open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Thala Island

**Thala Island** er den sørlege av to små, klipperik øyar som ligg like utanfor nordvestkanten av Davis forlandsbre, langs nordkysten av Victoria Land. Ho vart namngjeven av ANARE (Australian National Antarctic Research Expeditions) etter M.V. «Thala Dan», eit av to ekspedisjonsskip nytta av ANARE i 1962 for å utforske området. 

## Sjå òg
* Antarktiske og subantarktiske øyar
Tripp Island

**Tripp Island** er ei øy sør i Tripp Bay langs kysten av Victoria Land. Ho vart oppdaga av den britiske antarktiskekspedisjonen (1907–09) som kalla ho opp etter Leonard O.H. Tripp frå Wellington på New Zealand, ein ven og støttespelar av Ernest Shackleton.

## Sjå òg
* Antarktiske og subantarktiske øyar
Vegetation Island

**Vegetation Island** er ei smal øy som ligg 2 nautiske mil (3,7&nbsp;km) nord for Inexpressible Island og like vest for Northern Foothills, langs kysten av Victoria Land. Ho vart oppdaga av Northern Party i Terra Nova-ekspedisjonen, 1910–13, som namngav ho fordi steinane her var tett dekte av lav. 

## Sjå òg
* Antarktiske og subantarktiske øyar

## Kjelder
Znamenskiy Island

**Znamenskiy Island** er ei høg, nesten rund, isdekt øy som ligg i Rennick Bay like nord for enden av Rennickbreen. Ho vart kartlagd av Den sovjetiske antarktisekspedisjonen i 1958 og kalla opp etter den sovjetiske hydrografen K.I. Znamenskij (1903–41).

## Sjå òg
* Antarktiske og subantarktiske øyar
New Zealand Antarctic Place-Names Committee

**New Zealand Antarctic Place-Names Committee** (NZ-APC) er ein namnekomité som avgjer namn på terrengdetaljar i Ross Dependency i Antarktis, som New Zealand gjer krav på. Komiteen består av medlemmar av New Zealand Geographic Board og av utvalde spesialistar på Antarktis. Han arbeider i samarbeid med liknande namnekomitear i Australia, Storbritannia og USA for å kome fram til einstemmige namn. NZ-APC vart oppretta i 1956.

## Sjå òg
*New Zealand Geological Survey Antarctic Expedition

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:New Zealand Antarctic Place-Names Committee|New Zealand Antarctic Place-Names Committee]]» frå ,  den 29. oktober 2012.* 
*** oppgav desse kjeldene:*
Norges Varemesse

**Norges Varemesse** er ei stifting (sjølveigande organisasjon), skipa i 1920 som ei foreining, med føremål å leggje til rette for og skipa til utstillingar, kongressar, konsertar, konferansar og liknande for næringslivets arrangørar og utstillarar. Stiftinga eig og driv eit stort utstillingssenter på Lillestrøm på Nedre Romerike og arenaen Oslo Spektrum i Oslo. I styret og rådet for stiftinga sit representantar for mellom anna Næringslivets Hovedorganisasjon, hovudorganisasjonen Virke, Innovasjon Norge, Norges Fiskarlag, Nærings- og handelsdepartementet og Norsk Landbrukssamvirke (dei bondeeigde samvirkeføretaka i Noreg).

## Bakgrunnsstoff

*
Skøyen–Filipstadlinja

**Skøyen-Filipstadlinja** er ei dobbeltspora, elektrifisert jernbanestrekning på om lag to kilometer frå Skøyen stasjon på Skøyen i Oslo til Filipstad i Oslo som berre vert nytta for lokaltog som skal stå på Jernbaneverket sin driftsbanegård medan dei er ute av bruk i tider med liten trafikk, eller er til vedlikehald ved NSB trafikkservice AS, som vedlikeheld tog-materiell, primært tog frå morselskapet NSB.

*Skøyen-Filipstadlinjen* var opphavlig ein del av Drammenbanen. Strekninga vart opna i 1872. Då Oslotunnelen opna i 1980 vart størstedelen av trafikken flytta frå Vestbanen til Oslo S, men nokre avgangar gjekk frå Oslo V fram til ruteskiftet i 1989. Linja hadde deretter ingen persontrafikk, men vart ei tid trafikert av godstog som skulle til og frå den dåverande containerhamna på Filipstad, som seinare vart lagd ned. Strekninga mellom Filipstad og Vestbanestasjonen vart lagt ned, og spora vart reve tidleg på 1990-talet.

Oppstallingsarealet for lokaltog på Filipstad ligg der godsstasjonen for Oslo Vestbanestasjon låg tidlegare. På arealet for den siste stutte strekninga herifrå og gjennom ei fjellskjering fram til det området der sjølve Vestbanestasjonen låg, der den gamle banen vart fjerna på 1990-talet, er det bygd ein rad med bustadblokker med garasjar for personbilar i den gamle fjellskjeringa under dei.

## Linjekart
}

|}

## Bakgrunnsstoff
*Skøyen-Filipstadlinja i Norsk Jernbaneklubbs stasjonsdatabase
Linyi

**Linyi** (kinesisk: 临沂 ; pinyin: *Línyí*) er eit byprefektur i provinsen Shandong aust i Kina. Byprefekturet, som ligg ved Gulehavet, har eit areal på 17&nbsp;186 km² og hadde vel 10 millionar ibuarar i 2010.

Byprefekturet Linyi omfattar tre distrikt (区 *qū*) og ni fylke (县 *xiàn*).

### Næringsliv
Næringsverksemda i Linyi er basert på engroshandel i stort format. Viktigaste industriprodukta er tektilar, matvarer, maskinar, elektronikkvarer, kjemiske produkt, som til dømes kunstgjødsel, samt bygningsmaterial, kol, medisinar, gull og porselen. Maskinane vert eksportert til Europa, Nord- og Sør-Amerika, samt Søraust-Asia. 

### Samferdsle
Kinas riksveg 205 passerer gjennom området. Vegen byrjar i Shanhaiguan i Hebei og ender opp i Shenzhen, sør i provinsen Guangdong. Undervegs fører han gjennom Tangshan, Tianjin, Zibo, Huai'an i Jiangsu, Nanjing, Wuhu, Sanming, Heyuan og Huizhou. Kinas riksveg 206 går gjennom Linyu. Han strekker seg frå kystbyen Yantai til kystbyen Shantou i provinsen Guangdong. Vegen leier gjennom provinsane Shandong, Jiangsu, Anhui, Jiangxi og til sist Guangdong. Også Kinas riksveg 327 passerer gjennom området. Han går frå Heze i Shandong til Lianyungang i  Jiangsu.

### Historie
Historia til Linyi kan sporast tilbake til år 400 fvt. Zhuge Liang og Wang Xizhi stammar frå området. I 1972 vart verket *Krigskunsten* av Sun Bin funne her, til liks med andre klassikarar skrive på bambusstriper.

Våren 1938, under den andre sino-japanske krig, var det store kampar i prefekturet.

## Bakgrunnsstoff

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Linyi|Linyi]]» frå ,  den 29. oktober 2012.*
Laiwu

**Laiwu** (kinesisk: 莱芜市; pinyin: *Láiwú Shì*) er eit lite byprefektur midt i provinsen Shandong, aust i Folkerepublikken Kina. Byprefekturet har eit areal på 2&nbsp;246 km² og hadde ca 1,25 millionar ibuarar i 2006.

Laiwu består av dei to bydistrikta Laicheng og Gangcheng.

Ein del av den store Qi-muren står her att i verneverdig stand, og er oppført på Folkerepublikken Kina si liste over kulturminne. 

### Samferdsle
Kinas riksveg 205 passerer gjennom området. Vegen byrjar i Shanhaiguan i Hebei og ender opp i Shenzhen, sør i provinsen Guangdong. Undervegs fører han gjennom Tangshan, Tianjin, Zibo, Huai'an i Jiangsu, Nanjing, Wuhu, Sanming, Heyuan og Huizhou.

## Bakgrunnsstoff
* ''Panoramio''-foto frå Laiwu

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:nb:Laiwu|Laiwu]]» frå ,  den 29. oktober 2012.*
Tai'an

**Tai'an**, (kinesisk skrift 泰安; pinyin *Tài'ān*) er eit byprefektur i den vestlege delen av provinsen Shandong i Folkerepublikken Kina. Byprefekturet har eit areal på 7&nbsp;761 km² og hadde i kring 5,5 millionar ibuarar i 2010.

Byprefekturet Tai'an omfattar to distrikt (区 *qū*), to byfylke (市 *shì*) og to fylke (县 *xiàn*).

## Kultur
Nord for byen ligg det 1&nbsp;545 moh høge fjellet Tai Shan. Fjellet, som er nemnt allereie i skriftene til Konfucius, vert rekna som eitt av dei fem mektige fjella for det daoistiske Kina. Toppen av Tai Shan skal vere den fjelltoppen i verda som får flest besøk.

Viktigaste tempelet er det daoistiske Daimiao-tempelanlegget.

Ein del av den store Qi-muren står att i verneverdig stand, og er oppført på Folkerepublikken Kina si liste over kulturminne. Det gjer også funnfeltet for Dawenkoukulturen. Dawenkoufeltet har vorte utgrave i 1959, 1974 og 1978, og er delt i tre sjikt. Berre det midtre sjiktet er Dawenkoukultur, ettersom det tidlegaste laget svarar til Beixinkulturen og det yngste laget er ein tidleg variant av Longshankulturen.

Under Vår- og haustannaltida og krigarrika-tida låg området dels under staten Qi, dels staten Lu.

## Samferdsle
Snøggtoget Beijing-Shanghai har stoppestad i Tai'an.

Kinas riksveg 104 går gjennom prefekturet. Han tek til i Beijing og går sørover via Dezhou, Jinan, Xuzhou, Nanjing, Hangzhou, Wenzhou og endar opp i Fuzhou.

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:nb:Tai&#39;an|Tai&#39;an]]» frå ,  den 29. oktober 2012.*  
 

## Bakgrunnsstoff
Tujaslekta

**Tujaslekta** er ei av fire delgrupper av nåletre i sypressfamilien. Av tujatrea er det tre artar som kjem frå Asia og to som er frå Nord-Amerika.

Tujablada er eviggrøne og skalaktige, unnateke små frøplantar, der dei har nåleaktige blad. Skala er lagt i fire rader oppover kvistane. Tujaartane er mat for ulike dyr, som larvar og ulike sorter sommarfuglar.
Hannkonglane er små og lite iaugefallande og er på endane av kvistane. Hokonglene er i byrjinga lite iaugefallande, men veks til om lag 1-2 cm med 6-12 overlappande, tynne, lêraktige skjell.

Veden til tujaane er lys, mjuk og aromatisk. Den kan kløyvast lett og motstår råte. Veden har  vore brukt til mange ulike ting, som å lage boksar som fråstøyter seg møll,  og til å kurere helveteseld. Stolpar av tujaar og og ofte brukt til å lage gjerdestolpar og rekkverk.

Blada til tujaane er rike på vitamin C, og vart brukt av indianarar og tidlege europeiske pionerar som kur for skjørbuk.

Tujaolje kan bli brukt i tropane til å hjelpe til med å kurere humant papillomavirus, genitivs- eller vanlige vortar. Tuja er og eit populært homøopatisk middel som vert brukt til å behandle ulike psykologiske og fysiologiske forhold. 

## Tujaartar

### Nordamerikanske
*Austamerikansk tuja *(Thuja occidentalis)*
*Kjempetuja *(Thuja plicata)*
### Asiatiske
**[[Koreatuja]]* *(Thuja koraiensis)*
**[[Japantuja]]* *(Thuja standishii)*
**[[Sichuantuja]]* *(Thuja sutchuenensis)*

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:no:Tujaslekta|Tujaslekta]]» frå ,  den 30. oktober 2012.*
Ringve botaniske hage

**Ringve botaniske hage** er ein botanisk hage etablert i 1973. Hagen ligg ved Ringve Museum og ligg rundt gardshusa på Ringve. Anlegget består i dag av vel 130 dekar, og ligg på Ladehalvøya i Trondheim.

Hagen vart oppretta som universitetshage i 1973 og vert driven av NTNU Vitenskapsmuseet. Plantinga til eit eige arboret vart starta i 1975.

Hagen har følgande delar:

* Arboretet
* Gamlehagen med ei samling tradisjonelle hageplantar frå Midt-Noreg
* Parken - den gamle gardshagen på Ringve
* Primulahagen
* Renesansehagen - urtehage
* Den systematiske hagen

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:nb:Ringve botaniske hage|Ringve botaniske hage]]» frå ,  den 1. november 2012.*  
 
* Arne Røsvik: Ringve botaniske hage i Planter i Trondheim gjennom tusen år. Red. Eli Fremstad, Tapir 1999, ISBN 82-519-1550-3

## Bakgrunnsstoff

* NTNU Vitenskapsmuseet: Ringve botaniske hage
Melodifestivalen 2013

**Melodifestivalen 2013** var det 53. arrangementet av den svenske Melodifestivalen. Tevlinga vert nytta som den svenske uttakinga til Eurovision Song Contest 2013 i Malmö i Sverige.

Finalen fann stad 9. mars 2013 i Friends Arena. Songen «You» framført av Robin Stjernberg vann.

## Bakgrunnsstoff

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:sv:Melodifestivalen 2013|Melodifestivalen 2013]]» frå ,  den 20. juni 2013.*  
 

## Fotnotar
BIOS

**BIOS** (frå engelsk «Basic Input/Output System») er eit sett av instruksjonar i ein PC som set maskinen i stand til å kommunisere med brukarprogram og perifert utstyr som harddiskar, skrivar og skjermkort. Desse instruksjonane ligg innebygd i maskinen i såkalla ROM-brikker og er alltid tilgjengelege på bestemte adresser i minnet til datamaskinen. Dette gjer at alle programma kan bruke intruksjonane til å utføre dei grunnleggjande inn-/ut-operasjonane sine, som datahenting, datalagring, utskrift og liknande.

## Kjelder
Harestua haldeplass

**Harestua haldeplass** (før desember 2013: **Furumo haldeplass**) er ein haldeplass for lokaltog på Gjøvikbanen i Lunner kommune i Akershus fylke, 45,74 kilometer frå Oslo Sentralstasjon. Haldeplassen ligg på Harestua og vart opna i 1984 på grunn av stor bustadbygging i Harestuaområdet. I 2012 vart han ombygd for å kunne take mot lengre tog. Ein busshaldeplass er knytt til jarnbanehaldeplassen.

Frå haldeplassen er det merkte turløyper både inn i Nordmarka og i Romeriksåsene.

Furumo vart frå 9. desember 2012 den einaste stoppestaden for tog på Harestua etter at den gamle Harestua stasjon vart lagd ned. Difor har Furumo haldeplass fått namnet Harestua haldeplass frå desember 2013.

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger mellom anna på «[[:nb:Furumo holdeplass|Furumo holdeplass]]» frå ,  den 1. november 2012.*  
* Norsk Jernbaneklubb.no – Om Furumo haldeplass
* Opplysningar frå Jernbaneverket om Harestua haldeplass
* NSB om Harestua (tidlegare Furumo) haldeplass
Tuja

**Austamerikansk tuja ** eller berre **tuja** er eit mellomstort eviggrønt tre med ei slank og kjegleaktig vekstform. Stomnen er rak og gjennomgåande til toppen. Hovudgreinene er vassrette og litt hengande. Borken er først lysegrøn, så vert han raudbrun, og til sist sprekk han opp i lange smale furer med avskalande strimlar i mellom. Knoppane er ikkje så synlege, og «lauvet» består av flate skotsystem med skjelforma nåler. Skjella er gulgrøne på begge sider, mest lyse under. Kvart av dei midte skjella har på undersida ein oppusta, gyllen, klar kjertel på den ytste tredjedelen. Hann- og hoblomstrar sit kvar for seg på spissen av ettårsskota. Konglane har form som bittesmå tulipanblomstrar. Dei er først lysegrøne, men vert raskt lysebrune. Frøa mognar godt og spirer villig i temperert klima.

## Utbreiing
Tujaen er pionértre på fuktig mark overalt i det midt-austlege USA og Canada. Treet finst vanleg på leirjord over kalkstein og dannar ofte reine bestandar på oppgjevne markar og enger på fuktige men veldrenerte jorder. Treet finst elles saman med eit titals andre treslag.

## Variantar
* Thuja occidentalis 'Brabant'
* Thuja occidentalis 'Colombia'
* Thuja occidentalis 'Danica'
* Thuja occidentalis 'Elegantissima'
* Thuja occidentalis 'Falke'
* Thuja occidentalis 'Fastigiata'
* Thuja occidentalis 'Globosa'
* Thuja occidentalis 'Golden Globe'
* Thuja occidentalis 'Holmstrup'
* Thuja occidentalis 'Holmstropii'
* Thuja occidentalis 'Little Champion'
* Thuja occidentalis 'Little Giant'
* Thuja occidentalis 'Pyramidalis Aurea'
* Thuja occidentalis 'Recurva Nana'
* Thuja occidentalis 'Rheingold'
* Thuja occidentalis 'Smaragd'
* Thuja occidentalis 'Smaragd Variegata'
* Thuja occidentalis 'Sunkist'
* Thuja occidentalis 'Tiny Tim'
* Thuja occidentalis 'Woodwardii'
* Thuja occidentalis 'Yellow Ribbon'

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:no:Østamerikansk tuja|Østamerikansk tuja]]» frå ,  den 31. oktober 2012.*  
**Denne artikkelen bygger på «[[:da:Almindelig thuja|Almindelig thuja]]» frå ,  den 31. oktober 2012.*  
 

## Bakgrunnsstoff
*
Sorte mand

**Sorte Mand**, som opphavleg heitte SCIPIO, er eit norsk sigarmerke frå A/S Johannes N. With’s Tobaksfabrikker. Varemerket for sigaren er bilete av ei byste i svart marmor av den romerske hærføraren Scipio Africanus den eldre, og det var som SCIPIO sigarmerket vart meldt inn til varemerkeregisteret i mars 1915. Men namnet vart endra til SORTE MAND i august 1919 av di publikum spurte etter sigaren med den sorte (svarte) mannen, ettersom «den sorte mannen» pryda emballasjen for sigarane. 

I 1922 tok J.L. Tiedemanns Tobaksfabrik over With’s Tobaksfabrikker. 

## Utval
**Corona Sorte Mand** (half corona). 
*Blanda av tobakk frå Brasil og Sumatra, med noko Havana og Vorstenlanden. 
*Dekkbladet er Sumatra. 
*Maskinrulla og ferdig klipt (avkutta) i tuppen.

**Corona Emperador** (corona). 
*Blanda av tobakk frå Havana, Brasil og Java.
*Dekkbladet er Sumatra. 
*Maskinrulla, men ikkje klipt i tuppen.

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:nb:Sorte mand|Sorte mand]]» frå ,  den 31. oktober 2012.*
Oslo Vestbanestasjon

**Oslo Vestbanestasjon**, òg kalla berre **Vestbanestasjonen** eller **Vestbanen**, var endestasjonen i Oslo for Drammensbanen frå banen var bygd i 1872 og fram til 1989, då banen var lagt gjennom byen i Oslotunnelen og knytt til resten av jarnbanenettet i Osloområdet over Oslo Sentralstasjon. Stasjonen har endra namnet etter kvart som byen endra namnet. Ved opninga 7. oktober 1872 var namnet på stasjonen berre Christiania, som i 1882 vart endra til Christiania V for å markere at det galdt Vestbanestasjonen; 1. april 1905 vart namnet endra til Kristiania V i samsvar med den tilsvarande endringa av namnet på byen, og 1. januar 1925 vart namnet Oslo V i samsvar med at byen fekk namnet Oslo. 

Oslo Vestbanestasjon låg i Pipervika. Etter saneringa av stroket i samband med bygginga av Oslo rådhus, vart stasjonen liggande i eine enden av Rådhusplassen, no den parten av Rådhusplassen som har fått namnet Brynjulf Bulls plass. Stasjonen var knytt til den tidlegare Oslo Austbanestasjon (attmed noverande Oslo Sentralstasjon) over ein einspora jarnbane for godstrafikk, Havnebanen, som gjekk kring det neset der Akershus festning ligg.

Stasjonsbygningen stod ferdig til opninga av Drammensbanen i 1872. Bygningen er oppført i pussa teglstein i ny-romansk stil, og er teikna av arkitekt Georg Andreas Bull, som har teikna ein rad stasjonsbygningar, mellom anna stasjonsbygningen på den tidlegare Oslo Austbanestasjon. Lokalstasjonsbygningen på Oslo Vestbanestasjon er yngre enn sjølve stasjonsbygningen, teikna av arkitekt Ivar Næss og bygd i pussa tegl i 1918-1919. 

Etter at Oslo Vestbanestasjon var lagd ned i 1989, vart spor og perrongar på stasjonen fjerna og arealet lagt ut til parkeringsplass for bilar i påvente av avgjerd av kva området skulle nyttast til. Slik låg det i nærare ein mannsalder, før det til sist vart tomt for nybygget til Nasjonalmuseet for kunst, arkitektur og design, og byggjearbeidet på det nye museet kunne take til i 2014.

Jarnbanestrekninga mellom Skøyen stasjon i Oslo og godsbanetomta for Oslo Vestbanestasjon på Filipstad i Oslo vart omgjort til Skøyen–Filipstadlinja for oppstilling og vedlikehald av lokaltog, medan strekninga derfrå og inn til den tidlegare persontogstasjonen vart til tomt for bustadblokker. Eit lite hus med ekspedisjon og lager for gods som låg på austsida av stasjonsbygningen, vart etter nedlegginga av stasjonen nytta mellom anna som teaterlokale ei tid, og vart rive i 2012, medan sjølve stasjonsbygningen og lokalstasjonsbygningen er teke vare på, freda og bygd om til andre føremål; stasjonsbygningen hyser frå 2005 lokale for Nobels Fredssenter.

## Bakgrunnsstoff
*
*Oslo V på Norsk Jernbaneklubbs stasjonsdatabase
Sleivhaldar

**Sleivhaldar** eller **skeihaldar** er ein kjøkenreiskap som vert brukt til å plassere andre kjøkenreiskapar på når dei ikkje er i bruk. Ein hindrar då at matrestar som er på desse reiskapane kjem på avvegar.

Sleivhaldarar kan ha mange ulike utformingar. 
Dei kan vera av materiale som plast, stål
eller tre.

Oftast er dei til å leggje sleiva frå seg på under matlaginga. Dei kan og vere festa til kanten av kasserolla eller bollen ein bruker, slik at moglege matrestar dryp attende.

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Spoon rest|Spoon rest]]» frå ,  den 31. oktober 2012.*  

## Bakgrunnsstoff
Delstaten Santa Catarina

**Santa Catarina** er ein delstat i Brasil. Han grensar mot delstatane Rio Grande do Sul og Paraná, og han høyrer til regionen Sul do Brasil. Delstadshovudstaden er Florianópolis, medan Joinville er den største byen.

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Santa Catarina (state)|Santa Catarina (state)]]» frå ,  den 11. desember 2017.*  

## Bakgrunnsstoff

*
Rio Grande do Sul

**Rio Grande do Sul** er ein delstat i Brasil. Han grensar mot delstaten Santa Catarina i nord, Argentina i vest og nordvest og Uruguay i sør og sørvest. I aust har han kyst mot Atlanterhavet. Delstadshovudstaden er Porto Alegre.

## Kjelder

## Bakgrunnsstoff

*
Delstaten Paraná

**Paraná** er ein delstat i Brasil. Han grensar mot delstatane Santa Catarina, Mato Grosso do Sul og São Paulo‎. Delstadshovudstaden er Curitiba.

## Kjelder

## Bakgrunnsstoff

*
Porto Alegre

**Porto Alegre** er hovudstaden i delstaten Rio Grande do Sul i Brasil. Folketalet er om lag 1,4 millionar innbyggjarar.

## Galleri

Paláciofarroupilha.jpg|Palácio Farroupilha, Porto Alegre
Arenatricolorcontraflu2013.JPG|Grêmio Arena


## Kjelder

## Bakgrunnsstoff

*
Petter Smart

**Petter Smart** (originalt namn **Gyro Gearloose**) er ein figur som inngår i Andeby-univeriset, som vi finn i Walt Disneys Donald Duck & Co. Petter Smart er oppfinnar. 

Petter Smart dukka første gong opp i ei Carl Barks-forteljing, *Gladstone's Terrible Secret* (norsk *Antons hemmelighet*) i mai 1952. Han var hovudpersonen i fire sider lange tilleggshistorier i Barks sine *Uncle Scrooge*-utgjevingar frå blad nummer 13 (mars 1956) og fram til nummer 41 (mars 1963).

Figuren hadde opphavleg namnet *Goggen Skrueløs* i norske Donald-blad, som han først opptredde i i 1953. Frå 1954 blei han kalla *Petter Smart*. 

Med hjelp av ei tenkehette spekulerer han seg fram til fantastiske, men oftast ubrukelege oppfinningar. Han blir assistert av ein sjølvkonsturert assistent, «Lille hjeper».

## Kjelder
Ceará

**Ceará** er ein delstat nordaust i Brasil og har eit tropisk klima. Han grensar mot delstatane Piauí, Pernambuco, Paraíba og Rio Grande do Norte. Delstadshovudstaden er Fortaleza.

## Kjelder

## Bakgrunnsstoff

*
Paula Modersohn-Becker

**Paula Modersohn-Becker** () var ein tysk målar som var ein tidleg representant for ekspresjonismen og ein pioner innan avant-garde i Tyskland på 1900-talet.

## Tidleg liv

Becker vart fødd som  Minna Hermine Paula Becker som den tredje av sju ungar. Faren var jernbaneingeniør medan mora kom frå lågadelen. Familien la vekt på kunst, litteratur og musikk, og som systrene sine fekk Paula undervising i pianospel. 

Paula Becker voks opp i Dresden-Friedrichstadt. I 1888 flytta familien til Bremen. 

## Kunstnarutdanning og karriere
I 1892 budde ho hjå faster si, Marie Hill, nær London i England i sju månader. Der fekk ho si første teikneundervising etter gipsmodellar ved St. John’s Wood Art School.
Åra 1893-95 tok ho lærarutdanning i Bremen, samtidig som ho fekk privatundervisning i måling. I 1896 deltok ho på eit målekurs for kvinner i Berlin, der ho budde hjå tanta si Paula Rabe og seinare hjå onkelen Wulf von Bültzingslöwen.

Med Bernhard Wiegandt som lærar fekk Paula Becker sine første høve til å måla levande modellar. På denne tida laga ho ein serie portrett av syskena sine og sitt første sjølvportrett, frå 1893. Ho fekk setja opp eit atelier i ein del av huset til foreldra.

22 år gammal besøkte ho kunstnarkolonien Worpswede. Der møtte ho Fritz Mackensen (1866–1953) og Heinrich Vogeler (1872–1942), to målarar som hadde flytta for å sleppe unna den akademiprega dominansen til leiande kunstkrinsar – og storbylivet. Becker fekk læretimar med Mackensen. Hovudtemaene i måleria hennar var livet og landskapet på den nordtyske landsbygda. I denne perioden fekk ho gode venner i skulptøren Clara Westhoff (1875–1954) og diktaren Rainer Maria Rilke. 

Mellom 1900 og 1907 reiste Paula Modersohn-Becker fleire gonger til Paris, og budde i den franske hovudstaden i kortare og lengre periodar. Eine gongen gjekk ho eit kurs ved École des Beaux-Arts. Ho gjekk ofte på utstillingar av samtidskunst og var særleg oppteken av arbeida til Paul Cézanne, Vincent Van Gogh og Paul Gauguin. Ein kan også spore påverknad av fauvistar og Jean-François Millet, ein målar som Worpswede-kunstnarane beundra.

På sin siste tur til Paris laga ho bilete ho opplevde som fornyande. Ho laga også aktstudiar med seg sjølv som modell, noko som braut med brukvisa. 

## Giftarmål, svangerskap og død
I 1901 gifta Modersohn-Becker seg med målaren Otto Modersohn, ein enkemann med ei dotter.

I 1907 drog Modersohn-Becker tilbake til Worpswede. Ho vart gravid og og sette dottera Mathilde til verda den 2. november 1907. Knappe tre veker seinare døydde Paula Modersohn-Becker av emboli.

## Ettermæle
I 1908 skreiv Rainer Maria Rilke *Requiem für eine Freundin*, til minne om Paula Modersohn-Becker. Diktet vart skapt ut frå Rilkes vennskap med henne, og det inntrykket hennar liv og daude hadde gjort på han.

I 1978 stifta dottera til Modersohn-Becker, Mathilde «Tille» Modersohn (1907–1998) Paula Modersohn-Becker-Stiftung, og gav stiftinga over 50 måleri og rundt 5000 teikningar.

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:nb:Paula Modersohn-Becker|Paula Modersohn-Becker]]» frå ,  den 31. oktober 2012.*  

## Bakgrunnsstoff

* Paula Modersohn-Becker Museum in Bremen
George Bellows

**George Wesley Bellows** () var ein USA-amerikansk målar og grafikar. Dei kraftfulle og realistiske bileta hans, ofte frå idrettstevlingar; til dømes boksescena *Dempsey and Firpo* frå 1924, skildrar i sterke fargar dei første tiåra av det 19. hundreåret i USA.

## Liv og gjerning

Bellows var fødd og voks opp i Columbus i Ohio. Åra 1901–04 studerte han ved Ohio State University. I si tid som student var han med på universitetslaga i baseball og basketball, og laga illustrasjonar til *Makio*, årboka til universitetet. År 1904 flytta han til New York City for å studere kunst.

Han fekk undervisning av Robert Henri ved New York School of Art og slutta seg til gruppa *The Eight* og til *Ashcan School*. I 1906 leigde Bellows eit atelier på Broadway i New York. 

Bellows vart lagt til merke i 1908, då han i lag med nokre andre av Henris elevar stilte ut ei rad med bymotiv. Mange kunstkritikarar såg på måleria som stygge, medan andre fann dei forfriskande djerve og opplevde dei som vidareføring, men eit steg lengre, av verka til læremeisteren deira.

Bymotiva frå New York skildra dei harde levekåra til arbeidarklassen, men var også ei satire vend mot overklassa. Frå 1907 til 1915 laga Bellows ein serie måleri som synte New York i snøver, som samstundes var eit eksperiment der han utvikla si sterke kjensle for lys og strukturar.

Bellows seinare verk konsentrerte seg meir om familielivet, der kona hans og døtrene deira var favorittmodellar. Desse måleria viste ei auka programmatisk og teoretisk tilnærming til farge og form og var eit markant steg bort frå det kraftfulle i dei tidlegare verka hans.

Bellows døydde vinteren 1925 i New York av bukhinnebetennelse etter vanskjøtsel av sprokken blindtarm. Han er gravlagd på Green-Wood Cemetery i Brooklyn.

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:sv:George Bellows|George Bellows]]» frå ,  den 31. oktober 2012.*
Espírito Santo

**Espírito Santo** er ein delstat i Brasil. Han grensar mot delstatane Bahia, Minas Gerais og Rio de Janeiro. Delstadshovudstaden er Vitória.

## Historie
Dei opphavlege folkegruppene i Espírito Santo var tupiniquim-, temininó-, aymoré, purí- og botocudofolk. Dei fleste av desse blei etterkvart absorberte i den brasilianske blandingskulturen.

Europeisk busetjing i området byrja 23. mai 1535 då Vasco Fernandes Coutinho steig i land her med portugisiske kolonistar. 
Dette var oktaven etter pinse, og området fekk namnet «Espírito Santo» etter den heilage anden.
Coutinho grunnla kystbyan Vila Velha, som i dag er den største byen i delstaten, og Vitória, som no er hovudstaden. Vitória fekk namnet sitt ('siger') etter sigrar mot urfolket som kjempa mot kolonistane. 

Distriktet Espírito Santo blei ein provins i 1821 og ein delstat i 1889, då Brasil blei ein republikk. Delstaten fekk si noverande utforming i 1963, då grensa mot Minas Gerais blei fastlagd.

## Økonomi
Busetjinga i delstaten er størst langs kysten. Opphavleg dyrka ein sukkerrøyr her. Først på 1800-talet byrja ein å omdanna innlandet med kaffidyrking. Frå 1900-talet dyrka ein også kakao. Delstaten har stor papirproduksjon. I nyare tid har ein også byrja produksjon av jern, stål, granitt og tropisk frukt her.

## Kjelder

*«Historia e tradição», ved vitoria-es-brasil.com
*Estados Brasileiros - E S P Í R I T O     S A N T O, portalbrasil.net

## Bakgrunnsstoff

*
Piauí

**Piauí** er ein delstat nordaust i Brasil som grensar mot delstatane Pará, Tocantins, Bahia, Pernambuco og Paraíba og Ceará. Delstadshovudstaden er Teresina.

Piauí blei kolonisert av portugisarar på 1600-talet. Økonomien er hovudsakleg basert på landbruk, og kvegdrift er dominerande.

Piauí har eit tropisk klima. Ein stor del av delstaten består av det halvtørre Sertão-landskapet. Mesteparten av delstaten har eit halvtørt klima med periodevis regn frå desember til april og tørke resten av året. Store delar av landskapet er dekte av kratt kalla *[[caatinga]]*.

Piauí har den kortaste kystlinja av alle delstatane i Brasil, på berre 66&nbsp;km. Delstatshovudstaden Teresina er også den einaste hovudstaden i den nordaustre delen av Brasil som ikkje ligg ved kysten. Årsaka til dette er at i motsetning til nabodelstatane blei Piauí først kolonisert i innlandet og ikkje frå vatnet.

## Historie

Delstaten har mange svært viktige arkeologiske utgravingar, mellom anna nasjonalparken Serra da Capivara, som er rik på fornminne frå førhistoriske indianske sivilisasjonar. Holemåleri viser ein sivilisasjon som går 25&nbsp;000&nbsp;år tilbake i tid.

Dei første europeisk-ætta innbyggjarane i Piauí var bandittar som flykta frå delstaten São Paulo. Dei best kjende er truleg Domingos Afonso Mafrense og Domingos Jorge Velho. Mafrense skipa det som i dag er byen Oeiras, mens dei første kvegflokkane blei ført inn i delstaten av Velho.

På 1600-talet skipa mange fattige adelsmenn og jesuitt-prestar seg i delstaten. Det same gjorde afrikanske og indianske slaver. Landeigarar frå nabodelstatane Maranhão og Bahia som søkte nye landområde for kvegdrift, etablerte seg også i delstaten i denne perioden.

Teresina var den første planlagde brasilianske byen. Med utgangspunkt i eit sjakkbrett blei byplanen teikna av ein arkitekt i 1852. Byen ligg ved elvane Parnaíba og Poti. Han er kjend som «den grøne byen» på grunn av alle mangotrea som veks ved sidene av bygatene.

Andre byar i Piauí er Parnaíba og Oeiras.

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:nb:Piauí|Piauí]]» frå ,  den 13. januar 2013.*  

## Bakgrunnsstoff

*
Delstaten Rio de Janeiro

**Rio de Janeiro** er ein delstat i Brasil. Han grensar mot delstatane Espírito Santo, Minas Gerais og São Paulo‎. Delstadshovudstaden er byen Rio de Janeiro.

## Kjelder

## Bakgrunnsstoff

*
Rio de Janeiro (fleirtyding)

**Rio de Janeiro** kan visa til:

***[[Delstaten Rio de Janeiro]]** i Brasil.
***Byen [[Rio de Janeiro]]**, hovudstad i delstaten med same namnet.
Minas Gerais

**Minas Gerais** er ein delstat i Brasil.

Han grensar mot delstatane Bahia, Espírito Santo, Rio de Janeiro, São Paulo‎, Mato Grosso do Sul og Goiás. Delstadshovudstaden er Belo Horizonte.

## Kjelder

## Bakgrunnsstoff

*
Mato Grosso do Sul

**Mato Grosso do Sul** er ein delstat i Brasil. Han grensar mot delstatane Minas Gerais, Mato Grosso, Goiás, Paraná og São Paulo‎. Delstadshovudstaden er Campo Grande.

## Kjelder

## Bakgrunnsstoff

*
Mato Grosso

**Mato Grosso** er ein delstat i Brasil. Han grensar mot delstatane Rondônia, Amazonas, Pará, Tocantins, Goiás og Mato Grosso do Sul. Delstatshovudstaden er Cuiabá.

## Kjelder

## Bakgrunnsstoff

*
Pará

**Pará** er ein delstat i Brasil. Han grensar mot delstatane Mato Grosso, Amazonas, Amapá, Maranhão og Tocantins. Delstadshovudstaden er Belém.

## Kjelder

## Bakgrunnsstoff

*
Rondônia

**Rondônia** er ein delstat nordvest i Brasil. Delstaten grensar til delstatane Acre, Amazonas og Mato Grosso. I sør har han riksgrense mot Bolivia. Rondônia er ein av dei yngste delstatane i Brasil, og har sidan 1970-talet hatt ein kraftig folkevekst.

Delstadshovudstaden er Porto Velho. Andre byar er Ji-Paraná, Ariquemes, Vilhena og Cacoal.

## Geografi

Rondônia ligg i vestkanten av Amazonas, og størsteparten av delstaten er dekt av regnskog. Store skogmengder er blitt rydda etter at omfattande innflytting og nybygging tok til på 1970-talet. 

Porto Velho ligg heilt vest i Rondônia, ved Madeira-elva, som er ei sideelv til Amazonas. I delstaten ligg også innsjøen Lago do Cuniã.

## Historie
Rondônia blei skild ut frå Mato Grosso i 1943 som Guaporé-territoriet etter ein politikk ført av president Getulío Vargas for å sikra grensene til Brasil. I 1956 blei territoriet gjeve namnet kalla Rondônia etter Candido Rondon, som leidde fleire ekspedisjonar i dei brasilianske grenseområda tidleg på 1900-talet. Det føderale territoriet fekk delstatsstatus i 1982.

På 1970-talet blei det etablert eit program kalla *Pólo-Noroeste* som skulle fremja innvandring til området. Dette markerte også byrjinga på kaffiplantasjane og kvegdrifta i regionen. *Pólo-Noroeste*-programmet auka folketalet i Rondônia frå 10&nbsp;000 i 1970 til 1,5 millionar i 2004. Bortsett frå Porto Velho og Guajará-Mirim er alle byane i delstaten bygd av nybyggjarar omfatta av dette programmet. Etter sluttføringa av *Pólo-Noroeste* har dei føderale styresmaktene starta *Planaforo*-programmet som fokuserer meir på miljø og urfolk. Eit hovudområde i dette programmet er å definera grensene for urfolksreservat.

I 1980 blei vasskraftverket Samuel bygga. Dette kraftverket mogleggjorde ein stor auke i produksjonen av tømmer, mineral og matvarer og innan bygg og anlegg.

## Økonomi
Delstaten produserer trevirke, kaffi, gummi og kjøt frå kveg. Mais og ris er andre viktige jordbruksprodukt. Det føregår gruvedrift på gull og tinn.

Sidan slutten av 1990-talet har Rondônia byrja å tilretteleggja for auka turisme.

Frihandelsområdet Guajará-Mirim blei skipa i 1993. Dette området grensar til Bolivia og har ført til ein markert auke i handelen mellom Rondônia og Bolivia.

## Kjelder

*«Rondônia» i Britannica Online Encyclopedia
*«História de Rondônia» , rondonia.ro.gov.br
----
**Denne artikkelen bygger på «[[:nb:Rondônia|Rondônia]]» frå ,  den 15. desember 2012.*  

## Bakgrunnsstoff

*
«Nimrod»

**«Nimrod»** var ekspedisjonsskipet som Ernest Shackleton nytta på Nimrod-ekspedisjonen til Antarktis (1907–1909). Det var ein 41 år gammal skonnert på 334 BRT som hadde blitt brukt som sel- og kvalfangstskute.
Shackleton betalte  for fartøyet og rigga det om til ein skonnertbark. «Nimrod» hadde òg ein dampmaskin som hjelpemotor, men ho gjorde ikkje meir enn seks knop under dampfart.

Skipet var så overlessa med utstyr og forsyningar til ekspedisjonen at det ikkje let seg gjere å bringe med nok kol for å gå frå  New Zealand til Antarktis. Shackleton valde derfor å taue skipet til byrjinga av pakkisen med trampbåten «Koonya». Newzealandske styresmakter dekte halvparten av utgiftene i samband med tauinga, resten vart betalt av Sir James Mills, styreformann i Union Steamship Company.

«Nimrod» vart i byrjinga kommandert av Rupert England, men Shackleton var misnøgd med han og erstatta han med Frederick Pryce Evans som hadde vore kaptein på «Koonya».

Etter ekspedisjonen vart skipet selt. Ti år seinare forliste ho i Nordsjøen etter å ha grunnstøytt på Barber Sands utanfor kysten av  Norfolk i England 31. januar 1919. Berre to av besetninga på tolv vart berga.

Skipet har gjeve namn til fleire steder i Antarktis, inkludert Nimrodbreen.

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:nb:«Nimrod»|«Nimrod»]]» frå ,  den 1. november 2012.* 
*** oppgav desse kjeldene:*
New Zealand Geological Survey Antarctic Expedition

**New Zealand Geological Survey Antarctic Expedition** (NZGSAE) skildrar ei rekkje vitskaplege ekspedisjonar til Antarktis frå New Zealand. Dei viktigaste ekspedisjonane var i 1957-58 og 1958-59.  Ekspedisjonen i 1957-58 gjekk til Ross Dependency og namngav Borchgrevinkbreen. Året etter utforska ekspedisjonen Mountaineer Range.

Fleire reiser vart utførte i 1960-åra og dei namngav detaljar som Sledgersbreen og Leap Year-breen (1963-64), Ian Peak og Champnessbreen (1967-68) og Marble Peak og Surprise Spur (1969-70).

## Sjå òg
*New Zealand Antarctic Place-Names Committee

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:New Zealand Geological Survey Antarctic Expedition|New Zealand Geological Survey Antarctic Expedition]]» frå ,  den 1. november 2012.* 
*** oppgav desse kjeldene:*
Eurofest 2013

**Eurofest 2013** fann stad 7. desember 2012 og var den nasjonale uttakinga til Kviterussland i Eurovision Song Contest 2013 i Malmö i Sverige.

## Deltakarar som har delteke tidlegare
Alena Lanskaja vann Eurofest 2012 med songen «All My Life», men vart diskvalifisert og fekk dimed ikkje representere Kviterussland i Eurovision Song Contest 2012 i Baku i Aserbajdsjan.

## Kjelder
*
Leonard Kristensen

**Leonard Kristensen** () var ein norsk skipsførar og antarktispioner. Kristensen var kaptein på «Antarctic» som i 1894–95 seglte til Sørishavet på ein kvalfangstekspedisjon leia av Henrik Johan Bull. Ekspedisjonen er blitt kjend fordi ei gruppe på åtte mann, inkludert Bull og Kristensen, greidde å komme seg i land på Kapp Adare den 24. januar 1895. Dette er den første dokumenterte ilandstiginga på det antarktiske kontinentet. 

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:nb:Leonard Kristensen|Leonard Kristensen]]» frå ,  den 1. november 2012.* 
*** oppgav desse kjeldene: 
*
*
*
 

## Bakgrunnsstoff
*Andre norske helter i Antarktis www.norgesglemteoppdager.org
Henrik Johan Bull

**Henrik Johan Bull** () var ein norsk forretningsmann og skipsreiar.

I perioden 1893–1895 leia han ein ekspedisjon til Antarktis med skipet «Antarctic», finansiert av Svend Foyn, for å leite etter førekomstar av rettkvalar. Skipet vart utstyrt med elleve harpunkanoner, eksplosiv, åtte kvalbåtar og eit mannskap på 31. 

19. januar 1895 gjekk ei gruppe frå ekspedisjonen i land på Foyn Island. Fem dagar seinare vart ein båt med åtte mann, inkludert Bull, kaptein Leonard Kristensen, Carsten Borchgrevink og Alexander von Tunzelmann sende i land på Kapp Adare på det antarktiske fastlandet. På det tidspunktet trudde dei at dei var dei første til å setje fot på det antarktiske kontinent, men det vart seinare klårt at selfangaren John Davis hadde påstått å ha gått i land på Antarktishalvøya alt i 1821. Denne påstanden er likevel omstridd.

## Kjelder


**Denne artikkelen bygger på «[[:nb:Henrik Johan Bull|Henrik Johan Bull]]» frå ,  den 1. november 2012.* 
*** oppgav desse kjeldene:*
* Henrik Johan Bull (1898) ''Sydover. Ekspeditionen til Sydishavet i 1893-1895'', Det norske aktieforlag, Kristiania
* Per Gramsborg. «The first man to have set foot on the Antarctic continent». I: *The Norseman*, nr 2 (1992) 


## Bakgrunnsstoff
*Norsk biografisk leksikon
Die grosse Entscheidungsshow 2013

**Die grosse Entscheidungsshow** var den tredje gongen Die grosse Entscheidungsshow vart arrangert. Tevlinga vert nytta som den nasjonale uttakinga til Sveits i Eurovision Song Contest 2013 i Malmö i Sverige. Finalen fann stad 15. desember 2012.

## Utveljingsprosessen
27. august 2012 annonserte Schweizer Fernsehen (SF) at ni bidrag kom til å framførast i Bodensee-Arena i Kreuzlingen, fem mindre enn året før.

Fire bidrag ville kome frå ein Internettrøysting av den tyskspråklege kringkastaren SF, tre frå den fransksråklege kringkastaren Radio télévision suisse (RTS) og to frå den italienskspråklege kringkastaren Radiotelevisione svizzera di lingua italiana (RSI).

### SF
SF ville velje ut fire finalistar. Kandidatane kunne sende inn bidrag til kringkastaren mellom 1. september og 8. oktober 2012. Den fyrste vinnaren av Eurovision Song Contest, Lys Assia, sende inn eit bidrag til SF for andre året på rad. Andre kandidatar er mellom anna Mariella Farré, som har representert Sveits i Eurovision Song Contest to gonger, og Magdalena Tul, som representerte Polen i Eurovision Song Contest 2011, samt den nederlandske gruppa LA The Voices med Gordon Heuckeroth, nederlandsk deltakar i Eurovision Song Contest i gruppa De Toppers, vinnaren av *[[Idol Tyskland|Deutschland such den Superstar]]*, Leo Ritzmann, vinnaren av *[[Die grössten Schweizer Talente]]*, Maya Wirz, og finalisten frå den spanske uttakinga til Eurovision Song Contest 2011, Melissa. Ei 50/50 blanding av Internettrøysting og ein ekspertjury vart nytta til å velje finalistane.

### RSI
RSI valde ut to finalistar. Artistar kunne sende inn bidrag mellom 1. og 30. september 2012. Ein intern utveljingskomité valde ut seks bidrag. I tillegg var vinnaren av Fattore voce 2012, Sohaila El Shater, direktekvalifisert til utveljinga.
 Lista over bidrag vart annonsert 9. oktober 2012. utveljinga vart send på radiokanalen RSI Rete Tre frå Lugano Living Room 23. oktober 2012. Telefonrøystingvinnaren og favoritten mellom juryen, som høvesvis var Chiara Dubey og Ally, gjekk vidare til finalen.

### RTS
RTS vil velje ut tre finalistar. Ein utveljingskomité vil velje ut bidraga.

## Finalen
Finalen fann stad 15. desember 2012 i Bodensee-Arena i Kreuzlingen. Programleiaren var Sven Epiney. Vinnaren vart røysta fram av fjernsynssjåarane.

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Switzerland in the Eurovision Song Contest 2013|Switzerland in the Eurovision Song Contest 2013]]» frå ,  den 1. november 2012.*  

## Fotnotar

## Bakgrunnsstoff
* 
*
Brosnahan Island

**Brosnahan Island** er ei øy som stig opp av vestdelen av Ross isbrem 11&nbsp;nautiske mil nordaust for Cape Murray. Ho vart kartlagd av US Geological Survey frå tellurometermålingar og flyfoto, 1959–63, og vart namngjeven av Advisory Committee on Antarctic Names etter offiser James J. Brosnahan i U.S. Navy, leiar av overvintringslaget på McMurdo Station i 1961.

## Sjå òg
* Antarktiske og subantarktiske øyar

## Kjelder
Chandler Island

**Chandler Island** er den sørlegaste øya av dei isdekte White Islands, inst i Sulzberger Bay. Ho vart kartlagd av US Geological Survey frå landmålingar og frå flyfoto tekne av U.S. Navy, 1959–65, og vart namngjeven av Advisory Committee on Antarctic Names etter Alan Chandler, elektroingeniør på Byrd Station vinteren 1969.

## Sjå òg
* Antarktiske og subantarktiske øyar

## Kjelder
Hans Baldung

**Hans Baldung**, kalla **Grien** eller **Grün** () var ein tysk målar, koparstikkar og tresnittsteiknar under renessansen. Han er særleg kjend for ei altartavle i Freiburg im Breisgau.

### Liv og gjerning
Hans Baldung var fødd i Schwäbisch Gmünd. Han gjekk truleg i lære hos ein målarmeister i Strasbourg, før han i 1503 flytta til Nürnberg og fekk Albrecht Dürer til læremeister. Dei to målarane var sidan gode vener. Etter eit oppdrag i Halle an der Saale, der Baldung dekorerte katedralen i byen, kom han 1509 tilbake til Strasbourg.

Same året, 1509, fekk han borgarrett i Strasbourg. Mellom 1512 og -15 var Baldung sysselsett med høgaltaret til kyrkja i Freiburg im Breisgau. Denne altartavla, kalla *Kroninga av jomfru Maria*, vert rekna for hovudverket hans. Etter åra i Freiburg reiste han til Strasbourg att, der han til og med vart medlem av storrådet i byen. 

Baldung laga ei rekke bilete over allegoriske og religiøse motiv. Mellom anna måla han fleire bilete der døden var tema. *Kristi fødsel* og *Dei tre gratiene* er mellom desse. Han laga også fleire bilete av hekser. Elles designa han glasmåleri.

Måleria til Dürer, kanskje særleg dei framifrå portretta, var Baldungs viktigaste inspirasjonskjelde. Han støtta reformasjonen.

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:sv:Hans Baldung|Hans Baldung]]» frå ,  den 1. november 2012.*
Fisher Island

**Fisher Island** er ei isdekt øy som ligg like nord for Edward VII Peninsula der ho markerer vestsida av innløpet til Sulzberger Bay. Ho vart kartlagd frå landmålingar av USGS og flyfoto teken av U.S. Navy (1959-65). Ho vart namngjeven i 1966 av US-ACAN for Wayne Fisher av USA Department of State.

## Sjå òg
* Composite Antarctic Gazetteer
* Antarktiske øyar sør for 60 °S
* SCAR
* kravområde i Antarktis

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Fisher Island|Fisher Island]]» frå ,  den 1. november 2012.* 
*** oppgav desse kjeldene:*



## Bakgrunnsstoff
*
Kizer Island

**Kizer Island** er ei isdekt øy som ligg 10 nautiske mil (18&nbsp;km) sørvest for Cronenwett Island ved vestenden av Sulzberger isbrem. Ho vart kartlagd frå landmålingar av US Geological Survey (USGS) og flyfoto tekne av U.S. Navy (1959–65). Ho er kalla opp etter løytnant T.L. Kizer i US Navy, helikopterpilot på USS 1962.

## Sjå òg
* Antarktiske og subantarktiske øyar
Olson Island

**Olson Island**  er den største og nordlegaste av dei isdekte White Islands, sør i Sulzberger Bay. Øya vart grovt skissert på kart av Byrd-ekspedisjonen, 1928-30, og vart merka som «låge isklipper» som stig opp over isbremmen i denne delen av bukta. Ho vart kartlagd i detalj av US Geological Survey (USGS) frå landmålingar og flyfoto tekne av U.S. Navy, 1959-65. Ho er kalla opp etter Michael L. Olson i US Antarctic Research Program (USARP) som var ionosfærisk fysikar på Byrd Station, vinteren 1968, og  Plateau Station sommaren 1968-69.

## Sjå òg
* Antarktiske og subantarktiske øyar
Roosevelt Island

**Roosevelt Island** er ei isdekt øy som ligg i austlege delen av Ross isbrem i Antarktis. Den sentrale ryggen på øya stig til opp mot 550&nbsp;moh, men heile øya er fullstendig dekt av is, så ho er meir eller mindre usynleg frå bakkenivå. Øya er kring 130&nbsp;km lang frå norvest til søraust, 65&nbsp;km brei og med eit areal på .

At øya finst og kor stor ho er vart oppdaga av korleis isen flyt over ho. Ho vart namngjeven av kontreadmiral Richard E. Byrd i 1934 etter Franklin D. Roosevelt, den dåverande presidenten av USA. Byrd var leiaren for ekspedisjonen som oppdaga øya.

Roosevelt Island ligg innanfor grensa til Ross Dependency, som er kravområdet til New Zealand i Antarktis.

## Sjå òg
* Composite Antarctic Gazetteer
* Antarktiske og subantarktiske øyar
* Antarktiske øyar sør for 60 °S
* SCAR
* kravområde i Antarktis

## Kjelder
Scott Island

**Scott Island** er ei lita folketom øy av vulkansk opphav i Rosshavet i Sørishavet, 505&nbsp;km nordaust for Cape Adare, nordaustenden av Victoria Land i Antarktis. Ho er 565 meter lang frå nord til sør og mellom 130 og 340 meter brei med ei høgd på 54 meter over havet. Øya dekkjer eit areal på 4 hektar. Haggits Pillar, er ein staur som er 62 meter høg og måler 50 meter i diameter. Han ligg 250 meter vest for øya. Øya har to små viker med strender, medan resten av øya er omgjeve av høge klipper. Ei av vikene er på nordaustkysten og den andre ovanfor Haggitts Pillar på vestsida av øya. 

Øya vart oppdaga 25. desember 1902 av kaptein William Colbeck, kaptein på SY «Morning», støtteskipet til Robert Scott sin ekspedisjonen. Colbeck gjekk i land på øya. Colbeck planla opphavleg å namngje øya Markham Island, etter sir Clements Markham men valde seinare å kalla ho opp etter Scott. Haggits Pillar er kalla opp etter jentenamnet til mor til Colbeck, Haggit. I 2006 vart området kartlagd på ny og desse øyane vart funnen 2,3 km lenger nord enn der dei tidlegare vart posisjonert.

Scott Island høyrer til Ross Dependency, som er New Zealand sitt kravområde i Antarktis).

Det stod ein automatisk vêrstasjon på øya frå desember 1987 til mars 1999.
I denne perioden vart middeltemperaturen målt til nokre få grader Celsius under 0 °C om sommaren og ned til -40 °C om vinteren.

Den 12. februar 2009 gifta Andrew Perry og Molly Kendall, mannskap på MY «Steve Irwin», seg på øya, via av kaptein Paul Watson.

## Sjå òg
* Composite Antarctic Gazetteer
* Antarktiske øyar sør for 60 °S
* SCAR
* kravområde i Antarktis

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Scott Island|Scott Island]]» frå ,  den 1. november 2012.* 
*** oppgav desse kjeldene:*

## Bakgrunnsstoff
*Birds observed at Scott Island, Rosshavet i Antarktis
*Gerhard Wörner and Giovanni Orsi (1990). Volcanic observations on Scott Island in the Antarktis Ocean , *Polarforschung*, 60 (2), 82–83,
Teall Island

**Teall Island** er ei høg, ryggliknande øy som stig opp av Rossisen på vestsida av munningen av Skelton Inlet. Dette kan vere same terrengdetaljen som vart observert og kalla Cape Teall av Discovery-ekspedisjonen (1901–04). Ho vart først kartlagd av eit lag frå New Zealand som var ein del av Commonwealth Trans-Antarctic Expedition (1956–58) og namngjeven i samband med det nærliggande Cape Teall.

## Sjå òg
* Antarktiske og subantarktiske øyar
Vollmer Island

**Vollmer Island** er ei isdekt øy som ligg langs kanten av Sulzberger isbrem, 7 nautiske mil (13 km) nordvest for Cronenwett Island. Det ser ut til at øya vart først observert og grovt kartlagd frå flyfoto teken under Byrd-ekspedisjonen, 1928-30, Ho vart namngjeven av Advisory Committee on Antarctic Names (US-ACAN) etter løytnant T.H. Vollmer i U.S. Navy, leiande ingeniør ombord på USS «Glacier» langs denne kysten, 1961-62.

## Sjå òg
* Antarktiske og subantarktiske øyar