open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Neftekamsk

**Neftekamsk** (russisk Нефтека́мск) er ein by i Republikken Basjkortostan i Russland med om lag 135&nbsp;000 innbyggjarar. 

Byen ligg ved elva Kama, 220 km frå Ufa. Frå byen er det vegsamband til Ufa, Birsk, Janaul, Agidel, Oktjabrskij, Izjevsk, Perm og Kazan. Den næraste jernbanestasjonen er i Amzia, om lag 15 km unna. I tillegg ligg Neftekamsk lufthamn ved byen.

Neftekamsk er eit stort industri- og kultursenter nordvest i Basjkortostan.

## Kjelder

* *Denne artikkelen bygger på «[[:en:Neftekamsk|Neftekamsk]]» frå , den 5. januar 2009.* 

## Bakgrunnsstoff

*
Kama

**Kama** kan visa til:

* Asteroiden **[[1387 Kama]]**
* Den japanske byen **[[Kama i Fukuoka]]**
* **[[Elva Kama]]** i Russland, ei sideelv til Volga
* Den hinduiske **[[guden Kama]]**

## Sjå og
* *[[Kamasutra]]*
* Karma
Kama i Fukuoka

**Kama** (japansk 嘉麻市, Kama-shi) er ein by i Fukuoka prefektur på øya Kyūshū sør i Japan.

Byen blei grunnlagd 27. mars 2006 då byen Yamada blei slått saman med størsteparten av Kaho-distriktet. I 2006 hadde han 46&nbsp;932 ibuarar.

## Bakgrunnsstoff
* Offisiell nettstad (japansk)
Pengeurt

**Pengeurt** (*Thlaspi arvense*) er ein eittårig plante i krossblomfamilien.

Planten vert 10-50 cm høg, og har oftast ugreina, snau stengel utan bladrosett. Kronblada er kvite. Blada er tanna, grøngule med spisse bladøyro som sluttar seg om stengelen, og som visnar nedanfrå etterkvart som planten veks. Frøa mognar i talrike, 10-15 mm breie skulper, kvar med om lag ti frø. 

Han veks som åkerugras og i vegkantar og sandstrender, i Noreg frå låglandet opp opp til 1050 moh. Han er sjeldnare lengst nord, men er funnen på Svalbard. Elles er han spreidd over store delar av verda. 

Planten har sterk, laukaktig lukt som kan gje usmak på mjølka om kyrne et for mykje av han. 

Pengeurt er ein kulturplante som har følgd jordbrukskulturen. Han kom til Noreg frå Europa for eit par tusen år sida. Opphavleg kom han truleg frå Sentral-Asia.

## Kjelder
* Johannes Lid *[[Norsk flora]]* Det Norske Samlaget 2005 ISBN 82-521-6029-8
* Knut Fægri: *Norges planter* Cappelens forlag 1960
* C.A:M. Lideman *Nordens Flora* Gyldendal Norsk Forlag 1977 ISBN 82-05-08681-8

## Bakgrunnsstoff
*
Vårpengeurt

**Vårpengeurt** (*Noccaea caerulescens * eller * Thlaspi caerulescens * (J. & C. Presl) eller * Thlaspi alpestre *) er ein to- eller fleirårig plante i krossblomfamilien.

Planten vert 10-30 cm høg, og har snau stengel med bladrosett som ofte overvintrar. Kronblada er kvite eller lysfiolette. Blada er blågrøne og sluttar seg om stengelen, og som visnar nedanfrå etterkvart som planten veks. Frøa mognast i 5-10 mm breie hjarteforma skulper, kvar med mange frø. 

Vårpengeurten vart innført til Botanisk Hage Noreg, og derfrå har han spreid seg sidan 1874. No er han fullt naturalisert i tørr eng, på berg og i open tørr skog opp mot fjellet. Ved Finse er han funnen opp til 1225 m. I sør framstår han som ein karakteristisk vårplante. Han er vanleg nord til indre Helgeland, men han er òg funnen lenger nord, til og med som tilfeldig ugras på Svalbard. 

Opphavleg høyrer vårpengeurten heime i fjellstroka i Sør- og Mellom-Europa. . 

## Kjelder
* Johannes Lid *[[Norsk flora]]* Det Norske Samlaget 2005 ISBN 82-521-6029-8
* Knut Fægri: *Norges planter* Cappelens forlag 1960

## Bakgrunnsstoff
*
Amadou & Mariam

**Amadou & Mariam** er ein musikalsk duo frå Mali som består av paret Mariam Doumbia (på vokal) (fødd i Bamako den 15. april 1958) og Amadou Bagayoko (gitar og vokal) (fødd i Bamako den 24. oktober 1954). Paret er kjend som «det blinde paret frå Mali» og dei trefte kvarandre på Instituttet for unge blinde i Mali. Her fann dei ut at dei delte ei felles interesse for musikk. 

## Stil
Dei første innspelingane til duoen i 1980- og 1990-åra har eit enkelt arrangement med gitar og song. Sidan seint på 1990-talet har Amadou & Mariam produsert musikk som blandar tradisjonell malisk musikk med rockegitar, syrisk fiolin, kubansk trompet, egyptisk ney, colombianske tromboner, indisk tabla og dogonsk perkusjon. I lag har alle desse instrumenta og stilane vorte kalla «afro-blues».

## Bakgrunn
Mellom 1974 og 1980 spelte Amadou med Les Ambassadeurs du Hotel og i 1980 gifta paret seg og byrja og spele i lag. Amadou heldt samstundes fram solokarrieren sin og dreiv musikkavdelinga til blindeinstituttet. 

I 1985 hadde paret vorte kjend ved å spele malisk blues og dei la ut på ein turne i Burkina Faso, og i 1986 flytta dei til Elfenbeinskysten. Her spelte dei inn fleire kasettalbum og til slutt albumet *Sou Ni Tile* i Paris, som vart ein hit i Frankrike. Frå den tid byrja dei å spele på festivalar rundt om i verda. 

I 2003 møtte dei verdsmusikkstjerna Manu Chao, som så produserte albumet deira *Dimanche à Bamako* («Søndag i Bamako») i 2004. 

I 2006 spelte dei i lag med Herbert Grönemeyer den offisielle hymnen til verdsmeisterskapen i fotball, «Celebrate the Day», som vart ein hitt i Tyskland denne sommaren. 

Seint i 2008 vart dei inviterte til å spele på Barack Obama sin tiltredingseremoni som president i USA den 20. januar 2009. I november 2008 kom albumet deira 
*Welcome to Mali* som vart særs godt teke imot og vart rekna som eit av dei aller best albuma i 2008.

Duoen sluttet å eksistere etter at Amadou Bagayoko døde 4. april 2025, etter en sykdom.

## Kjelder

* *Delar av denne artikkelen bygger på «[[:en:Amadou &amp; Mariam|Amadou &amp; Mariam]]» frå , den 6. januar 2009.* 
 

### Andre kjelder

## Bakgrunnsstoff
* Offisiell nettside (fransk)
* Amadou & Mariam på myspace.com
* Lytt på Nonesuch
Alarmprisen

**Alarmprisen** er ein norsk musikkpris som blir delt ut ein gong i året til norske artistar innan eit utvida pop/rock-omgrep. Prisen blei etablert som eit alternativ til Spellemannprisen og Hit Awards og blei delt ut fyrste gong 3. februar 2001. Prisen blir delt ut av stiftelsen Alarm. I oktober 2008 bestemte styret å ikkje gjennomføra utdelinga for 2008 på grunn av pengemangel, og prisen har ikkje vorte delt ut sidan.

Ved foreløpig siste prisutdeling, prisutdelinga i 2007, blei det delt ut prisar i seks sjangerbestemte klassar og seks tilleggsklassar. Klassane pop, rock, hip-hop/rap, metal, låt og live har blitt delt under alle utdelingane, mens dei øvrige klassane har kome til i løpet av åra. Blant dei er årets Alarmpris, som også har gått under namnet Alarmjuryens spesialpris.

## Vinnarar av Alarmprisen

## Bakgrunnsstoff
* Heimesida


* *Denne artikkelen bygger på «[[:nb:Alarmprisen|Alarmprisen]]» frå , den 6. januar 2009.* 
 

* Lista over vinnarar er henta frå «Liste over vinnere av Alarmprisen» frå Bokmålswikipedia, 9. februar 2011.
 

## Referansar
Listerbåt

**Listerbåt** er ein båttype som vart skapt på Lista i første halvdel av 1800-talet. Båtbyggaren Gjert Gunnarson tok til å bygge båtar som hadde eigenskapar både frå vestlandsbåtar frå Hardanger og austlandsbåtar frå Søgne. Han gjorde fleire forsøk for han kom fram til den båttypen som har vorte ståande som listerbåten. Desse båtane vart bygde i ulike storleikar, frå små sjekter til dei store listerskøytene. Gjert Gunnarson brydde seg ikkje om å ta lærlingar til å føre kunnskapen vidare. Andre båtbyggarar fann likevel ut korleis han bygde båtane. Ein som og bygde listerbåtar var Ola Stave. Han har fått æra av at kunsten å bygge listerbåtar har vorte ført vidare.

Etter kvart sette båtbyggarane vaterbord på listerbåtane. Det er uvisst om det var Gjert Gunnarson som tok til med dette. Listerbåten vart rigga med sprisegl.

Listerbåten var like brei som tradisjonelle austnorske båtar, om lag 1/3 av lengda. Men han var skarpare i endane og hadde større spring. Listerbåten vart ein populær båt utanom Lista. Til garnfiske av sild som i siste del av 1800-talet vart viktig på Vestlandet, vart ofte listerbåten brukt i staden for dei meir tradisjonelle vestlandsbåtane, som var spinklare. Nordover på Vestlandet og i Nord-Noreg vart desse båtane rigga med gaffelrigg.
Til Lofoten kom første listerskøyta i 1863 og til Aust-Finnmark i 1866.

## Kjelder
Taigabukk

**Taigabukk** (*Monochamus urussovii*) er ei opptil 38 mm stor trebukk (målt utan følehorn). Hoa er noko større enn hannen, men hannen har lengre følehorn; antennene kan bli meir enn dobbelt så lange som kroppen. Billa er funnen fleire stader i Sør-Noreg, helst i samband med import av tømmer, men det er over hundre år sidan ho sist var funnen i norsk skog.

I Sibir lever taigabukken på edelgran, unntaksvis kan han angripe furu og bjørk. Utbreiingsområdet spenner frå Japan til Skandinavia. I Europa lever han utelukkande på graner. Verstrea er tre som nyleg har døydd eller som er svekka. Larvane kan gjere teknisk skade på virket, dessuten kan dei overføre den farlege furuvednematoden. 

I Norsk Raudliste 2006 er ho oppført som regionalt utdøydd. Arten finst spreidd i nordaustre Sverige. 

## Kjelder
* Torstein Kvamme: «Er taigabukken utdødd i Norge?» i *[[Norsk Skogbruk]] * 1/2008

## Bakgrunnsstoff
*
Guden Kama

**Kama** er ein hindugud for sanseleg kjærleik. Han skal ha oppstått på same tid som verda, og er kalla den mektigaste av gudane i *[[Rigveda]]*, som andre gudar må bøya seg for. Som lekamgjering av krafta som driv menneske til å formeira seg og slik oppretthalda den sanselege verda er han herskaren over *[[samsara]]*.

## Namn
Namnet Kama (sanskrit कामदेव) er sanskrit for 'kjærleik' eller 'lengt'. Guden er også kalla mellom anna Ananga, ‘utan kropp‘,
Dipaka, ‘den som set fyr’; Gritsa, ‘den skarpe’; Madani, ‘berusaren‘, Mayi, ‘luraren’; Mara, ‘øydeleggjaren’ og Titha, ‘eld’. Han er også likna med eldguden Agni eller framstilt som ein hjelpar for denne.

Namnet til maken hans, Rati, tyder 'attrå'. 

## Framstilling

Kama er ofte framstilt som ein vakker ung mann, og ber som andre kjærleiksgudar pil og boge. Som greske Eros eller romerske Cupido kan Kama skyta piler som fyller den som blir treft med attrå. Bogen er skildra som laga av eit sukkerrøyr med honningbier på, som også dannar bogestrengen. Pilene er smykka med fem ulike velluktande blomar: Kvit lotus, blå lotus, sjasmin og blomar frå mango- og asjokatre.

Ridedyret hans er ein papegøye, Suka, eller *[[makara]]*, eit vasslevande fabeldyr. Rati rir på ei due. Andre symbol for Kama er våren, ein lett bris, gauken og bier som summar.

## Dyrking
Det er svært få hindutempel vigde til Kama, og ein lager ikkje statuar for heimetilbeding av han. Det finst likevel framstillingar av guden i tempelutskjeringar i nokre tempel.

Vårhøgtida holi, som i dag blir feira for Krisjna, var truleg opphavleg ei høgtid for Kama. Andre namn på høgtida er Madana-mahotsava eller Kama-kahotsava.

Hennadekorasjonar av brura sine føter før vigselen kan avbilda papegøyen til Kama.

## Mytologi
Den best kjende soga om Kama er korleis han prøvde å vekka Sjiva frå ein svært djup meditasjon for å bry seg om maken Parvati. I sinne over å bli uroa opna Sjiva sitt tredje auge og brann kroppen hans til oske. Men Kama og kjenslene til Sjiva blir likevel vekt til live igjen, i nokre versjonar av Sjiva sjølv etter at Parvati har mint han om kor viktig Kama er for verda, i andre blir han gjenfødd ved hjelp av Brahma, som er redd for at heile verda skal gå i stå utan Sjiva.

Kama er nært knytt til Krisjna, og blir i krisjnadyrkande retningar av hinduismen ofte identifisert med han.

## Kjelder

* «Kama», *A Dictionary of World Mythology*. Arthur Cotterell. Oxford University Press, 1997.
----
* *Denne artikkelen bygger på «[[:en:Kamadeva|Kamadeva]]» frå , og «[[:fr:|Guden Kama]]» frå  den 6. januar 2009.* 
** * oppgav desse kjeldene:* 
*** Louis Frédéric, *Dictionnaire de la civilisation indienne*, Robert Laffont, 1987
*** Alain Daniélou, *Mythes et dieux de l'Inde*, Champs Flammarion, 1994

## Bakgrunnsstoff
Björn Gustafsson

**Björn Gustafsson** () er ein svensk komikar.

Gustafsson har studert ved Calle Flygares teaterskola i Stockholm, og debuterte med stand up-komedie på nybyrjarklubben BungyComedy i 2005.

I 2008 fekk han mykje interesse frå media for innsatsen sin i *[[Parlamentet]]* og som pauseunderhaldar i Melodifestivalen, og vart stemd fram som Sveriges morosamste mann av Aftonbladets lesarar 6. mars 2008. Björn Gustafsson las òg opp Sverige sine poeng i Eurovision Song Contest 2008.

## Bakgrunnsstoff
* Offisiell nettstad
Mikke Mus

**Mikke Mus** (engelsk *Mickey Mouse*) er ein teiknefilm- og teikneserie-figur skapt av filmprodusenten Walt Disney frå USA i 1928. Mikke Mus er truleg den best kjende figuren frå Walt Disney Company.

## Mikke Mus på andre språk

## Bakgrunnsstoff
Skulpe

**Skulpe** (latin *siliqua, silicula*) er ein tørr fruktkapsel i krossblomfamilien og nokre få slekter i valmuefamilien. Skulpene er samasett av to fruktblad med ein falsk skiljevegg i midten. 

Når frøa er mogne, fell skulpeveggane av slik at frøa heng på ramma kring skiljeveggen, og frøa kan spreie seg.

Hos nokre plantar er skulpene omdanna til ei nøttskulpe. Det finst òg leddskulper som brotnar av ledd for ledd. 

## Kjelder

* Johannes Lid: *[[Norsk flora]]*. Det Norske Samlaget 2005 ISBN 82-521-6029-8
Judaspengar

**Judaspengar** (*Lunaria annua*) er ein opptil meterhøg, eitt- eller toårig plante av krossblomfamilien. 

Han får store, raudfiolette blomstrar, i sjeldne tilfelle vert dei kvite. Blada er hjarteforma, grovt kvasstanna med flattrykte hår. Stengelen har sprikande hår. Blomstrane utviklar store, heilt flate skulper med flate frø. Frøa sit i to rekkjer i kvart av dei to skulperomma. Når frøa er mogne, fell fruktblada av skulpene, og den tynne, pergamentaktige skiljeveggen kjem til synes. Det er denne som har gjeve opphav til namnet Judaspengar eller Måneskulpe. Dei dekorative skulpene har gjort judaspenge til ein ynda prydplante, og frå parkar og hagar er han forvilla slik at han i Noreg har naturalisert seg frå Østfold, nord til Oslo og langs kysten til Bergen.

Planten kjem opphavleg frå Sør-Europa, men finst òg austover i Eurpopa til vestlege Sibir. 


Fil:Lunaria annua - flowers (aka).jpg|Blomstrar
Fil:Lunaria annua - leaf (aka).jpg|Blad
Fil:Lunaria annua0.jpg|Umogne skulper
Fil:LunariaAnnua1.jpg|Mogne skulper med og utan frø
Fil:Lunaria annua 01 ies.jpg|Nærbilete av skulpevegg med tre frø


## Kjelder
* Johannes Lid *[[Norsk flora]]* Det Norske Samlaget 2005 ISBN 82-521-6029-8
* C.A:M. Lideman *Nordens Flora* Gyldendal Norsk Forlag 1977 ISBN 82-05-08681-8

## Bakgrunnsstoff
Fånes

**Fånes** er ei grend på nordsida av Frosta kommune i Nord-Trøndelag og ligg mot Trondheimsfjorden. Namnet Fånes kjem av "faaen" som tyder "bleik", noko som viser til farga på eit berg. Etter 1600-talet høyrer vi om to gardar, nedre og øvre Fånes. Nedre Fånes har gardsnummer 19 og Øvre Fånes gardsnummer 20. Frå desse gardane er det skilt ut fleire gardar og plassar gjennom tidene. Heile grenda er på 0,8&nbsp;km&sup2;. Fylkesveg 64 i Nord-Trøndelag går gjennom grenda og det er 6 km til kommunesenteret.

På fleire stader langs fjorden er det funne gravrøyser frå bronsealderen og vidare ei steinøks av porfyr med rombisk form frå bronsealderen. I 2003 vart ei vikinghamn oppdaga som var frå år 1000 eller litt seinare.

## Historie
Erkebiskop Aslak Bolt reiste om Fånes og overnatta i *saalhuset* (herberge), før han drog vidare til Ytterøy. Han fekk Fånes nedre av *fru Elsebe Ottesdotter Rømer* (1366 - 1448) frå Austrått. Elsebe (Elisabet) var truleg ein slektning av Aslak, då begge var av Rømerslekta. Elsebe var oldemor til fru Inger frå Austrått (1493 - 1555. Garden gav han vidare til erkesete i Nidaros. Langt seinare, i 1754, var kaptein Wiljam Wessel eigar av Fånes nedre. Han var bror åt Peter Wessel Tordenskjold.

* Lensmenn busett på Fånes øvre: Ole Grilstad frå 1808 til 1848. Bernt Grilstad frå 1848 til 1869.
* Folk frå grenda som har missa livet på sjøen: Arnt Faaneshamn på Fånesbukta i 1862. Johannes Ohlen og sonen Kasper på Frohavet 6. juni 1885.
* Hans Faanes var ordførar på Frosta frå 1890 til 1891 og lensmann frå 1897.
* Lofotfiskarar frå slutten av 1800-talet: Anders Gresset, Jørgen Faaneshamn, Otto Bjerkan og Peder Faanes.
* Fånes kai vart bygd i 1895 og lakt ned i 1961. Lokalbåten «Frosta» hadde dei fleste stopp ved kaia.
* «Martin Ryghs Landhandel» vart starta i 1895. Ei tid var det både telefonsentral og brevhus på landhandelen. Verksemda vart flytta til nye lokaler i 1958 og er no lakt ned.
* Fånes fyrlykt vart sett opp i 1913 og fekk nettdrift i 1989.
* Motstandsmannen Arne Haugen vart arrestert i oktober i 1944 og sleppt ut frå Falstad då krigen var slutt.
* Fram til 1967 gjekk ungane frå grenda på Nordbygda skule (kretsskule).
* Grenda høyrer til idrettslaget «Trods» sitt område.
* 2. november 2003 styrta eit «Cessna 150» i sjøen utanfor Fånes og to mann missta livet.

## Næringsliv
Tidlegare var jordbruk og fiske hovudnæringane. På Fånes var det ei brukbar hamn med eit rikt fiske i fjorden utanfor, men no er det ingen som driv fiske lenger, no vert det berre drive jordbruk og anna verksemd.

* Egil Rygh Transport
* Fånes Hyttetomter
* Frosta Elektro

## Bakgrunnsstoff
* Vikinghamna på Fånestangen.
* Bauta reist på ein gravhaug.
* «Hundspranget», ei kløft der ein ulv datt ned og slo seg ihjel då den jaga ein hund (sagn).
* «Ringberget», eit feste for landtauget til større båtar.
* «Ballasten», ei steinrøys ved marbakken etter ei grunnstøyting.
* Fånes fyrlykt, et flott utkikspunkt.
* Flybilde av Fånes .
Herborg Kråkevik

**Herborg Kråkevik** () er ein skodespelar og ei songarinne frå Jondal i Hordaland. Ho er særleg kjend for tolkingane sine av norske folkeviser og for innsatsen på scene og film.

Av sceneroller ho har hatt, er *Herborgs verden*, Eliza i *My fair lady* (1997) og Julie i *Romeo og Julie* (1997), dei to siste på Den Nationale Scene.

Med førestillinga *Eg og Edith* turnerte ho i Noreg med eigne tolkingar av songane til Édith Piaf, akkompagnert av  Odd Nordstoga på trekkspel.

Kråkevik oppnådde stor suksess med albumet *Kråkeviks songbok* (2000), som inneheldt klassiske tolkingar av gamle norske folkeviser. For dette albumet vart ho Årets spellemann under Spellemannprisen 2000.

På film er Kråkevik kjend for hovudrolla som Petra i *Det største i verden* (2001), ein film som byggjer på Bjørnstjerne Bjørnsons roman *Fiskerjenten*.

Herborg er gift med Espen - ein dansk jurist - og saman har dei døtrene Agnes og Petra. Herborg bor vekselvis i Skagen/København i Danmark og i Bergen.

## Utmerkingar

I 1998 vart Herborg Kråkevik tildelt Anders Jahres kulturpris og Ole Vig-prisen.
Ho var kåra til årets spellemann under Spellemannprisen 2000. Ho vart tildelt Storegutprisen i 2013.

## Bibliografi
* 2004: *Forteljingar*

## Diskografi
* 1995: *Mi Haugtussa*
* 1998: *Herborgs Verden* (nominert til Spellemannprisen)
* 2000: *Kråkeviks songbok*
* 2002: *Eg og Edith*
* 2004: *Forteljingar* (lydbok)
* 2008: *Annleis enn i går*
* 2009: *Kvar ein dag*
* 2011: *Alltid i mitt sinn*
* 2012: *Jul i stova*

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:nb:Herborg Kråkevik|Herborg Kråkevik]]» frå ,  den 6. januar 2009.*
Menora

**Menoraen** (hebraisk: מְנוֹרָה) er eit av dei eldste symbola knytt til jødedomen. Ein menora er ein sjuarma lysestake som var nytta i Tempelet i Jerusalem. Menoraen vart tent av øvsteprestane i tempelet kvar morgon. Yppersteprestane hadde bytta ut den brukte veika og lagt i ny og rein olivenolje. Menoraen brann kontinuerleg.

I synagoger i dag er det ein lampe kalla *[[Ner Tamid]]* - det evigvarande lys - som er tent heile tida. Dette lyset symboliserer Menoraen som stod i tempelet.

Den niarma lysestaken som brenn under Hanukka er ofte forma som menoraen, fordi Hanukka vert feira til minne om mirakelet med menoraens olje som varte i åtte dagar.
Israel har tatt i bruk ein menora omgjeven av to olivenblad på sitt riksvåpen.

## Kjelder

* *Denne artikkelen bygger på «[[:nb:Menora|Menora]]» frå , den 6. januar 2009.*
Sekretariat

Eit **sekretariat** (frå mellomalderlatin, av secretarius, sekretær) er eit kontor som utfører det skriftlege arbeidet i ein organisasjon, institusjon eller anna verksemd.

I nynorskordboka er ordet skrivarstove oppgjeve som eit synonym, men jamt over høyrer eit sekratiat til i større organisasjonar, og sekretariatet vil då kunne ha tilsvarande meir makt over organisasjonen sitt arbeid.

## Referansar
Bombinga av King David Hotel

**Bombinga av King David Hotel** var eit terroriståtak utført av av den militante sionistiske gruppa Irgun den 22. juli 1946. Målet var hovudkvarteret til dei britiske okkupasjonsstyrkane i Palestina, som helt til i King David Hotel i Jerusalem. .

Medlemmane av Irgun planta ei bombe i kjellaren på hotellet. Sentralbordet på hotellet mottok ei telefonåtvaring, men hotellet vart ikkje evakuert. Eksplosjonen førte til at det sørvestlege hjørnet av sørfløya til hotellet rasa saman . 91 menneske vart drepne og 46 vart såra .

Åtaket vart leia av Yisrael Levi. Menachem Begin, som var statsminister i Israel frå 1977 til 1983 var leiar av Irgun då åtaket vart utført.

## Kjelder
Kronblad

**Kronblad** (latin *petal*, frå gresk * petalon* 'blad', 'tynn plate') er den indre kransen av blomeblad i eit blomsterdekke. Kronblada kan ha mange slags utforming eller fargar. 

Hos plantar som vert pollinerte ved hjelp av insekt, er kronblada ofte farga, medan dei hos plantar som vert pollinerte ved hjelp av vind eller vatn, er lite å sjå til. 

## Kjelder

* Johannes Lid *[[Norsk flora]]* Det Norske Samlaget 2005 ISBN 82-521-6029-8
Atsjinsk

**Atsjinsk** (russisk А́чинск) er ein by i Krasnojarsk kraj i Russland med om lag 110&nbsp;000 innbyggjarar. Han ligg på høgre sida av elva Tsjulym nær staden der han vert kryssa av den transsibirske jernbanen,  vest for Krasnojarsk. Atsjinsk lufthamn ligg  aust for byen.

Byen dekkjer eit areal på . 

## Historie
Byen vart grunnlagt i 1641 som *Atsjinskij ostrog* ved elva Belyj Ijus. Etter ein brann vart han flytta til Tsjulym-elva i 1683 og 25. juli 1683 vert rekna som den offisielle grunnleggingsdagen for byen. Han fekk bystatus i 1782. Den transsibirske jernbanen nådde byen i 1895 og Atsjinsk vart raskt viktigare for området. Distriktet Atsjinsk vart i 1930 det første målet for stalinistiske bondedeportasjonar i Krasnojarsk-regionen.

## Kjelder

## Bakgrunnsstoff

*
Noginsk

**Noginsk** (russisk Ногинск) er ein by i Moskva oblast i Russland med om lag 100&nbsp;000 innbyggjarar. Han ligg rundt 30&nbsp;km aust for Moskva. 

Byen vart første gong nemnt i 1389 som *Rogozji*. Han vart seinare nemnt med namnet *Bogorodsk* i eit dekret frå Katarina den store frå rundt 1781. Han fekk namnet Noginsk i 1930, kalla opp etter den kommunistiske tekstilmannen Viktor Nogin. Enkelte selskap i byen, som til dømes Bogorodsk Bryggeri og *Bogorodskavtotrans* (lokalt transportselskap), nyttar framleis namnet Bogorodsk.

Gjennom hele 1800-talet og ein stor del av 1900-talet var byen eit stort tekstilsenter, som handsama bomull, silke og ull. Industriproduksjon i byen i dag er konsentrert om keramiske material (to større selskap), matvarer (ein fiskefabrikk), drikkevarer (ein av dei største største produsent av leskedrikkar i Russland ligg nær Noginsk) og byggematerial. 

Noginsk er eit transportknutepunkt og ligg ved knutepunktet mellom motorvegen til Nizjnij Novgorod (M7/E22) og ein av ringvegane til Moskva. Bygginga av ein ny bompengefinansiert motorveg inn mot Moskva er no i gang. Den nye vegen vil gå sør for den noverande, mellom Nizjnij Novgorod-vegen og Nosovikhinskoje-vegen og vil gje ei estimert reisetid til Moskva på 20&nbsp;minutt.

## Kjelder

* *Denne artikkelen bygger på «[[:nb:Noginsk|Noginsk]]» frå , den 7. januar 2009.* 

## Bakgrunnsstoff

*
Jelets

**Jelets** (russisk Еле́ц) er ein by i Lipetsk oblast i Russland med om lag 100&nbsp;000 innbyggjarar. Han ligg ved elva Sosna, ei sideelv til Don. 

Jelets er nemnt i historiske dokumenter så langt tilbake som 1146, då han høyrte til Fyrstedømet Rjazan. Plasseringa til byen langt sør i det russiske landområdet gjorde han til eit lett bytte for tyrkiske erobrarar. Mongolane brente byen i 1239 og Uzbeg Khan plyndra han i 1316, Timur Lenk øydela byen i 1395 og han vart herja av tatarar i 1414. I 1483 vart Fyrstedømet Jelets ein del av Storfyrstedømet Moskva

På 1800-talet vart Jelets det største handelssenteret i regionen. 

Det viktigaste landemerket i byen er den store Himmelfartskatedralen, som vart bygt mellom 1845 og 1889.

## Kjelder

* *Denne artikkelen bygger på «[[:nb:Jelets|Jelets]]» frå , den 7. januar 2009.* 

## Bakgrunnsstoff

*
Tsjerkessk

**Tsjerkessk** (russisk Черке́сск) er hovudstad i Republikken Karatsjajevo-Tsjerkessia i Russland med om lag 125&nbsp;000 innbyggjarar. Han ligg ved elva Kuban i Nord-Kaukasus, rundt 1300&nbsp;km søraust for Moskva. 

Byen vart grunnlagt i 1804 som ein kosakk-stanitsa kalla *Batalpasjinskaja*, etter Batal-Pasja, ein tyrkisk general av tsjerkessisk nedkomst, som i 1790 vart sigra over i eit slag i nærleiken I 1931 fekk staden bystatus med namnet *Batalpasjinsk*. Namnet vart i 1934 endra til *Sulimov*, i 1937 til *Jezjovo-Tsjerkessk* og om sider Tsjerkessk i 1939.

I byen bur det tsjerkessarar, karatsjaiar, russarar, abazinarar, nogaiar og minoritetar av grekarar og armenarar.

Tsjerkessk er administrativt, politisk, økonomisk og kulturelt senter for Republikken Karatsjajevo-Tsjerkessia. Av industri i byen finn ein elektroindustri, produksjon av lærvarer og næringsmiddelindustri. Byen har fleire høgare utdanningsinstitusjonar.

## Kjelder

* *Denne artikkelen bygger på «[[:nb:Tsjerkessk|Tsjerkessk]]» frå , den 7. januar 2009.* 

## Bakgrunnsstoff

*
Sergijev Posad

**Sergijev Posad** (russisk Се́ргиев Поса́д) er ein by i Moskva oblast i Russland med om lag 100&nbsp;000 innbyggjarar. 

Han har opphav på 1400-talet rundt eit av dei største russiske klostera, Troitse-Sergijeva Lavra oppretta av St.&nbsp;Sergij av Radonezj. Busetnaden fekk bystatus i 1742. Sidan namnet på byen, som viser til St.&nbsp;Sergij, hadde sterke religiøse tydingar, endra dei sovjetiske styresmaktene først namnet til berre *Sergijev* i 1919 og så til *Zagorsk* i 1930, til minne om den revolusjonære Vladimir Zagorskij. Det opphavlege namnet vart igjen offisielt brukt igjen i 1991.

Turisme er viktig for den regionale økonomien. Det er òg ein stor leketøysfabrikk i byen.

I 1947 oppretta Sovjetunionen sin første fabrikk for å lage biologiske våpen basert på kopar i utkanten av Sergijev Posad.

Jernbane og motorveg mellom Moskva og Jaroslavl går gjennom byen.

## Kjelder

* *Denne artikkelen bygger på «[[:nb:Sergijev Posad|Sergijev Posad]]» frå , den 7. januar 2009.* 

## Bakgrunnsstoff

*
Novokujbysjevsk

**Novokujbysjevsk** (russisk Новоку́йбышевск) er ein by i Samara oblast i Russland med om lag 100&nbsp;000 innbyggjarar. Han ligg rundt 20&nbsp;km sørvest for Samara. 

Novokujbysjevsk vart grunnlagt som ein satellittby for Samara, som på den tid heitte *Kujbysjev*. Grunnleggingsåret til byen vert rekna som 1947, da det vart bygt eit varmekraftverk på staden med ein påfølgjande busetnad rundt. Busetnaden fekk bystatus i 1952.

Oljeindustri og kjemisk industri er dei viktigaste næringsvegane i byen. Det finst òg verksemder innan metallhandsaming. 

## Kjelder

* *Denne artikkelen bygger på «[[:nb:Novokujbysjevsk|Novokujbysjevsk]]» frå , den 7. januar 2009.* 

## Bakgrunnsstoff

*
Khasavjurt

**Khasavjurt** (russisk Хасавю́рт) er ein by i Republikken Dagestan i Russland med om lag 155&nbsp;000 innbyggjarar. Han ligg om lag 80&nbsp;km nordvest for Makhatsjkala.

Busetnaden vart grunnlagt i 1846. Khasavjurt fekk bystatus i 1931. På 1990-talet medførte tilstrøyming av tsjetsjenske flyktningar til at innbyggjartalet i byen nesten vart dobla.

## Kjelder

* *Denne artikkelen bygger på «[[:nb:Khasavjurt|Khasavjurt]]» frå , den 7. januar 2009.* 

## Bakgrunnsstoff

*
Sjtsjolkovo

**Sjtsjolkovo** (russisk Щёлково) er ein by i Moskva oblast i Russland med om lag 135&nbsp;000 innbyggjarar. Han ligg ved elva Kljazma, ei sideelv til Oka, rundt 35&nbsp;km nordaust for Moskva. 

Busetnaden vart grunnlagd i 1520-åra og fekk bystatus først i 1925. Ein kan nå byen med forstadstog frå Jaroslavskij togstasjon i Moskva.

## Kjelder

* *Denne artikkelen bygger på «[[:nb:Sjtsjolkovo|Sjtsjolkovo]]» frå , den 7. januar 2009.* 

## Bakgrunnsstoff

*
Leninsk-Kuznetskij

**Leninsk-Kuznetskij** (russisk Ле́нинск-Кузне́цкий) er ein by i Kemerovo oblast i Russland med om lag 90&nbsp;000 innbyggjarar. Han ligg ved elva Inja, ei sideelv til Ob, rundt 80&nbsp;km sør for Kemerovo.

Busetnaden vart først nemnt i 1763 som *Koltsjugino* (russisk: Кольчу́гино). I 1925 fekk han bystatus og namnet vart samstundes endra til Leninsk-Kuznetskij.

Leninsk-Kuznetskij er eit av hovudsentera for kolgruvene i Kuznetskbekkenet.

## Kjelder

* *Denne artikkelen bygger på «[[:nb:Leninsk-Kuznetskij|Leninsk-Kuznetskij]]» frå , den 7. januar 2009.* 

## Bakgrunnsstoff

*
Orekhovo-Zujevo

**Orekhovo-Zujevo** (russisk Оре́хово-Зу́ево) er ein by i Moskva oblast i Russland med om lag 100&nbsp;000 innbyggjarar. Han ligg 85&nbsp;km aust for Moskva, i eit skogsområde ved elva Kljazma, ei sideelv til Oka). Byen vart grunnlagt i 1917 då dei tre landsbyane Orekhovo, Zujevo og Nikolskoje vart slått saman. 

## Historie
Dei første kjeldene om Orekhovo-Zujevo er frå 1209. Staden vart nemnt i Moskva-krønikene som staden «Volotsjok» der slaget mellom fyrst Jurij av Vladimir og fyrst Izjaslav av Rjazan fann stad. Namnet «Volotsjok» (eller «Zujev Volotsjok» som han seinare vart kalla) er avleidd av det slaviske ordet for stader der treskip vert bore over land frå ei elv til ei anna. På denne spesielle staden vart skipa flytta over land mellom elvane Kljazma og Nerskaja.

Landbyane Orekhovo og Zujevo vart nemnt i krønikene nokre få gonger til gjennom mellomalderen.

I 1797 starta leiglendingen Savva Morozov sin første silkefabrikk i Zujevo. Seinare bytta han frå silke til ull. I 1823 gjorde fortenesta frå forretningane at han kunne kjøpe seg fri. I 1830 flytta han fabrikkane sine til den andre sida av Kljazma, til staden som seinare fekk namnet Nikolskoje.

På slutten av 1800-talet og byrjinga av 1900-talet var Orekhovo-Zujevo den tredje største tekstilbyen i Russland, etter Moskva og St. Petersburg.

I 1885 var Morozov sine tekstilfabrikkar i Orekhovo-Zujevo åstad for den første og største russiske streiken, som vart kjent som Morozovskaja Statsjka. Han starta 7. januar 1885 og varte i fleire veker. Denne streiken hadde ein enorm påverknad på den revolusjonære rørsla i Russland. 

Orekhovo-Zujevo vart grunnlagt som ein by i 1917, berre månader før oktoberrevolusjonen i Russland. 

Etter revolusjonen i 1917 vart Morozov sine tekstilfabrikkar nasjonalisert. Under sovjettida var dei kjent som «Orekhovo-Zujevskij Khloptsjato-Bumazjnyj Kombinat» (Orekhovo-Zujevo bomullssenter). Tekstilproduksjonen eksisterte berre til 1990-talet. Etter Sovjetunionen kollapsa døydde den den russiske tekstilindustrien ut på grunn av økonomiske problem, manglande konkurranseevne overfor billigare og betre importerte tekstilar og svak leiing. Omsider vart nesten all produksjon lagt ned og fabrikkhallane vart omgjort til marknadsplassar og handelssenter.

## Kjelder

* *Denne artikkelen bygger på «[[:nb:Orekhovo-Zujevo|Orekhovo-Zujevo]]» frå , den 7. januar 2009.* 

## Bakgrunnsstoff

*
Koltsjugino

**Koltsjugino** (russisk Кольчу́гино) er ein by i Vladimir oblast i Russland med om lag 40&nbsp;000 innbyggjarar. Han ligg ved elva Peksja, ei sideelv til Kljazma, rundt 70&nbsp;km nordvest for Vladimir. 

Koltsjugino vart grunnlagd i 1871 som ein busetnad ved fabrikkar for handsaming av kopar og produksjon av tråd, som høyrte til den moskovittiske forretningsmannen A.&nbsp;G.&nbsp;Koltsjugin (derfor namnet Koltsjugino). Han fekk bystatus i 1931.

Byen er velkjend på grunn av fabrikken for produksjon av bordservise som ligg her. Denne fabrikken vart òg grunnlagt av Aleksander Koltsjugin. Dei fleste russiske teglass-haldarar vart laga i Koltsjugino.

## Kjelder

## Bakgrunnsstoff

*
Arzamas

**Arzamas** (russisk Арзама́с) er ein by i Nizjegorod oblast i Russland med om lag 105&nbsp;000 innbyggjarar. Byen ligg ved elva Tjosja, ei sideelv til Oka, 100&nbsp;km sør for Nizjnij Novgorod.

## Historie
Arzamas vart grunnlagd i 1578 av Ivan den skrekkelege på landområde som på den tida var folkesett av mordvinske folk. I 1737 budde over 7&nbsp;000 menneske i Arzamas og byen var ein viktig stoppestad på vegen frå Moskva til dei austlege områda av Russland. Byen var kjend for sine gjæser, laukar og for lêrhandverk. 

Katarina den store gav Arzamas offisielle byrettar i 1781 og eit byvåpen basert på fargane til Arzamasregimentet. På byrjinga av 1800-talet hadde Arzamas over tjue kyrkjer og katedralar, der den fremste var Oppstandingskatedralen. Ho vart bygd i empirestil til minne om den russiske sigeren over Napoleon i 1812. 

I Arzamas låg òg Aleksandr Stupin sin kunstskole mellom 1802 og 1862 og mange kjende russiske kunstnarar studerte der, mellom anna Vasilij Perov.

Mellom 1954 og 1957 var Arzamas hovudstad i Arzamas oblast.

## Kjente innbyggjarar
* Patriark Sergij I av Moskva

## Kjelder

## Bakgrunnsstoff

*
Seversk

**Seversk** (russisk Се́верск) er ein lukka by i Tomsk oblast i Russland med om lag 105&nbsp;000 innbyggjarar. Byen ligg femten kilometer nordvest for Tomsk på høgre sida av elva Tom. 

Byen vart grunnlagt i 1949 som *Pjatyj Potsjtovyj* (russisk: Пя́тый Почто́вый). Frå 1954 til 1992 hadde han namnet *Tomsk-7* (russisk Томск-7). Seversk fekk bystatus i 1956.

Seversk er heimstad for *Den sibirske gruppa av kjemiske bedrifter*, grunnlagt i 1954. Han omfattar fleire atomreaktorar og kjemiske fabrikkar for utskiljing, anrikning og gjenvinning av uran og plutonium. Atomvåpen vart produsert og lagra på bedriftene sine område.

Byen var ein hemmeleg by i Sovjetunionen heilt til president Boris Jeltsin i 1992 erklærte at slike byar kunne bruke sine historiske namn. Fram til då eksisterte ikkje byen på offisielle kart. Som tradisjonen var med sovjetiske byar som inneheldt hemmelege anlegg, så var Tomsk-7 i realiteten eit postboksnummer og impliserte dermed at staden låg ein viss avstand frå byen Tomsk.

Trass i dekretet som fjerna Seversks hemmelege status, så er byen framleis lukka for utanforståande. Løyve til å vitja byen kan ein berre få av dei aktuelle styresmaktene, gjennom institusjonane som skal vitjast, eller via privatpersonar som til dømes ein nær slektning.

Ein av dei alvorlegaste atomulukke ved SGCE fann stad 6. april 1993, då ein tank med ein særs radioaktiv løysing eksploderte.

### Folk
Skirennaren Ljubov Jegorova er frå Seversk.

## Kjelder

## Bakgrunnsstoff

*
Oktjabrskij i Basjkortostan

**Oktjabrskij** (russisk Октя́брьский) er ein by i Republikken Basjkortostan i Russland med om lag 115&nbsp;000 innbyggjarar. Byen ligg på høgresida av elva Ik, 180&nbsp;km vest for Ufa. 

Oktjabrskij vart grunnlagd i 1937 rundt ein olje- og gassverksemd. I 1942 fekk han det noverande namnet sitt, som tyder «Oktoberbyen», til minne om oktoberrevolusjonen som hadde 25-årsjubileum dette året. Staden fekk byrettar i 1946. 

## Kjelder

* *Denne artikkelen bygger på «[[:de:Oktjabrski (Baschkortostan)|Oktjabrski (Baschkortostan)]]» frå , den 7. januar 2009.* 

## Bakgrunnsstoff

*
Neftejugansk

**Neftejugansk** (russisk Нефтеюга́нск) er ein by i Khanty-Mansia i Russland med om lag 125&nbsp;000 innbyggjarar. Han ligg ved ei forgrening av elva Ob, 50&nbsp;km sørvest for Surgut og 200&nbsp;km aust for Khanty-Mansijsk. 

Namnet på byen kjem frå det russiske *nefte*, som tyder 'olje', og *jugansk*, som er avleidd av eit khantisk namn på ei lita elv nær byen.

## Historie
Byen vart grunnlagt i 1967, etter at det vart oppdaga eit oljefelt i 1961. Den viktigaste og einaste store verksemda i byen er Juganskneftegaz, som vart grunnlagd i februar 1966. Økonomien til byen er framleis petroleumsbasert og han var eit viktig senter for det russiske oljeselskapet YUKOS, som eigde Juganskneftegaz.

På grunn av låge lønningar i YUKOS' var byen mindre velståande enn Surgut og mange prøver å flytte til Surgut for å arbeide for eit anna kjent russisk oljeselskap, Surgutneftegaz. Det er derimot ikkje lett på grunn av store skilnader i bustadprisane i Neftejugansk og Surgut.

I juni 1998 vart borgarmeisteren i Neftejugansk, Vladimir Petukhov, skoten og drepen og ein Yukos-tilsett vart siktet for drapet. Petukhov var ein av kritikarane av Yukos. 20. september vart viseborgarmeisteren i byen, Dmitrij Jegortsev, angripen med kniv og skadd. Ein annan viseborgarmeister, Igor Gribanov, døydde i ein brann i heimen sin i 2006.

Frå januar 2005 høyrer Juganskneftegaz til det statlege oljeselskapet Rosneft.

## Kjelder

* *Denne artikkelen bygger på «[[:nb:Neftejugansk|Neftejugansk]]» frå , den 7. januar 2009.* 

## Bakgrunnsstoff

*
Norsk Skogbruk

***Norsk Skogbruk*** er eit frittståande skogfagleg tidsskrift. Bladet kjem ut 11 gonger for året. Innan skogbruket dekkjer tidsskriftet fagområda maskin/teknikk, forsking, biologi, økonomi, næringspolitikk, vilt og utmark.

Bladet kjem ut ein gong i månaden. Første utgåve kom i 1955. Redaktør er Johs. Bjørndal, og redaksjonen harr sete i Oslo, i lokala til Det norske Skogselskap. 

## Bakgrunnsstoff:
* Nettside
Batajsk

**Batajsk** (russisk Бата́йск) er ein by i Rostov oblast i Russland med om lag 125&nbsp;000 innbyggjarar. Han ligg rundt 105&nbsp;km sør for Rostov-na-Donu, på motsett side av elva Don.

Busetnaden vart grunnlagt i 1769 og staden fekk bystatus i 1938.

## Kjende personar frå Batajsk
* Tatjana Lysenko – sleggekastar

## Kjelder

* *Denne artikkelen bygger på «[[:nb:Batajsk|Batajsk]]» frå , den 7. januar 2009.* 

## Bakgrunnsstoff

*
Kiseljovsk

**Kiseljovsk** (russisk Киселёвск) er ein by i Kemerovo oblast i Russland med om lag 80&nbsp;000 innbyggjarar. Han ligg rundt 160&nbsp;km sør for Kemerovo. 

Byen vart grunnlagt i 1917 og fekk bystatus i 1936.

## Kjelder

## Bakgrunnsstoff

*
Skogeieren

***Skogeieren*** var fram til 2011 medlemsbladet for Norges Skogeierforbund, då namnet vart endrea til «Skog» . 

Tidsskriftet vart etablert som eit aksjeselskap 7. februar 1914, og første nummer kom ut 1. april 1914. Den første redaktøren var Kr. Aug. Horne, og bladet kom ut to gonger for månaden. I 1933 vart aksjeselskapet oppløyst, og bladet vart omgjort til eit medlemsblad for Norges Skogeierforbund. Bladet har sidan komme ut som eit månadstidsskrift.
Bladet redaksjoinelle mål er i dag å dekkje fagfelta skogbruk, skogindustri og utmarksbruk i vid forstand. 
Skogeieren kjem ut med 11 nummer for året i et opplag på 44&nbsp;800.

## Referansar
Novotroitsk

**Novotroitsk** (russisk Новотро́ицк) er ein by i Orenburg oblast i Russland med om lag 75&nbsp;000 innbyggjarar. Han ligg rundt 240&nbsp;km aust for Orenburg. 

Byen vart grunnlagd i 1938 og fekk bystatus i 1945. 

## Kjelder

## Bakgrunnsstoff

*
Obninsk

**Obninsk** (russisk О́бнинск) er ein by i Kaluga oblast i Russland med om lag 130&nbsp;000 innbyggjarar. Han ligg rundt 60&nbsp;km nord for Kaluga og 100&nbsp;km sørvest for Moskva, ved jernbanen mellom Moskva og Kiev. 

Obninsk er ein av dei største russiske vitskapsbyane. Den første atomreaktoren i verda rekna for storskala produksjon av elektrisitet vart opna her 27. juni 1954 og han fungerte òg som treningsbase for mannskapet på den første atomubåten i Sovjetunionen, «Leninskij Komsomol». Byen Obninsk fekk bystatus to år seinare, i 1956.

I dag ligg det tolv vitskaplege forskningsinstitutt i byen. Dei har sine viktigaste aktivitetar innan kjernefysikk, særskild atomkraft, strålingsteknologi, medisinsk radiologi, samt meteorologi.

Det største største landemerke i Obninsk er det 315 meter høge *Obninsk meteorologiske tårn*, som vart bygt for å studere spreiinga av stråling frå atomkraftverket. 

## Venskapsbyar
Obninsk har éin vennskapsby:
*  Oak Ridge i Tennessee i USA.
Denne byen er òg vorte kjent gjennom kjernefysisk forsking.

## Kjelder

* *Denne artikkelen bygger på «[[:nb:Obninsk|Obninsk]]» frå , den 7. januar 2009.* 

## Bakgrunnsstoff

*
Velikije Luki

**Velikije Luki** (russisk Вели́кие Лу́ки) er ein by i Pskov oblast i Russland. Han ligg ved den sterkt meanderande elva Lovat, 220&nbsp;km søraust for Pskov. Bynamnet kan omsetjast som «Store Meanderar». Byen er den nest største i Pskov oblast med om lag 85&nbsp;000 innbyggjarar. 

Velikije Luki lufthamn ligg 7&nbsp;km nordaust for byen..

## Historie

Byen Velikije Luki vart først nemnt i ei krønike i 1166. Etter bygginga av ei festning i 1211 vart Velikije Luki ein strategisk viktig by, som forsvarte vegen inn mot Pskov og Novgorod. Han vart innlemma i Storfyrstedømet Moskva av Ivan den store i 1478. 

På byrjinga av 1900-talet utvikla byen seg til eit viktig jernbaneknutepunkt etter bygginga av jernbanen Moskva&ndash;Riga.

Under den andre verdskrigen, i 1941 og 1942, fann det stad intense kamper i området, mellom tyske og sovjetiske styrkar. Under slaget om Velikije Luki (seint i 1942) vart ein tysk styrke på rundt 7000 omringa i byen, som hadde vorte omgjort til ei festning. Etter månader med tunge kamper vart dei tyske styrkane til slutt utsletta i januar 1943. Som følgje av omleiringa vart byen nesten totalt øydelagd. 

## Kjelder

* *Denne artikkelen bygger på «[[:nb:Velikije Luki|Velikije Luki]]» frå , den 7. januar 2009.* 

## Bakgrunnsstoff

*
Elista

**Elista** (russisk Элиста́, kalmykisk Элст, *Elst*) er hovudstad i Republikken Kalmykia i Russland med om lag 105&nbsp;000 innbyggjarar. Han ligg 1200&nbsp;km sør-søraust for Moskva.

Byen er kjent som eit særs viktig sentrum innan sjakk. Store turneringar har vorte halde her.

## Historie

Elista vart grunnlagt i 1865 som ein mindre busetnad. I november 1920 vart Elista administrativt senter for Den kalmykiske autonome oblast. Innan tidleg på 1930-talet var Elista forandra til ein liten by sidan kollektiviseringspolitikken til Josef Stalin tvinga mange kalmykar til å gje opp den tradisjonelle nomadiske livsstilen sin til fordel for ein fastbuande og urban livsstil. I oktober 1935 vart Elista utnemnd som hovudstad i Den kalmykiske ASSR.

27. desember 1943, vart Den kalmykiske ASSR oppløyst og dei etniske kalmykane i republikken vart tvangsdeportert til Sibir. Russarar vart frakta til Elista for å folkesetje byen på ny og namnet vart endra til *Stepnoj* (russisk: Степно́й). Byen heitte Stepnoj til 1957, då dei overlevande etter deportasjonane fekk løyve til å kome tilbake frå eksil.

## Attraksjonar
Etter 1991 har byen vore karakterisert av det sakte forfallet til sovjet-bygde institusjonar og dei store byggeprosjektene sett i gang av millionær-presidenten Kirsan Iljumzjinov.

Bysentrumet har mange renoverte offentlege parkar sentrert rundt hovudtorget, med statuar av både Lenin og Buddha. Aust for byen ligg «Olympialandsbyen» frå den 33. sjakkolympiaden i 1998, lokalt kjent som «Sjakkbyen». Staden har mellom anna eit museum av kalmykisk buddhistisk kunst og han vert stundom nytta som konferansesenter.

Under vitjinga si i 1998, valde Dalai Lama ein stad vest for bysenteret for bygginga av eit nytt buddhisttempel for innbyggjarane. Det vart opna i desember 2005.

## Næringsliv
Byen fungerer som forvaltings-, utdannings- og handelssentrum. Industrielt er berre næringsmiddelhandsaming viktig.

## Transport
Elista har ei mindre regional lufthamn, med ruter til Moskva og byar sør i Russland.

Det går jernbanelinje frå Elista sørover til Stavropol og vegsamband til Volgograd og Astrakhan.

## Fotogalleri

Fil:Geden Sheddup Choikorling.jpg|Geden Sjeddup Tsjoikorling-klosteret 
Fil:Golden Temple Elista.jpg|Det gylne tempelet
Fil:Buddha Kalmykia.JPG|Ein Buddha i Elista
Fil:Statue_of_the_Old_White_Man.jpg|«Den gamle kvite mannen»
Fil:Shaxmaty2.jpg


## Kjelder

* *Denne artikkelen bygger på «[[:nb:Elista|Elista]]» frå ,  den 7. januar 2009.*  

## Bakgrunnsstoff

*
Kyzyl

**Kyzyl** (russisk og tuvinsk Кызы́л) er hovudstaden i republikken Tyva i Russland med om lag 130&nbsp;000 innbyggjarar. Han ligg ved elva Jenisej, rundt 3700&nbsp;km aust for Moskva. 

Bynamnet tyder «raud» på tuvisk (som i mange andre tyrkiske språk).

Kyzyl ligg der elvane Bolsjoj Jenisej (Store Jenisej) og Malyj Jenisej (Vesle Jenisej) renn saman og dannar Verkhnyj Jenisej (Øvre Jenisej). Kyzyl hevdar å ligge nøyaktig i det geografiske senteret i Asia. Påstanden er omtvistet, men det er reist et monument merket «Asias senter» på engelsk, russisk og tuvisk.

Kyzyl vart grunnlagt i 1914 som *Belotsarsk* (russisk Белоца́рск). I 1918 vart namnet endra til *Khem-Beldyr* (russisk: Хем-Белды́р) og i 1926 til Kyzyl.

Mesteparten av busetnaden ligg sør for elva og følgjer elvebredda, med den tettaste busetnaden sentrert like nedanfor der dei to Jenisej-elvane møter kvarandre.

Byen er administrasjonssenter i Republikken Tuva og er det økonomiske og politiske sentrum i republikken. Av industri finn ein teglverk, sagbruk, møbelfabrikkar og næringsmiddelindustri, i tillegg til ei større transportverksemd. 

Kyzyl lufthamn ligg 6 km sørvest for sentrum.

## Kjelder

* *Denne artikkelen bygger på «[[:nb:Kyzyl|Kyzyl]]» frå , den 7. januar 2009.* 

## Bakgrunnsstoff

*
Zjeleznodorozjnyj i Moskva oblast

**Zjeleznodorozjnyj** (russisk Железнодоро́жный) er ein by i Moskva oblast i Russland med om lag 150&nbsp;000 innbyggjarar. Han ligg rundt 20&nbsp;km aust for Moskva. 

Zjeleznodorozjnyj vart grunnlagt i 1861 som ein busetnad som tente jernbanestasjonen *Obiralovka* (russisk: Обира́ловка), som vart gjort kjend av Leo Tolstoj som valde denne staden som dødsstad til hovudpersonen i romanen *[[Anna Karenina]]*. 

I 1938 vart staden omdøypt til Zjeleznodorozjnyj og gjeve bystatus i 1952. På 1960-talet vart busetnadane *Kutsjino* (russisk: Ку́чино), *Savvino* (russisk: Са́ввино), *Temnikovo* (russisk: Те́мниково) og *Sergejevka* (russisk: Серге́евка) innlemma i Zjeleznodorozjnyj.

## Kjelder

* *Denne artikkelen bygger på «[[:nb:Zjeleznodorozjnyj i Moskva oblast|Zjeleznodorozjnyj i Moskva oblast]]» frå , den 7. januar 2009.* 

## Bakgrunnsstoff

*
Sarapul

**Sarapul** (russisk Сарапул) er ein by i Republikken Udmurtia i Russland med om lag 90&nbsp;000 innbyggjarar. Han ligg ved elva Kama, rundt 50&nbsp;km søraust for Izjevsk. 

Ein meiner at namnet Sarapul kjem frå frå tsjuvasjisk og tyder «gul fisk» (tsjuvasjisk сарă пулă).

Busetnaden oppstod på 1500-talet. Innbyggjarane levde hovudsakleg av kornhandel og fiske. 
I 1780 fekk busetnaden innvilga byrettar. Mange av dei arkitektoniske fortidsminnene i Udmurtia ligg i Sarapul. Dei vakraste bygningane er kjøpmannhusa og kyrkjene. 

Næringslivet i byen er i dag preget av verksemder innan maskinbygging og elektronikk.

## Kjelder

* *Denne artikkelen bygger på «[[:nb:Sarapul|Sarapul]]» frå , den 7. januar 2009.* 

## Bakgrunnsstoff

*
Kansk

**Kansk** (russisk Канск) er ein by i Krasnojarsk kraj i Russland med om lag 85&nbsp;000 innbyggjarar. Han ligg på venstre bredd av elva Kan. 

Byen vart grunnlagd i 1640 som eit russisk fort. Han er eit senter for lignittbekkenet i Kansk-Atsjinsk, som på byrjinga av 1980-talet vart utvikla til eit av dei største kolgruveområda i Sovjetunionen. Byen har òg verksemder innan bomullsindustri, tømmerhydrolyse og næringsmiddelindustri. Kansk flybase ligg 8&nbsp;km sør for byen. Den transsibirske jernbanen går gjennom Kansk.

## Kjelder

* *Denne artikkelen bygger på «[[:nb:Kansk|Kansk]]» frå , den 7. januar 2009.* 

## Bakgrunnsstoff

*
Norges Skogeierforbund

**Norges Skogeierforbund** er ein interesseorganisasjon for skogeigarar i Noreg, og ei overbygning for tilslutta andelslag i skogeigarsamvirket. Skogeierforbundet har hovudkontor i Oslo. Skogeigarar som er medlem i eit tilsutta andelslag, er samstundes medlemmer i Skogeierforbundet.

Kvart andelslag er organisert med lokale skogeigarlag som fungerer som valdistrikt for medlemene i representantskapet.

Norges Skogeierforbund vart stifta i Oslo 2. mai 1913, som ein overbygning over dei vassdragsvise skogeigarlaga. Inititativtakar var Olav Nergård, som var formann i Glommen, det eldste av skogeigarlaga, stifta i 1903.

Skogeierforbundet fremjer næringsinteressene for skogeigarane, og det arbeider for å sikre eigedomsretten deira. 

Det er sett saman av lokale andelslag:

## Bakgrunnsstoff
*