open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
I'm Just a Singer (In a Rock and Roll Band)

«**I'm Just a Singer (In a Rock and Roll Band)**» er ein song frå det engelske progrockbandet The Moody Blues. Han vart først gjeven ut i 1972 på albumet *[[Seventh Sojourn]]* og året etter gjeven ut som den andre singelen frå albumet. Songen er skriven av bassisten John Lodge, som vann ein ASCAP-pris for songen. 

Songen var den siste der Moody Blues nytta Chamberlin. Dette tangentinstrumentet vart sidan erstatta av meir moderne synthesizerar. Det vart laga ein musikkvideo til singelen. Singelen nådde 12. plass på singellista i USA og vart ein av dei største hittane deira der. I heimlandet Storbritannia nådde singelen berre 36. plass. Det var òg den siste singelen til bandet før ein fem år lang pause. 

## Medverkande
* Justin Hayward: vokal, elektrisk gitar
* John Lodge: vokal, bassgitar
* Mike Pinder: vokal, chamberlin
* Ray Thomas: vokal, tamburin
* Graeme Edge: trommer, perkusjon

## Salslister

### Vekeslister

### Årslister

## Kjelder

## Bakgrunnsstoff
* I'm Just a Singer (In a Rock and Roll Band)" musikkvideo (YouTube)
The Lovin' Spoonful

**The Lovin' Spoonful** er ei USA-amerikansk musikkgruppe danna i 1965 i New York City. Musikken til gruppa kan samlast under sjangerane folkrock og poprock.

Gitaristen, munnspelaren og songaren John Sebastian var den sentrale figuren i The Lovin' Spoonful og skreiv størstedelen av låtane. Dei andre originalmedlemmane var bassgitaristen Steve Boone, gitaristen Zal Yanovsky og trommeslagaren Joe Butler.

The Lovin' Spoonful lukkast å nå høgt på salslistene allereie i 1965. Begge låtane *Do You Believe In Magic* og *You Didn't Have to be so Nice* var mellom dei 10 beste på Billboard-lista. Året etter, 1966, kom dei tre mest kjende songane til gruppa; *Daydream*, *Did You Ever Have to Make up Your Mind?*, og *Summer in the City*. Alle desse tre nådde eit stort publikum, der i mellom også i Noreg. Gruppa hadde ytterlegare to hitar hausten 1966; *Rain on the Roof* og *Nashville Cats*.

I 1967 vart Boone og Yanovsky fengsla for bruk av marijuana, deretter forlet Yanovsky gruppa. Han vart erstatta av gitaristen og musikkprodusenten Jerry Yester. Året etter gjekk John Sebastian ut av Lovin' Spoonful for å verte soloartist. Albumet *Revelation: Revolution '69* vart innspela utan Sebastian, og vart gruppas siste studioalbum. Denne LP-en kom ut i 1969, etter gruppa var oppløyst.

Det opphavlege The Lovin' Spoonful var samla att i 1979, i høve innspelinga av Paul Simon sin film *[[One-Trick Pony]]* (1980).

Sidan 1991 har ei musikkgruppe med namnet The Lovin' Spoonful turnerte større delar av den vestlege verda. Nokre medlemmer av opphavsbesetninga har alltid vore med, men aldri nøkkelfiguren Johan Sebastian.

The Lovin' Spoonful vart vald inn i Rock and Roll Hall of Fame i 2000.

## Diskografi

#### Studioalbum

#### Live LP

#### Singelplater

## Notar


## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:sv:The Lovin' Spoonful|The Lovin' Spoonful]]» frå ,  den 7. mai 2012.*
Jens Munk

**Jens Munk** () var ein dansk-norsk sjøfarar og oppdagar som var fødd i Barbu. Faren Erik Munk var herre over fleire len i Noreg, etter sine bedrifter under den nordiske sjuårskrigen. Jens Munk vende tilbake til Danmark då han var åtte år gammal. Han gjekk i teneste hos kong Kristian IV og er særleg kjend for sine forsøk på å finne Nordvestpassasjen til India.

### Liv og gjerning
Munk vaks dei første åra opp på fødestaden, Barbu i Aust-Agder. Der heldt faren, lensherren Erik Munk, hus til han vart fengsla i 1585. Nokre år seinare døydde han i fangenskapen. Jens Munk budde i Fredrikstad til han var åtte år gammal og deretter på Jylland. Tolv år gammal reiste han til sjøs. Via England og Portugal hamna han i Brasil. Der var han i fleire år før han vende tilbake til Danmark.

1. mars 1611 vart Munk utnemnd til sjøkaptein, og avla skipseiden til riksadmiralen Mogens Ulfeldt. Under Kalmarkrigen var Jens Munk først nestkommanderande på fregatten *Heringnæs* under eskadreadmiral Jørgen Daa. Seinare var han sjef på det vesle krigsskipet *Sorte Hund*, som tok del då festninga Elfsborg fall den 24. mai 1612.

Sjøoffiseren Jens Munk gjorde fleire reiser til det nordlege Noreg og til Kola-halvøya.

I 1619 sende Kristian IV ein ekspedisjon med to skip frå København. Skipa, fregatten *Enhiørningen* og jakta *Lamprenen*, nådde Hudsonbukta i dagens Canada. Der overvintra mannskapa på ein stad som dei kalla Munkehavn; det seinare Fort Churchill. Nokre budde ombord på skipa, nokre i ei hytte på land. Av eit mannskap på 64 overlevde einast tre mann; Jens Munk den eine. Dei fleste døydde av skjørbuk.

Dei tre overlevande rigga til det minste skipet, jakta *Lamprenen*, og siglde med denne over Atlanterhavet. Jakta landa i Bergen, der lensherren kasta Jens Munk i fengsel for å ha øydelagt kongens skip og mannskap. Munk vart frisett på kongens ordre, og beretningane hans om landet i Hudsonbukta fekk kongen til å vurdere kolonisering i dette arktiske området. Noko som aldri vart av.

Jens Munk døydde i juni 1628, av skadane han fekk under eit sjøslag eit par månader i førevegen.

## Ymse
Den danske forfattaren Thorkild Hansen skreiv i 1965 ein dokumentarroman over Jens Munk, boka kom på norsk i 1969.
Austin & Ally

***Austin & Ally*** er ein amerikansk komedie-serie laga av Kevin Kopelow og Heath Seifert som blei send på Disney Channel frå 2. desember 2011 til 10. januar 2016. Serien hadde premiere i Noreg 16. mars 2012.

## Rolleliste
* Ross Lynch (Jakob Schøyen Andersen på norsk) som Austin Moon
* Laura Marano (Silje Hagrim Dahl på norsk) som Ally Dawson
* Raini Rodriguez (Klara Høeg på norsk) som Trish
* Calum Worthy (Thomas Engeset på norsk) som Dez

## Bakgrunnsstoff
*
Assamesisk

**Assamesisk** er eit indoarisk språk som hovudsakleg blir tala i delstaten Assam nordaust i India, i tillegg til den tilgrensande delstaten Arunachal Pradesh, Bangladesh og Bhutan. Det er det austlegaste indoeuropeiske språket, og blir snakka av over 16,5&nbsp;millionar menneske.

## Kjelder

* *Denne artikkelen bygger på «[[:nb:Assamesisk|Assamesisk]]» frå ,  den 8. mai 2012.*  
 

## Bakgrunnsstoff
* Assamese  - UCLA Language Materials Project, University of California Los Angeles (UCLA).
* The Assamese Language and Literature
This Is The Moody Blues

***This Is The Moody Blues*** er eit dobbelt samlealbum av The Moody Blues, som kom ut seint i 1974 under ein lengre pause for bandet. Sjølv om alle songane tidlegare hadde vore på albuma deira (utanom «A Simple Game», som var ei B-side frå 1968), var fleire av versjonane her i alternative miksar. 

*This Is The Moody Blues* vart ein stor salssuksess og nådde 14. plass i Storbritannia og 11. plass i USA. 

## Innhald

		

## Salslister

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:This Is The Moody Blues|This Is The Moody Blues]]» frå ,  den 8. mai 2012.* 
*** oppgav desse kjeldene:*
Caught Live + 5

***Caught Live + 5*** er eit dobbelt konsertalbum frå 1977  av Moody Blues, som består av eit konsertopptak frå 12. desember 1969 frå Royal Albert Hall og fem studioopptak frå same perioden som tidlegare ikkje hadde vorte gjevne ut. Det var lenge den einaste konsertutgjevinga til bandet får den klassiske perioden deira. 

Bandet har uttrykt at dei var misnøgde med spelinga si den kvelden, og meinte at dopmisbruk var medverkande til dette. Dei ønskte derfor ikkje å gje ut albumet, som Decca Records så gav ut. 

Albumet nådde 26. plass på albumlista i USA, men gjekk ikkje på lista i Storbritannia i det heile. Det var første gongen dette hadde skjedd for bandet sidan debutalbumet *[[The Magnificent Moodies]]* i 1965.

Det er det første Moody Blues-albumet sidan *[[Days of Future Passed]]* som ikkje har plateomslag av Philip Travers.  Decca Records nytta i staden designgruppa Hipgnosis.

## Innhald

Spor 1-14 er konsertopptak, 15-19 studioopptak. 

## Medverkande

* Justin Hayward – gitar, vokal
* John Lodge – bassgitar, vokal
* Mike Pinder – tangentinstrument, vokal
* Ray Thomas – fløyte, vokal
* Graeme Edge - trommer, perkusjon

## Salslister

### Album

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Caught Live + 5|Caught Live + 5]]» frå ,  den 8. mai 2012.* 
*** oppgav desse kjeldene:*
Octave

***Octave*** er det niande albumet til The Moody Blues, og det første albumet etter ein lengre pause etter *[[Seventh Sojourn]]* i 1972. Albumet kom ut i 1978. Albumet var det siste med tangentspelaren Mike Pinder, som forlet gruppa under innspelinga, og ikkje ønskte å turnere med bandet. Pinder hadde nettopp slått seg ned i California med familien sin, og meinte at han ikkje gjekk så godt i lag med bandkameratane lenger. Justin Hayward og John Lodge måtte derfor spele dei gjenverande tangent-delane sjølve, og Pinder vart erstatta av den tidlegare Yes-keyboardisten Patrick Moraz for turneen deira i 1979. 

*Octave* vart rekna som stilmessig annleis enn dei førre Moody Blues-albuma, hovudsakleg fordi dei nytta lounge-liknande orgel og synthesizerar i staden for mellotron og chamberlin. Verkelege strykarar vart nytta på tre songar. 

Etter ein lengre pause, kom *Octave* ut då punk og disco hadde starta, og albumet selde ikkje like bra som føregåande album av bandet, men nådde likevel sjetteplassen i Storbritannia og selde til platina i USA, der det nådde 13. plass. Albumet inneheldt hitsingelen «Steppin' in a Slide Zone», som nådde 39. plass i USA, i tillegg til «Driftwood», som hadde mindre suksess. 

I november 2008 vart albumet nymastra og gjeve ut på CD med fem konsertopptak som bonusspor. 

## Innhald

### Bonusspor

"Steppin' in a Slide Zone (Live In Seattle 25 mai 1979)" (Lodge) - 4:57
"I'm Your Man (Live In Seattle 25 mai 1979)" (Thomas) - 4:51
"Top Rank Suite (Live In Seattle 25 mai 1979)" (Hayward) - 4:28
"Driftwood (Live In Seattle 25 mai 1979)" (Hayward) - 5:02
"The Day We Meet Again (Live In Houston 12/07/78)" (Hayward) - 7:16


## Medverkande
*Justin Hayward - vokal, gitar, tangentinstrument
*John Lodge - vokal, bass, tangentinstrument
*Ray Thomas - vokal, fløyte, munnspel, tamburin
*Graeme Edge - trommer, perkusjon, vokal
*Mike Pinder - vokal, organ, synthesiser

## Andre medverkande
*R.A. Martin - horn, saksofonar

## Salslister
**Album**-Billboard (USA)

**Singlar** - Billboard (USA)

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Octave (album)|Octave (album)]]» frå ,  den 8. mai 2012.* 
*** oppgav desse kjeldene:*
Arve Moen Bergset

**Arve Moen Bergset** () er ein norsk kvedar, fiolinist og hardingfelespelar. Han er kjend som eitt av medlemmene i gruppa Bukkene Bruse og er fyrstefiolinist for Oslo-filharmonien.

## Biografi

Arve Moen Bergset flytte som femåring frå Sandnessjøen til Vinje i Telemark. 8 år gamal tok han til å gå i kvedarlære hjå Sondre Bratland, og lærte av Bratland i åtte år. Dessutan har han fått tradisjonsstoff av Ellen Bojer Nordstoga, Agnes Buen Garnås, Aslak Høgetveit og Talleiv Røysland. I 1986 gav han ut sin fyrste solokassett, *Litle fuglen*. Under utdelinga av Spellemannprisen 1986 kveda han for fyrste gong på fjernsyn, 15 år gamal. Året etter vann han sjølv Spellemannprisen 1987 i klassa for *Folkemusikk* med plata *Arvesølv*.

I 1988 danna han den nyskapande folkemusikkgruppa Bukkene Bruse saman med Annbjørg Lien og fløytisten Steinar Ofsdal. Etter 1997 har keyboardisten Bjørn Ole Rasch også vore med i gruppa. Dei har no halde på i over eit tiår, gjeve ut 5 plater og vunne fleire prisar. Eitt av høgdepunkta frå karrieren deira var då dei vart utvalde til å vera offisielle OL-musikarar til Vinter-OL 1994 på Lillehammer.

Arve Moen Bergset utvikla seg også på strykarinstrument, og vann fleire prisar for unge fiolinistar i byrjinga av 1990-åra. Han tok utdanning ved Norges Musikkhøgskole, og avla embetseksamen i kammermusikk/solo der i 1995. I 1996 gav han ut eit nytt soloalbum, *Religiøse folketonar*. Dette vart spelt inn i Oslo domkyrkje saman med Geir Inge Lotsberg på fiolin og Kåre Nordstoga på orgel.

Arve Moen Bergset har vore tilsett i Oslo-filharmonien sidan 2003. Han sit også i det kunstnariske rådet for *Vinterfestspela i Bergstaden [[Røros]]*.

## Diskografi

### Soloplater

* *Litle fuglen* (1986) (kassett)
* *Arvesølv* (Kirkelig Kulturverksted, 1987)
* *Religiøse folketonar* (Grappa musikkforlag, 1996)

### Som solist

* Johan Kvandal: *Fantasia for hardingfele og orkester* (1999 - solist på hardingfele)) med Kristiansand kammerorkester og dirigent Jan Stigmer
* Stephen Frost: *Bassoon Concerto; Oboe Concerto; The Lesson* (2000 - solist som klassisk songar på *the Lesson*) med Bornemouth Symphony Orchestra og dirigent Tony Harrison
* Geirr Tveitt: *To konsertar for hardingfele og orkester* (2002 - solist på hardingfele) med Stavanger Symfoniorkester og dirigent Ole Kristian Ruud
* Johan Halvorsens *Fossegrimen, Greetings to Roosevelt* (Simax, Classic 2002 - solist på hardingfele) med Latvias nasjonale symfoniorkester

(For diskografi med Bukkene Bruse, sjå Bukkene Bruse.)

## Prisar og utmerkingar

* Spellemannprisen 1987 for *Arvesølv* i klassen *Folkemusikk/ gammaldans*
* I 1990 vart han kåra til «Ungdommens strykarmeister»
* I 1991 kom han på andreplass i solisttevlinga til Ungdomssymfonikerne
* I 2006 vann han De unges Lindemanpris.

## Kjelder

* Ad Libitum om Arve Moen Bergset
* Nrk.no: Arve Moen Bergset - Ukas P2-artist
* Bokmålswikipedia om *Religiøse folketonar* av Bergset, henta inn 8. mai 2012.
Norsk Reiselivsmuseum

**Norsk Reiselivsmuseum** er eit museum som ligg i sentrum av Balestrand. Det held til i nye lokaler skore inn i Balestrands grunnfjell, som vart opna 29. april 2016.

Museet vart etablert som ei stifting med namnet Vestnorsk Reiselivsmuseum i 1986. I 2001 skifta stiftinga namn til Norsk Reiselivsmuseum. I 2007 vart Norsk Reiselivsmuseum konsolidert med De Heibergske Samlinger - Sogn Folkemuseum for så i 2009 å bli konsolidert som ein del av Musea i Sogn og Fjordane, der alle dei store musea i fylket no er med.

Norsk Reiselivsmuseum formidlar reiselivshistoria i Norge frå byrjinga av 1800-talet fram til i dag. Museet disponerer to antikvariske bygningar på kaia i Balestrand og eig i tillegg den gamle dampskipsekspedijonen i bygda. Husa er ulike i stilar og vart bygde i perioden 1880–1920. Dei vert i dag nytta til formidling og utstillingar.  

Statsbygg starta i november 2012 bygging av drifts- og utstillingsbygg for Norsk Reiselivsmuseum. Bygget er teikna av Askim & Lannto arkitekter, og vart saga og sprengt inn i fjell. Nybygget, med eit areal på 1810 m², stod ferdig i 2014 og vart opna for publikum i 2016.

## Kjelder

## Bakgrunnsstoff

* Norsk Reiselivsmuseum
* De Heibergske Samlinger - Sogn Folkemuseum
* Musea i Sogn og Fjordane
Nikolaj Urvantsev

**Nikolay Nikolajevitsj Urvantsev** (russisk;Николай Николаевич Урванцев) () var ein sovjetisk geolog og polarforskar. Han var fødd i byen Lukojanov i Nizjnij Novgorod guvernementet i Russland, der faren var kjøpmann. Urvantsev var mellom oppdagarane av kolfelta og kopar- og nikkelårane i Norilsk åra 1919-1922, og var mellom grunnleggarane av byen Norilsk.

### Liv og gjerning
I 1922, då han leia ein geologisk undersøkingsekspedisjon, fann Urvantsev leivingar etter Peter Tessem og Paul Knutsen. Dei to nordmennene forsvann sporlaust frå Roald Amundsen sin 1918-ekspedisjon. Urvantsev berga posten og dei vitskaplege data som dei to hadde samla. Dei verdfulle dokumenta låg forlatne på ei strand ved Karahavet, nær munningen av elva Zeledejeva.

Åra 1930-32 utforska Urvantsev, saman med Georgij Usjakov, øygruppa Severnaja Zemlja og der dei oppdaga mange øyar. Sidan utforska han andre fjerne område av Russland; som Tajmyr og det sentralsibirske platået.

I 1933-34 sende det nydanna Glavsevmorput’ (=direktoratet for nordsjøruta) dampskipet *Pravda* til Nordvik ved Laptevhavet, på den aller første oljeleitingsekspedisjonen til Nord-Sibir. Dette vågestykket vart leia av Urvantsev, som reiste med *Pravda* i lag med kona si, Jelizsaveta Ivanovna. Ho var leiar for det medisinske hjelpeapparatet på ekspedisjonen.

Under stalinismen vart Urvantsev fleire gonger skulda for sabotasje. Han vart dømd og måtte sone i arbeidsleirane Karlag og Norillag.

Urvantsev vart reinvaska for skuldingane i 1954. Fram til han døydde var han styreleiar for avdelinga for arktisk geologi i Det vitskaplege forskingsinstituttet for arktisk geologi.

Urvantsev vart tildelt Leninordenen to gonger.

## Notar

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Nikolay Urvantsev|Nikolay Urvantsev]]» frå ,  den 8. mai 2012.*
Peter Berdal

**Peter Sigurd Berdal** () var ein norsk lege og professor i medisin. Han var spesialist i øyre-nase-hals-sjukdommar med den medisinske doktorgraden i 1955. Berdal praktiserte som allmenlege (distriktslege) og på sjukehus (Haukeland, Bodø og Rikshospitalet). På Rikshospitalet var han også overlege. Berdal var professor i medisin ved Universitetet i Oslo frå 1967. Der var han også prodekan ved det medisinske fakultet i 1968-69. Ridder av 1.klasse av den kongelige norske St. Olavs orden.

## Publikasjonar
* Berdal, Peter (1954): Serological examinations of nasal polyp fluid: serological findings compared with structural and clinical features of the polyps. (dr.avhandling). Oslo, 1954.
* Djupesland, Berdal, Johannessen, Degré, Stien, Skrede (1976): Viral infection as a cause of acute peripheral facial palsy. *Archives of Otolaryngology - Head & Neck Surgery*. 102(7):403-406.

## Kjelder
Long Distance Voyager

***Long Distance Voyager*** er det tiande albumet til det britiske rockebandet The Moody Blues, utgjeve i mai 1981. på selskapet til gruppa, Threshold. Det var det første albumet til bandet med klaverspelaren Patrick Moraz, som erstatta Mike Pinder, som forlet bandet under innspelinga av *[[Octave]]* i 1978.

Då albumet kom ut i 1981 gjekk det heilt til topps i USA og inneheldt hitsinglane «Gemini Dream» (12. plassen i USA) og «The Voice» (15. plassen i USA). Albumet nådde sjuandeplass i Storbritannia. 

I november 2008 vart albumet nymastra og gjeven ut på CD med eitt bonusspor. 

## Oversyn
Songane på *Long Distance Voyager* vart spelte inn i bandet sitt eige studio, Threshold Studios. Songane vart spelte in og miksa av Greg Jackman, medan Pip Williams var produsent. I tillegg til sjølve bandet - Justin Hayward, John Lodge, Ray Thomas, Graeme Edge og Patrick Moraz — nytta dei strykarar framført av The New World Philharmonic, som Pip Williams arrangerte.

*Long Distance Voyager* er berre dels eit konseptalbum, sidan berre halvparten av songane omhandlar "reisa" tittelen syner til. Dei siste tre spora utgjer ein mini-suite.

Plateomslaget var eit måleri frå Arts Union Glasgow. NASA-sonden *[[Voyager-programmet|Voyager]]* er øvst på framsida av plateomslaget. Både *[[Voyager 1]]* og *[[Voyager 2]]* var i avisene på den tida då dei flydde forbi Saturn i 1980-81.

## Innhald

## Medverkande
*Justin Hayward – vokalar, gitarar
*John Lodge – vokal, bass
*Ray Thomas – vokal, fløyter, munnspel
*Graeme Edge – trommer
*Patrick Moraz – tangentinstrument
*B.J. Cole – pedal steel gitar på «In My World»
*Pip Williams – produsent, strykearrangement
*The New World Philharmonic – strykeseksjon

## Lister
### Album

### Singlar

## Salstrofé

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Long Distance Voyager|Long Distance Voyager]]» frå ,  den 8. mai 2012.* 
*** oppgav desse kjeldene:*
Gemini Dream

«**Gemini Dream**» er ein song frå 1981 av progrockbandet The Moody Blues. Songen vart gjeven ut på singel og nådde 12. plass på den amerikanske singellista. Det var den første singelen frå albumet og hadde «Painted Smile» som B-side. To songar til frå albumet, «The Voice» og «Talking Out of Turn», vart òg gjevne ut som singlar. 

«Gemini Dream» vart skriven gitarist Justin Hayward og bassist John Lodge, som begge vann ein ASCAP-pris for songen. Dette var den første songen dei skreiv i lag for The Moody Blues. 

«Gemini Dream» er òg den første singelen til bandet med Patrick Moraz på tangentinstrument.  Moraz hadde erstatta den originale klaverspelaren Mike Pinder, som forlet bandet under innspelinga av det førre albumet, *[[Octave]]*, av personlege årsaker. 

«Gemini Dream» var den første utgjevinga til Moody Blues på Polydor Records, som nyleg hadde kjøpt opp Decca Records.  Decca hadde vore det tidlegare plateselskapet til Moody Blues.

## Medverkande
* Justin Hayward: elektrisk gitar, vokal
* John Lodge: bassgitar, vokal
* Patrick Moraz: tangentinstrument
* Ray Thomas: korvokal
* Graeme Edge: trommer, perkusjon

## Salslister

### Vekeslister

### Årslister

## Kjelder

## Bakgrunnsstoff
*
Steppin' in a Slide Zone

«**Steppin' in a Slide Zone**» er ein song frå 1978 av det engelske progrockbandet The Moody Blues. Han var den første singelen som The Moody Blues gav ut på fem år, etter ein lengre pause for bandet. Han vart skriven av bassist John Lodge, og gjeven ut ein månad etter albumet *[[Octave]]* kom ut.

Ein av dei mest tydelege skilnadane i stilen til bandet etter pausen var at chamberlinen (eit instrument som liknar Mellotron) hadde vorte erstatta av meir moderne synthesizerar, og «Steppin' In a Slide Zone» var den første singelen som nytta denne nye synthesizeren. 

## Medverkande
* Justin Hayward &ndash; elektrisk gitar, korvokal
* John Lodge &ndash; bassgitar, vokal
* Mike Pinder &ndash; tangentinstrument, korvokal
* Ray Thomas &ndash; fløyte, korvokal 
* Graeme Edge &ndash; trommer, perkusjon
Driftwood av The Moody Blues

«**Driftwood**» er ein song frå 1978 av det engelske progrockbandet The Moody Blues. Han vart gjeven ut som den andre singelen frå albumet *[[Octave]]*, etter «Steppin' in a Slide Zone». Han er skriven av Justin Hayward og er ein langsam kjærleiksballade. 

«Driftwood» var den siste singelen til bandet med klaverspelar Mike Pinder, som forlet bandet kort tid før *Octave* var ferdig av personlege årsaker. Han vart sidan erstatta av tidlegare Yes-medlem Patrick Moraz.

Det vart laga ein musikkvideo til «Driftwood». Videoen syner Patrick Moraz på tangentinstrument, sjølv om det var Mike Pinder som spelar på den faktiske innspelinga. Songen inneheld òg altsaksofon spelt av R.A. Martin, sjølv om det er Ray Thomas som spelar altsaksofon i videoen.

## Medverkande
* Justin Hayward: vokal, akustisk gitar
* John Lodge: bassgitar
* Mike Pinder: tangentinstrument
* Ray Thomas: tamburin
* Graeme Edge: trommer, perkusjon

### Andre medverkande
* R.A. Martin: horn, altsaksofon

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Driftwood (The Moody Blues song)|Driftwood (The Moody Blues song)]]» frå ,  den 8. mai 2012.*
Oljeforedling

**Oljeforedling** er ei samlenemning som omfattar fleire prosessar som går med til å vidareforedle råolje til ferdige oljeprodukt som til dømes bensin, diesel og gass.

## Destillering
Destillering er ein vanleg måte å vidareforedle råolje. Det foregår ved at råolje vert varma opp til om lag 400°C slik at det stig opp i eit destillasjonstårn. Fordampa olje på veg opp mot tårnet kjem i kontakt med kondens som er på veg ned og bindingar mellom kondensen og oljedampen. 

## Ulike oljeprodukt
Ein kan foredle mange ulike produkt utav olje. Nokre døme er:

### Bensin
Størsteparten av råoljen som blir utvunne blir foredla til bensin. Bensin er tilsett diverse stoff og vart tidlegare tilsett organiske blybindingar. I dag får ein berre kjøpe blyfri bensin. Bensin har lågt kokepunkt og går derfor lett over til gassform. Difor bør ein aldri røyke eller lage lage gneistar i nærleiken av bensin. Ein bør òg unngå å ande inn bensindampen.

### Nafta
Eit av dei viktigaste råstoffa innan produksjon av plast og liknande kjemikal er nafta. Den petrokjemiske industrien har utvikla fleire produkt som plast, vaskemiddel, syntetisk gummi, glykol, syntetiske fibrar og landbrukskjemikal av nafta.

### Parafin
Parafin blir nytta til blant anna lys, oppvarming og som flybensin. Det er ikkje sett strenge krav til lufting av parafin ettersom den utviklar lite gass, men den er særs brannfarleg. Parafin gir sjeldan hudirritasjonar eller forgiftingar. 

### White-spirit
Vanleg white-spirit er eit løysemiddel som ein kan lage ved å destillere parafin.
Bifilar

**Bifilar** tyder dobbelttråda. 

Ei **bifilar opphenging** er eit svingande system, som til dømes ei magnetnål , opphengt i to like lange, fråskilde trådar som er parallelle i likevektsstillinga. Når systemet vert dreidd ut av likevekt, hevar ein tyngdepunktet, og krafta i trådane gjev eit dreiemoment som trekkjer systemet attende mot likevekt att. Dreiemomentet er uavhengig av elastiske krefter og kan reknast ut nøyaktig av vekta til systemet og forma til opphenginga. Slike opphengingar vert nytta i instrument der det er om å gjere å kunne rekne ut slike krefter nøyaktig. Eit døme på eit slikt instrument er eit magnetometer. 

Ei **bifilar vikling** av ein elektrisk motstand er at motstanden vert framstilt ved at ein viklar ein spole av dobbel motstandstråd. Dei to delane vert kopla i serie med motsett straumretning. Magnetfeltet som straumen då fører til, vert svakt, og spolen får liten sjølvinduktans. 

## Kjelder
*
Bikonkav

Ei **bikonkav** linse er boga innover på begge sider. Ei lysstråle som går gjennom linsa vil divergere (verte spreidd), så linsa vert òg kalla ein negativ eller divergerande linse. Etter stråla har passert gjennom linsa, ser ho ut til å stråle ut frå eit særskild punkt på aksen i front av linsa. Avstanden frå dette punktet til linsa vert òg kalla brennpunktlengda, sjølv om denne er negativ med omsyn til brennpunktlengda til ei konvergerande linse. 

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Lens (optics)|Lens (optics)]]» frå ,  den 8. mai 2012.*
Bikonveks linse

Ei **bikonveks linse** er ei linse som er boga utover på begge sidene. Ein lysstråle som går parallelt gjennom linseaksen og passerer gjennom linsa vil konvergere (eller fokuserast) til eit punkt langs aksen, ein viss avstand bak linsa (kalla brennpunktet). I dette tilfellet vert linsa kalla ei positiv eller konvergerande linse. 

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Lens (optics)|Lens (optics)]]» frå ,  den 8. mai 2012.*
The Voice av The Moody Blues

**«The Voice»** er ein song av The Moody Blues frå album *[[Long Distance Voyager]]* frå 1981. Songen vart gjeven ut som den andre singelen frå albumet, etter «Gemini Dream», og nådde 15. plass i USA i september 1981.

## Medverkande
* Justin Hayward: elektrisk og akustisk gitar, solovokal
* John Lodge: bassgitar, korvokal
* Patrick Moraz: tangentinstrument, synthesizer
* Ray Thomas: fløyte, korvokal
* Graeme Edge: trommer, perkusjon

## Salslister

### Vekeslister

### Årslister

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:The Voice (The Moody Blues song)|The Voice (The Moody Blues song)]]» frå ,  den 8. mai 2012.* 
*** oppgav desse kjeldene:*

## Bakgrunnsstoff
*
Deutsche Nationalbibliothek

**Deutsche Nationalbibliothek** (**DNB**) er Tyskland sitt nasjonalbibliotek og sentrale arkivbibliotek, og er samstundes  det største tyske universalbiblioteket.

Institusjonen er lokalisert i Leipzig og Frankurt.

## Historie
På grunn av den føderale strukturen og den historiske utviklinga i det tyske språkområdet fram til 1912 fanst det lenge ikkje eit sentralt bibliotek. I staden hadde store tyske statar sine eigne statlege bibliotek, som *Bayerische Staatsbibliothek* i Bayern og *Preußische Staatsbibliothek*, dagens Staatsbibliothek zu Berlin - Preußischer Kulturbesitz i Preussen og andre.

Tidlege initiativ til eit sams tysk bibliotek i 1843 og 1848/49 vart avvist eller rann ut i sanda før stiftinga av arkivbiblioteket *Deutsche Bücherei* den 3. oktober 1912. Etter andre verdskrigen utvikla det seg et eige *Deutsche Bibliothek* i Frankfurt, medan Deutsche Bücherei heldt fram i DDR. Med samlinga av Tyskland vart Deutsche Bücherei og Deutsche Bibliothek slått saman til *Die Deutsche Bibliothek*. I 2006 blei oppgåvene for eit sentralt arkivbibliotek og nasjonalbibliografisk senter fastslått i lovs form og namnet endra til *Deutsche Nationalbibliothek*.

## Sjå òg
* Gemeinsame Normdatei (GND)

## Kjelder

## Bakgrunnsstoff

*  
* Lovteksten som fastslår oppgåvene til Deutsche Nationalbibliothek (DNBG)
* ''Pflichtstückverordnung'' (pliktavleveringslova)
Talking Out of Turn

«**Talking Out of Turn**» er ein song frå 1981 av det engelske progrockbandet The Moody Blues, og var den tredje og siste singelen frå albumet *[[Long Distance Voyager]]*.  Songen er skriven av bassist John Lodge og varer nesten sju og eit halvt minutt. Han vart gjeven ut som singel i november 1981 med «Veteran Cosmic Rocker» som B-side.

Den eitt minutt lange instrumentale slutten på songen avsluttar den første timen av The Mike Malloy Show kvar kveld.

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Talking Out of Turn|Talking Out of Turn]]» frå ,  den 8. mai 2012.*
Opioid

**Opioid** (av «opium» og «-oid», 'liknande') er ei felles nemning på ulike stoff som liknar morfin, eit stoff utvunne frå opium, i verkemåte. Dette kan vera stoff som kjem frå opiumsvalmuen (opiat), eller kunstig framstilte stoff med ein tilsvarande verknad. Omgrepet omfattar fleire, men ikkje alle, opiat, syntetiske stoff som fentanyl, ketobemidon og metadon, og endorfin, som er naturleg danna i kroppen.

Opioid påverkar opioidreseptorane i kroppen. Opium har vore brukt i fleire tusen år innan folkemedisin for å lindre smerte, i religiøse samanhengar og som rusmiddel.

## Bakgrunnsstoff
*  Norsk legemiddelhåndbok om opioidanalgetika
* Folkehelseinstituttet 
* Narkoman.net: Heroin/opioider - Hva er det?

## Kjelder
Reelt bilete

Eit **reelt bilete** av eit objekt er når biletpunkta kjem fram direkte som eit kryssingspunkt for referansestrålene. 

Samlelinser eller konvekse linser og holspegel (konkave speglar) gjev reelle bilete av objekt som ligg lenger frå linsa (eller spegelen) enn brennplanet. Særs fjerne objekt vert avbilda sterkt forminska i brennplanet, noko som vert utnytta i kikkertar. Når objektet rykker mot linsa (spegelen), rykker biletet bort frå linsa og aukar i storleik. Når objektet ligg nærare linsa (spegelen) enn det dobbelte av brennvidda, er bilete forstørra, noko som vert vert utnytta i mikroskop. 

Begge typar bilete kan ein sjå direkte frå eit punkt bak bilete (rekna i stråleretninga). Ein kan til dømes sjå omgjevnadane sine gjennom ei positive brille eller ei leselupe heldt i god avstand frå auge. Ein ser då objektet dreidd 180° om aksen til linsa. Visst ein på tilsvarande måte ser på omgjevnadane sine i ein holspegel, ser ein lekamen dreidd 180 ° og spegelvendt (ei høgrehand blir no avbilda som ei venstrehand) og eit slikt bilete vert kalla invertert. 

Ein kan òg sjå reelle bilete indirekte ved å fange dei opp på ein meir eller mindre gjennomskinneleg materiell flate (filmlerret, mattglasplate, fotografisk film eller liknande). Visst vi ser biletet på mattglassplata frå ein stad bak i biletet (i retning mot linsa eller spegelen), er situasjonen analog med den som vart skildra ovanfor. I retning mot linsa ser vi då biletet dreidd 180°, og i retning mot spegelen ser vi eit invertert bilete. Visst vi ser det same biletet i retning frå linsa eller spegelen, skjer ei ny spegelvending, og biletet er for linsa sitt vedkommande invertert (som i eit camera obscura) og for spegelen sitt vedkommande berre dreidd 180° der den andre spegelvendinga opphevar den første. 

Eit invertert, reelt bilete kan ein òg få på eit filmlerret ved å snu lysbiletet i framvisaren bak-fram og opp-ned. 

## Sjå òg
*Virtuelt bilete
*Brennflate
*Biletflate

## Kjelder
*bilde – optikk. I *[[Store norske leksikon]]*. Henta frå: http://snl.no/bilde/optikk
Biletpunkt

Eit **biletpunkt** er det reelle eller virtuelle attforeiningspunktet som oppstår når ein avgrensa strålebunt frå eit objektpunkt vert broten og/eller reflektert i eit optisk system. Biletpunktet for eit uendeleg fjernt objektpunkt på aksen til systemet vert kalla brennpunktet til systemet. 

## Sjå òg
*Bilete i optikk

## Kjelder
*
Bindingsenergi

**Bindningsenergi** er den energien som blir frigjort når eit system av frie partiklar hamner i ein bunden tilstand, einskilde gonger med motsett forteikn avhengig av konvensjonar. Bindingsenergi blir først og fremst nytta innan atom- og kjernefysikken.

## Kjernefysikk

Proton og nøytron er bundne i atomkjernar gjennom sterk vekselverknad. Skilnaden i bindingsenergi mellom sluttnukleid og startnukleid er kjelda til energiforvandlinga i stjerner og i kjernekraftverk. Atomkjernane sine bindingsenergiar avheng av mengda nøytron og proton. For store mengder partiklar kan avhengigheita skildrast av Bethe-Weizsäcker-formelen. Jarn har høgast bindingsenergi. Det tyder at energi blir frigjort når ein forvandlar atomkjernar slik at dei nærmar seg dei stabile jernnuklidane i atomnummer og massetal. Difor kan ein få energi frå fisjon av tunge grunnstoff og gjennom fusjon av lette grunnstoff.

## Sjå òg
* Ioniseringsenergi
* Kjemisk binding
* Kjerneenergi
* Kjernereaksjon 

## Kjelder

* *Denne artikkelen bygger på «[[:nb:Bindningsenergi|Bindningsenergi]]» frå , den 9. mai 2012.*
Binokular

**Binokular** vert nytta om kikkert (binokkel) og mikroskop som er utstyrt med dobbelt sett okular, slik at ein kan nytta begge augene samstundes. Hensikten er dels (særleg ved mikroskopet) at ein ikkje skal belaste berre det eine auge, og dels for å oppnå djupneverknaden som syn med begge augo gjev. 

Ordet kjem av latin og tyder «to auge». 

## Sjå òg
* Monokkel

## Kjelder
*
Binær multippel

Ein **binær multippel** er forstavingane kilo-, mega-, tera- osv. som vert nytta innan informasjonsteknologi om potensar av to, slik at til dømes 1 kilobyte tyder 210 byte = 1024 byte og 1 megabyte tyder 220 byte = 1,05 ·106. Denne bruken er uheldig, sidan SI-prefiksa kilo-, mega-, tera- og så vidare tyder 103 (tusen), 106 (million), 1012 (billion) og så vidare. For å unngå samanblanding vart forslaget om å innføre omgrepa kilobinær, megabinær osv. vedteke våren 1999 av International Electrotechnical Commission, ein internasjonal organisasjon med føremål å gjennomføre standardiseringar innan elektrofaga. Fleire andre standardiseringsorganisasjonar vurderer òg forslaget. 

## Kjelder
*binære multipler. () I *[[Store norske leksikon]]*. Henta frå: http://snl.no/binære multipler
Virtuelt bilete

Eit **virtuelt bilete** er bilete ein berre kan sjå direkte, men for den som ser avbildinga, ligg objektet bak den brytande eller speglande flata. Virtuelle bilete kan ikkje fangast opp på ein skjerm, men som strålekonstruksjon er dei likeverdige med objektpunkt, og vert avbilda reelt i auge, i eit kamera osv. 

Alle virtuelle bilete er oppretta. Virtuelle bilete som vert skapt av linser er rettvendte (ei høgrehand vert avbilda som ei høgrehand). Virtuelle bilete som vert skapt av speglar er spegelvendte og dette medfører at ei høgrehand vert avbilda som ei venstrehand, og om ein peikar mot spegelen, vil spegelbiletet peike attende. Kjensla av spegelvending er særs sterk under eit speglande tak, der vi ser spegelbiletet vårt henge ned frå spegelbilete av golvet. 

Bilete i plane speglar, samt brotne bilete, til dømes sett gjennom ei vassflate, er virtuelle. Bilete av sola ved horisonten er på grunn av lysbryting i atmosfære virtuelt. Når vi ser den nedre randa av solbiletet røre horisonten, er i røynda heile sola under horisonten. Dette vert kalla optisk heving. 

Samlelinser og holspeglar skapar virtuelle, forstørra bilete av objekt som ligg mellom brennplanet og linsa eller spegelen. Dette vert til dømes utnytta i leselupe og forskjellige okular. 

Kulespegel eller konvekse speglar og spreielinser (konkav linse) skapar virtuelle, spegelvendte og forminska bilete. 

## Sjå òg
*Reelt bilete
*Brennplan

## Kjelder
*bilde – optikk. () I *[[Store norske leksikon]]*. Henta frå: http://snl.no/bilde/optikk
Bilete i optikk

**Bilete** i optikk syner til både det umiddelbare, åskådelege synsbiletet av eit objekt, og ei optisk avbilding av eit objekt, der avgrensa strålebuntar frå objektpunkta går gjennom det optiske systemet og vert samla i biletpunkt. 

Synsbiletet er betinga av ei avbilding på netthinna til auge. Det er det eigne optiske systemet til auge med hornhinne, pupill, linse osv. som avgjer avbildinga, men òg reflekterande og lysbrytande mediar mellom objektet og auget. For eit visst optisk system kan biletpunktet konstruerast ved hjelp av somme referansestrålar. Dersom biletpunktet kjem fram direkte som eit kryssingspunkt for referansestrålane, vert det kalla eit reelt bilete. Dersom det kjem fram indirekte, som eit kryssingspunkt for forlenginga av strålane bakover i forhold til stråleretninga, vert det kalla eit virtuelt bilete eller innbilt bilete. Avbildinga kan i begge tilfelle vere forstørra eller forminska, og denne verknaden vert utnytta i briller, mikroskop, luper, kikkertar og liknande. 

## Samansette bilete
I tillegg til enkle reelle og virtuelle bilete, finst det bilete som er samansett av begge typar. Desse ligg til grunn for ein del iaugefallande optiske fenomen i naturen. 

I rolege dønningar på ei glatt vassflate ser ein fleire dobbelte speglbilete av skyer, hus, tre og anna. Kvart av desse består av to innbyrdes spegelvendte bilete som møter kvarandre i symmetrilinja. Det eine vert ført fram av den speglande sylinderflata til bølgjedalen, og er reell, spegelvendt og opp-ned. Det andre er eit opprett og spegelvendt bilete brakt fram av den speglande sylinderflata til bølgjeryggen. Sidan det eine spegelbiletet er opprett og det andre opp-ned, kan dei slutte seg til kvarandre og danne eit einskapleg dobbeltbilete. I solgitteret på ein småkrusa sjø, kan vi sjå slike dobbeltbilete som oppstår, går saman og sløkkjer i takt med rørslene til vassflata. 

Regnbogen vert òg danna av tilsvarande dobbeltbilete. Når sollyset vert brote, reflektert og brote på nytt i ein regndrope, oppstår det to solbilete, eitt reelt bilete føre dropen og eitt virtuelt bilete bak dropen. På grunn av den kromatisk aberrasjonen i dropen er bileta farga, og i ein særskild synsretning fell dei saman i regnbogestrålen. 

## Sjå òg
* Avbilding
* Camera obscura
* Linse

## Kjelder
*bilde – optikk. I *[[Store norske leksikon]]*. Henta frå: http://snl.no/bilde/optikk
Biofysikk

**Biofysikk** er ei grein innan vitskapen der ein prøver å skildre og forklare biologiske fenomen ved hjelp av omgrepa og lovene i fysikken. I vidare forstand omfattar biofysikk òg studiet av verknader frå dei fysiske omgjevnadane på biologisk materiale og bruk av fysiske instrument og teknikk for å studere biologiske system. 

Biofysikken er delt inn i fleire område: 

I molekylær biofysikk blir store molekyl og partiklar av tilsvarande storleik studert, som til dømes nukleinsyrer, arveanlegg, virus osv. Viktige hjelpemiddel er elektronmikroskop, røntgenapparat og ultrasentrifuge.

I strålingsbiofysikk undersøker ein responsen til organismar på ioniserande stråling, idet slik stråling kan øydeleggje eller framkalle varige forandringar i levande celler. Denne greina er særskild viktig innan kreftforsking og genetikk.

Fysiologisk biofysikk (eller klassisk biofysikk) omfattar studiet av sansar, nervefunksjonar, muskelreaksjonar og liknande, og dessutan fysiologiske reaksjonar på forandring av fysiske omgivnader, til dømes verknader av vektlaus tilstand og store akselerasjonar.

I teoretisk biofysikk vert det nytta matematiske modellar for å studere biologiske prosessar ved lovar frå termodynamikken, hydrodynamikken, statisk mekanikk osv., og for å finne fram til prinsippa som desse prosessane regulerast og blir styrt etter. Dette siste blir ofte omtalt som kybernetisk biofysikk.

## Kjelder
*biofysikk. () I *[[Store norske leksikon]]*. Henta frå: http://snl.no/biofysikk
Johan Vogt

**Johan Vogt** () var ein norsk samfunnsøkonom.

Johan Vogt var son av Johan Herman Lie Vogt, som var professor ved NTH i Trondhjem, og Martha Johanne Abigael Kinck. Her gjekk han på Trondheim Katedralskole, der han stifta gymnasavisen «De unges forbund» og trykte tekstar av mellom anna Nordahl Grieg og Johan Borgen. På grunn av artiklane i bladet vart han utvist frå skolen, og måtte ta *[[examen artium]]* som privatist. Gjennom søstera Margit Vogt var han svoger av krigshelten Martin Linge.

Som student meldte Vogt seg inn i Mot Dag allereie to månader etter stiftinga, og fekk medlemskort nummer 5. Vogt vart arrestert under andre verdskrigen og sat på Grini til 1945.

Vogt studerte statsøkonomi og tok eksamen (cand.oecon.) i 1923. 1928–33 var han statsstipendiat, men han brukte det meste av tida i Mot Dag. I denne perioden arbeidet Vogt mellom anna med å omsette bokverket *[[Das Kapital]] (Kapitalen)* til norsk. Seinare livnærte han seg som timelærar ved Oslo Handelsgymnasium og ved universitetet, til han i 1948 vart dosent i sosiallære. I 1957 vart han Wilhelm Keilhaus etterfølgjar som professor. Johan Vogt vart i 1976 første mottakar av Fritt Ords Pris.

## Kjelder
* Preben Munthe: *Norske økonomer: sveip og portretter*. Oslo: Universitetsforlaget, 1992.
Biot–Savart-lova

**Biot–Savart-lova** er ei fysisk lov basert på målingar først utført av dei franske fysikarane Jean-Baptiste Biot og Félix Savart i 1820. Det magnetiske feltet som ein uendeleg lang rettlinja leiar omgjev seg med, er proporsjonal med straumen gjennom leiaren og omvendt proporsjonal med avstanden frå leiaren. Retninga av feltet i eit punkt dannar ein rett vinkel både med straumretninga og med retninga av ei linje som kan trekkast frå punktet vinkelrett på leiaren. Lova vert meir generelt formulert som ei differensiallov, der ein gjev bidraget til magnetfeltet frå kvart enkelt linjeelement av leiaren. Ein kan då rekne ut feltet frå ein leiar av kva form som helst. Òg i den differensielle forma  vert lova gjerne kalla Biot–Savart-lova, men til dels òg Ampère-lova. 

Biot–Savart-lova vert nytta til å rekne ut det resulterande magnetfeltet **B** ved posisjonen **r** generert av ein konstant straum *I* (til dømes gjennom ein kabel). Lova er eit fysisk eksempel på eit linjeintegral over vegen *C* som den elektriske straumen går:

 \mathbf{B} = \frac{\mu_0}{4\pi} \int_C \frac{I d\mathbf{l} \times \mathbf{r}}{|\mathbf{r}|^3}.

## Kjelder
Giovanni Battista Moroni

**Giovanni Battista Moroni** () var ein italiensk målar som var aktiv under seinrenessansen. Han var fødd ein gong mellom 1520 og -25 i Albino ved Bergamo, og han døydde same staden 5. februar 1578. Moroni er særleg akta for sine røyndomsnære portrett av den lokale eliten.

## Liv og gjerning
Moroni, som var son til ein arkitekt, var frå 1540 elev av målaren Moretto i Brescia. I yngre år var han hovudassistenten til Moretto. Under begge Trent-konsila, 1546-48 og 1551-53, arbeidde han i byen. Der tok han oppdrag som portrettmålar, og laga også nokre altartavler.

Sine beste år hadde Moroni i Bergamo mellom 1557 og 1562, der han var ein etterspurd portrettør. Sidan flytta han tilbake til Albino, og måla då mange altartavler. Nokre av desse arbeida finst i Milano, men dei fleste er i områda kring Albino og Bergamo. Altartavlene er likevel ikkje mellom de beste arbeida hans, då han i stor grad fylgde læraren sin i utforminga av desse.

Moroni er absolutt mest kjend for sine sjelfulle portrett, måla i ein manieristisk stil. Ofte er bileta forma slik at dei gir ein karakteristikk av yrket til personen.

## Galleri

File:'Portrait of a Man', oil on canvas painting by Giovanni Battista Moroni, 1553, Honolulu Academy of Arts.jpg|*Portrett av ein mann*, olje på lerret, 1553, Honolulu Museum of Art
File:Bartolommeo Bonghi (died 1584) MET DT382.jpg|*Portrett av  Bartolomeo Bonghi*, olje på lerret, 1553, Metropolitan Museum of Art
File:Giovanni Battista Moroni - Gian Lodovico Madruzzo - WGA16251.jpg|*Gian Lodovico Madruzzo* - Art Institute of Chicago
File:Moroni Nicoloinis.jpg|*Portrett av  Angelica Agliardi de Nicolini*, ca. 1560, Chantilly, Musée Condé
File:Moroni Prospero Alessandri 1560.jpg|Portrett av Moroni, 1560
File:Giovanni Battista Moroni - Portrait of a Man holding a Letter ('L'Avvocato') - Google Art Project.jpg|*Portrett av ein mann som held eit brev* (*L'Avvocato*)
File:Giovanni Battista Moroni - The Baptism of Christ with a Donor - WGA16246.jpg|*Dåpen av Kristus med ein gjevar*
File:Giovanni Battista Moroni - Portrait of Don Gabriel de la Cueva, later Duke of Alburquerque - WGA16256.jpg|*Portrett av [[Gabriel de la Cueva, 5. hertug av Alburquerque|Don Gabriel de la Cueva]]*, 1560, Gemäldegalerie, Berlin
File:Giovanni Battista Moroni - The Knight in Black - Google Art Project.jpg|*Riddaren i svart*, ca. 1567,  Museo Poldi Pezzoli, Milan
File:Giovanni Battista Moroni, "Titian's Schoolmaster", c. 1575, NGA 1184.jpg|*Titian sin skulemeister*, ca. 1575, National Gallery of Art
File:Giovanni Battista Moroni 021.jpg|*Portrett av  ein soldat*, ca. 1560, Prado Museum, Madrid 


## Kjelder

**Aschehougs kunsthistorie. Bind 4 Kunstleksikon*
----
**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Giovanni Battista Moroni|Giovanni Battista Moroni]]» frå ,  den 9. mai 2012.*
Benozzo Gozzoli

**Benozzo Gozzoli** () (opphavleg **Benozzo di Lese di Sandro**) var ein italiensk målar under renessansen, særleg kjend som freskomålar. Han var frå Firenze og døydde i Pistoia.

### Liv og arbeid
Gozzoli var son til ein skreddar i Firenze. Han gjekk i lære hos Fra Angelico i 1446 og fylgde denne til Roma og i 1447 til Orvieto, der han arbeidde fram til 1449. Sidan for han til Montefalco, der han i 1452 i klosteret San Francesco måla syklus freskar over legenda om Frans av Assisi. Han laga også *Marias himmelfart*, eit måleri som i dag er i pinakoteket ved Vatikanet.

I 1456 reiste Gozzoli til Firenze, der han åra 1459-61 pryda kapellet i Palazzo Medici Riccardi med freskar. 1463-64 budde han i San Gimignano. Han måla då mellom anna ein syklus på 17 freskar over teologen Augustin sitt liv.

Frå om lag 1468 budde Gozzoli i Pisa. Der laga han sitt «magnum opus», ein serie på 25 freskar over scener frå Det gamle testamentet. Fram til 1485 arbeidde han i byen. Mykje av dette arbeidet vart øydelagt under krigshandlingar i 1944.

Gozzoli laga heller få panelmåleri. *Madonna med fire helgenar* (1456), *Salomes dans* og *[[Thomas Aquinas]] triumf* er mellom dei som har vorte trekt fram.

Gozzoli døydde i 1497 i Pistoia, i nærleiken av Firenze og vart gravlagt i eit dominikansk kloster.

## Bakgrunnsstoff

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:sv:Benozzo Gozzoli|Benozzo Gozzoli]]» frå ,  den 9. mai 2012.*  
 

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Benozzo Gozzoli|Benozzo Gozzoli]]» frå ,  den 9. mai 2012.*
Flame Towers

**Flame Towers** ('Flammetårna') er tre skyskraparar i Baku i Aserbajdsjan, bygd på ei høgd ovanom byen. Det høgaste tårnet har ei høgd på 190 meter. Bygningane er dei høgaste i Baku og heile Kaukasus. Bygningane er meint å etterlikne flammar, som er eit nasjonalsymbol i landet. Tårna har ein estimert kostnad på 350 millionar US-dollar. Bygginga av tårna starta i 2007 og var utvendig ferdig i 2012.

## I kulturen
Bygningen var dokumentert i ein episode av *[[Extreme Engineering]]* på Discovery Channel og Science Channel. Episoden vart kalla «Azerbaijan's Amazing Transformation». 

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Flame Towers|Flame Towers]]» frå ,  den 9. mai 2012.* 
*** oppgav desse kjeldene:*



## Bakgrunnsstoff
* http://www.skyscrapercity.com/showthread.php?t=875700
* Azerbaijan's Amazing Transformation - om bygginga av tårna. Youtube.
Nizami gate

**Nizami gate** (aserbajdsjansk *Nizami küçəsi*) er ei stor gågate og handlegate i sentrum av Baku i Aserbajdsjan, kalla opp etter den kjende klassiske diktaren Nizami Ganjavi. Historia til gata kan sporast attende til byplanleggingsprosjektet i Baku i 1864. Gata går gjennom sentrum av byen frå vest til aust. Den bilfrie delen av gata starta ved Fonteneplassen og endar ved Rasjid Behbudov gate, og vert ofte kalla **Torgovaja** («handelgata» på russisk).

Det ligg mange forretningar i Nizami gate, frå bankar til motebutikkar. Her ligg òg ambassadane til Tyskland, Noreg, Nederland og Austerrike, samt EU-delegasjonen i Aserbajdsjan. Den næraste metrostasjonen Sahil (raud linje, sør for Nizami gate) og 28 Maj (både raud og grøn linje, nord for gata).

## Historiske landemerke

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Nizami Street|Nizami Street]]» frå ,  den 9. mai 2012.* 
*** oppgav desse kjeldene:*