open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
The Guitar Man

«**The Guitar Man**» er ein song skriven av David Gates og spelt inn av gruppa hans, Bread. Songen kom først ut på albumet *[[Guitar Man av Bread|Guitar Man]]* i 1972. Songen er ei blanding av softrock, med strykarar og akustisk gitar, i tillegg til elektrisk gitar med wah-wah-effekt, spelt av Larry Knechtel. Singelen nådde 11. plassen på ''Billboard'' Hot 100-lista i USA og den tredje førsteplassen deira på easy listening-lista, (etter «If» og «Baby I'm-a Want You»).
Melodien til songen er kompleks og det vert nytta 12 forskjellige akkordar, som er heller uvanleg for ein popsong.

Songen har sidan blitt spelt inn av David J i 2003 på albumet *Estranged*, Cake i 2004 på albumet *[[Pressure Chief]]*, Starflyer 59 i 2007 på vinylsamlinga *Ghosts of the Future* og av Bobby Bare jr. på EPen *American Bread*. Hank Marvin gav ut albumet Guitar Man med ein versjon av denne songen. 

I 2012 spelte Wreckless Eric og Amy Rigby inn ein versjon av songen for veldedigheitsplata *Super Hits of the Seventies* for radiostasjonen WFMU.

## Medverkande
*David Gates - vokal, bass
*James Griffin - gitar, klaverinstrument
*Larry Knechtel - klaverinstrument, sologitar
*Mike Botts - trommer

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:The Guitar Man|The Guitar Man]]» frå ,  den 2. februar 2015.* 
*** oppgav desse kjeldene:*


## Bakgrunnsstoff
*
Sweet Surrender av David Gates

«**Sweet Surrender**» er ein song skriven av David Gates og framført av Bread. Songen vart gjeven ut som den andre singelen frå albumet *[[Guitar Man av Bread|Guitar Man]]* i 1972 og var den siste av fire førsteplassar for Bread på Easy Listening-lista i USA. «Sweet Surrender» låg to veker på toppen av denne lista, medan han nådde 15. plassen på ''Billboard'' Hot 100.

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Sweet Surrender (David Gates song)|Sweet Surrender (David Gates song)]]» frå ,  den 2. februar 2015.* 
*** oppgav desse kjeldene:*



## Bakgrunnsstoff
*
Aubrey av Bread

«**Aubrey**» er ein song skriven av David Gates og spelt inn av gruppa hans, Bread. Songen kom først ut i 1972 på Bread-albumet *[[Guitar Man av Bread|Guitar Man]]*, og vart sidan gjeven ut som singel. Singelen låg 11 veker på ''Billboard'' Hot 100 og nådde ein 15. plass.

David Gates skreiv songen etter å ha sett *[[filmen Breakfast at Tiffany's|Breakfast at Tiffany's]]* med Audrey Hepburn.

Aubrey vart opphavleg eit herrenamn, men songen var med på å popularisere det som kvinnenamn. Skodespelarinna Aubrey Plaza er kalla opp etter songen. 

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Aubrey (song)|Aubrey (song)]]» frå ,  den 2. februar 2015.* 
*** oppgav desse kjeldene:*



## Bakgrunnsstoff
*
Lost Without Your Love

***Lost Without Your Love*** vart det sjette og siste studioalbumet til Bread, gjeve ut i 1977. Tittelsporet vart den sjette og siste singelen deira som nådde topp 10 på singellista i USA med ein niandeplass på *[[Billboard Hot 100|*Billboard* Hot 100]]* i februar 1977. «Hooked On You», som var oppfølgjaren, nådde berre 60. plass. 

## Innhald

## Medverkande
*David Gates - vokal, gitar, bass, klaverinstrument
*James Griffin - vokal, gitar, klaverinstrument
*Larry Knechtel - klaverinstrument, bass, gitar
*Mike Botts - trommer

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Lost Without Your Love|Lost Without Your Love]]» frå ,  den 2. februar 2015.* 
*** oppgav desse kjeldene:*
Landhockey

**Landhockey** er ein lagidrett i hockeyfamilien som blir spelt på mark. Idretten går ut på å slå ein liten ball inn målet til det andre laget, og har funnest i ulike former i fleire hundre og kanskje tilmed fleire tusen år.

Moderne landhockey oppstod på 1800-talet i England og det britiske imperiet. I dag er landhockey ein av dei største ballsportane i verda, og blir spelt i oppimot hundre land. Det er ei olympisk grein både for menn og kvinner. Herrelandslaga frå India og Pakistan dominerte lenge idretten, og landhockey er rekna som nasjonalidrett i begge landa. Frå 1980-talet har laga frå Nederland, Tyskland og Australia vore blant dei sterkaste.

I Noreg er idretten organisert av Norges Bandyforbund og internasjonalt av Det internasjonale hockeyforbundet (FIH).

## Kjelder

----


**Denne artikkelen bygger på «[[:nb:Landhockey|Landhockey]]» frå ,  den 3. februar 2015.*  
 

## Bakgrunnsstoff
Karen Carpenter

**Karen Anne Carpenter** () var ein USA-amerikansk songar og trommeslagar. Ho og broren, Richard, danna i 1970-åra duoen the Carpenters. Ho spelte både trommer og song i duoen. Stemma hennar var ein kontraalt.

The Carpenters fekke i rekkje hittar i 1970-åra, som «(They Long to Be) Close to You», «We've Only Just Begun», «Rainy Days and Mondays» og «Yesterday Once More». Carpenter spelte inn eitt soloalbum seint i 1970-åra, men det vart ikkje gjeven ut då. Ho spelte inn albumet i ein pause frå The Carpenters, men gjekk attende til duoen, og dei fekk ein siste hit i USA, «Touch Me When We're Dancing» i 1981, før ho døydde på tragisk vis. Carpenter leid av anoreksi, ei spiseforstyrring som var lite kjend på den tida. Ho døydde berre 32 år gammal i februar 1983 av hjartesvikt på grunn av sjukdommen hennar. Dødsfallet hennar førte til auka merksemd omkring spiseforstyrringar.

Soloalbumet hennar, kalla *[[Karen Carpenter av Karen Carpenter|Karen Carpenter]]*, kom omsider ut hausten 1996. 

## Lovord
*1975 – I den årlege lesarundersøkinga til magasinet *[[Playboy]]* vart Carpenter kåra til årets trommeslagar. 

*1999 – VH1 rangerte Carpenter på 29. plassen på lista si over dei 100 største kvinnene i rock and roll.

*2008 – *[[Rolling Stone]]* rangerte Carpenter på 94. plass på lista si over dei 100 største songarane gjennom tidene.

## Diskografi

### Studioalbum
**[[Ticket to Ride av Carpenters|Offering]]* (seinare gjeve ut som *Ticket to Ride*) (1969)
**[[Close to You av The Carpenters|Close to You]]* (1970)
**[[Carpenters av Carpenters|Carpenters]]* (1971)
**[[A Song for You av Carpenters|A Song for You]]* (1972)
**[[Now & Then av Carpenters|Now & Then]]* (1973)
**[[Horizon av Carpenters|Horizon]]* (1975)
**[[A Kind of Hush av Carpenters|A Kind of Hush]]* (1976)
**[[Passage av Carpenters|Passage]]* (1977)
**[[Christmas Portrait]]* (1978)
**[[Made in America av Carpenters|Made in America]]* (1981)
**[[Voice of the Heart]]* (1983)
**[[An Old-Fashioned Christmas]]* (1984)
**[[Lovelines]]* (1989)
**[[As Time Goes By av Carpenters|As Time Goes By]]* (2003)

### Soloalbum
**[[Karen Carpenter av Karen Carpenter|Karen Carpenter]]* (1996)

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Karen Carpenter|Karen Carpenter]]» frå ,  den 3. februar 2015.* 
*** oppgav desse kjeldene:*


## Bakgrunnsstoff
*Richard and Karen Carpenter - offisiell nettstad
*''Make Your Own Kind of Music'' - fjernsynsserie sommaren 1971 
***
*Fanside: KarenCarpenter.com
*Fanside: LeadSister
Richard Carpenter

**Richard Lynn Carpenter** () er ein USA-amerikansk popmusikar, mest kjend som eine halvdelen i syskenduoen the Carpenters, i lag med systera Karen Carpenter. Han var plateprodusent, arrangør, pianist, klaverspelar, stundom tekstforfattar og komponist, i tillegg til at han song harmonivokal med Karen. 

## Biografi
Carpenter byrja å ta timar i klassisk piano då han var ni år gammal og heldt fram med dette då han gjekk på Yale. Carpenter-familien flytta til Downey i California i 1963, og han fortsette studiane sine på University of Southern California og California State College ved Long Beach. I 1965 danna han ei gruppe med systera og ein tredje person, og starta sidan det seks mann store bandet Spectrum. Richard og Karen fekk platekontrakt med A&M i 1969. Som the Carpenters opplevde dei enorm kommersiell suksess i 1970-åra med ei rekkje softrockballadar, somme av dei skrivne av Richard i lag med andre. Karen døydde i 1983 av komplikasjonar av anoreksi. Richard gav ut debutalbumet sitt som soloartist, *Time*, i oktober 1987. 

## Diskografi

### The Carpenters
Sjå diskografien til Carpenters

### Album

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Richard Carpenter (musician)|Richard Carpenter (musician)]]» frå ,  den 3. februar 2015.* 
*** oppgav desse kjeldene:*


## Bakgrunnsstoff
*Richard and Karen Carpenter - offisiell nettstad
*
Eurovision Song Contest's Greatest Hits

***Eurovision Song Contest's Greatest Hits***, òg kjend som ***Eurovision's Greatest Hits***, er eit fjernsynsprogram som vil verte organisert av Den europeiske kringkastingsunionen for å feire 60-årsjubileet til Eurovision Song Contest. Showet vil finne stad 31. mars 2015 i Eventim Apollo i London i Storbritannia. 

## Fotnotar
Ticket to Ride av Carpenters

***Ticket to Ride*** er det første albumet til den amerikanske duoen Carpenters. Då albumet kom ut i 1969 hadde det tittelen ***Offering***, (med eit heilt anna plateomslag) og selde dårleg. Ein av songane på albumet vart ein liten hit, Lennon-McCartney-songen «Ticket to Ride», ein balladeversjon av The Beatles-songen.

Etter Carpenters fekk gjennombrotet sitt, vart albumet gjeve ut på ny internasjonalt med namnet *Ticket to Ride* og selde moderat. 

Albumet er langt meir sjølvstendig enn andre Carpenters-album, utan orkestrering, og duoen spelte dei fleste instrumenta sjølv. 10 av 13 songar var skriven av Richard Carpenter og tekstforfattaren John Bettis. Det skil seg og frå seinare Carpenters-album ved at begge medlemmane deler likt på solovokalen. På seinare album var det nesten berre Karen Carpenter som song solovokal.

## Innhald

## Lister

## Medverkande
*Richard Carpenter – vokal og korvokal, klaverinstrument
*Karen Carpenter – vokal og korvokal, trommer, bass på «All of My Life» og «Eve»
*Joe Osborn – bass
*Bob Messenger – bass
*Gary Sims – gitar på «All of My Life»
*Herb Alpert – shakers

*Produsent: Jack Daugherty
*Lydteknikar: Ray Gerhardt
*Kunstnarisk leiar: Tom Wilkes
*Fotograf: Jim McCrary

## Singlar
### «Ticket to Ride»
* JP 7" singel (1969) [KING AM-18] / (1976) [KING AM-1001] / (1977) [KING AM-2061] 
#"Ticket to Ride"
#"All I Can Do"

* US 7" singel (1969) [A&M 1142]
#"Ticket to Ride"
#"Your Wonderful Parade"

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Ticket to Ride (album)|Ticket to Ride (album)]]» frå ,  den 3. februar 2015.* 
*** oppgav desse kjeldene:*
Anna Veith

**Anna Veith** () er ein austerriksk alpin skirennar frå Adnet i forbundslandet Salzburg. Ho vann verdscupen i alpine greiner 2014 og tok gullmedaljen i superkombinasjon under VM i alpine greiner 2011. Fenninger vart olympisk meister i super-G under Vinter-OL 2014 i Sotsji og verdsmeister i same øvinga i alpint-VM året etter.

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:de:Anna Fenninger|Anna Fenninger]]» frå ,  den 3. februar 2015.*  
 

## Bakgrunnsstoff
*
Jack Daugherty

**Jack Daugherty** () var ein musikar og produsent som er mest kjend som produsent for bandet The Carpenters.

Tidleg i karrieren spelte han trompet i bandet til Woody Herman. I 1960-åra hadde han nesten trekt seg heilt ut av musikkindustrien og arbeidde i flyselskapet North American Aviation. Han hadde framleis kontaktar innan musikkindustrien, mellom anna John Pisano, som var gitarist i bandet til Herb Alpert, The Tijuana Brass. Daugherty gav ein demokassett med Karen og Richard Carpenter til Herb Alpert via Pisano. Dette førte til at Carpenters fekk platekontrakt på selskapet til Alpert i 1969, medan Daugherty fekk ein personleg produksjonskontrakt. Han produserte innspelingane til Carpenters frå 1969 til 1972.

## Kjelder


**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Jack Daugherty|Jack Daugherty]]» frå ,  den 3. februar 2015.* 
*** oppgav desse kjeldene: *
* Coleman, Ray. *The Carpenters: The Untold Story*. HarperCollins, New York, 1994. ISBN 978-0-06-018345-5
John Bettis

**John Bettis** () er ein USA-amerikansk tekstforfattar som har skrive tekst til mange kjende popsongar. I 2011 vart han innlemma i Songwriters Hall of Fame og Nashville Songwriters Hall of Fame.

Han var opphavleg ein del av bandet Spectrum, i lag med Richard og Karen Carpenter. Han skreiv teksten til «Top of the World», ein stor hit for både Lynn Anderson og The Carpenters. Han skreiv fleire tekstar for The Carpenters, som «Only Yesterday», «Goodbye to Love» og «Yesterday Once More». Han skreiv seinare hittar for andre artistar som Madonna («Crazy for You»), Michael Jackson («Human Nature»), The Pointer Sisters ("Slow Hand»), Diana Ross («When You Tell Me That You Love Me»), Jennifer Warnes («Nights Are Forever»), Peabo Bryson («Can You Stop the Rain»), George Strait («Heartland»), Ronnie Milsap («Only One Love in My Life») og Barbara Mandrell («One of a Kind Pair of Fools»). 

## Kjelder


**Denne artikkelen bygger på «[[:en:John Bettis|John Bettis]]» frå ,  den 3. februar 2015.* 
*** oppgav desse kjeldene:*
*Biografi
*EMI-biografi
Close to You av The Carpenters

***Close to You*** er det andre albumet til The Carpenters. Det kom ut i august 1970. I 2003 vart albumet rangert på 175. plass på lista til *[[Rolling Stone]]* over dei 500 beste albuma gjennom tidene. Albumet inneheldt hitsinglane «(They Long to Be) Close to You» og «We've Only Just Begun». «(They Long to Be) Close to You» var den første store hitten til duoen og gjorde Carpenters kjend over store delar av verda. Albumet toppa salslista i Canada og nådde andreplassen i USA på *[[Billboard]]*-lista. Albumet gjorde òg suksess i Storbritanni og låg inne på topp 50 der i 76 veker i 1970-åra.

## Mottaking

Allmusic si melding rekna *Close to You* som «eit overraskande sterkt album», og trekte særleg fram dei originale Richard Carpenter-songane «Maybe it's You», «Crescent Noon» og «Mr. Guder», og skildra dei som glimrande døme på stemma til Karen Carpenter og talentet Richard hadde for arrangement.

## Innhald

## Lister

### Vekeslister

### Årslister

## Medverkande
*Produsent: Jack Daugherty
*Arrangement og orkestrering: Richard Carpenter
*All vokal: Karen og Richard Carpenter
*Trommer: Karen Carpenter og Hal Blaine
*Klaverinstrument: Richard Carpenter
*Bass: Joe Osborn og Danny Woodhams
*Blåseinstrument: Jim Horn, Bob Messenger, Doug Strawn
*Lydteknikar: Ray Gerhardt and Dick Bogert
*Kunstarisk leiar: Tom Wilkes
*Fotografi: Kessel/Brehm Photography

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Close to You (The Carpenters album)|Close to You (The Carpenters album)]]» frå ,  den 3. februar 2015.* 
*** oppgav desse kjeldene:*
Militært patruljeløp

**Militært patruljeløp** er ein vinteridrett for lag der utøvarane konkurrerer i langrenn, eventuelt fjellskikjøring, og rifleskyting. Sporten blir vanlegvis utøvt mellom landslag, eller mellom lag frå ulike militære einingar. Moderne skiskyting er utvikla frå militært patruljeløp.

Øvinga omfattar 25 km langrenn (15 km for kvinner) og rifleskyting. Høgdeforskjellane i løypa må vera frå 500 til 1200 meter (300 til 700 for kvinner). Dagens reglar minnar mykje om dei for skiskyting. Etter eldre reglar måtte kvart lag bestå av ein offiser, ein underoffiser og to meinige. Offiseren bar pistol i staden for rifle, og deltok ikkje i skyteøvinga. Underoffiseren og dei meinige  måtte bera minst 24 kg oppakning. Dagens reglar har tek ut oppakning, og riflene liknar på dei brukte i skiskyting.

Militært patruljeløp har vore del av meisterskapen til det internasjonale militærsportsrådet sidan 1929. Det var også på programmet i dei to første Vinter-OL; 1924 og 1928. Patrouille des Glaciers er eit årleg alpint skirenn i Sveits med bakgrunn i militært patruljeløp.

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:nb:Militært patruljeløp|Militært patruljeløp]]» frå ,  den 3. februar 2015.*  
 
## Bakgrunnsstoff
* www.cism-milsport.org
Zoboomafoo

***Zoboomafoo*** var ein USA-amerikansk barne-TV-serie som blei produsert frå 1999 til 2001 for PBS Kids. Serien var meint å læra barn om dyr. Til dette nytta han både ville og tamme dyr og ein «talande» lemur kalla Zoboomafoo, spelt av ein levande lemur (ein Coquerels sifaka) og ei tøydokke. I alt blei det laga 65 episodar, og mange av dei blei seinare vist i reprise.

## Kjelder

*«Zoboomafoo» , parents-choice.org
*«Zoboomafoo» , tv.com
I'll Never Fall in Love Again

«**I'll Never Fall in Love Again**» er ein popsong av Burt Bacharach med tekst av Hal David. Han vart opphavleg skriven i 1968 for musikalen *[[musikalen Promises, Promises|Promises, Promises]]*, og vart raskt ein av dei mest kjende Bacharach/David-songane. Han vart introdusert i showet av Jerry Orbach og Jill O'Hara. Han vart nominert til Grammy-prisen for årets song i 1969. Ein versjon med songarane i studio vart gjeven ut som singel under Burt Bacharach sitt namn i 1969 og selde moderat. 

«I'll Never Fall in Love Again» vart ein hit for Bobbie Gentry då han nådde førsteplassen på UK Singles Chart i Storbritannia i oktober 1969. I januar 1970 nådde han sjetteplassen på ''Billboard'' Hot 100 og toppen av Easy Listening-lista for Dionne Warwick. Warwick-versjonen var arrangert og produsert av Burt Bacharach og spelt inn i 1969 med Gary Chester på trommer. Denne nådde tredjeplasse på den kanadiske singellista og vart ein internasjonal millionseljar. Albumet til Warwick med same namn inneheld singelen som vann Grammy-prisen i 1971 for beste kvinnelege popsong. Versjonen til Ella Fitzgerald vart ein mindre hit i september 1969. Det var òg den bestseljande singelen til det skotske bandet Deacon Blue, som nådde andreplassen på UK Singles Chart i 1990.

## Andre versjonar
Utanom versjonane nemnde over er songen blitt spelt av mange andre artistar, mellom andre: 
*Herb Alpert
*Liz Anderson (56. plass på *[[Billboard]]* Hot Country Singles-lista i 1972)
*Chet Atkins
*Shirley Bassey (i 1969 på albumet *[[Does Anybody Miss Me]]*)
*Deacon Blue (andreplassen i Storbritannia og Irland) på albumet Four Bacharach & David Songs i 1990 
*The Carpenters
*Mary Chapin Carpenter
*Elvis Costello & Burt Bacharach (for filmen *[[Austin Powers: The Spy Who Shagged Me]]* i 1999)
*The Dells
*Ella Fitzgerald
*Bobbie Gentry – *[[Touch 'Em with Love]]* (1969), *[[Fancy av Bobbie Gentry|Fancy]]* (1970)
*Emmylou Harris (i 1969 på albumet *[[Gliding Bird]]*)
*Isaac Hayes (i 1971 på albumet *[[Black Moses av Isaac Hayes|Black Moses]]*)
*Sean Hayes og Kristin Chenoweth
*Bradley Joseph
*Ronan Keating på albumet *[[When Ronan Met Burt]]* (2011)
*Mark Lindsay (i 1970 på albumet *Arizona*)
*Johnny Mathis
*Liza Minnelli
*Anne Murray
*Trijntje Oosterhuis
*The Real Group
*Sitti
*Catherine Spaak & Johnny Dorelli
*Dusty Springfield
*Tok Tok Tok
*Ornella Vanoni
*Dionne Warwick (6. plass i USA, 3. plass i Canada. 17. plass US R&B, 1. plass US Adult Contemporary)
*The Whitlams
*Wilson Simonal (brasiliansk songar på albumet *Mexico 70*)
*Elvis Presley

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:I&#39;ll Never Fall in Love Again|I&#39;ll Never Fall in Love Again]]» frå ,  den 4. februar 2015.* 
*** oppgav desse kjeldene:*


## Bakgrunnsstoff
*
Carpenters av Carpenters

***Carpenters*** er det tredje studioalbumet til Carpenters. Det kom ut 14. mai 1971 og var det mest suksessrike studioalbumet deira nokon gong med ein andreplass på ''Billboard'' 200 i USA og 12. plass på albumlista i Storbritannia. Med hitsongane «For All We Know», «Rainy Days and Mondays» og «Superstar», sette *Carpenters* Karen Carpenter på kartet som ein av dei dyktigaste vokalistane på 1900-talet.

Det er blitt sagt at styrken i desse innsplingane fekk Richard Carpenter til å be systera si stå framme på scenen under konsertane deira i staden for å sitje bak trommene. Mange fans kallar berre albumet *The Tan Album* på grunn av fargen på det originale plateomslaget, som såg ut som ein brun konvolutt.

*Cash Box* førte opp *Carpenters* som eit av dei ti beste albuma i 1971. Dette var det første albumet som hadde den kjende Carpenters-logoen på framsida.

Karen syng solovokal på alle songane, utanom «Druscilla Penny» og «Saturday», og «Walk on By»-delen av Bacharach/David-medleyen, der Richard Carpenter syng solovokal med Karen på korvokal.

## Mottaking

Allmusic gav albumet middels kritikk og meinte bilete på omslaget minna om eit skuleklassefoto. Dei kalla musikken veldig radiovenleg, utanom «Superstar». På liknande vis kalla *Rolling Stone* albumet «eksepsjonell skarp...radiomusikk», og kalla «Rainy Days and Mondays», «Let Me Be the One» og «(A Place to) Hideaway» som noko betre enn dei andre songane på albumet, trass i at Rolling Stone plasserte det førre albumet deira på lista si over dei 500 beste albuma gjennom tidene.

## Innhald

## Medverkande
;Musikarar
*Hal Blaine – trommer
*Karen Carpenter – trommer, vokal
*Richard Carpenter – arrangør, klaverinstrument, vokal, orkestrering
*Jim Horn – blåseinstrument
*Bob Messenger – bass, blåseinstrument
*Joe Osborn – bass
*Doug Strawn – blåseinstrument, klaverinstrument

;Produksjon
*Jack Daugherty – produsent
*Dick Bogert – lydteknikar
*Ray Gerhardt – lydteknikar
*Norm Kinney – assisterande lydteknikar
*Guy Webster – fotografi
*Roland Young – kunstnarisk leiar

## Lister

### Vekeslister

### Årsliste

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Carpenters (album)|Carpenters (album)]]» frå ,  den 4. februar 2015.* 
*** oppgav desse kjeldene:*
Rainy Days and Mondays

«**Rainy Days and Mondays**» er ein song frå 1971 av The Carpenters som nådde andreplassen på *[[Billboard]]* Hot 100-lista i USA og vart den fjerde songen deira som nådde toppen av Adult Contemporary-lista. Songen gjekk ikkje inn på salslista i Storbritannia før 1993, då han nådde 63. plass. «Rainy Days and Mondays» selde til gullplate i USA. 

Songen vart skriven i 1971 av dei då relativt ukjende låtskrivarane Roger Nichols og Paul Williams. Han vart gjeven ut som det første sporet på albumet *[[Carpenters av Carpenters|Carpenters]]*. B-sida til singelen var «Saturday». 

Olivia Newton-John, ein av dei gode venene til Karen Carpenter, spelte inn ein versjon av songen på albumet hennar, ** som ei hyllest til Karen.

Andy Williams gav ut ein versjon i 1971 på albumet *[[You've Got a Friend av Andy Williams|You've Got a Friend]]*.

## Samlealbum
* *Yesterday Once More*
* *From the Top*
* *Interpretations*
** Love Songs*
* *The Essential Collection*
* *Carpenters: Gold 35th Anniversary Edition*

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Rainy Days and Mondays|Rainy Days and Mondays]]» frå ,  den 4. februar 2015.* 
*** oppgav desse kjeldene:*
Let Me Be the One av The Carpenters

«**Let Me Be the One**» er ein song skriven i 1971 av Roger Nichols og Paul Williams. Han vart først gjeven ut i 1971 på albumet *[[Carpenters av Carpenters|Carpenters]]* av The Carpenters.

«Let Me Be the One» er ein relativt kort song med ei lengd på 2:25. Songen vart vurdert for singelutgjeving i 1971, men Richard Carpenter trudde ikkje han ville gjere det bra nok. 

Ein ny miks i 1991 finst på *[[albumet From the Top|From the Top]]*, og vart då gjeven ut som singel. 

## Medverkande
*Karen Carpenter – lead and korvokal
*Richard Carpenter – korvokal, piano, Wurlitzer elektrisk piano
*Joe Osborn – bass
*Hal Blaine – trommer

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Let Me Be the One (The Carpenters song)|Let Me Be the One (The Carpenters song)]]» frå ,  den 4. februar 2015.* 
*** oppgav desse kjeldene:*



## Bakgrunnsstoff
*
For All We Know av Fred Karlin

«**For All We Know**» er ein softrocksong skriven i 1970 for filmen *[[Lovers and Other Strangers]]* av Fred Karlin, Robb Wilson (Robb Royer) og Arthur James (Jimmy Griffin). Både Royer og Griffin var medlemmar i softrockgruppa Bread. Han vart opphavleg framført av Larry Meredith. Den mest kjende versjonen vart spelt inn av duoen The Carpenters i 1971. Singelen deira nådde tredjeplassen på *[[Billboard Hot 100|US Billboard Hot 100]]* i USA og toppen av *[[Adult Contemporary-lista|US Billboard Easy Listening]]*-lista. Songen vart òg ein mindre hit for Shirley Bassey på same tid i Storbritannia. Han har sidan blitt spelt inn av mange andre artistar. 

Songen vann Oscarprisen for beste originale song i 1971.

### Medverkande
*Karen Carpenter – Solo- og korvokal 
*Richard Carpenter – korvokal, klaverinstrument
*Joe Osborn – bassgitar
*Hal Blaine – trommer
*Earle Dumler – obo

### Lister

## Andre versjonar
*Joey Albert
*John Arpin
*Bettie Serveert
*Carol Burnett
*Vikki Carr
*Petula Clark
*Richard Clayderman
*Perry Como
*Sammy Davis Jr.
*George Duke
*Nicki French
*Astrud Gilberto
*Stephane Grappelli
*Fred Karlin
*Rolf Kuhn
*Johnny Mathis
*Matt Monro
*Tony Mottola
*Silje Nergaard
*Peter Nero
*Emile Pandolfi
*George Shearing
*Joanie Sommers
*Mary Stallings
*Jerry Vale
*Billy Vaughn
*Dionne Warwick
*Andy Williams
*Gary Wilson
*Frances Yip
*Milva
*Ruben Studdard
*Joe Sample med Lalah Hathaway

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:For All We Know (1970 song)|For All We Know (1970 song)]]» frå ,  den 4. februar 2015.* 
*** oppgav desse kjeldene:*
Superstar av Delaney and Bonnie

«**Superstar**» er ein song frå 1969 av Bonnie Bramlett og Leon Russell) som har vore ein hit for mange artistar gjennom åra. Den mest kjende versjonen er spelt inn av the Carpenters i 1971.

Originalversjonen vart spelt inn av Delaney & Bonnie and Friends, som var Delaney og Bonnie Bramlett, Leon Russell, Eric Clapton, og fleire andre. Songen heitte då «Groupie (Superstar)» og vart gjeven ut som B-sida til singelen «Comin' Home» i desember 1969.  I 1970 spelte Joe Cocker songen på konsertturneen sin i USA og denne kom ut på konsertalbumet *[[albumet Mad Dogs and Englishmen|Mad Dogs and Englishmen]]* med Rita Coolidge på vokal.

Den då ukjende, men særs livlege songaren Bette Midler byrja å synge fast på *[[The Tonight Show Starring Johnny Carson]]* i august 1970. Her song ho mellom anna «Superstar» berre akkompagnert av piano. Kring september 1970 spelte Cher inn songen som den siste singelen hennar for Atco Records. Vikki Carr brukte songen som tittelsporet på albumet hennar frå 1971. Peggy Lee spelte inn songen året etter for albumet *[[Norma Deloris Egstrom from Jamestown, North Dakota]]*.

## Andre versjonar
Mange andre artistar har spelt inn songen som Luther Vandross, Nora Aunor, American Spring, Frances Yip, Raquel Welch, David Spinozza, Elkie Brooks, Keely Smith, David Sanborn, Regine Velasquez, , Gals Panic, Dogstar, , Me First and the Gimme Gimmes, Usher, The Motels, Shock of Pleasure, James Wilsey, Megurine Luka, Chrissie Hynde med James Walbourne frå The Pretenders.

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Superstar (Delaney and Bonnie song)|Superstar (Delaney and Bonnie song)]]» frå ,  den 4. februar 2015.* 
*** oppgav desse kjeldene:*
* October 2002 ''Blender'' magazine article by Johnny Black
* [ Allmusic discussion of song's origins]
* Randy L. Schmidt, *Little Girl Blue: The Life of Karen Carpenter*, Chicago Review Press, 2010, ISBN 1-55652-976-7, pp.&nbsp;77–78.
* IMDB listing of Bette Midler television appearances
* Australian PopArchives entry 
* Australian Countdown entry

## Bakgrunnsstoff
*
(There's) Always Something There to Remind Me

«**(There's) Always Something There to Remind Me**» er ein song skriven i 1960-åra av Burt Bacharach og Hal David.

## Teksten

Teksten vert sungen av ein mann som nettopp har gjort det slutt med kjærasten min og ønsker å gløyme ho. Men uansett kvar han går er det noko som minnar han om ho. 

## Versjonar
Han vart opphavleg spelt inn som ein demo av Dionne Warwick i 1963, men den første versjonen som nådde singellista var Lou Johnson sin versjon, som nådde 49. plassen på ''Billboard'' Hot 100 sommaren 1964.

Den britiske impresarioen Eve Taylor høyrde versjonen til Johnson då ho var på vitjing i USA for å finne songar til den nyoppdaga artisten hennar Sandie Shaw. Shaw spelte inn songen for den britiske marknaden og singelen kom ut i september 1964. Songen vart framført av Shaw første gongen på fjernsynsprogrammet *[[Ready Steady Go!]]*. Shaw-versjonen gjekk heilt til topps i Storbritannia og låg tre veker på toppen av singellista i november 1964. I USA nådde denne versjonen berre 52. plassen. I Canada og Sør-Afrika gjekk singelen til Shaw heilt til topps. 

Dionne Warwick spelte inn «(There's) Always Something There to Remind Me» den 14. april 1967 samstundes som ho spelte inn «The Windows of the World», og han vart gjeven ut i juli 1967 på albumet *[[The Windows of the World]]*. Warwick sin versjon kom ut på singel i august 1967 og nådde 65. plassen på singellista i USA.

«(There's) Always Something There to Remind Me» – som «Always Something There to Remind Me» – gjekk inn på topp 40 i USA for første gongen i 1970 med ein versjon av  R.B. Greaves. Han nådde 27. plassen i februar 1970. Songen vart spelt inn i Muscle Shoals Sound Studio i 1969, produsert av Ahmet Ertegun and Jackson Howe. Greaves-versjonen nådde tredjeplassen på Easy Listening-lista.

Tjue år etter songen vart skriven nådde «Always Something There to Remind Me» topp 20 i USA i ein synthpop-versjon av Naked Eyes sommaren 1983. 

## Andre versjonar

Andre artistar som har spelt inn songen er mellom andre Viola Wills Braid, Lou Christie, José Feliciano, Wayne Fontana, The Four Seasons, the Hippos, Jay and the Americans, La Lupe, Brenda Lee, Peggy Lee, Martha and the Vandellas, Johnny Mathis, Ted Neeley, Don Williams, Blue Swede, Michael McDonald og Percy Faith. 

Sandie Shaw spelte inn ein ny versjon av songen i 1985 for filmen *[[Letter to Brezhnev]]*.

## Lister (Sandie Shaw-versjonen)

}}}
|align="center"|1
|-
|align="left"|Nederland
|align="center"|10
|-
|align="left"|Irland
|align="center"|7
|-
|align="left"|Sør-Afrika
|align="center"|1
|-
|align="left"|Canada
|align="center"|1
|-
|align="left"|Australia
|align="center"|16
|-
|align="left"|USA
|align="center"|52
|-
|}

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:(There&#39;s) Always Something There to Remind Me|(There&#39;s) Always Something There to Remind Me]]» frå ,  den 4. februar 2015.* 
*** oppgav desse kjeldene:*


## Bakgrunnsstoff
*
A Song for You av Carpenters

***A Song for You*** er det fjerde albumet gjeve ut av Carpenters. Det kom ut 13. juni 1972. I følgje Richard Carpenter var *A Song for You* meint å vere eit konseptalbum der tittelmelodien og avslutninga skulle utgjere delar av «songen»."

På lista til *Cash Box* for 1972, vart *A Song for You* rangert som det 26. beste albumet.

Seks av songane på albumet vart gjevne ut som singlar: «Hurting Each Other», «It's Going to Take Some Time», «Goodbye to Love», «Top of the World», «I Won't Last a Day Without You» og «Bless the Beasts and Children».

## Innhald

## Medverkande
*Karen Carpenter - Solo- og korvokal, trommer
*Richard Carpenter - solo- og korvokal, klaverinstrument, orkesterarrangement
*Joe Osborn - bassgitar
*Tony Peluso - sologitar
*Hal Blaine - trommer
*Earl Dumler - obo, engelsk horn
*Bob Messenger - tenorsaksofon, fløyte, altfløyte
*Louie Shelton - gitar
*Tim Weisberg - bassfløyte på «It's Going to Take Some Time»
*Buddy Emmons - pedalsteelgitar på «Top of the World»
*Norm Herzberg - fagott
*Red Rhodes - steelgitar
*Gary Coleman - perkusjon på «Hurting Each Other»

## Singlar
*"**Hurting Each Other**"
:US 7" singel (1971) – A&M 1322
# «Hurting Each Other»
# «Maybe It's You»

*"**Bless the Beasts and Children**"
:JP 7" singel (1972) – AM-114
# «Bless the Beasts and Children»
# «Help»

*"**It's Going to Take Some Time**"
:US 7" singel (1972) – A&M 1351
# «It's Going to Take Some Time»
# «Flat Baroque»

*"**Goodbye to Love**"
:US 7" singel (1972) – A&M 1367
# «Goodbye to Love»
# «Crystal Lullaby»

*"**Top of the World**"
:US 7" singel (1973) – A&M 1468
# «Top of the World»
# «Heather»

*"**I Won't Last a Day Without You**"
:US 7" singel (1974) – A&M 1521
# «I Won't Last a Day Without You»
# «One Love»

## Lister

### Vekeslister

### Årslister

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:A Song for You (The Carpenters album)|A Song for You (The Carpenters album)]]» frå ,  den 4. februar 2015.* 
*** oppgav desse kjeldene:*
Tim Weisberg

**Tim Weisberg** () er ein USA-amerikansk jazz/rockfusion fløytist, komponist, produsent og vokalist.

Han har gjeve ut to samarbeidsalbum med songar-låtskrivaren Dan Fogelberg. Weisberg saksøkte Fogelberg for å ha brote kontrakten deira og svindel knytt til innspelinga av *[[No Resemblance Whatsoever]]*.

Weisberg har spelt med David Benoit, The Carpenters, Dave Mason, Lynn Blessing, David Arkenstone, Art Johnson, Chuck Alvarez, Dave Parlato og Samantha Siva.

## Diskografi

### Album
*1971 - *Tim Weisberg*
*1972 - *Hurtwood Edge*
*1973 - *Dreamspeaker*
*1974 - *Tim Weisberg 4*
*1975 - *Listen to the City*
*1976 - *Tim Weisberg Band*
*1976 - *Live at Last*
*1977 - *Rotations*
*1978 - *The Best of Tim Weisberg: Smile!*
*1978 - *[[Twin Sons of Different Mothers]]* (med Dan Fogelberg)
*1979 - *Party of One*
*1979 - *The Best of Tim Weisberg: Smile!*
*1979 - *The Tip of the Weisberg*
*1979 - *Night Rider*
*1980 - *Party of One*
*1981 - *Travelin' Light*
*1985 - *High Risk*
*1989 - *Outrageous Temptations*
*1989 - *Naked Eyes*
*1995 - *[[No Resemblance Whatsoever]]* (med Dan Fogelberg)
*1997 - *Undercover*
*1999 - *Time Traveler: Three Decade Journey*

### Studioarbeid
*1969 - *[[The Monkees Present]]* (The Monkees) spelar på «French Song»
*1970 - *Paul Horn and the Concert Ensemble* (Paul Horn)
*1972 - *Song For You* (The Carpenters) spelar på «It's Going To Take Some Time»
*1973 - *Seed of Memory* (Terry Reid)
*1974 - *Dave Mason* (Dave Mason)
*1977 - *Nether Lands* (Dan Fogelberg)
*1979 - *Never Enough* (Pousette Dart Band)
*1979 - *St. Vincent's Court* (Kim Carnes)
*1980 - *Golden Story* (The Monkees) berre i Japan
*1983 - *Digits* (David Benoit)
*1991 - *Dan Fogelberg Live: Greetings from the West* (Dan Fogelberg)
*1994 - *Lost and Found* (David Benoit)
*1997 - *Portrait: The Music of Dan Fogelberg from 1972-1997* (Dan Fogelberg)
*1998 - *Artist's Choice* (David Benoit)
*1998 - *Jazz Christmas* (Windham Hill Records Sampler)
*1998 - *KHIH 95.7: Smooth Jazz Sampler, Vol. 4*
*1998 - *Midnight Groove: Art of Smooth Jazz*
*1998 - *Super Hits* (Dan Fogelberg)
*2000 - *Identity* (Samantha Siva)
*2000 - *It's Like You Never Left/Dave Mason* (Dave Mason)
*2002 - *Day Dreams* (Herbie Hancock)
*2002 - *Essential Collection (1965–1997)* (The Carpenters)
*2002 - *Fuzzy Logic* (David Benoit)
*2005 - *Chronicles* (The Carpenters)
*2006 - *Collections* (Dan Fogelberg)
*2006 - *Full Circle* (David Benoit)
*2007 - *Captured Angel/Nether Lands* (Dan Fogelberg)
*2008 - *Dave Mason/Split Coconut* (Dave Mason)
*2009 - *40/40* (The Carpenters)
*2010 - *Earthglow* (David Benoit)

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Tim Weisberg|Tim Weisberg]]» frå ,  den 4. februar 2015.* 
*** oppgav desse kjeldene:*

## Bakgrunnsstoff
*Offisiell nettstad
Buddy Emmons

**Buddy Emmons** () var ein amerikansk musikar. Han spelte fleire instrument, men er mest kjend på pedalsteelgitar.

Emmons er blitt kalla den fremste steelgitaristen i verda. Han har spelt innan sjangrar som country, swing, jazz, folk og countryrock, og har spelt med mange forskjellige artistar som Judy Collins, Linda Ronstadt, Ernest Tubb, John Hartford, The Everly Brothers, Ray Price og Lenny Breau. 

## Utvalde innspelingar
* *Buddy Emmons*, Buddy Emmons (Emmons Guitar Company) 
* *Touch My Heart/Burning Memories*, Ray Price (Audium/Sony)
* *Steel gitar*, Buddy Emmons (Flying Fish Records)
* *Swinging Our Way*, Buddy Emmons & Ray Pennington (Step One Records)
* *[[Minors Aloud]]*, Buddy Emmons & Lenny Breau (Flying Fish Records)
* *Buddy Emmons Sings Bob Wills*,  Buddy Emmons (Flying Fish Records)

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Buddy Emmons|Buddy Emmons]]» frå ,  den 4. februar 2015.* 
*** oppgav desse kjeldene:*
Louie Shelton

**William Louis** «**Louie**» **Shelton** () er ein USA-amerikansk gitarist og plateprodusent. 

I 1960-åra var Shelton studiomusikar og arbeidde i fleire studio i Hollywood. Her arbeidde han mellom anna med The Monkees, inkludert den første plata deira.  Sjølv etter at the Monkees byrja å spele sjølv på sin eigne plater, vart Shelton mykje nytta som studiomusikar for dei.

Shelton har òg arbeidd med: 
Glen Campbell, 
Simon and Garfunkel, 
Stevie Wonder, 
The Partridge Family,
Gladys Knight & the Pips, 
The Jackson 5, 
Neil Diamond, 
John Lennon, 
Barbra Streisand, 
The Carpenters, 
The Mamas & the Papas, 
Marvin Gaye, 
Ella Fitzgerald, 
Boz Scaggs, 
James Brown, 
Diana Ross, 
Whitney Houston, 
Joe Cocker, 
Kenny Rogers, 
Henry Mancini, 
Dave Grusin, 
Quincy Jones, 
Lalo Schifrin, 
Victor Wooten og 
Tommy Emmanuel. Han spelte gitarsoloen på Lionel Richie-songen «Hello».

## Utvald diskografi
### Som leiar
**Touch Me* (Warner Bros., 1969)
**Hot & Spicy* (Sin-Drome, 1988)
**Guitar* (Lightyear, 1996)
**Urban Culture* (Lightyear, 2000)
**Nashville Guitars* (Lightyear, 2000)

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Louie Shelton|Louie Shelton]]» frå ,  den 4. februar 2015.* 
*** oppgav desse kjeldene:*


## Bakgrunnsstoff
*
*
*
A Song for You

«**A Song for You**» er ein song skriven og opphavleg spelt inn av musikaren Leon Russell for det første soloalbumet hans *[[Leon Russell av Leon Russell|Leon Russell]]*, som vart gjeven ut i 1970 av Shelter Records. Han har sidan blitt spelt inn av mange andre artistar innan mange sjangrar. Elton John har kalla songen ein amerikansk klassikar.

Ein av dei første versjonane av songen som vart populær var av Andy Williams. Singelen hans nådde 29. plassen på adult contemporary-lista og 82. plass på ''Billboard'' Hot 100 i 1971.

## Lister

## Andre versjonar
Andre artistar som har spelt songen er , Joe Cocker, Carpenters, Helen Reddy, Donny Hathaway, The Faux Pas, Merry Clayton, Doc Severinsen, Blue Swede (*[[Björn Skifs|Björn Skifs och Blåblus]]*), Dusty Springfield, Michael Ball, David Cassidy, Stephanie, Angela Aki, Carmen McRae, Aretha Franklin, Cher, S.E.S., Vince Jones, Nancy Wilson, Ray Charles, Peggy Lee, Elliott Yamin, Ben Barnett, Michael Bublé, Marc Broussard, Willie Nelson, Mavis Staples, Damion Hall, Natalie Cole, City High, Herbie Hancock, Whitney Houston, Simply Red, Tony Lewis, Kate Ceberano, Michael Lington, Jakob Sveistrup, Gavin DeGraw, Jamie Oldaker, Nolwenn Leroy, Bobby Brown, Chris Richardson, Gerald Levert, Betty Wright, Bizzy Bone, Sylvester James, Risie Mayo, Shirley Horn, Leon Jackson, Neal Schon, Jaye P. Morgan, Ricky Braddy, Matt Goss, Petula Clark, Sanne Salomonsen, Donna Summer, Beyoncé Knowles, Kris Allen, Viktor Lazlo, Zakk Wylde, Kalil Wilson, Phil Driscoll, The Temptations, Kirk Whalum, Elkie Brooks, John Adeleye, Neil Diamond, Peter Gallagher, Amy Winehouse, Jam Hsiao, Vikki Carr, B.J. Thomas, Barbara Cook, Celine Dion, Ernestine Anderson, Kenny Rankin, Peabo Bryson, Connie Talbot, Woody Herman og Bon Iver.

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:A Song for You|A Song for You]]» frå ,  den 4. februar 2015.* 
*** oppgav desse kjeldene:*


## Bakgrunnsstoff
* Rap Basement 
* 
* After Platina Records
*
System Shock

***System Shock*** er eit fyrstepersons actionrollespel frå 1994 utvikla av Looking Glass Technologies og utgjeven av Origin Systems. Det var regissert av Doug Church med Warren Spector som produsent. Spelet er sett om bord i ein romstasjon i ein cyberpunk-visjon av året 2072. Spelar spelar ein namnlaus hackar som prøvar å hindre planane til ein vondskapsfull maskin kalla SHODAN.

Kritikarane roste System Shock og hylla det som eit stort gjennombrot i sjangeren sin. Det vart seinare plassert på fleire hall of fame-lister. Omgangen var ein moderat kommersiell suksess, med over 170 000 eksemplar selt. Ein oppfølgjar kalla *[[System Shock 2]]*, blei utgjeven av Looking Glass Studios og utviklaren Irrational Games i 1999. Spelet *[[Deus Ex]]* frå 2000 og *[[BioShock]]* frå 2007 er to spirituelle oppfølgjarar til dei to spela.

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:System_Shock|System Shock]]» frå ,  den 3. februar 2015.*  
 

## Bakgrunnsstoff
**[http://www.mobygames.com/game/system-shock System Shock]* på MobyGames
**[https://www.dmoz.org/Games/Video_Games/Shooter/S/System_Shock_Series/System_Shock System Shock] * på DMOZ
Tony Peluso

**Tony Peluso** () var ein USA-amerikansk gitarist og plateprodusent. Han var sologitarist for popduoen Carpenters frå 1972 til 1983.

Peluso er kanskje mest kjend for fuzzgitarsoloen på Carpenters-songen «Goodbye to Love», og som DJ-etterlkining i opninga av «Calling Occupants of Interplanetary Craft».

Peluso arbeidde ei stund med Bobby Sherman og Paul Revere & the Raiders as i tillegg til bandet Instant Joy for Mark Lindsay før han arbeidde med Carpenters.

Etter Karen Carpenter døydde i 1983, vart Peluso plateprodusent. Han arbeidde det neste tiåret for Motown Records med artistar som Smokey Robinson, The Temptations, the Four Tops og Michael Jackson.

Peluso var produsent og/eller lydteknikar for artistar som Kenny Loggins, Seals and Crofts, Apollonia Kotero, Player, Animotion, Stephanie Mills, The Triplets, Bloc, The Fixx, Dave Koz og Boyz II Men.

Peluso vann fire Grammy-prisar gjennom karrieren sin og har delteke på plateinnspelingar som har selt i alt 150 millionar eksemplar. 

Han døydde 60 år gammal i Los Angeles den 5. juni 2010 frå ein hjartesjukdom. 

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Tony Peluso|Tony Peluso]]» frå ,  den 4. februar 2015.* 
*** oppgav desse kjeldene:*
Picabo Street

**Picabo Street** () er ein USA-amerikansk tidlegare skirennar frå Idaho som vart verdsmeister i utfor ved VM i alpine greiner 1996, og olympisk meister i super-G under Vinter-OL 1998. I alt vann ho fem VM- og OL-medaljar i tida 1993-98.

## Aktiv
Street tok sølvmedaljen i kombinasjonen i VM i alpine greiner 1993 i Morioka. Året etter sikra ho seg ein ny sølvmedalje då ho i Kvitfjell vart nummer to i utforrennet under dei olympiske leikane på Lillehammer. På Kvitfjell vart ho slått av tyske Katja Seizinger, to år seinare var rollene omsnudd. Under verdsmeisterskapen 1996 i Sierra Nevada i Spania vann Street utforrennet framfor Seizinger, i tillegg fekk den amerikanske kvinna bronsemedaljen i super-G-øvinga. Under vinterleikane 1998 i Nagano vann Street olympisk gullmedalje i super-G med minst mogleg margin, ho fekk tida 1.18,02 medan austerrikske Michaela Dorfmeister vart klokka inn på 1.18,03. I OL-utforen vart Street nummer seks.

Street vann ni renn i verdscupen i alpine greiner, alle saman i utfor. Alle sigrane kom i tida desember 1994-februar 1996, den siste kom i Narvik og på skotårsdagen. Begge desse sesongane, 1995 og 1996, vann ho FIS-pokalen som beste kvinnelege utforrennar.

Ho heldt det gåande til Vinter-OL på amerikansk grunn i 2002, utan å oppnå suksess.

## Kjelder
**Sportsboken*, aktuelle årgangar

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Picabo Street|Picabo Street]]» frå ,  den 4. februar 2015.*  
 

## Bakgrunnsstoff
* 
*
Eva Twardokens

**Eva Twardokens** () er ein USA-amerikansk tidlegare skirennar frå Reno i delstaten Nevada som vann bronsemedaljen i storslalåm under alpint-VM 1985.

### Aktiv
Twardokens overraska stort då ho rann inn til bronse i storslalåm under VM i alpine greiner 1985 i Bormio. I dei komande verdsmeisterskapane og vinterleikane 1992 og 1994 plasserte ho seg stadig vekk mellom dei ti beste i enkelttevlingar, ikkje mindre enn ti gongar var ho mellom dei ti beste. 

Også i verdscupen i alpine greiner makta ho berre sjeldan å sikre seg plass på sigerspallen. Andreplassar i super-G i 1985 og i storslalåm i 1991 var det beste ho oppnådde.

Twardokens la opp i 1995.

## Kjelder
**Sportsboken*, aktuelle årgangar

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Eva Twardokens|Eva Twardokens]]» frå ,  den 4. februar 2015.*  
 

## Bakgrunnsstoff
*
Steve Mahre

**Steve Mahre** () er ein USA-amerikansk tidlegare skirennar frå Yakima i Washington som vart verdsmeister i storslalåm i 1982 og tok OL-sølv i slalåm i 1984, bak broren Phil Mahre.

## Aktiv
Steve Mahre vann ni renn i verdscupen i alpine greiner i tida 1978-83. Bortsett frå ein slalåmsiger i heimlandet 4. mars 1978, kom dei andre triumfane i sesongane 1981-83. Omframt ein kombinasjonssiger i februar 1982, og to sigrar i storslalåm månaden etterpå, vann Mahre seks renn i yndlingsgreina slalåm. I 1982-sesongen enda han på tredjeplass i verdscupen i alpine greiner. 

Mahre deltok i vinterleikane 1976 og 1980, begge gongane heilt utan suksess. Under VM i alpine greiner 1982 i Schladming nådde han toppen som aktiv alpinist då han vann VM-gull i storslalåm og viste svenske Ingemar Stenmark til sølvplassen. To år seinare stod han og tvillingbroren for ei sjeldan bragd ved å ta dobbeltsiger i slalåm under Vinter-OL 1984 i Sarajevo, Phil Mahre rann 21 hundredels sekund fortare enn Steve Mahre. Dei la begge opp ved sesongslutt.

## Kjelder
**Sportsboken*, aktuelle årgangar
Ted Ligety

**Theodore Sharp Ligety**, kjend som **Ted Ligety** () er ein USA-amerikansk alpin skirennar fødd i Salt Lake City i Utah, oppvaksen på vintersportsstaden Park City i same delstaten. Han vann gullmedaljen i kombinasjonen under Vinter-OL 2006, samt gull i storslalåm under vinterleikane 2014. Ligety sikra seg sitt fyrste VM-gull i storslalåm i 2011 og heile tre gullmedaljar under VM i alpine greiner 2013 i Schladming. Storslalåmspesialisten Ligety har vunne 24 renn i verdscupen i alpine greiner i tida 2006-14, alle i storslalåm, på eitt nær. Han vann FIS-pokalen i storslalåm både i 2008, 2010, 2011, 2013 og 2014.

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:de:Ted Ligety|Ted Ligety]]» frå ,  den 4. februar 2015.*  
 

## Bakgrunnsstoff
*
Hamaam

**Hamaam** (arabisk حمام, hebraisk חַמָּם) eller **Wadi Hamam** er ein beduinlandsby nær Genesaretsjøen og Har Arbel nord i Israel. Han er den austlegaste delen i al-Batuf regionale kommune. Her finst ein forholdsvis moderne moské og utgangspunktet for stigen opp det bratte fjellet Har Arbel. I følgje Israelsk statistisk sentralbyrå hadde landsbyen eit folketal på 1&nbsp;300 ved slutten av 2005.

## Sjå òg
* Arabiske stader i Israel
* Al-Khisas

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Hamaam|Hamaam]]» frå ,  den 4. februar 2015.* 
*** oppgav desse kjeldene:*
Rumana i Israel

**Rumana** (arabisk رمانة, hebraisk רֻמָּנָה, רומאנה) er ein arabisk landsby i nord i Israel. Han ligg nær Nasaret og er ein del av al-Batuf regionale kommune. I 2011 hadde han eit folketal på 1&nbsp;034.

## Historie
Ein meiner at Rumana kan ha vore *Romette*, ein casuale som høyrte til Maltesarordenen i krossfarartida.

I 1596 var Rumana oppført i osmanske skattelister som ein del av Tabariyya *[[nahiya]]* i Safad *[[liwa]]*. Han hadde eit folketal på ni hushaldningar, all muslimar. Innbyggjarane betalte skatt for kveite, bygg, frukttre, bomull, geiter og bikubar.

Bibelforskaren Edward Robinson passerte landsbyen i 1852 og rekna med at det var den gamle Rimmon som høyrte til Sebulon-stamma. Den franske oppdagaren Victor Guérin skildra landsbyen i 1870-åra som liten og verna frå utsida av ein samanhengande mur, og hekkar av kaktus. Han fann mange fine restar frå tidlegare tider og spekulerte i om det var den bibelske staden Rimon, som er nemnt i Josvas bok. (Josva 19:13) I «Survey of Western Palestina» frå 1881 vart landsbyen (kalla Rummaneh) skildra som: Ein liten landsby bygd av stein og busett av kring 70 muslimar. Han ligg på ein låg rygg oppom ei slette, og her finst nokre oliventre. Vassforsyninga kjem frå cisterner og ein brunn.

I ei folketeljing i 1922 utført av Dei britiske mandatstyresmaktene hadde Rummaneh eit folketal på 37, der 33 var muslimar og fire kristne, medan i folketeljinga i 1931 hadde Rummana 36 busette hus og eit folketal på 197 med to kristne og 195 muslimar. I 1945 var folketalet 590 og det totale landområdet var 1&nbsp;493 dekar, i følgje ei offisiell landmåling. Av dette var 28 dekar for plantasjar og irrigert land, 796 for korn, medan 5 dekar var klassifisert som utbygde område.

I 1948 vart landsbyen erobra av det israelske forsvaret under Operasjon Dekel, 15-18. juli. Han vart verande i unntakstilstand fram til 1966.

## Kjelder


**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Rumana i Israel|Rumana i Israel]]» frå ,  den 4. februar 2015.* 
*** oppgav desse kjeldene:*
* 
*
* 
*
*
*
*
*
*Robinson, Edward, Eli Smith (1856): *[http://archive.org/details/laterbibelskere00robigoog Later Biblical researches in Palestine, and in the adjacent regions: A journal of travels in the year 1852]*
*Velde van de, Carel Willem Meredith (1854): *[http://archive.org/details/narrativeajourn01veldgoog Narrative of a journey through Syria and Palestina in 1851 and 1852, transl (1854)]* VOL II. (p. 404)


## Bakgrunnsstoff
*Velkomen til Rummana