open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Draves Point

**Draves Point** er det vestlegaste punktet på Booth Peninsula, som ligg 0,3 nautiske mil (0,6&nbsp;km) nord for den austlege delen av Thomas Island. Namnet «Draves Island» vart gjeve av Advisory Committee on Antarctic Names (US-ACAN) i 1956 på vestlege delar av Booth Peninsula, som ein då trudde var eiga øy. Seinare sovjetiske ekspedisjonar (1956–57) synte at neset var ein del av Booth Peninsula og US-ACAN gav namnet til dette neset. Det vart kalla opp etter Dale Draves, flymannskap i U.S. Navy Operasjon Highjump på eit sjøfly kommandert av D.E. Bunger som landa i området og tok både fly- og bakkefoto i februar 1947.

## Kjelder
Cape Folger

**Cape Folger** er eit isdekt nes på austsida av innløpet til Vincennes Bay på Budd Coast i Antarktis. Plasseringa til Cape Folger samsvarar med vestenden av det Charles Wilkes kalla «Budd's High Land», som vart kartlagt av US Exploring Expedition i 1840. Neset vart kartlagt frå flyfoto teken under U.S. Navy Operasjon Highjump, 1946–47, og vart namngjeve av Advisory Committee on Antarctic Names etter offiser Edward C. Folger, Jr. i US Navy, som var kaptein på isbrytaren «Edisto» som assisterte Operasjon Windmill under opprettinga av astronomiske kontrollstasjonar på Windmill Islands, like sørvest i  Vincennes Bay.

## Kjelder
Cape Elliott

**Cape Elliott** er eit isdekt nes heilt nord på Knox Coast i Wilkes Land i Antarktis. Det ligg ved Shackleton isbrem, 28&nbsp;nautiske mil sørvest for Bowman Island. Det vart kartlagd frå flyfoto teken av U.S. Navy Operasjon Highjump (1946–47) og vart namngjeve av Advisory Committee on Antarctic Names etter J.L. Elliott, skipsprest på sluppen «Vincennes» på US Exploring Expedition (1838–42) under Charles Wilkes.

## Kjelder
Cape Goodenough

**Cape Goodenough** er eit isdekt nes på vestsida av innløpet til Porpoise Bay og som utgjer den nordlegaste delen av Norths Highland i Antarktis. Det vart oppdaga av British Australian New Zealand Antarctic Research Expedition under Douglas Mawson på ein flytur i januar 1931, og vart namngjeve av Mawson etter admiral William Goodenough, styreleiar i Royal Geographical Society frå 1930 til 1933.

## Kjelder
Cape Hammersly

**Cape Hammersly** er eit isdekt nes halvvegs mellom Williamsonbreen og Tottenbreen på Budd Coast i Antarktis. Det vart skissert av G.D. Blodgett (1955) frå flyfoto teken under U.S. Navy Operasjon Highjump (1946–47), og vart namngjeve av Advisory Committee on Antarctic Names etter George W. Hammersly, ein sjøkadett på sluppen «Vincennes» i løpet av US Exploring Expedition (1833–42) under løytnant Charles Wilkes.

## Kjelder
Holt Point

**Holt Point** er eit nes heilt vest på Bailey Peninsula, ved austsida av Windmill Islands i Antarktis. Det vart først kartlagd frå flyfoto teken av U.S. Navy Operasjon Highjump, 1946–47, og vart namngjeve av Advisory Committee on Antarctic Names etter fotografen James R. Holt i U.S. Navy som var ved Wilkes Station i 1958.

## Kjelder
Ivanoff Head

**Ivanoff Head** er eit lite klipperikt nes, eller mogelegeins ei øy, som ligg langs kysten og delvis isdekt av den kontinentale isen, 6,5&nbsp;km vest for Hatch Islands ved Vincennes Bay i Antarktis. Det vart først kartlagd frå flyfoto teken under U.S. Navy Operasjon Highjump, 1946–47, and vart namngjeven «Brooks Island» av Advisory Committee on Antarctic Names i 1956. Namnet Ivanoff Head, vart sidan gjeven av Australia i 1961 og er i dag namnet som er i bruk. Helikopter landa her under Australian National Antarctic Research Expeditions frå «Magga Dan» i februar 1960. Neset vart nytta som redningsbase då eit helikopter styrta i nærleiken, og vart kalla opp etter kaptein P. Ivanoff, piloten på helikopteret.

## Kjelder
Cape Keltie

**Cape Keltie** er eit isdekt nes på Clarie Coast, 11 nautiske mil (20&nbsp;km) vest for Cape Cesney. Det vart oppdaga frå Aurora under Den australasiatiske antarktisekspedisjonen (1911–14) under Douglas Mawson, og grovt kartlagd frå ein avstand på kring 10 nautiske mil (18&nbsp;km). Det vart namngjeve av Mawson etter sir John Scott Keltie, sekretær i Royal Geographical Society, 1892-1915. 
 
## Kjelder
Mallory Point

**Mallory Point** er eit bratt klippenes nordover frå Blunt Cove, som stikk ut frå isklippene langs vestsida av Vincennes Bay. Det vart først kartlagd (1955) av G.D. Blodgett frå flyfoto teken under U.S. Navy Operasjon Highjump (1947). Det vart namngjeve av Advisory Committee on Antarctic Names (US-ACAN) etter Charles W. Mallory i U.S. Navy som var bygningsoffiser under U.S. Navy Operasjon Windmill (1947–48), som deltok under opprettinga av astronomiske kontrollstasjonar frå Wilhelm II Coast til Budd Coast.

## Kjelder
Cape Mikhaylov

**Cape Mikhaylov** er eit isdekt nes kring 42 nautiske mil (80&nbsp;km) aust for Tottenbreen i Wilkes Land. Det vart fotografert av U.S. Navy Operasjon Highjump i 1947. Det vart kartlagd basert på ei samling av kart av Gardner Blodgett frå Office of Geography i USA i 1955. Det vart fotografert av Den sovjetiske antarktisekspedisjonen i 1956. kalla opp etter Pavel N. Mikhaylov, kunstnar under Bellingshausenekspedisjonen, 1819-21.

## Kjelder
Cape Morse

**Cape Morse** er eit lågt, isdekt nes på austsida av innløpet til Porpoise Bay og dannar skiljet mellom Banzare Coast og Clarie Coast i Wilkes Land. Det vart skissert frå flyfoto tekne under USN Operasjon Highjump (1946–47), og vart namngjeve av Advisory Committee on Antarctic Names (US-ACAN) etter William H. Morse, stuert på briggen «Porpoise» under US Exploring Expedition (1838–42) under Charles Wilkes.

Kring 5 km sørvest for Cape Morse ligg **Morsebreen** (), ein kanalbre som renn langs austsida av Porpoise Bay. Denne vart òg kartlagd frå flyfoto tekne av Operasjon Highjump.

## Kjelder
Cape Nutt

**Cape Nutt** er eit stort sett isdekt nes med fleire klippeutspring på vestsida av innløpet til Vincennes Bay. Plasseringa til Cape Nutt samsvarar nær med austenden av «Knox's High Land» som vart kartlagd som ein del av kysten i 1840 av US Exploring Expedition under løytnant Charles Wilkes. Neset vart kartlagd frå flyfoto teken av U.S. Navy Operasjon Highjump, 1946-47. Det vart namngjeve av Advisory Committee on Antarctic Names (US-ACAN) etter offiser David C. Nutt som var forskingsassistent i geography ved Dartmouth College og som tente som marinbiolog under U.S. Navy Operasjon Windmill, 1947-48.

## Kjelder
Cape Peremennyy

**Cape Peremennyy** er eit isnes på kysten av Antarktis 72 km vest-nordvest for Merritt Island. Det vart først kartlagd i 1955 av G.D. Blodgett frå flyfoto teken under USN Operasjon Highjump (1947), og så fotografert av Den sovjetiske antarktisekspedisjonen og ANARE (Australian National Antarctic Research Expeditions) (1956). Det vart namngjeven etter forslag frå medlemmar av den sovjetiske ekspedisjonen. Peremennyj tyder «variabel» og syner truleg til at denne isdekte kysten endrar seg med istilhøva. 

## Kjelder
Cape Poinsett

**Cape Poinsett** er eit isdekt nes i Antarktis, ved nordenden av Budd Coast, der kysten brått snur mot søraust og sørvest. Plasseringa til Cape Poinsett samsvarar med «Budd's High Land» som vart kartlagd i 1840 av US Exploring Expedition under løytnant Charles Wilkes. Neset vart kartlagd frå flyfoto teken av USN Operasjon Highjump, 1946–48, og vart namngjeve av Advisory Committee on Antarctic Names (US-ACAN) etter Joel R. Poinsett, krigsminister under president Martin Van Buren, som var viktig under innsamlinga og publiseringa av fleire vitskaplege rapportar under US Exploring Expedition.

## Kjelder
Knack Point

**Knack Point** er eit nes ved nordenden av Long Hills i Horlick Mountains. Det vart kartlagd av US Geological Survey (USGS) frå landmålingar og flyfotografi av U.S. Navy, 1958-60. Det vart namngjeve av Advisory Committee on Antarctic Names (US-ACAN) etter Joseph V. Knack, som var meteorolog ved Byrd-stasjonen i 1958.

## Kjelder
Cape Lewis

**Cape Lewis** er eit isdekt nes på vestsida av Maury Bay. Det vart skissert av G.D. Blodgett (1955) frå flyfoto teken under U.S. Navy Operasjon Highjump (1946–47). Det vart namngjeve av Advisory Committee on Antarctic Names (US-ACAN) etter Thomas Lewis, matros på sluppen «Peacock» i løpet av US Exploring Expedition (1838–42) under løytnant Charles Wilkes.
 
## Kjelder
Schulz Point

**Schulz Point** er det vestlege neset på Shirley Island i Windmill Islands. Det vart først kartlagd frå flyfoto teken av U.S. Navy Operasjon Highjump og Operasjon Windmill i 1947 og 1948. Det vart namngjeve av Advisory Committee on Antarctic Names (US-ACAN) etter mekanikaren Richard L. Schulz i U.S. Navy som var ved Wilkes Station i 1958.

## Kjelder
Cape Spieden

**Cape Spieden** er eit nes langs på vestkysten av Porpoise Bay, kring 17 nautiske mil (31 km) søraust for Cape Goodenough. Det vart kartlagd frå flyfoto teken av U.S. Navy Operasjon Highjump (1946-47), og vart namngjeve av Advisory Committee on Antarctic Names (US-ACAN) etter William Spieden, stuert på sluppen «Peacock» i løpet av US Exploring Expedition (1838-42) under løytnant Charles Wilkes.

## Kjelder
Stonehocker Point

**Stonehocker Point** er eit kupert nes der Wilkes Station vart bygd, vest på Clark Peninsula. Det vart først kartlagd frå flyfoto teken av U.S. Navy Operasjon Highjump, 1946-47. Wilkes Station vart oppretta i 1937 og driven av amerikanarane under C.R. Eklund. Det vart namngjeve av Eklund etter Garth H. Stonehocker som forska på ionosfæren under Det internasjonale geofysiske året vinteren 1957 ved Wilkes Station.

## Kjelder
Stuart Point

**Stuart Point** er eit isdekt nes ved austsida av innløpet til Maury Bay. Det vart kartlagd frå flyfoto teken av U.S. Navy Operasjon Highjump (1946–47), og vart namngjeve av Advisory Committee on Antarctic Names (US-ACAN) etter Frederick D. Stuart, sekretær for kapteinen på sluppen «Peacock» av US Exploring Expedition under Wilkes (1838–42), som assisterte Wilkes under innsamlinga av landmålingsadata som var samla inn på ekspedisjonen.

## Kjelder
Cape Waldron

**Cape Waldron** er eit isdekt nes i Antarktis, like vest for Tottenbreen. Det vart skissert av G.D. Blodgett (1955) frå flyfoto teken under USN Operasjon Highjump (1946–47), og vart namngjeve av Advisory Committee on Antarctic Names (US-ACAN) etter R.R. Waldron, purser på sluppen USS «Vincennes» av US Exploring Expedition (1838–42) under løytnant Charles Wilkes.

## Kjelder
Cape Belsham

**Cape Belsham** er eit kjenneleg nes 0,5 nautiske mil (0,9&nbsp;km) vest for Point Wild på nordkysten av Elefantøya i Sør-Shetlandsøyane. Namnet går attende til kring 1822.

## Kjelder
Cape Bowles

**Cape Bowles** er eit nes som utgjer sørenden av Clarence Island i Sør-Shetlandsøyane. Det vart namngjeven i 1820 av Edward Bransfield, kaptein i Royal Navy under utforsking av øyane i briggen «Williams».

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Cape Bowles|Cape Bowles]]» frå ,  den 4. januar 2013.* 
*** oppgav desse kjeldene: 
* *
Byrd Head

**Byrd Head** er eit kjenneleg, klipperikt nes på Mawson Coast 1,5 km søraust for Colbeck Archipelago, like vest for Howard Bay. Det vart oppdaga i februar 1931 av British Australian and New Zealand Antarctic Research Expedition (BANZARE) under Douglas Mawson, som namngav det etter kontreadmiral Richard E. Byrd, U.S. Navy (USN).

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Byrd Head|Byrd Head]]» frå ,  den 4. januar 2013.* 
*** oppgav desse kjeldene:*
Collins Point

**Collins Point** er eit lite nes 0,75&nbsp;nautiske mil (1,4 km) vest-sørvest for Fildes Point, på sørsida av Port Foster på Deceptionøya i Sør-Shetlandsøyane. Det vart kartlagd av ein britisk ekspedisjon under Foster, 1828–31. Det vart namngjeve av kapteinløytnant D.N. Penfold i Royal Navy, etter landmålinga hans av island i 1948–49, etter kaptein K. St.B. Collins frå Admiralitetet.

## Kjelder
Driscoll Point

**Driscoll Point** er eit nes på austsida av innløpet til Wise Bay, oppom Rossisen. Det vart kartlagd av US Geological Survey from tellurometermålingar (1961–62) og flyfoto (1960), og vart namngjeve av Advisory Committee on Antarctic Names etter C.E. Driscoll, kaptein på USNS «Private Joseph F. Merrell» i løpet av U.S. Navy Operasjon Deep Freeze 1963.

## Kjelder
Duthoit Point

**Duthoit Point** er eit nes på austenden av Nelson Island i Sør-Shetlandsøyane. Neset finst på kart attende til 1822. Det vart kartlagd på ny av Discovery Investigations, 1934–35, og kalla opp etter Arthur Duthoit, ein teiknar i Hydrographic Office i Admiralitetet på den tida.

## Kjelder

* SCAR Composite Antarctic Gazetteer.
Entrance Point

**Entrance Point** er eit nes på sørsida av Neptunes Bellows, innløpet til Port Foster på Deceptionøya i Sør-Shetlandsøyane. Deceptionøya var kjend for selfangarar i området så tidleg som 1821. Neset vart namngjeve av Hydrographic Department i Admiralitetet etter ei kartlegging av kapteinløytnant D.N. Penfold i Royal Navy i 1948–49.

## Kjelder
Escarpada Point

**Escarpada Point** er eit klippenes sørvest på Clarence Island i Sør-Shetlandsøyane. Det skildrande namnet vart gjeven av argentinarane under turar til Antarktis 1953–54. «Escarpada» er spansk for «bratte klipper».

## Kjelder
Evaodden

**Evaodden** er eit nes på nordenden av Peter I Øy. Det vart oppdaga og namngjeve i 1927 av ein norsk ekspedisjon på *[[«Odd I»]]* under Eyvind Tofte.

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Cape Eva|Cape Eva]]» frå ,  den 4. januar 2013.* 
*** oppgav desse kjeldene: 
* *
Exotic Point

**Exotic Point** er eit nes på sørvestsida av Fildes Peninsula på King George Island, som utgjer sørsida av innløpet til Geographers Cove. Det godkjende namnet er ei omsetjing av det russiske «Mys Ekzotitsjeskij» gjeve av geologar under Den sovjetiske antarktisekspedisjonen i 1968. Namnet kjem truleg av bergartane på neset som skil seg frå resten av området.

## Kjelder
Cape Filchner

**Cape Filchner** er ei isdekt nes føre Davishavet, 27 km vest-nordvest (WNW) på Adams Island. Cape Filchner er skiljet mellom Wilhelm II Coast og Queen Mary Coast. Cape Filchner vart oppdaga av Den australasiatiske antarktisekspedisjonen (1911-1914) under sir Douglas Mawson, som namngav det etter Wilhelm Filchner, leiaren for Den tyske antarktisekspedisjonen i 1911-1912.

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Cape Filchner|Cape Filchner]]» frå ,  den 4. januar 2013.*
Fildes Point

**Fildes Point** er eit nes på nordsida av Neptunes Bellows, innløpet til Port Foster på Deceptionøya i Sør-Shetlandsøyane. Deceptionøya var kjend for selfangarar i området så tidleg som 1821; neset vart seinare kalla opp etter Robert Fildes, ein britisk selfangar i desse farvatna på den tida.

## Kjelder
Framnæsodden

**Framnæsodden** er eit lite klippenes i Sandefjordbukta på vestsida av Peter I Øy. Det vart kartlagd og namngjeve av Norvegia-ekspedisjonen leia av Nils Larsen, som vart dei første til å gå i land på Peter I Øy på dette neset i februar 1929. Odden er kalla opp etter Framnæs Mekaniske Værksted i Sandefjord.

## Kjelder
Cape Garry

**Cape Garry** er eit nes som utgjer sørvestenden av Low Island i Sør-Shetlandsøyane. Det vart kartlagt og namngjeve av ein britisk ekspedisjon under Henry Foster, 1828–31, og vart meir nøyaktig kartlagt av Falkland Islands Dependencies Survey i 1959 frå flyfoto tekne av Falkland Islands and Dependencies Aerial Survey Expedition, 1955–57.

## Kjelder
Gdynia Point

**Gdynia Point** er det austlege neset på Dufayel Island, som ligg i Ezcurrafjorden i Admiralty Bay på King George Island i Sør-Shetlandsøyane. Det vart namngjeven i 1979 av den polske antarktisekspedisjonen etter Gdynia i Polen, ein hamneby ved Austersjøen.

## Kjelder
Hoffman Point

**Hoffman Point** er eit isdekt nes ved sørsida av munningen av Bertogliobreen, der denne munnar ut i Rossisen i Antarktis. Det vart kartlagd av U.S. Geological Survey frå tellurometermålingar og flyfoto, 1959–63. og vart namngjeve av Advisory Committee on Antarctic Names etter offiser G.L. Hoffman ved McMurdo-basen under U.S. Navy Operasjon Deep Freeze 1964.

## Kjelder
Cape Hooker på Sør-Shetlandsøyane

**Cape Hooker** er det søraustlege neset på Low Island i Sør-Shetlandsøyane. Neset vart grovt kartlagt av selfangarar på 1800-talet og vart vidare kartlagt av offiseren Henry Foster i 1829, men vist som eit nordaustleg nes på øya. Etter flyfotografi av Falkland Islands and Dependencies Aerial Survey Expedition i 1956 såg ein at forma på øya var ganske annleis og namnet «Cape Hooker» vart nytta om det søraustlege neset.

## Kjelder
Hospital Point

**Hospital Point** er eit nes danna av ei isklippe med nokre få klippeframspring ved botnen, som ligg ved nordsida av Yankee Harbour like aust for Glacier Bluff på Greenwich Island i Sør-Shetlandsøyane. Det vart kartlagt og namngjeve «Rocky Point» av mannskapet på RRS «Discovery II» under Discovery Investigations i 1935. For å unngå forveksling avslo UK Antarctic Place-Names Committee dette namnet i 1961 og byta det ut med eit nytt. Hospital Point kjem frå «Hospital Cove», eit namn nytta om Yankee Harbour som vart nytta av britiske selfangarar i 1820-åra og britiske kvalbåtar i 1920-åra.

## Kjelder
Howard-Williams Point

**Howard-Williams Point** er eit kjenneleg nes som strekkjer seg ut i Rossisen, like nord for Beaumont Bay, nordaust for Surveyors Range i Antarktis. Det vart namngjeven til ære for Clive Howard-Williams, ein økolog som leia forskingstokt til McMurdo Dry Valleys, Darwinbreen og Bratina Island frå 1984 og framover. Han vart sidan ein av underdirektørane i Scientific Committee on Antarctic Research (SCAR).

## Kjelder
Inca Point

**Inca Point** er eit nes på nordvestsida av Harmony Cove på Nelson Island i Sør-Shetlandsøyane. Ein isolert staur utanfor neset liknar mykje eit inkahovud. Namnet «Punta Inca» vart først nytta på eit argentinsk kart i 1957. Ei engelsk form av namnet er det godkjende namnet.

## Kjelder

* SCAR Composite Antarctic Gazetteer.
Kapp Ingrid

**Kapp Ingrid** er eit mørkt nes mellom Norvegiabukta og Sandefjordbukta på vestsida av Peter I Øy i Antarktis. Det vart oppdaga i 1927 av ein norsk ekspedisjon under Eyvind Tofte ombord på *[[«Odd I»]]*, eit fartøy frå kvalbåtflåten til Lars Christensen, og kalla opp etter Ingrid Christensen, kona til Lars.

## Kjelder
Inott Point

**Inott Point** er eit nes 1&nbsp;nautisk mil nord-nordaust for Edinburgh Hill på austenden av Varna Peninsula på Livingston Island i Sør-Shetlandsøyane i Antarktis. I samband med at stader i området var kalla opp etter selfangarar på 1800-talet, vart det namngjeve av UK Antarctic Place-Names Committee etter kaptein Robert Inott, kaptein på den amerikanske selskuta «Samuel» (som Samuel Peak er kalla opp etter) frå Nantucket, som vitja Sør-Shetlandsøyane i 1820-21.

## Kjelder

* SCAR Composite Antarctic Gazetteer.
Hull Point

**Hull Point** er eit lågt nes på nordaustsida av Legru Bay på King George Island i Sør-Shetlandsøyane, kring 15 moh. Det vart kalla opp etter professor Edward Hull, ein geolog frå Ulster som arbeidde med British Geological Survey og som seinare vart direktør i Geological Survey of Ireland.

## Kjelder
Humble Point

**Humble Point** er eit lågt nes,5&nbsp;nautiske mil sørvest for Cape Lloyd på vestkysten av Clarence Island i Sør-Shetlandsøyane. Neset vart kalla «Punta Baja» (lågt nes) på argentinske kart frå 1950-åra. UK Antarctic Place-Names Committee tilrådde omsetjinga til Humble Point i 1971.

## Kjelder
Cape Irwyn

**Cape Irwyn** er eit nes ved kanten av Rossisen som utgjer nordenden av Lillie Range ved foten av Prince Olav Mountains i Antarktis. Det vart namngjeve av sørlaget til New Zealand Geological Survey Antarctic Expedition (1963–64) etter Irwyn Smith, ein radiotelegrafist ved Scott-basen, 1963–64.

## Kjelder
Jasper Point

**Jasper Point** er det nordaustlege neset ved innløpet til Norma Cove på Fildes Peninsula på King George Island i Sør-Shetlandsøyane. Neset grensa til svarte og mattgule klipper, der ein finn årer med raud og grøn jaspis. Det fekk dette namnet av UK Antarctic Place-Names Committee etter det geologiske arbeidet utført av British Antarctic Survey i 1975–76.

## Kjelder
Kolich Point

**Kolich Point** er eit nes halvvegs mellom Spike Cape og Gneiss Point på austkysten av Victoria Land. Det vart namngjeve av Advisory Committee on Antarctic Names (US-ACAN) etter Thomas M. Kolich, ein geofysikar som deltok i US Antarctic Research Program (USARP) si geofysiske kartlegging av Rossisen i 1973-74 og 1974-75.

## Kjelder
Lapidary Point

**Lapidary Point** er det sørvestlege neset ved innløpet til Rocky Cove i Maxwell Bay på King George Island. Det vart namngjeve «Mys Kamennyy» av G.E. Grikurov og M.M. Poljakov i 1968, etter Den sovjetiske antarktisekspedisjonen si kartlegging i området. Det vart omsett til Lapidary Point av United Kingdom Antarctic Place-Names Committee (UK-APC) i 1978.
 
## Kjelder
Cape Lindsey

**Cape Lindsey** er eit nes heilt vest på Elefantøya i Sør-Shetlandsøyane. Namnet finst på kartet til George Powell publisert av Richard Holmes Laurie i 1822.

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Cape Lindsey|Cape Lindsey]]» frå ,  den 4. januar 2013.* 
*** oppgav desse kjeldene: 
* *
Cape Lloyd

**Cape Lloyd** er eit nes som dannar nordenden av Clarence Island i Sør-Shetlandsøyane. Namnet **Lloyd's Promontory** finst på eit kart frå 1821–25, men i nyare år har neset vorte internasjonalt kjend som Cape Lloyd.

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Cape Lloyd|Cape Lloyd]]» frå ,  den 4. januar 2013.* 
*** oppgav desse kjeldene: 
* *
Lockley Point

**Lockley Point** er eit lågt, isdekt nes som ligg 1 nautisk mil (1,9&nbsp;km) nordaust for Noble Peak på nordvestsida av Wiencke Island i Antarktiske Arkipel. Det vart oppdaga av Belgica-ekspedisjonen under Gerlache i 1898. Det vart sett på ny og kartlagd av Falkland Islands Dependencies Survey (FIDS) i 1944, og kalla opp etter løytnant J.G. Lockley som var baseleiar, biolog og meteorolog ved Port Lockroy i 1945.

## Kjelder
Cape James

**Cape James** er eit nes på sørtuppen av Smith Island i Sør-Shetlandsøyane i Antarktis. Namnet finst på eit kart basert på ein britisk ekspedisjon 1828–31 under kaptein Henry Foster.

Neset ligg 4,5&nbsp;km sør-sørvest for Elin Pelin Point, 6,8&nbsp;km sørvest for Organa Peak, 3,55 km vest-sørvest for Suhindol Point og 29,5&nbsp;km nordvest for Low Island.

## Kjelder

* SCAR Composite Antarctic Gazetteer.
Jameson Point

**Jameson Point** er eit nes 3&nbsp;nautiske mil nord for Cape Garry på vestsida av Low Island i Sør-Shetlandsøyane. Det vart grovt kartlagd av Den franske antarktisekspedisjonen, 1908–10. Neset vart fotografert frå lufta av Falkland Islands and Dependencies Aerial Survey Expedition, 1955–57, og meir nøyaktig skissert frå desse bileta av Falkland Islands Dependencies Survey i 1959. Namnet «Jameson Island» vart nytta om Low Island av James Weddell i 1820–23 og Jameson Point har vorte nytta om dette punktet for å bevare namnet til Weddell.

## Kjelder

* Jameson Point. SCAR Composite Antarctic Gazetteer.
Cape Lookout på Sør-Shetlandsøyane

**Cape Lookout**, **Cabo Fossatti**, **Cabo Vigia** eller **Cabo Vigilante** er eit bratt nes, 240 meter over havet, heilt sør på Elefantøya i Sør-Shetlandsøyane. Namnet Cape Lookout finst på eit kart frå 1822 av kaptein George Powell, ein britisk selfangaren. 

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Cape Lookout (South Shetland Islands)|Cape Lookout (South Shetland Islands)]]» frå ,  den 4. januar 2013.* 
*** oppgav desse kjeldene:*
Minstrel Point

**Minstrel Point** er eit nes om lag halvvegs mellom Capes Lindsey og Yelcho på vestkysten av Elefantøya i Sør-Shetlandsøyane. Det vart namngjeve av U.K. Joint Services Expedition til Elefantøya, 1970–71, etter briggen Minstrel (kaptein MacGregor), ein selfangar frå London, som ankra opp nord for dette neset i februar 1821.

## Kjelder
MacDonald Point

**MacDonald Point** er eit nes i Antarktis på sørsida av munningen av Darwinbreen, der denne munnar ut i Rossisen. Det vart kartlagd av US Geological Survey (USGS) frå tellurometermålingar og flyfoto, 1959-63. Det vart namngjeve av Advisory Committee on Antarctic Names (US-ACAN) etter James H. (Scot) MacDonald, ein journalist som var medlem av U.S. Navy skvadron VX-6 som arbeidde ved McMurdo-basen mellom 1958 og 1961.

## Kjelder
Moonlight Point

**Moonlight Point** er det nordvestlegaste neset på Aspland Island i Sør-Shetlandsøyane. Det fekk dette namnet av nokre utforskarar i kano frå O'Brien Island til Aspland Island, 3. januar 1977, fordi neset hadde ein silhuett mot fullmånen. Namnet vart godkjend av United Kingdom Antarctic Place-Names Committee (UK-APC) i 1980.

## Kjelder
Nattriss Point

**Nattriss Point** er eit klipperikt nes på austenden av Saunders Island i Sør-Sandwichøyane. Det vart først kartlagd i 1819 av ein russisk ekspedisjon under Fabian Gottlieb von Bellingshausen, og kartlagd på ny i 1930 av mannskap på RRS «Discovery II» under Discovery Investigations og vart namngjeve av dei etter E.A. Nattriss, offiser i Discovery Committee.

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Nattriss Point|Nattriss Point]]» frå ,  den 4. januar 2013.* 
*** oppgav desse kjeldene: 
* *
Cape Plenty

**Cape Plenty** er eit nes søraust på Gibbs Island i Sør-Shetlandsøyane. Det vart vitja av JSEEIG i januar 1977 og fekk dette namnet på grunn av eit rev aust for neset som førte til oppvelling av næringsrikt vatn som trekkjer til seg mange fuglar i området. Namnet vart godkjent av United Kingdom Antarctic Place-Names Committee (UK-APC) i 1980.

## Kjelder
President Head

**President Head** er eit nes heilt aust på Snow Island i Sør-Shetlandsøyane i Antarktis. Det strekkjer seg 2,6&nbsp;km mot aust-nordaust og har ei høgd på 107 meter ved St. Sofroniy Knoll.

Namnet «President Island» vart gjeve av selfangarar frå Stonington i 1820-21 om Snow Island, men dette namnet kom aldri i bruk. «President Head» vart i staden gjeve av United Kingdom Antarctic Place-Names Committee (UK-APC) i 1961 for å bevare namnet på denne øya. 

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:President Head|President Head]]» frå ,  den 4. januar 2013.* 
*** oppgav desse kjeldene: 
* [http://data.aad.gov.au/aadc/gaz/scar/ SCAR Composite Antarctic Gazetteer].
*
 

## Kjelder
Rancho Point

**Rancho Point** er eit kjenneleg nes, 170 moh, heilt aust på Deceptionøya i Sør-Shetlandsøyane. Det stig opp frå sjøen til ei stor klippe og har fått namnet sitt etter forma. Namnet vart foreslått av kapteinen på det argentinske skipet «Granville» i 1947 då dei såg at neset likna ei hytte med saltak. 

## Kjelder
Rip Point

**Rip Point** er eit nes on Nelson Island på sørsida av det austlege innløpet til Fildes Strait i Sør-Shetlandsøyane. Namnet finst på eit kart av Admiralitetet etter ei kartlegging av mannskapet på RRS «Discovery II» under Discovery Investigations i 1935.

## Kjelder
* SCAR Composite Antarctic Gazetteer.

## Kjelder
Senia Point

**Senia Point** er eit isdekt nes 9 nautiske mil (17&nbsp;km) sør for Cape Selborne, på nordsida av innløpet til Couzens Bay på vestsida av Rossisen. Det vart namngjeve av Advisory Committee on Antarctic Names (US-ACAN) etter B. Senia, kaptein på fraktefartøyet USNS Mizar under Operasjon Deepfreeze 1962 og USNS Mirfak under Operasjon Deepfreeze 1963.

## Kjelder
Siddins Point

**Siddins Point** er eit nes som stikk ut i Hero Bay på nordkysten av Livingston Island i Sør-Shetlandsøyane i Antarktis. Det vart namngjeve av United Kingdom Antarctic Place-Names Committee (UK-APC) i 1958 etter kaptein Richard Siddons, kaptein på den australske selskuta Lynx frå  Sydney, som vitja Sør-Shetlandsøyane i 1820-21 og 1821-22.

## Kjelder
* SCAR Composite Antarctic Gazetteer.

## Kjelder
Parry Point

**Parry Point** er eit kjennande nes som ligg nord for munningen av Slessorbreen og 25 nautiske mil (46&nbsp;km) sørvest for Mount Faraway i Theron Mountains, på austsida av Filchner isbrem. Det vart først kartlagd i 1957-58 av Commonwealth Trans-Antarctic Expedition og kalla opp etter kontreadmiral Cecil R.L. Parry, sekretær for Commonwealth Trans-Antarctic Expedition i 1955-58.

## Kjelder
Penfold Point

**Penfold Point** er eit nes på nordvestsida av innløpet til Whalers Bay på Deceptionøya i Sør-Shetlandsøyane. Det er kalla opp etter kapteinløytnant D.N. Penfold i Royal Navy, som kartla øya i 1948-49.

## Kjelder
Cape Smith

**Cape Smith** er eit nes på nordenden av Smith Island i Sør-Shetlandsøyane i Antarktis. Oppdaginga av Sør-Shetlandsøyane vart først rapportert i 1819 av kaptein William Smith, som neset er kalla opp etter. 

Neset ligg 3,31&nbsp;km aust-nordaust for Matochina Peak, 12,5&nbsp;km aust-nordaust for Gregory Point, 4,16&nbsp;km nord for Delyan Point, 2&nbsp;km aust-søraust for Barlow Island og 40,5&nbsp;km vest-sørvest for Snow Island.

## Kjelder
* SCAR Composite Antarctic Gazetteer.

## Kjelder
Stinker Point

**Stinker Point** er eit nes 4 nautiske mil (7&nbsp;km) sør for Table Bay på vestkysten av Elefantøya i Sør-Shetlandsøyane. Det vart kartlagd av U.K. Joint Services Expedition til Elefantøya, 1970–71, og kalla opp etter kjempestormfuglen (Macronectes giganteus) som hekkar her. «Stinker» var eit namn sjømennene nytta om denne fuglen. 

## Kjelder
Cape Valentine

**Cape Valentine** er eit nes heilt nordaust på Elefantøya i Sør-Shetlandsøyane. Namnet vart nytta av amerikanske og britiske selfangarar så tidleg som 1822.
 
## Kjelder
Cape Wallace

**Cape Wallace** er eit nes heilt nordvest av Low Island i Sør-Shetlandsøyane. Sjølv om opphavet til namnet er ukjend har det vore på kart i over hundre år. 

## Kjelder
Walker Point

**Walker Point** er eit nes som ligg 3&nbsp;nautiske mil (6&nbsp;km) sørvest for Cape Valentine, nær austenden av Elefantøya i Sør-Shetlandsøyane. Namnet finst på kartet til Powell frå 1822 basert på ein felles seglas av kaptein Nathaniel B. Palmer i sluppen James Monroe, og kaptein George Powell i sluppen Dove i desember 1821. Det er truleg kalla opp etter kaptein John Walker, som var med på å teikne kartet. 

## Kjelder
Cape Yevgenov

**Cape Yevgenov** er eit isdekt nes midtvegs langs nordaustsida av Krylov Peninsula, som utgjer det vestlege innløpet til Lauritzen Bay i Antarktis. Det vart fotografert av U.S. Navy Operasjon Highjump (1946–47), Den sovjetiske antarktisekspedisjonen (1957–58) og ANARE (Australian National Antarctic Research Expeditions) (1959). Det vart namngjeve av Den sovjetiske antarktisekspedisjonen etter den russiske hydrografen Nikolaj I. Jevgenov (1888–1964).

## Kjelder
Point Wild

**Point Wild** er eit nes 6 nautiske mil (11&nbsp;km) vest for Cape Valentine på nordkysten av Elefantøya i Sør-Shetlandsøyane. Det vart namngjeve Cape Wild av Endurance-ekspedisjonen 1914-16, men Point Wild vart det godkjende namnet fordi *point* er mindre enn *cape* på engelsk og for å unngå forveksling med Cape Wild på George V Coast. Det er kalla opp etter Frank Wild, leiaren for det forliste laget som vart att på øya då Ernest Shackleton segla frå neset for å redde ekspedisjonen i august 1916.

## Kjelder
Ferguslie Peninsula

**Ferguslie Peninsula** er ei 1,5&nbsp;nautiske mil lang halvøy som ligg mellom Browns Bay og Macdougal Bay på nordkysten av Laurie Island i Sør-Orknøyane. Ho vart kartlagd i 1903 av Den skotske antarktisekspedisjonen under William Speirs Bruce, som namngav ho etter Ferguslie, bustaden til sir James Coats, som var den viktigaste bidragsytaren til ekspedisjonen.

## Kjelder
Ferrier Peninsula

**Ferrier Peninsula**  er ei smal halvøy, 1,5&nbsp;nautiske mil lang, på austenden av Laurie Island i Sør-Orknøyane. Ho vart grovt kartlagd i 1823 av ein britisk selfangstekspedisjon under James Weddell. Ho vart kartlagd i 1903 av Den skotske antarktisekspedisjonen under William Speirs Bruce, som namngav ho etter sekretæren sin J.G. Ferrier, som òg var leiar for ekspedisjonen i Skottland.

## Kjelder
Gourlay Peninsula

**Gourlay Peninsula**  er ei isfri halvøy, som er 200 meter brei ved botnen og 700 meter lenger ute, søraust på Signy Island i Sør-Orknøyane. Sjøsida av halvøya stikk ut i tre armar: Pantomime Point, Pageant Point og Gourlay Point. Ho vart kartlagd i 1933 av eit lag frå Discovery Investigations, og kartlagd på ny i 1947 av Falkland Islands Dependencies Survey. Ho vart namngjeven av UK Antarctic Place-Names Committee etter Gourlay Point.

## Kjelder
Mackenzie Peninsula

**Mackenzie Peninsula**  er ei bratt, klipperik halvøy vest på Laurie Island i Sør-Orknøyane. Ho vart oppdaga og grovt kartlagd av kaptein George Powell og kaptein Nathaniel Palmer i 1821. Ho vart kartlagd i 1903 av Den skotske antarktisekspedisjonen under William S. Bruce, som gav denne halvøya jentenamnet til kona si. 

## Kjelder
Mossman Peninsula

**Mossman Peninsula**  er ei smal halvøy i Antarktis som er 3 nautiske mil (6&nbsp;km) lang, og strekkjer seg sør frå vestsida av Laurie Island og mellom Scotia Bay og Wilton Bay i Sør-Orknøyane. Ho vart oppdaga i 1821 av kaptein George Powell og kaptein Nathaniel Palmer, og grovt kartlagd på kartet til Powell frå 1822. Ho vart kartlagd i 1903 av Den skotske antarktisekspedisjonen under Bruce og namngjeven etter Robert C. Mossman, som var meteorolog på ekspedisjonen.

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Mossman Peninsula|Mossman Peninsula]]» frå ,  den 4. januar 2013.*
Pirie Peninsula

**Pirie Peninsula**  er ei smal halvøy som strekkjer seg 3 nautiske mil (6&nbsp;km) nordover frå midten av Laurie Island i Sør-Orknøyane. Halvøya vart kartlagd i 1903 av Den skotske antarktisekspedisjonen under Bruce, som namngav ho etter dr. Harvey Pirie, som var kirurg og geolog på ekspedisjonen.

## Kjelder
Watson Peninsula

**Watson Peninsula**  er ei smal halvøy, 2&nbsp;nautiske mil (3,7&nbsp;km) lang, mellom Macdougal Bay og Marr Bay på nordkysten av Laurie Island i Sør-Orknøyane. Ho vart kartlagd i 1903 av Den skotske antarktisekspedisjonen under Bruce, som namngav ho etter G.L. Watson som teikna og omforma ekspedisjonsskipet «Scotia».

## Kjelder
Barton Peninsula

**Barton Peninsula**  er ei lita halvøy mellom Marian Cove og Potter Cove ved sørvestenden av King George Island i Sør-Shetlandsøyane. Ho vart namngjeve av UK Antarctic Place-Names Committee i 1963 etter Colin M. Barton, som var geolog i Falkland Islands Dependencies Survey som arbeidde i denne delen av King George Island, 1959-61.

King Sejong-stasjonen til Sør-Korea ligg her. 

## Kjelder
*
Flat Top Peninsula

**Flat Top Peninsula**  er ei lita, flat halvøy 1&nbsp;nautisk mil nord for sørvestenden av King George Island i Sør-Shetlandsøyane. Halvøya vart namngjeven på eit kart basert på ei kartlegging av eit lag frå Discovery Investigations frå RRS «Discovery II» i løpet av 1935.

## Kjelder
Keller Peninsula

**Keller Peninsula**  er ei høg halvøy mellom Mackellar- og Martelfjorden i Admiralty Bay, on King George Island i Sør-Shetlandsøyane. Namnet Keller vart nytta av Den franske antarktisekspedisjonen under Charcot, som kartla Admiralty Bay i desember 1909.
 
## Kjelder
Krakow Peninsula

**Krakow Peninsula** er ei halvøy mellom Admiralty Bay og King George Bay på King George Island i Sør-Shetlandsøyane. Namnet «Krakow Icefield», etter Kraków i Polen, vart nytta i 1980 av den polske antarktisekspedisjonen om isen som nesten dekkjer denne halvøya. Det opphavlege namnet vart endre like etter og nytta om halvøya. 

## Kjelder
Potter Peninsula

**Potter Peninsula**  er ei låg isfri halvøy mellom Potter Cove og Stranger Point sørvest på King George Island i Sør-Shetlandsøyane. Ho vart namngjeve «Peninsula Potter» i samband mked vika av dei chilenske geologane Roberto Araya og Francisco Herve i 1966, etter feltarbeidet deira ved Potter Cove. Den engelske forma av namnet er den godkjende forma. 

## Kjelder
Skåre

**Skåre** er ein bydel i Haugesund, og var tidlegare eit eige herad i Rogaland, skipa i 1881. 1. januar 1958 vart heradet innlemma i Haugesund bykommune.

## Kjelder
Kari Ylianttila

**Kari Sakari Ylianttila** () er ein finsk tidlegare skihoppar og seinare hopptrenar. Han vann den tysk-austerrikske hoppveka 1977/78.

## Aktiv
Ylianttila markerte seg i 1972-sesongen med ein tredjeplass i Svenska skidspelen. Tidlegare i OL-sesongen hadde han delteke i begge hopprenna under vinter-OL i Sapporo, med 13. plass i storbakken som beste prestasjon. Etter eit par sesongar der han som oftast hamna langt nede på resultatlistene, overraska han stort under nyårshopprennet 1975 i Garmisch-Partenkirchen, der han med 226,0 poeng vart nummer to, berre 0,2 poeng bakom vinnaren Karl Schnabl frå Austerrike. Plasseringa viste seg å vere eit reint blaff.

Høgdepunktet for Ylianttila var sigeren i den tysk-austerrikske hoppveka 1977/78. Han vart nummer tre i opningsrennet i Oberstdorf, kom på andreplass i Garmisch-Partenkirchen og i Innsbruck, og vann avslutningsrennet i Bischofshofen. Naturleg nok var han mellom dei store favorittane til å vinne gull under VM på heimebane i 1978, men skada under trening ein ankel og kunne ikkje delta i meistrskapen.

Etter 1978 nådde ikkje Ylianttila heilt opp i dei store hopptevlingane. Både under VM i skiflyging 1979 og 1981 kom han på tiandeplass. Han deltok i OL i Lake Placid 1980, med ein 13. plass i den store bakken som beste resultat. Etter 19. og 21. plass i dei to individuelle tevlingane i ski-VM 1982 i Oslo, la han opp som aktiv skihoppar.

### Trenar
Frå 1987 til 1994 var Ylianttila trenar for det finske hopplandslaget som vann talrike internasjonale medaljar i løpet av desse åra. I perioden 1994&ndsp;2004 trena han USAs hopplandslag, men hadde lite suksess. Sesongen 2004/05 var han trenar for Sveriges hopplandslag, deretter var han i fem år, 2005-10, trenar for Japans landslag. Sidan har han vore sjef for det finske kombinertlandslaget.

## Kjelder

* *Denne artikkelen bygger på «[[:de:Kari Ylianttila|Kari Ylianttila]]» frå , den 4. januar 2013.* 

## Bakgrunnsstoff
*
Hemmo Silvennoinen

**Hemmo Valio Silvennoinen** () var ein finsk skihoppar frå Kesälahti. Han vann den tysk-austerrikske hoppveka 1954/55.

### Aktiv
Sesongen 1954/55 debuterte Silvennoinen i den tysk-austerrikske hoppveka og sigra med 878,0 poeng, 2,8 poeng framom landsmannen Eino Kirjonen. Han vann ikkje noko enkeltrenn, men kom på sigerspallen i alle fire renna.

Nyårsaftan 1955 vart Silvennoinen utestengd frå den finske hopptroppen som deltok i den tysk-austerrikske hoppveka, grunna brot på forbodet om å nyte alkohol. Etter protestar frå lagkameratane vart avgjerda omgjort, og dagen etter gjekk Silvennoinen heilt til topps i nyårshopprennet i Garmisch-Partenkirchen med Kirjonen på andreplass. Silvennoinen kom på tiandeplass i det spesielle hopprennet under vinter-OL 1956 i Cortina d'Ampezzo. Same sesongen vann han hopprennet i Lahti-spelen, med to poengs margin til andremann, enno ein gong var det Kirjonen. I 1957-sesongen tok han sølvmedalje i den finske skimeisterskapen, noko han gjentok fem år seinare.

Etter fleire sesongar med svakare prestasjonar, gjorde Silvennoinen i 1961 sin beste prestasjon i Holmenkollen. Han hadde berre Nikolaj Sjamov frå Sovjetunionen framom seg på resultatlista, då alle poenga var talde opp. Hoppveka 1961/62 kom Silvennoinen på tredjeplass samanlagt, utan å kome på pallen i eit einaste av dei fire renna i hoppveka. No var det landsmannen Eino Kirjonen som vart hoppvekevinnar. Under Ski-VM 1962 i Zakopane vart Silvennoinen beste finne i normalbakken med ein fjerdeplass, i storbakken vart han nummer 24.

## Kjelder
**Sportsboken*, aktuelle årgangar

**Denne artikkelen bygger på «[[:fi:Hemmo Silvennoinen|Hemmo Silvennoinen]]» frå ,  den 4. januar 2013.*  
 

## Notar


## Bakgrunnsstoff
*
Koba Tsakadze

**Koba Tsakadze** () er ein georgisk tidlegare skihoppar frå Bakuriani, som representerte Sovjetunionen. Han er Georgias beste skihoppar gjennom tidene, og vann mellom anna to renn i den tysk-austerrikske hoppveka og vart nummer fem i normalbakken i VM i Zakopane i 1962.

## Karriere
Tsakadze debuterte i den tysk-austerrikske hoppveka med 14. plass i Oberstdorf 31. desember 1955. Seks dagar seinare vann han rennet i Innsbruck. Samanlagt vart han nummer fem i hoppveka 1955/56. Han vann så nyårshopprennet i Garmisch-Partenkirchen den 1. januar 1961, og vart nummer fire samanlagt i hoppveka 1960/61. Seinare i 1961-sesongen var han ein av tre hopparar som delte sigeren i hopprennet i Lahti; Veikko Kankkonen frå Finland og Otto Leodolter frå Austerrike var dei andre. Ni år seinare vart Tsakadze nummer tre Lahti, då Garij Napalkov frå Sovjetunionen vann framom Bjørn Wirkola frå Noreg. Både i 1961/62 og 1971/72 kom Tsakadze på sjuandeplassen i hoppveka.

Tsakadze deltok i VM i 1958, 1962, 1966 og 1970. Beste resultata var femteplassen i normalbakken i Zakopane i 1962 og sjetteplassen i storbakken i Oslo i 1966. Han var med i dei olympiske vinterleikane i 1956, 1960, 1964 og 1972. To niandeplassar var hans beste prestasjonar i dei olympiske skibakkane; den fyrste oppnådde han i Squaw Valley i 1960 og den andre i normalbakken i Sapporo i 1972.

Sonen Kakhaber Tsakadze deltok for Georgia i hopptevlingar i både OL, VM og verdscupen, men utan å nå høgt opp på resultatlistene.

## Merknadar

## Kjelder

* FIS: Resultat 
----
* *Denne artikkelen bygger på «[[:nb:Koba Tsakadze|Koba Tsakadze]]» frå , den 4. januar 2013.*
Elgantilope

**Elgantilope** (*Taurotragus oryx*) er ein stor antilopeart som lever i sørlege og austlege Afrika. Han er noko mindre enn den største antilopearten, kjempeelgantilope.
Elgantilopa er også kjend som «eland», eit namn som tyder 'elg' på nederlandsk.

## Skildring
Elgantiloper har ei skulderhøgd på 130-180 cm. Hanndyra er større enn hoene. Gjennomsnittleg skulderhøgd for ein hann er rundt 1,6 meter, medan hoene er rundt 20 cm lågare. Vekta til ein vaksen hann er i gjennomsnitt 500–600 kg, medan ho er 340–445 kg for hoer.

Dyra har glatt pels men ein stri man. Pelsfargen er lysebrun eller besj, medan eldre hannar kan vera meir grålege eller blålege på farge. Begge kjønn har svakt bøygde horn som snor seg to gonger. Hoene har lengre og tynnare horn enn hannen, med ei lengd på opptil 68 cm. Hannane har horn på opptil 65 cm.

## Levevis
Elgantilopa er planteetar og drøvtyggjar. Ho lever av gras og lauv i opne skoglandskap og på på dei halvtørre savannane i Sør-Afrika, Namibia, Zimbabwe og tilstøytande land lengre nord. Akasietre er mykje skatta av antilopa, men ho kan leva på mange ulike plantar. Dyra held seg unna ørken, tett skog og sumpområde.

Antilopa kan nå ein fart på 70 km/t. Som regel spring ho i 40 km/t, og kan halda denne farten i lang tid. Ho toler ein temperaturauke i kroppen på heile 7°&nbsp;C under fart.
Ho kan hoppa over hinder på opptil 1,5 meter.

Levealderen til elgantiloper er vanlegvis 15-20 år, men dei kan bli opptil 25 år. Fostertida er 9 månader og det blir fødd ein enkelt kalv om gongen. Fødslar kan skje til alle årstider. Kalvane diar i eit halvt år før dei dannar ungdyrgrupper. 

Dyra er svært selskapelege. Vaksne hoer held til i flokkar på nokre titals til fleire hundre dyr, medan yngre hannar lever isolert i smågrupper på 3-4 dyr. Eldre hannar lever åleine. Med jamne mellomrom går hannane saman med hoene i eit par timar til fleire veker.

Dei viktigaste rovdyra som tek elgantilope er løve, leopard, flekkhyene og afrikansk villhund.
Ved rovdyråtak vil dei vaksne dyra gå saman og forsvara kalvane, noko som er svært uvanleg blant antiloper. 

## Elgantilope og menneske
Menneske har lenge jakta på elgantilope for kjøt og hud. I nyare tid har ein også byrja halda han som husdyr i Sør-Afrika, Zimbabwe, England, Ukraina og Russland. Dei veks raskare enn kyr og har høgare feitt- og proteininnhald i mjølka. Dyra er generelt rolege og treng lite vatn, men treng derimot ofte kosttilskot, store beiteområde og høge, solide gjerde.

Den ville bestanden av elgantilope er framleis stor (ca 136 000 individ), men viser tilbakegang. Press på leveområda frå folkevekst og krig har ført til at utbreiingsområdet til dyret er meir enn halvert. I dag lever rundt halvparten av ville elgantiloper i naturvernområde, medan litt under ein tredel lever på privateigd mark.

## Kjelder

----
**Denne artikkelen bygger på «[[:nb:Eland|Eland]]» frå , og «[[:en:Common Eland|Common Eland]]» frå  den 4. januar 2013.*  
**Denne artikkelen bygger på «[[:sv:Elandantilop|Elandantilop]]» frå ,  den 4. januar 2013.*  

## Bakgrunnsstoff
Hestehale

**Hestehale** er ein frisyre der ein samlar det meste eller alt av langt hår i bakhovudet med ein hårstrikk eller liknande. Avhengig av mote kan det òg vere vanleg å sette opp hestehalen med hårklemmer eller å ha hestehalen hengande på den eine sida av hovudet ved å samle håret ved øyret. Hestehale er ein vanleg frisyre for jenter og for gutar med langt hår. Han har fått namnet sitt etter likskapen med halen på ein hest.

For stramme hestehaler kan føre til hårtap, i nokre høve også hovudverk.

## Hestehale på kvinner

Kvinner (i motsetning til jenter) som følgde europeisk mote i tida fram til 1900-talet vart sjeldan sett ute med håret i ein uformell stil som ein hestehale.

I dag har kvinner vanlegvis håret i ein hestehale i uformelle anledningar som jobb eller trening. Dei har gjerne meir detaljerte frisyrar (t.d. med fletter og tilbehør) ved meir formelle anledningar. Ein hestehale er eit praktisk val som held håret vekke frå auga. Det held òg håret vekke frå halsen. Det er også populært hos jenter i skulealder. Det er lett å setje håret i hestehale og ta han ut igjen sjølv som ein ønsker.

## Hestehale på menn

Ulike former for hestehale har vore vanleg i kulturar der menn ber langt hår. Fram til 1800-talet var det til dømes vanleg blant vestlege menn å ha langt hår eller langhåra parykkar som dei kunne samla i nakken. På midten av 1900-talet blei langt hår blant menn, og dermed også hestehalen, eit symbol for ungdomsopprør og motkultur. Etter dette blei hestehale meir akseptert i visse miljø, til dømes blant musikarar og motorsykkelentusiastar, medan han har vore bannlyst eller vekka oppsikt i andre, som i politiet og ein del politisk liv og forretningverksemd.

## Galleri

US Navy 091024-N-4267W-023 A young girl at the Driver Days festival in Driver, Va., plays a Navy diver in a game of Tic-Tack-Toe.jpg|Jente med hestehale.
Little girl with a little ponytail.jpg|Lita jente med noko av håret i hale.
Ponytail Star Mama.jpg|Langt hår i hestehale.
Hair of woman of Ecuador.jpg|Ecuadoriansk kvinne med håret samla med eit band.
Cup of Russia 2010 - Miki Ando (5).jpg|Skøyteløparen Miki Ando med hestehale.
Messy side fishtails in low ponytail.jpg|Hestehale med fiskeflette inst.


## Sjå òg
*Flette
*Musefletter
*Musehalar
*Hårknute
*Hårpisk
*Hårtopp

## Kjelder

----
**Delar av denne artikkelen bygger på «[[:en:Ponytail|Ponytail]]» frå ,  den 6. januar 2013.*  

## Bakgrunnsstoff
Gassisk teiknspråk

**Gassisk teiknspråk** - **teiknspråket på Madagaskar** er eit teiknspråk som primært blir brukt i kommunikasjon med og blant døve på Madagaskar. Språket har breidd seg frå Noreg til Madagaskar gjennom norske misjonærar.  Følgjeleg har også dette teiknspråket mange fellestrekk med dansk teiknspråk. 

Språket har om lag 180 000 brukarar. Sidan språket er utvikla frå norsk teiknspråk, kan dei som snakkar norsk teiknspråk ha godt håp om å gjere seg forstått blant teiknspråkbrukarar på Madagaskar.

## Fotnotar
Dansk teiknspråk

**Dansk teiknspråk** er det eldste teiknspråket i Norden. I Danmark har døve fått teiknspråkundervisning sidan 1807, etter at Peter Atke Castberg på ein studiereise til Frankrike hadde sett nytten i å undervise døve på eit språk dei kunne forstå. I dag blir det undervist i dansk teiknspråk i seks statlege døveskular. 

Dansk teiknspråk er gjensidig forståeleg med svensk teiknspråk, norsk teiknspråk, islandsk teiknspråk og gassisk teiknspråk. 

Dei som brukar dansk teiknspråk, kan få tolketenester i retten. Språket blir også brukt til tolking av filmar og fjernsynssendingar.

## Kjelder
*Danish Sign Language

## Bakgrunnsstoff
*Ordbog over Dansk Tegnsprog