Whatever Happened to Slade

***Whatever Happened to Slade*** er det sjuande studioalbumet til den britiske rockegruppa Slade. Det kom ut 21. mars 1977 på Barn Records, men gjekk ikkje inn på den nasjonale albumlista. Då albumet kom ut var populariteten til Slade dalande, til liks med platesalet deira, noko dei anerkjente i tittelen til albumet. Glamrockrørsla, som Slade vart assosiert med, hadde døydd ut, og karrieren til andre glamrockartister som Mud, Gary Glitter og Sweet hadde òg døydd. I Storbritannia, der Slade tradisjonelt hadde vore mest populær, var dagens mote punkrock. Med dette albumet stod Slade godt fast som ei streit rockegruppe, og glam-uttrykket deira frå tidlegare på tiåret var borte.

Albumet vart møtt med god omtale og støtte frå det engelske punkopprøret. Plata var likevel ein kommersiell fiasko, og dei økonomiske problema til bandet fortsette. I mange år var albumet eit ettertrakta samlarobjekt blant fansen. Likevel er albumet tilgjengeleg i dag på ei CD-utgåve frå 2007 og digitalt. I seinare år vart albumet ein populær handel blant amerikanske musikarar som utvikla det som ville bli kjent som «grunge» sidan både Billy Corgan (Smashing Pumpkins) og Kurt Cobain (Nirvana) omtalte albumet som ein inspirasjon på dei. Albumet vart kåra til det beste av dei tre beste Slade-albuma i Slade Fan Club Poll i 1979.

## Bakgrunn
I 1975 følte Slade at den kommersielle suksessen deira hadde toppa seg i Storbritannia og Europa. Etter forslag frå manageren Chas Chandler gjekk bandet med på å flytta til USA, det einaste store territoriet som bandet enno ikkje hadde slått gjennom. Bandet heldt ut i USA i nesten to år, og spelte inn det soul-påverka albumet *[[Nobody's Fools]]* (1976). Sjølv om bandet ikkje oppnådde mykje radiospeling og platesal i USA, vart ryktet deira som eit påliteleg og spennande konsertband forbetra og bandet kjende seg foryngde.

Slade kom tilbake til Storbritannia i august 1976 for å møta store endringar i den britiske musikkbransjen frå då dei hadde reist. Punkrocken hadde no eksplodert og vorte den dominerande innverknaden på ungdomskulturen og musikkpressa. Trass i ryktet til Slade som eit av dei store høgenergibanda i si tid, hadde Slade vorte irrelevant i dette miljøet. Uansett var Slade fast bestemt på at dei no var eit betre konsertband enn nokosinne og nekta å kaste inn handkledet. Bandet byrja å spela inn det sjuande studioalbumet sitt i august. I følgje Slade Fan Club håpte bandet på å spela inn totalt 16 spor og velja det beste å gje ut på albumet.

I januar 1977 gav bandet ut den einaste singelen frå det kommande albumet «Gypsy Roadhog». Etter å ha framført songen i barne-tv-programmet *Blue Peter*, førte likevel klager om stoffreferansane i songen til at BBC forbaud plata. Som eit resultat stoppa singelen på 48. plassen på singellista. *Whatever Happened to Slade* kom ut i mars, men klarte ikkje å gå inn på albumlista.

Bassisten Jim Lea sa om albumet i biografien *[[Feel the Noize]]* frå 1984: «Det var eit heavy metal-album. Det var ein feil og eg var imot den tittelen.» Hovedvokalist Noddy Holder sa i biografien sin frå 1999 *Who's Crazee Now?*: «Whatever Happened to Slade var mykje meir rocka enn Nobody's Fools. Det var ein retur til den originale stilen vår».  I eit intervju frå 2009 som svarte på fanspørsmål, vart trommeslagaren Don Powell spurt kva Slade-album han ville tilråda til ein ny lyttar som det «definitive studioalbumet av Slade». Han sa: «*Whatever Happened to Slade* fordi vi på det bestemde tidspunktet ikkje hadde noko å tapa.»

Under eit spørsmål og svar-arrangement i 2017 med Lea i klubben Robin 2, snakka Lea om albumet: «*Whatever Happened to Slade*-albumet kom ut av oss på turné i Amerika. Det var mange band der borte som hadde fått denne gitaridentiteten. Det var Allman Brothers med Duane Allman, det var ZZ Top som følgde med, og gitaristen var ein stor ting. Så vi byrja å komma med *Whatever Happened to Slade*, og eg syntest det var viktig at vi hadde gitarsoloar. Eg arbeidde på dei, og så gjekk vi gjennom det. Dave spelte alt på plata.»

## Musikk
Etter den varierte stilen deira på førre album, *[[Nobody's Fools]]* (1976), som inneheldt ein «californisk» lyd og påverknader frå soulmusikk, presenterte *Whatever Happened to Slade* ein «streit» rockestil, ein stil som ville ha slått albumet ned i den punkrock-fokuserte britiske musikkindustrien på denne tida hadde det hatt meir suksess. *[[AllMusic]]* noterte òg at albumet høyrdest ut som tidlig Kiss, men noterte «det er likevel framleis rein Slade. Dei noterte òg at «songane og spelinga [på albumet] er ganske ute av synet, med monsterriff og ein annan produksjonsstil».

Det første sporet på albumet, «Be», vart populært på konsertane til Slade, og kom ut på det neste konsertalbumet deira *[[Slade Alive, Vol. 2]]* (1978). For nyhendebrevet til ein fanklubb i 1979, snakka bassisten Jim Lea om sporet og sa «songar som 'Be' er lite konsise, dei er smarte, men ikkje den typen allsong ein høyrer nede på puben.» [13] AllMusic skildra songen som «ulik alle andre bandet hadde gjort».

«Gypsy Roadhog», singelen frå albumet, er ei forteljing om ein amerikansk kokainlangar. Songen hadde spor av countryrock, inspirert av turneen til Slade i Amerika. «One Eyed Jacks with Mustaches» vart populær på konsertane til Slade og kom ut på konsertalbumet *Slade Alive, Vol. 2* (1978). AllMusic sa at songen «høyrest ut som klassisk Slade, men nok ein gang ville radio ikkje røra han.» «Dead Men Tell No Tales» har eit lågare tempo og ein tekst basert på gangsterfilmen *[[White Heat]]* frå 1949, med James Cagney i hovudrolla.

## Utgjeving

Det hadde ikkje vore noko ny utgjeving frå Slade sidan singelen «Nobody's Fool» hadde kome frå albumet *Nobody's Fools* i april 1976 til kommersiell fiasko. Den nesten utgjevinga frå Slade var singelen «Gypsy Roadhog» i 1977. Etter at singelen vart utestengd og stoppa på UK Singles Chart, hadde ikkje albumet som følgde så store kommersielle sjansar etter det. Tittel kom frå Chandler etter eit stykke graffiti oppdaga malt på ein bru i London, *Whatever Happened to Slade*, medan det var meint som ein trassig, ironisk kommentar om fråværet deira frå Storbritannia, vart meir truleg mottatt som ei virtuell innrømming om at bandet ikkje lenger var like populære som før, og få menneske, bortsett frå kanskje berre ein brøkdel av den gamle fanskaren deira, var i humør til å motsei dei.

*Whatever Happened to Slade* vart ikkje spelt på radio og fekk veldig lite presseomtale. Det klarte ikkje å gå inn på albumlista nokon stad, inkludert UK Albums Chart, og vart det dårlegaste selde plata til bandet til då. Dei få trufaste som tok seg bryet vart likevel overraska over plata. Det vart skildra som «den tyngste, skitnaste (i alle forstand), mest dekadente Slade-musikken nokosinne laga», og at plata fekk «Gypsy Roadhog» til å høyrast ut som «The Teddy Bear's Picnic» og det vart Slade-favoritten til mange kjennarane av alle albuma deira. Det var òg innverknadsrikt på grunge- og alternativ rocke-sjangrane, og både Billy Corgan frå The Smashing Pumpkins og Kurt Cobain frå Nirvana omtalte albumet som ein inspirasjon.

Albumet vart ommastra av Tim Turan på Turan Audio for CD-utgjeving i 2007 på Salvo Records, eit dotterselskap av Union Square Productions, som ein del av ein serie nyutgjevingar av Slade, kjend som «Feel the Noize»-ommastringane. Platenotata i den nye utgåva skildra albumet som «undervurdert».

## Mottaking

Etter utgjevinga meinte Sheila Prophet i *[[Record Mirror]]* at albumet var «verd å gje ein snurr». Ho meinte at dei fleste spora var «solide, rockande nummer», men ikkje så «særeigne» som dei tidlegare hittane deira. Ho la til: «Ein del av problemet er at dei ser ut til å prøva for hardt - å legg alt på, i staden for å halda fast i enkelheita. Røysta til Noddy høyrest framleis flott ut, og Dave leverer ein ganske fin gitar, men det er berre for mykje av alt.» Pete Makowski frå *[[New Musical Express]]* skildra albumet som «høg energi på ein primitiv skala», med «sterke melodiar», «mange potensielle singlar» og «interessante» tekstar. Tony Ciarochi frå *[[Fairbanks Daily News-Miner]]* sa at albumet «definitivt slår hardt», og viser «ganske grunnleggande rock 'n' roll», men med «britisk humor og sarkasme», noko som gjer det til ei «forfriskande endring frå den meir inkjeseiande sleggerocken som dominerer i Amerika.»

Geoff Ginsberg frå AllMusic meinte at albumet hadde «litt av *Hotter Than Hell*, den tidlege Kiss-stilen», men var «framleis rein Slade». Han skildra songane som å ha «monsterriff og ein annan produksjonsstil», og konkluderte med «dette er ei flott plate». Joe Geesin frå *Get Ready to Rock!* sa at albumet i stor grad fjerna «glam og det som var kitsch» med «røff Slade-aktig rock'n'roll», og la til «det er noko flott, røff gitar her». I 2010 vurderte *[[magasinet Classic Rock|Classic Rock]]* albumet som «overlegent: rykte-sementerande» og skreiv: «*Whatever Happened to Slade* tempererer dei etablerte kvalitetane deira med rettferdig indignasjon.» Colin Harper frå *[[Record Collector]]* følte at albumet «viste musklar», hadde amerikansk stadionboogie som «hovudinnverknad» og inneheldt «dei minst sjarmerande tekstane» til Holder.

I 2016 rangerte Nicholas Pell frå *[[LA Weekly]]* albumet som nr. 14 på lista «20 Greatest Classic Rock Albums». Han oppsummerte: «Dette er ikkje berre malen for grunge, det er alt som er godt i hårmetall 10 år for tidleg.» Han la til at «Gypsy Roadhog» og «One Eyed Jacks With Mustaches» som «uomstridelege rockarar», medan han følte at «Dogs of Vengeance» er «det som manglar frå klassisk rockradio».

## Innhald

## Medverkande
;Slade
*Noddy Holder - solovokal, rytmegitar
*Dave Hill - sologitar, korvokal
*Jim Lea - bass, korvokal
*Don Powell - trommer, perkusjon

;Andre medverkande
*Chas Chandler - produsent
*Paul Hardiman - lydteknikar
*Gered Mankowitz - fotografi
*Wade Woode Associates - kunst
*Jo Mirowski - kunstnarisk leiar

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Whatever Happened to Slade|Whatever Happened to Slade]]» frå ,  den 13. oktober 2021.*