open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Bring It On Home to Me

«**Bring It On Home to Me**» er ein soulsong frå 1962, skriven og spelt inn av R&B-songaren Sam Cooke. Songen, som handlar om utruskap, vart ein hitt for Cooke og har vorte ein popstandard, spelt inn av mange andre artistar i mange forskjellige sjangrar. Songen er ført opp på lista til Rock and Roll Hall of Fame over dei 500 songane som forma rock and roll. Med seg på sin versjon har Cooke Lou Rawls som syng korvokal.

Songen vert av mange historikarar rekna for å vere ein av dei definitive soulsongane, sidan han nyttar ein formel som framleis er særs populær i dag. Eit konsertopptak av songen av Cooke i Miami frå albumet *[[Live at the Harlem Square Club, 1963]]*, er rekna som hans personlege syn på korleis soulmusikk skulle vere.

Singelen hadde «Having a Party» som B-side. B-sida nådde lista først og klatra til 17. plass sommaren 1962, før A-sida klatra til 13. plass seinare på sommaren.

## Andre versjonar

Andre artistar som har spelt inn songen er mellom andre The Animals, Eddie Floyd, Ben Mills, Lou Rawls, Mickey Gilley, Tab Benoit, The Faces, Wilson Pickett, Otis Redding i lag med Carla Thomas, Paul McCartney, John Lennon, Rod Stewart, Van Morrison, Dixie Chicks, Sonny & Cher, The Von Bondies, Bon Jovi, Britt Daniel, Eddie Floyd og Duffy, Dave Mason, Sister Hazel, The New Standards, Joey Ramone, Jimmy Barnes, Aretha Franklin, Michael Bolton, Delta Spirit, Robson & Jerome, Status Quo og R Kelly.

## Lister
### Sam Cooke-versjonen

### The Animals-versjonen

### Eddie Floyd-versjonen

### Lou Rawls-versjonen

### Mickey Gilley-versjonen

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Bring It On Home to Me|Bring It On Home to Me]]» frå ,  den 16. desember 2011.* 
*** oppgav desse kjeldene:*
*Heylin, Clinton (2003). *Can You Feel the Silence? Van Morrison: A New Biography*, Chicago Review Press ISBN
1-55652-542-7
We Gotta Get out of This Place

«**We Gotta Get out of This Place**», ofte skriven «**We've Gotta Get out of This Place**», er ein song skriven av Barry Mann og Cynthia Weil og spelt inn som ein hitsingel av The Animals i 1965. Det har vorte ein ikonisk song og var særs populær blant dei amerikanske styrkane under Vietnamkrigen. 

I 2010 vart songen rangert på 235. plass på lista til *[[Rolling Stone]]* over dei 500 beste songane gjennom tidene. Han er òg på lista til The Rock and Roll Hall of Fame over dei 500 songane som forma rock and roll. 

## Historie
Barry Mann og Cynthia Weil var eit ektepar som skreiv songar i Brill Building-miljøet i New York City i 1960-åra.

«We Gotta Get out of This Place» vart skriven og spelt inn som ein demo av Mann og Weill, og var meint for The Righteous Brothers. Dei hadde tidlegare skrive den store hitten «You've Lost That Lovin' Feelin'» for dei. Men så fekk Mann eigen platekontrakt for seg sjølv, og selskapet hans Redbird Records ønskte at han skulle gje ut songen i staden. Samstundes hadde direktøren i selskapet Allen Klein høyrt songen og gjeve demoen til Mickie Most, produsent for The Animals. Most hadde alt bestilt songar frå Brill Building-låtskrivarane for den neste innspelinga til gruppa), og The Animals spelte inn songen før Mann kunne.

Songen nådde andreplassen på den britiske singellista den 14. august 1965. Månaden etter nådde han 13. plass i USA og i september andreplass i Canada. 

## Innverknad
På denne tida gjorde tittelen og den enkle appellen «me må bort her frå» at han vart særs populær på avslutningsfestar. Songen vart òg særs populær for dei amerikanske styrkane stasjonerte i Sør-Vietnam under Vietnamkrigen. 

## Salslister

## Andre versjonar
Songen vart spelt inn av mange andre artistar, som The Partridge Family (1972), Bruce Springsteen, Udo Lindenberg (på tysk), Blue Öyster Cult (1978), Steve Bender (1978), Gilla (1979), Angelic Upstarts (1980), Grand Funk Railroad (1981), David Johansen (1982), Fear (1982), Richard Thompson (1988), Jello Biafra og D.O.A. (1989), Randy Stonehill (1990), Bon Jovi (1992), Midnight Oil (1993, MTV Unplugged), Space (1998), Southside Johnny (2000-åra), Widespread Panic (2005), Ann Wilson med Wynonna Judd (2007) og Alice Cooper (2011) samt mange andre.

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:We Gotta Get out of This Place|We Gotta Get out of This Place]]» frå ,  den 16. desember 2011.* 
*** oppgav desse kjeldene:*
The Best of The Animals (1966)

***The Best of The Animals*** var den første samleplata til The Animals. Det kom ut i februar 1966 i USA. Albumet inneheldt dei største hittane deira. 

Albumet vart ein stor suksess i USA og nådde sjetteplassen på Billboard 200, den høgaste plasseringa dei klarte der i karrieren sin. Albumet låg på lista i over to år. I juli 1966 hadde albumet seld til gullplate.

I 1979 inkluderte rockekritikaren Greil Marcus albumet på lista si *Stranded: Rock and Roll for a Desert Island* og i 1997 gjorde *[[Rolling Stone]]* det same for Rolling Stone 200: The Essential Rock Collection.

## Innhald

## Medverkande
* Eric Burdon – Solovokal
* Alan Price – klaverinstrument 
* Dave Rowberry – klaverinstrument & korvokal på «We Gotta Get out of This Place» og «It's My Life»
* Hilton Valentine – gitar
* Chas Chandler – bass
* John Steel – trommer

## Sjå òg
* The Best of The Animals (1988)
* The Best of The Animals (1997)

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:The Best of The Animals (1966 album)|The Best of The Animals (1966 album)]]» frå ,  den 16. desember 2011.* 
*** oppgav desse kjeldene:*
It's My Life av The Animals

«**It's My Life**» er ein song skriven av Brill Building-låtskrivarane Roger Atkins og Carl D'Errico. Songen vart opphavleg spelt inn av det britiske rockebandet the Animals, som gav songen ut som singel i oktober 1965. 

Songen vart ein hit i fleire land, og har sidan blitt spelt inn av mange andre artistar, som Bruce Springsteen.

## The Animals-versjonen
D'Errico, som skreiv musikken, og Atkins, som skreiv teksten, var profesjonelle låtskrivarar tilknytte Brill Building-miljøet i New York City. «It's My Life» vart skriven spesifikt for The Animals etter at produsent Mickie Most hadde bestilt songar til den nye innspelinga deira. Andre songar som kom samstundes til bandet var «We Gotta Get Out of This Place» og «Don't Bring Me Down».

Songen vart driven fram av eit bassgitar-riff av Chas Chandler, i lag med ein ringande elektrisk 12-strengs gitar frå Hilton Valentine.  

«It's My Life» hadde premiere på det amerikanske fjernsynsshowet *[[fjernsynsserien Hullabaloo|Hullabaloo]]* hausten 1965.

### Lister

## Andre versjonar
Andre artistar som har spelt inn eller framført songen er Bruce Springsteen, David Johansen, Alcatrazz og Bon Jovi. 

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:It's My Life (The Animals song)|It's My Life (The Animals song)]]» frå ,  den 17. desember 2011.* 
*** oppgav desse kjeldene:*
Jøsenfast

**Jøsenfast** var namnet på ein skissert undersjøisk vegtunnel i Rogaland. Tunnelen var meint å erstatta ferjesambandet Hjelmeland–Nesvik på riksveg 13 over Jøsenfjorden. Ideen vart lansert i desember 2009 og planen var at tunnelen også skulle ha ein avstikkar til Ombo der det også er ferjesamband. Planane vart lagde på is rundt 2018 fordi foreløpige undersøkingar viste at det ikkje var teknisk/økonomisk mogleg å bygge tunnelen; bru over Jøsenfjorden vart rekna som eit betre alternativ.
Ei bru kan verta omtrent 1300 meter lang og må byggast som ei lang hengebru, liknande Hardangerbrua, fordi Jøsenfjorden er over 400 meter djup på den smalaste staden.

## Kjelder

*
Den angolanske borgarkrigen

**Den angolanske borgarkrigen** var ein blodig borgarkrig i det sørleg-afrikanske landet Angola frå 1975 til 2002. I konflikten var regjeringa til MPLA på den eine sida og på den andre sida var opprørsgrupper, hovudsakleg UNITA og FNLA.

Omkring 500 000 personar døyde i krigen.

I 1974 førte eit militærkupp i Portugal, kjend som Nellikrevolusjonen, til at diktaturet vart fjerna og erstatta med demokrati. Angola, som portugisisk koloni, fekk sjølvstende i 1975 som følgje av militærkuppet. Då slutta Den angolanske frigjeringskrigen òg, med angolansk siger.

MPLA-regjeringa vart støtta av militær deltaking frå Cuba og Sovjetunionen og vart òg støtta militært av fleire land. Opprørarane fekk militær støtte frå USA og nokre andre land. Sør-Afrika under apartheid-regimet og Zaire (som no er Den demokratiske republikken Kongo) under det totalitære regimet til Mobutu Sese Seko var direkte innblanda i konflikten.

Sovjetunionen trekte seg ut frå Angola i 1989, og Cuba i 1991, og MPLA måtte vere i stand til sjølvforsvar.

Konflikten varte til saman i nærmare 30 år, men det var og rolegare periodar, av og til på grensa til fred. I 1992 vart det signert ein fredsavtale mellom MPLA-regjeringa og opprørarane, men opprørarane starta etter kvart opp å kjempe mot regjeringa.

Det som markerte slutten på borgarkrigen, var at opprørsleiaren Jonas Savimbi frå UNITA vart drepen i februar 2002. Restane av UNITA signerte ein fredsavtale med MPLA, og det vart fred. UNITA og FNLA fekk status som politiske parti som del av eit fleirpartisystem.

## Referansar
Inside-Looking Out

«**Inside-Looking Out**», ofte skriven «**Inside Looking Out**», er ein singel frå 1966 av The Animals. Han vart ein stor hit i Storbritannia og nådde 12. plassen der, 21. plass i Canada og 34. plass i USA. 

I 1969 vart han spelt inn av Grand Funk Railroad, som på albumet sitt *[[Grand Funk av Grand Funk Railroad|Grand Funk]]* la til referansar til marihuana i teksten. Ei omarbeiding vart òg gjort av det austerrikske rockebandet Novak's Kapelle i 1969 som «Hypodermic Needle».  Han vart seinare spelt inn av doom-metal-bandet The Obsessed i 1999 og igjen av The Greenhornes i 2001. 

Andre artistar som har spelt songen er Fringe, Gerry Joe Weise, The Mops og Layabouts. Ein sample frå Grand Funk-versjonen er nytta i songen «High 5 (Rock The Catskills)» på Beck-albumet *[[Odelay]]*.

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Inside-Looking Out|Inside-Looking Out]]» frå ,  den 17. desember 2011.*
Animalization

***Animalization*** er det fjerde albumet til den britiske R&B-gruppa The Animals som dei gav ut i USA i 1966. Innhaldet er noko av det same ein finn på den britiske utgåva av *[[Animalisms]]*. Albumet nådde 20. plass på den amerikanske albumlista, og inneheldt tre singlar som nådde Topp 40 i USA. 

Det var i denne perioden at trommeslagaren John Steel forlet gruppa og vart erstta av Barry Jenkins, som tidlegare hadde spelt i The Nashville Teens. Begge trommeslagarane er på omslaget. 

## Innhald

## Medverkande
*Eric Burdon – vokal 
*Dave Rowberry – klaverinstrument 
*Hilton Valentine – gitar 
*Chas Chandler – bass 
*John Steel – trommer 
*Barry Jenkins - trommer på «Don't Bring Me Down», «Cheating», «See See Rider» og «She'll Return It»
Don't Bring Me Down av The Animals

«**Don't Bring Me Down**» er ein rockesong skriven av Gerry Goffin og Carole King og spelt inn i 1966 som ein hitsingel av The Animals.

## Historie
«Don't Bring Me Down» var den tredje songen The Animals fekk skriven for seg i Brill Building-miljøet etter «We Gotta Get out of This Place» og «It's My Life».  I følgje ei soge vart alle tre bestilt i 1965 av den dåverande The Animals-produsenten Mickie Most.

The Animals hadde alltid eit noko omstridd forhold til slike songar, fordi dei visste at dei ville gje dei hittar, men føretrekte sjølv R&B-songar som dei nytta på albuma. I tillegg spelte dei no ein Goffin- og King-song, som Animals-songar Eric Burdon tidlegare tilsynelatande hadde gjort narr av i «Story Of Bo Diddley». 

«Don't Bring Me Down» vart ein solid hitt og nådde sjetteplassen i Storbritannia og 12. plass i USA. Han nådde tredjeplass i Canada og vart òg ein av dei mest populære songane deira i Tyskland. 

## Andre versjonar
New York Dolls-songar David Johansen song ein Animals-medley på konsertalbumet hans frå 1982, *[[Live It Up av David Johansen|Live It Up]]* som vart ein del spelt på MTV. 

Tom Petty and the Heartbreakers hadde «Don't Bring Me Down» på konsertrepertoaret frå 1977 til 1986 og eit opptak vart gjeven ut på *[[Pack up the Plantation: Live!]]* i 1985.

Songen er òg spelt av Riki Maiocchi, Paul Shaffer og Southside Johnny.

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Don't Bring Me Down (The Animals song)|Don't Bring Me Down (The Animals song)]]» frå ,  den 17. desember 2011.* 
*** oppgav desse kjeldene:*


## Bakgrunnsstoff
* Teksten på Carole King si offisielle side
See See Rider

«**See See Rider**», òg kjend som «**C.C. Rider**» eller «**See See Rider Blues**» eller «**Easy Rider**», er ein populær amerikansk 12-taktsblues. Han vart først spelt inn av Gertrude «Ma» Rainey i 1924, og har sidan den gong vorte spelt inn av mange andre artistar. 

Songen nyttar hovudsakleg ein tradisjonell bluestekst som fortel soga om ein utru kjæraste, kalla *easy rider*. «See See rider, see what you have done» er eit ordspel på ordet *«see»* og lyden av *«easy»*.

## Forskjellige versjonar

Songen vert rekna som ein tradisjonell song, men vart ein populær bluessong med godt over 100 forskjellige versjonar. Han vart spelt inn av mellom andre Big Bill Broonzy, Mississippi John Hurt, Lead Belly, Lightnin' Hopkins, Peggy Lee og mange andre. Broonzy hevdar at han lærte å spele blues frå ein omvandrande songar kalla «See See Rider», så han var kring 9 eller 10 år gammal, kring 1908.

I 1943 gjekk ein versjon av Wee Bea Booze til topps på Billboard «Harlem Hit Parade», ein forgjengar for rhythm and blues-lista. Somme blueskritikarar reknar denne som den definitive versjonen av songen.

Ein doo-wop-versjon vart spelt inn av Sonny Til og The Orioles i 1952. Seinare vart meir rocka versjonar spelt inn av Chuck Willis (som «C.C. Rider», nådde òg førsteplassen på R&B-lista, samt 12. plass på poplista, i 1957) og LaVern Baker (9. plass på R&B-lista og 34. plass på poplista i 1963). Willis-versjonen gav opphavet til dansen «The Stroll».

Andre populære versjonar vart spelte inn av Mitch Ryder & the Detroit Wheels (som ein del av ein medley kalla «Jenny Take a Ride!», 10. plass på poplista i USA i 1965) og The Animals (10. plass på poplista i 1966). Den tunge The Animals-versjonen nådde førsteplassen i Canada og 8. plass i Australia. Det var den siste singelen til bandet før dei vart oppløyst i september 1966. Songen vart arrangert av bandmedlem Dave Rowberry.

Andre utgåver vart spelte inn av Elvis Presley, Jerry Lee Lewis, Ray Charles, Chuck Berry, Gary Lewis and the Playboys, The Who, The Everly Brothers, Charlie Rich, Janis Joplin, The Grateful Dead, Leon Thomas, Snooks Eaglin, John Fahey, Old Crow Medicine Show og mange fleire. I seinare år pleidde Presley å opne konsertane sine med denne songen, som på *[[On Stage av Elvis Presley|On Stage]]* og Aloha from Hawaii. Bruce Springsteen and the E Street Band spelte i lang tid «C.C. Rider» på konsertane sine, noko ein kan høyre på konsertalbumet *[[No Nukes]]*.

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:See See Rider|See See Rider]]» frå ,  den 17. desember 2011.* 
*** oppgav desse kjeldene:*


## Bakgrunnsstoff
* Song on Youtube.com
* The sheet music
Animalism

***Animalism*** er eit bluesrockalbum av The Animals, gjeven ut berre i USA i november 1966. 

Albumet inneheld eit samarbeid med Frank Zappa («All Night Long»), med coverversjonar av B.B. King, Ray Charles og Sam Cooke. 

*Animalism* nådde 33. plass på albumlista i USA og vart det siste albumet deira der dei klarte å få inn på Topp 40. 

## Innhald

## Medverkande
*Eric Burdon – solovokal på 1-12
*Chas Chandler – bassgitar, vokal på 2 og 4-12
*Dave Rowberry – orgel, piano på 2 og 4-12
*Hilton Valentine – gitar på 2 og 4-12
*Barry Jenkins – trommer på 2 og 4-12
*John Steel - trommer på 9 og 11
*Frank Zappa - arrangement på 1 og 3, gitar på 1, og bassgitar på 3
*William Roberts — munnspel på 1 og gitar på 3
*Larry Knechtel— orgel på 1 og 3
*Don Randi- piano på 1 og 3
*Carol Kaye— gitar på 1 og 3
*John Guerin— trommer på 1 og 3

**Produksjon**
*Produsent: Tom Wilson
*Lydteknikarar: Mack Emerman, David Greene, Ami Hadani, Adrian Kerridge, Val Valentin
*Arrangør: Dave Rowberry

## Salslister
### Album

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Animalism (album)|Animalism (album)]]» frå ,  den 17. desember 2011.* 
*** oppgav desse kjeldene:*
Animalisms

***Animalisms*** er eit bluesrockalbum av The Animals, gjeven ut og Storbritannia i juni 1966. 

Albumet inneheld mange av dei same songane som den amerikanske versjonen av *[[Animalization]]* som kom ut to månader seinare, i august 1966.

*Animalisms* nådde fjerdeplassen i Storbritannia. 

## Innhald

## Medverkande
*Eric Burdon – vokal
*Chas Chandler – bassgitar
*Dave Rowberry – klaverinstrument
*Hilton Valentine – gitar
*Barry Jenkins – trommer

## Lister

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Animalisms|Animalisms]]» frå ,  den 17. desember 2011.* 
*** oppgav desse kjeldene:*
Grønbreinebbfamilien

**Grønbreinebbfamilien**, Calyptomenidae, er ei gruppering av to biologiske slekter, *[[Smithornis]]* og *[[Calyptomena]]* til ein ny familie som det gjort framlegg om. Dei tre artane i slekta *Smithornis* har leveområde i Afrika sør for Sahara, dei tre i slekta *Calyptomena* lever i Søraust-Asia, inkludert Borneo og Sumatra.

__NOTOC__

Familien kom med i Clementslista frå versjon 6.6 i august, 2011 med det engelske namnet 'African and Green Broadbills'. Før denne versjonen var desse to slektene ein del av breinebbfamilien, Eurylaimidae. Per oktober 2014 var ikkje Calyptomenidae anerkjent av IOC World Bird List. 

## Artslista
Grønbreinebb i rekkjefølgje etter Clementslista versjon 6.8 frå august 2013 med norske namn etter *Norske navn på verdens fugler*.

**Slekt ''[[Smithornis]]***
* [[Svartkronebreinebb]], *Smithornis capensis*, African Broadbill, <small>LC, Smith, 1840</small>
* [[Gråhovudbreinebb]], *Smithornis sharpei*, Gray-headed Broadbill, <small>LC, Alexander, 1903</small>
* [[Rustsidebreinebb]], *Smithornis rufolateralis*, Rufous-sided Broadbill, <small>LC, Gray, 1864</small>

*'Slekt *[[Calyptomena]]**'
* [[Grønbreinebb]], *Calyptomena viridis*, Green Broadbill, <small>NT, Raffles, 1822</small>
* [[Blåbukbreinebb]], *Calyptomena hosii*, Hose's Broadbill, <small>NT, Sharpe, 1892</small>
* [[Svartstrupebreinebb]], *Calyptomena whiteheadi*, Whitehead's Broadbill, <small>LC, Sharpe, 1888</small>

== Kjelder ==
<div class="references-small">
* Clements, J. F., T. S. Schulenberg, M. J. Iliff, B.L. Sullivan, and C. L. Wood (august 2011), *Updates & Corrections: August 2011, The Clements checklist of birds of the world: Version 6.6,'' Cornell Lab of Ornithology. Henta 22. oktober 2014
 
### Referansar
Jenny Langlo

**Jenny Kristin Staurset Langlo** () er ein norsk songar og gitarist. Ho vann *[[Idol 2011 Noreg|Idol 2011]]*.

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:nb:Jenny Langlo|Jenny Langlo]]» frå ,  den 17. desember 2011.*
Eric Is Here

***Eric Is Here*** er eit album frå 1967 av Eric Burdon & The Animals, sjølv om det faktiske bandet med Burdon er Horace Ott Orchestra.  

## Historie
Albumet vart berre gjeve ut i USA, av MGM Records, i tida mellom den originale besetninga av The Animals gav seg og før den nye besetninga, kalla Eric Burdon & The Animals, vart danna.  *Eric Is Here* har med Burdon og trommeslagar Barry Jenkins i lag med forskjellige låtskrivarar og eit orkester. Det er mogeleg at somme medlemmar av det originale Animals var til stades under innspelinga.  

«Help Me Girl» vart gjeven ut som singel og nådde 29. plass i USA og 14. plass i Storbritannia. The Outsiders hadde òg ein versjon av songen som nådde 37. plass i Storbritannia. 
«It's Not Easy» var ein annan song frå albumet som popgruppa The Will O Bees tok til 95. plass i USA. Han var komponert av Berry Mann og Cynthia Weil, som òg skrive Animals-hitten «We Gotta Get Out of This Place».

## Innhald

## Medverkande
* Eric Burdon - vokal 
* Barry Jenkins - trommer
* The Horace Ott og Benny Golson Orchestra

### Andre medverkande
*Val Valentin - leiar
* Benny Golson – arrangør og dirigent
* Horace Ott – arrangør og dirigent
*Nancy Reiner - plateomslag 
*Acy Lehman - design 
*Bill McMeehan - lydteknikar 
*Gene Radice - lydmiksing 

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Eric Is Here|Eric Is Here]]» frå ,  den 17. desember 2011.* 
*** oppgav desse kjeldene:*
Help Me Girl

«**Help Me Girl**» er ein song av Eric Burdon frå 1966. Han vart merka Eric Burdon & The Animals for soloalbumet hans, *[[Eric Is Here]]*, frå 1967, der òg trommeslagar Barry Jenkins var med som den einaste gjenverande frå den første The Animals-besetningar. Singelen nådde 29. plass i USA og 14. plass i Storbritannia. 

Samstundes gav The Outsiders songen ut som singel, og denne nådde 37. plass i USA. 

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Help Me Girl|Help Me Girl]]» frå ,  den 17. desember 2011.*
Winds of Change av Eric Burdon & The Animals

***Winds of Change*** er eit album frå 1967 av Eric Burdon & The Animals.

Det originale bandet, The Animals, vart oppløyst 1966 og dette bandet var ei heilt ny gruppe for songaren Eric Burdon og trommeslagaren Barry Jenkins, som kom med i det originale bandet då John Steel forlet bandet i februar 1966. Med det nye bandet kom gitarist Vic Briggs, bassist Danny McCulloch og fiolinist John Weider inn, og Burdon starta ein overgang frå skitten bluesstil frå det originale bandet til psykedelisk musikk. 

Albumet opna med lydar av bølgjer på tittelsporet «Winds of Change». «Poem by the Sea» er eit munnleg stykke av Burdon med ekkoeffektar på instrumenta. «Good Times» og «San Franciscan Nights» var to av dei mest populære songane, som seinare nådde Topp 10 i 1967. Burdon var fan og tilhengjar av Jimi Hendrix og skreiv den femte songen som eit svar til Hendrix sin «Are You Experienced?» frå tidlegare på året. 

## Innhald

## Medverkande
* Eric Burdon - vokal 
* Vic Briggs - gitar, piano, arrangement 
* John Weider - gitar, fiolin 
* Danny McCulloch - bass
* Barry Jenkins - trommer 

;Andre medverkande
* Keith Olsen - spelte bass på somme spor etter at Danny McCulloch braut handleddet

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Winds of Change (Eric Burdon & the Animals album)|Winds of Change (Eric Burdon & the Animals album)]]» frå ,  den 23. mars 2018.* 
*** oppgav desse kjeldene:*
Den angolanske frigjeringskrigen

**Den angolanske frigjeringskrigen** var ein krig utkjempa av angolanske geriljagrupperingar mot Portugal. Angola var under portugisisk kolonistyre frå 1655 til 1975. Krigen slutta i 1975 etter at Angola oppnådde sjølvstende som følgje av Nellikrevolusjonen i 1974, då diktatoren Américo Tomás vart styrta og Portugal vart eit demokrati. 

Den 3. januar 1961 boikotta angolanske bønder i regionen Baixa de Cassanje i Malanje-provinsen i Angola Cotonang-kompaniet bomullsmarkene sine, der dei arbeida, og kravde betre arbeidforhald og høgare lønningar. Cotonang var eit firma eid av portugisiske, britiske, tyske investorar. For å utfordre portugisiske styresmakter, brente bøndene ID-korta sine og angreip portugisiske handelsmenn. Det portugisiske militæret svarte med å bombe stader i området den 4. februar, og 7000 menneske vart drepen. 

Den same dagen, tok 250 militante frå frigjeringsorganisasjonen MPLA seg inn på ein politistasjon i Luanda og 7 politimenn  vart drepne. 40 av opprørarane vart drepne i kamp, og ikkje ein vart frikjend. Under gravferda til politimennene, angreip folk frå den portugisiske hæren afrikanarar. 

Av de grupperingane som var med under krigen, har me Movimento Popular de Libertação de Angola (MPLA, *Folkerørsla for frigjering av Angola*), União Nacional para a Independência Total de Angola (UNITA, *Nasjonal union for total frigjering av Angola*) og Frente Nacional de Libertação de Angola (FNLA, *Angolas nasjonale frigjeringsfront*). Samstundes kjempa Frente para a Libertação do Enclave de Cabinda (FLEC, *Front for frigjering av Cabindaenklaven*) for frigjering av Cabindaenklaven. Gruppene i frigjeringskrigen vart etter frigjeringa i 1975 involvert i ein blodig borgarkrig mellom kvarandre som varte helt til 2002. MPLA tok makta i Angola etter frigjeringa, og var òg sigrande i borgarkrigen.

Alvor-avtalen, som gav Angola sjølvstende, vart signert av Portugal, MPLA, FNLA og UNITA, men ikkje av FLEC, som ville ha sjølvstende til Cabindaenklaven.

## Kjelder
Agostinho Neto

**António Agostinho Neto** () var ein angolansk politikar frå MPLA. Han var leiar for MPLA under Den angolanske frigjeringskrigen, og den fyrste presidenten i Angola frå 1975 til 1979. Frå 1962 var han leiar for frigjeringsrørsla MPLA, ein av tre væpna frigjeringsorganisasjonar i Angola som kjempa for sjølvstende frå Portugal. Då dei siste portugisiske troppane forlét Luanda den 11. november 1975 overlét dei makta til MPLA, og Neto erklærte landet sjølvstendig. MPLA gjorde han like etter til president for Folkerepublikken Angola, og han hadde denne stillinga fram til han døydde i 1979.

Som president i Angola oppretta han nære band til Cuba og Sovjetunionen.

## Liv og virke
### Bakgrunn
Fram til 1975 var Angola en portugisisk koloni, og Neto utdanna seg som lækjar i Portugal. Han var tilsett i kolonistyrets helseteneste i åra mellom 1952 og 1960. Han sat dinest i fengsel i frå 1960 til 1962 for hans militante haldning mot kolonistyret, men klarte å rømma. Han var med i *Rørsla for Angolas frigjering* (MPLA) frå byrjinga i 1957, formann frå 1962, og leia frigjeringskampen frå eksil i Folkerepublikken Kongo (no Republikken Kongo) frå 1962 til 1975.

### Sjølvstendekampen
Det splitta landet hadde fått ei vanskeleg byrjing igjennom ein lang og valdeleg kolonikrig. Kampen om sjølvstendet vart prega av interne stridar og innblanding frå dei globale stormaktene USA og Sovjetunionen, og forutan Cuba og apartheid-staten Sør-Afrika, og den nye uavhengige staten var i ei eksistensiell krise frå fyrste stund. På det internasjonale plan styrte Neto den nye staten med diplomatisk pragmatisme. Internt i Angola var hans styresett prega av viljen til ein hurtig og statsstyrt omvelting av samfunnet, medan eit lite tal personar rundt han sjølv akkumulerte makta.

### Ettermæle
Neto har vorte ståande som ein svært kontroversiell figur i angolansk soge. Han klarte å leia landet til å halda fram med å ha sjølvstende under desse vanskeleg geopolitiske høva. Samstundes var han svært autoritær, og syrgja for å fjerna og marginalisera kritiske røyster både i MPLA og i andre politiske rørsler. Neto si rolle i dei store utreinskingane i partiet MPLA i 1977-1978 – som kosta mange titusen liv medan Neto leia partiet og staten – har aldri vorte granska.

Neto vert sett på som ein landsfader av MPLA. Portrettet hans finst i eit utal stader i offentlege rom og skrivestover, på pengesetlane kwanza, og i form av statuar i hovudgater. Neto er gravlagt i eit mausoleum sentralt i Luanda. Han var òg lyrikar, og diktsamlinga *Afrika græt* vart gjeven ut på norsk i 1977.

## Kjelder

## Bakgrunnsstoff

*
*
Jetty Paerl

**Jetty Bantzinger-Pearl**, kjend som **Jetty Paerl** () var ein nederlandsk songar. Ho representerte Nederland i Eurovision Song Contest 1956 med songen «De vogels van Holland». 

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:sv:Jetty Paerl|Jetty Paerl]]» frå ,  den 17. desember 2011.*
Good Times av Eric Burdon and The Animals

«**Good Times**» er ein song av Eric Burdon & The Animals som kom ut på albumet deira *[[Winds of Change av Eric Burdon & The Animals|Winds of Change]]* i 1967. Songen har musikk og tekst av Eric Burdon, John Weider, Vic Briggs, Danny McCulloch og Barry Jenkins.  

Teksten fortel ei soge om nokon som fortel at han angrar på å ha sløst for mykje tid på unyttige ting. Musikalsk har songen ei mørk kjensle med ein lettare parti like før det siste verset.
Singelen nådde 20. plass på UK Singles Chart. Han var B-sida til «San Franciscan Nights» i USA. B-sida «Ain't that So» var henta frå filmmusikken til filmen *[[filmen Stranger in the House (1967)|Stranger in the House]]* (1967). I 1987 vart songen gjeven ut som singel igjen, då han var med i filmen *[[Die Katze]]* med Götz George. Denne versjonen nådde 53. plass i Tyskland. 

Ozzy Osbourne spelte inn songen for albumet sitt *[[Under Cover]]* i 2005.

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Good Times (Eric Burdon and The Animals song)|Good Times (Eric Burdon and The Animals song)]]» frå ,  den 17. desember 2011.*
Fud Leclerc

**Ferdinand Urbain Dominic Leclerc**, kjend som **Fud Leclerc** () var ein belgisk songar. Han representerte Belgia i Eurovision Song Contest 1956 med songen «Messieurs les noyés de la Seine», i Eurovision Song Contest 1958 med songen «Ma petite chatte», i Eurovision Song Contest 1960 med songen «Mon amour pour toi» og i Eurovision Song Contest 1962 med songen «Ton nom».

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:de:Fud Leclerc|Fud Leclerc]]» frå ,  den 17. desember 2011.*
San Franciscan Nights

«**San Franciscan Nights**» er ein song frå 1967 framført av Eric Burdon and The Animals, med tekst og musikk av Eric Burdon, Vic Briggs, John Weider, Barry Jenkins og Danny McCulloch. Han var ei hyllest til San Francisco og den største hitten den nye inkarnasjonen av Animals hadde. Songen nådde førsteplassen i Canada, niandeplassen i USA og sjuandeplassen i Storbritannia. 

Bandet skreiv songen sjølv, og tok eit standpunkt mot Vietnamkrigen. Songen opnar med ein kort parodi av ''Dragnet''-temaet. Dette vert etterfølgd av ein munnleg introduksjon av Burdon «*to the city and people of San Francisco, who may not know it but they are beautiful and so is their city,»* og Burden bed europearane om å «*save up all your bread and fly Trans Love Airways to San Francisco, U.S.A.,*» slik at dei kan «forstå songen» og «*for the sake of your own peace of mind*».

B-sida til den britiske versjonen av singelen var «Gratefully Dead», ein referanse til det musikalske San Francisco-miljøet.

## Andre versjonar
Andre artistar som har spelt inn eller framført songen er Sfinx, The Mops, Harpo og Vktms.

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:San Franciscan Nights|San Franciscan Nights]]» frå ,  den 17. desember 2011.*
Freddy Quinn

**Freddy Quinn** () er ein austerriksk songar og skodespelar. Han representerte Vest-Tyskland i Eurovision Song Contest 1956 med songen «So geht das jede Nacht».

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Freddy Quinn|Freddy Quinn]]» frå ,  den 17. desember 2011.*
When I Was Young

«**When I Was Young**» er ein song av The Animals med Eric Burdon på vokal frå 1967. Han kom ut som singel den 8. april dette året. Singelen nådde andreplassen i Australia, 10. plass i Canada, 15. plass i USA og 7. plass i Nederland. 

Songen er kjend for det indiske riffet, spelt på ein elektrisk gitar og ein fiolin. Den noko sjølvbiografiske songen fortel soga om faren hans, som var soldat i andre verdskrigen, samt første gongen Burden røykte ein sigarett og møtte den første kjærleiken sin. 

Songen er spelt inn sidan av mange punkrock- og heavy metal-band. Artistar som har spelt inn eller framført songen er mellom andre: 

*Trek with Quintronic (1981)
*Riot (1982)
*Tina Turner (1984)
*Poison 13 (1984)
*Riblja Čorba (1992)
*Ramones (1993)
*Golden Earring (1995)
*Ed Kuepper (2000)
*Inmates (2003)
*Eddie Fisher 
*The Carnabeats
*Fleire konsertopptak av Eric Burdon

«When I Was Young» er òg det første verset på «The Logical Song» av Supertramp.

B-sida «**A Girl Named [[Sandoz]]**», er kalla opp etter farmasøytfirmaet som fann opp LSD. Denne songen var sidan spelt inn av The Smashing Pumpkins.
Anything av Eric Burdon and The Animals

«**Anything**» er ein song av Eric Burdon & The Animals frå 1967. Han vart gjeven ut på det psykedeliske rockealbumet deira *[[Winds of Change av Eric Burdon & The Animals|Winds of Change]]*. Songen vart gjeven ut som singel og nådde 80. plass i USA. 

Songen er skriven av Vic Briggs, Eric Burdon, Barry Jenkins, Danny McCulloch og John Weider. 

I 1995 spelte Burdon inn songen på ny. Denne finst på *[[Absolutely the Best]]* (1999).

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Anything (Eric Burdon and The Animals song)|Anything (Eric Burdon and The Animals song)]]» frå ,  den 17. desember 2011.*
Monterey av The Animals

«**Monterey**» er ein song frå 1967 av Eric Burdon & The Animals, med musikk og tekst av bandet sjølv med Eric Burdon, John Weider, Vic Briggs, Danny McCulloch og Barry Jenkins. I 1968 vart det vist to forskjellige videoklipp av songen. 

Bortsett frå songar Burdon og trommeslagar Jenkins, var bandet som spelte inn og gav ut «Monterey» eit heilt anna band enn det kjende The Animals frå miten av 60-åra. Burdon omvandla det nye bandet frå eit hardt bluesband til sin eigen versjon av psykedelia. 

Songen «Monterey» var ei hyllest til Monterey Pop Festival i 1967, og vart ein av dei største hittane til bandet. Teksten skildrar mellom anna musikarane som spelte på festivalen som The Byrds, Jefferson Airplane, Ravi Shankar, The Who, Hugh Masakela, The Grateful Dead og Jimi Hendrix. Burdon siterte òg ei linje frå The Byrds-songen «Renaissance Fair» med linja «I think that maybe I'm Dreamin'».

Singelen nådde 15. plass i USA og 16. plass i Canada. Han vart ikkje ein hit i Storbritannia. Songen vart gjeven ut på det andre albumet til denne versjonen av bandet, *[[The Twain Shall Meet]]*, samt på den amerikanske samleplata frå 1969, *[[The Greatest Hits of Eric Burdon and The Animals]]*.

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Monterey (song)|Monterey (song)]]» frå ,  den 17. desember 2011.*  
 

## Sjå òg
* Monterey Pop Festival
Walter Andreas Schwarz

**Walter Andreas Schwarz** () var ein tysk songar, låtskrivar, romanforfattar, kabaretist, forfattar av radiodrama og omsetjar. Han representerte Vest-Tyskland i Eurovision Song Contest 1956 med songen «Im Wartesaal zum großen Glück».

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:de:Walter Andreas Schwarz|Walter Andreas Schwarz]]» frå ,  den 17. desember 2011.*
Mony Marc

**Mony Marc** er ein belgisk songar. Ho representerte Belgia i Eurovision Song Contest 1956 med songen «Le plus beau jour de ma vie».

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Mony Marc|Mony Marc]]» frå ,  den 17. desember 2011.*  
 
## Bakgrunnsstoff
*Mony Marc ved imdb.com
Franca Raimondi

**Franca Raimondi** () var ein italiensk songar. Ho representerte Italia i Eurovision Song Contest 1956 med songen «Aprite le finestre».

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Franca Raimondi|Franca Raimondi]]» frå ,  den 17. desember 2011.*
The Twain Shall Meet

***The Twain Shall Meet*** er eit album frå 1968 av Eric Burdon & The Animals. 
Tittelen på albumet er henta frå diktet «The Ballad of East and West» av Rudyard Kipling.

Albumet inneheld «Sky Pilot», ein antikrigssong om Vietnamkrigen, med lydar av eit styrtande fly og eit gitarriff av Vic Briggs, og «Monterey», bandet si hyllest til Monterey Pop Festival i 1967. Kritikaren Bruce Elder frå Allmusic har skildra songen «All Is One» som «unik i pophistoria som eit psykedelisk stykke, som blandar sekkepiper, sitar, oboar, horn, fløyter og ein forholdsvis idiotisk tekst, alt innanfor ei ramme som aukar tempoet på liknande vis som dansemusikk frå Zorba the Greek, samstundes som dei etterliknar Spencer Davis Group sin 'Gimme Some Lovin''.» 

Albumet nådde 78. plass på den amerikanske albumlista. 

## Innhald

## Medverkande
*Eric Burdon - vokal (1, 3, 4, 6-8)
*John Weider - gitar, fiolin
*Vic Briggs - gitar
*Danny McCulloch - bass, vokal (2, 5)
*Barry Jenkins - trommer

## Merknadar

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:The Twain Shall Meet|The Twain Shall Meet]]» frå ,  den 24. mars 2018.* 
*** oppgav desse kjeldene: *
Sky Pilot

«**Sky Pilot**» er ein song frå 1968 av Eric Burdon & The Animals, frå albumet *[[The Twain Shall Meet]]*. Songen vart delt i to delar og gjeven ut som singel med dei to delane på kvar si side. Som «Sky Pilot (Parts 1 & 2)» nådde singelen 14. plass i USA og 15. plass i Canada. 

«Sky Pilot» er namnet på ein feltprest. 

Besetninga på songen er Eric Burdon på solovokal, Vic Briggs på gitar, John Weider på gitar og elektrisk fiolin, Danny McCulloch på bassgitar og Barry Jenkins på trommer.

Songen er ein ballade-aktig scene som er teken rett ut frå livet om ein feltprest som velsignar soldatane like før dei skal ut på ein nattleg patrulje eller raid, og så ventar på at dei skal kome attende. 

Songen vert universelt tolka som ein antikrigssong. Det er ingen openberre antikrigsmeldingar, men inga lovprising av krig heller. Krigen det er snakk om vert vanlegvis rekna for å vere Vietnamkrigen. 

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Sky Pilot (song)|Sky Pilot (song)]]» frå ,  den 17. desember 2011.*
Every One of Us

***Every One Of Us*** er eit album gjeven ut i 1968 av Eric Burdon & The Animals. Det var det andre av tre album som gruppa gav ut i USA det året (albumet kom ikkje ut i Storbritannia). 

## Bakgrunn
Singelen frå albumet var «White Houses», som gjekk inn på singellista i USA og Canada. Musikkskribenten Bruce Eder i Allmusic skildra som «eit godt psykedelisk bluesalbum, fylt med glimrande musikk.»

Då albumet kom ut i august 1968 hadde både Danny McCulloch og Vic Briggs fått sparken frå banet tidlegare på sommaren, og Eric Burdon leita etter nye musikarar. I motsetnad til dei to førre albuma, der alle medlemmane var med å skrive songar, er songane på *Every One of Us* hovudsakleg tilskriven Eric Burdon.

## Innhald

## Medverkande
* Eric Burdon - vokal 
* Vic Briggs - gitar, bass 
* John Weider - gitar, celeste
* Zoot Money (omtalt som George Bruno) - Hammondorgel, vokal, piano
* Danny McCulloch - bass, vokal, 12-strengsgitar
* Barry Jenkins - trommer

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Every One of Us|Every One of Us]]» frå ,  den 17. desember 2011.* 
*** oppgav desse kjeldene:*
Love Is av The Animals

***Love Is*** er eit dobbeltalbum av Eric Burdon and The Animals som kom ut i 1968. Det var det siste albumet deira før den andre oppløysinga til The Animals i 1969. Ei forkorta utgåve av «Ring of Fire» vart gjeven ut som singel og nådde 35. plass i Storbritannia og nådde Topp 40 i Tyskland, Nederland og Australia.

Bortsett frå den sjølvskrivne «I'm Dying (or am I?)», består albumet berre av andre sine songar med utvida arrangement av the Animals og stundom til og med ekstra tekst og musikalske bitar. Heile side 4 er ein medley av songar opphavleg spelte av Dantalian's Chariot, ei gruppe som medlemmane Zoot Money og Andy Summers tidlegare hadde spelt i. 

Albumet er første gong den framtidige Police-gitaristen Andy Summers spelte med gruppa. Innspelinga av Traffic sin «Coloured Rain» inneheld ein over fire minuttar lang gitarsolo av Summers. For å sikre at han avslutta på riktig stad, talde Zoot Money alle taktane gjennom songen og gav han melding ved takt 189.

## Innhald

## Medverkande
*Eric Burdon — solovokal, talt tekst
*Zoot Money — bass, kor- og solovokal (3, 8a) vokal, orgel, piano, talt tekst 	(8a)
*Andy Summers — gitar, korvokal
*John Weider — gitar, fiolin, korvokal
*Barry Jenkins — trommer, perkusjon, korvokal
*Robert Wyatt - korvokal (1)
*Ukjende blåsarar, arrangør og kvinnelege korist på «To Love Somebody» ??

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Love Is (The Animals album)|Love Is (The Animals album)]]» frå ,  den 17. desember 2011.* 
*** oppgav desse kjeldene:*
The Greatest Hits of Eric Burdon and The Animals

***The Greatest Hits of Eric Burdon and The Animals*** er ei samleplate av The Animals frå dei siste tre besetningane deira, perioden då dei spelte psykedelisk rock. Det vart gjeve ut i mars 1969 i USA og var det siste albumet MGM Records gav ut med bandet. Trass i at tre av songane hadde nådd minst Topp 15 i USA, selde samleplata dårleg og nådde berre 153. plass på Billboard 200.

## Innhald

## Medverkande
*Eric Burdon - vokal
*Vic Briggs - gitar 
*John Weider - gitar, fiolin
*Danny McCulloch - bass 
*Barry Jenkins - trommer
*Zoot Money - klaverinstrument på «White Houses» og «Year Of The Guru», klaverinstrument og bass på «River Deep, Mountain High» og «To Love Somebody»
*Andy Summers - gitar på «River Deep, Mountain High» og «To Love Somebody»
Mario Monti

**Mario Monti** () er ein italiensk økonom, politikar og tidlegare EU-kommissær som blei statsminister i Italia 16. november 2011. Han er òg livstidssenator i Det italienske senatet. 

Monti er utdanna økonom fra Bocconiuniversitetet i Milano, og studerte vidare ved Yale University under nobelprisvinnaren James Tobin. I 1971 blei han tilsett som professor ved Bocconiuniversitetet, og i 1989 blei han rektor ved universitetet. Frå 1995 til 2004 sat Monti som EU-kommissær, først med ansvar for den indre marknaden og seinare for konkurransespørsmål. Monti er rekna som ein forkjempar for den frie marknaden og kutting i offentlege utgifter, og er mellom anna kjend for arbeidet med å definera europeiske og internasjonale antitrust-standardar. I 2001 forhindra han fusjonen mellom General Electric og Honeywell, noko som var første gong Europakommisjonen stoppa ei samanslåing mellom to amerikanske selskap. Har har også sett i gang en prosess mot den monopolaktige stillinga til  Microsoft.

13. november 2011 blei Monti beden om å danne ei ny regjering i Italia etter at Silvio Berlusconi trekte seg som statsminister. Han gjekk inn i stillinga 16. november 2011.

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:nb:Mario Monti|Mario Monti]]» frå ,  den 17. desember 2011.*
Il Canto degli Italiani

**«Il Canto degli Italiani»** (*Songen åt italienarane*), blant italienarar oftast kjend som **«Inno di Mameli»** ('Hymnet åt Mameli') etter tekstforfattaren, eller **«Fratelli d'Italia»** ('Brør av Italia') etter førstelinja, er den italienske nasjonalsongen.

Songen blei skriven hausten 1847 av den tjueårige studenten Goffredo Mameli i Genova, i eit miljø prega av patriotisme og arbeid for sjølvstende og lausriving frå Austerrike-Ungarn. Diktet til Mameli blei tonesett nokre månader seinare av Michele Novaro, som også var frå Genova, i Torino. Songen blei utbreidd under den påfølgjande italienske samlingstida kjen som Risorgimento.

Etter at Italia blei sameint i 1861 nytta landet «Marcia Reale», 'Kongemarsjen', som nasjonalsong. Dette var ein song laga for kongehuset Savoy i 1831. I 1946, då Italia blei republikk, tok ein i bruk «Il Canto degli Italiani» som nasjonalsong. Dette var opphavleg tenkt som ein midlertidig song, men ein heldt fram å bruka han, og 17. november 2005 blei han erklært nasjonalsong ved lov.

## Bakgrunnsstoff

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Il Canto degli Italiani|Il Canto degli Italiani]]» frå ,  den 17. desember 2011.*
Before We Were So Rudely Interrupted

***Before We Were So Rudely Interrupted*** er eit album frå 1977 av The Animals, her kalla The Original Animals.

## Historie
Dette var ei gjenforeining av dei fem originale medlemane i Animals frå den første iknarnasjonen deira med Eric Burdon, Alan Price, Hilton Valentine, Chas Chandler og John Steel. Det var den første nye innspelinga deira sidan 1965. Bassisten Chandler produserte albumet for Barn Records.

Tittelen syner til den første setninga i den første artikkelen til William Connor i Daily Mirror etter den andre verdskrigen: «*As I was saying before I was so rudely interrupted,...*».

Albumet vart remastra og gjeven ut på CD i 2000 av Repertoire Records.

## Mottaking
Albumet fekk god kritikk då det kom ut. *[[Rolling Stone]]*-skribent Dave Marsh kalla det «overraskande bra, eit enkelt album med den originale besetninga, igjen dominert av Price og Burdon». Bruce Eder frå Allmusic kalla det «ikkje langt frå ein tapt klassikar». 

Albumet selde derimot svakt og det vart ikkje halden ein turne. Stilen høvde heller ikkje inn med punkrocken og discoen som var populær på denne tida. Albumet nådde 70. plass på lista i USA, 24. plass i Nederland og gjekk ikkje inn på lista i Storbritannia i det heile. 

## Innhald

## Medverkande
;Det originale Animals
* Eric Burdon – vokal
* Alan Price – klaverinstrument
* Hilton Valentine – gitar
* Chas Chandler – bass
* John Steel – trommer
;Teknisk
*Alan O'Duffy - lydteknikar
*Paul Hardiman - miksing
*Jo Mirowski - design
*Terry O'Neill - fotografi
Ark av The Animals

***Ark*** er eit gjenforeiningsalbum frå 1983 av dei originale medlemmane av The Animals. Det var det andre og siste forsøket på ei gjenforeining av den originale besetninga. 

## Innhald

## Medverkande
### The Animals
* Eric Burdon – vokal
* Hilton Valentine –  gitar
* Alan Price – klaverinstrument, korvokal
* Chas Chandler –  bass, korvokal
* John Steel – trommer

### Andre medverkande
* Zoot Money - klaverinstrument
* Steve Grant – gitar, synthesizer, korvokal
* Steve Gregory – tenorsaksofon, barytonsaksofon
* Nippy Noya – perkusjon

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Ark (The Animals album)|Ark (The Animals album)]]» frå ,  den 18. desember 2011.* 
*** oppgav desse kjeldene:*
Nr.91 Stomperud

**Nr.91 Stomperud** er ein teikneserie som vart starta i 1937. Forbildet var den svenske teikneserien *[[91:an Karlsson]]*, laga av Rudolf Petersson. Det var Ernst G. Mortensen, grunnleggar av *[[Norsk Ukeblad]]*, som stod bak den norske varianten. Stomperud var å finne i Norsk Ukeblad første gong 24. april 1937. Det var Ernst Gervin, tekstforfattar til serien til 1950, som gav hovudpersonen namnet August Stomperud. Frå 1951 til 1972 var det Odvar Strand, hovudkonsulent i Ernst G. Mortensens forlag, som skreiv teksten. Den første teiknaren var truleg Thorbjørn Weea, men og Rudolf Petersson sine teikningar vart nytta i Norsk Ukeblad. Weea teikna Stomperud til 1960. Frå 1961 til 1973 teikna Odd Jørgensen. Den som har teikna serien lengst er Leif Isaksen. Han assisterte Odd Jørgensen med Stomperudteikninga. Frå 1973 overtok han åleine. Han har og skrive tekst. Frå 2005 har Håkon Aasnes teikna.

Hovudpersonen i teikneserien er August Stomperud frå Sørum i Akershus. Han er soldat i infanteriet. Andre viktige figurar er Nr. 87 og Petra. 87 er Stomperud sin konkurrent, på dei fleste område, og ven. Petra er hushjelp til kapteinen og kjærasten til Stomperud.  Ein anna fast figur er sersjanten. Han har 91 og 87 respekt for. Offiserane obersten, kapteinen, majoren og fenriken klarer dei stort sett å kome seg unna.

Stomperud har vore fast teikneserie i *Norsk Ukeblad*. Stomperud har og vore eit populært julehefte. Det har kome sidan 1938, unnateke eit par år under krigen. Nokre julehefte har vore opptrykk av tidlegare utgåver.

## Kjelder
*Haakon W. Isachen: *Ingen jul uten Juleheftene* Egmont serieforlag 2004
The Night av The Animals

«**The Night**» er ein song av The Animals frå 1983. Det var den første singelen deira frå albumet *[[Ark av The Animals|Ark]]*, som var eit forsøk på ei gjenforeining. Singelen nådde 48. plass på Billboard Hot 100 og 34. plass på Mainstream Rock Tracks-lista i USA. 

Eric Burdon skreiv songen med John Sterling, som gav songen til Burdon etter at han skreiv noko av musikken og teksten om kona si Eva, som vitja familien sin i Sverige. Sterling snakka med ho på telefon kvar kveld då ho var borte. 

Det vart laga ein musikkvideo for songen. Alle som medverkar på songen er med i videoen. 

## Medverkande

*Eric Burdon - vokal
*Alan Price - klaverinstrument, korvokal
*Hilton Valentine - gitar
*Chas Chandler - bassgitar, korvokal
*John Steel - trommer
*Zoot Money - klaverinstrument
*Steve Grant - gitar, synthesizer, korvokal
*Steve Gregory - saksofon
*Nippy Noya - perkusjon

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:The Night (The Animals song)|The Night (The Animals song)]]» frå ,  den 18. desember 2011.*
Bear Grylls

**Edward Michael Grylls**, kjend som **Bear Grylls** () er ein britisk eventyrar, forfattar og programleiar. Han er best kjend frå Discovery Channel-serien *[[Mann mot natur]]*.

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:nb:Bear Grylls|Bear Grylls]]» frå ,  den 18. desember 2011.*
Mann mot natur

***Mann mot natur*** (originaltittel *Man vs. Wild*, òg kalla *Born Survivor: Bear Grylls*, *Ultimate Survival* og *Survival Game*) er ein Discovery Channel-serie om overlevingsteknikkar der ein fylgjer Bear Grylls og kamerateamet hans når dei reiser til ugjestmilde og vanskelege stader på jorda for eit menneske å vere strand på.

Grylls vert etterlate med eit kamerateam på ein plass langt frå sivilisasjonen, og har som oppdrag å finne menneske. I løpet av tida han brukar på dette visaren han ulike måtar å meistre situasjonar på, konstruere overnattingsstader, og dessutan å finne mat og vatn. Stader som han har vore på inkluderer mellom anna Saharaørkenen, isbrear på Island, den Sibirske tundraen og regnskogen i Ecuador.

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:nb:Mann mot natur|Mann mot natur]]» frå ,  den 18. desember 2011.*