461 Ocean Boulevard

***461 Ocean Boulevard*** er det andre studioalbumet til Eric Clapton som soloartist, gjeve ut i juli 1974 på RSO etter suksess med «I Shot the Sheriff». Huset på plateomslaget er 461 Ocean Boulevard i Miami.

I 2012 vart albumet rangert på 411. plassen på lista til *[[Rolling Stone]]* over dei 500 beste albuma gjennom tidene. I 2004 vart det gjeve ut ein dobbel-CD med *461 Ocean Boulevard* med ny digital lyd. Den andre disken inneheld eit konsertopptak frå HMV Hammersmith Apollo (tidlegare Hammersmith Odeon). 

## Historie
Etter å ha vorte kvitt heroinmisbruket sitt, gav Eric Clapton ein demoteip til Carl Radle – tidlegare bassist for Derek and the Dominos – med songar spelt av Radle i lag med klaverspelar Dick Simms og trommeslagar Jamie Oldaker. Manageren til Clapton, Robert Stigwood arrangerte det slik at Clapton kunne spele inn musikk i Criteria Studios i Miami, med Radle, Simms, Oldaker, og plateprodusent Tom Dowd. Stigwood betalte òg for huset Clapton budde i på adressa 461 Ocean Boulevard. 

Då Clapton starta å innspelinga ved Criteria, vart Yvonne Elliman på korvokal og gitarist George Terry fulltidsmedlemmer av gruppa hans. På denne tida spelte Terry albumet *[[Burnin' av The Wailers|Burnin']]* av Bob Marley and the Wailers, og dette inspirerte han til å spele inn ei utgåve av «I Shot the Sheriff». I starten ønskte ikkje Clapton å gje ut denne songen på *461 Ocean Boulevard*, men dei andre i bandet overtydde han om å ta han med. Songen vart gjeven ut som singel og vart den einaste førsteplassen Clapton fekk på den amerikanske singellista.

## Mottaking
Stephen Thomas Erlewine frå Allmusic skildra albumet som fokusert og konsistent med estetikken til Eric Clapton.  *[[Magasinet Blender|Blender]]* si melding av albumet i 2004 (spesialutgåva) kalla Jon Pareles Eric Clapton-tida med Cream for langt betre enn Clapton på *461 Ocean Boulevard*, fordi han meinte det var noko anstrengt synging på *461 Ocean Boulevard.* Pareles skildrar òg versjonen til Clapton av «I Shot the Sheriff» som ein kopi uta originale arrangement. Han hylla songen «Let It Grow», men kritiserte han for å vere for lik «Stairway to Heaven». Robert Christgau kalla albumet ærleg og banebrytande for Clapton, men hylla coversongane som dei beste på albumet. Ken Emerson i *[[Rolling Stone]]* kalla gitarspelinga til Clapton lite merkverdig og kritiserer Clapton for å gøyme seg bak dei andre musikarane, som utanom Jamie Oldaker, ikkje var særleg gode. Emerson kritiserer òg Clapton for å bruke dobro på albumet, men kallar «Let It Grow» eit høgdepunkt.

## Innhald

### Deluxe-utgåva

*All songane på den andre plata vart spela inn 4. og 5. desember 1974 i [[Hammersmith Odeon]] i [[London]]*.

## Medverkande

* Eric Clapton – vokal · gitar · dobro · arrangement
* Yvonne Elliman – vokal
* Dick Sims – klaverinstrument
* George Terry – gitar · vokal
* Carl Radle – bass · arrangement
* Jamie Oldaker – trommer · perkusjon
* Al Jackson jr. – trommer på «Give Me Strength»
* Albhy Galuten – synthesizer · piano · clavichord
* Tom Bernfield – korvokal
* Marcy Levy – munnspel · korvokal

* Tom Dowd – produsent
* Bill Levenson – produsent på *Deluxe Edition*
* Ron Fawcus – lydteknikar
* Andy Knight – lydteknikar
* Karl Richardson – lydteknikar
* Suha Gur – mastering
* Darcy Proper – mastering i Sterling Sound i New York
* Bob Defrin – kunstnarisk leiar
* David Gahr – fotografi
* Ryan Null – fotografikoordinering

## Salslister

;Vekeslister

;Årslister

## Salstrofé

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:461 Ocean Boulevard|461 Ocean Boulevard]]» frå ,  den 14. mars 2011.* 
*** oppgav desse kjeldene:*