open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Grand Trunk Road

**Grand Trunk Road** (kortform *GT Road*) er det engelske namnet på ein viktig ferdselsåre i Sør-Asia. Den er blant dei eldste og viktigaste vegane i Asia. Den 2500&nbsp;km lange vegen følgjer i stor utstrekking det nordindiske slettelandet og har i fleire hundreår vore ferdselsveg mellom det som i dag er statane Pakistan, India og Bangladesh.

Start- og sluttpunkta for Grand Trunk Road er i vest Khaibarpasset og i aust Sonargaon. Frå Peshawar i Pakistan går vegen gjennom Rawalpindi og Lahore til den indiske–pakistanske grenseovergangen Wagah. I India går han gjennom byar som Amritsar, Ambala, New Delhi, Kanpur, Allahabad, Varanasi og Kolkata. I Bangladesh endar han i Sonargaon i distriktet Narayanganj.

I India, med storparten av vegen, har han mellom Kolkata og Delhi nemninga National Highway 2 (NH-2), medan avsnittet mellom Delhi og Wagah heiter NH-1.

## Historie
Allereie under Maurya-riket i antikken vart vegen nytta mellom anna av grekarane. På 1500-talet vart vegen utbygd av sultan Sher Shah for å skapa eit samband mellom residensbyen hans Agra og heimbyen Sasaram. Denne vart kalla *Sarak-i-Azam* («Kongsvegen»), og vart grunnstammen i Grand Trunk Road.

Med tida vart vegen særs viktig som regional handelsveg. Kort etter at han vart etablert, vart han utstyrt med mange karavanserai. Det vart vidare planta mange tre langsetter for å gje dei reisande skugge. Vegen betra infrastrukturen til regionane, og vart òg brukt som hærveg, til rask forflytning av militære styrkar. Kort etter at han var ferdig vart han ytterlegare utvida, vestover til Multan og austover til Sonargaon i Bengal.

Etter at Sher Shah døydde i 1545 vart vegen forlenga vestover, slik at han førte gjennom Khyberpasset i Hindukush til Kabul i dagens Afghanistan. Under det britiske styret vart vegen – då òg kalla *Long Walk* – utvida til Kolkata og Peshawar.

Ved delinga av Britisk India i 1947, då Pakistan vart etablert, var Grand Trunk Road åstad for eit av dei største flyktningdramaa i moderne historie, då hinduar flykta mot midten, inn i dagens India, og muslimar utover til austlege og vestlege delar av Pakistan.

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:nb:Grand Trunk Road|Grand Trunk Road]]» frå ,  den 29. september 2018.*  
 

## Litteratur

* Farooque, Abdul Khair Muhammad (1977). *Roads and Communications in Mughal India*
* Weller, Anthony (1997). *Days and Nights on the Grand Trunk Road: Calcutta to Khyber* Marlowe & Company.
* Rudyard Kipling: Kim.  ved Prosjekt Gutenberg (*Grand Trunk Road*)

## Bakgrunnsstoff

* Artikkel www.lonelyplanet.com
Prayagraj

**Prayagraj**, tidlegare **Allahabad** er ein by i den indiske delstaten Uttar Pradesh. Byen har 4 941 510 innbyggjarar (2001). 

Prayagraj er ein av  dei fire  stadane der kumbh mela-festivalen blei halden (dei andre er Haridwar, Ujjain og Nasik). Dei heilage elvene Ganges og Yamuna møter kvarandre ved ei landtunge som blir kalla Sangam, og skal ifølgje tradisjonen sameinast med den mytiske elva Sarasvati til ei heilag treeining, Triveni.

## Namn
Stader der dei to heilage elvane Ganges og Yamuna har vore kjend som *Prayāga*, som tyder 'offerstad' på sanskrit, sidan gammal tid. Guden Brahma skal ha uftført det alle første offeret (*yāga, [[yajna]]*) her.

Ordet *prayāga* har tradisjonelt blitt brukt om mange stader elvar renn saman. Ifølgje ei overlevering skal også ei tredje elv, den usynlege Sarasvati, ha runne saman med Ganges og Yamuna her. Triveni Sangam eller berre Sangam er ei nemning brukt om denne samanrenninga til tre elvar.

Prayagraj (sanskirt *Prayāgarāja*), som tyder 'kongen av  prayāgaer', blir brukt for å visa til at denne samanrenninga er den største av deifem heilage samanrenningane i India.

Då stormogulen Akbar vitja området i 1575 gav han ordre om å byggja ein festning på staden. Denne stod ferdig i 1584 og blei kalla *Ilahabas*, som tyder 'Gudsheim'. Namnet blei seinare endra til *Allahabad* (hindi इलाहाबाद, urdu الہ آباد *Ilāhābād*) under Shah Jahan. 

I moderne India har det vore gjort fleire forsøk på å endra namnet på byen av BJP. I 1992 blei den planlagde endringa frå Allahabad til Prayagraj stoppa då sjefsminister Kalyan Singh måtte gå av etter øydelegginga av Babri Masjid. I 2001 gjorde Rajnath Singh eit anna mislukka forsøk. Omdøypinga blei endeleg fullført i oktober 2018 då regjeringa til Yogi Adityanath offisielt endra namnet på byen til Prayagraj.

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:nb:Allahabad|Allahabad]]» frå ,  den 29. september 2018.*  
**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Allahabad|Allahabad]]» frå ,  den 4. mai 2020.*
Aimée Sommerfelt

**Aimée Sommerfelt** () var ein norsk barnebokforfattar og omsetjar.

## Liv
Ho var fødd i Trondheim som dotter av Henrik Arnold Thaulow Dedichen (1863–1935) og Antoinette (Toinon) Pauline Marie Nyblin (1861–1941). Faren var ein kjend psykiater av slekta Dedichen og Thaulow. Etter oppvekst på Trosterud i Oslo og studium til omsetjar i Paris, gifta Aimée seg i 1919 med språkprofessoren Alf Sommerfelt (1892–1965).

Aimée Sommerfelt bokdebuterte i 1934 og vart kjend for ei rekkje barnebøker. I ungdomsromanen *Lisbeth* frå 1941 er handlinga lagt til Krigen med Sverige 1808–1809 med eit kamuflert underliggende tema omkring okkupasjon og motstand.  *Ung front* frå 1945 vart rosat for å gje eit realistisk bilete av ungdom i krigstid. Fleire av bøkene hennes frå 1950- og 1960-talet tek for seg diskriminerings-, u-lands- og solidaritetsproblematikk.  Særleg *[[Veien til Agra]]* frå 1959 vart populær, også utanfor Noreg. På 1970-talet var Sommerfelt  den fyrste norske forfattaren som skreiv barnebok om dei nye innvandrarane. Ho skreiv òg mykje om jenter som var forskjellige og som torde å koma opp seg og fram i verda. Ikkje minst skreiv ho spennande bøker som det var lett for målgruppen å leva seg inn i. 

Ho vart populær i Barnetimen. *Veien til Agra* vart send som høyrspel i radioen i 1959. Ein ny versjon kom i 1999, laga av Joar Hoel Larsen og døtrene hans.

Bøkane hennar er omsette til 27 språk. Sommerfelt vart premiert med Kultur- og litteraturprisen til kyrkjedepartementet for barne- og ungdomslitteratur heile seks gonger. Ho fekk òg fleire utanlandske prisar.

## Bibliografi
(ufullstendig) 
* *Stopp tyven!* (1934)
* *Fire detektiver arbeider med saken* (1935)
* *Trulte* (1936)
* *Trulte i toppform* (1938)
* *Stop tyven* (1938)
* *16 år* (1939)
* *Lisbeth* (1941)
* *Ung front* (1945)
* *Annabeth* (1948)
* *Miriam* (1950)
* *Bare en jentunge?* (1952)
* *Morten og Monika* (1954)
* *[[Veien til Agra]]* (1959)
* *Den hvite bungalowen* (1962)
* *Pablo og de andre* (1964).  Fra Sør-Amerika.
* *Boka om Petter og Ram* (1970)
* *Boka om Manuel* (1971)
* *Den farlige natten* (1971)
* *Boka om Tavi og Marik* (1972)
* *Etterlyst* (1973)
* *Reisen til ingensteder* (1974)

## Referansar


**Denne artikkelen bygger på «[[:nb:Aimée Sommerfelt|Aimée Sommerfelt]]» frå ,  den 30. september 2018.*  
 

## Bakgrunnsstoff
*Digitaliserte utgåver av bøkene til Sommerfelt hjå Nasjonalbiblioteket
Filmen Karius og Baktus

***Karius og Baktus*** er ein norsk dokkefilm frå 1954 regissert av Ivo Caprino. Filmen byggjer på boka *[[Karius og Baktus]]* av Thorbjørn Egner frå 1949, og handlar om dei to små tanntrolla Karius og Baktus som bur i tennene til guten Jens. Dokkene var laga av Ingeborg Gude.

## Om filmen
Filmen vart påbyrja i 1954 og var ferdig produsert våren 1955.

## Stemmar

* Thorbjørn Egner som Teaterdirektør
* Turid Haaland som Karius
* Kari Diesen som Baktus
* Remo Caprino som Jens

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:nb:Karius og Baktus (film)|Karius og Baktus (film)]]» frå ,  den 29. september 2018.*  
 


## Bakgrunnsstoff
* Caprino.no side om Karius og Baktus
Walvis Bay

**Walvis Bay** er ein hamneby i Namibia. Byen hadde 62&nbsp;096 innbyggjararar i 2011, og er den viktigaste hamnebyen i Namibia. Han har veg- og jernbanesamband til den namibiske hovudstaden Windhoek. 

## Biletgalleri

Fil:Walfischbucht, Namibia ca 1910.jpg|Walvis Bay rundt 1910
Fil:Eglise rhénane1880 de Walvis Bay.jpg|Misjonskyrkje
Fil:Flamingos Wavisbay.JPG|Lagune sør for Walvis Bay

## Referansar

**Denne artikkelen bygger på «[[:nb:Walvis Bay|Walvis Bay]]» frå ,  den 1. oktober 2018.*  

## Bakgrunnsstoff
*Walvis Bay i Store Norske Leksikon
Mehamn-ulykka

**Mehamn-ulukka** var ei norsk flyulykke som involverte eit de Havilland Canada DHC-6 Twin Otter-fly drive av Widerøe. Flyet styrta i Barentshavet ved Gamvik den 11. mars 1982 klokka 13:27. Alle femten ombord omkom. Dei fire offisielle undersøkingane fann ut at ulukka var forårsaka av strukturell kollaps i flyhalen grunna turbulens. Ein mekanisk svikt i høgderorkontrollane førte til at pilotane mista kontroll over flyet sitt pitch. Deretter mista flyet høgd, og pilotane kunne ikkje justera høgda til flyet for å motverka dette.

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:nb:Mehamn-ulykken|Mehamn-ulykken]]» frå ,  den 29. september 2018.*  
 

## Bakgrunnsstoff
* Mehamn-ulykken i Store norske leksikon
ZZ Top's First Album

***ZZ Top's First Album*** er debutalbumet til det amerikanske rockebandet ZZ Top. Det vart produsert av manageren Bill Ham, og kom ut 16. januar 1971, på London Records. Det etablerte haldninga og humoren deira, som ZZ Top blanda med boogie, hardrock og southern rock til sin eigen stil. Tematisk er albumet livleg og leikent og stundom freidig, med tekstar om opplevingar bandet hadde hatt og seksuelle antydingar. Dette vart sentralt i imaget til bandet. Dei søkte inspirasjon frå Fleetwood Mac og ZZ Top byrja å spele inn albumet i Robin Hood Studios i Tyler i Texas. Det kom bere ut ein singel frå albumet, «(Somebody Else Been) Shakin' Your Tree», men han gjekk ikkje inn på *[[magasinet Billboard|Billboard]]*-lista.

I 1987 vart albuma miksa på ny for CD. I 2013 vart den originale vinylmiksen gjeven ut på HD Tracks i høgoppløyselege digitale format. Den originale miksen av albumet kom ut på CD i juni 2013 som ein del av plateboksen *The Complete Studio Albums (1970–1990)*. I oktober 2017 vart ei 180 grams vinylutgåve gjeven ut med den originale miksen. 

## Innhald

## Medverkande
### ZZ Top
*Billy Gibbons&nbsp;– gitar, vokal
*Dusty Hill&nbsp;– bassgitar, klaverinstrument, korvokal, solovokal på «Goin' Down to Mexico» og «Squank»
*Frank Beard&nbsp;– trommer, perkusjon (oppført som «Rube Beard»)

### Produksjon
*Produsent&nbsp;– Bill Ham

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:ZZ Top&#39;s First Album|ZZ Top&#39;s First Album]]» frå ,  den 29. september 2018.* 
*** oppgav desse kjeldene:*
Tysk Sørvest-Afrika

**Tysk Sørvest-Afrika** (*Deutsch-Südwestafrika*) var ein av dei større tyske koloniane i Afrika og den einaste som fekk ei talmessig betydeleg innvandring frå Tyskland. Det tilsvarer dagens Namibia, der det framleis finst ein tyskspråkleg minoritet.

## Historie
Aktiviteten til tyske misjonærar i området tok til i 1840-åra. I 1883 fekk forretningsmannen A.E. Lüderitz ein landkonsesjon på Angra Pequena (seinare omdøypt til Lüderitz) av den tyske regjeringa. Området vart erklært som tysk protektorat i byrjinga av 1884, og det tyske flagget vart offisielt heist i august same året. Ved Berlinkonferansen i 1885 vart dette utvida til å omfatta heile dagens Namibia, bortsedd frå enklaven zWalvis Bay, som britane hadde okkupert frå før. Hovudstaden til kolonien var Otjimbingwe (frå 1885), etter 1891 Windhoek (grunnlagd 1890). I 1903 hadde byen 3 700 innbyggjarar, medan i 1910 hadde innbyggjartalet stige til 13&nbsp;000. Frå 1896 var Theodor Leutwein den første tyske guvernøren i området. Den sparsamt folkesette kolonien tiltrekte mange tyske nybyggjarar, totalt rundt 13&nbsp;000 fram til 1914. 

I 1890 fekk den tyske utanriksministeren, grev Leo von Caprivi, overdrege frå britane ei landstripe langs den angolansk-bechuanske grensa, *[[Caprivi-stipa]]*, for å gje Tysk Sørvest-Afrika tilgang til Zambezi-elva.

Forvaltinga av området var problematisk dels på grunn av afrikandarar og britar som var i området, men særleg sidan dei innfødde herero- og namastammane kjempa aktivt og periodevis med hell mot okkupasjonen av landet. Særleg namaleiaren Hendrik Witbooi viste seg å vera ein vanskeleg motstandar for tyskarane. Konfliktane eskalerte til Hererokrigen eller òg Hererofolkemordet fann stad i 1904. Krigen starta med angrep på tyske farmarar, då desse la beslag på stadig større delar av herero-område. Hereroane var forholdsvis godt organisert og væpna, og tyskarane måtte få forsterkingar frå Europa for å vinna krigen. Etter eit avgjerande slag i august flykta hererofolket mot søraust til Omaheke-området, den vestlege delen av Kalahariørkenen, og mange omkom av tyrste og sjukdom. Tyskarane sette ut militære styrkar ved vasshol og skaut alle hereroar som nærma seg. Av i utgangspunktet ca. 80-100 000 hereroar døydde sannsynlegvis rundt 65&nbsp;000. I oktober byrja òg eit opprør i namastammen, ein konflikt som heldt fram i fleire år til ca. 1908. 

Det vart funne diamantar i området i 1908. I 1915, under Den fyrste verdskrigen, vart kolonien okkupert av Sør-Afrika på vegner av Det britiske imperiet. Sør-Afrika heldt på kolonien som protektorat på mandat av Folkeforbundet etter slutten på krigen. Mandatet vart seinare trekt tilbake, men Sør-Afrika heldt fram med å okkupera området fram til det fekk sjølvstende i 1990. Dei siste åra vart landet integrert inn i apartheid Sør-Afrika, då under namnet Sørvest-Afrika.

## Sjå òg

* Tidlegare tyske koloniar

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:nb:Tysk Sydvest-Afrika|Tysk Sydvest-Afrika]]» frå ,  den 30. september 2018.*
Handley Page Halifax

**Handley Page Halifax** var eit britisk fire-motors tungt bombefly som vart nytta av mellom anna Royal Air Force under den andre verdskrigen. Flyet flaug føyrste gong 25. oktober 1939, og var i teneste under heile krigen. Det siste flyvåpenet som brukte Halifax var det pakistanske, som pensjonerte flya i 1961.

Flyet vart òg nytta av Royal Canadian Air Force, Royal Australian Air Force, Royal New Zealand Air Force og av flyvåpenet i ei rekkje andre land.

Det finst i dag berre tre nokolunde komplette Halifax på museum rundt omkring i verda. To av desse vart henta ut som relativt velbevarte vrak frå lokalitetar i Noreg. Eit av desse var var med på angrepet mot slagskipet «Tirpitz», og måtte nødlanda på innsjøen Hoklingen. Dette flyet vart henta ut i 1973. Eit anna fly vart heva frå Mjøsa og frakta til Canada i 1995. Eit fly landa i fjorden ved Malvik, og 4 overlevde av 6 i flymannskapet. Flyet vart funne av studentar frå Noregs teknisk-naturvitskaplege universitet i 2014.

Etter 10 år med restaurering stod *NA337* ferdig på RCAF Memorial Museum i Canada. Halifax hadde stor betyding sett med norske auge. Fleire norske flygarar og flymannskap flaug Halifax-bombarar under krigen. Flyet vart òg nytta av 138 og 161-skvadronane som stod for ei rekkje slepp av agentar og utstyr i Noreg. Dette var operasjonar til støtte for MILORG og av SOE og SIS.

## Spesifikasjonar

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:nb:Handley Page Halifax|Handley Page Halifax]]» frå ,  den 30. september 2018.*
Arvid Piltingsrud

**Arvid Piltingsrud** () var ein norsk flygar.

## Liv og virke
Piltingsrud var flygar og instruktør hos Widerøe på 1930-talet. Då Sovjetunionen angreip Finland, melde han seg til kamp på finsk side. Men finnane hadde andre planar for han, og han enda opp med å læra finske offiserar å fly. Denne treninga gjekk seg på Steinsfjorden, der han òg var 9. april 1940. Etter evakueringa frå Kjeller kom Ole Reistad til Steinsfjorden for å fylla drivstoff på flyet til Speidervingen. Piltingsrud kjende Reistad frå tidlegare, og vart med i dei vidare kampane som stabsflygar for Reistad.

Etter kvart kom Piltingsrud seg over til Storbritannia, og vidare til Canada, der han var instruktør ved Little Norway. Han var med på skipinga av 331 (Norwegian) Squadron, før han kom til Stockholmsruten hausten 1941. Han var òg ved 161 (Special Duty) Squadron. Egil Sandberg flaug som telegrafist med Piltingsrud på meir enn 100 tokt.

Etter krigen var Piltingsrud flygar i DNL og SAS, før han var tilbake i Widerøe. Etter at han vart pensjonist tok han kortare oppdrag for Norrønafly og flaug dei første turane med charterturistar til Mallorca.

Bror hans, major Gunnar Piltingsrud, omkom i 1944 då flyet hans vart skote ned. Ein tredje bror, Rasmus, var forsyningssjef for Milorg-basen Elg i Begnadalen.

## Utmerkingar
Piltingsrud vart for sin krigsinnsats heidra med St. Olavsmedaljen med ekegren, Krigsmedaljen, britiske Distinguished Flying Cross, og dessutan den franske Æreslegionen og Croix de guerre med palme.

## Kjelder


**Denne artikkelen bygger på «[[:nb:Arvid Piltingsrud|Arvid Piltingsrud]]» frå ,  den 30. september 2018.*
*** oppgav desse kjeldene:*
*** *Flygerne fra Piltingsrud*. Jul Haganæs, 1988. ISBN 82-504-0956-6
*** Nekrologer Aftenposten 31. oktober 1994, 7. november 1994
Georges Grün

**Georges Serge Grün** () er ein belgisk tidlegare fotballspelar frå Schaerbeek, mangeårig midtstoppar i RSC Anderlecht og på Belgia sitt landslag. 

## Karriere
### Klubbspel
Grün spelte for Anderlecht i tida 1982-90 og på ny 1994-96. Her var han med om å vinne den nasjonale seriemeisterskapen tre år i rad, 1985-87, og der etter den nasjonale cupen to år i rad, 1988-89. Våren 1990 var Grün kaptein då Anderlecht tapte cupvinnarcupfinalen etter 120 minuttars spel mot italienske Sampdoria. I tida mellom Anderlecht-tenestene, 1990-94, tok han plass i Parma-forsvaret. Med den italienske klubben vann han den italienske cupmeisterskapen 1992 og året etter cupvinnarcupen 1993 med finalesiger 3-1 over Royal Antwerp. Grün avslutta profflivet med ein sesong i den nyopprykka Serie-A-klubben Reggina i 1996/97.

### Landslagsspel
Grün landslagsdebuterte under EM i fotball 1984 og skåra det andre målet då Belgia vann 2-0 mot Jugoslavia i franske Lens. Han spelte alle seks kampane til Belgia då laget vart nummer fire i VM i fotball 1986 i Mexico. Grün deltok også i Fotball-VM 1990 og 1994. Frå 1991 til han spelte sin siste landskamp i november 1995 var han lagkaptein i 24 kampar. Totalt skåra Grün seks landslagsmål.

### Merittar
*Vinnar av Cupvinnarcupen: 1993 med Parma 
*Belgisk seriemeister: 1985, 1986, 1987 med Anderlecht
*Belgisk cupmeister: 1988 og 1989 med Anderlecht
*Italiensk cupmeister: 1992 med Parma

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:de:Georges Grün|Georges Grün]]» frå ,  den 30. september 2018.*  
 
*eu-football
Cauca

**Cauca** (spansk: Río Cauca) er ei elv i Colombia som renn frå sør mot nord mellom den vestlege og den sentrale fjellkjeda av Andes. Frå utspringet i det sørvestlege Colombia, nær byen Popayán i Cauca-departementet, flyt ho til i Magdalenaelva nær byen Pinillos i departementet Bolívar, og den samla vassføringa av begge elvene endar opp i Karibhavet. Ho har ei lengd på 965 km til utlaupet i Magdalena, og ei total lengd på 1350 km frå utspringet til munninga i sjøen. Elva er under oppsyn av Corporación Regional del Cauca og Corporación Autonoma Regional del Valle del Cauca, og er farbar for båttrafikk 640 km nordover rekna frå utlaupet i Magdalena.

Cauca er den nest viktigaste elva i Colombia etter Magdalena. I laupet nordover mellom dei to fjellkjedene av Andes, passerer Cauca gjennom meir enn 180 kommunar i departementa Cauca, Valle del Cauca, Risaralda, Caldas, Antioquia, Sucre og Bolívar. Nedslagsfeltet på ca. 63&nbsp;300 km² er åstaden for ulike produktive aktivitetar som sukkerindustrien, kaffikultur, elkraftproduksjon, gruvedrift og generell landbruksproduksjon. Dei viktigaste sideelvene er Nechí, La Vieja og San Juan.

## Miljø
Den 18. november 2007 rapporterte den colombianske avisa *El Tiempo* at elva totalt tar imot eit gjennomsnitt på 500 tonn restavfall om dagen. Frå byen Popayán og nordover tar elva imot ureining frå sju gullgruver som òg legg til industriell ureiningar som kvikksølv, avfall frå om lag 8 sanduttak, og dessutan utslipp frå eit par gruver for utvinning av kol og bauxitt. Når ho kjem til kommunen Yumbo rett nedanfor Cali, den største byen ved elva, har vatnet i elva ingen oksygen lenger. I gjenverande farvatn medrekna sideelvar, blir det dagleg deponert omtrentleg 330 tonn restavfall i elva. 

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Cauca River|Cauca River]]» frå ,  den 30. september 2018.*  
 

**Denne artikkelen bygger på «[[:es:Río Cauca|Río Cauca]]» frå ,  den 30. september 2018.*  
 
;Referansar 

## Bakgrunnsstoff
Rio Grande Mud

***Rio Grande Mud*** er det andre studioalbumet til det amerikanske rockebandet ZZ Top. Albumet kom ut i 1972. 

Albumtittelen var inspirert av Rio Grande, elva som dannar grensa mellom Mexico og Texas.

I 1987 kom albumet ut på CD, men var då miksa på nytt. Den 11. januar 2011 gav Rhino ut ei nymastra utgåve av albumet på vinyl med den originale miksen frå 1972. albumet vart òg lagt ut for digital nedlasting i 2012 med den originale miksen. Den originale miksen vart gjeven ut på CD som ein del av boksen *The Complete Studio Albums (1970-1990)*.

Albumet nådde 104. plassen på ''Billboard'' 200.

## Singlar
Den einaste singelen som kom ut frå albumet var «Francine» (med «Down Brownie») som nådde 69. plassen på ''Billboard'' Hot 100. Ein annan 45"-versjon kom ut med «Francine» på begge side, ein engelskspråkleg og ein spanskspråkleg versjon. 

## Innhald

## Medverkande
;ZZ Top
* Billy Gibbons&nbsp;– gitar, vokal
* Dusty Hill&nbsp;– bassgitar, klaverinstrument, korvokal på «Francine» og «Chevrolet»
* Frank Beard&nbsp;– trommer, perkusjon
* Pete Tickle - akustisk gitar på «Mushmouth Shoutin'»

;Produksjon
* Bill Ham&nbsp;– produsent
* Robin Brian&nbsp;– lydteknikar

## Salslister
;Album

;Singlar

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Rio Grande Mud|Rio Grande Mud]]» frå ,  den 30. september 2018.* 
*** oppgav desse kjeldene:*
Francine av ZZ Top

«**Francine**» er ein song av det amerikanske rockebandet ZZ Top frå albumet deira *[[Rio Grande Mud]]*, gjeve ut i 1971. «Francine» gav ZZ Top den første hitten deira med ein 69. plass på Billboard-lista. Det var den einaste singelen frå *Rio Grande Mud*. Dusty Hill spelte òg inn ein spansk versjon av songen, sjølv om det var Gibbons som oftast song songane deira. Det kom ut forskjellige, offisielle ZZ Top-utgjevingar av singelen og nokre av dei vart stava «Francene». Songen var i røynda skriven av Steve Perron og Kenny Cordray, men dei vart ikkje kreditert for dette på mange år.

## Medverkande
*Frank Beard&nbsp;– trommer
*Billy Gibbons&nbsp;– gitar, solovokal
*Dusty Hill&nbsp;– bassgitar, korvokal

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Francine (song)|Francine (song)]]» frå ,  den 30. september 2018.* 
*** oppgav desse kjeldene:*
Karl Frederik Feilberg

**Karl Frederik Feilberg** () var ein norsk skulemann og religionsfilosof frå Skien.

Feilberg var adjunkt i Kristiansand frå 1854, der etter overlærar i Molde frå 1863. I 1875 fekk han rektorjobben ved Kristiansand Katedralskole, ei stilling han hadde til 1895. På sine eldre dagar vekte han omfattande interesse som religionsfilosofisk tenkjar med bøkene *Om Kulturbevidsthed og Gudsbevidsthed* (1893), *Til Mysteriets Theori* (1897) og *Hvad skal vi forstaa ved Aand* (1900), arbeid som handla om «spørsmål som heng saman med religiøs tru».

## Kjelder
*Norsk Allkunnebok. IV. bandet. 1953
Tres Hombres

***Tres Hombres*** (spansk for «tre menn») er det tredje studioalbumet til det amerikanske rockebandet ZZ Top. Det kom ut i juli 1973. Det var første gongen bandet arbeidde med Terry Manning som lydteknikar. Denne kombinasjonen vart ein suksess og albumet vart gjennombrotet for bandet. I USA gjekk albumet inn på topp 10, medan singelen «La Grange» nådde 41. plassen på singellista. 

## Remiksa versjon
Då ZZ Top var på sitt mest populære i midten av 1980-åra, vart ein digital, remiksa versjon av innspelinga gjeven ut på CD, og den originale miksen frå 1973 vart ikkje lenger gjeven ut. Denne remiksa versjonen skapte kontroversar blant fansen, fordi han i stor grad endra lyden på instrumenta, særleg trommene. Den remiksa versjonen vart nytta på alle tidlege CD-eksemplar og var den einaste tilgjengelege versjonen i over 20 år. Ei nymastra og utvida utgåve av albumet kom ut 28. februar 2006, med tre konsertopptak som bonusspor. Dette var den første CD-utgåva med den originale miksen frå 1973. Seinare utgjevinga på digitale plattformer som iTunes har òg nytta den originale miksen. 

## Mottaking
Albumet kom ut i juli 1973 til lunken mottaking. Steve Apple skreiv i september 1973 for *[[Rolling Stone]]* at sjølv om «Southern rock & roll » var blitt populær, var ZZ Top berre «eitt av fleire kompetente Southern rock-band», men dei hadde ein «fordel over dei fleste kvite rockeartistane» fordi dei høyrdest «svarte ut».

## Ettermæle
I 2003 vart albumet rangert på 498. plassen på lista til *[[Rolling Stone]]* over dei 500 beste albuma gjennom tidene. I 2012 vart albumet rangert på 490. plassen på ei revidert liste. Albumet nådde åttandeplassen på ''Billboard'' 200. 

## Singlar
Den einaste singelen frå albumet var «La Grange» (med «Just Got Paid» frå det andre albumet til bandet, *[[Rio Grande Mud]]*) som nådde 41. plassen på Billboard Hot 100.

## Innhald

## Medverkande
*Billy Gibbons – gitar, vokal
*Dusty Hill – bassgitar, korvokal, andre solovokal på «Beer Drinkers and Hell Raisers»
*Frank Beard – trommer, perkusjon

## Produksjon
*Bill Ham – produsent
*Robin Brian – lydteknikar (Brian Studios)
*Terry Manning – lydteknikar, miksing, redigering (Ardent Studios)
*Bill Narum – design av plateomslag
*Galen Scott – fotografi

## Salslister

### Album

### Singlar

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Tres Hombres|Tres Hombres]]» frå ,  den 30. september 2018.* 
*** oppgav desse kjeldene:*
La Grange av ZZ Top

«**La Grange**» er ein song av den amerikanske rockegruppa ZZ Top, frå albumet *[[Tres Hombres]]* frå 1973. Det var ein av dei mest suksessrike songane til ZZ Top då han kom ut på singel i 1973 og vart mykje spelt på radio. Han nådde 41. plassen på ''Billboard'' Hot 100 i 1974. Songen syner til eit bordell i utkanten av La Grange i Texas (seinare kalla «Chicken Ranch»). Bordellet har vore tema i ein Broadway-musikal og filmen *[[The Best Little Whorehouse in Texas]]* med Dolly Parton og Burt Reynolds.

Den første gongen ZZ Top spelte songen i La Grange i Texas var under Fayette County Fair den 5. september 2015.

## Informasjon
I mars 2005 rangerte magasinet Q «La Grange» på 92. plassen på lista si over dei 100 beste gitarsongane. Songen vart òg rangert på 74. plassen på ei tilsvarande liste av *[[Rolling Stone]]*. *Rolling Stone* kalla songen «...ein standard for gitaristar som vil syne kva dei er god for.»

Den første rytmen i songen er basert på ein tradisjonell boogie bluesrytme nytta av John Lee Hooker i «Boogie Chillen'» og av Slim Harpo i «Shake Your Hips». Eit mislukka søksmål av innehavaren av opphavsretten til «Boogie Chillen'» enda med at retten avsa kjennelsen om at rytmen var i offentleg eige. Linja «a-how-how-how-how» er sitert frå John Lee Hooker-songen «Boom Boom».

## Salslister

## Medverkande
*Frank Beard – trommer
*Billy Gibbons – gitar, vokal
*Dusty Hill – bassgitar

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:La Grange (song)|La Grange (song)]]» frå ,  den 30. september 2018.* 
*** oppgav desse kjeldene:*
Fandango!

***Fandango!*** er det fjerde studioalbumet til det amerikanske bluesrockbandet ZZ Top, gjeve ut i 1975. Halvparten av songane var konsertopptak, medan resten var nye songar frå studio. Ei nymastra og utvida utgåve av albumet kom ut 28. februar 2006.

Fandango, som albumtittelen er henta frå, er ein type dans som minnar om flamenco.

## Bakgrunn
Seint i 1980-åra kom ei digitalt remiksa utgåve av albumet ut på CD, og ein slutta å gje ut den originale miksen frå 1975. Den remiksa versjonen skapte kontroversar blant fansen, sidan lyden på instrumenta vart signifikant endra, særleg trommene. Den remiksa versjonen vart nytta på alle tidlege CD-utgåve og var den einaste versjonen som var tilgjengeleg i over tjue år. Ei nymastra og utvida utgåve kom ut på CD 28. februar 2006 med tre konsertopptak som bonusspor. Denne utgåva nytta den originale miksen frå 1975. Albumet kom ut på ein 180 grams vinyl i 2009 med dei originale masterlydbanda. 

## Singlar
Det vart berre gjeve ut ein singel frå albumet, «Tush». Singelen nådde 20. plassen på den amerikanske ''Billboard'' Hot 100, den første singelen deira på topp 40. 

## Innhald

Spor 1-3 (side A av originalalbumet) var konsertopptak frå The Warehouse i New Orleans den 12. april 1974. Spor 4-9 var nye studioopptak. 

Spor 10-12 (bonusspora) var konsertopptak frå The Capitol Theatre i Passaic i New Jersey, den 30. august 1980.

## Medverkande
*Billy Gibbons – gitar, vokal
*Dusty Hill – bassgitar, klaverinstrument, korvokal, solovokal på «Jailhouse Rock», «Balinese» og «Tush», andre solovokal på «Backdoor Medley» og «Heard It on the X»
*Frank Beard – trommer, perkusjon

## Produksjon
*Produsent – Bill Ham
*Lydteknikarar – Jim Reeves, John L. Venable og Norman Mershon for Record Plant Truck. Robin Brians, Terry Kane, Bob Ludwig (mastering), Terry Manning
*Albumkonsept – Bill Ham
*Design – Bill Narum
*Fotografi – John Dekalb

## Salslister
**Album** – *[[magasinet Billboard|Billboard]]* (USA)

**Singlar** – *Billboard* (USA)

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Fandango!|Fandango!]]» frå ,  den 30. september 2018.* 
*** oppgav desse kjeldene:*
Tush av ZZ Top

«**Tush**» er ein song av det amerikanske bluesrockbandet ZZ Top og var den einaste singelen frå det fjerde albumet deira, *[[Fandango!]]*. Songen vart kåra til den 67. beste hardrocksongen gjennom tidene av VH1.

## Komposisjon
Songen er ein 12-taktsblues i G. Innspelinga vart produsert av Bill Ham, og spelt inn og miksa av Terry Manning. Tittelen er tvitydig og syner både til eit slangord for rumpe og eit slangord for «luksuriøs» i følgje eit intervju med Dusty Hill i 1985 i magasinet *[[magasinet Spin|Spin]]*.

«Tush» er ein av fire songar på *Fandango!* som vert sungen av Dusty Hill.

## Salslister
«Tush» nådde 20. plassen på ''Billboard'' Hot 100.

## Andre versjonar
* Iron Maiden har spelt songen på nokre av konsertane deira i 1980-åra. Ein versjon vart filma og gjeven ut i 2006 på albumet *[[A Matter of Life and Death]]*.
* Nazareth framførte ein versjon av songen i 1981 på konsertalbumet *[[Snaz]]*.
* Kenny Chesney gav ut ein countryversjon av songen i 2002 på albumet *[[Sharp Dressed Men: A Tribute to ZZ Top]]*.
* Whitesnake framførte ein versjon av songen på turneen deira i 1987/1988 med ein annan tekst,  «Tits».
* Joan Jett gav ut ein versjon av songen i 1990 på albumet hennar *[[The Hit List av Joan Jett|The Hit List]]*
* Wolf Mail spelte inn ein versjon av songen i 2011 på albumet hans *The Basement Session*.
* Girl gav ut songen på albumet *[[Live at the Exposition Hall, Osaka, Japan]]*.
* Tygers of Pan Tang gav ut songen på fleire album, som *Live at Wacken* i 2001.
* Dumpy's Rusty Nuts spelte inn ein versjon av songen på konsertalbumet *Somewhere In England* (1983).
* Motörhead-songen «No Class» har eit liknande gitarriff.

## Bruk i populærkulturen
*Songen vart nytta i filmane *[[An Officer and a Gentleman]]*, *[[filmen Dazed and Confused|Dazed and Confused]]*, *[[Sgt. Bilko]]*, *[[filmen The Perfect Storm|The Perfect Storm]]*, *[[filmen Ghost Rider (2007)|Ghost Rider]]* og *[[The Bucket List]]*.

## Medverkande
*Billy Gibbons - gitar
*Dusty Hill - bass, vokal
*Frank Beard - trommer

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Tush (ZZ Top song)|Tush (ZZ Top song)]]» frå ,  den 30. september 2018.* 
*** oppgav desse kjeldene:*
Antioquiasmett

**Antioquiasmett** (*Thryophilus sernai*) er ein sporvefugl i gjerdesmettfamilien som vart oppdaga i 2010 og skildra første gong i 2012. Han er endemisk for Antioquia-departementet i Colombia.

## Taksonomi
Denne nyleg skilda arten blei sett inn i slekta *[[Thryophilus]]* i gjerdesmettfamilien ut frå resultat av analysar av morfologi, læte og genetisk variasjon. Dei næraste slektningane er trudd å vere rustryggsmett, *T. rufalbus* og santandersmett, *T. nicefori*, som begge er mykje like i utsjånad.

## Skildring

Antioquiasmetten er ein mellomstor medlem i familien, ca. 14 centimeter i kroppslengd og masse på rundt 22-23 gram. Fjørdrakta til denne arten skil seg frå slektningane med lysare og meir rein kanelbrunfarga overside, der rustryggsmetten er prega av raudtone, og santandersmett har kaldare brun overside. Dei svarte tverrstripene på venger og hale er finare og den kvite augebrunstripa er ein aning tynnare. Kjønna er like. Antioquiasmetten har ein eintydig song av fløyteliknande tonar, som for andre smettar høglydt og variert. Begge kjønn syng, og dei kan synge duett.

Utbreiingsområdet er estimert til å gjere ut for ca. 1700 km2, arten er funnen langs begge sider av elva Cauca, maksimalt 7&nbsp;km ut frå elvebreidda, og i ei utstrekkning på ca. 150&nbsp;km frå byen Ituango i nord opp til Salgar-Concordia, ca, 25&nbsp;km sørvest for Medellín. Antioquiasmetten lever her av insekt som han beitar på bakken eller opp mot undersida av trekroner i tørre habitat.

## Trugsmål og vern
Populasjonen er ikkje estimert, men er trudd å vere minkande. Arten er klassifisert som sårbar, VU. Då manuskriptet for holotypen vart skildra i 2012, var det sterkaste trugsmålet trekt fram den pågåande utviklinga av eit vasskraftprosjekt ved byen Ituango. Dammen var rekna å overflaume noko av habitatet til antioquiasmetten, vasskraftverket vart set i drift frå desember 2022.

## Kjelder
*Lara, C. E., A. M. Cuervo, S. V. Valderrama, D. Calderón-F. & C. D. Cadena. (2012). «A new species of wren (Troglodytidae: Thryophilus) from the dry Cauca River Canyon, northwestern Colombia». *The Auk* 129 (3): 537–550.
;Referansar 

## Bakgrunnsstoff
Polaris Air Transport

**Polaris Air Transport** var eit norsk charterflyselskap

Selskapet vart oppretta i 1965 med base på Oslo lufthamn, Fornebu. Stiftarane var Bjørn Bostad og Alf Remseth. som begge var flygarar og tok aktiv del i den operative flyginga. Det vart skaffa ein Douglas DC-3 som vart registeret i Norges luftfartøyregister som LN-RTE. Seinare vart det skaffa endå ein DC-3, registrert som LN-RTO. I tillegg opererte selskapet mellom 1966 og 1969 tre Convair 240, registrert som LN-KAP, -KLU og -KLT.

Selskapet utførte charterflygingar med passasjerar og gods. Selskapet opphøyrde i 1974.

## Flåte

* Douglas DC-3
* Convair 240

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:nb:Polaris Air Transport|Polaris Air Transport]]» frå ,  den 30. september 2018.*  
 

## Bakgrunnsstoff

* Polaris DC-3. LN-RTE fotografert på Kjevik
Kotagiri

**Kotagiri** er ein landsby i Nilgiris-distrikrtet i Tamil Nadu i India. Kotagiri Ligg på 1 793 moh. og  er ein av tre populære *hill stations* i Nilgiris. 

## Geografi
Kotagiri ligg på 11,43° N. og 76,88° Ø. Gjennomsnittshøgda der er 1 793 meter.

Regionen er kjend for den eviggrøne vegetasjonen. Det viktigaste som vert dyrka er eukalyptus og 
vintergrønne trær som veks her.  Klimaet er òg velegnet for frukt og grønnsaker, men mange lokale  bønder dyrkar no rosenkål, kål, gulrøter og sopp blant mange andre vekstar. 

Kotagiri er òg ein stad der ein ofte kan sjå bøffel og ville bjørnar.

## Folkesetnad
Etter folketeljinga i India 2011 hadde Kotagiri 29 184 innbyggjarar.  Menn utgjorde 49&nbsp;% og kvinner 51&nbsp;%. Lesekunneraten var 86,79&nbsp;%, 93,55&nbsp;% blant menn og 80,57&nbsp;% blant kvinner.

Badagafolk er dei opphavlege innbyggjarane i Kotagiri, og eig det meste av jorda.

## Skular
Kotagiri kan tilby både fastbuande og utanbys elevar følgjande skular:

* St. Jude's Public School & Junior College
* St. Marys Home Matriculation School
* NPA Centenary Polytechnic College:
* Då santalmisjonen kunne gjenoppta verksemda etter andre verdskrigen etablerte misjonen skule i Kotagiri. I tillegg til barna til misjonærane hadde skulen elevar frå Fiskeriprosjektet i Kerala. Skulen vart nedlagd på 1970-talet, då arbeidsforholdet til misjonselskapa etterkvart vart vanskelege vart skulen flytta til Nepal.

## Vegsamband
Frå Kotagiri går veg til Mettupalayam. Vegen held fram til Ooty. Det er 27 km frå Kotagiri til Ooty og vegen, Nilgiri Ghat Roads, er ein av fem hovudvegar i distriktet. Coonoor ligg 23 km frå Kotagiri og er forbunde med ein veg som greiner ut frå vegen til Ooty.

## Kjelder


**Denne artikkelen bygger på «[[:nb:Kotagiri|Kotagiri]]» frå ,  den 30. september 2018.*  


## Bakgrunnsstoff

* Nilgiri Documentation Centre inaugurated at Sullivan Memorial 
* Camp in the Nilgiris 
* Hill potato
* The Niligiris
Ooty

**Udhagamandalam** (iblant òg kalla **Ootacamund**), også kjend under kortnamnet **Ooty**, er ein kommune og distriktshovudstaden i Nilgiri-fjella i Tamil Nadu i India. Byen ligg 80&nbsp;km nord for Coimbatore.

## Biletgalleri

Doddabetta.jpg|Utsikt over Ooty frå Doddabetta
Pykara Lake Nilgiris.jpg|Pykara-sjøen nær Ooty
PykaraFalls.jpg|Pykara-stryka nær Ooty
PineForest.jpg|Furuskog ved Pykarastryka
Avalanche lake ooty 1.jpg|Avalanche-sjøen


## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:nb:Ooty|Ooty]]» frå ,  den 30. september 2018.*  
 

## Referansar
Tejas av ZZ Top

***Tejas*** er det femte studioalbumet til det amerikanske rockebandet ZZ Top. Det kom ut seint i november 1976. Tittelen er eit caddo-ord som tyder  «vener», og som er opphavet til heimstaten til bandet, Texas.

## Bakgrunn og utgjeving
*Tejas* var produsert av Bill Ham og spelt inn og miksa av Terry Manning. I 1987 kom ei digitalt remiksa utgåve av albumet ut på CD, og ein slutta å gje ut den originale miksen frå 1976. Den remiksa versjonen skapte kontroversar blant fansen, sidan lyden på instrumenta vart signifikant endra, særleg trommene.

*Tejas* vart gjeve ut i digitalt format i 2012 med dei originale miksane frå 1976. Dei originale miksane vart gjeve ut på CD i juni 2013 som ein del av plateboken *The Complete Studio Albums (1970–1990)*.

## Innhald

## Medverkande
*Billy Gibbons – gitar, vokal, munnspel, fele
*Dusty Hill – bassgitar, klaverinstrument, korvokal, solovokal på «Ten Dollar Man», andre solovokal på «It's Only Love», «Pan Am Highway Blues» og «Avalon Hideaway»
*Frank Beard – trommer, perkusjon

## Produksjon
*Produsent – Bill Ham
*Lydteknikar – Terry Manning
*Mastering – Larry Nix
*Fotografi – Lee and Lesser
*Albumkonsept – Bill Ham
*Albumdesign – Bill Narum

## Salslister

**Singlar** – *Billboard* (USA)

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Tejas (album)|Tejas (album)]]» frå ,  den 30. september 2018.* 
*** oppgav desse kjeldene:*
Degüello

***Degüello*** er det sjette studioalbumet til det amerikanske rockebandet ZZ Top, og kom ut i november 1979. «Degüello» tyder «halshogging» eller det vert sagt i samband med ein kamp til døden på spansk. Det var det første albumet til ZZ Top på Warner Bros. Records og det selde etter kvart til platinaplate. Det var det første studioalbumet deira på tre år. 

*Degüello* var produsert av Bill Ham, og spelt inn og miksa av Terry Manning. Masteringa var det Bob Ludwig som gjorde.

## Innhald

På den originale LP-utgåva står «Dust My Broom» oppført som ein song av Elmore James.

## Medverkande
*Billy Gibbons &ndash; gitar, vokal, barytonsaksofon
*Dusty Hill &ndash; bassgitar, klaverinstrument, korvokal, solovokal på «Hi Fi Mama», tenorsaksofon
*Frank Beard &ndash; trommer, perkusjon, altsaksofon

## Produksjon
*Produsent &ndash; Bill Ham
*Lydteknikar &ndash; Terry Manning
*Mastering &ndash; Bob Ludwig

## Salslister

### Album
**Album** &ndash; *[[magasinet Billboard|Billboard]]* (USA)

### Singlar
**Singles** &ndash; *Billboard* (USA)

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Degüello|Degüello]]» frå ,  den 30. september 2018.* 
*** oppgav desse kjeldene:*
Arrested for Driving While Blind

«**Arrested for Driving While Blind**» er ein song av det amerikanske bluesrockbandet ZZ Top. Songen var skriven av Billy Gibbons, Dusty Hill og Frank Beard og kom ut som den andre singelen frå det femte albumet deira, *[[Tejas av ZZ Top|Tejas]]* (1976).

Songen handlar om gledene og ulukkene ved å køyre i alkoholpåverka tilstand, men bandet har påstått dei ikkje oppfordra til å køyre når ein ikkje er edru.

«Arrested for Driving While Blind» nådde 91. plassen på ''Billboard'' Hot 100.

## Medverkande
*Billy Gibbons–gitar, solovokal
*Dusty Hill–bass
*Frank Beard–trommer

## Salslister

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Arrested for Driving While Blind|Arrested for Driving While Blind]]» frå ,  den 30. september 2018.* 
*** oppgav desse kjeldene:*
It's Only Love av ZZ Top

**«It's Only Love»** er ein song av det amerikanske bluesrockbandet ZZ Top. Han kom ut som den første singelen frå det femte albumet deira, *[[Tejas av ZZ Top|Tejas]]* (1976).

«It's Only Love» nådde 44. plassen på ''Billboard'' Hot 100.

## Medverkande
*Billy Gibbons - gitar, solovokal
*Dusty Hill - bass, andre solovokal
*Frank Beard - trommer

## Salslister

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:It's Only Love (ZZ Top song)|It's Only Love (ZZ Top song)]]» frå ,  den 30. september 2018.* 
*** oppgav desse kjeldene:*
I Thank You av Sam & Dave

«**I Thank You**» er ein song skriven av David Porter og Isaac Hayes og opphavleg spelt inn av Sam & Dave tidleg i 1968. Singelen var den siste Sam & Dave gav ut på Stax Records, og han nådde niandeplassen på Billboard Pop Singles-lista og fjerdeplassen på R&B chart. Kort tid etter utgjevinga reiv Stax seg laus frå distribusjonsavtalen med Atlantic Records og Sam & Dave, som i røynda hadde kontrakt med Atlantic og vart lånt ut til Stax, byrja å spele inn musikk for sjølve Atlantic.  

ZZ Top spelte inn songen i 1979 på albumet deira *[[Degüello]]*. Bandet gav ut songen på singel året etter. Som oiginalen gjekk han inn på salslista og nådde 34. plassen. Det vart den andre topp 40-hitten til bandet (etter «Tush» fire år tidlegare).

## Andre versjonar
*Bonnie Raitt spelte inn songen på albumet hennar *[[The Glow]]* i 1979.
*Phil Vassar gav ut ein countryversjon i 2002 på albumet *[[Sharp Dressed Men: A Tribute to ZZ Top]]*.
*John Farnham gav ut ein versjon på albumet sitt *33⅓*.
*Paul Shaffer og the CBS Orchestra spelte ofte denne songen i reklamepausane på *[[Late Show with David Letterman]]*.
* Det australske bandet The Casanovas spelte inn ein versjon for det andre albumet deira *All Night Long*. 
*I april 2009 gav Tower of Power ut *Great American Soulbook* med ein versjon av «I Thank You» med Tom Jones på gjestevokal. 
*Bon Jovi spelte inn songen og gav han ut på spesialutgåva til *[[These Days av Bon Jovi|These Days]]*.
*Paul Rodgers spelte inn ein versjon i 2014 på *The Royal Sessions*.
* Robert Randolph and the Family Band gav ut songen i 2017 på albumet *[[Got Soul]]* med hjelp av Cory Henry.
*Tom Jones spelte inn songen i 1970 på albumet sitt *[[Tom av Tom Jones|Tom]]*.

## Salslister

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:I Thank You (Sam & Dave song)|I Thank You (Sam & Dave song)]]» frå ,  den 30. september 2018.* 
*** oppgav desse kjeldene:*
Cheap Sunglasses

«**Cheap Sunglasses**» er ein song frå 1979 av ZZ Top på albumet *[[Degüello]]*. Songen vart gjeven ut på singel i 1980 og er ein av dei mest kjende songane deira. 

Rapduoen EPMD sampla «Cheap Sunglasses» på songen «You're a Customer» som kom ut på debutplata *[[Strictly Business av EPMD|Strictly Business]])* frå 1988.

## Salslister

## Andre versjonar

Kid Rock samplar songen på sin eigen «Cramp Ya Style» i 1990 på debutplata *[[Grits Sandwiches for Breakfast]]*.

Esham sampla songen for sin eigen «Nine Dead Bodies» i 1992 på albumet *[[Judgement Day av Esham|Judgement Day]]*.

The Warren Brothers spelte inn songen i 2002 på hyllestalbumet *[[Sharp Dressed Men: A Tribute to ZZ Top]]*.

Wolfmother spelte inn songen i 2011 på hyllestalbumet *[[ZZ Top: A Tribute from Friends]]*.

The Sword spelte inn songen for lukusutgåva av albumet *[[Apocryphon]]* frå 2012.

## Medverkande
*Billy Gibbons - solovokal, gitar
*Dusty Hill - bass, klaverinstrument
*Frank Beard - trommer

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:Cheap Sunglasses|Cheap Sunglasses]]» frå ,  den 30. september 2018.* 
*** oppgav desse kjeldene:*
El Loco

***El Loco*** er det sjuande studioalbumet til det amerikanske rockebandet ZZ Top, gjeve ut i 1981. Tittelen tyder «Den galne» på spansk. Gitaristen og songaren i bandet, Billy Gibbons, har sagt at innspelinga av dette albumet var første gongen dei tre medlemmane i bandet var isolerte frå kvarandre i studio, i staden for at dei spelte inn musikken samstundes i same rommet. Det synte òg framover mot den meir synthesizer-baserte retninga seinare i tiåret, og dei eksperimenterte noko med synthesizer på enkelte spor.

## Bakgrunn
*El Loco* vart produsert av Bill Ham og spelt inn og opphavleg miksa av Terry Manning. I motsetnad til fleire av dei tidlegare albuma til ZZ Top, vart ikkje dette albumet miksa på nytt då det kom ut på CD i 1987. Den originale miksen har derfor alltid vore tilgjengeleg.

## Innhald

## Medverkande
*Billy Gibbons – gitar, vokal 
*Dusty Hill – bassgitar, korvokal, solovokal på «Party on the Patio», andre solovokal på «Don't Tease Me»
*Frank Beard – trommer, perkusjon

## Produksjon
*Produsent &ndash; Bill Ham
*Lydteknikar &ndash; Terry Manning
*Før-produksjon - Linden Hudson
*Mastering &ndash; Bob Ludwig
*Design &ndash; Bob Alford
*Fotografi &ndash; Bob Alford

## Salslister
**Album** &ndash; *[[magasinet Billboard|Billboard]]* (USA)

**Singles** &ndash; *Billboard* (USA)

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:en:El Loco|El Loco]]» frå ,  den 30. september 2018.* 
*** oppgav desse kjeldene:*
331 skvadron

**331 skvadron** er ein av skvadronane til det norske Luftforsvaret. Han er i dag del av 132 Luftving og oppsett med F-16 jagarfly. Skvadronen er stasjonert på Bodø hovudflystasjon. 

14. juni 2012 vedtok Stortinget at 331 skvadron skulle flyttast til Ørland.
Skvadronen fortsette likevel å ha tilhald i Bodø dei påfølgjande åra. 331-skvadronen i Bodø står for QRA-beredskap («Quick Reaction Alert») for Nato med F-16.

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:nb:331 skvadron|331 skvadron]]» frå ,  den 2. april 2020.* 
*** oppgav desse kjeldene:* &nbsp;
**Fra Spitfire til F-16. Luftforsvaret 50 år 1944-1994*. Tom Arnheim (red) Oslo 1994
**Flyvåpnene i den 2. verdenskrig – Jagerflyene*. Helge Mehre, 1986)
**Wilhelm Mohr – On World War II* (Dag Henriksen, Tapir 2009) ISSN 1502-007X
 
## Litteratur
**Spitfire Saga, Pionertid, Bind I* (Cato Guhnfeldt, Wings Forlag AS, Oslo 2009) ISBN 978-82-998071-0-4
**Spitfire Saga, Sommeren 1942/Dieppe, Bind II* (Guhnfeldt, Wings Forlag AS, Oslo 2009) ISBN 978-82-998071-1-1
**Spitfire Saga, Full innsats, Bind III* (Guhnfeldt, Wings Forlag AS, Oslo 2010) ISBN 978-82-998071-2-8
**Spitfire* (Helge Mehre, 1982) ISBN 82-00-06284-8
**Flyvåpnene i den 2. verdenskrig – Jagerflyene* (Helge Mehre, 1986)
**Høk over høk* (Svein Heglund, Wings 1995) ISBN 82-992194-2-6
**Hærens og Marinens flyvåpen 1912-1945* (Fredrik Meyer, Gyldendal 1973) ISBN 82-05-05609-9
*Cato Guhnfeldt, *Spitfire Saga. Mot overtak i luften &ndash; Bind IV*, 2013, Wings. ISBN 9788299807135
*Cato Guhnfeldt, *Spitfire Saga. 132 Wing/Invasjonen; Bind V*, 2014, Wings. ISBN 9788299807142I
Coimbatore

**Coimbatore**, òg kjend som **Kovai** er den nest største byen i den indiske delstaten Tamil Nadu. Byen er administrativt sentrum i distriktet Coimbatore og eit viktig sentrum for vevnad og ingeniørvitskap i Sør-India. 

Coimbatore utgjer ein del av den gamle Kongu Nadu-regionen i Sør-India, der menneske frå byen var dei første som etablerte ein territorial delstat. Byen vart erobra av britane i 1799. Coimbatore by med forstadsområde har ein folkesetnad på 2 millionar innbyggjarar. Innanfor næringslivet vert byen ofte kalla *Sør-Indias Manchester.* 

Byen ligg langs breiddene av Noyyal-elva og ved den austre delen av fjellpasset Palghat Gap. Han er godt kjend for sine mange tekstilfabrikkar, ingeniørselskap, bildelprodusentar, helsefasilitetar, utdanningsinstitusjonar, behageleg vêr, gjestfrie folk og for den lokale dialekten *kongutamil* (òg kjent som kovaitamil). Faktisk er området rundt Coimbatore blant dei mest industrialiserte i delstaten. Ooty, Coonnor og Valparai ligg i nærleiken av Coimbatore og gjev god utsikt over heile byen, noko som trekkjer mange turistar til byen gjennom heile året.

## Kjelder

**Denne artikkelen bygger på «[[:nb:Coimbatore|Coimbatore]]» frå ,  den 1. oktober 2018.*  
 

## Bakgrunnsstoff

* Offisiell nettside for Coimbatore kommunestyre (engelsk)
* Coimbatore på Open Directory Project (engelsk)