler. Det er ikkje uvanlig at det blir danna litt for mykje beinvev på undersida av skulderhøgda. Om dette irriterer det underliggjande vevet, kan ein få betennelse i bursaen *bursa subacromialis*, *bursitt*, eller på utspringssena til *[[Musculus biceps brachii|m. biceps brachii]]*, *tendinitt*. Desse smertefulle tilstandane blir med eit samnavn kalla *impingementsyndrom* sidan det kan vere særs vanskelig å skilje desse to.

## Flater
Den konvekse oversida er grov og retta oppover, bakover og lateralt. Fordi ho er subkutan, det vil seie direkte under huda, utanom der nokre av *[[Musculus deltoideus|m. deltoideus]]* sine fibrar spring ut frå, så kan ein sjå skulderhøgda godt på fleire individ. Undersida er jamn og konveks, og kviler mot ein *[[bursa]]*, ein slimpose som hindrar friksjon i leddkapselen. 

På den tjukke, ujamne laterale kanten finst tre eller fire beinknutar som tener som utspring for nokre av fibrane til *m. deltoideus*. På den konkave mediale kanten er knokkelen kortare enn på den laterale, og denne sida er feste for den midtre delen av *[[Musculus trapezius|m. trapezius]]*, *pars transversus*. Midt på den mediale kanten ligg den vesle ovale yta kvar kragebeinet si laterale ende artikulerer mot skulderbladet i akromioclaviculærleddet. 

## Sjå òg
* Ramnenebbet
* Skulderbladet
* Kragebeinet
Jugoslavia i Eurovision Song Contest 1992

**Jugoslavia** deltok for siste gong i Eurovision Song Contest 1992 i Malmö i Sverige. Etter at Slovenia, Kroatia, Makedonia og Bosnia-Hercegovina lausreiv seg frå Den sosialistiske føderale republikken Jugoslavia i april 1992, danna dei to attverende landa Serbia og Montenegro Den føderale republikken Jugoslavia. Difor deltok berre Serbia og Montenegro under namnet Jugoslavia i mai 1992. Landet deltok òg med eit flagg utan den raude stjerna i midten. Etter tevlinga skipa Resolusjon 757 frå Tryggingsrådet i SN saksjonar mot Jugoslavia, og landet fekk mellom anna ikkje delta i internasjonale tevlingar og kulturarrangement, inkludert Eurovision Song Contest. Jugoslavia deltok ikkje att i tevlinga før i 2004 under namnet Serbia og Montenegro. Sidan 2007 har dei to landa delteke kvar for seg, som Serbia og Montenegro. Slovenia, Kroatia og Bosnia-Hercegovina debuterte i 1993, berre to år etter den siste deltakinga som Jugoslavia. Makedonia debuterte i 1998, men forsøkte å få delteke allereie i 1996.

## Uttaking
Det jugoslaviske bidraget vart valt ut i den nasjonale uttakinga Jugovizija 1992, som fann stad 28. mars 1992. Vinnaren, som fekk representere Jugoslaiva i Eurovision Song Contest 1992, vart Extra Nena med songen «Ljubim te pesmama». Det var ein ekspertjury som valde ut vinnaren.

## I Eurovision
Jugoslavia deltok som nummer 20 i finalen i Malmö i Sverige 9. mai 1992, etter Italia med «Rapsodia» av Mia Martini og før Noreg med «Visjoner» av Merethe Trøan. Extra Nena fekk 44 poeng og enda på 13. plass av totalt 23 bidrag.

### Poeng til Jugoslavia

### Poeng frå Jugoslavia

## Kjelder

## Fotnotar

## Bakgrunnsstoff
* *[https://web.archive.org/web/20020619083443/http://www.geocities.com/national_finals_90s_00s/Yugoslavia1992.html Yugoslav National Final 1992]*
Rolf Nesheim

**Rolf Nesheim** () er arbeidande styreleiar i Walde Gruppen AS. Nesheim er frå Askøy, men bur i dag på Seim i Lindås kommune. Nesheim var ordførar i Leikanger kommune for Venstre i perioden 1999-2003. Han er i dag leiar i Lindås Venstre.

## Kjelder
* http://www.venstre.no/hordaland/artikkel/32804
Anton Hård af Segerstad

**Anton Hård af Segerstad** () er ein svensk songar og låtskrivar. Han rauk ut i semifinalen i *[[Idol 2006 Sverige|Idol]]* i 2006.

Som medlem i popgruppa Le Kid deltok han i Melodifestivalen 2011 med bidraget «Oh My God» som han skreiv saman med Märta Grauers og Felix Persson. Saman med Niclas Lundin skreiv han same år bidraget «Enemy» som vart framført av Sara Lumholdt. I 2013 hadde han med «Begging», framført av Anton Ewald, og «Heartstrings», framført av Janet Leon. Båe songane har han skrive saman med Fredrik Kempe.

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:sv:Anton Hård af Segerstad|Anton Hård af Segerstad]]» frå ,  den 8. desember 2012.*
Bealey-elva

**Bealey-elva** er ei lita elv i Søralpane på New Zealand. Ho er ei sideelv til Waimakariri River. Dalen ho renn gjennom dannar den austlege delen til fjellpasset Arthur's Pass. Elva og Bealey-busetnaden har fått namn etter Samuel Bealey, ein kvegfarmar og superintendent i Canterbury Province på 1800-talet.

I den første halvdelen av 1900-talet dumpa det newzealandske jarnvegsverket utrangerte lokomotiv og jarnvegsvogner i elva for å stabilisera elvebreiddene og hindra erosjon. Nokre av desse lokomotiva og vognene er tekne opp att av historisk intereserte grupper som har som mål å få dei attende i køyrbar stand.

## Referansar


**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Bealey River|Bealey River]]» frå ,  den 9. desember 2012.*
Otiraelva

**Otiraelva** er ei elv sentralt på Sørøya på New Zealand. Ho har utspringet sitt i hellingane under Mount Rolleston i Søralpane, og renn nordover i 20 km, gjennom byen Otira før ho går saman med Taramakauelva. Taramakau renn ut i Tasmanhavet, 12 km sør for Greymouth.

Elvedalen til Otira utgjer den nordvestlege tilgangen til fjellpasset Arthur's Pass, ein av dei tre viktigaste fjellovergangane over Søralpane.

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Otira River|Otira River]]» frå ,  den 9. desember 2012.*  
 

## Bakgrunnsstoff
*Bilete og kart frå Otira River. 
*Bilete frå Otira Valley/Otira River.
Abelone Møgster

**Abelone Karia Larsdotter Møgster**  () frå øya Møkster i Austevoll kommune var ei norsk motstandskvinne under den andre verdskrigen. 

Ho starta landhandel i eit naust i Vestrevågen på Møkster i 1910. På 1920-talet lånte ho pengar for å lage veg til Naustvågen lenger sør på øya. Der ville ho bygge ny butikk. Ho meinte at det ville gi betre hamneforhold. Etter at vegen var ferdig bygde ho kai og ny landhandel i Naustvågen. Denne stod klar på siste del av 1920-talet, truleg i 1927. Frå denne landhandelen dreiv ho handel med «spisendes og slitendes», som ho sjølv kalla det. Ho dreiv og fiskemottak og rutebåtekspedisjon, for fiskarane og øyfolket.

Den 25. juni 1942 vart Møgster arrestert av tyskarane for å ha hjelpt englandsfararar under flukt frå Noreg. Ho var utsett  for tortur og overført til Bergen kretsfengsel. Seinare vart ho send til Grini. Derifrå gjekk ferda vidare til kvinneleiren Ravensbrück som NN-fange. Ved årsskiftet 1944/1945 vart ho overført til fangeleiren Mauthausen i Austerrike. Mauthausen var ein rein utryddingsleir. I midten av mars 1945 kom ho med den siste av Folke Bernadottes kvite bussar som henta fangar i denne leiren. Ferda gjekk så via Danmark til rehabiliteringsleir i Sverige. Tidleg i juni 1945 kom ho endeleg attende til Noreg og Møkster.

Abelone Møgster var den eldste norske kvinna som overlevde fangenskapet som NN-fange. I fangenskap fekk ho tilnamnet «Engelen frå Ravensbrük». Etter krigen fekk ho Kongens fortjenstmedalje i gull for  innsatsen for Noreg.

Abelone Møgster var ugift.

Ved tusenårsskiftet var Abelone Møgster ein av ti som vart nominert til utmerkinga som Århundrets vestlending av avisa *[[Bergens Tidende]]*.

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:nb:Abelone Møgster|Abelone Møgster]]» frå ,  den 9. desember 2012.*
Agüero Point

**Agüero Point** er ei trapesforma og stort sett isdekt nes som stikk 900 m aust-nordaustover frå austkysten av Ioannes Paulus II Peninsula og ut i Hero Bay på Livingston Island i Sør-Shetlandsøyane i Antarktis. Neset dannar sørsida av innløpet til Stoyanov Cove og nordsida av innløpet til Prisoe Cove, og skil enden av Urdovizabreen i nord frå Medvenbreen i sør. 

Øya er kalla opp etter Clodomiro Agüero Soto, matros på det chilenske marinefartøyet «Yelcho» som redda ekspedisjonen til Ernest Shackleton frå Elefantøya i 1916.

## Sjå òg
* Ioannes Paulus II Peninsula
* Livingston Island

## Kjelder
* SCAR Composite Antarctic Gazetteer.
Aglen Point

**Aglen Point** (bulgarsk *нос Ъглен*, ‘Nos Aglen’) er eit kupert nes på vestsida av innløpet til Richards Cove på nordkysten av Ray Promontory nordvest på Byers Peninsula på Livingston Island i Sør-Shetlandsøyane i Antarktis. Det ligg 470 m vest for Voyteh Point og 1,6&nbsp;km aust for Essex Point. Området vart vitja tidleg på 1800-talet av selfangarar.

Neset er kalla opp etter busetnaden Aglen nord i Bulgaria.

## Kjelder
* Aglen Point. SCAR Composite Gazetteer of Antarctica.
* Bulgarsk antarktisk stadnamnregister. Antarctic Place-names Commission. (detaljar på bulgarsk, grunnleggande data in English)
Aleko Point

**Aleko Point** (Nos Aleko), òg kalla *Aleko Rock*, er eit kupert nes midtvegs langs kysten av Emona Anchorage aust for Livingston Island, og stikk 150 meter sørvestover. 

Ei namnlaus, 400 meter brei vik ligg på nordvestsida av neset. Neset dukka fram i nyare tid då isbreane i området trekte seg attende og vart først registrert av bulgarske forskarar i februar 1995. 

**Aleko** er namnet på eit fjell i Rilafjella ved fjellet Vitosja og er kalla opp etter Aleko Konstantinov (1863–97), ein bulgarsk forfattar. 

## Sjå òg
* Bulgarske namn i Antarktis
* Antarctic Place-names Commission

## Kjelder
* SCAR Composite Gazetteer of Antarctica.
* Bulgarsk antarktisk stadnamnregister. Antarctic Place-names Commission. (detaljar på bulgarsk, grunnleggande data in English)