open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Øyvin Berg Grimnes

**Øyvin Berg Grimnes** () var byarkitekt i Ålesund, seinare òg bygningssjef. Han arbeidde i Ålesund frå 1919 til 1954, seinare var han privatpraktiserende arkitekt. 

Etter fullført utdanning ved Bergen tekniske skole i 1905 arbeidde han ved fleire arkitektkontor i USA i 10 år. I 1916 fekk han jobb hos Morgenstierne & Eide i Oslo. Der var han i tre år før han i 1919 flytta til Ålesund.

Øyvin Berg Grimnes var onkel til historikaren Ole Kristian Grimnes.

## Bygg
* Aspøy skole, Ålesund (oppført 1919-1922)
* Henrik Kaarstad-huset, Volda lærarskule (ferdig 1922)
* Løvenvold kino (ferdig 1923)
* Sjømanns kvile
* Langevåg kyrkje (1941-48)
* Øvre Gravlund  krematorium (1956)
* Valderøy kyrkje (1961)

## Kjelder
* Øivin Berg Grimnes i Kven er kven 1973
* Om Grimnes hos artemisia.no
* [Lokalhistoriewiki har artikkel om faren hans Ole Kristian Grimnes](https://lokalhistoriewiki.no/index.php/Ole_Kristian_Grimnes_(1849-1932))

**Denne artikkelen bygger på «[[:nb:Øyvin Berg Grimnes|Øyvin Berg Grimnes]]» frå ,  den 15. august 2016.*
Stax Records

**Stax Records** er eit USA-amerikansk plateselskap, opphavleg basert i Memphis i Tennessee.

Det vart skipa i 1957 som **Satellite Records**, men endra namn i 1961 til Stax Records. 
Namnet på selskapet er sett saman av namna til dei to grunnleggjarane, syskenparet Jim Stewart og Estelle Axton (STewart og AXton = Stax).

Selskapet var ein stor faktor i utviklinga av Southern soul- og Memphis soul-stilen. Stax gav òg ut gospel, funk, jazz og blues. Dei var kjende for dei mange afroamerikanarar>afroamerikanske artistane sine, men vart grunnlagd av to kvite sysken. Både banda og dei tilsette i selskapet bestod av både kvite og svarte amerikanarar, som husbandet til selskapet, Booker T. & the M.G.'s, i ei tid då det framleis var rasestridar og spaningar i Memphis og Sørstatane.

Etter at den største stjerna på Stax, Otis Redding, døydde i 1967, og selskapet reiv seg laus frå distribusjonsavtalen sin med Atlantic Records i 1968, fortsette Stax hovudsakleg under den nye medeigaren, Al Bell. Dei neste fem åra utvida Bell drifta til selskapet, for å konkurrere med hovudrivalen til Stax, Motown Records i Detroit. I midten av 1970-åra førte fleire faktorar, mellom anna ein problematisk distribusjonsavtale med CBS Records, til at selskapet vart insolvent og måtte leggjast ned seint i 1975.

I 1977 fekk Fantasy Records tak i Stax-katalogen frå etter 1968 og utvalde innspelinga frå før 1968. Frå og med 1978 byrja Stax (no eigd av Fantasy) å signere nye artistar og gje ut ny musikk, i tillegg til at dei gav ut tidlegare Stax-musikk. Tidleg i 1980-åra stoppa dette opp og dei neste to tiåra var Stax i røynda berre eit selskap som gav ut tidlegare innspelingar.

Etter at Concord Records kjøpte Fantasy i 2004, vart Stax-etiketten reaktivert og vert i dag nytta til å gje ut både musikk frå katalogen frå 1968-1976 og nyare innspelingar av moderne R&B- og soul-artistar. Atlantic Records eig framleis rettane til det meste av Stax-musikk frå 1959 til 1968.

## Artistar på Stax

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Stax Records|Stax Records]]» frå ,  den 15. august 2016.* 
*** oppgav desse kjeldene:*
*
*
*
*
*

## Bakgrunnsstoff
* Offisiell nettstad
* Stax Museum
* Historia til Stax
* The Stax Site - diskografi med alle album og singlar gjevne ut på Stax
* Stax/Volt-diskografi
* Stax/Satellite-diskografi
* ''Respect Yourself: The Stax Records Story'' - PBS-dokumentar
Henrik Kaarstad-huset

**Henrik Kaarstad-huset** er det eldste huset ved Høgskulen i Volda og stod ferdig i 1922. Huset vart teikna av arkitekten Øyvin Berg Grimnes. Det er kalla opp etter Henrik Kaarstad, ein av grunnleggjarane og mangeårig rektor ved Volda lærarskule. Huset vart i 2015-2016 innvendig renovert for ca. 65 millionar kroner og fekk mellom anna oppgradert ventilasjon og brannsikring. 

## Kjelder

## Bakgrunnsstoff
* Peder Bergem (red): *Forkynning, fellesskap, forsking : Volda lærarskule 1895-1995*, Høgskulen i Volda, ISBN 8299359007
Ivar Aasen-huset

**Ivar Aasen-huset** er eit hus på Høgskulen i Volda. Huset tilhøyrer Volda kommune og vart bygd i 1971 for å hyse Møre og Romsdal Distriktshøgskule, Volda. Huset var det første som vart bygd særskilt til ein distriktshøgskule.

## Kjelder
Angelo Taylor

**Angelo Taylor** () er ein USA-amerikansk tidlegare friidrettsutøvar frå Albany i delstaten Georgia. Han vart olympisk meister på 400 meter hekk både i 2000 og 2008, og vann dessutan gullmedaljar i 4 x 400 meter stafett under OL 2008 og friidretts-VM 2009.

### Aktiv
I sitt fyrste verdsmeisterskap i Sevilla sprang Taylor i 1999 den tredje etappen på USA sitt lag som vann 4 x 400 m stafett, for så, fleire år seinare, å verte frådømd gullmedaljane då det vart kjent at Jerome Young var dopa. Taylor var favoritt på 400 meter hekk under OL 2000 i Sydney, og vann ein spennande finale med fattige tre hundredels sekund margin til nestemann.

Dei neste sesongane nådde ikkje Taylor opp mot sitt tidlegare toppnivå, mykje grunna skadeproblem. Fyrst under VM 2007 i Osaka makta han å ta seg til finale, då på 400 meter flatt. Han tok bronsemedaljen på distansen, og han sprang ein etappe på USA sitt vinnarlag i 4 x 400 m stafett. Også under Sommar-OL 2008 i Beijing vann han gull med USA sitt lag på den lange stafetten, men før så langt kom, vann han sitt andre OL-gull på 400 meter hekk på suverent vis. Med vinnartida 47,25 var han langt føre landsmennene Kerron Clement og Bershawn Jackson som tok dei andre medaljane på tidene 47,98 og 48,06. 

Både i VM 2011 og OL 2012 tok Taylor seg til finale i 400 m hekk, utan å kunne vinne medalje i korkje. Derimot vann han gull i 4 x 400 m stafett i Daegu-VM i 2011 og sølv i same øvinga under London-OL 2012.

### Medaljar og plasseringar i internasjonale meisterskap
*VM 1999 i Sevilla: Frådømd gull i 4 x 400 m stafett
*OL 2000 i Sydney: Gullmedalje på 400 m hekk – 47,50, framom Hadi Soua'an Al-Somaily (47,53)
*VM 2001 i Edmonton: Utslått i semifinalane på 400 m hekk (nr 12 – 49,23)
*OL 2004 i Aten: Utslått i semifinalane på 400 m hekk (nr 13 – 48,72)
*VM 2007 i Osaka: Bronse på 400 meter – 44,32, gull på 4 x 400 m stafett
*OL 2008 i Beijing: Gull på 400 m hekk – 47,25, og 4 x 400 m stafett
*VM 2011 i Daegu: Gull på 4 x 400 m stafett, nr 7 i 400 m hekk – 49,31
*OL 2012 i London: Sølv på 4 x 400 m stafett, nr 5 på 400 m hekk – 48,25

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Angelo Taylor|Angelo Taylor]]» frå ,  den 15. august 2016.*
By the Time I Get to Phoenix

«**By the Time I Get to Phoenix**» er ein song skriven av Jimmy Webb. Han vart først spelt inn av Johnny Rivers i 1965, og vart så spelt inn av den amerikanske countryartisten Glen Campbell på albumet med same namn. Han vart gjeven ut på Capitol Records i 1967 og Campbell-versjonen toppa *[[magasinet RPM|RPM]]* si countryliste i Canada, og nådde andreplassen på *[[magasinet Billboard|Billboard]]* si Hot Country Singles-liste. Versjonen vann òg to Grammyprisar. Broadcast Music, Inc. (BMI) oppførte songen som den tredje mest framførte songen frå 1940 til 1990. Songen vart rangert på 220. plassen på BMI-lista over dei 100 beste songane på 1900-talet. Frank Sinatra kalla songen «den beste tåreperse>tårepersa som nokon gong var skriven.»

## Bakgrunn og låtskriving

Webb fekk inspirasjonen til å skrive «By the Time I Get to Phoenix» då forholdet hans til Susan Horton tok slutt. Dei vart verande vener etter ho gifta seg med Bobby Ronstadt, eit syskenbarn av songaren Linda Ronstadt. Forholdet deira var òg inspirasjonskjelda for songen «MacArthur Park».

Webb sa at songen ikkje var meint å vere geografisk bokstavleg. «Ein fyr kom bort til meg etter ein konsert og synte meg korleis det var umogeleg å køyre frå L.A. til Phoenix, og så kor langt det var til Albuquerque. Kort fortalt, sa han, 'denne songen er umogeleg.' Og det er han nok. Det er ein slags fantasi om noko eg ønskte eg hadde gjort, og finn stad i grensa til røyndomen.» Køyreturen skal visstnok vere mogeleg. 

Webb kalla songen ei «konsis soge» med ein «O. Henry-aktig tvist på slutten, der karen i songen berre seier, 'She didn't really think that I would go,' men det gjorde han.» Sjølv om hovudpersonen i songen forlet kjærasten sin, forlet ikkje Webb Horton.

Musikalsk er songen kjend for å ende i «feil» toneart. 

## Andre versjonar
«By the Time I Get to Phoenix» vart rekna som den tredje mest framførte songen i perioden mellom 1940 og 1990 av Broadcast Music, Inc. (BMI) den 14. september 1990. Det er blitt spelt inn mange versjonar av songen. Frankie Valli and the Four Seasons; Isaac Hayes-versjonen på albumet *[[Hot Buttered Soul]]* er 18 minuttar og 40 sekundar lang, der Hayes fortel kva som skjedde før sjølve bilturen. Brídín Brennan, syster til songaren Enya, sampla songen for den andre singelen hennar *[[Eyes of Innocence av Brídín Brennan|Eyes of Innocence]]*.  Hayes og Dionne Warwick gav ut songen i lag som ein live medley med «I Say a Little Prayer» i 1977. Denne singelen nådde 65. plassen på R&B-lista i USA. The Mad Lads spelte inn songen i 1969 for Stax Records. Denne nådde 28. plassen på R&B-lista. Harry James gav ut ein versjon i 1981 for albumet *For Listening And Dancing* (Reader's Digest RD4A 213). Nick Cave spelte songen i 1980-åra og seinare. John Peel, ein kjend britisk programleiar på radio frå 1967 til 2004 rekna Cave-versjonen som den beste versjonen. 

## Lister

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:By the Time I Get to Phoenix|By the Time I Get to Phoenix]]» frå ,  den 15. august 2016.* 
*** oppgav desse kjeldene:*


## Bakgrunnsstoff
*
Marvell Thomas

**Marvell Thomas** () er ein afroamerikansk klaverspelar mest kjend for arbeidet sitt innan Memphis Soul, og som son av mannen kalla «Memphis's other King», Rufus Thomas. Systera hans, Carla Thomas, vart kalla «Memphis Queen» etter gjennombrotet hennar med «Gee Whiz (Look at His Eyes)».

Thomas vart fødd i Memphis i Tennessee, og studiokarrieren byrja då han var 17 år gammal. Han var først studiopianist hos Stax Records. Han spelte på dei første nasjonale hittane til selskapet, som «Burnt Biscuits» (av den kortvarige gruppa The Triumphs, seinare spelt av Booker T. & the MGs), barndomsvenen William Bell sin «You Don't Miss Your Water», og den første hitten til selskapet, «Cause I Love You» (med den då seksten år gamle Booker T. Jones på saksofon), ein duett av Rufus og Carla Thomas. Han spelte òg på somme av innspelingane til Wilson Pickett ved Stax og i Muscle Shoals. I Muscle Shoals spelte han òg med Clarence Carter, Eddie Hinton og Denise LaSalle.

Thomas arbeidd ofte som klaverspelar og arrangør, og spelte på album av Johnnie Taylor, The Staple Singers, Little Milton, The Emotions, Albert King, Mavis Staples, Yvonne Elliman og Etta James.

Thomas var medprodusent og spelte klaverinstrument på Isaac Hayes-albumet *[[Hot Buttered Soul]]*.

Thomas har turnert med The Temptations, vore musikalsk leiar for Peabo Bryson, faren Rufus Thomas, systera Carla Thomas og Isaac Hayes.

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Marvell Thomas|Marvell Thomas]]» frå ,  den 15. august 2016.*
Ilke Wyludda

**Ilke Wyludda** () var ein tysk friidrettsutøvar frå Leipzig som representerte Aust-Tyskland og seinare Tyskland i diskoskast og kulestøyt. Ho spesialiserte seg i diskoskasting og vart europameister i øvinga i 1990 og 1994, og olympisk meister i 1996. Frå 1989 til 1991 vann ho 41 strake sigrar, og vart einast slått av Tsvetanka Khristova under VM 1991.

## Aktiv
Wyludda lukkast ikkje å kome med på Aust-Tyskland sitt lag til Sommar-OL 1988. Derimot sette ho den 13. september 1988, like etter olympiaden, å setje ein nærast uslåeleg juniorverdsrekord på 74,40 meter, to meter lengre enn vinnarkastet i OL.

Wyludda vann EM-gullet i diskos i 1990 og tok sølvmedaljen i øvinga i Tokyo-VM året etter. Dei neste sesongane var ho sett noko tilbake, grunna skade. Perioden 1994-96 var ho atter i den ypparste verdstoppen, og forsvarte EM-tittelen i Helsinki i 1994, før ho tok eit nytt VM-sølv i 1995. Under dei olympiske leikane i Atlantla 1996 var ho heilt i ei eiga klasse og vann diskostevlinga med over tre meters margin til sølvmedaljøren.

### Medaljar og plasseringar i internasjonale meisterskap
*VM 1987 i Roma: Nr 4 – 68,20 m
*EM 1990 i Split:  Gullmedalje – 68,46 m, framom Olga Tsjernjavskaja (66,72 m)
*VM 1991 i Tokyo: Sølvmedalje – 69,12 m, bakom Tsvetanka Khristova (71,02 m)
*OL 1992 i Barcelona: Nr 9 – 62,16 m
*VM 1993 i Stuttgart: Nr 11 – 60,42 m
*EM 1994 i Helsinki:  Gullmedalje – 68,72 m, framom Ellina Zvereva (64,46 m)
*VM 1995 i Göteborg: Sølvmedalje – 67,20 m, bakom Ellina Zvereva (68,64 m)
*OL 1996 i Atlanta:  Gullmedalje – 69,66 m, framom Natalja Sadova (66,48 m)
*EM 1998 i Budapest: Nr 6 – 63,46 m
*OL 2000 i Sydney: Nr 7 – 63,16 m

### Sjukdom
I desember 2010 førte ein infeksjon til at Wyludda måtte få amputert høgrebeinet frå låret. Ho deltoke sidan i handikappidrett, mellom anna var ho med ved Sommar-Paralympics i 2012.

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:de:Ilke Wyludda|Ilke Wyludda]]» frå ,  den 15. august 2016.*
Ingeniørbataljonen

**Ingeniørbataljonen** (INGBN) er ein taktisk kampstøttebataljon i Brigade Nord. Støtteavdelinga leverer operative ingeniørkapasitetar til Hærens operasjonar. Ingeniørbataljonen har som oppgåva å syta for at Brigade Nord kjem seg fram, uansett hindring. Bataljonen held til på Skjold garnison i Troms.

Ingeniørbataljonen består av om lag 660 soldatar og befal fordelt på sek kompani. Soldatar i bataljonen bruker, på lik linje med andre soldatar i Brigade Nord, den blå brigadebereten.

## Historie
I etterkrigstida hadde Hæren fleire ingeniørkapasitetar, spreidd utover fleire avdelingar. Ikkje før i 1980 hadde leiinga i Brigaden testa ut korleis ein fullskala ingeniørbataljon skulle organiserast og fungera. Ingeniørbataljonen vart dimed ei vidareføring av eldre kampstøtteavdelingar i Nord-Noreg. Bataljonen oppstod under Hærens store omlegging i november 1984, «Struktur 90», og *Stortingspreposisjon nr 97*, då Ingeniørkompaniet vart slege saman med ABC-troppen (TLF) og Maskintroppen (HÅL INGBN). Likevel var Ingeniørbataljonen ikkje etablert i praksis før 1. januar 1987.

Bataljonen overtok materiell frå dei samanslegne avdelingane og offiserane derifrå. Bataljonen bestod av om lag 420 mann ved slutten av 80-talet. Utover 90-talet framstår Ingeniørbataljonen som meir slagkraftig enn ved oppstarten av Ingeniørkompaniet i 1953, sidan avdelinga fekk fornya materiellet og fekk større kunnskapar innan ingeniørfaget.

Under vinterøvinga Anchor Express i 1986 vart 31 vernepliktige soldatar tekne av eit ras ved Stuora Bálak i Vassdalen. Ein tropp i Ingeniørkompaniet fekk ordre om å grava ei beltevogntrasé gjennom dalen. Trass rasfare og uvêr gav troppsbefalet ordre om å gjera jobben, etter ordre frå høgare hald. 16 mann mista livet.

## Organisasjon
;Bataljonsstab
Bataljonsstaben er leiinga i bataljonen. I strid og under oppdrag er staben i kommandoplassen til bataljonen, der dei plasserer stormingeniørlag, bataljonsnettet og logistikk. Bataljonen er leia av bataljonssjefen.

*Ingeniørkompani 1
*Ingeniørkompani 2
*Ingeniørkompani 3 (Hurtig reaksjonsstyrke), lokalisert i Rena Leir.
*Ingeniørkompani 4
*Ingeniørkompani 5 (Hurtig reaksjonsstyrke), lokalisert i Rena Leir.
*Ingeniørkompani 6

## Kjelder
### Fotnotar

### Litteratur
*Breidlid, Olav; Oppegaard, Tore H.; Torblå, Per (1990); *Hæren etter andre verdenskrig. 1945-1990* Oslo: Fabritius Forlag ISBN 82-90545-16-9
*Lundesgaard, Leif (1995); *Brigaden i Nord-Norge. 1953–1995* 1. utgåve, Oslo: Elanders Forlag  ISBN 82-90545-51-7
Willie Hall

**William «Willie» «Too Big» Hall** () er ein amerikansk trommeslagar, mest kjend som medlem i Blues Brothers.

Hall byrja karrieren sin som trommeslagar i 1965, medan han framleis var på high school. Han spelte med the Bar-Kays og Isaac Hayes-bandet The Movement. I 1970-åra var han ein del av Stax-Volt Recording Section Team frå 1968 til 1977, og Hall spelte med mange store Stax-artistar, som The Emotions, Little Milton, Carla og Rufus Thomas, Johnnie Taylor, The Staple Singers, Albert King og Isaac Hayes. Hall produserte det siste albumet til Hayes på Stax, og spelte perkusjon på Hayes-albuma *[[Hot Buttered Soul]]* og *[[The Isaac Hayes Movement]]* og på «Theme from Shaft».

Hall spelte òg på albumet *[[Universal Language av Booker T|Universal Language]]* med Booker T. & the MGs, og var seinare med gitaristen Steve «The Colonel» Cropper og bassisten Donald «Duck» Dunn som medlem av The Blues Brothers, som førte til at han var med i hitfilmen *[[filmen The Blues Brothers|The Blues Brothers]]* og oppfølgjaren *[[Blues Brothers 2000]]*. Han spelte seg sjølv i filmen *[[Soul Men]]* frå 2008.

Hall har turnert verda over og spelt med mange artistar, som The Blues Brothers, Steve Cropper, Cab Calloway, Aretha Franklin, Ray Charles, KC and the Sunshine Band, Bonnie Raitt, Earl Scruggs, Charlie Daniels Band, Todd Rundgren og Roger McGuinn, blant fleire.

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Willie Hall (drummer)|Willie Hall (drummer)]]» frå ,  den 15. august 2016.* 
*** oppgav desse kjeldene:*


## Bakgrunnsstoff
* 
*
James Alexander

**James Alexander** () er ein amerikansk soul- og R&B-musikar. Han har lenge vore medlem av bandet The Bar-Kays, der han spelar bassgitar.  Han er òg far til den kjende hip-hop- og R&B-produsenten Phalon «Jazze Pha» Alexander, som han kalla opp etter bestevenen og det tidlegare medlemmet i Bar-Kays, Phalon Jones.  

James Alexander var bassisten i The Bar-Kays då fire av seks bandmedlemmar, inkludert Jones, omkom i same flystyrten som tok livet av den kjende soulartisten Otis Redding.  Alexander var det einaste Bar-Kays-medlemmet som ikkje var ombord på flyet, som Redding eigde, då det berre hadde plass til åtte personar. Det var Alexander sin tur til å fly kommersielt til målet deira. Alexander vart beden om å identifisere lika av bandkollegaene sine, inkludert Redding sitt. 

Etter styrten arbeidde Alexander og Ben Cauley, den einaste overlevande etter flystyrten, saman vidare for å starte opp att bandet. Dei spelte mellom anna på kjenningsmelodien frå filmen *[[filmen Shaft (1971)|Shaft]]* frå 1971, der Alexander spelte bass. I nyare år har Alexander framleis spelt med Bar-Kays.

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:James Alexander (musician)|James Alexander (musician)]]» frå ,  den 16. august 2016.*
Allen Alvoid Jones jr.

**Allen Alvoid Jones jr.** () var ein amerikansk plateprodusent. Jones produserte fleire album for Albert King, og vart produsent og manager for The Bar-Kays. Han produserte alle innspelingane deira, inkludert den siste innspelinga for Mercury Records. Han skipa produksjonsselskapet deira, og produserte andre artistar som Kwick på EMI og var leiande produsent for Ebony Webb, òg på EMI. Jones var ein suksessrik låtskrivar, med songar framført av artistar som Elvis Costello og Albert King. Jones byrja karrieren som bassist, og enda opp med sitt eige studio (ONYX) i Memphis i Tennessee. Han gav mange artistar høvet til å arbeide i plateindustrien, lenge før det fanst fag på høgskulane som dekte desse områda. Jones kjende att ein hitsong og blømde hos Stax Records som låtskrivar, produsent og lydteknikar. Jones vann ein Grammy for bidraget sitt til *[[Shaft av Isaac Hayes|Shaft]]*. Han var òg medverkande i å byggje opp Ardent Studios og arbeidde i Studio A i Ardent i nesten ti år. Jones arbeidde for Bar-Kays på albuma og turneane deira fram til han døydde av eit hjarteinfarkt. 

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Allen Jones (record producer)|Allen Jones (record producer)]]» frå ,  den 16. august 2016.*
Arrangøren Johnny Allen

**Johnny Allen** () var ein amerikansk R&B-pianist og arrangør som arbeidde for både Motown og Stax Records og vann ein Grammy Award med Isaac Hayes for arrangementet hans på «Theme from Shaft».

Han var fødd i Uchee i Alabama, og voks opp i Chicago før han flytta til Detroit i 1936. Han var ein sjølvlært pianist og den viktigaste påverknaden hans var Earl Hines. Frå tidleg i 1940-åra arbeidde han som musikalsk leiar på Club Congo, ein nattklubb i kjellaren på Norwood Hotel, der han leia eit 12-mannsband som spelte til dans og stundom i lag med vitjande artistar som Billie Holiday og Mills Brothers.

Han arbeidde først for Motown i 1959, og skreiv arrangement for mellom andre the Temptations, Stevie Wonder og the Supremes. Seinare arbeidde han for Stax, med musikarar som the Staple Singers, the Dramatics og Isaac Hayes. Etter å ha arrangert strykarar og blåsarar på Hayes-albumet *[[Hot Buttered Soul]]*, arbeidde dei to i lag på *[[Shaft av Isaac Hayes|Shaft]]*, og i 1972 vann dei Grammyprisen for beste instrumentale arrangement for «Theme From *Shaft*».

Allen fortsette å spele med små jazzgrupper i Detroit til han var i nittiåra. Han døydde på Henry Ford Hospital etter ein lungebetennelse, 96 år gammal.

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Johnny Allen (arranger)|Johnny Allen (arranger)]]» frå ,  den 16. august 2016.* 
*** oppgav desse kjeldene:*

## Bakgrunnsstoff
*
Terry Manning

**Terry Don Manning** er ein USA-amerikansk songar-låtskrivar, komponist, multi-instrumentalist, plateprodusent, fotograf, lydteknikar og biletkunstnar. I ein karriere på over 50 år har han arbeidd med Led Zeppelin, Iron Maiden, Bryan Adams, ZZ Top, Jay Boy Adams, Booker T. & the MG's, Shakira, Isaac Hayes, Otis Redding, Rhino Bucket, Johnny Winter, Johnny Taylor, Jason and the Scorchers, the Staple Singers, Molly Hatchet, George Thorogood, Al Green, Widespread Panic, Shania Twain, Joe Cocker, Joe Walsh og Lenny Kravitz, og fleire.

I 2013 vart Manning innlemma i International Rockabilly Hall of Fame, West Texas Music Hall of Fame og Bobby Fuller Four and Border Legends Cultural Center i El Paso, Texas. I oktober 2013 gav ECR Music Group ut Manning-albumet *West Texas Skyline*, ei hyllest til Bobby Fuller. 

## Tidlege år
Terry Manning var fødd i El Paso i Texas. På vidaregåande var Manning eit gryande idrettstalenet og sprang på bane og spelte quarterback på det amerikanske fotballaget. Han gjekk på Memphis State University (i dag University of Memphis), der han var kaptein for fotballaget og spelte basketball. Manning byrja å arbeide i musikkindustrien då han budde i El Paso, der han spelte gitar og song i fleire lokale band, mellom anna Bobby Fuller and The Wild Ones.

## Musikkarriere
Etter at Manning flytta til Memphis i Tennessee, arbeidde han i fleire år både for Stax Records og Ardent Studios som lydteknikar og produsent. Han var ein av dei viktigaste partane i produksjonsteamet til Al Bell for The Staple Singers, og var ansvarleg for hittar som «Heavy Makes You Happy,» «Respect Yourself» og «I'll Take You There».

I 1970 gav Manning ut sitt eige soloalbum, *Home Sweet Home*, på Stax-etiketten Enterprise. I midten av 1980-åra flytta Manning til London, der han arbeidde for EMI i Abbey Road Studios. I 1992 flytta han til Nassau på Bahamas, der han slo seg saman med Chris Blackwell i Compass Point Studios, som han dreiv i over tjue år.

## Fotografikarriere
Manning har fotografert Chuck Berry, Procol Harum, Steppenwolf, Terry Reid, Jimi Hendrix, Dusty Springfield, Lenny Kravitz og mange andre musikkartistar innan rockemusikken, både som sjølvstendig fotograf og som journalist og fotograf for New Musical Express. Han arbeidde som fotojournalist for NME og var ein av dei siste som fotograferte Martin Luther King jr., dagen før han vart myrda. 

I august 2015 vart fotografiverka til Manning stilt ut i kunstgalleri i fleire byar i USA.

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Terry Manning|Terry Manning]]» frå ,  den 16. august 2016.* 
*** oppgav desse kjeldene:*


## Bakgrunnsstoff
* Heimeside
* Compass Point Studio
The Isaac Hayes Movement

***The Isaac Hayes Movement*** er det tredje studioalbumet til den amerikanske soulmusikaren Isaac Hayes. Det kom ut i 1970 og var oppfølgjaren til *[[Hot Buttered Soul]]*, milepålalbumet til Hayes frå 1969. Marvell Thomas hadde kome opp med «The Isaac Hayes Movement» som namn på bandet til Hayes. Han baserte namnet på Jimi Hendrix Experience. Albumet har ein liknande struktur som *Hot Buttered Soul* og har berre fire lange songar, alle med sirlege, komplekse og tungt orkestrerte arrangement. Men i motsetnad til det førre albumet, er alle dei fire songane omarbeidde versjonar av andre sine songar. Desse var Jerry Butler sin «I Stand Accused», med ein nesten fem minuttar lang monolog før sjølve songen startar, og The Beatles sin «Something», med ein fiolinsolo av John Blair. Dei to andre songane er Bacharach-David-songen «I Just Don't Know What to Do with Myself» og Chalmers og Rhodes sin «One Big Unhappy Family».

*The Isaac Hayes Movement* kom ut i april 1970 låg i alt sju veker på toppen av *[[magasinet Billboard|Billboard]]* Soul Albums-lista og låg inne på topp 10 til den siste veka av november det året. Albumet gjekk òg til topps på Jazz Albums-lista og låg 75 veker på ''Billboard'' 200-lista, der det nådde ein åttandeplass. Ein redigert versjon av «I Stand Accused» vart gjeve ut som singel i juli 1970 og denne nådde 23. plassen på Soul Singles-lista og 42. plassen på Pop-lista.

Stax Records gav ut *The Isaac Hayes Movement* på SACD-format i 2004.

## Innhald

## Medverkande
* Isaac Hayes - arrangør, klaverinstrument, vokal, produsent. 
* The Bar-Kays - rytmeseksjon
* Pat Lewis - vokalarrangement
* Dale Warren - arrangør
* Henry Bush - lydteknikar
* Ron Capone - lydteknikar, miksing
* Ed Wolfrum - lydteknikar
* George Horn - mastering
* Joe Tarantino - mastering
* Herb Kole - kunstnarisk oversyn
* David Krieger - kunstnarisk leiar
* Joel Brodsky - fotografi

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:The Isaac Hayes Movement|The Isaac Hayes Movement]]» frå ,  den 16. august 2016.* 
*** oppgav desse kjeldene:*
Dale Warren

**Dale Ossman Warren** () var ein amerikansk musikar. Han er best kjend for arbeidet sitt som arrangør for Motown Records i 1960-åra, og seinare for Stax Records, der han mellom andre arbeidde med Isaac Hayes. Han var òg den viktigaste låtskrivaren, arrangøren og produsenten for funkbandet og albumet *Ghetto: Misfortune's Wealth* av 24-Carat Black.

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Dale Warren|Dale Warren]]» frå ,  den 16. august 2016.* 
 

## Bakgrunnsstoff
*Dale Warren på Discogs.com
...To Be Continued

***...To Be Continued*** er det fjerde studioalbumet av den amerikanske soulmusikaren Isaac Hayes, gjeve ut i 1970 på Stax Records-etiketten Enterprise. Albumet inneheld ein versjon av Burt Bacharach/Hal David-songen «The Look of Love», som vart forkorta og gjeven ut på singel. Singelen nådde 79. plassen på ''Billboard'' Hot 100. Hayes hadde spelt Bacharach/David-songar på dei førre albuma *[[Hot Buttered Soul]]* («Walk On By») og *[[The Isaac Hayes Movement]]* («I Just Don't Know What to Do With Myself»).

*...To Be Continued* gjekk til topps på *[[Billboard magazine|Billboard]]* Black Albums- og Jazz Albums-lista, heile 11 veker på toppen av Black Albums-lista, og nådde 11. plassen på ''Billboard'' 200.

## Innhald

## Medverkande

## Samplingar
«Our Day Will Come» vart sampla av Massive Attack på «Exchange» og «(Exchange)». «The Look of Love» har blitt sampla på «Can I Live» av Jay-Z, «Gladiator» (main mix) av 3rd Bass, «Gz Up, Hoes Down» av Snoop Doggy Dogg, «Hollis to Hollywood» av LL Cool J, «La ciudad nunca duerme» av Doble V og «Rain on Me» av Ashanti.

«Ike's Mood 1» er blitt sampla på «(Holy Matrimony) Letter to the Firm» av Foxy Brown, «I Love You» av Mary J. Blige, «Knock 'em Out da Box» av Naughty by Nature med Rottin Razkals, «Make the Music With Your Mouth, Biz» av Biz Markie, «No Guns, No Murder» (Hip Hop mix) av Rayvon og «Still Got Love For You» av Beanie Sigel med Jay-Z & Rell

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:...To Be Continued|...To Be Continued]]» frå ,  den 16. august 2016.* 
*** oppgav desse kjeldene:*
Joel Brodsky

**Joel Lee Brodsky** () var ein amerikansk fotograf. Han er best kjend for bileta sine av musikarar, særleg dei ikoniske «Young Lion»-bileta av Jim Morrison. I karrieren sin tok han bilete for over 400 plateomslag.

Brodsky var fødd i Brooklyn i New York og tok grad ved Syracuse University i 1960. Medan han arbeidde i ein kamerabutikk i Brooklyn, byrja han å ta fotografi på si og opna sitt eige studio i 1964.

Seinare slutta Brodsky å ta fotografi frå musikkmiljøet og fokuserte på kommersielt arbeid, og tok bilete for reklamekampanjar for Revlon, Avon, DuPont og andre føretak.
Frå byrjinga av 2000-talet har det vore fornya interesse for arbeidet til Brodsky innan musikkmiljøet og det har vore fleire utstillingar med bileta hans i USA og i Europa. 

## Delvis diskografi

**[[The Doors av The Doors|The Doors]]*, The Doors (1967)
**[[Strange Days]]*, The Doors (1967)
**[[Astral Weeks]]*, Van Morrison (1968)
**[[David Ackles av David Ackles|David Ackles]]*, David Ackles (1968)
**[[Doc Watson in Nashville: Good Deal!]]*, Doc Watson (1968)
**[[Nazz av Nazz|Nazz]]*, Nazz (1968)
**[[The Clown Died in Marvin Gardens]]*, Beacon Street Union (1968)
**[[The Soft Parade]]*, The Doors (1969)
* *[[Kick Out the Jams]]*, MC5 (1969)
**[[The Stooges av The Stooges|The Stooges]]*, The Stooges (1969)
**[[Memphis Underground]]*, Herbie Mann (1969)
**[[Muscle Shoals Nitty Gritty]]*, Herbie Mann (1970)
**[[McLemore Avenue]]*, Booker T and the MG's (1970)
**[[The Isaac Hayes Movement]]*, Isaac Hayes (1970)
**[[...To Be Continued]]*, Isaac Hayes (1970)
**[[Air av Air (1971)|Air]]*, Air (1971)
**[[Free Your Mind... and Your Ass Will Follow]]*, Funkadelic (1971)
**[[Black Moses]]*, Isaac Hayes (1971)
**[[Push Push av Herbie Mann|Push Push]]*, Herbie Mann (1971)
**[[Carly Simon av Carly Simon|Carly Simon]]*, Carly Simon (1971)
**[[Pleasure av Ohio Players|Pleasure]]*, Ohio Players (1972)
**[[Pain av Ohio Players|Pain]]*, Ohio Players (1972)
**[[Tell Me This Is a Dream]]*, The Delfonics (1972)
**[[Ecstasy av Ohio Players|Ecstasy]]*, Ohio Players (1973)
**[[Kiss av Kiss|Kiss]]*, Kiss (1974)
**[[Phyllis Hyman av Phyllis Hyman|Phyllis Hyman]]*, Phyllis Hyman (1977)
**[[Greatest Hits av The Doors|Greatest Hits]]*, The Doors (1980)
**[[Mr. Blues Plays Lady Soul]]*, Hank Crawford (1969)

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Joel Brodsky|Joel Brodsky]]» frå ,  den 16. august 2016.* 
*** oppgav desse kjeldene:*


## Bakgrunnsstoff
*Brodsky på Allmusic.com
* The Morrison Hotel - offisielt Brodsky-galleri 
*Brodsky på Snap Galleries
*Brodsky på San Francisco Art Exchange
Pat Lewis

**Pat Lewis** () er ein amerikansk soulsongar og korvokalist som byrja opptre i 1960-åra. 

Tidleg i 1960-åra danna ho, systera Dianne og to vener (Betty og Jackie Winston) gruppa The Adorables, som spelte inn ei plate før dei byrja å syngje korvokal for Golden World Records. Lewis debuterte som soloartist i 1966 med «Can't Shake It Loose». Ho møtte den faste korgruppa til Motown Records, The Andantes, og ein dag då ei av jentene ikkje kunne møte opp for Stevie Wonder si innspeling av «Up-Tight», gjekk Lewis inn og gjorde det så bra at ho fekk fleire innspelinga for Motown. Ho fekk kontrakt med Solid Hit Bound Records og gav ut ei rekkje singlar, som «Look At What I Almost Missed», «Warning», «No One to Love», «No Baby No» og «The Loser». Frå seint i 1960-åra vart ho fast korsongar for Aretha Franklin, Isaac Hayes og seinare George Clinton. Ho skreiv fleire songar for Isaac Hayes.

## Album
**Separation* (Motorcity, 1991)
**The Best of Pat Lewis* (Motorcity, 1996)
**This Is Gospel* (103rd Street Gospel Choir with Pat Lewis - 2CD - K-Tel, 2000)
**A Gospel Christmas* (K-Tel, 2000)

## Singlar
* «Can't Shake It Loose» (1966)
* «Look at What I Almost Missed» (1966)
* «Warning» (1967)
* «No One to Love» (1967)
* «No Baby No» (1967)
* «The Loser» (1967)
* «Separation» (1991)
* «No Right Turn» (1991)

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Pat Lewis|Pat Lewis]]» frå ,  den 16. august 2016.* 
 

## Bakgrunnsstoff
*http://faac.us/adf/messages/150056/151932.html?1187708936
*http://rateyourmusic.com/artist/pat_lewis
*http://www.myspace.com/theoneandonlypatlewis
Telma Hopkins

**Telma Louise Hopkins** () er ein USA-amerikansk songar og skodespelar. Ho vart kjend i 1970-åra med popgruppa Tony Orlando and Dawn, som hadde fleire hitsinglar på toppen av den amerikanske singellista. Ho spelte òg i TV-showet *[[TV-serien Tony Orlando and Dawn|Tony Orlando and Dawn]]* frå 1974 til 1976 i lag med Tony Orlando og Joyce Vincent Wilson.

Seint i 1970-åra byrja Hopkins å arbeide som skodespelar og spelte i forskjellige situasjonskomediar, som *[[Bosom Buddies]]* (1980–82), *[[Gimme a Break!]]* (1983–87) og *[[Family Matters]]* (1989–1997) som Rachel. Som hovudrolle spelte ho i *[[Getting By]]* frå 1993 til 1994. I seinare år har Hopkins vore fast medlem i *[[Half & Half]]* (2002–06), *[[TV-serien Are We There Yet?|Are We There Yet?]]* (2010-13) og den kortvarige *[[TV-serien Partners|Partners]]* (2014). Innan film har ho spelte i science fiction-filmen *[[Trancers]]* i 1984 og oppfølgjaren *[[Trancers II]]* (1991) og *[[Trancers III]]* (1992), i tillegg til *[[The Wood]]* (1999) og *[[The Love Guru]]* (2008).

Ho starta karrieren som korsongar i Detroit, og song for artistar som The Four Tops og Marvin Gaye der. Ho song òg for Isaac Hayes og seier mellom anna «Shut your mouth!» på Hayes-songen «Theme From Shaft». 

## Filmar

### Film

### Fjernsyn

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Telma Hopkins|Telma Hopkins]]» frå ,  den 16. august 2016.* 
*** oppgav desse kjeldene:*


## Bakgrunnsstoff
*
John Fonville

**John Fonville** er ein USA-amerikansk fløytist og komponist. Fonville spesialiserer seg på utvida teknikkar på fløyte, særleg mikrotonalitet, og speler på instrumentet med fleire kvarttonar. Han har framført premiereverk av komponistane Ben Johnston, Salvatore Martirano, Joji Yuasa, Roger Reynolds, Hiroyuki Itoh og Paul Koonce. Han er medlem av the Tone Road Ramblers, the Eolus Quintet og  UCSD Department of Music's Performance Lab. Han har skrive bøkene *Microtonal Fingerings for Flute* (1987), *A Pedagogical Approach to the Flute Etudes of [[Joachim Andersen]]* (1981) og «Ben Johnston's Extended Just Intonation- A Guide for Interpreters» (1991).

John Fonville har spelt for fleire artistar, mellom anna for Isaac Hayes på kjenningemelodien til filmen *[[filmen Shaft|Shaft]]*, «Theme from Shaft».

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:John Fonville|John Fonville]]» frå ,  den 16. august 2016.* 
*** oppgav desse kjeldene:*
Charles Pitts

**Charles «Skip» Pitts** () var ein USA-amerikansk soul- og bluesgitarist. Han er mest kjend for den markante «wah-wah»-stilen han brukte, som særleg er kjend på Isaac Hayes-songen frå filmen *[[filmen Shaft (1971)|Shaft]]* i 1971. Han vert rekna som ein av arkitektane innan soul-, R&B- og funkgitar.

## Tidleg karriere
Pitts lærte seg å spele gitar då han var 11 år gammal og spelte på gatehjørne i barndomsbyen Washington D.C.. Han fekk ofte tips frå naboen sin, Bo Diddley. Onkelen til Pitts eigde eit hotell ved sidan av Howard Theater, der han vart introdusert for soul- og R&B-musikarar som James Brown og Otis Redding.

17 år gammal spelte Pitts på Gene Chandler sin «Rainbow '65,» som vart den første av fleire hitplater han spelte på. Pitts vart snart gitarist og bandleiar for Wilson Pickett's Midnight Movers, og akkompagnerte Pickett og Sam & Dave.

I 1969 vart Pitts med i Isley Brothers, og skapte signaturriffet for hitten deira «It's Your Thing».

## Isaac Hayes (1971-2008)
I 1970 flytta Pitts til Memphis i Tennessee der han spelte i bandet til Isaac Hayes. Eit år seinare skapte Pitts den kjende wah-wah-gitarintroen til «Theme from Shaft», ein song Hayes vann Oscarprisen for. 

Pitts arbeidde med Hayes i over tre tiår, og spelte på mange av albuma til Hayes og filmmusikken hans. Ein kan sjå han på scenen med Hayes i dokumentarfilmen *[[Wattstax]]* (1973) og i blaxploitation-filmen *[[Truck Turner]]* (1974). I 1990- og 2000-åra samarbeidde Pitts med Hayes på John Singleton si nye utgåve av *Shaft* i tillegg til musikken til animasjonsserien *[[South Park]]*, som han fekk gullplate for. 

Pitts vart verande gitarist og bandleiar for Hayes fram til Hayes døydde i august 2008.

## Stax
Då Pitts ikkje arbeidde med Hayes, var han studiomusikar for Stax Records. Han spelte på hittar av Rufus Thomas («The Breakdown»), The Temprees («This is Dedicated to the One I Love»), The Soul Children og Albert King.

I nyare tid vart gitaren til Pitts introdusert for ein ny generasjon då hip-hop-miljøet byrja å sample klassiske Stax-innspelingar. Gitarriffa hans er blitt sampla av artistar som Dr. Dre med Snoop Dogg, Beastie Boys, Massive Attack, Eazy-E og DJ Shadow med Cut Chemist.

## Anna
I 1998 vart Pitts med å starte The Bo-Keys, eit soul/jazz-band skipa av produsenten Scott Bomar som ei hyllest til den rike musikktradisjonen i Memphis. 

Pitts spelte òg med Elmo and the Shades frå tidleg i 1990-åra. 

Pitts spelte på Al Green-albumet *[[I Can't Stop]]*, som var produsert av Willie Mitchell, i tillegg til Cyndi Lauper-albumet *Memphis Blues*. Begge desse var nominerte til Grammyprisen. 

## Død
Pitts døydde av kreft i Memphis i Tennessee den 1. mai 2012, 65 år gammal.

## Kjelder


**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Charles Pitts|Charles Pitts]]» frå ,  den 16. august 2016.* 
*** oppgav desse kjeldene:*


## Bakgrunnsstoff
*
*
*
*
Bärbel Wöckel

**Bärbel Wöckel**, fødd **Bärbel Eckert**, () er ein tysk tidlegare friidrettsutøvar frå Leipzig som representerte Aust-Tyskland på sprintdistansane. Ho vann til saman fire gullmedaljar under OL 1976 i Montreal og OL 1980 i Moskva, to på 200 meter og to i 4 x 100 meter, dessutan vann ho totalt tre gullmedaljar og eitt sølv ved EM 1974 og EM 1982.

## Aktiv

Eckert tok steg inn i verdseliten på sprintdistansane allereie i 1974, 19 år gammal. Ho tok seg til finalen på 100 m under EM i Roma, der ho vart nummer sju, og ho sprang siste-etappen for det austtyske laget som sette verdsrekord i 4 x 100 meter stafett på tida 42,51 sekundar, 24 hundredels sekund framom Vest-Tyskland. Dei andre austtyske gullvinnarane var Doris Maletzki, Renate Stecher og Christina Heinich. 

To år seinare vart Eckert olympisk meister på 200 meter under Sommar-OL 1976 i Montreal, med ein sigersmargin på to hundredels sekund til vesttyske Annegret Richter. På den korte stafetten sprang ho Aust-Tyskland inn til gull, fattige fire hundredels sekund føre Vest-Tyskland. I Montreal hadde Eckert med seg Marlies Oelsner, Renate Stecher og Carla Bodendorff på stafettlaget.

Etter giftarmål kom ho tilbake som Bärbel Wöckel og forsvarte OL-tittelen på 200 m under sommarleikane i Moskva. Også i 4 x 100 m stafett var ho med å forsvare Aust-Tyskland sin meistertittel i øvinga, saman med Romy Müller, Ingrid Auerswald og ankerkvinna Marlies Göhr. Med sluttida 41,60 sekundar forbetra dei samstundes landet sin verdsrekord.

Den 1. juli 1982 vart Wöckel den fyrste kvinna som sprang 100-meteren under 11 sekundar då ho vann ei tevling i Dresden på tida 10,95 sekundar. Under friidretts-EM i Aten to månader seinare fekk ho sølv på 100 m bak den suverene vinnaren, landskvinna Marlies Göhr, før ho vann 200 meter, ni hundredels sekund føre britiske Kathy Smallwood. Til sist sprang Eckert andre etappe for det sigerrike austtyske laget i 4 x 100 m stafett, og saman med Gesine Walther, Sabine Rieger og Göhr sikra ho seg sitt tredje EM-gull, åtte år etter det fyrste. Ho la deretter opp som aktiv utøvar.

### Medaljar og plasseringar i internasjonale meisterskap
*EM 1974 i Roma: Gullmedalje i 4 x 100 m stafett (42,51 - verdsrekord). Nr 7 på 100 m – 11,46 
*OL 1976 i Montreal: Gullmedalje på 200 m - 22,37, framom Annegret Richter (22,39). Gull  4 x 100 m stafett (42,55)
*OL 1980 i Moskva: Gullmedalje på 200 m – 22,03, framom Natalja Bokhina (22,19). Gull i 4 x 100 m stafett (41,60 - verdsrekord)
*EM 1982 i Aten: Gull på 200 m - 22,04, sølv på 100 m - 11,20, og gull i 4 x 100 m stafet (42,19)

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:de:Bärbel Wöckel|Bärbel Wöckel]]» frå ,  den 16. august 2016.*
Ghada Shouaa

**Ghada Shouaa** () er ein syrisk tidlegare friidrettsutøvar frå Mhardeh i Hama guvernement som konkurrerte i mangekamp. Under dei olympiske leikene 1996 i Atlanta vann ho Syrias fyrste og einaste olympiske gullmedalje. Ho er også verdsmeister i sjukamp frå Göteborg i 1995.

## Aktiv
Shouaa gjennomførte sin fyrste sjukamp i 1991, og vart omgåande teken ut til VM 1991 i Tokyo, der ho ende på sisteplassen av dei som fullførte. Seinare i 1991-sesongen vart ho nummer to i sjukamp i Asia-meisterskapen. Ho OL-debuterte i Barcelona i 1992, der ho med skade kom på 25. plass.

Det store gjennombrotet til Shouaa kom i 1995 då ho vann den prestisjetunge Götzis-tevlinga med 6&nbsp;715 poeng. Nokre veker seinare steig ho heilt til topps i sjukampen under VM i Göteborg. Shouaa vann med poengsummen 6&nbsp;651, sølvvinnaren Svetlana Moskalets hadde 6&nbsp;575 poeng.

I OL-sesongen året etter vann Shouaa atter i Götzis-sjukampen, der ho sette ny asiatisk rekord med 6&nbsp;942 poeng. Under sommarleikane 1996 i Atlanta sikra ho seg gullmedaljen med stor margin, 6&nbsp;780 poeng mot sølvmedaljør Natallja Sazanovitsj sine 6&nbsp;563 poeng. Det er det einaste OL-gullet som har gått til Syria.

Skade øydela sesongane 1997 og 1998. I 1999 gjorde Shouaa comeback i VM 1999 i Sevilla og tok bronsemedaljen med 6&nbsp;500 p, langt bak Eunice Barber på 6&nbsp;861 poeng og Denise Lewis med 6&nbsp;724.

Shouaa la opp etter OL i Sydney 2000.

### Medaljar og plasseringar i internasjonale meisterskap
*VM 1991 i Tokyo: Nr 24 – 5&nbsp;066 poeng
*OL 1992 i Barcelona: Nr 25 – 5&nbsp;278 poeng
*VM 1993 i Stuttgart: Braut etter tre øvingar
*VM 1995 i Göteborg: Gullmedalje 6&nbsp;651 p, framom Svetlana Moskalets (6&nbsp;575 p)
*OL 1996 i Atlanta: Gullmedalje 6&nbsp;780 p, framom Natallja Sazanovitsj (6&nbsp;563 p)
*VM 1999 i Sevilla: Bronsemedalje – 6&nbsp;500 poeng
*OL 2000 i Sydney: Braut opningsøvinga

Shouaa er busett i Tyskland.

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Ghada Shouaa|Ghada Shouaa]]» frå ,  den 16. august 2016.*  
 
*
Part Time Love

«**Part Time Love**» er ein R&B-song frå 1963 skriven av Clay Hammond og først spelt inn av Little Johnny Taylor. Det var den andre utgjevinga hans og den største suksessen hans på R&B-lista. «Part Time Love» gjekk til topps på R&B-lista og var den einaste singelen Taylor fekk inn på topp 40 på pop-lista med ein 19. plass.

Songen vart spelt inn av Ann Peebles i 1970.  Versjonen hennar nådde sjuandeplassen på R&B-lsita og 45. plassen på poplista. Isaac Hayes spelte òog inn songen for det doble *[[Black Moses]]* i 1971, i ein versjon som strekte seg til åtte og eit halvt minutt. 

## Kjelder


**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Part Time Love|Part Time Love]]» frå ,  den 17. august 2016.* 
*** oppgav desse kjeldene:*
Going in Circles

«**Going in Circles**» er ein song skriven av Jerry Peters og Anita Poree, og opphavleg framført av The Friends of Distinction i 1969 på albumet *Grazin′*. Singelen nådde 15. plassen på den amerikanske Hot 100-lista og tredjeplassen på R&B-lista. Songen har sidan blitt spelt inn av mange andre artistar, mellom andre Isaac Hayes og Luther Vandross.

## Lister

### Vekeslister

### Årslister

## Andre versjonar
* Isaac Hayes på *[[Black Moses]]* (1971)
* The Gap Band på *[[Gap Band VII]]* (1985)
* Crime Mob på *[[Hated On Mostly]]* (2007)

## Luther Vandross-versjonen

Den mest kjende coverversjonen av songen vart spelt inn av soulsongaren Luther Vandross. Vandross gav ut sin versjon i i 1994 på albumet *[[Songs av Luther Vandross|Songs]]*. I 1995 vart songen gjeven ut på singel og vart mykje spelt på radio. Songen nådde topp 30 på både Billboard's 'Hot R&B Singles' og 'Hot Adult Contemporary Songs'.

### Innhald
;US CD Single
#«Going In Circles» (Radio Edit) - 4:00
#«Going In Circles» (Album Version) - 5:12
#«Going In Circles» (Instrumental) - 4:00
#«Love The One You're With» (Edit) - 3:43
#«Love The One You're With» (Remix Edit) - 3:59

### Lister

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Going in Circles (song)|Going in Circles (song)]]» frå ,  den 17. august 2016.* 
*** oppgav desse kjeldene:*
For the Good Times

«**For the Good Times**» er ein song skriven av Kris Kristofferson for debutalbumet hans *[[Kristofferson av Kris Kristofferson|Kristofferson]]*. Han skreiv første verset og refrenget i 1968 medan han køyrde frå Nashville til Mexicogolfen. Ei tidleg innspeling av songen vart gjort av Bill Nash på Smash Records.

I 1970 spelte Ray Price ein versjon av songen som gjekk til topps på country-lista i USA og vart kåra til årets song av Academy of Country Music. «For the Good Times» var den femte nummer-ein-singelen til Price og låg 19 veker inne på lista.  «For the Good Times» kryssa over til poplista og nådde 11. plassen der, og vart den einaste hitten til Ray Price som nådde topp 40 på ''Billboard'' Hot 100. Opphavleg gav selskapet til Price, Columbia Records, ut songen som B-side til singelen, men byta sider etter at Wayne Newton spelte inn sin eigen versjon av songen. Den andre sida, «Grazin' in Greener Pastures,» gjorde det ikkje like bra på countrylista. 

I 1973 nådde ein versjon av Perry Como sjuandeplassen på UK Singles Chart og låg 27 veker inne på lista.
 
## Lister

## Andre versjonar
Songen er blitt spelt av mange andre artistar, som: 

* Brian Kennedy i 2008 på albumet *Interpretations*
* Lynn Anderson i 1970 på albumet *[[albumet Rose Garden|Rose Garden]]*
* Anne Murray
* Aaron Neville
* Al Green
* Andy Abraham
* Bill Kenny
* Billy Walker
* Chet Atkins
* Crystal Gayle
* Dean Martin
* Dolly Parton
* Elvis Presley på albumet hans *[[Welcome to My World av Elvis Presley|Welcome to My World]]* og *[[As Recorded at Madison Square Garden]]*
* Engelbert Humperdinck
* Frank Sinatra på albumet hans *[[Trilogy]]* med Eileen Farrell
* Isaac Hayes
* Jamey Johnson i 2010 på *[[The Guitar Song]]*
* Jerry Lee Lewis i 1972 på albumet *Would You Take Another Chance on Me*
* Joe Diffie
* Johnny Cash spelte inn ein versjon som vart gjeve ut posthumt på albumet *[[American VI: Ain't No Grave]]*
* Kenny Rogers
* The Little Willies
* Lloyd Cole med Jill Sobule
* Tennessee Ernie Ford og Glen Campbell (på albumet *[[Ernie Sings & Glen Picks]]*)
* Willie Nelson
* Albert West i 1975
* Andy Williams spelte inn ein versjon i 1971 på albumet *[[Love Story av Andy Williams|Love Story]]*
* Roger Whittaker

* Michael Jackson framførte songen live i bursdagsfeiringa til mora si i 1984

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:For the Good Times|For the Good Times]]» frå ,  den 17. august 2016.* 
*** oppgav desse kjeldene:*
Live at the Sahara Tahoe

***Live at the Sahara Tahoe*** er eit konsertalbum av Isaac Hayes frå 1973. 

Albumet vart spelt inn på The Sahara Tahoe eit kasinokompleks i Nevada, der Elvis Presley ofte spelte i 1970-åra. Albumet nådde 14. plassen på Billboard 200 i USA og toppen av Soul Albums-lista. 

## Innhald

## Medverkande
### Musikarar
* Isaac Hayes: vokal, klaverinstrument, produsent, altsaksofon, vibrafon
* Willie Hall: trommer
* Charles "Skip" Pitts: gitar
* Anthony Shinault: gitar
* Samuel Watts: akustisk gitar og rytmegitar
* Willie Murphy: bass
* Sidney Kirk: klaverinstrument
* Lester Snell: klaverinstrument
* Gary Jones: congatrommer, perkusjon
* Hot Buttered Soul Unlimited: korvokal
** Pat Lewis: korvokal
* Emerson Able: fløyte, altsaksofon
* Cal Bennett: fløyte, tenorsaksofon
* Ben Cauley: flygelhorn, trompet
* Bill Easley: fløyte, tenorsaksofon
* Tommy Williams: fløyte, tenorsaksofon
* Mickey Gregory: flygelhorn, trompet
* William Taylor: flygelhorn, trompet
* Floyd Newman: fløyte, barytonsaksofon
* Onzie Horne: dirigent, orkestrering
* Randy Stewart: seremonimeister

### Andre medverkande
* Lydteknikarar: Pete Bishop, William Brown, Henry Bush, Dave Purple
* Digital remastering: George Horn
* Fotografi: David Rose og Frederick Toma
* Plateomslag: Ron Gorden og David Hogan
* Kunstnarisk leiar: Larry Shaw

## Kjelder