open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
The Rover

«**The Rover**» er ein song av det engelske rockebandet Led Zeppelin frå albumet *[[Physical Graffiti]]* frå 1975.

Songen var opphavleg meint som ein akustisk song, og vart skriven i Bron-Yr-Aur i 1970 og så spelt inn i Stargroves under innspelinga av *[[Houses of the Holy]]* i 1972. Bandet valde å ikkje ta han med på *[[Houses of the Holy]]* og han kom etter kvart med på det neste studioalbumet, *[[Physical Graffiti]]*. På denne tida hadde han fått ein langt tyngre stil med fleire studio-lydspor, som Jimmy Page spelte inn i 1974.

«The Rover» vart aldri spela i sin heilskap på konsertane til led Zeppelin, men spelte stundom opninga av songen før «Sick Again» i 1977.

Songen vart gjeven ut som singel i Thailand i 1975 med «Trampled Under Foot» som B-side.

## Medverkande
* Robert Plant - vokal
* Jimmy Page - gitarar
* John Paul Jones - bassgitar
* John Bonham - trommer

## Andre versjonar
* 1995: Dream Theater (*[[A Change of Seasons]]* EP, medley)
* 1996: Marq Torien (*The Songs Remain Remixed: A Tribute to Led Zeppelin*)
* 1999: Great White (*[[Great Zeppelin: A Tribute to Led Zeppelin]]*)
* 1999: Van Halen (*Golden West Ballroom: Live 1976* [recorded live 1976])
* 2002: Primal Fear (*[[The Music Remains the Same: A Tribute to Led Zeppelin]]*)
* 2007: Zepparella (*Live at 19 Broadway*)
* 2007: Ex Voto (*The Many Faces of Led Zeppelin* [remix])
* 2007: various artists (*A Tribute to Led Zeppelin: The Essential Collection*)
* 2010: Phish konsert 2010. LivePhish release.

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:The Rover (song)|The Rover (song)]]» frå ,  den 26. mars 2011.* 
*** oppgav desse kjeldene:*
*Lewis, Dave (2004) *The Complete Guide to the Music of Led Zeppelin*, ISBN 0-7119-3528-9
*Welch, Chris (1998) *Led Zeppelin: Dazed and Confused: The Stories Behind Every Song*, ISBN 1-56025-818-7
Songen Houses of the Holy

«**Houses of the Holy**» er ein song av det engelske rockebandet Led Zeppelin frå albumet *[[Physical Graffiti]]* i 1975. Songen er ein rockesong i middeltempo med tung bass og eit særeige gitarriff av Jimmy Page. Ein kan høyra knirkinga frå trommepedalen til John Bonham gjennom heile songen. 

Tekstmessig er songen ei hyllest til Led Zeppelin-konsertane, der «Houses of the Holy» viser til spelestadane der bandet spelte. Trass i dette har songen aldri vorte spela på konsertar av bandet.. Robert Plant spela songen med Band of Joy under soloturneen sin i 2010. 

Sjølv om songen heiter «Houses of the Holy», finst ikkje denne på albumet *[[Houses of the Holy]]*. Han var opphavleg meint for dette albumet, men fjerna då bandet fann ut at han ikkje passa inn.

Plateprodusent Rick Rubin har sagt om songen: «Det er ein funk-jam med ein verkeleg interessant jazz-aktig akkord. Det er ein av dei meir kjenslemessige songane deira. Og det er den einaste Led Zeppelin-songen der dei brukar det som høyrest ut som ei kubjølle.»

Songen vart gjeven ut på singel i Italia der han nådde 27. plass.

## Medverkande
* Robert Plant - vokal
* Jimmy Page - gitarar
* John Paul Jones - bassgitar
* John Bonham - trommer

## Andre versjonar
* 1989: Fool Killers (*The Song Retains the Name*) 
* 1993: Folkadelic (*The Song Retains the Same II*)
* 2006: Joe Lesté (*World's Greatest Metal Tribute to Led Zeppelin*)
* 2006: Jean Synodinos (*Breathe*)
* 2006: The Rockies (*The Music of Led Zeppelin*)
* 2006: Greg Reeves & Erica Stock (*Dub Tribute to Led Zeppelin*)
* 2007: Interface (*The Many Faces of Led Zeppelin* [remix])
* 2007: various artists (*A Tribute to Led Zeppelin: The Essential Collection*)
* 2008: Pat Travers (*Led Box: The Ultimate Led Zeppelin Tribute*)

## Bakgrunnsstoff
*

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Houses of the Holy (song)|Houses of the Holy (song)]]» frå ,  den 26. mars 2011.*  
 
*Lewis, Dave (2004) *The Complete Guide to the Music of Led Zeppelin*, ISBN 0-7119-3528-9
*Welch, Chris (1998) *Led Zeppelin: Dazed and Confused: The Stories Behind Every Song*, ISBN 1-56025-818-7
Tre kløfter-demninga

**Tre kløfter-demninga** (forenkla kinesisk: , tradisjonell kinesisk: , pinyin: *Chángjiāng Sānxiá Dàbà*) ligg i Kina (30.827° N 111.000° E) og er eit av verdas største vassmagasin. Det ligg langs verdas tredje lengste elv, Chang Jiang. Vassmagasinet dekker området som heiter dei tre kløftene, som ligg mellom byane Yichang og Fuling. 40 km nedanfor demninga ligg eit anna stort reservoar, Gezhoubademninga, tett ved Yichang.

Bygginga av demninga til vassmagasin var ferdig 1. juni 2006. Vassmagasinet er 660 km langt og lagrar i snitt 39,3 kubikkilometer vatn. Vatnet i demninga skal årleg produsere om lag 85 TWh. I dag består dammen av 32 hovudgeneratorar, kvar på 700 MW. Kraftverket skal stå heilt ferdig i løpet av 2011. Når dammen vert fullt operativ vil han ha ein samla installert effekt på 21&nbsp;515 MW (21,5 GW), ei yting tilsvarande effekten i 150 'alta-kraftverk'. Demninga som skapar vassmagasinet er 101 meter høg og 2&nbsp;309 m lang. Ved basen er demninga 115 meter tjukk, mot 40 meter på toppen (krona).

 
Bygginga av demninga tok 10 år, og var svært omdiskutert. For å gje plass til vassmagasinet har både den omkringliggande naturen og menneska i området måtte vike. 13 mindre byar har vorte flytta for å gje plass til vassmagasinet. Til saman 5,5 millionar menneske vart tvinga til å reise frå dei neddemnde områda. Mange av dei som har måtte finne nye heimar, har vorte flytta til øya Chongming nord for Shanghai. 

I tillegg til kraftproduksjon skal anlegget hindre dei årlege flaumane langs Chang Jiang. Gjennom det 20. hundreåret omkom i kring 400&nbsp;000 menneske i største skadeflaumane.

## Kjelder

* *Denne artikkelen bygger på «[[:nb:De tre kløfters demning|De tre kløfters demning]]» frå , den 26. mars 2011.*
Trampled Under Foot

«**Trampled Under Foot**» er ein song av det engelske rockebandet Led Zeppelin, frå albumet *[[Physical Graffiti]]* frå 1975. 

## Oversyn
Songen vart skriven av Robert Plant, Jimmy Page og John Paul Jones, og vart utvikla ut frå ein jam i 1972. Teksten var inspirert av bluesartisten Robert Johnson sin «Terraplane Blues» frå 1936. Ein Terraplane er ein klassisk bil, og songen nyttar bildelar som metaforar for sex, «pump your gas», «rev all night», osv. 

Mykje av innøvinga av songen gjekk ut på å gjere det harde funk-riffet som dominerer songen perfekt. John Paul Jones har nemnd Stevie Wonder som inspirasjon for rytmen («Superstition», 1973), som han spelar på clavinet. I lag med ein solid rytme frå Bonham, vart songen seinare remiksa og BBC-programmet *[[Old Grey Whistle Test]]*, synkroniserte songen med svart-kvitt-filmklipp av jenter som dansa. Gitarist Jimmy Page spelte wah-wah og som produsent nytta han baklengsekko på innspelinga.

«Trampled Under Foot» vart ein standard under konsertane til Led Zeppelin frå 1975 og frametter, og vart spela på kvar turne fram til 1980. Han vart òg spela på gjenforeiningskonserten til Led Zeppelin i O2 Arena i London den 10. desember 2007. Då songen vart spela live, strekte dei han ofte ut med lengre gitar- og klaversoloar og stundom la Plant til tekst frå songen «Gallows Pole». 

I lag med «No Quarter» fekk Jones synt seg fram som ein dyktig klaverspelar på «Trampled Under Foot» under konsertane. Eit døme på dette frå Earls Court Arena i 1975 er gjeve ut på *[[Led Zeppelin DVD]]*. 

«Trampled Under Foot» vart mykje spela på radio då han kom ut og singelen nådde 38. plass i USA. 

## Lovord

## Medverkande
* Robert Plant – vokal
* Jimmy Page – gitarar
* John Paul Jones – bassgitar, clavinet
* John Bonham – trommer

## Andre versjonar
* 1992: Michael Hall (*Love Is Murder*)
* 1997: The Honeymoon Killers (*Sing Sing (1984–1994)* [recorded 1984])
* 1999: Eric Gales (*Whole Lotta Blues: Songs of Led Zeppelin*)
* 2003: various artists (*A Bluegrass Tribute: Pickin' on Led Zeppelin, Volume II*)
* 2005: Hampton String Quartet (*Take No Prisoners!*) 
* 2005: Tracy G (*Hip Hop Tribute to Led Zeppelin*)
* 2006: Greg Reeves & Eric Stock (*Dub Tribute to Led Zeppelin*)
* 2007: Vanilla Fudge (*[[Out Through the in Door]]*)
* 2007: Zepparella (*A Pleasing Pounding*)
* 2008: Chuck Bonnett (*Misty Mountain Hop: A Millennium Tribute to Led Zeppelin*)

## Bakgrunnsstoff
*

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Trampled Under Foot|Trampled Under Foot]]» frå ,  den 26. mars 2011.* 
*** oppgav desse kjeldene:*
*Lewis, Dave (2004) *The Complete Guide to the Music of Led Zeppelin*, ISBN 0-7119-3528-9
*Welch, Chris (1998) *Led Zeppelin: Dazed and Confused: The Stories Behind Every Song*, ISBN 1-56025-818-7
*
Huai He

**Huai He** (kin. 淮河, trad. 淮河; pinyin *Huái Hé*) er ei elv i Kina omtrent midtvegs mellom dei to største elvane i landet, Huang He i nord og Chang Jiang i sør. I tidlegare tider rann Haui He frå vest til aust og ut i Austkinahavet. I dag er elveløpet endra, grunna avleiringar. Store skadeflaumar i kringliggjande område er ei fylgje av dette. Elva er 1&nbsp;078 km lang, og ho har eit nedslagsfelt på 174&nbsp;000 km².

### Elveløp
Det historiske løpet til Huai He gjekk nokså beint ut til kysten i den nordlege delen av provinsen Jiangsu. I 1194 braut Huang He ut av elveleiet sitt og grov seg nytt løp sørover og over til nedre del av Huai He sitt elveløp. Derifrå rann elvane saman ut i havet, langs Huai He sitt elveleie. Huang He førte med seg mykje slam som sedimenterte seg og demde opp dette nedre elveleiet. I 1850-åra rann dermed Huang He tilbake til sitt opphavlege nedre leie, etter eit opphald på nærare 700 år. Men frå 1897 var Huai He ikkje lenger i stand til åleine å følgje det historiske leiet sitt ned til kysten. Vatnet demde seg opp i innsjøen Hongze, og derfrå tok det nytt leie i sørleg retning og ned i Chang Jiang. 

I Huai He ligg Fozilingdemninga og -reservoaret frå 1954, bygt på ordre frå Mao Zedong.

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:nb:Huai He|Huai He]]» frå ,  den 26. mars 2011.*
Marianøkleblom

**(Mari) nøkleblom** eller **marianøkleblom** (*Primula veris*) er ei plante i nøkleblomfamilien. Ho blir også kalla marinøkkel, men dette kan også visa til ein bregneart.

Marianøkleblom er utbreidd i Europa og Asia.  Planta vert kring 15 cm høg og har dunhåra blad som med eitt går over i eit breitt vengkanta bladskaft. Blomsteren mørkgul i midten, om lag 1 cm brei. Ho blømer kring mai månad i bakkar og småskog, oftast på kalkrik grunn. 

Planta veks vilt i Noreg frå søre Østfold nordover til Åmot og Trysil i Hedmark, Nord-Aurdal og Øyer i Oppland; langs kysten er ho vanleg nordover til Romsdalen og meir spreidd i Trøndelag. Ho finst også forvilla frå hagar nord til Finnmark.

## Kjelder

* Primula veris i artsdatabanken.no
*Johannes Lid: *Norsk-svensk-finsk flora*. Det Norske Samlaget, 1985.

**Denne artikkelen bygger på «[[:sv:Gullviva|Gullviva]]» frå ,  den 26. mars 2011.*  

## Bakgrunnsstoff
In the Light

«**In the Light**» er ein song av det engelske rockebandet Led Zeppelin frå albumet *[[Physical Graffiti]]* frå 1975. Det meste av songen vart skriven av bassist/klaverspelar John Paul Jones på synthesizer. Det var basert på ein tidlegare song bandet hadde skrive kalla «In The Morning» (eller «Take Me Home»).

Den unike lyden i introen vart skapt av Jimmy Page som nytta ein fiolinboge på ein akustisk gitar. Dette var ein av tre Led Zeppelin-songar der Page nytta ein slik boge. Dei andre var «Dazed and Confused» og «How Many More Times» (begge desse på elektrisk gitar). 

«In the Light» vart aldri framført på konsertane til Led Zeppelin.

Plant har sagt at songen var eit av dei «finaste augneblikka» til Led Zeppelin. Page har sagt at det var den personlege favoritten hans på *Physical Graffiti*. Han spela songen på turneen sin med The Black Crowes i 1999, men han kom ikkje med på albumet *[[Live at the Greek]]*, bortsett frå som bonusspor på den japanske utgåva. 

## Medverkande
* Robert Plant – vokal
* Jimmy Page – gitarar
* John Paul Jones – bassgitar, clavinet, synthesizer
* John Bonham – trommer

## Andre versjonar
* 1999: Great White (*[[Great Zeppelin: A Tribute to Led Zeppelin]]*)
* 2000: Jimmy Page & The Black Crowes (*[[Live at the Greek]]* [bonusspor])
* 2000: Vladimirs (*Dead Zeppelin: A Metal Tribute to Led Zeppelin*)
* 2004: Benjamin Levine (*Chamber Maid: The Baroque Tribute to Led Zeppelin*)
* 2007: Led Zepagain (*Led Zepagain II: A Tribute to Led Zeppelin*)

## Kjelder


**Denne artikkelen bygger på «[[:en:In the Light|In the Light]]» frå ,  den 26. mars 2011.* 
*** oppgav desse kjeldene:*
*Lewis, Dave (2004) *The Complete Guide to the Music of Led Zeppelin*, ISBN 0-7119-3528-9
*Welch, Chris (1998) *Led Zeppelin: Dazed and Confused: The Stories Behind Every Song*, ISBN 1-56025-818-7


## Bakgrunnsstoff
*
Bron-Yr-Aur av Led Zeppelin

«**Bron-Yr-Aur**» er ein akustisk gitarmelodi av det engelske rockebandet Led Zeppelin, og med ei lengd på to minuttar og seks sekund, den kortaste songen dei gav ut. Han vart opphavleg skriven og spelt inn i 1970 av Jimmy Page under innspelinga av albumet *[[Led Zeppelin III]]*, men kom ikkje ut før i 1975 på *[[Physical Graffiti]]*. Han er kalla opp etter Bron-Yr-Aur, ei hytte i Gwynedd i Wales, der medlemmar i Led Zeppelin kvilte ut under innspelinga av *Led Zeppelin III*. («Bron-Y-Aur Stomp» er ein annan song frå *Led Zeppelin III*.)

«Bron-Yr-Aur» er eit tankefullt og avslappande stykke og ein av dei siste akustiske songane bandet gav ut. Songen vart sjeldan spelt på konsertane til Led Zeppelin, men finst på enkelte piratkopiopptak frå den amerikanske turneen deira i august og september 1970, då han stundom vart spela som ein del av det akustiske settet deira.

## Medverkande
* Jimmy Page - akustisk gitar

## Andre versjonar
* 1994: Richard Gilewitz (*Voluntary Solitary*)
* 1995: Michael White & The White (*Plays the Music of Led Zeppelin*)
* 1998: Top Banana (*Before the Balloon Went Up*)
* 2001: Robert John Ward, Jr. (*Both Sides of the Story*)
* 2001: Richard DeVinck (*Going to California*)
* 2002: The Section (*The String Quartet Tribute to Led Zeppelin, Vol. 2*)
* 2004: Jeff Lawrence (*Heart of the Son*)

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Bron-Yr-Aur (instrumental)|Bron-Yr-Aur (instrumental)]]» frå ,  den 26. mars 2011.* 
*** oppgav desse kjeldene:*
*Lewis, Dave (2004) *The Complete Guide to the Music of Led Zeppelin*, ISBN 0-7119-3528-9
*Welch, Chris (1998) *Led Zeppelin: Dazed and Confused: The Stories Behind Every Song*, ISBN 1-56025-818-7
Down by the Seaside

«**Down by the Seaside**» er ein song av det engelske rockebandet Led Zeppelin frå albumet *[[Physical Graffiti]]*, frå 1975.

## Oversyn
Songen vart opphavleg skriven som eit akustisk stykke av Jimmy Page og Robert Plant iBron-Yr-Aur, ei hytte i Wales der dei oppheldt seg etter ein turne i 1970. Han vart så spelt inn i 1971 med eit elektrisk arrangement og var meint for *[[Led Zeppelin IV]]*, men kom ikkje med her til slutt, og vart sidan gjeven ut på *Physical Graffiti* for å fylle opp dobbeltalbumet. 

Songen skiftar mellom rolege og hardrock-delar. På dei lettare delane nyttar Page ein tremoloeffekt på gitaren. John Paul Jones spelar ein Hohner "Electra-Piano"  elektrisk piano på songen. 

«Down by the Seaside» vart aldri spela på nokon av konsertane til bandet.

Plant spela seinare «Down by the Seaside» som ein duett med Tori Amos for hyllestalbumet til Led Zeppelin, **' i 1995. 

==Neil Young-påverknad==
Songen var inspirert av [[Neil Young]]. Tittelen kan vere ein referanse til songen «[[Down by the River]]» og den noko nasale vokalen til Plant kan vere ein referanse til den særeigne stemma til Young. Plant hadde lenge vore tilhengjar av musikken til Young og [[Stephen Stills]].  Då han spela i [[Band of Joy]], spela dei [[Buffalo Springfield]] sin «[[For What It's Worth]]», som no finst på samleplata til Plant, ''[[Sixty Six to Timbuktu]]''.  

==Medverkande==
* [[Robert Plant]] - [[Synging|vokal]]
* [[Jimmy Page]] - [[gitar]]ar
* [[John Paul Jones]] - [[bassgitar]], [[elektrisk piano]]
* [[John Bonham]] - [[trommer]]

==Andre versjonar==
* 1989: Robert Kuhlmann & Flying Boats (''The Song Retains the Name'') 
* 1994: [[The Trash Can Sinatras]]
* 1995: [[Tori Amos]] med Robert Plant (**')

## Kjelder


**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Down by the Seaside|Down by the Seaside]]» frå ,  den 26. mars 2011.* 
*** oppgav desse kjeldene:*
*Lewis, Dave (2004) *The Complete Guide to the Music of Led Zeppelin*, ISBN 0-7119-3528-9
*Welch, Chris (1998) *Led Zeppelin: Dazed and Confused: The Stories Behind Every Song*, ISBN 1-56025-818-7
Ten Years Gone

«**Ten Years Gone**» er ein song av det engelske rockebandet Led Zeppelin frå albumet *[[Physical Graffiti]]*, frå 1975.

## Oversyn
Han var opphavleg meint som eit instrumentalt stykke, og Jimmy Page nytta 14 gitarspor for å overdubbe harmonidelen. Robert Plant skreiv seinare ein tekst, som er tileigna ein tidlegare kjæraste, som ti år tidlegare hadde gjeve han valet mellom ho og musikken hans. 

Plant omtalte den intrikate oppbygginga av songen: 

Somme har spekulert i om songen er ein variant av songen «Swan Song», som bandet aldri gav ut. Dei nytta dette namnet på plateselskapet dei starta.

Dette er ein av få Led Zeppelin-songar der ein kan høyre pipinga frå trommepedalen til John Bonham i studio. 

Bandet spela songen på konsertar i 1977. John Paul Jones spela opphavleg melodien på ein akustisk gitar men introduserte så ein uvanleg trippelhalsa gitar med ein 6-strengs, ein 12-strengs ein mandolin og basspedalar.  

Page and Plant spela songen på den japanske turneen deira i 1996. Jimmy Page framførte òg songen på turneen sin med The Black Crowes i 1999. Ein versjon frå turneen finst på *[[Live at the Greek]]*. 

Plateprodusent Rick Rubin har omtalt oppbygginga av songen: «Eit djupt, tankefullt stykke med hypnotiske riff som er fletta saman. Lys og mørk, skugge og glans. Det er lydar som om naturen kjem ut av høgtalarane.»

## Medverkande
* Robert Plant - vokal
* Jimmy Page - gitarar
* John Paul Jones - bassgitar
* John Bonham - trommer

## Andre versjonar
* 1997: Jason Bonham Band (*[[In the Name of My Father - The Zepset]]*)
* 2000: Jimmy Page & The Black Crowes (*[[Live at the Greek]]*)
* 2000: Dread Zeppelin (*De-jah Voodoo*)
* 2002: The Section (*The String Quartet Tribute to Led Zeppelin, Vol. 2*)
* 2002: Michael Bluestein (*Wild World*)
* 2004: Kevin Russell (*My Generation*)
* 2005: Led Zepagain (*A Tribute to Led Zeppelin*)
* 2006: Michael Armstrong (*Rockabye Baby! Lullaby Renditions of Led Zeppelin*)

## Bakgrunnsstoff
* 

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Ten Years Gone|Ten Years Gone]]» frå ,  den 26. mars 2011.* 
*** oppgav desse kjeldene:*
*Lewis, Dave (2004) *The Complete Guide to the Music of Led Zeppelin*, ISBN 0-7119-3528-9
*Welch, Chris (1998) *Led Zeppelin: Dazed and Confused: The Stories Behind Every Song*, ISBN 1-56025-818-7
Nils M. Kulstad

**Nils Jørgen August Mikalsson Kulstad** () var ein norsk gardbrukar, bankmann og stortingsmann for partiet Venstre frå Vefsn i Nordland. Nils Isaksson Kulstad var farfar hans.

Kulstad var son til ein gardbrukar. Sjølv gjekk han amtsskulen, før han tok over farsgarden i 1887. Frå 1904 var han i tillegg kasserar i Vefsn Sparebank.

Kulstad var medlem av heradsstyret, ordførar 1895-96 og 1902-04. Også varaordførar og skulestyreformann. Frå 1893 til han i 1904 vart kasserar i sparebanken, var han styreleiar i same banken.

Valperiodane 1910-12 og 1913-15 representerte Kulstad Nordre Helgeland krins på Stortinget. Han var medlem av landbrukskomiteen. Etter å ha vore ute av Stortinget i tre år, vart han hausten 1918 vald for ein ny periode frå einmannskrinsen Nordre Helgeland og i 1921 attvald frå den nye fylkeskrinsen Nordland. Alle desse seks åra 1919-24 sat han Skog- og vassdragskomiteen.

## Kjelder
* Lindstøl, Tallak: *Stortinget og Statsraadet 1814-1914*. Kristiania, 1914
*Stortingsbiografi
Boogie with Stu

«**Boogie with Stu**» er ein song av det engelske rockebandet Led Zeppelin frå albumet *[[Physical Graffiti]]*, frå 1975.  Han vart spelt inn under ein jam i 1971 i Headley Grange, der bandet spelte inn det meste av det fjerde albumet sitt. Dei nytta Rolling Stones Mobile Studio og hadde med seg turnemanageren og pianisten til Rolling Stones, Ian Stewart, som jamma med bandet på piano.

I følgje Led Zeppelin-gitaristen Jimmy Page hadde songen aldri kome til om det ikkje hadde vore for den uformelle atmosfæren i Headley Grange det han vart spelt inn: 

Arbeidstittelen for songen var «Sloppy Drunk», ein tittel vokalist Robert Plant kom på.

Plant spelar visstnok gitar på songen (og Jimmy Page mandolin). Ein av gitarane vart lagt på sidan med ein ARP gitar-synth.

Den endelege songen var basert på Ritchie Valens sin «Ooh, My Head». Songen vart tilskriven «Page/Plant/Jones/Bonham/Mrs. Valens/Ian Stewart». Forlaget til Valens, Kemo Music, sakskøte bandet for brot på opphavsretten og det enda med forlik i retten. Som Page forklarte: 

Songen vart aldri framført på konsertane til Led Zeppelin.

## Medverkande
*Robert Plant - vokal, akustisk gitar
*Jimmy Page - mandolin
*John Paul Jones - bassgitar
*John Bonham - trommer
*Ian Stewart - piano

## Kjelder


**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Boogie with Stu|Boogie with Stu]]» frå ,  den 26. mars 2011.* 
*** oppgav desse kjeldene:*
*Lewis, Dave (2004) *The Complete Guide to the Music of Led Zeppelin*, ISBN 0-7119-3528-9
*Welch, Chris (1998) *Led Zeppelin: Dazed and Confused: The Stories Behind Every Song*, ISBN 1-56025-818-7
Oppstryn

**Oppstryn** er eit kyrkjesokn i Stryn prestegjeld i Nordfjord. Soknet omfattar bygdene kring Strynsvatnet. Folketalet var i 1950 på 976, og i nedgang. Oppstryn kyrkje er frå 1864.

## Kjelde
* *Norsk Allkunnebok. IX. bandet*. 1959
Black Country Woman

«**Black Country Woman**» er ein song av det engelske rockebandet Led Zeppelin frå albumet *[[Physical Graffiti]]*, frå 1975. Han vart opphavleg spelt inn under innspelinga av *[[Houses of the Holy]]*, to år tidlegare.

«Black Country Woman» var ein akustisk song som vart spelt inn i hagen til Mick Jagger i Stargroves, i 1972 (omkring samstundes som «D'yer Mak'er»). I byrjinga av songen kan ein høyre lydteknikar Eddie Kramer som seier «Shall we roll it Jimmy?» (Skal me starte, Jimmy?) etterfølgd av «Don't want to get this airplane on» (vil ikkje ha med det flyet) om eit fly som ein kan høyre i bakgrunnen, før Robert Plant svarar «Nah, leave it, yeah» (nei, la det vere).

Innspelinga utandørs viste seg å vere vanskeleg. Ein gong i Headley Grange då Plant prøvde å gå ut for å synge ein song, vart han angripen av ein flokk sinte gjæser.

Opphavleg heitte songen «Never Ending Doubting Woman Blues». Black Country er eit område nær Birmingham der Robert Plant voks opp.

«Black Country Woman» vart berre spelt på nokre få konsertar med Led Zeppelin då han vart blanda inn ein medley med «Bron-Yr-Aur Stomp» i USA i 1977. Med dette arrangementet spelte John Paul Jones kontrabass. Songen vart spelt i sin heilskap ein gong, i Seattle i juni 1972. Songen vart spelt av Robert Plant og Alison Krauss under turneen deira etter *[[Raising Sand]]*.

## Medverkande
* Robert Plant - vokal, munnspel
* Jimmy Page - gitarar
* John Paul Jones - bassgitar, mandolin
* John Bonham - trommer

## Andre versjonar
* 2006: Christie Winn and the Lowdowns (*Further Away from Here*)
* 2007: Letz Zep (*Letz Zep II: Live in London*)
* 2008: Robert Plant and Alison Krauss

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Black Country Woman|Black Country Woman]]» frå ,  den 26. mars 2011.* 
*** oppgav desse kjeldene:*
*Lewis, Dave (2004) *The Complete Guide to the Music of Led Zeppelin*, ISBN 0-7119-3528-9
*Welch, Chris (1998) *Led Zeppelin: Dazed and Confused: The Stories Behind Every Song*, ISBN 1-56025-818-7
Sick Again

«**Sick Again**» er ein song av det engelske rockebandet Led Zeppelin frå albumet *[[Physical Graffiti]]*, frå 1975.

Songen vart skriven av Robert Plant om tenåringsgroupiar, eller som han kalla dei, «L.A. Queens», som bandet vart kjende med under turneen deira i USA i 1973. Han syns synd på desse jentene som flokka seg rundt hotellromma for å yte tenestene sine for dei. Vokalen til Plant kan vere noko hard å høyre innimellom, for han er ikkje så langt framme i miksen. 

Den aller siste lyden på songen er frå slidegitaren til Jimmy Page som var prosessert med baklengsekko, før ein høyrer eit host frå trommeslagar John Bonham.

«Sick Again» vart ofte spelt på konsertane til Led Zeppelin og var song nummer to på alle konsertane i 1975 og 1977. Han vart òg spela i 1979, men ikkje på europaturneen deira i 1980.

Jimmy Page spelte songen på turneen sin med The Black Crowes i 1999, og ein versjon vart gjeven ut på albumet *[[Live at the Greek]]*.

## Medverkande
* Robert Plant - vokal
* Jimmy Page - gitarar
* John Paul Jones - bassgitar
* John Bonham - trommer

## Andre versjonar
* 2000: Jimmy Page & The Black Crowes (*[[Live at the Greek]]*)
* 2007: Zepparella (Pleasing Pounding) 

## Bakgrunnsstoff
*

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Sick Again|Sick Again]]» frå ,  den 26. mars 2011.* 
*** oppgav desse kjeldene:*
*Lewis, Dave (2004) *The Complete Guide to the Music of Led Zeppelin*, ISBN 0-7119-3528-9
*Welch, Chris (1998) *Led Zeppelin: Dazed and Confused: The Stories Behind Every Song*, ISBN 1-56025-818-7
Vereide

**Vereide** er eit kyrkjesokn i Gloppen prestegjeld i Nordfjord. Soknet omfattar bygdene og gardane på nordsida av Gloppefjorden. I 1960 hadde soknet 2&nbsp;494 innbyggjarar. Vereide kyrkje ligg på garden Vereide, som soknet har namn etter. E39 går gjennom soknet.

## Kjelde
* *Norsk Allkunnebok. X. bandet*. 1966.
Night Flight

«**Night Flight**» er ein song av det engelske rockebandet Led Zeppelin frå albumet *[[Physical Graffiti]]*, frå 1975. Han vart opphavleg spelt inn i Headley Grange i 1971 og meint for *[[Led Zeppelin IV]]*, men kom etter kvart ikkje med her og vart sett inn på *Physical Graffiti* for å fylle opp dobbeltalbumet.

Han vart hovudsakleg skriven av bassisten John Paul Jones. Teksten er nokon fleirtydig, og Robert Plant syng ei soge om ein ung mann som prøver å unngå verneplikta. Det vart òg spelt inn ein annan versjon med ekstra korvokal.

Songen vart aldri spelt på konsertane til Led Zeppelin. 

## Medverkande
* Robert Plant - solovokal
* Jimmy Page - gitar
* John Paul Jones - bassgitar, Hammondorgel
* John Bonham - trommer

## Andre versjonar
* 2003: Jeff Buckley (*[[Live at Sin-é (Legacy Edition)|Live at Sin-é]]* [bonusspor])
* 2007: Led Zepagain (*Led Zepagain II: A Tribute to Led Zeppelin*)

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Night Flight (song)|Night Flight (song)]]» frå ,  den 26. mars 2011.* 
*** oppgav desse kjeldene:*
*Lewis, Dave (2004) *The Complete Guide to the Music of Led Zeppelin*, ISBN 0-7119-3528-9
*Welch, Chris (1998) *Led Zeppelin: Dazed and Confused: The Stories Behind Every Song*, ISBN 1-56025-818-7
The Wanton Song

«**The Wanton Song**» er ein song av det engelske rockebandet Led Zeppelin frå albumet *[[Physical Graffiti]]*, frå 1975. Songen kom til under ein jam på ei øving og inneheld eit skarpt, aggressivt gitarriff av Jimmy Page, liknande «Immigrant Song». Tekstmessig omhandlar songen hovudsakleg sex, særleg sex med ei «kvinne frå Wanton».

På soloen nytta Page baklengsekko (der ein høyrer ekkoet før lyden) og køyrte gitaren sin gjennom ein Lesliehøgtalar, slik Jimi Hendrix hadde gjort på «Little Wing» og «Angel».

«The Wanton Song» vart spela på nokre av konsertane til Led Zeppelin i 1975, men vart så droppa. «The Wanton Song» vart spela mykje som opningsnummer på turneane til Page and Plant i 1995 og 1998. Songen vart òg spela eit par gonger då Jimmy Page turnerte med The Black Crowes i 1999.

## Medverkande
* Robert Plant - vokal
* Jimmy Page - gitarar
* John Paul Jones - bassgitar
* John Bonham - trommer

## Andre versjonar
* 1993: Whyos (*The Song Retains the Same II*)
* 1999: Sen Dog (*The Song Remains Remixed: A Tribute to Led Zeppelin*)
* 2001: Earth Crisis (*[[Last of the Sane]]*)
* 2006: Hammer of the Gods (*Two Nights in North America* DVD)
* 2007: Frankie Banali & Friends (*24/7/365: The Tribute to Led Zeppelin*)
* 2007: Reconstruction (*The Many Faces of Led Zeppelin* [remix])

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:The Wanton Song|The Wanton Song]]» frå ,  den 26. mars 2011.* 
*** oppgav desse kjeldene:*
*Lewis, Dave (2004) *The Complete Guide to the Music of Led Zeppelin*, ISBN 0-7119-3528-9
*Welch, Chris (1998) *Led Zeppelin: Dazed and Confused: The Stories Behind Every Song*, ISBN 1-56025-818-7
Skilling-Magazin

***Skilling-Magazin til Udbredelse af allmeennyttige Kundskaber*** var eit norsk illustrert vekeblad som kom ut i peridoen 1835 til 1891. Bladet vart grunnlagd i Christiania, og F. W. Fabritius var utgjevar det meste av tida. Carl August Guldberg var redaktør frå starten til 1856, då tok Hartvig Lassen over. Nordahl Rolfsen var redaktør siste året bladet kom ut. Innhaldet i bladet var ei blanding av biografiar, forteljingar og populærvitskap.

## Kjelder
**Norsk Allkunnebok. IX. bandet*. 1960
Xinhairevolusjonen

**Xinhairevolusjonen** eller **Hsinhairevolusjonen** (kinesisk skrift 辛亥革命; pinyin *Xīnhài Gémìng*) var eit opprør som styrta Qing-dynastiet i Kina i 1911. Det har namn etter det kinesiske året *xinhai* ('metall-gris') det fann stad i. Revolusjonen innvarsla opprettinga av Republikken Kina. 

Opprøret braut ut den 10. oktober 1911 i Wuchang, hovudstaden i den sentrale Hubei-provinsen. Leidd av Li Yuanhong tok opprørarane kontroll over arsenalet i Hanyang og massakrerte den svake garnisonen med mandsjuiske Qing-styrkar. Opprøret spreidde seg raskt til dei større byer i Hubei og Hunan. Det spreidde seg gjennom sørkinesiske provinsar og lét seg ikkje stoppa. Etter ei tid hadde 15 provinsar erklært sjølvstende frå Qing-styret.

Opprøret kulminerte med at Xuantong-keisaren (betre kjend som *Puyi*) abdiserte den 12. februar 1912, etter langtrekte forhandlingar mellom rivaliserande keisarlege og republikanske styre basert i høvesvis Beijing og Nanjing. Revolusjonen gjekk over i ein strid om det framtidige styresettet til Kina. To kortvarige gjeninnføringar av monarkiet følgde før det republikanske styret blei endeleg innført.

I Taiwan og blant mange utanlandskinesarar blir Xinhairevolusjonen feira på *Dobbel-ti-dagen*, 10. oktober. 

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:nb:Xinhairevolusjonen|Xinhairevolusjonen]]» frå ,  den 26. mars 2011.*  
**Denne artikkelen bygger på «[[:nb:Wuchangopprøret|Wuchangopprøret]]» frå ,  den 26. mars 2011.*
Sandsvær

**Sandsvær** er eit tidlegare prestegjeld og ein tidlegare kommune i Buskerud. Sandsvær kommune vart oppretta i 1837 og delt i 1908 i to kommunar, Ytre Sandsvær og Øvre Sandsvær. Begge desse kommunane vart frå 1964 slegne saman med Kongsberg kommune til ei ny kommune. Sandsvær prestegjeld var delt fire sokn, høvesvis Efteløt, Komnes, Tuft og Hedenstad. Folketalet i 1950 var 5&nbsp;291.

## Kjelder
* *Norsk Allkunnebok. IX. bandet*. 1960
Norske Liv

**Det gjensidige Forsikringsselskap Norske Liv** var eit norsk forsikringsselskap. Selskapet vart danna som 'Den norske Livrenteforening' i Christiania i 1844. Johan Henrik Rye laga planen for selskapet.

I 1874 vart tiltaket omdanna til eit vanleg livsforsikringselskap med vedtekne premiesatsar. Norske Liv var lenge mellom dei største tilbydarane på livstrygding i Noreg. Etter det vart omgjort til vanleg aksjeselskap vart det kjøpt av Kreditkassen og slege saman med andre trygdingsselskap.

## Kjelder
* *Norsk Allkunnebok. IX.bandet*. 1959
* *Store norske leksikon*
Achilles Last Stand

«**Achilles Last Stand**» er ein song av det engelske rockebandet Led Zeppelin på albumet deira *[[Presence]]* frå 1976. Han er skriven av Jimmy Page og Robert Plant heime hos Page i Malibu i California der dei budde ein månad medan Plant kom seg etter ei alvorleg bilulukke i Hellas i 1975. Songen vart sidan spelt inn i Musicland Studios i München i Tyskland.

## Oversym
«Achilles Last Stand» er med ei lengd på 10 minuttar og 25 sekund den tredje lengste studioinnspelinga til Led Zeppeiln. han er kjend for dei kraftfulle trommene til John Bonham og den galloperande basslinja til John Paul Jones (spelt på ein spesialbygd Alembic 8-strengsbass). Jimmy Page la på mange gitarspor (dei meir enn 10 gitarspora vart spelte inn i München i ei enkelt økt). Page økte sidan farten noko på lydbandet. I 1977 forklarte han:

Teksten var inspirer av ei reise Plant og Page gjorde i Marokko, etter ein konsert i Earl's Court i 1975. Plant referer til Atlasfjella i Marokko i teksten: «The mighty arms of Atlas hold the heavens from the Earth». Teksten til Plant var òg inspirert av nokre dikt han las på denne tida, mellom anna av William Blake. «Albion remains/sleeping now to rise again» er ein referanse til Blake og *The Dance Of Albion*.

Jimmy Page har sagt at «Achilles Last Stand» er favoritten hans blant Led Zeppelin-songane. Han vart ein sentral del av konsertane til bandet frå 1977 og frametter. Ei konsertutgåve frå Knebworth i 1979 finst på *[[Led Zeppelin DVD]]*.

«Achilles Last Stand» vart nytta i filmen *[[Dogtown and Z-Boys]]* (2001), ein av få gonger ein Led Zeppelin-song er gjeven løyve til å nyttast i film.

## Medverkande
* Robert Plant - solovokal
* Jimmy Page - gitarar
* John Paul Jones - 8-strengs bassgitar
* John Bonham - trommer

## Andre versjonar
* 1991: The Electric Fence (live)
* 1994: Cinnamon (*Cinnamon II*)
* 1995: Dream Theater (*[[A Change of Seasons]]* EP, medley)
* 1995: Andy Scarth (live)
* 1996: Jason Bonham Band (*[[In the Name of My Father - The Zepset]]*, medley)
* 2000: Assisting Sorrow (*Dead Zeppelin: A Metal Tribute to Led Zeppelin*)
* 2004: The Classic Rock String Quartet (*The Led Zeppelin Chamber Suite: A Classic Rock Tribute to Led Zeppelin*)
* 2005: The Barbary Coast Guitar Duett (*Suites for 2 Guitars*)
* 2006: The String Quartet (*The String Quartet Tribute to Led Zeppelin* [bonus DVD edition])
* 2007: Letz Zep (*Letz Zep II: Live in London*)

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Achilles Last Stand|Achilles Last Stand]]» frå ,  den 26. mars 2011.* 
*** oppgav desse kjeldene:*
*Lewis, Dave (2004) *The Complete Guide to the Music of Led Zeppelin*, ISBN 0-7119-3528-9
*Welch, Chris (1998) *Led Zeppelin: Dazed and Confused: The Stories Behind Every Song*, ISBN 1-56025-818-7

## Bakgrunnsstoff
*«Achilles Last Stand» på ledzeppelin.com
*
Royal Orleans

«**Royal Orleans**» er ein song av det engelske rockebandet Led Zeppelin på albumet deira *[[Presence]]* frå 1976. 

Då dei var i New Orleans under ein turne, budde gruppa på Royal Orleans Hotel, og songen vart visstnok basert på ei hending som skjedde der. Soga seier at ein gong bandet var på hotellet tidleg i 1970-åra, så tok John Paul Jones med seg ei kvinne frå baren opp på rommet sitt, men han visste ikkje at ho var transvestitt. Begge røykte marihuana og sovna, transvestitt med ein tend joint i handa, som sette rommet i brann (alle klarte å rømme). Teksten inneheld linjer som «Be careful how you choose it» og «Poor whiskers set the room alight». 

«Royal Orleans» er den einaste songen på albumet som er tilskriven alle fire medlemmar. Vokalist Robert Plant skreiv det meste av teksten, og nytta songen til å gjere narr av Jones, visstnok fordi Jones ein gong sa at vokalen var den minst viktige delen i bandet. Songen vart gjeven ut som B-side til singelen «Candy Store Rock». Trommeslagar John Bonham spelte bongotrommer på songen.

«Royal Orleans» vart aldri framført på konsertane til Led Zeppelin.

## Medverkande
* Robert Plant - vokal
* Jimmy Page - gitarar
* John Paul Jones - bassgitar
* John Bonham - trommer

## Andre versjonar
* 1998: Sansi Janiba's Infectious Groove (*A Tribute to John Bonham*)
* 2005: Steven Davenport (*Green Magic*)
* 2007: Frankie Banali & Friends (*24/7/365: The Tribute to Led Zeppelin*)

## Kjelder


**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Royal Orleans|Royal Orleans]]» frå ,  den 26. mars 2011.* 
*** oppgav desse kjeldene:*
* Lewis, Dave (2004) *The Complete Guide to the Music of Led Zeppelin*, ISBN 978-0-7119-3528-0
* Welch, Chris (1998) *Led Zeppelin: Dazed and Confused: The Stories Behind Every Song*, ISBN 978-1-56025-818-6
Ole Cudrio

**Ole Hansen Cudrio** () var ein norsk kjøpmann i Skien og stortingsmann i ein periode.

Cudrio var son til ein kjøpmann i Skien, Hans Arnesøn. Han brukte etternamnet til morsslekta, truleg grunna i at han voks opp hos ein morbror. Ole Cudrio dreiv som faren handel i heimbyen. I 1818 møtte han på Stortinget som representant for Skien, grunna sjukdom vart han permittert allereie 4. februar. Tønnes Taralsen kom i staden hans.

Cudrio døydde i fødebyen i 1822.

## Kjelder
* Lindstøl, Tallak: *Stortinget og Statsraadet 1814-1914*. Kristiania, 1914

## Bakgrunnsstoff
* 
*
Primula

***Primula*** er ei planteslekt i nøkleblomfamilien. Artane har blad i rosett ved grunnen. Beger med fem flikar. Sylindrisk kronrøyr og fem utståande kronbladflikar.

### Viltveksande norske artar
*Kusymre (*P. vulgaris*)
*Marinøkleblom (*P. veris*)
*Hagenøkleblom (*P. elatior*)
*Fjellnøkleblom (*P. scandinavica*)
*Smalnøkleblom (*P. stricta*)
*Finnmarksnøkleblom (*P. nutans*)

### Dyrka artar i Noreg
*Aurikel (*P. aurikel*)

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:da:Kodriver|Kodriver]]» frå , og «[[:sv:Vivesläktet|Vivesläktet]]» frå  den 26. mars 2011.*  

*Johannes Lid: *Norsk-svensk-finsk flora*. Det Norske Samlaget, 1985.

## Bakgrunnsstoff
*
In the Evening

«**In the Evening**» er ein song av det engelske rockebandet Led Zeppelin på albumet deira *[[In Through the Out Door]]* frå 1979. Songen har ein synthesizer-driven lyd med ein stor gitar.

## Oversyn
Songen inneheld ein lang gitarintroduksjon av Jimmy Page på gitar. Page nytta ein Gizmotron for å skape ein burduneffekt.

Under konsertane deira i 1979 og 1980 nytta Page fiolinboge med ei laserstråle, som medverka til dei visuelle effektane. John Paul Jones spelte basspedelar i staden for bassgitar, sidan han spelte synthesizer samstundes. 

Store delar av songen vart skriven av John Paul Jones. Då han og bandet spelte inn albumet, møtte ofte ikkje Page og trommeslagar John Bonham opp i studio før seint på kvelden og arbeidde gjennom natta. Utan desse to starta «In the Evening» med trommer og klaverinstrument av Jones, som hadde ein ny trommemaskin å arbeide med. 

Songen vart spela på konsertane til Led Zeppelin i 1979 og 1980. Eit konsertopptak frå Knebworth-festivalen i 1979 finst på *[[Led Zeppelin DVD]]*. 

Plant spela songen på turneen sin etter *[[Now and Zen]]* i 1988. I 1996 vart songen spela på somme av konsertane til Page and Plant.

## Medverkande
* Robert Plant - vokal
* Jimmy Page - gitarar
* John Paul Jones - bassgitar, klaverinstrument
* John Bonham - trommer

## Andre versjonar
* 1989: Twice Shy (*The Song Retains the Name*)
* 1997: Jason Bonham Band (*[[In the Name of My Father - The Zepset]]*)
* 2005: Sly and Robbie (*The Rhythm Remains the Same: Sly & Robbie Greets Led Zeppelin*)
* 2005: Tracy G (*Hip Hop Tribute to Led Zeppelin*)

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:In the Evening|In the Evening]]» frå ,  den 26. mars 2011.* 
*** oppgav desse kjeldene:*
*Lewis, Dave (2004) *The Complete Guide to the Music of Led Zeppelin*, ISBN 0-7119-3528-9
*Welch, Chris (1998) *Led Zeppelin: Dazed and Confused: The Stories Behind Every Song*, ISBN 1-56025-818-7

## Bakgrunnsstoff
*«In the Evening» på ledzeppelin.com
*
Fool in the Rain

«**Fool in the Rain**» er ein song av det engelske rockebandet Led Zeppelin på albumet deira *[[In Through the Out Door]]* frå 1979. Han vart gjeven ut som singel i USA der han nådde 21. plass i februar 1980. 

## Oversyn
Songen har ei latinsk kjensle. Hovuddelen av songen er i 12/8-takt og har ein uvanleg 6-over-4 polyrytmisk rytme, der pianoet og bassen spelar 6 slag per takt og melodien (og delar av trommene) spelar 4 slag per takt. 

Bassisten John Paul Jones og vokalist Robert Plant utvikal ideen om ein sambarytme på songen etter å ha sett verdsmeisterskapen i fotball 1978 i Argentina.  

Teksten handlar om ein mann som skal møte ei dame på eit visst gatehjørne. Når kvinna ikkje dukkar opp vert han først lei seg, men i det siste verset skjønar han at han har gått til feil stad. 

Songen vart aldri framført på konsertane til Led Zepplin. Pianoet er ein vesentleg del av songen, men med John Paul Jones på piano, var der ingen til å spele bass.

## Medverkande
* Robert Plant - vokal
* Jimmy Page - gitarar
* John Paul Jones - bassgitar, klaverinstrument
* John Bonham - trommer, perkusjon

## Andre versjonar
* 1996: Maná (*Hace Mucho Calor*)
* 2001: Azz Izz Band (*Based on a True Story*)
* 2004: Pacifica (*Unveiled*) 
* 2006: Hans Annéllsson (*Return of the Son of One More Time for the World*) 
* 2007: Vanilla Fudge (*[[Out Through the in Door]]*)
* 2008: O.A.R. med Robert Randolph (*Bluegrass Tribute*)
* 2008: Rick Wakeman (*Led Box: The Ultimate Led Zeppelin Tribute*)
* 2009: Michael Cavanaugh (*In Color*)
* 2010: O.A.R. med Robert Randolph (*[[Rain or Shine (O.A.R. album)|Rain or Shine]]*)

### Konsertversjonar
* 1999 & 2010: Umphrey's McGee
* 2003: Dave Matthews
* 2004,2009: O.A.R.
* 2005: Pearl Jam med Robert Plant
*2010: Nikki Yanofsky

## Kjelder


**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Fool in the Rain|Fool in the Rain]]» frå ,  den 26. mars 2011.* 
*** oppgav desse kjeldene:*
*Lewis, Dave (2004) *The Complete Guide to the Music of Led Zeppelin*, ISBN 0-7119-3528-9
*Welch, Chris (1998) *Led Zeppelin: Dazed and Confused: The Stories Behind Every Song*, ISBN 1-56025-818-7


## Bakgrunnsstoff
*
Candy Store Rock

**«Candy Store Rock»** er ein song av det engelske rockebandet Led Zeppelin frå 1976 på albumet deira *[[Presence]]*. Han vart òg gjeven ut som singel i USA, men gjekk ikkje inn på lista der.

Songen er gjort som ein 50-tals rock 'n' roll-song. Ein del av teksten til songaren Robert Plant var delvis inspirert av forskjellige Elvis Presley-songar. John Bonham si trommespeling er meir kontrollert enn bombastisk, driven av samspel mellom ride-cymbalen og skarptromma. Gitarsoloen til Jimmy Page er kort og tilmålt, og kjem halvvegs ut i songen. 

Bandet spelte inn songen i Musicland Studios i Tyskland, og det tok dei om lag ein time og skrive han. Plant song songen frå rullestol, sidan han nyleg hadde vore i ei bilulukke i Hellas. 

«Candy Store Rock» vart aldri framført på konsertane til bandet, bortsett frå eit kort riff av Page på Riverfront Coliseum i Cincinnati i Ohio i april 1977. 

Robert Plant reknar «Candy Store Rock» som ein av favorittsongane sine frå *Presence*.

## Medverkande
* Robert Plant - vokal
* Jimmy Page - gitarar
* John Paul Jones - bassgitar
* John Bonham - trommer

## Kjelder


**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Candy Store Rock|Candy Store Rock]]» frå ,  den 26. mars 2011.* 
*** oppgav desse kjeldene:*
*Lewis, Dave (2004) *The Complete Guide to the Music of Led Zeppelin*, ISBN 0-7119-3528-9
*Welch, Chris (1998) *Led Zeppelin: Dazed and Confused: The Stories Behind Every Song*, ISBN 1-56025-818-7
Indre Mongolia

**Indre Mongolia** er ein autonom region i Folkerepublikken Kina. 

## Geografi
Indre Mongolia grensar i nord til republikken Mongolia og Russland, i sør til provinsane Hebei, Shanxi, Shaanxi, Ningxia og Gansu og i aust til Liaoning, Jilin og Heilongjiang. Provinsen dekkjer 12&nbsp;% av arealet til Kina, men berre 2&nbsp;% av innbyggjarane bur der. Regionen er med andre ord ein av dei mest grisgrendte områda i Kina. Størstedelen av området ligg på mellom 1000 og 1500 moh., og store delar av Gobiørkenen ligg i Indre Mongolia.

## Innbyggjarar
Folketalet består i 80&nbsp;% hankinesarar, 17&nbsp;% mongolar og minoritetsgruppene mandsjuar (2&nbsp;%), huikinesarar (0,9&nbsp;%), daur (0,3&nbsp;%), evenkar, oroqin og koreanarar. Regionen har status som nasjonalt minoritetsområde for mongolane. Opphavleg var dei nomadefolk, men dei fleste er bufaste no til dags. Om lag 350 000 driv framleis med gjeting av buskap. Størstedelen av innbyggjarane er busette på Hetao-sletta langs Huang He og sideelvane og på Khorcinsletta. Dei største byane er industribyen Baotou og hovudstaden Hohhot. Berre 5 % av arealet i regionen er dyrka mark; dette har sjølvsagt med det barske klimaet å gjera.

## Historie
Området vart politisk sameint med Kina då den mongolske hæren erobra Kina på 1200-talet. Seinare, då Ytre Mongolia vart liggjande inneklemt mellom interessene til Kina og Russland, blei Indre Mongolia verande under kinesisk innverknad. I 1947 oppretta dei kinesiske kommunistane Indre Mongolia som autonom region. I moderne tid har det vorte danna separatistrørsler i det mongolske folket i regionen.

## Administrative einingar

Indre Mongolia er delt inn i 12 prefektureiningar:

# Alxa
# Bayan Nur
# Wuhai
# Ordos
# Baotou
# Hohhot
# Ulanqab
# Xilin Gol
# Chifeng
# Tongliao
# Hinggan
# Hulunbuir

Desse er inndelte i 102 ulike typar fylke, som igjen er inndelte i 1425 ulike typar kommunar.

## Merknader

## Kjelder

* 
**Denne artikkelen bygger på «[[:nb:Indre Mongolia|Indre Mongolia]]» frå ,  den 26. mars 2011.*

## Bakgrunnsstoff

*
Hot Dog av Led Zeppelin

«**Hot Dog**» er ein song av det engelske rockebandet Led Zeppelin frå *[[In Through the Out Door]]* i 1979. Det er den einaste songen på albumet der John Paul Jones ikkje er medlåtskrivar. Det er ein lystig melodi gjort som ein country-låt med Elvis Presley-liknande vokal av songaren Robert Plant.

## Oversyn
Songen var påverka av amerikansk rockabilly-musikk. Han dukka opp i London under øvingane der, då det var vanleg for dei å spele gjennom gamle Elvis og Ricky Nelson-songar frå 1950-åra. Elvis hadde faktisk ein song kalla «Hot Dog» som han framførte i filmen Loving You i 1957.

Teksten omhandlar ei jente i Texas som «stal hjarta mitt» og kan ha vore basert på ei verkeleg jente i livet til Plant, men han kalla det ei hyllest til Texas og sinntilstanden deira. 

«Hot Dog» vart spela på konsertar av Led Zeppelin i 1979 og 1980. 

Songen vart òg gjeven ut som B-side til singelen «Fool in the Rain».

## Medverkande
* Robert Plant - vokal
* Jimmy Page - gitarar
* John Paul Jones - bassgitar, klaverinstrument
* John Bonham - trommer

## Andre versjonar
* 1993: Dread Zeppelin (*[[Hot & Spicy Beanburger]]*)
* 1996: Ritual Device & Killdozer ("When the Levee Breaks" CD singel)
* 2002: Shawn Amos (*In Between*)
* 2002: Clumsy Lovers (*Under the Covers*)

## Kjelder


**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Hot Dog (song)|Hot Dog (song)]]» frå ,  den 27. mars 2011.* 
*** oppgav desse kjeldene:*
*Lewis, Dave (2004) *The Complete Guide to the Music of Led Zeppelin*, ISBN 0-7119-3528-9
*Welch, Chris (1998) *Led Zeppelin: Dazed and Confused: The Stories Behind Every Song*, ISBN 1-56025-818-7
Coda av Led Zeppelin

***Coda*** er det niande og siste studioalbumet til det engelske rockebandet Led Zeppelin, gjeve ut i 1982. Denne samlinga av unytta studioopptak frå forskjellige innspelingar gjennom den 12 år lange karrieren til Led Zeppelin vart gjeven ut to år etter gruppa offisielt hadde gitt seg etter at trommeslagar John Bonham døydde. Ordet *[[coda]]* tyder avslutninga av eit musikkstykke og vart derfor vald som tittel.

## Oversyn
Led Zeppelin-gitarist og produsent Jimmy Page forklarte at årsaka til at albumet vart gjeve ut delvis var alle piratkopialbuma som var populære hos tilhengjarane:

Led Zeppelin-bassist John Paul Jones minnest:

I følgje Led Zeppelin-biografien *[[Hammer of the Gods]]*, skulda òg bandet Atlantic Records eit album til med avtalen på fem album som skapte Swan Song Records i 1974. Slik sett kunne dei oppfylle kontrakten med *Coda*.

«We're Gonna Groove» opnar albumet, og i følgje plateomslaget vart han spelt inn i Morgan Studios i juni 1969. Det vart seinare kjend at han kom frå eit konsertopptak frå januar 1970 i Royal Albert Hall, med nytt gitarspor og den originale gitaren fjerna.

«Poor Tom» er frå innspelinga av *[[Led Zeppelin III]]* og vart innspelt i Olympic Studios i juni 1970.

«I Can't Quit You Baby» er henta frå same konsert som «We're Gonna Groove», men vart oppført som ei øving i det originale plateomslaget. Innspelinga vart redigert ned for å fjerne «konsert-kjensla».

## Innhald

## Medverkande
;Led Zeppelin
*John Bonham&nbsp;– trommer, perkusjon
*John Paul Jones&nbsp;– bassgitar, piano, klaverinstrument
*Jimmy Page&nbsp;– akustisk og elektrisk gitar, 
*Robert Plant&nbsp;– solovokal, munnspel

## Albumlister

## Salstrofé

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Coda (album)|Coda (album)]]» frå ,  den 27. mars 2011.* 
*** oppgav desse kjeldene:*