open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Niuisk

: **''Niuisk** kan òg referera til noko(n) knytt til Niue*


*'Niuisk*' (*ko e vagahau Niuē*) er eit [[Polynesiske språk|polynesisk språk]], og tilhøyrer den [[Malayopolynesiske språk|malayopolynesiske]] gruppa av dei [[Austronesiske språk|austronesiske språka]]. Det er nærskyldt med [[tongansk]], og mindre likt andre polynesiske språk som [[maori]], [[samoansk]] og [[hawaiisk]].

Niuisk vert snakka av 2 027 menneske på Niue (nesten heile folkesetnaden) viser tal frå 1998, men språket vert òg snakka på [[Cookøyane]], [[New Zealand]] og [[Tonga]], for det meste av utflyttarar frå [[Niue]]. Til saman vert språket snakka av omkring 8 000 menneske, altså bur dei fleste talarane på andre stadar enn Niue, der språket er heimehøyrande. Dei fleste innbyggjarane på Niue er tospråklege, med [[engelsk]] som det andre språket sitt.

Tidleg på 1990-talet budde 70 prosent av dei som snakka niuisk på New Zealand.

== Referansar ==
<references />
<div class="references-small">
**Denne artikkelen bygger på «Niuisk» frå ,  den 4. september 2018.''  
 
## Bakgrunnsstoff

* Basiskunnskapar i niuisk (engelsk, niuisk)
Eva Lange

**Eva Marie Lange** () var ein norsk teiknar, grafikar og kunstmålar, fødd i Arendal, død på Hvaler. Ho var elev av kunstnaren Carl Victor Lind i Horten i perioden 1959–1960; hospitant på litografisk verkstad ved Statens Håndverks- og Kunstindustriskole i Oslo under Karl Høgberg og Chrix Dahl i perioden 1963–1965, Eystein Hanche-Olsen i perioden 1977-1979, og ved Statens Kunstakademi i Oslo i åra 1965-1969 under Aage Storstein og Alf-Jørgen Aas.

Eva Lange var opphavleg teiknar som nytta eit naturalistisk formspråk, men tok til å arbeide med grafikk då ho studerte på Statens Håndverks- og Kunstindustriskole. Då ho i samarbeid med Victor Lind arbeidde med ulike dekorasjonsprosjekt, vart ho interesserte i å uttrykke seg i abstrakte former i glas, og debuterte i 1967 på Haustutstillinga med eit materialbilete. Ho var med i kunstnarkollektivet Gras, som eksisterte mellom årsskiftet 1969/70 og hausten 1973

Ho har hatt ei lang rad separat- og kollektivutstillingar i fleire land, og er innkjøpt til fleire offentlege kunstgalleri og privatsamlingar i Noreg og utlandet.

I 1989 busette ho og sambuaren seg på eigedomen «Knatten» på Asmaløy i Hvaler kommune, i huset etter forfattarane Annemarta og Johan Borgen. Her arbeidde ho og skipa dessutan til framsyningar av biletkunst og framføringar av poesi og musikk. Ho var med på å skipe Hvaler Kunstforening, og har vore leiar av foreininga og av skulpturprosjektet StenKunstHvaler i Ytre Hvaler nasjonalpark på Røsshue på Kirkøy.

## Kjelder
*Eva Lange i ''Norsk kunstnerleksikon'' I−IV, utgjeve 1982–1986
*Eva Langes internettsider -2014
*snl.no:Eva Lange
Jon Lennart Mjøen

**Jon Lennart Mjøen** () var ein norsk skodespelar og sceneinstruktør frå Oslo. Han var son til Jon Alfred Mjøen og bror til Fridtjof Mjøen og Sonja Mjøen. 

Jon Lennart Mjøen fekk sin debut ved Søilen Teater i Oslo. Sidan var han tilsett eitt år ved Det Nye Teater, også Oslo, og like lenge ved Trøndelag Teater i Trondheim. Periodane 1938–41 og 1944–59 var han i fast jobb på Centralteatret. Til sist arbeidde han på Oslo Nye Teater frå 1959 til –67. Mjøen var aktiv som instruktør både med komediar og realistisk dramatikk. Han utmerkte seg som rollefiguren Higgins i *Pygmalion* og spelte Hero i *Generalprøven* av Jean Anouilh.

Mjøen filmdebuterte i 1942. Han spelte større og mindre roller i mellom andre *Kranes konditori* (1951) og *Stevnemøte med glemte år* (1957), ein film etter Sigurd Hoel sin roman som han også regisserte, og i 1964 komedien *Pappa tar gull*.

## Kjelder
*
Magesekk

**Magesekken**, eller **ventrikkelen**, er den delen av fordøyingssystemet som kjem etter spiserøyret. Det er den rommelegaste delen av fordøyingskanalen. Magesekken er forma som ei sterkt krumma, noko flatklemt pære og sit i den andre enden av spiserøyret i høve til munnhola. Hjå vaksne menneske har magesekken eit volum på ca. 50 ml når han er tom, men han utvider seg til ca. 1,5 liter når ein har ete. I ekstreme tilfelle kan han utvida seg til å romma 4 liter.

I veggene til magesekken sit det musklar (magemusklane) og små celler (kjertelceller) som skil ut magesaft, ei sur væske (pH 1–3) som består av saltsyre (pH 0,9), enzym (pepsin) og vatn. Den sure magesafta nøytraliserer det basiske spyttet som blei tilført maten i munnhola. Enzyma i magesafta bryt ned store molekyl til mindre einingar, samtidig som rørslene til magemusklane (gjerne kalla *peristaltiske rørsle*) elter og fordeler maten. Denne blir så send porsjonsvis ut gjennom den nedste muskelringen i magesekken, kalla *portnaren*. Pepsinenzymet byrjer å spalta protein til aminosyrer. Dette går vanlegvis føre seg i 3–4 timar, før den no tyntflytende blandinga gradvis blir tilført byrjinga av tynntarmen (tolvfingertarmen).

Vatn, alkohol og ein del legemiddel (som barbiturat og salisylsyre), kan takast opp i blodet via slimhinna i magesekken, men elles må stoffa i maten ut i tynntarmen før kroppen kan gjera seg nytte av næringsstoffa.

## Kjelder


**Denne artikkelen bygger på «[[:nb:Magesekk|Magesekk]]» frå ,  den 4. september 2018.*  


## Bakgrunnsstoff
Frankisk

**Frankisk** er ei gruppe germanske språk eller dialektar som blei tala i Frankarriket i noverande Nord-Frankrike og det tyske Rhinlandet frå 300- til 700-talet.
Språket er lite dokumentert, men danna opphav for  mange lånord i gammalfransk. Frankiske dialektar tala i Nederlanda utvikla seg til gammalnederlandsk, som utvikla seg til mellomnederlandsk på 1100-talet.

Det rekonsturerte frankiske namnet for frankisk er *. 
Frankisk som tala før karolingartida er hovudsakleg rekonstruert frå gammalfranske lånord og frå gammalnederlandske nedteikningar frå 500- til 1100-talet. Ein runeinskripsjon på ei sverdslire, Bergakker-inskripsjonen frå ca. 425–450, kan vera eit døme på frankisk. Eit anna er ei formulering frå Den saliske lova frå tidleg 500-tal, brukt til å fri ein liveigen:

:*Maltho thi afrio lito*
:Eg seier, eg frir deg, halv-frie.

Desse språkdøma er også blitt kalla gammalnederlandske.

## Merknadar

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Frankish language|Frankish language]]» frå ,  den 4. september 2018.*
Hege Riise

**Hege Riise** () er ein norsk tidlegare fotballspelar og seinare -trenar frå Lørenskog som vart olympisk meister i 2000 og europameister 1995 med Noreg. I 1995 vart ho kåra til Årets Kniksen.

### Klubbspel
Riise spelte på Setskog-Høland til 1999, bortsett frå 1996-97 då ho gjorde teneste i japanske Nikko Securities. Med Setskog-Høland var ho med å vinne NM-cupen i 1992 og med Nikko vann ho både den japanske serien og cupen i så vel 1996 som 1997. I 2000-sesongen vart ho Asker SK-spelar og lukkast då sikre seg NM-tittel nummer to. Seint i 2000 fekk Riise kontrakt med Carolina Courage i USA, eit lag ho førte til nasjonal cuptriumf i både 2002 og 2003. Etter ho reiste heim til Noreg spelte ho på Team Strømmen i 2005 og 2006.

### Landslagsspel
Midtbanedirigenten Riise spelte 188 landskampar på det norske landslaget i tida 1990-2004, og noterte seg for 58 skåringar. Særleg utmerkte ho seg under Fotball-VM 1995 i Sverige, der ho var ei førande kraft bak den norske sigeren og vart kåra til den beste spelaren i turneringa. Også i seinare internasjonale meisterskap var ho ein sentral spelar for Noreg, med ei framifrå evne som spelstyrar og pasningsleggar. 

### Merittar
*Olympisk meister: 2000 med Noreg
*Verdsmeister: 1995 med Noreg
*Europameister: 1993 med Noreg
*EM-sølv: 1991 med Noreg
*OL-bronse: 1996 med Noreg
*Noregsmeister: 1992 med Setskog/Høland, 2000 med Asker SK
*Japansk seriemeister: 1996 med Nikko
*Japansk cupmeister: 1996 og 1997 med Nikko
*USA-amerikansk seriemeister: 2002 med Carolina Courage
*USA-amerikansk cupmeister: 2002 med Carolina Courage

## Trenar
Riise hadde arbeidd for LSK i fleire år, før ho frå 2019 er ho lagsjef (sjefstrenar) i klubben.

## Kjelder
Gøril Kringen

**Gøril Kringen** () er ein norsk tidlegare fotballspelar frå Stjørdal som vart olympisk meister med Noreg under Sommar-OL 2000 i Sydney. Ho var ein innsatsfull forsvarsspelar.

Kringen var aktiv i Trondheims-Ørn frå 1990 til ho la opp i 2005. Perioden frå 1993 til og med 2003 var ho med om å vinne sju cupfinalar og sju seriemeisterskap for topplaget frå Trondheim.

I tida 1995-2001 spelte Kringen 72 landskampar, utan nokon gong å kome på skåringslista. Ho deltok i Fotball-EM 1997 og 2001, i den siste turneringa var ho lagkaptein, og ho var med i Fotball-VM 1999 og Sommar-OL 2000. Under sommarleikane i Sydney var Kringen midtstoppar og kaptein for det norske mannskapet som vann OL-finalen mot USA på såkalla «golden goal».

### Merittar
*Olympisk meister: 2000 for Noreg
*Seriemeister: 1994, 1995, 1996, 1997, 2000, 2001 og 2003 med Trondheims-Ørn
*Noregsmeister: 1993, 1994, 1996, 1997, 1998, 1999, 2001 og 2002 med Trondheims-Ørn

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:nb:Gøril Kringen|Gøril Kringen]]» frå ,  den 4. september 2018.*
Seth Justman

**Seth Justman** () er ein USA-amerikansk klaverspelar som er mest kjend som medlem av rockebandet The J. Geils Band.

Han skreiv mange av songane til bandet i lag med songaren Peter Wolf, og skreiv mellom anna den største hitten deira «Centerfold» aleine. 

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Seth Justman|Seth Justman]]» frå ,  den 4. september 2018.* 
*** oppgav desse kjeldene:*



## Bakgrunnsstoff
* Geils Files
J. Geils

**John Warren Geils Jr.** (), kjend som **J. Geils** eller **Jay Geils**, var ein USA-amerikansk gitarist. Han var mest kjend som leiaren i The J. Geils Band.

Geils voks opp i New York City og vart interessert i jazz og blues. Etter å ha flytta til Massachusetts for å studere, skipa han The J. Geils Blues Band medan han framleis gjekk på Worcester Polytechnic Institute. Etter å ha fjerna ordet «Blues» frå namnet sitt, gav bandet ut debutplata si i 1970, og spelte soul- og rhythm and blues-påverka rock gjennom det meste av 1970-åra, før dei vart meir pop i 1980-åra. Etter at bandet vart oppløyst i 1985, slutta Geils å spele fast og byrja med restaurering av bilar han deltok i billøp med, men dreiv stundom med musikkproduksjon. Han fortsette å spele sporadiske turnear med resten av bandet i 2000- og 2010-åra. Geils døydde av naturlege årsaker den 11. april 2017, 71 å gammal, i heimen sin i Groton i Massachusetts.

## Diskografi

**Som Jay Geils**
* *Bluestime* med Magic Dick (Rounder, 1994)
* *Little Car Blues* med Magic Dick (Rounder, 1996)
* *Jay Geils Plays Jazz!* (Stony Plain, 2005)
* *Jay Geils, Gerry Beaudoin and the Kings of Strings featuring Aaron Weinstein* (Arbors, 2006)
* *Toe Tappin' Jazz* (North Star, 2009)

**Som New Guitar Summit**
* *New Guitar Summit* (Stony Plain, 2004)
* *New Guitar Summit: Live at the Stoneham Theatre* (2004)
* *Jazzthing II* med Randy Bachman (2007)
* *Shivers* (Stony Plain, 2008)

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:J. Geils|J. Geils]]» frå ,  den 4. september 2018.* 
*** oppgav desse kjeldene:*
Magic Dick

**Richard Salwitz** (), kjend som **Magic Dick**, er ein amerikansk musikar mest kjend or å spele munnspel i The J. Geils Band. I tillegg til munnspel spelte Salwitz trompet og saksofon.

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Magic Dick|Magic Dick]]» frå ,  den 4. september 2018.* 
*** oppgav desse kjeldene:*



## Bakgrunnsstoff
*
The Morning After av The J. Geils Band

***The Morning After*** er det andre studioalbumet til det amerikanske rockebandet The J. Geils Band, gjeve ut i 1971. 

Som debutalbumet består albumet av rockeversjonar av blues, soul og rein rock and roll. Albumet inneheld ein del fleire originale songar enn debutalbumet, i tillegg til eit par coverlåtar, som Don Covay sin «The Usual Place». Songen «Cry One More Time» vart seinare spelt inn av Gram Parsons på debutalbumet hans.

## Innhald

## Medverkande
*Peter Wolf - solovokal
*J. Geils - gitar
*Magic Dick - munnspel
*Seth Justman - klaverinstrument
*Danny Klein - bass
*Stephen Bladd - trommer

### Produksjon
*Seth Justman - produsent
*Bill Szymczyk - produsent, lydteknikar
*George Marino - digital nymastring

## Salslister
**Album** - Billboard (USA)

**Singlar**

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:The Morning After (The J. Geils Band album)|The Morning After (The J. Geils Band album)]]» frå ,  den 5. september 2018.* 
*** oppgav desse kjeldene:*
The J. Geils Band av The J. Geils Band

***The J. Geils Band*** er debutalbumet til det amerikanske rockbandet The J. Geils Band, gjeve ut i 1970.

Albumet består av rockeversjonar av klassiske bluessongar av artistar som Otis Rush («Homework»), Walter Price («Pack Fair and Square») og John Lee Hooker («Serves You Right to Suffer»), gamle Motown-songar («First I Look at the Purse») og somme originale songar. Albumet består av rock and roll på ei tid då visesongen byrja å bli særs populær. 

«First I Look at the Purse» er ein av songane i Nick Hornby-boka *[[31 Songs]]*.

## Innhald

## Medverkande
*Peter Wolf - solovokal
*J. Geils - gitar
*Magic Dick - munnspel
*Seth Justman - klaverinstrument
*Danny Klein - bass
*Stephen Bladd - trommer

## Produksjon
*Produsentar: Dave Crawford, Brad Shapiro
*Lydteknikarar: Jay Messina, Geoffrey Haslam

## Salslister
**Album** - Billboard (USA)

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:The J. Geils Band (album)|The J. Geils Band (album)]]» frå ,  den 5. september 2018.* 
*** oppgav desse kjeldene:*
Bloodshot av The J. Geils Band

***Bloodshot*** er det tredje studioalbumet til det amerikanske rockebandet The J. Geils Band, gjeve ut i 1973. Det var det kommersielle gjennombrotet for bandet og nådde tiandeplassen på *[[Billboard 200]]*-lista i USA - ei plassering dei ikkje slo før i 1981 med albumet *[[Freeze Frame av The J. Geils Band|Freeze Frame]]*. Singelversjonen av «Give it to Me», som hadde ein heilt anna slutt enn albumversjonen og nådde 30. plassen på den amerikanske *[[Billboard Hot 100]]* og 15. plassen på *[[magasinet Cashbox|Cash Box]]* Top 100.

Originale eksemplar av *Bloodshot* i USA kom på raud vinyl i staden for den vanlege svarte fargen, og brukte den raude etiketten til Atlantic Records frå 1950-åra. Bandet fortsette å bruke desse gamle etikettane til Atlantic i forskjellige fargar på kvart album så lenge dei var på selskapet. 

## Innhald

## Medverkande
*Peter Wolf – solovokal
*J. Geils – gitar
*Magic Dick – munnspel
*Seth Justman – klaverinstrument
*Danny Klein – bass
*Stephen Bladd - trommer

**Andre medverkande**
*Mike Hunt – saksofon

**Production**
*Bill Szymczyk – produsent, lydteknikar
*Allan Blazek – assisterande produsent
* George Marino – digital nymastring
*Juke Joint Jimmy – assistent
* J. Geils – arrangør
*Richard Mantel – design
* David Gahr – fotografi

## Salslister
**Album** – *[[Billboard 200]]* 200 (USA)

**Singar** – *[[Billboard Hot 100|Billboard]]* Hot 100 (USA)

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Bloodshot (album)|Bloodshot (album)]]» frå ,  den 5. september 2018.* 
*** oppgav desse kjeldene:*
Give It to Me av The J. Geils Band

«**Give it to Me**» er ein song av det amerikanske rockebandet The J. Geils Band. Det var den første singelen deira som nådde topp 30 på singellista i USA. Singelen vart henta og korta ned frå albumet *[[Bloodshot av The J. Geils Band|Bloodshot]]*, der han er avslutningssporet. Songen vart skriven av songaren Peter Wolf og klaverspelaren Seth Justman.

## Salslister

### Vekeslister

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Give It to Me (The J. Geils Band song)|Give It to Me (The J. Geils Band song)]]» frå ,  den 5. september 2018.*
Ladies Invited

***Ladies Invited*** er det fjerde studioalbumet til det amerikanske rockebandet The J. Geils Band, gjeve ut i 1973.

Albumet kom ut same året som det kommersielle gjennombrotet deira, *[[Bloodshot av The J. Geils Band|Bloodshot]]*, men selde ikkje like bra. Det nådde 51. plassen på den amerikanske albumlista, og ingen av songane her vart spelte mykje på radio. Alle songane på albumet vart skrivne av bandet sjølv og det var det første albumet deira utan coverlåtar. 

Modellen på for måleriet på plateomslaget var visstnok skodespelarinna Faye Dunaway, måla av motekunstnaren Antonio. Dunaway gifta seg med songaren i bandet, Peter Wolf, året etter. 

## Innhald

## Medverkande
*Peter Wolf - solovokal
*J. Geils - gitar
*Magic Dick - munnspel
*Seth Justman - klaverinstrument
*Danny Klein - bass
*Stephen Bladd - trommer

## Produksjon
*Produsent: Bill Szymczyk
*Lydteknikarar: Allan Blazek, Bill Szymczyk
*Mastering: Zal Schreiber
*Assistent: Juke Joint Jimmy
*Arrangement: J. Geils Band
*Managerar: Stephen Bladd, Danny Klein
*Design: Ira Friedlander, Douglas T. Slade
*Plateomslag: Antonio, Douglas T. Slade
*Fotografi: Robert Agriopoulos
*Illustrasjonar: Antonio

## Salslister
**Album** - Billboard (USA)

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Ladies Invited|Ladies Invited]]» frå ,  den 5. september 2018.* 
*** oppgav desse kjeldene:*
Nightmares...and Other Tales from the Vinyl Jungle

***Nightmares...and Other Tales from the Vinyl Jungle*** er det femte studioalbumet til det amerikanske rockebandet The J. Geils Band, gjeve ut i 1974.

Albumet inneheld den største hitten dei fekk medan dei var på Atlantic Records, «Must of Got Lost», som nådde topp 15 på singellista i USA. Seth Justman og Peter Wolf skreiv dei fleste songane på albumet. 

Plateomslaget var teikna av Jean Lagarrigue. 

## Innhald

## Medverkande
*Peter Wolf - solovokal
*J. Geils - gitar
*Magic Dick - munnspel
*Seth Justman - klaverinstrument 
*Danny Klein - bass
*Stephen Bladd - trommer

**Andre medverkande**
*George Jessel - talte ord på «Funky Judge»

## Produksjon
*Produsent: Bill Szymczyk
*Lydteknikarar: Allan Blazek, Kevin Herron, Bill Szymczyk
*Digital nymastring: George Marino
*Assistent: Juke Joint Jimmy
*Fotografi: Peter Himmelman

## Salslister
**Album** - Billboard (USA)

**Singlar**

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Nightmares...and Other Tales from the Vinyl Jungle|Nightmares...and Other Tales from the Vinyl Jungle]]» frå ,  den 5. september 2018.* 
*** oppgav desse kjeldene:*
Christian Blom

**Christian Blom** () var ein norsk marineoffiser, skipskonstruktør og verftsdirektør frå Horten. Han var Noregs fyrste fagmann på ubåtar. Blom var også stortingsmann for Høgre i tida 1928-33.

Far til Blom var skipsbyggingsinspektør. Sjølv var han sjøoffiser frå 1891, utnemnd til premierløytnant i 1894. Åra 1895-97 utdanna han seg til ingeniør i skips- og skipsmaskinbygging i Paris, studerte sidan skipsbygging også i Düsseldorf. Frå 1897 til 1935 var han tilsett ved Marinens Hovedverft i Horten, fungerte som direktør frå 1915 og tilsett administrerande direktør i 1929.

I 1922 var Blom med om å grunnleggje Norges Standardiseringsforbund, styreformann 1931-35. Han var elles medlem i fleire offentleg kommisjonar og komitear vedkomande marinen og anna sjøfart.

Periodane 1928-30 og 1931-33 var Blom stortingsrepresentant frå valkrinsen Holmestrand, Horten, Tønsberg, Sandefjord, Larvik. Alle tingåra hadde Høgre-mannen sete i Militærkomiteen.

Blom konstruerte skuleskipet «Christian Radich», og hadde i 1936-37 tilsyn med bygginga av skipet ved Framnæs Mekaniske Værksted i Sandefjord.

Under andre verdskrigen var Blom stasjonert i Lunenburg i Nova Scotia i Canada, der han leidde arbeidet med å bygge om 16 norske kvalbåtar til minesveiparar. Samstundes gav han råd til den kanadiske regjeringa i spørsmål om krigføringa.

## Kjelder
*Stortingsbiografi
Sanctuary av The J. Geils Band

***Sanctuary*** er det åttande studioalbumet til det amerikanske rockebandet The J. Geils Band, gjeve ut i 1978. Dette var det første albumet til J. Geils Band på EMI Records etter at dei hadde vore på Atlantic i karrieren fram til då.

I 1998 kom albumet ut på ny på Razor & Tie med to bonusspor henta frå konsertalbumet *[[Showtime!]]* frå 1982.

## Innhald

## Medverkande
*Peter Wolf - vokal
*J. Geils - gitar
*Magic Dick - munnspel
*Seth Justman - klaverinstrument, vokal
*Danny Klein - bass
*Stephen Bladd - trommer, vokal

## Produksjon
*Produsentar: Seth Justman, Joseph Wissert
*Lydteknikar: David Brown, David Hewitt, Jon Mathias, Kooster McAllister, Frank Pavlich, David Thoener
*Assisterande lydteknikarar: Jesse Henderson, Jon Mathias
*Miksing: David Thoener
*Mastering: Joe Brescio, Elliot Federman
*Prosjektleiar: Mike Ragogna
*Produksjonskoordinator: David Richman
*Arrangør: Seth Justman
*Layout: Paula Bisacca
*Fotografi: Alen MacWeeney, Rob Van Petten
*Tekst i omslaget: John Tobler

## Salslister
**Album** - Billboard (USA)

**Singlar** - Billboard (USA)

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Sanctuary (album)|Sanctuary (album)]]» frå ,  den 5. september 2018.* 
*** oppgav desse kjeldene:*
One Last Kiss av The J. Geils Band

«**One Last Kiss**» er ein song av det amerikanske rockebandet The J. Geils Band. Dette var den første singelen bandet gav ut på EMI America og vart ein liten hit  med ein 35. plass på den amerikanske Billboard-lista.

## Salslister

### Vekeslister

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:One Last Kiss (The J. Geils Band song)|One Last Kiss (The J. Geils Band song)]]» frå ,  den 5. september 2018.* 
*** oppgav desse kjeldene:*
Love Stinks av The J. Geils Band

***Love Stinks*** er det niande studioalbumet til det amerikanske rockebandet The J. Geils Band, gjeve ut i 1980.

Tittelsporet «Love Stinks» omhandlar ugjengjeldt kjærleik og har blitt spelt av industrial metal-bandet Bile, av Andru Branch i filmen *[[filmen Love Stinks|Love Stinks]]*, Joan Jett i filmen *[[Mr. Wrong]]* og Adam Sandler i filmen *[[The Wedding Singer]]*. 

## Innhald

	

## Medverkande
*Peter Wolf - solovokal
*J. Geils - gitar
*Magic Dick - munnspel
*Seth Justman - klaverinstrument, korvokal
*Danny Klein - bass
*Stephen Bladd - trommer

## Produksjon
*Produsent: Seth Justman
*Lydteknikar: David Thoener
*Miksing: David Thoener
*Mastering: Joe Brescio
*Studioassistent: Jesse Henderson
*Arrangør: Seth Justman
*Kunstnarisk leiar: Carin Goldberg
*Design: Carin Goldberg, Mark Handel
*Fotografi: Cadence Industries Corp.

## Salslister
**Album** - Billboard (USA)

**Singlar** - Billboard (USA)

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Love Stinks (album)|Love Stinks (album)]]» frå ,  den 5. september 2018.* 
*** oppgav desse kjeldene:*
Jens H. Kvåle

**Jens Hermundsson Kvåle** () var ein norsk lærar, bladmann, gardbrukar og politikar frå Sogndal. Han representerte Sogn og Fjordane og partiet Venstre på Stortinget 1931-33. Han var far til Hermund Kvåle.

Kvåle var son til ein gardbrukar. Sjølv reiste han til Stord og tok lærarskuleeksamen i 1886. Frå 1907 var han lærar i heimbygda Sogndal til 1912, fyrst fem år i folkeskulen og sidan 20 år ved Sogndal folkehøgskule. I 1896 byrja han gje ut bladet Vestmannen, som få år seinare bytta namn til Sygna. I 1904 kjøpte han avisa Sogns Tidend i Lærdal og slo ho saman med Sygna, avisa kom sidan ut i Sogndal. Avistiltaka vart redigert på nynorsk og sokna til Venstre-rørsla. Frå 1905 dreiv han også gard på Kvåle.

Kvåle var bladstyrar i 44 år til 1940. Han deltok aktivt i styringa av kommunen, både som medlem i 20 år i heradsstyret, 30 år i skulestyret og lang tid i forliksrådet. Ei tid var han styremedlem i Sogn Ungdomslag og i Sogn og Fjordane venstrelag. Stortingsperioden 1931-33 representerte han Sogn og Fjordane på Stortinget som ein av to Venstre-menn, Jakob A. Lothe hadde fyrsteplassen på Sogn og Fjordane-benken.

Redaktørkollegaen Jens Nedrehagen omtalte i 1938 Jens Kvåle som «original, i si rette meining av ordet. Han er seg sjølv i alt, han har sin eigen måte. Det hadde han som lærar, det har han havt som bladstyrar og bonde. Ei sterkt personleg form i alt han tok seg til».

## Kjelder
*Artikkel i fylkesarkivet.no
Feldbach

**Feldbach** er ein by og ein kommune i distriktet Südoststeiermark i forbundslandet Steiermark i Austerrike. Kommunen har ei flatevidd på 67,3 km² og i kring 13&nbsp;300 ibuarar. Byen Feldbach har 4&nbsp;800 ibuarar og ligg 282 meter over havet, ved elva Raab.

Sysselsettinga i kommunen beror mykje på offentlege arbeidsplassar, administrasjon så vel som skulevesen.  Næringsmiddelindustri er ei viktig næringsgrein. Ingen store firma held til i Feldbach, dei fleste næringsaktørane er verksemder av mindre skala.

## Kjelder
Monkey Island av The J. Geils Band

***Monkey Island*** er det sjuande studioalbumet til amerikanske rockebandet The J. Geils Band, gjeve ut i 1977.

Albumet selde ikkje så godt og vart det siste albumet The J. Geils Band gav ut på Atlantic Records, etter å ha vore på selskapet i nesten åtte år. Det var det første albumet der dei ikkje brukte ein produsent frå utsida, og det første med lydteknikaren David Thoener, som dei seinare samarbeidde med på dei bestseljande albuma *[[Love Stinks av The J. Geils Band|Love Stinks]]* og *[[Freeze Frame av J. Geils Band|Freeze Frame]]*.

Albumet inneheld studioversjonen av «I Do». Seinare skulle eit konsertopptak av denne (frå albumet *[[Showtime!]]*) bli den siste hitsingelen til J. Geils Band i 1982. 

## Innhald

## Medverkande
*Peter Wolf - solovokal
*J. Geils - gitar
*Magic Dick - munnspel
*Seth Justman - klaverinstrument
*Danny Klein - bass
*Stephen Bladd - trommer

**Andre medverkande**
*Evette Benton - korvokal 
*Michael Brecker - tenorsaksofon
*Randy Brecker - trompet
*Michelle Cobbs - korvokal 
*Ronnie Cuber - saksofon
*Lew Del Gatto - saksofon
*Cissy Houston - korvokal
*Barbara Ingram - korvokal
*Arif Mardin - orkesterdirigent
*Theresa Reed - korvokal 
*Alan Rubin - trompet
*Lew Soloff - trompet
*G. Diane Sumler - korvokal 
*Harriet Tharpe - korvokal 
*Luther Vandross - korvokal 
*Frank Vicari - saksofon

## Produksjon
*Produsentar: J. Geils Band
*Lydteknikar: David Thoener
*Assisterande lydteknikarar: Jay Krugman, Rod O'Brien, Corky Stasiak
*Miksing: David Thoener
*Nymastring: George Marino
*Design: Peter Corriston
*Fotografi: Alen MacWeeney

## Salslister
**Album** - Billboard (USA)

**Singlar** - Billboard (USA)

## Seinare samplingar
*«I'm Not Rough»
**«Rewind» av Nas på albumet *[[Stillmatic]]*
*«Monkey Island»
**«Going To Switch The Lights On» av Grand National frå albumet *[[A Drink and a Quick Decision]]*

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Monkey Island (album)|Monkey Island (album)]]» frå ,  den 5. september 2018.* 
*** oppgav desse kjeldene:*
Hotline av The J. Geils Band

***Hotline*** er det sjette studioalbumet til det amerikanske rockebandet The J. Geils Band. Det kom ut i 1975 på Atlantic Records. Albumet hadde ingen hittar og nådde ikkje særskild høgt på listene. Som dei tidlege albuma deira inneheld det ei blanding av coverlåtar og originale songar. 

## Innhald

## Medverkande
*Peter Wolf - solovokal
*J. Geils - gitar
*Magic Dick - munnspel
*Seth Justman - klaverinstrument
*Danny Klein - bass
*Stephen Bladd - trommer

## Produksjon
*Produsentar: Bill Szymczyk, Allan Blazek, Seth Justman
*Lydteknikarar: Allan Blazek, Bill Szymczyk, David Thoener
*Mastering: Alex Sadkin
*Digital nymastring: Zal Schreiber
*Arrangør: J. Geils Band
*Assistent: Juke Joint Jimmy
*Design: Peter Corriston
*Plateomslag: Louis Brooks
*Kunstnarisk konsept: Peter Corriston
*Fotografi: Juke Joint Jimmy

## Salslister
**Album** - Billboard (USA)

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Hotline (The J. Geils Band album)|Hotline (The J. Geils Band album)]]» frå ,  den 5. september 2018.* 
*** oppgav desse kjeldene:*
Leibnitz

**Leibnitz** er ein by og ein kommune i distriktet Leibnitz i forbundslandet Steiermark i Austerrike. Kommunen har ei flatevidd på 23,5 km² og i kring 12200 ibuarar. Byen Leinitz har 8500 ibuarar og ligg 275 meter over havet.

Byen Leibnitz er handels-, skule- og administrasjonssenter for nærområdet. Næringslivet omfattar ei rad mindre verksemder innafor ulike næringsgreiner.

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:de:Leibnitz|Leibnitz]]» frå ,  den 5. september 2018.*
Land art

**Land art** er ei internasjonal (engelsk) nemning på ei retning i moderne kunst som vart etablert på slutten av 1960-åra i USA, og som går ut på å nytte naturen og prosessane i naturen som ein integrert del av eit kunstverk. Andre nemningar for det same er *stadkunst*, *jordkunst*, *landkunst*. Prosjekta var gjerne avgrensa i tid ved å vere utforma som teikn og symbol i snø, i vegetasjonen i åkrar og liknande, eller som meir varige konstruksjonar, ofte i stort format, som skulle utsetjast for vêr og vind utan å verte halde ved like eller reparert. Eit viktig aspekt ved slike kunstverk er dokumentasjonen av dei i form av fotografi og omtale.

## Kjelder
*snl.no: Land art
Horst Hrubesch

**Horst Hrubesch** () er ein tysk tidlegare fotballspelar og seinare -trenar frå Hamm i Nordrhein-Westfalen. Han vart europameister med Vest-Tyskland i 1980, tre gongar Bundesliga-meister og vinnar av Europacupen 1983 med Hamburger SV, ein klubb han spelte på i tida 1978-83. Hrubesch var kjend som ein uvanleg sterk midtspiss og hovudspelar.

### Klubbspel
Hrubesch spelte fotball i lågare divisjonar til han var 24 år gammal. Han fekk sin bundesligadebut med Rot-Weiss Essen, eit lag han spelte for i tre år. I 1978 vart han overført til Hamburg SV, der han bidrog til at klubben vann bundesligaen allereie i hans fyrste sesong. Våren 1980 var han innbytar då Hamburg tapte europacupfinalen 0-1 mot Nottingham Forest. Både i 1982 og 1983 var han ein sentral spelar då Hamburg vann bundesligaen begge åra, i 1982 vart Hrubesch toppskårar i ligaen med 27 nettkjenningar. Begge desse sesongane tok elles Hamburg seg til finale i europeiske turneringar, i 1982 vart det klart tap mot IFK Göteborg i UEFA-cupen, medan høgdepunktet for klubben kom då Hrubesch som kaptein kunne heve europacup-pokalen etter 1-0 over Juventus i europacupfinalen 1983. Åra 1983-86 var han aktiv to sesongar i belgiske Standard Liège og ein i Borussia Dortmund.
 
### Landslagsspel
Hrubesch debuterte på Vest-Tyskland sitt landslag i april 1980. Den 22. juni skåra han begge måla for vesttyskarane i EM-finalen 1980 i Roma, syrgde dermed for at Vest-Tyskland vann 2-1 over Belgia og tok landets andre EM-tittel. Han var fast på landslaget i tida fram til og med VM i fotball 1982 i Spania. Der skåra han sitt sjette og siste landslagsmål då Vest-Tyskland slo Austerrike 1-0 i gruppespelet. I sin siste landskamp, VM-finalen mot Italia, kom Hrubesch på bana etter ein times spel, men kunne lite gjere med at Italia vann kampen 3-1.

### Merittar
*Europameister: 1980 med Vest-Tyskland
*VM-sølv: 1982 med Vest-Tyskland
*Vinnar av Europacupen: 1983 med Hamburg SV
*Vinnar av Bundesliga: 1979, 1982 og 1983 med Hamburg SV
*Finalist i Europacupen: 1980 med Hamburg SV
*Finalist i UEFA-cupen: 1982 med Hamburg SV

## Trenar
Våren 2018 tok Hrubesch over som landslagssjef for det tyske kvinnelandslaget.

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:de:Horst Hrubesch|Horst Hrubesch]]» frå ,  den 6. september 2018.*
Stefan Johansen

**Stefan Marius Johansen** () er ein norsk fotballspelar frå Vardø som har spela på landslaget i fotball sidan 2013. Sidan august 2016 har han spelt på den engelske Fulham FC i London. Per 16. oktober 2019 hadde midtbanespelaren delteke i 53 landskampar for Noreg og skåra 6 mål.

Johansen var Bodø/Glimt-spelar åra 2007-10. Han fekk sitt gjennombrot med Strømsgodset IF, eit lag han spelte på i tre sesongar, 2011-13. Sesongen 2013 var han den mest sentrale spelaren då laget frå Drammen vart norsk seriemeister for fyrste gong på 43 år. I januar 2014 vart han overført til den skotske toppklubben Celtic FC. Her vart han skotsk serievinnar i 2014 og 2015, i den sistnemnde sesongen vart han kåra til årets spelar i Skottland. I august 2016 gjekk turen til Fulham FC, ein klubb han våren 2018 var med å spele opp i Premier League.

Johansen skåra då Noreg tapte 2-4 mot Sverige i hans landslagdebut i august 2014. Sidan har Johansen hatt tilnærma fast plass i Noregs landslagsellevar. Frå mai 2016 har han også jamnast vore landslagskaptein. Han skåra begge måla då Noreg i september 2018 vann 2-0 over Kypros på Ullevål stadion i Oslo.

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:nb:Stefan Johansen|Stefan Johansen]]» frå ,  den 6. september 2018.*  
*eu-football
Boot Boys

**Boot Boys (BB)** var ei norsk nynazistisk gruppe med kjerneområde på Bøler i Oslo, men også med medlemmer i Bergen og Kristiansand. Gruppa var aktiv på 1990-talet og fram til byrjinga av 2000-talet. Dei til saman om lag 40 medlemmene var blant dei mest valdelege nynazistane i Noreg.

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:nb:Boot Boys|Boot Boys]]» frå ,  den 7. september 2018.*
Johan Paulsen

**Johan Edvard Paulsen** () var ein norsk redaktør og 1925-30 stortingsmann for partiet Høgre og Nordland fylke.

Paulsen var son til ein murar/steinarbeidar i Trondheim. Sjølv vart han utdanna typograf og arbeidde i Trondhjems Adresseavis frå 1882. I 1896 var han med på å etablere Lofotposten i Svolvær, der han var redaktør 1898–1935 og medeigar. Gjennom denne lange perioden arbeidde Paulsen avisa fram til å verte den største i Nord-Noreg.

Paulsen var medlem i Vågan heradsstyre frå 1901 til–17, den lengste tida som medlem i formannskapet og i 1916–17 varaordførar. Den 1. juli 1918 vart Svolvær skild ut og gjort til bykommune, med Paulsen som den fyrste ordføraren i kommunen til 1922. Han var i si tid formann i Vågan skulestyre og seinare forlikskommissær i Svolvær. Frå 1919 var han styreformann i Svolvær Sparebank. Paulsen elles formann i Nord-Norges Presseforening og i Nord-Norges Bladeierforening og dermed styremedlem i Norsk Bladeierforening.

Hausten 1924 vart Paulsen vald inn på Stortinget, attvald i 1927. På Tinget plasserte Høgre-leiinga han bolken 1925-27 i Vegkomiteen og der etter 1928-30 i Næringskomite nr 2.

## Kjelder
*
Come Back av The J. Geils Band

«**Come Back**» er ein song av The J. Geils Band frå 1980 på albumet deira *[[Love Stinks av The J. Geils Band|Love Stinks]]*. «Come Back» var den første singelen ffrå albumet og nådde 32. plassen på den amerikanske Topp 40, der han låg inne i fem veker. Songen nådde 24. plassen i Canada.  Songen gjekk òg inn på Billboard Club Play Singles-lista der han nådde ein 69. plass.

## Salslister

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Come Back (The J. Geils Band song)|Come Back (The J. Geils Band song)]]» frå ,  den 7. september 2018.* 
*** oppgav desse kjeldene:*

## Bakgrunnsstoff
*
Weiz

**Weiz** er ein by og ein kommune i distriktet Weiz i forbundslandet Steiermark i Austerrike. Kommunen har ei flatevidd på 17,5 km² og i kring 11&nbsp;600 ibuarar. Byen har 9&nbsp;200 ibuarar og ligg 477 meter over havet.

Weiz er ein industriby. Ei elektronikk-verksemd med om lag 1000 tilsette er største sysselsetjaren.

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:de:Weiz|Weiz]]» frå ,  den 7. september 2018.*
Freeze Frame av The J. Geils Band

***Freeze-Frame*** er det tiande studioalbumet til det amerikanske rockebandet The J. Geils Band, og det siste med den originale vokalisten Peter Wolf. Albumet kom ut i 1981 og nådde toppen av den amerikanske ''Billboard'' 200-lista i februar 1982 og låg på toppen i fire veker. Albumet inneheld hitsinglane «Centerfold» (nr. 1 i USA; 3. plassen i Storbritannia) og «Freeze Frame» (4. plassen i USA). «Angel in Blue» nådde òg Topp 40 i USA. 

Klaverspelaren Seth Justman skreiv eller var medlåtskrivar på alle songane og var òg arrangør og produsent på innspelinga. 

Albumet vart nymastra i 1993 og gjeve ut på ny på BGO i Storbritannia. I 2008 vart det nymastra for den japanske marknaden, men ei nymastra utgåve har ikkje kome ut i USA. 

## Innhald

## Medverkande

### The J. Geils Band
*Peter Wolf - solovokal
*J. Geils - gitar
*Magic Dick - munnspel, trompet, saksofon
*Seth Justman - klaverinstrument, korvokal
*Danny Klein - bass
*Stephen Bladd - trommer

### Andre medverkande
*Randy Brecker, Tom «Bones» Malone, Lou Marini, George Young, Ronnie Cuber, Alan Rubin – blåsarar
*Cengiz Yaltkaya - dirigent
*Tawatha Agee, Cissy Houston, Fonzi Thornton, Luther Vandross, Ken Williams – korvokal

### Produksjon
*Seth Justman - produsent, arrangement
*David Thoener - lydteknikar, miksing på Record Plant, New York
*Jesse Henderson, Steve Marcantonio - assisterande lydteknikarar
*Joe Brescio - mastering

## Salslister
**Album** - *[[magasinet Billboard|Billboard]]* (USA)

**Singlar** - Billboard (USA)

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Freeze Frame (The J. Geils Band album)|Freeze Frame (The J. Geils Band album)]]» frå ,  den 7. september 2018.* 
*** oppgav desse kjeldene:*
Songen Love Stinks

«**Love Stinks**» er ein song skriven av Peter Wolf og Seth Justman som tittelsporet på The J. Geils Band-albumet *[[Love Stinks av The J. Geils Band|Love Stinks]]* frå 1980. Songen vart gjevenn ut på singel og nådde 38. plassen på Billboard Hot 100 i USA.  I Canada nådde songen 15. plassen på singellista der. Joan Jett spelte inn songen for filmen *[[Mr. Wrong]]* i 1996. Songen er òg nytta i filmen *[[Opie Gets Laid]]*. Han vart sungen av Adam Sandler i filmen *[[The Wedding Singer]]* og av Himalayaz med Ms. Toi i filmen *[[filmen Love Stinks|Love Stinks]]*.

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Love Stinks (song)|Love Stinks (song)]]» frå ,  den 7. september 2018.* 
*** oppgav desse kjeldene:*


## Bakgrunnsstoff
*
Randy Matson

**James Randel Matson**, kjend som **Randy Matson**, () er ein USA-amerikansk tidlegare friidrettsutøvar frå Pampa i delstaten Texas som vart olympisk meister i kulestøyt i 1968, fire år etter han vann sølvmedaljen i øvinga i Tokyo-OL. Gjennom seks rake sesongar, 1965-70, var han verdas beste kulestøytar. I løpet av si tid som aktiv støytte han over 21 meter i 12 ulike tevlingar.

## Aktiv
Matson sette i slutten av april 1964 personleg rekord med eit støyt på 19,53 m, noko som plasserte han på tredjeplass på verdsstatistikken etter Dallas Long og Bill Nieder. Ei veke seinare forbetra  Matson persen sin til 19,77 m, før han i juni månad vann OL-kvalfiseringa med 19,78 m. I august auka han til 19,95 m i Long Beach. Under sommarleikane i Tokyo 1964 forbetra han seg ytterlegare og tok sølvmedaljen med 20,20 m, bak landsmannen Dallas Long. 

Den 9. april 1965 i College Station tok Matson over som verdsrekordhaldar i kulestøyting, med 20,70 m sletta han Longs knapt års gamle rekord på 20,68 m. Tre veker seinare, den 30. april, vart han i Austin i Texas den fyrste som støytte kula over 21 meter, då kula i den andre omgangen av tevlinga landa på 21,05 m. Åtte dagar etter var han tilbake i College Station, der han forbetra rekorden til fyrst 21,33 m, for så å støyte 21,52 m. Dermed hadde han i løpet av tre veker forbetra verdsrekorden med heile 84 centimeter.

Den 23. april 1967 forbetra Matson verdsrekorden til 21,78 meter, atter ein gong i College Station. To månader seinare støytte han ikkje lengre enn 19,83 m, men vann likevel kule-tevlinga i panamerika-leikane i Winnipeg i Canada.

Også i OL-sesongen 1968 var Matson verdas klart beste kulestøytar, noko han viste då han 27. april i Walnut stod for årsbeste med 21,30 m og nær eit halvt år seinare vart olympisk meister i Mexico-byen med eit støyt som målte 20,54 m, framfor landsmannen George Woods som nådde 20,12 m, Matson støytte elles 20,68 m og sette olympisk rekord i kvalfiseringa.

Matsons aller beste serie hadde han i Berkeley den 30. mai 1970. Etter å ha opna med 21,18 m, heldt han fram med 20,75 – 21,25 – 21,75 – 20,94 – 20,97. Samtlege seks støyt var lengre enn det andremann i verda i det året, Hartmut Briesenick, oppnådde då han i slutten av august på Stockholm stadion vann europacupfinalen og sette personleg rekord med 20,55 m. I 1971-sesongen vart Matson målt til 20,93 m i si beste tevling for året, men måtte sjå seg overgått på årsbestestatistikken av to austtyskarar. Matson vart USA-meister 1972 med 21,19 m, men med 20,57 m enda han berre som fjerdemann i OL-uttakinga. Dermed glapp OL-billletten og han reduserte satsinga på toppidretten.

## Kjelder
*Friidrott, aktuelle årgangar. 
*Track&Field
Bernd Schuster

**Bernhard Schuster**, kjend som **Bernd Schuster**, () er ein tysk tidlegare fotballspelar og seinare -trenar frå Augsburg i Bayern som vart europameister med Vest-Tyskland i 1980. Midtbanespelaren Schuster spelte i den spanske toppligaen i  12 år og vann tre spanske seriemeisterskap og var med om heile seks cuptriumfar i Spania, både hos FC Barcelona, Real Madridog Atlético Madrid.

## Spelar
### Klubbspel
Schuster spelte andredivisjonsfotball med heimlege FC Augsburg til han i 1978 fekk proffkontrakt med FC Köln. Allereie sommaren 1980 vart han overført til FC Barcelona, der han hadde stor suksess gjennom åtte år. Som framifrå pasningsleggjar ytte han mykje for at Barcelona vann den nasjonale cupfinalen i 1981 og 1983. Han fekk ikkje med seg Barcelona sin triumf i cupvinnarcupen, grunna ein langvarig skade etter ei hårreisande takling frå ein av forsvarsspelarane i Athletic Bilbao, Andoni Goikoitxea, hausten 1981. Våren 1985 bidrog Schuster sterkt til Barcelona lukkast vinn La Liga for fyrste gong på 11 år. Schuster avslutta tenesetida i Barcelona med å verte cupmeister for tredje gong. Sidan spelte han i to sesongar, 1988-90, på Real Madrid og tre, 1990-93, for byrivalen Atlético Madrid. Begge sesongane med Real Madrid vart han spansk ligameister, den fyrste sesongen også spansk cupmeister. Sameleis vann Schuster den spanske cupfinalen i dei to fyrste sesongane på Atlético Madrid, dermed stod han att som vinnar av den spanske cupen i fire av fem år, fordelt på tre ulike klubbar. Schuster avslutta si tid som aktiv med å spele på Bayern Leverkusen i tida 1993-96.

### Landslagspel
Schuster fekk sin landslagsdebut i mai 1979. Året etter deltok han då Vest-Tyskland vann Fotball-EM 1980 etter finalesiger 2-1 mot Belgia. Han skåra begge måla i VM-kvalifiseringskampen mot Albania i Tirana 1. april 1981, eit oppgjer som enda 2-0. Den alvorlege skaden han råka ut for hausten 1981 sette han ut av det vesttyske landslaget i over eitt år, han var såleis uaktuell for VM-troppa 1982. Skotårsdagen 1984 spelte Schuster sin 21. og siste landskamp, skåra i alt fire landslagsmål. Han gav seg på landslaget grunna usemje med det vesttyske fotballforbundet og landslagssjef Jupp Derwall.

### Merittar
*Europameister: 1980 med Vest-Tyskland
*Spansk seriemeister: 1985 med Barcelona og 1989, 1990 med Real Madrid
*Spansk cupmeister: 1981, 1983, 1988 med Barcelona, 1989 med Real Madrid, 1991 og 1992 med Atlético Madrid
*Finaletap i europacupen: 1986 med Barcelona

## Trenar
Schuster har sidan 1997 vore lagsjef i fleire klubbar i ei rekke land. Sesongen 2007/08 førte han Real Madrid til ligapokal.

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:de:Bernd Schuster|Bernd Schuster]]» frå ,  den 8. september 2018.*  
 
*eu-football
Robben Island

**Robben Island**, afrikaans *Robbeneiland*, er ei sørafrikansk øy som ligg i Table Bay, 12 km utanfor kysten av Cape Town. Ho er 5,7 km² stor.
Øya var tidlegare ei fangeøy, men er i dag eit minnsmerke og eit populært turistmål 

Ordet *Robben* i namnet kjem frå nederlandsk og tyder 'sel'. Tidlegare vann ein ut selolje i området.

Sidan 1600-talet og fram til 1991 blei øya brukt som fangeøy nesten utan avbrot. Tidvis sende ein også spedalske og sinnslidande til øya. Frå 1961 var det særleg motstandarar mot apartheid-regimet som blei sende hit. Nelson Mandela var fange her frå 1964 til 1982. Frå 1996 har øya vore eit museum og minnesmerke for kampen mot apartheid. I 1999 blei øya teken med på UNESCO si liste over verdsarv.

## Kjelder


**Delar av denne artikkelen bygger på «[[:nb:Robben Island|Robben Island]]» frå ,  den 8. september 2018.*  
 
## Bakgrunnsstoff

* Robben Island Museum
Agnete Carlsen

**Agnete Synnøve Carlsen** () er ein norsk tidlegare fotballspelar frå Moss. Ho vart europameister 1993 og verdsmeister 1995 med Noreg. Carlsen deltok i 97 landskampar i tida 1988-97 og skåra 17 mål. Ho var både midtbanespelar, men etterkvart oftast høgreback i landslaget.

Carlsen spelte på Sprint-Jeløy frå 1987 til 1995 og var med å vinne to seriemeisterskap med laget frå Moss. Frå 1996 til -98 var ho under kontrakt med japanske Nikko, men somrane 1996 og 1997 var ho innom høvesvis Kolbotn IL og Athene Moss. Under opphaldet i Japan sanka ho tre seriepokalar og ein cuppokal.

Med det norske landslaget vart Carlsen europameister 1993 og verdsmeister 1995. Ho var fast på europameisterlaget, men var einast innbytar i to kampar under VM 1995. Carlsen var elles med på å tape EM-finalen både i 1989 og 1991, medan det enda med siger og bronsemedalje i kampen om tredjeplassen under Sommar-OL 1996.

### Merittar
*Verdsmeister: 1995 med Noreg
*Europameister: 1993 med Noreg
*EM-sølv: 1989 og 1991 med Noreg
*OL-bronse: 1996 med Noreg
*Seriemeister: 1990 og 1993 med Sprint-Jeløy
*Japansk seriemeister: 1996, 1997 og 1998 med Nikko
*Japansk cupmeister: 1997 med Nikko
 
## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:nb:Agnete Carlsen|Agnete Carlsen]]» frå ,  den 8. september 2018.*  
 
* Fotballforbundet
Gleisdorf

**Gleisdorf** er ein by og ein kommune i distriktet Weiz i forbundslandet Steiermark i Austerrike. Kommunen har ei flatevidd på 38,7 km² og i kring 10&nbsp;800 ibuarar. Byen Gleisdorf har 6&nbsp;400 ibuarar og ligg ved elva Raab, 365 meter over havet og 21 km aust om Graz.

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:de:Gleisdorf|Gleisdorf]]» frå ,  den 7. september 2018.*
Trofaiach

**Trofaiach** er ein by og ein kommune i distriktet Leoben i forbundslandet Steiermark i Austerrike. Kommunen har ei flatevidd på 143,3 km² og vel 11&nbsp;000 ibuarar. Byen Trofaiach har 7&nbsp;700 ibuarar og ligg på ei slette 658 meter over havet, innringa av opptil 2&nbsp;200 meter over havet høge fjelltoppar.

## Kjelder


**Denne artikkelen bygger på «[[:de:Trofaiach|Trofaiach]]» frå ,  den 8. september 2018.*  


## Bakgrunnsstoff

*
Uriel

**Uriel** kan visa til:
*Engelen Uriel, ein engel i jødisk og kristen tradisjon

*Musikkgruppa Uriel, engelsk psykedelisk blues-rockegruppe

*Namnet Uriel, som tyder 'Gus lys' eller 'Gud (El) er mitt lys'
;Nokre namneberarar:
* Uriel Birnbaum (1894–1956),  austerriksk målar og forfattar
* Uriel Crocker (1796–1887), forleggjar i Boston i USA 
* Uriel da Costa (ca. 1585–1640), portugisisk filosof
* Uriel Nespoli (1884–1973), italiensk dirigent
Skjerefjøl

**Skjerefjøl** er eit husgeråd som ein legg råvarer ein ønskjer å dele opp på. Skjerefjøler finst i fleire ulike material, som tre, plast og glas.

Fjøler som ein skjer brød på er ofte kalla **brødfjøl**, medan fjøler ein skjer kjøt eller fisk på ofte er kalla **spikkefjøl**.

## Kjelder
* 
* 
*
Centerfold

«**Centerfold**» er ein song av The J. Geils Band frå albumet *[[Freeze Frame av The J. Geils Band|Freeze Frame]]* i 1981.

Songen handlar om ein mann som er sjokkert over å oppdage at ungdomskjærasten hans er midtsidejente i eit herremagasin.

Songen kom ut på singel hausten 1981 og gjekk heilt til topps på den amerikanske ''Billboard'' Hot 100 i februar 1982 og låg der i seks veker. Det var den første singelen frå albumet og var ein av videoane som gjekk mykje på MTV, som då nettopp var starta. Singelen nådde òg tredjeplassen på den britiske singellista, og vart den einaste større hitsingelen deira der.

Songen er spelbar i videospelet *[[Rock Band 3]]*.

I 2018 vart songen rangert på 66. plassen på *Billboard's All Time Top Songs.*

## Salslister

### Vekeslister

### Årslister

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Centerfold (song)|Centerfold (song)]]» frå ,  den 7. september 2018.* 
*** oppgav desse kjeldene:*

## Bakgrunnsstoff
*