open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
The Seeds av The Seeds

***The Seeds*** er debutalbumet til det amerikanske garasjerockbandet The Seeds. Det kom ut i april 1966 på GNP Crescendo Records og var produsert av Marcus Tybalt og Sky Saxon. Etter dei to singlane «Can't Seem to Make You Mine» og «Pushin' Too Hard» i 1965, kom albumet ut og gjekk inn albumlista i USA, der det nådde 132. plassen på ''Billboard'' Top LPs & Tapes. I nyare tid har albumet fått positiv omtale og det vert sagt at albumet påverka punkrocken eit tiår seinare.

## Stil

Som mange garasjerockband er vokalstilen til songaren Sky Saxon inspirert av Rolling Stones-songaren Mick Jagger, men er òg blitt samanlikna med vokalen til rockabillyartistane Buddy Holly og Eddie Cochran.

## Utgjeving

The Seeds gav ut to singlar før albumet kom i 1966: «Can't Seem to Make You Mine» i juni 1965 og «Pushin' Too Hard» i november. *The Seeds* kom ut i april 1966. Den tredje singelen frå albumet var «Try to Understand», men denne gjekk ikkje inn på lista i USA. «Pushin' Too Hard» vart gjeven ut på ny i oktober 1966 og gjekk inn på singellista i USA i 1967, då han nådde 36. plassen i februar.

*The Seeds* har blitt gjeve ut på ny fleire gonger på både vinyl og CD, ofte i lag med det neste albumet deira, *[[A Web of Sound]]*. Somme av dei nyare utgåvene har jerna songen «Lose Your Mind» frå den originale vinylutgåva.

I 2012 gav Big Beat Records ut *The Seeds* i ei luksusutgåve med nymastra lyd i bonus, i tillegg til ti nye bonusspor av songar som ikkje var gjevne ut før.

## Innhald

## Medverkande

;Musikarar

* Sky Saxon – bassgitar, munnspel, vokal, plateprodusent, konsept, plateomslag
* Rick Andridge – trommer
* Cooker – gitar, slidegitar
* Daryl Hooper – melodica, piano, klaverinstrument, vokal
* Jan Savage – gitar, rytmegitar, vokal

; Teknisk

* Chuck Britz – lydteknikar
* Mike Durrough – lydteknikar, miksing
* David Hassinger – lydteknikar
* Lanky Linstrot – lydteknikar
* Stan Ross – ny miksing
* Doc Siegel – ny miksing
* Marcus Tybalt – produsent, kommentarar
* Rafael O. Valentin – lydteknikar
* Alec Palao - leiande produsent
* Neil Norman - leiande produsent

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:The Seeds (album)|The Seeds (album)]]» frå ,  den 29. april 2018.* 
*** oppgav desse kjeldene:*
* 
* 
* 

## Bakgrunnsstoff
*
Gol nye stavkyrkje

**Gol nye stavkyrkje** er ei nybygd stavkyrkje frå 1994 i Gol kommune i Buskerud fylke. Kyrkja ligg i Gordarike Familiepark, og er ein tru kopi av Gol stavkyrkje som blei flytt til Norsk Folkemuseum på Bygdøy i Oslo.

Det finst også ein annan kopi av Gol stavkirke, Stavkirka på Savjord, som er ei privateigd kyrkje i Beiarn i Nordland. Bygginga av denne byrja i 2005, og kyrkja er oppført i mindre målestokk enn originalen.

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:nb:Gol nye stavkirke|Gol nye stavkirke]]» frå ,  den 30. april 2018.*  


## Bakgrunnsstoff
Sky Saxon

**Sky «Sunlight» Saxon** () var ei amerikansk rockemusikar, mest kjend som leiar og songar i det psykedeliske garasjerockband The Seeds i Los Angeeles på 60-talet.

## Karriere
Saxon byrjar karrieren sin som doo-wop-songar tidleg i 1960-åra med namnet Little Richie Marsh. Etter å ha endra namn til Sky Saxon, skipa han The Electra-Fires i 1962 og så Sky Saxon & the Soul Rockers. Fleire av desse tidlege songane vart gjevne ut i 1983 på albumet *New Fruit from Old Seeds / The Rare Sky Saxon, Volume One*.

I 1965 skipa Saxon det psykedelisk flower power-bandet The Seeds med Jan Savage (gitar), Rick Andridge (trommer) og Darryl Hooper (klaverinstrument). Dei fekk hittar som «Can't Seem to Make You Mine», «Mr. Farmer» og «Pushin' Too Hard». Songstilen til Saxon vart kritisert av Lester Bangs som ei amerikansk etterlikning av Mick Jagger, medan Michael Hicks reknar stilen som ei komplisert blanding av Jagger, Eddie Cochran og Buddy Holly. 

### Etter The Seeds
I 1970-åra fortsette Saxon å arbeide med musikk og gav ut fleire singlar og nokre få sjølvstendige album, ofte med namna Sky Sunlight Saxon, The New Seeds eller variantar av dette.

I 1973 vart han medlem av den religiøse gruppa Source Family, og det var her han fekk namna Sunlight og Arlick. I 1998 sette Saxon saman ei samlinga av 13 CD-ar med psykedelisk, primitiv musikk spelt inn av bandet til denne religiøse gruppa, Ya Ho Wa 13  1970-åra.

I 2008 samarbeidde Saxon og The Seeds på nokre nye ongar med Billy Corgan frå Smashing Pumpkins. Saxon var seinare med i musikkvideoen til Smashing Pumpkins-songen «Superchrist». 

Den 25. juni 2009 døydde Saxon uventa på eit sjukehus i Austin i Texas etter at ein enkel infeksjon hadde spreidd seg til organa hans. Han døydde av hjarte- og nyresvikt, 71 år gammal.

Mediadekninga av dødsfallet hans hamna stort sett i skuggen av Michael Jackson, som døydde same dagen. 

Den 24. juli 2009 heldt medlemmar av The Smashing Pumpkins, Love og The Electric Prunes ein minnekonsert i Los Angeles for Saxon.

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Sky Saxon|Sky Saxon]]» frå ,  den 29. april 2018.* 
*** oppgav desse kjeldene:*


## Bakgrunnsstoff
* Offisiell nettstad
* Sky Saxon – Minneord i Daily Telegraph
Mr. Farmer

«**Mr. Farmer**» er ein song av den amerikanske garasjerockgruppa The Seeds, skriven og produsert av vokalisten Sky Saxon (under pseudonymet Marcus Tybalt). Han kom ut på singel i 1967 og nådde 86. plassen i USA på ''Billboard'' Hot 100-lista. Songen vart bannlyst frå mange radiostasjonar på den tida på grunn av referansane til dopmisbruk.

## Tekst og innspeling
Teksten var skriven av Sky Saxon og skildrar soga om ein mann som vert misnøgd med å by i byen og flyttar på landet, kjøper seg ein gard og vatnar avlingane sine. 
Sjølv om Saxon prøvde å kle inn teksten slik at meldinga i songen verka å vere mot dopbruk, vart songen generelt rekna som ei hyllest til marihuanadyrkarar og derfor bannlyst av mange radiostasjonar. 

## Mottaking
«Mr. Farmer» kom ut på singel i februar 1967 og nådde 86. plassen på den amerikanske ''Billboard'' Hot 100-lista. I episoden «Monkees on Tour» i *[[fjernsynsserien The Monkees|The Monkees]]*, kan ein sjå eit eksemplar av singelen bli spelt av radiostasjonen KRIZ då bandet er på besøk. 

Musikkhistorikaren Domenic Priore har samanlikna pianolyden på songen med tidlege Pink Floyd-innspelingar. 
Forfattaren Harvey Kubernik kalla songen ein «punk-pop-klassikar», og Malcolm Russell skildra songen som ein *«tight groover»*.

## Andre utgjevingar og versjonar
«Mr. Farmer» kom ut i 1987 på samleplata *More Nuggets: Classics from the Psychedelic Sixties Volume 2* og i filmmusikken til filmen ''Almost Famous'' i 2000. 
Sky Saxon spelte inn songen på ny i 2008 for soloalbumet *The King of Garage Rock*. 
Det psykedelisk rock-bandet Strawberry Alarm Clock spelte inn ein versjon av songen i 2012 på albumet deira *Wake Up Where You Are*.

## Innhald
;7" vinyl

## Salslister

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Mr. Farmer|Mr. Farmer]]» frå ,  den 30. april 2018.* 
*** oppgav desse kjeldene:*


## Bakgrunnsstoff
*
S-10-missilet

**SS-N-21 Sampson** (S-10 «Granat») er eit russisk ubåtbasert kryssarmissil med marsjfart 0.7 Mach og skotvidde på 2900 km. 
GRAU-indeks er **3K10**.

## Referansar


## Bakgrunnsstoff
* www.militaryrussia.ru
* www.warfare.ru
A Thousand Shadows

«**A Thousand Shadows**» (stundom skrive «**1000 Shadows**») er ein song av den amerikanske rockegruppa The Seeds, skriven av vokalisten Sky Saxon, klaverspelaren Daryl Hooper og gitaristen Jan Savage. Songen var produsert av Saxon under pseudonymet Marcus Tybalt, og kom ut på singel i 1967. Singelen nådde 72. plassen på den amerikanske ''Billboard'' Hot 100-lista.

## Bakgrunn og utgjeving
The Seeds spelte første gongen «A Thousand Shadows» under ein konsert i mars 1967 på klubben Daisy i Beverly Hills i California. 
I juni kom songen ut som den første singelen frå det tredje albumet deira, *[[Future av The Seeds|Future]]*. 

Singelen låg fire veker på ''Billboard'' Hot 100 og nådde 72. plassen. 
Han nådde òg 86. plassen på ''Cash Box'' Top 100-lista.

## Innhald
;7" Vinyl

## Salslister

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:A Thousand Shadows|A Thousand Shadows]]» frå ,  den 30. april 2018.* 
*** oppgav desse kjeldene:*


## Bakgrunnsstoff
*
A Full Spoon of Seedy Blues

***A Full Spoon of Seedy Blues*** er det fjerde studioalbumet til den amerikanske garasjerockgruppa The Seeds, men på omslaget er namnet på bandet **Sky Saxon Blues Band**. Det kom ut på GNP Crescendo i november 1967. Albumet var ei heilt anna retning enn psykedeliaen som hadde prega det førre albumet, *[[Future av The Seeds|Future]]*, og var langt meir prega av blues. Resultet vart dårleg motteke både av salsmessig og av den lojale fansen. 

Innspelinga byrja faktisk medan The Seeds gjorde ferdig det andre albumet sitt, *[[A Web of Sound]]*, men ei utgjeving vart utsett sidan gruppa framleis selde godt av debutplata si, som kom i april 1966. Med på innspelinga av *A Full Spoon of Seedy Blues* var medlemmar av bandet til Muddy Waters, med munnspelspelaren George «Harmonica» Smith, saksofonisten James Wells Gordon og gitaristane Luther Johnson og Mark Arnold. I tillegg medverka Johnson med to songar, «Pretty Girl» og «One More Time Blues», og ein coverversjon av Waters-songen «Plain Spoken». Sjølv om albumet vart tilskriven Sky Saxon Blues Band, var det ikkje nokre endringar i besetninga i bandet frå dei tre første albuma.

Då *A Full Spoon of Seedy Blues* kom ut, selde det ikkje godt nok til å gå inn på ''Billboard'' 200 og øydela det nasjonale ryktet til bandet. Det var retningsendringar mot bluesdominert musikk som fekk skulda for det dårlege salstalet, sidan albumet kom ut i eit år då psykedelisk musikk var på sitt mest populære. Albumet har så langt ikkje kome ut på CD og innhaldet er sjeldan å sjå på samleplatene til bandet. Det vart derimot gjeve ut i lag med det tredjealbumet til bandet, *[[Future av The Seeds|Future]]*, den 12. juni 2001. I 2013 gav Big Beat Records ut *A Web of Sound* på ny med ein monomiks av *A Full Spoon of Seedy Blues* som bonus.

## Innhald

## Medverkande

* Sky Saxon - solovokal, bassgitar, munnspel
* Jan Savage - sologitar, gong, korvokal
* Harvey Sharpe - bassgitar
* Daryl Hooper - orgel, piano
* Rick Andridge - trommer, korvokal
*  Luther Johnson - gitar
* Mark Arnold - gitar
* George «Harmonica» Smith - munnspel
* James Wells Gordon - saksofon

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:A Full Spoon of Seedy Blues|A Full Spoon of Seedy Blues]]» frå ,  den 30. april 2018.* 
*** oppgav desse kjeldene:*
A Web of Sound

***A Web of Sound*** er det andre studioalbumet til det amerikanske garasjerockbandet The Seeds. Det var produsert av Marcus Tybalt og kom ut i oktober 1966 med singelen «Mr. Farmer» og den 14 minuttar avslutningssongen «Up In Her Room». Albumet gjekk ikkje inn på albumlista i USA, men fekk generelt god omtale av musikkritikarane. 

## Bakgrunn og utgjeving
Songaren Sky Saxon hadde ideen til plateomslaget til albumet som syner dei fire Seeds-medlemmane fanga i eit spindelvev. *A Web of Sound* vart produsert av Saxon under pseudonymet hans Marcus Tybalt. Saxon skreiv eller var medlåtskrivar på alle songane på albumet. To av dei er tilskriven Tybalt), og skreiv teksten i omslaget. Side ein bestå av seks songar og opnar med singelen «Mr. Farmer» og fortsette med andre garasjerock-aktige songar, dei fleste ganske korte. 
Side to inneheld berre to songar, inkludert den 14 minutar lange «Up In Her Room», med slidegitar, elektrisk fuzz-bass, elektrisk piano, tamburin og trommer.

Albumet kom ut i oktober 1966 og fekk ikkje mykje merksemd i USA dei første månadane før etter «Pushin' Too Hard», ein song frå det debutalbumet deira, kom ut og gjekk inn på ''Billboard'' Hot 100-lista.

## Mottaking

Pete Johnson skreiv for *[[Los Angeles Times]]* i 1967 at The Seeds hadde «blitt adoptert av hippiar – blomsterbarna – på grunn av songane med open slutt, som generelt ligg langs kanten av fint oppteikna tankar og didaktikk.» Moderne musikkskribentar har samanlikna «Up In Her Room» med The Velvet Underground-songen «Sister Ray», som kom ut eit år seinare. 
I boka *All Yesterdays' Parties: The Velvet Underground in Print, 1966-1971*, skriv forfattaren Clinton Heylin at «begge songane fungerer på same måte [...] og lytte til dei er som å stå nynnande i eit rom, der dusinvis av andre folk òg nynnar, i same tone, utan å variere, utan endring.» 

Joe Viglione i Allmusic meinte at *A Web of Sound* òg påverka artistar som Iggy Pop og The Stooges og Alice Cooper. Stewart Mason, òg frå Allmusic, skreiv at albumet blanda «den tarvelege aggresjonen frå *The Seeds* med nokre tyngre psykedeliske utsmykkingar.» 

## Innhald

### Side ein

### Side to

## Medverkande
* Rick Andridge – trommer
* Darryl Hooper – klaverinstrument, orgel, piano, korvokal
* Jan Savage – gitar, korvokal
* Sky Saxon – solovokal, bassgitar
* Cooker – slidegitar
* Harvey Sharpe – bassgitar
*Dave Hassinger, Raphael Valentin - lydteknikarar

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:A Web of Sound|A Web of Sound]]» frå ,  den 30. april 2018.* 
*** oppgav desse kjeldene:*
R-29RMU2 Lajner

**R-29RMU2.1 Lajner**  (russisk Р-29РМУ2 "Лайнер") er eit russisk SLBM med flytande drivstoff og det nyaste medlemmet av missilfamilien R-29. Missilet er utvikla frå R-29RMU Sineva SLBM, og kan lastast med 12 atomstridshovud - tre gonger så mykje som Sineva. Missilet har vore i bruk sidan 2014 frå Delta IV-klasse ubåt. og har ei skotvidde på opptil 12&nbsp;000 km.

## Referansar
Don't Look Back av The Remains

«**Don't Look Back**» er ein song av The Remains som vart gjeven ut som den siste singelen deira på Epic Records. Songen vart skriven av Billy Vera, som skreiv og spelte inn «Storybook Children» for Atlantic Records. «Don't Look Back» kom ut i 1966 med B-sida «Me Right Now», som var skriven av Barry Tashian, frontmannen i The Remains.

«Don't Look Back» kom ut på det einaste albumet til The Remains, *[[The Remains av The Remains|The Remains]]* frå 1966. «Don't Look Back» kom òg ut på den populære samleplata **.

Robert Plant spelte denne songen som eit ekstraspor på CD-singelen «Hurting Kind (I've Got My Eyes on You)» i 1990. 

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Don't Look Back (The Remains song)|Don't Look Back (The Remains song)]]» frå ,  den 30. april 2018.* 
*** oppgav desse kjeldene:*
The Remains av The Remains

***The Remains*** er debutalbumet til det amerikanske garasjerockbandet The Remains. Det kom ut på Epic Records den 26. september 1966. Sjølv om albumet i stor grad vart oversett då det kom ut, har det med tida fått status som eit av dei betre albuma frå denne tida. 

## Bakgrunn

The Remains vart skipa i 1964 og etablerte seg raskt som eit populært band i New England, og heldt utselde konsertar for ein lojal fanskare. I 1965 nådde populariteten til gruppa eit klimaks og ho hadde fire regionale hittar for Epic Records og spelte på *[[The Ed Sullivan Show]]*. Før dei spelte inn debutalbumet hadde manageren deira, John Kurland, fått arrangert ei prøvespeling på Capitol Records den 26. mai 1966. I følgje gitaristen Barry Tashian var gruppa interessert i å byte selskap fordi «Hos Epic var me misnøgde med at me kjende oss som dei stakkarslege syskenbarna til Bobby Vinton, Ed Ames og The Yardbirds, som var dei bestseljande artistane til Epic på den tida». Prøvespelinga førte ikkje til platekontrakt og kom sidan ut på Sundazed Records som *A Session with the Remains*.

Innspelinga av albumet fortsette i midten av 1966, samstundes som The Remains førebudde ein turné i lag med The Beatles. I studio utforska dei forskjellige musikalske retningar som ein gitar-raveup på opningssporet «Heart», Jagger-aktige snerring på «Lonely Weekend», og den tidlege R&B-aktige hittane «Why Do I Cry?» og «Diddy Wah Diddy». Den mest fullendte songen på *The Remains* vert rekna å vere «Don't Look Back». Denne kom sidan ut på **.

*The Remains* kom ut på Epic Records den 26. september 1966, men då var gruppa alt oppløyst. Som følgje av dette marknadsførte ikkje selskapet albumet, og det vart i stor grad gløymd, sjølv blant fansen til The Remains. Albumet vart gjeve ut på ny fleire gonger, først på det sjølvstendige selskapet Spoonfed Records i 1978, og så på CD i 1991 på Epic Records med bonusspor frå singlane deira. Albumet vart òg gjeve ut på Sundazed Records i 2009.

Musikkritikaren Richie Unterberger skreiv for Allmusic at dei «hadde mykje profesjonell finesse i dei angripande og skarpe songane sine, og høyrdest stundom ut som ei blanding av The Beatles og The Zombies med sine energiske harmoniar og blanding av gitar og elektrisk piano». Mark Kemp skreiv for Paste Magazine at «Hadde desse Bosston-gutane halde ut lenger enn debuten i 1966, kunne me kanskje ha kalla dei - og ikkje The Stones - det beste rockebandet i verda i dag. Slik som det er, er The Remains heilt klart det største av dei tapte banda i Amerika». 

## Innhald

## Medverkande
* Barry Tashian - sologitar, vokal
* Vern Miller - bassgitar
* Bill Briggs - klaverinstrument
* Chip Damiani - trommer

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:The Remains (album)|The Remains (album)]]» frå ,  den 30. april 2018.* 
*** oppgav desse kjeldene:*
Idrettslaget Nordlandet

**Idrettslaget Nordlandet** er eit idrettslag heimehøyrande i bydelen Nordlandet i Kristiansund, skipa 28. mars 1929. Nordlandet er i dag ein rein fotballklubb som spelar i blå trøyer med raude ermar, kvite bukser og blå strømper.

Nordlandet hadde sitt beste fotballag i byrjinga av 1970-åra. I 1972 overraska laget og rykte opp til 3. divisjon Møre, der Nordlandet i 1973-sesongen enda på desidert sisteplass. Einast Clausenengen Fotballklubb var eit betre lag frå Kristiansund desse sesongane. Sidan har Nordlandet vore solid planta i dei nedste divisjonane i seriesystemet.

## Kjelder
heimeside
Fredrikke Mørck

**Fredrikke Andrea Møllerup Mørck** () var ei norsk kvinnesakskvinne, fødd og død i Trondheim.

Mørck var dotter til ein tollar. Ho tok lærarskuleeksamen i 1880 og arbeidde som guverante, lærar og skulestyrar ved ulike skular i hovudstaden fram til 1910. Ho skipa i 1900 Høiere Skolers Lærerindeforening og i tillegg eit engasjementskontor for lærarinner i høgre skular.
Ho var leiar for Norsk Kvinnesaksforening frå 1926 til 1930.

Mørck var med å redigere det store verket *Norske kvinder, en oversigt over deres stilling og livsvilkaar i hundreaaret 1814-1914*, som kom ut i 1914. Til liks med meiningsfellen Gina Krog ynskte Mørck snøgge endringar og var derfor aktiv i Landskvindestemmeretsforeningen. I 1916 tok Mørck over redaktørstolen i kvinnesakstidsskriftet *Nylænde* etter Krog, og var redaktør i tidsskriftet til 1927. Ho representerte Noreg på mange internasjonale kongressar.

## Kjelder

*Norsk Allkunnebok. VIII. bandet. 1958
Målaren Jonas Lie

**Jonas Lie** () var ein norsk-amerikansk målar. Han er særleg kjend for fargerike måleri av New England-kysten og byprospekt i New York City.

Jonas Lie vart fødd i Moss i Østfold. Far hans døydde i 1892. Etter eit eit mellombels opphald i Paris hos tanta Thomasine Lie og ektemaken, forfattaren Jonas Lie, flytta han året etter til den amerikanske mor si i New York City.

Mellom 1901 og minneutstillinga i 1940 vart Lie sine verk utstilt i det ganske USA. I 1905 viste Lie fram 34 bilete i Brooklyn Museum of Art og i åra fram til 1938 Lie hadde han 57 separatutstillingar, med vekslande frå 12 til 45 måleri. Han deltok i viktige årlege og to-årlege utstillingar på National Academy of Design, Pennsylvania Academy of the Fine Arts, Art Institute of Chicago og Corcoran Gallery of Art i Washington DC, så vel som i dei fleste verdsutstillingane.

Jonas Lie skildra ofte hav, kanalar og båtar i dramatiske omgjevnader og i kraftige fargetonar. Han vart kjend for sine fargerike impresjonistiske scener av hamner og fyr, måla gjennom dei mange somrane han heldt til på kysten av New England eller Canada.  

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Jonas Lie (painter)|Jonas Lie (painter)]]» frå ,  den 1. mai 2018.*
Oskeerle

**Oskeerle** (*Motacilla capensis*) er ein sporvefugl i erlefamilien som lever i Afrika sør for Sahara. Ho har storleik som linerle eller er marginalt større enn linerla. 

## Skildring
Oskeerla er ei erle med ganske lite iaugefallande fjørdrakt, relativt kort hale, med olivengrå overside og andlet. Ho har ei brungul augebrynstripe, *supercilium*, og ei mørk stripe frå auget til nebbet, tygel. Strupe og øvre bryst er kvitt, undersida er kremkvit og kan vise eit svakt, rosa fargeskjær på nedre bryst og buk. Brystbandet er grått og sidene av brystet og flankane er olivengråe. Dei brune til svarte vengene har bleike fjørkantar, halen er nesten svart, men dei to ytre halefjørene er kvite. Undergumpen er òg kvit. Kjønna er like. Dei tre underartane har varierande breidde på brystbandet og syner òg andre mindre ulikskapar i fjørdrakt. Juvenile fuglar liknar på dei vaksne, men er brunare på oversida og har meir gulfarge på undersida. Kroppslengda varierer mellom 17 og 21,5 centimeter, vekta er rundt 20 gram.

Oskeerla lever i sørlege Afrika, frå sørlege regionar av Angola og sørlegaste delen av Den demokratiske republikken Kongo sør til Western Cape og Kapp det gode håp i Sør-Afrika. Dei finst òg så langt aust som Zimbabwe, men har fråvære frå tørre område i Kalahari i Botswana. Ein isolert populasjon lever i Rwanda, Burundi, grenseområdet Kongo og Uganda og litt inn i Kenya og Tanzania.

Oskeerla kan finnast i nesten alle typar opne område i nærleiken av vatn, dessutan langs kystlinja, på gardar, i landsbyar, på dyrka land, i parkar, hagar og i bysenter. I Aust-Afrika er dei generelt funne over 2.000 moh.

Oskeerla si hovudføde er virvellause dyr, for det meste insekt, og dei beitar ofte nær husdyr. Fangstteknikken går vanlegvis på å gå eller springe på bakken kor dei plukkar eller spiddar insekt. Men dei kan òg vade på grunt vatn, og fangar då insekt på overflata eller ned i vatnet. Anna føde enn insekt er registrert å inkluderer små krabbar, tanglopper, sniglar, flått, rumpetroll, småfisk og menneskeleg hushaldsavfall.

Oskeerle er ein monogam, territorial art som hekkar parvis. Foreldra held saman gjennom ei rekkje hekkesesongar. Hekkesesongen kan vere i alle månader i året, avhengig av leveområdet, og dei kan ha opp til seks kull i ein sesong. Begge kjønna rugar i til saman 13-15 dagar. Foreldra matar ungane i reirperioden, 14-18 dagar og vidare 20-25 dagar etter at ungane er ute av reiret.

Følgjande reirparasittar er kjente: raudbrystgauk, *Cuculus solitarius* og diderikgauk, *Chrysococcyx caprius*.

Populasjonen er ikkje estimert og er trudd å vere stabil. Arten er klassifisert som globalt livskraftig.

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Cape Wagtail|Cape Wagtail]]» frå ,  den 1. mai 2018.*  
 
;Referansar 

## Bakgrunnsstoff
Kristiane Lund

**Kristiane Gotfredsdotter Lund** () var ein norsk hardingfelespelar frå Bø i Telemark. 

Lund lærte av Halvor Flatland og vann i si tid fleire fyrstepremiar i kappleikar. Ho var den fyrste kvinnelege hardingfelespelaren som vart kjend vide utover i landet. «Hennar Innspelingar frå 1911 vitnar om at ho spela på nivå med dei aller største i samtida.» Lund arbeidde for bunadstradisjonen og var aktiv i skipinga av Spelemannslaget Bøheringen, Bø dansarring og Nes Nasjonale dansarring.

## Kjelder

*fela.no
*Norsk Allkunnebok. VIII. bandet. 1957

*digitalarkivet.no
Dahle Idrettslag

**Dahle Idrettslag** er ein norsk fotballklubb heimehøyrande i bydelen Dale i Kristiansund, skipa i 1938. Dahle IL har mest alle år spelt på nivå 4 og 5 i seriesystemet, saman med andre lag frå Nordmøre og Romsdal. Laget spelar i gult med blå bukser.

## Kjelder
*heimeside
The Kingsmen Volume II

***The Kingsmen Volume II*** er det andre studioalbumet til det amerikanske gararsjerockbandet The Kingsmen, gjeve ut i 1964.

## Utgjeving og mottaking

The Kingsmen gav ut Volume II (med undertittelen «More Great Sounds From The Group That Gave You Louie, Louie») for å utnytte at dei framleis hadde suksess med «Louie Louie» og ei nyare hittane «Little Latin Lupe Lu» (#46) og «Death of an Angel» (#42). Som med det første albumet vart det lagt publikumslydar på spora for at det skulle høyrast ut som eit konsertalbum. Albumet låg 37 veker på ''Billboard'' Top LPs frå 26. september 1964 og nådde ein 15. plass.

Albumet kom både i mono og stereo. I 1993 gav Sundazed og Bear Family ut albumet på CD med bonusspora «And You Believed Him» og «Give Her Lovin'» medan publikumslydane vart fjerna frå alle songane.

## Innhald

## Salslister

## Medverkande
*Lynn Easton: vokal, saksofon
*Mike Mitchell: gitar
*Barry Curtis: klaverinstrument
*Dick Peterson: trommer
*Norm Sundholm: bass

*Produsert av Jerdan Productions og Stan Green

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:The Kingsmen Volume II|The Kingsmen Volume II]]» frå ,  den 1. mai 2018.* 
*** oppgav desse kjeldene:*
The Kingsmen Volume 3

***The Kingsmen Volume 3*** er det tredje studioalbum av rockebandet The Kingsmen, gjeve ut i 1965.

## Utgjeving og mottaking

Det tredje albumet til The Kingsmen inneheld «The Jolly Green Giant», ein humørfullt singel som nådde fjerdeplassen på ''Billboard'' Hot 100 og 25. plassen på Billboard R&B-lista, i lag med fleire andre R&B-klassikarar og eit par coverlåtar av The Wailers. Som med det førre albumet, vart det lagt på publkumsstøy på somme songar for å gje inntrykk av at det var konsertopptak. Albumet selde godt på grunn av populariteten til singelen «The Jolly Green Giant», og gruppa heldt særs mange konsertar. Albumet låg 18 veker på ''Billboard'' Top LPs frå 20. februar 1965 og nådde 22. plassen.

Albumet kom ikkje ut i Storbritannia. I 1993 gav Sundazed og Bear Family ut albumet på CD med bonusspora «Since You Been Gone», «It's Only The Dog» og «The Wolf Of Manhattan», og utan publikumsstøy. På CD-utgåva vart òg «Jolly Green Giant» flytta frå spor 1 til spor 3. 

## Innhald

## Salslister

## Medverkande
*Lynn Easton: vokal, saksofon
*Mike Mitchell: gitar, vokal
*Barry Curtis: klaverinstrument, vokal
*Dick Peterson: trommer, vokal
*Norm Sundholm: bass, vokal

;Teknisk
*Produsent: Jerry Dennon for Jerden Productions utanom «The Wolf of Manhattan» som var produsert av Paul Tannen
*Arrangør: The Kingsmen
*Lydteknikar: Kearney Barton
*Studio: Audio Recording, Inc. i Seattle i Washington
*Plateomslag:  Mitchell-Morrison, Inc.

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:The Kingsmen Volume 3|The Kingsmen Volume 3]]» frå ,  den 1. mai 2018.* 
*** oppgav desse kjeldene:*
The Kingsmen on Campus

***The Kingsmen on Campus*** er det fjerde studioalbumet til garasjerockbandet The Kingsmen, utgjeve i 1965.

## Utgjeving og mottaking

Albumet inneheldt to singlar, «The Climb» (#65) og «Annie Fanny (#47), i tillegg til fleire R&B-klassikarar, ein versjon av The Beatles sin «A Hard Day's Night» og to songar av Lynn Easton. Albumet gjekk inn på *[[Billboard 200|Billboard Top LPs]]* den 30. oktober 1965 og låg på lista i 17 veker, og nådde 68. plassen.

Som på dei førre albuma vart det lagt på publikumslydar for å gje inntrykk av at det var konsertopptak. Albumet kom ut i både mono og stereo. I 1994 gav Sundazed og Bear Family ut albumet på CD med bonusspora «Get Out Of My Life Woman», «Don't Say No» og «My Wife Can't Cook», alle tidlegare berre utgjevne på singlar. I tillegg var publikumslydane fjerna frå alle spora. 

## Innhald

## Salslister

## Medverkande
*Lynn Easton: vokal, saksofon
*Mike Mitchell: vokal, sologitar
*Barry Curtis: orgel
*Norm Sundholm: bassgitar
*Dick Peterson:  trommer

;Teknisk
*Produsent: Jerry Dennon
*Arrangør: Lynn Easton og The Kingsmen
*Lydteknikar: Kearney Barton
*Studio: Audio Recording i Seattle i Washington

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:The Kingsmen on Campus|The Kingsmen on Campus]]» frå ,  den 1. mai 2018.* 
*** oppgav desse kjeldene:*
Grigorij Neujmin

**Grigorij Nikolajevitsj Neujmin** () var ein russisk/sovjetisk astronom.

Han oppdaga i alt 74 asteroidar. Dei best kjente er 951 Gaspra og 762 Pulcova. Neujmin var også oppdagar eller med-oppdagar av fleire periodiske kometar, blant dei 25D/Neujmin, 28P/Neujmin, 42P/Neujmin, 57P/du Toit-Neujmin-Delporte og 58P/Jackson-Neujmin. Månekrateret Neujmin er kalla opp etter han, det same er asteroiden 1129 Neujmina.

Grigorij Neujmin gjorde observasjonane sine ved Simejiz-observatoriet på Krim. 

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:nb:Grigorij Neujmin|Grigorij Neujmin]]» frå ,  den 2. mai 2018.*
Sosialdemokratar mot EØS

**Sosialdemokratar mot EØS** er ei EØS-kritisk rørsle for sosialdemokratar i Noreg som vart skipa i 2018. Organisasjonen er stifta etter initiativ av Ola Kvalheim, som er med i seniorgruppa til Arbeidarpartiet i Molde og er fylkesleiar for Nei til EU i Møre og Romsdal.

Sosialdemokratar mot EØS ønskjer ei folkerøysting om EØS-avtalen, som anten legitimerer han eller forkastar han til fordel for ein alminneleg handelsavtale med EU.

## Sjå òg
* EU-striden
* Sosialdemokratar mot EU

## Kjelder

## Bakgrunnsstoff
* Offisiell nettstad
The Kingsmen in Person

***The Kingsmen in Person*** er det første studioalbumet til det amerikanske rockebandet The Kingsmen, gjeve ut i 1963. Albumet inneheld «Louie Louie», den største hitten til bandet. Jack Ely, songaren på «Louie Louie», deltek ikkje på andre songar på albumet, fordi han slutta før innspelinga starta.

## Utgjeving og mottaking

The Kingsmen spelte inn «Louie Louie» i Northwestern Inc. platestudio den 6. april 1963. Etter å ha blitt gjeve ut på Wand, «Louie Louie» gjekk inn på *[[magasinet Billboard|Billboard]]* Hot 100 på ein 83. plass den 9. november og klatra raskt oppover lista. Kingsmen prøvde å utnytte suksessen til songen og valde å gje ut eit heilt album, og det vart reservert konsertar ved nattklubben Chase den 15. og 16. november for å spele inn det som vart «The Kingsmen in Person». Jack Ely, songaren på «Louie Louie», er ikkje med på nokre av dei andre songane på albumet, fordi han slutta før desse vart innspelt. Wand ønskte å få albumet ut raskt for å få med seg julesalet..

Albumet gjekk først inn på ''Billboard'' Top LPs den 18. januar 1964, og nådde til slutt 20. plassen. Det låg inne på lista i litt over to år, 131 veker totalt, fram til 1966.

Albumet kom ut både i mono og stereo. I 1993 gav Sundazed Records og Bear Family ut albumet på CD med bonusspora «Haunted Castle», «The Krunch» og «(You Got) The Gamma Goochee».

## Innhald

## Salslister

## Medvrkande
*Lynn Easton: vokal, saksofon, trommer
*Mike Mitchell: gitar
*Don Gallucci: klaverinstrument
*Norm Sundholm: bass
*Gary Abbott: trommer
*Jack Ely: vokal, gitar (berre på «Louie Louie»)
*Bob Nordby: bass (berre på «Louie Louie»)

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:The Kingsmen in Person|The Kingsmen in Person]]» frå ,  den 1. mai 2018.* 
*** oppgav desse kjeldene:*
*
*
Paul Revere

**Paul Revere** () var ein amerikansk fridomshelt som var ein sentral figur i skipinga av den nye staten og den første tida hans. 

Revere var opphavleg sølvsmed. Han blei kjend for det nattlege rittet han utførte 17.–18. april 1775 frå Charlestown til Lexington for å varsla kolonistane om at dei britiske troppane nærma seg.  Rittet er mellom anna skildra i H.W. Longfellow sitt dikt *The Midnight Ride of Paul Revere* (1863).

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:nb:Paul Revere|Paul Revere]]» frå ,  den 27. november 2018.*
Just Like Us!

***Just Like Us!*** er det fjerde studioalbumet til den amerikanske poprockgruppa Paul Revere & the Raiders. Det var produsert av Terry Melcher og gjeven ut den 3. januar 1966 på Columbia Records. Det inneheldt den amerikanske hitsingelen «Just Like Me». I motsetnad til dei seinare albuma deira, der Mark Lindsay var den fremste songaren, delte bandet vokalen mellom seg på *Just Like Us!*, og både Lindsay, gitaristen Drake Levin, bassisten Phil Volk og trommisen Mike Smith song på plata.
Dette var det siste albumet deira med coverlåtar. På det neste albumet, *[[Midnight Ride av Paul Revere & The Raiders|Midnight Ride]]*, var det i stor grad sjølvskrivne songar. 

## Utgjeving og mottaking
*Just Like Us!* var det første albumet til bandet etter dei hadde byrja å spele fast på fjernsynshowet *[[Where the Action Is]]*. Albumet nådde femteplassen på ''Billboard'' 200-lista. Det selde til gullplate hos Recording Industry Association of America (RIAA) den 6. januar 1967. Bileta på plateomslaget vart tekne av Guy Webster på ranchen til Clark Gable i Encino i California.

Albumet vart gjeve ut med ny digital lyd den 19. mai 1998 av Sundazed Records og med ekstra bonusspor. 

## Innhald

## Medverkande
* Mark Lindsay – vokal, saksofon
* Drake Levin – gitar
* Paul Revere – orgel
* Philip «Fang» Volk – bass
* Mike «Smitty» Smith – trommer

## Salslister

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Just Like Us!|Just Like Us!]]» frå ,  den 2. mai 2018.* 
*** oppgav desse kjeldene:*


## Bakgrunnsstoff
* [ *Just Like Us!*] i Allmusic
Just Like Me

«**Just Like Me**» er ein song frå 1965 av Paul Revere & the Raiders med Mark Lindsay som vokalist. Han kom ut på singel på Columbia Records og makerte byrjinga på ei rekkje garasjerockklassikarar for bandet. Det vart den andre nasjonale hitten deira og nådde 11. plassen på den amerikanske singellista. Det var ein av ei første rockesongane med ein markant, dobbeltspora gitarsolo av gitaristen Drake Levin.

Songen vart skriven av Rick Dey og Rich Brown frå det Longview-baserte bandet The Wilde Knights. Raiders-manageren Roger Hart betalte dei 5&nbsp;000 dollar for å få bruke songen. 

## Andre versjonar
Pat Benatar spelte inn ein versjon av songen i 1981 på albumet hennar *[[Precious Time av Pat Benatar|Precious Time]]*.

The Circle Jerks spelte òg inn songen i 1982 på albumet deira *[[Wild in the Streets av Circle Jerks|Wild in the Streets]]*.

## Bakgrunnsstoff
* Just Like Me på YouTube
Midnight Ride av Paul Revere & The Raiders

***Midnight Ride*** er det femte studioalbumet til den amerikanske poprockgruppa Paul Revere & the Raiders, gjeve ut av Columbia Records (CS 9308) den 6. mai 1966. Det vart produsert av Terry Melcher og inneheldt den amerikanske hitsingelen «Kicks.» 
Albumet inneheld òg «(I'm Not Your) Steppin' Stone», ein song The Monkees spelte og fekk ein hit med i 1967. 

Albumet er unikt i banddiskografien deira, sidan det inneheld songar skrivne av alle dei fem medlemmane i bandet. 
Stilmessige endringar og krangling om kven som skulle få sine songar med på albumet, førte til at sologitaristen Drake Levin slutta etter dette albumet kom ut. Albumet markerte òg slutten på forholdet deira med songforlagshuset Brill Building, der «Kicks» og «(I'm Not Your) Steppin' Stone» vart skrivne.

## Utgjeving og mottaking
*Midnight Ride* nådde niandeplassen på den amerikanske ''Billboard'' 200-lista. 
20. mars 1967 hadde albumet seld til gullplate. 
Musikkritikaren Bruce Eder sa at albumet «markerte høgdepunktet til Paul Revere & the Raiders som ei kjelde til flotte album.» 

Albumet er med i boka *[[1001 Albums You Must Hear Before You Die]]* av Robert Dimery og Michael Lydon.

I 1986 vart songen «Kicks» spelt av The Monkees på albumet *[[Then & Now... The Best of The Monkees]]*.

*Midnight Ride* vart nymastra og gjeve ut på ny den 1. februar 2000 av Sundazed Records med bonusspor. 

## Innhald

## Salslister

## Medverkande
* Mark Lindsay – solovokal (1, 3-7, 9-11)
* Drake Levin – sologitar, korvokal, tekst i omslaget
* Paul Revere – orgel, korvokal, arrangør
* Phil «Fang» Volk – bassgitar, kor- og solovokal (8), tekst i omslaget
* Mike «Smitty» Smith – trommer, solovokal (2)
* Hal Blaine – trommer på «Kicks»

;Teknisk
* Bob Irwin – mastering
* Terry Melcher – arrangør, produsent
* Rich Russell – design

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Midnigth Ride (album)|Midnigth Ride (album)]]» frå ,  den 2. mai 2018.* 
*** oppgav desse kjeldene:*


## Bakgrunnsstoff
* [ *Midnight Ride*] på Allmusic
Vestli

**Vestli** er eit strøk i Oslo. Det ligg mellom anna oppå ein underjordisk T-banestasjon - Vestli stasjon. Det grenser mot Gjelleråsen i aust.

Området blei bygd ut med terrasseblokker og rekkjehus i 1967–74.
## Næringsliv og transport t
På Stovner ligg òg Vestlitorget forretningssenter.

T-banestasjonen er endestasjon på Grorudbanen.

## Kjelder
(I'm Not Your) Steppin' Stone

«**(I'm Not Your) Steppin' Stone**» er ein rockesong skriven av Tommy Boyce og Bobby Hart. Han vart først spelt inn av Paul Revere & the Raiders og kom ut på albumet deira *[[Midnight Ride av Paul Revere & The Raiders|Midnight Ride]]*, utgjeve i mai 1966. 

Songen er enkel musikalsk med ein repeterande versprogresjon i E-dur, G-dur, A-dur og C-dur og eit repeterande mellomspel i alla breve i E-dur, G-dur, A-dur og G-dur. 

## Monkees-versjonen

Songen er mest kjend som ein hit for The Monkees (US #20) i november 1966. Musikarane på innspelinga var Micky Dolenz (solovokal); Tommy Boyce (korvokal); Wayne Erwin, Gerry McGee og Louie Shelton(gitar); Bobby Hart (orgel); Larry Taylor (bass); Billy Lewis (trommer) og Henry Lewy (perkusjon).

Versjonane til Monkees på singelen og stereo- og monoversjonen av albumet er alle forskjellige. 

## Andre versjonar
Songen er blitt spelt inn av mange andre aritstar, som Liverpool Five, Sex Pistols, Tom Petty and the Heartbreakers, Vicious White Kids, Johnny Thunders, The Merton Parkas, Blutgräfin, Minor Threat, Denny Darrison & the Heavy Bertations, State of Alert, The Flies, The Farm, The Catalina Scramblers, The Feminine Complex, DS-13, Denki-Groove, Six Feet Under, The Trashmen, Intruder, The Untouchables, Modern Rocketry, Hot Nasties, Per Gessle, Les Thugs, Fang, The W.C. Fields Memorial Electric String Band, The Pivots, Deadlok, The Rebounds, Barbi and the Kens, argentinske Massacre, The Flares og britiske Scholars. 

Det var òg ein hit for Modern Rocketry i 1983 som nådde sjuandeplassen på den amerikanske Disco/Dance/House-lista og av PJ & Duncan i 1996, som nådde 11. plassen på UK Singles Chart.

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:(I&#39;m Not Your) Steppin&#39; Stone|(I&#39;m Not Your) Steppin&#39; Stone]]» frå ,  den 2. mai 2018.* 
*** oppgav desse kjeldene:*
Louie, Louie Go Home

«**Louie, Go Home**» er ein song skriven av Paul Revere og Mark Lindsay som ein oppfølgjar til «Louie Louie» av Richard Berry. Han vart spelt inn av Paul Revere and the Raiders i 1963 og gjeven ut i mars 1964. 

Det vart gjeve ut to versjonar av «Louie, Go Home». Originalen med saksofonopning vart berre gjeve ut på singel. Ei nyinnspeling med gitaropning vart gjeven ut på albumet *[[Midnight Ride av Paul Revere & The Raiders|Midnight Ride]]* i 1966. 

## Andre versjonar
### Davie Jones with the King Bees-versjonen

I 1964 spelte ein ung David Bowie, då framleis under namnet David Jones, inn songen med bandet sitt Davie Jones and the King Bees. Han kalla songen «**Louie, Louie Go Home**» og gav han ut som B-side på debutsingelen sin, «Liza Jane». 

Bowie sin versjon av songen kom òg ut på samlealbuma *Another Face* (1981) og *[[Early On (1964-1966)]]* (1991). Bowie lånte kall- og svar-refreenget 'Just a little bit louder now' for songen «She'll Drive the Big Car» i 2003.

### Andre artitar
The Who spelte inn songen som «Lubie (Come Back Home)» i 1965. Han vart først gjeven ut i 1985 på samlealbumet *[[Who's Missing (album)|Who's Missing]]*.

Ein fransk versjon kom ut i 1964 som «Louie reviens chez toi» av den belgiske gruppa Ariane et Les 10/20.

Andre versjonar er spelt inn av A-Bones (1993), Chambermen (1966), Chesterfield Kings med Mark Lindsay (1998), Jack Ely and the Courtmen (1966), Fireballs (1966), Fugitives (1966), Hypstrz (1981), Images (Italia, 1970), Missing Lynx (1967), Mussies (1966), Shades of Grey (1966), Time Beings (1996), Transatlantics (UK, 1966), Vandells (1967) og Danny Zella and the Zell Rocks (1996). 

Svarsongar til denne er mellom andre «Louie Come Home» av The Epics i 1965 og «Louie Louie's Comin' Back» av The Pantels i 1966.

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Louie, Louie Go Home|Louie, Louie Go Home]]» frå ,  den 2. mai 2018.* 
*** oppgav desse kjeldene:*
The Spirit of '67 av Paul Revere & The Raiders

***The Spirit of '67*** er det sjette studioalbumet til den amerikanske garasjerockgruppa Paul Revere & the Raiders. Det vart produsert av Terry Melcher og kom ut i november 1966 på Columbia Records (CS 9395), og inneheldt singlane «Hungry», «The Great Airplane Strike» og «Good Thing». Albumet kom ut på LP på ny i 1977 med tittelen *Good Thing*, og på CD på Sundazed i 1996 (med tre bonusspor). 

## Innhald

## Medverkande
*Paul Revere – klaverinstrument
*Mark Lindsay – solovokal (utanom der andre er nemnde), saksofon
*Phil «Fang» Volk – bass, solovokal på «In My Community» og «Why? Why? Why?»
*Michael «Smitty» Smith – trommer, solovokal på «Our Candidate»
*Drake «The Kid» Levin – gitar, korvokal
*Jim «Harpo» Valley – gitar
*Terry Melcher – produsent, arrangør, dirigent
*Mort Garson – arrangør, dirigent

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:The Spirit of '67 (Paul Revere & the Raiders album)|The Spirit of '67 (Paul Revere & the Raiders album)]]» frå ,  den 2. mai 2018.* 
*** oppgav desse kjeldene:*


## Bakgrunnsstoff
* [ *The Spirit of '67*] på Allmusic
Hungry av Paul Revere & the Raiders

«**Hungry**» er ein song frå 1966 av Paul Revere & the Raiders. Han vart spelt inn for selskapet Columbia og nådde sjetteplassen på ''Billboard'' Hot 100-lista då han kom ut på singel det året. Songen var skriven av låtskrivarduoen Barry Mann og Cynthia Weil. Songen vart òg gjeven ut på albumet The Spirit of '67. 

I 1977 spelte Sammy Hagar spelte inn songen på albumet hans ''Sammy Hagar''.

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Hungry (Paul Revere and the Raiders song)|Hungry (Paul Revere and the Raiders song)]]» frå ,  den 2. mai 2018.* 
*** oppgav desse kjeldene:*
Revolution!

***Revolution!*** er det sjuande studioalbumet av den amerikanske poprockgruppa Paul Revere & the Raiders. Det vart gjeve ut på Columbia Records (CS 9521), produsert av Terry Melcher og gjeve ut i 1967. Albumet nådde 25. plassen på den amerikanske albumlista og inneheld to singlar som gjekk inn på Topp 40 på singellista. 

## Utgjeving og mottaking

*Revolution!* vart spelt inn med studiomusikarar som Ry Cooder, Van Dyke Parks, Hal Blaine og Glen Campbell. 
Det nådde 25. plassen på ''Billboard'' 200-lista. 

Albumet vart nymastra og gjeve ut på Sundazed Records den 19. november 1996 med bonusspor.

## Innhald

## Salslister

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Revolution!|Revolution!]]» frå ,  den 2. mai 2018.* 
*** oppgav desse kjeldene:*
Goin' to Memphis

***Goin' to Memphis*** er det åttande studioalbumet til den amerikanske poprockgruppa Paul Revere & the Raiders. Albumet var produsert av Chips Moman, utanom ein song («Peace of Mind») som var produsert av Terry Melcher. Albumet kom ut i 1968 og nådde 61. plassen på den amerikanske albumlista. 

## Utgjeving

*Goin' to Memphis* var neste for eit soloalbum av Mark Lindsay å rekne. 
Lindsay skreiv seks av dei tolv songane på albumet, og var medlåtskrivar på ein sjuande, i tillegg til å skrive to songar som seinare kom ut som bonusspor. Paul Revere & the Raiders spelar berre på ein song - «Peace of Mind», sidan Chips Moman ikkje ville produsere albumet med mindre han fekk bruke det faste bandet sitt, som òg er tilskrive for jobben. Med unntaket «Peace of Mind», vart alle songane arrangerte av Chips Moman og Mark Lindsay. 

*Goin' to Memphis* var det siste Raiders-albumet der Terry Melcher produserte ei innspeling. Albumet kom ut i 1968 og var det siste albumet deira som kom ut i både mono og stereo. Albumet nådde 61. plassen på ''Billboard'' 200-lista. 

I ei melding i *[[magasinet Billboard|Billboard]]* stod det at Memphis soul «passa naturleg» for bandet sidan «dei alltid har hatt eit snev av soul i songane sine». 
Allmusic og Bruce Eder kalla albumet «eit kraftig steg til sida, utan spor av garage punk eller pop-psykedelia frå dei tidlegare albuma deira, men det var òg ein forholdsvis stor suksess.» Han skildra vokalen til Lindsay, som «usedvanleg sterk og ru» og meinte at *Goin' to Memphis* kan ha inspirert Lindsay til å satse på ein solokarriere.

Albumet kom ut på ny med betre lyd den 1. februar 2000 på Sundazed Records med bonusspor.

## Innhald

## Salslister

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Goin&#39; to Memphis|Goin&#39; to Memphis]]» frå ,  den 2. mai 2018.* 
*** oppgav desse kjeldene:*
Alias Pink Puzz

***Alias Pink Puzz*** er eit studioalbum av Paul Revere and the Raiders frå 1969. 

## Bakgrunn
Tittelen vart meint som ein morosam referanse til taktikken deira med å sende det nye albumet til ein radiostasjon i Los Angeles under eit pseudonym. Det vart sendt på radio så lenge dei ikkje visste at «Pink Puzz» var Paul Revere and the Raiders. Albumet gjekk meir i ei folkrock-retning enn dei tidlegare albuma deira. Døme på dette er songane «Thank You», «Down in Amsterdam», «Original Handyman» og «Louisiana Redbone». «Freeborn Man» vart ein bluegrass-hit for Jimmy Martin i 1969, og vart seinare spelt av southern rock-bandet Outlaws i 1976.

På denne tida var gruppa vertar for fjernsynsprogrammet *It’s Happening*. Etter suksessen med singelen «Let Me», som var ein hardrocksong, og albumet *Alias Pink Puzz*, drog truppa på ein Europaturné med The Beach Boys på sommaren.

Albumet nådde 48. plassen på Billboard-lista i USA og 46. plassen i Canada.

## Innhald

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Alias Pink Puzz|Alias Pink Puzz]]» frå ,  den 2. mai 2018.* 
*** oppgav desse kjeldene:*
Cupfinalen i fotball 1962/Menn

**Cupfinalen i fotball 1962** var den 57. finalen i rekka av norske meisterskap i fotball for menn. Gjøvik-Lyn vart noregsmeister etter at laget vann 2–0 over Vard frå Haugesund. Finalekampen vart spelt 28. oktober 1962 på Ullevaal stadion i Oslo framfor 31&nbsp;157 tilskodarar. Georg Dragvoll frå FK Brage dømde kampen, linjevakter var Oddvar Halvorsen frå Trondheims-Ørn og Rolf Lunde frå Tryggkameratene. Ingen av dei to laga hadde tidlegare spelt cupfinale.

### Kampen
Gjøvik-Lyn tok leiinga i det 20. minutt då Rolf Bjørn Backe heada i mål frå 4-5 meters hald, etter forarbeid av Erik Johansen. 17 minuttar ut i den andre omgangen var dei same to på ferde att, Johansen spelte fri Backe som skåra sikkert.

Arbeiderbladet meinte det var ein «Jevn finale» der «Gjøvik-Lyn vant på mer metodisk spill og sin halfrekke». Særleg framheva avisa Knut Iversen «som organiserte det riktige spillet bak angrepet». Totalt sett var det ein «svak» kamp.

### Laga
**Gjøvik-Lyn** sitt vinnarlag bestod av Stein Morris Mellum, Rolf Hagen, Odd Hermansen, Arne Amundsen, Håkon Skattum, Knut Iversen, Einar Opstad, Kjell Kolberg, Rolf Bjørn Backe, Erik Johansen og Knut Solbrekken.

**Vard** mønstra fylgjande mannskap: Reidar Olsen, Per Sønstabø, Hans Døsen, Arne Pensgård, Sigurd Odland, Jan Hessen, Øivind Sande, Harald Bersås, Øyvind Risanger, Egil Andersen og Karsten Nordtveit.

## Kjelder
*Arbeiderbladet 29. oktober 1962
Hans Jacob Meyer

**Hans Jacob Meyer** () var ein norsk skipsmeklar og skulptør frå Bergen. Han laga skulpturar i gips, leire, bronse og kleberstein, og ei byste i sement.

Meyer var son til ein skipper. Han studerte skulptur ved akademiet Maison Watteau i Paris under Adam Fischer og Charles Despiau. Etter han kom heim til Bergen i 1928 dreiv han vekselbruk mellom skipsmekling og skulpturarbeid fram til han frå 1962 berre var bilethoggar.

Meyer debuterte på Statens Høstutstilling i 1945. Borna hans stod ofte modell for arbeida hans. Hans mest kjende verk, *Liggende dikter*, vart laga i fleire eksemplar, eitt av dei er på Ole Bulls plass i Bergen, eit anna i Nasjonalgalleriet i Oslo. I seinare år arbeidde han mykje med menneskerettar som tema. Eitt av verka hans gav arvingane til Raftostiftelsen. Skulpturen *Knelende kvinne* er no sentralt plassert i Menneskerettighetenes Plass på Nygårdshøyden i Bergen.

I 1949 var Meyer formann i Bergen Kunstforening og etablerte då «Studieatelieret», ein forgjengar til den høgre kunstutdanninga i Bergen.

## Kjelder
*Norsk Allkunnebok. VIII. bandet. 1958

**Denne artikkelen bygger på «[[:nb:Hans Jacob Meyer|Hans Jacob Meyer]]» frå ,  den 2. mai 2018.*