open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
इरिना जेरुत्स्काको हत्या

सन् २०२५ अगस्ट २२ का दिन २३ वर्षीया युक्रेनी शरणार्थी **इरिना जेरुत्स्का**लाई () संयुक्त राज्य अमेरिकाको उत्तरी क्यारोलिना, सार्लोटमा रहेको लिङ्क्स ब्लु लाइनको इस्ट/वेस्ट बुलेभार्ड स्टेसनमा छुरा प्रहार गरि हत्या गरिएको थियो। रूसी आक्रमणका कारण आफ्नो देश छाडेर अमेरिका प्रवेश गरेकी उनलाई रेलको सिटमा बसेर मोबाइल हेरिरहेको अवस्थामा पछाडिबाट तीनपटकसम्म छुरा प्रहार गरिएको थियो। संदिग्ध अपराधी डेकार्लोस ब्राउन जुनियरलाई रेलबाट झर्दै गर्दा पक्राउ गरि पहिलो दर्जाको हत्या आरोपमा मुद्दा चलाइएको थियो।

अमेरिकामा सुरक्षा खोज्दै शरणार्थीको रूपमा जीवनयापन गरिरहेकी जेरुत्स्काको हत्या घटनाले अन्तर्राष्ट्रिय रूपमा ध्यानाकर्षण गरेको थियो भने यसले सार्वजनिक व्यक्तित्वहरूलाई हत्या पछि प्रतिक्रिया दिन प्रेरित गरेको थियो। घटना लगत्तै नर्थ क्यारोलिना, सार्लोटका नगरप्रमुख वि लाइल्स, नर्थ क्यारोलिनाका राज्यपाल जोस स्टिन र राष्ट्रपति डोनाल्ड ट्रम्प प्रतिक्रिया दिएका थिए। सामाजिक सञ्जालमा एकाएक चर्चामा आएको हत्याको उक्त भिडियोले सामाजिक सञ्जालमा आक्रोश पैदा गरेको थियो जसले यातायात सुरक्षा, भाडा लागू गर्ने उपाय र अपराध न्याय तथा मानसिक स्वास्थ्य प्रणालीका कमीबारे नीतिगत छलफलको सुरुवात गरेको थियो। यस हत्याले उत्तरी क्यारोलिनामा 'हाउस बिल ३०७' नामक एक कानुनी प्रस्तावलाई पारित गराउन उत्प्रेरित गरेको थियो जसलाई 'इरिनाको कानुन' नाम दिइएको थियो।
उक्त निर्णयले अपराधको प्रकृति हेरेर कानुनी सुधारको माग गर्दै प्रस्ताव गरेको थियो जसअन्तर्गत राज्यमा मृत्युदण्ड पुनः लागू गर्ने प्रयास पनि समावेश छ।

## सन्दर्भ सामग्रीहरू 
## बाह्य कडीहरू 
* हाउस बिल ३०७ ("इरिनाको कानुन")

श्रेणी:महिला विरुद्धका हिंसाहरू
म्याक्स् वेबर

**म्याक्सिमिलियन कार्ल इमिल वेबर** (२१ अप्रिल १८६४ – १४ जुन १९२०) जर्मन समाजशास्त्री, इतिहासकार, न्यायविद् तथा राजनीतिक अर्थशास्त्री थिए, जसले समाजशास्त्र र सामाजिक विज्ञानको विकासमा अत्यन्त महत्वपूर्ण योगदान दिएका थिए। उनका विचारहरूले आज पनि सामाजिक सिद्धान्त र अनुसन्धानमा गहिरो प्रभाव पारेका छन्। वेबर सन् १८६४ मा जर्मनीको एर्फुर्ट (Erfurt) सहरमा जन्मेका थिए। उनले बर्लिन, गोटिङ्गेन (Göttingen) र हाइडलबर्ग (Heidelberg) विश्वविद्यालयमा कानून र इतिहास अध्ययन गरे। सन् १८८९ मा उनले कानूनमा डक्टरेट प्राप्त गरे र १८९१ मा हाबिलिटेसन (Habilitation) पूरा गरेपछि बर्लिन, फ्राइबर्ग (Freiburg) र हाइडलबर्ग विश्वविद्यालयमा अध्यापन गरे। सन् १८९३ मा उनले आफ्नी भाञ्जी म्यारियान श्निट्गर (Marianne Schnitger) सँग विवाह गरे। तर, सन् १८९७ मा आफ्ना बुवासँगको झगडापछि बुबाको मृत्यु हुँदा उनी गहिरो मानसिक तनावमा परे। त्यसपछि उनलाई गम्भीर मानसिक समस्याहरू आए र उनले अध्यापन कार्य त्यागेर केही समयका लागि यात्रामा निस्किए।

वेबरले आफ्नो जीवनकालमा "The Protestant Ethic and the Spirit of Capitalism" जस्ता कृतिहरू मार्फत आधुनिक पूँजीवाद, धर्म, ब्युरोक्रेसी, र सामाजिक कार्यका सिद्धान्तहरूमा स्थायी प्रभाव पारेका थिए।उनको निधन सन् १९२० जुन १४ मा म्युनिख (Munich) मा भयो।

## सन्दर्भ सामग्रीहरू
नीति

**नीति** निश्चित लक्ष्य र उद्देश्य प्राप्तिका निमित्त बनाइएको कार्यदिशा हो। यसमा समुहगत रुपमा कार्य विवरण वा प्रोटोकल बनाइएको हुन्छ जसबाट विषयगत र वस्तुगत निर्णय गरिन्छन्। विशेषतः यो शासकिय संस्थाबाट निर्माण गरी उक्त संस्था मातहतका कार्यलयहरू मार्फत अभ्यास गरिन्छन्। सरकारहरू र अन्य संस्थाहरूका नीतिहरू कानून, नियमावली, कार्यविधि, प्रशासनिक कार्य, प्रोत्साहन तथा स्वैच्छिक अभ्यासहरूका रूपमा रहेका हुन्छन्।

नीति शब्दले: सरकारी आधिकारिक नीति वा सार्वजनिक नीति (जसमा कानूनलाई कसरी कार्यान्वयन गर्ने भन्ने बारेका कानूनी प्रावधान वा दिशानिर्देशहरू समावेश हुन्छन्), राजनीतिक घोषणापत्र र पुस्तिका (जसमा उल्लिखित व्यापक विचार र लक्ष्यहरू जसले कुनै दल वा समूहका दीर्घकालीन उद्देश्यहरू जनाउँछन्) वा कुनै कम्पनी वा संस्थाको विशेष विषयमा रहेको नीति (उदाहरणका लागि, कुनै कम्पनीको “समान अवसर नीति” ले देखाउँछ कि सो कम्पनीले आफ्ना सबै कर्मचारीहरूलाई समान व्यवहार गर्ने उद्देश्य राखेको बुझाउने) लाई जनाउँछन्।

## सन्दर्भ सामग्रीहरू
जुबिन गर्ग

**जुबिन गर्ग** (; १८ नोभेम्बर १९७२ – १९ सेप्टेम्बर २०२५) असम, भारतका प्रसिद्ध गायक थिए। साथै उनी संगीत निर्देशक, गीतकार, संगीतकार, चलचित्र अभिनेता, चलचित्र निर्माता, चलचित्र निर्देशक, पटकथा लेखक, वादक, कवि तथा समाजसेवी पनि थिए। उनले असमीया, हिन्दी, बाङ्ला, बोरो, राजवंशी, मिसिङ, गारो, डिमासा, नेपाली, भोजपुरी, ओडिया, तमिल, तेलुगु, कन्नड, अङ्ग्रेजी, संस्कृत, उर्दू लगायत ४० भन्दा बढी भाषामा गीत गाएका छन्।

बंगाली फिल्म *शुधु तुमी*का लागि उनले २००५ मा उत्कृष्ट संगीत निर्देशकको पुरस्कार प्राप्त गरे। *या आली* गीतका लागि २००६ मा उनले *ग्लोबल इन्डियन फिल्म अवार्ड (GIFA)* र *स्टार्डस्ट अवार्ड*मा *श्रेष्ठ पार्श्व गायक (पुरुष)* पुरस्कार जिते। *Echoes of Silence* (अङ्ग्रेजी–खासी) फिल्मका लागि उनले राष्ट्रिय चलचित्र पुरस्कार (रजत कमल) पाए।

आधुनिक असमेली संगीतमा नयाँ धार ल्याएको कारण सन् २०१४ मा उनलाई रेनेसाँ असम पुरस्कार प्रदान गरिएको थियो। २०२४ को मे २७ मा मेघालय विज्ञान तथा प्रविधि विश्वविद्यालयले उनलाई मानार्थ डक्टर अफ लिटरेचर (D.Litt) उपाधि दियो। २०२५ मा बेलतला बोहागी उत्सव समितिले उनलाई आजीवन साधनाको सम्मान स्वरूप भूपेन हाजरिका पुरस्कार प्रदान गर्यो।

जुबिन गर्ग बहुवाद्य वादक पनि थिए। उनले गिटार, किबोर्ड, तबला, ढोल, हारमोनियम, म्यान्डोलिन लगायत धेरै वाद्य बजाउन सक्थे। उनी असमका सबैभन्दा बढी पारिश्रमिक पाउने गायकमध्ये एक थिए।

झण्डै ३३ वर्षको करियरमा उनले ४० भन्दा बढी भाषामा करिब ३८,००० गीत रेकर्ड गरेका थिए।

२०२५ सेप्टेम्बर १९ मा सिङ्गापुरमा जुबिन गर्गको मृत्यु भयो।

## अधिक
* 
* 
* 
*List of songs recorded by Zubeen Garg

## संदर्भ
श्रेणी:भारतीय गायकहरू
श्रेणी:बलिउड पार्श्वगायकहरू
श्रेणी:भारतीय चलचित्र गायकहरू
श्रेणी:सन् १९७२ मा जन्म
श्रेणी:सन् २०२५ मा मृत्यु
श्रेणी:भारतीय चलचित्र सङ्गीतकारहरू
ग्रोकिपिडिया

**ग्रोकिपिडिया** एक्स एआईद्वारा विकसित एक एआईद्वारा सञ्चालित अनलाइन विश्वकोश हो। यसको प्रारम्भिक परिक्षण संस्करण २७ अक्टोबर २०२५ मा सुरु गरिएको थियो। ग्रोकिपिडियामा प्रविष्टिहरू ग्रोक भाषा मोडेलद्वारा सिर्जना र सम्पादन गरिन्छन्। धेरै लेखहरू विकिपिडिया लेखहरूबाट लिइएका हुन्छन्, केही लेखहरू सुरुवातमा लगभग प्रतिलिपि गरिएका हुन्छन्। त्यस्ता लेखहरू नि:शुल्क इजाजतपत्र प्राप्त हुन्छन् र विकिपिडिया लेखहरूको व्युत्पन्न कार्यहरूको लागि आवश्यक पर्ने क्रिएटिभ कमन्स एट्रिब्युसन-सेयरअलाइक इजाजतपत्र बोक्दछन्।

यद्यपि यसले कसरी काम गर्छ भन्ने विवरण हाल थाहा छैन, व्यवसायी र एक्स एआई संस्थापक एलन मस्कले ग्रोकिपिडियालाई विकिपिडियाको विकल्पको रूपमा राखेका छन्। विकिपिडियाका सह-संस्थापक ल्यारी सेन्जर जस्ता केही प्रमुख व्यक्तित्वहरूले वेबसाइटको जारीलाई सकारात्मक प्रतिक्रिया दिएका थिए, जबकि वेबसाइटको तटस्थता (अक्टोबर २८, २०२५ सम्म यसको ०.१ संस्करणमा) धेरै अन्य स्रोतहरूद्वारा विवादित गरिएको छ।

## सन्दर्भ सामग्रीहरू 
## बाह्इ कडीहरू 
* 

श्रेणी:अनलाइन विश्वकोशहरू
श्रेणी:एलन मस्क
आइची

**आइची प्रदेश** (愛知県, *Aichi-ken*) जापानको मुख्य द्वीप होन्शूको चुबु क्षेत्रमा अवस्थित एक प्रमुख प्रान्त हो। यसको राजधानी नागोया हो, जुन जापानकै चौथो ठूलो शहर मानिन्छ। आइची जापानको तोकाई क्षेत्रको आर्थिक केन्द्र तथा विश्वकै ठूलो महानगर क्षेत्रहरूमध्ये एक हो।

२०२५ जनवरीको तथ्यांक अनुसार, आइचीमा करिब ७.४६ मिलियन जनसंख्या र ५,१७२ वर्ग कि.मि. क्षेत्रफल रहेको छ। यसको जनसंख्या घनत्व १,४४२ व्यक्ति प्रति वर्ग कि.मि. छ। आइचीको सीमा पश्चिममा मेई प्रान्त, उत्तरमा गिफु प्रान्त र नगानो प्रान्त, तथा पूर्वमा शिजुआका प्रान्तसँग जोडिएको छ।

## भूगोल 
आइची प्रान्त जापानको मध्य भागमा स्थित नोबी मैदानको प्रमुख हिस्सा हो। दक्षिणमा इसे खाडी र मिकावा खाडी छन्। यो प्रान्त पूर्व-पश्चिम १०६ कि.मि. र उत्तर-दक्षिण ९४ कि.मि. फैलिएको छ।

* उच्चतम स्थान: चाउसुयामा (Chausuyama), १,४१५ मिटर।
* जनसंख्या वितरण: क्षेत्रको पश्चिमी भाग (नागोया र उपनगरहरू) बढी जनसंख्या भएको क्षेत्र हो, जबकि पूर्वी भाग औद्योगिक भए पनि कम घनीभूत छ।
* संरक्षित क्षेत्र: कुल भूमिको करिब २३% प्राकृतिक पार्क को रूपमा संरक्षित छ।

## प्रमुख शहरहरू 
आइची प्रान्तमा ३८ शहरहरू छन्, तीमध्ये केही महत्वपूर्ण निम्न छन्:
* नागोया — राजधानी
* टयोटा सिटी — विश्वप्रसिद्ध टोयोटा मोटर कर्पोरेशनको मुख्यालय
* ओकाजाकी 
* इचिनोमिया 
* टयोहाशी 
* हन्डा 
* कासुगाई 

## जनसांख्यिकी 
आइची जापानका सबैभन्दा जनसंख्या बढ्ने प्रान्तहरू मध्ये एक हो।
* लैंगिक अनुपात (२००१ अनुसार): पुरुष: ५०.०३%, महिला: ४९.९७%।
* विदेशी जनसंख्या: करिब २%।
* श्रमशक्ति: उमेर संरचनामा २०–६० उमेर समूहको अनुपात धेरै छ, जसले उत्पादक श्रमशक्तिको बाहुल्यतालाई संकेत गर्छ।

## इतिहास 
पुरातन समयमा आइची प्रान्त ओवारी (Owari) र मिकावा (Mikawa) नामक दुई प्रान्तमा विभाजित थियो। मेइजी पुनर्स्थापनापछि दुवैलाई एकीकृत गरी सन् १८७२ मा *आइची* नाम दिइयो, र नागोयालाई प्रशासनिक केन्द्र बनाइयो।

## अर्थतन्त्र 
आइची जापानको अत्यन्त बलियो आर्थिक संरचना भएको प्रान्त हो।
* कुल गार्हस्थ उत्पादन : जापानको दोस्रो ठूलो कुल गार्हस्थ उत्पादन (२०१८)
* उत्पादन: उद्योगजन्य वस्तु उत्पादनमा जापानमा प्रथम स्थान 
* कृषि: कृषि उत्पादनमा आठौं स्थान 

### मुख्य उद्योगहरू 
आइचीलाई जापानको औद्योगिक मुख्य केन्द्र मानिन्छ।
* अटोमोबाइल: टोयोटा, डेन्सो, आईसिन आदि।
* हवाई–अंतरिक्ष उद्योग
* स्टील र मेकानिकल उत्पादन

## यातायात 
आइचीमा जापानकै उत्कृष्ट यातायात संरचना छ।
* रेल सञ्जाल: JR Central द्वारा सञ्चालित शिन्कान्सेन लाइन र नागोया मेट्रो सहितको व्यापक रेल सञ्जाल।
* विमानस्थल: टोकोनामेमा अवस्थित चुबु सेन्टेयर अन्तर्राष्ट्रिय विमानस्थल ।
* बन्दरगाह: नागोया बन्दरगाह , जुन अन्तर्राष्ट्रिय सम्पर्क र निर्यात–आयातमा महत्वपूर्ण छ।

## पर्यटन 
आइचीमा रहेका लोकप्रिय पर्यटकीय स्थलहरू:
* नागोया किल्ला 
* आत्सुता जिन्जा  — जापानका पवित्र धार्मिक स्थलमध्ये एक
* इनुयामा किल्ला 
* लेगोल्यान्ड जापान रिसोर्ट 
* हिगाशियामा चिडियाखाना र बोटानिकल गार्डेन 

## यो पनि हेर्नुहोस 
* जापानका प्रदेशहरू

## सन्दर्भ सामाग्री
श्रेणी:जापानको प्रान्त
विकिपिडियाको समालोचना

thumb|upright=1.35|क्ली इर्विनको विकिपिडिया लेखका दुई बिल्कुल फरक संस्करणहरू (हाल मेटाइसकिएको) सोही नामको लेख केही दिनको फरकमा सार्वजनिक गरिएका थिए।)विकिपिडियामा सम्पादन युद्ध र पक्षपातको संवेदनशीलता प्रायः यस परियोजनाका आलोचकहरूले उठाउने एक प्रमुख मुद्दा हो।

सन् २००१ मा स्थापित विकिपिडिया यसको स्थापना कालदेखिनै केही कुराहरूमा विवादित बन्दै आइरहेको छ। एक निःशुल्क अनलाइन विश्वकोश भएको हिसाबले आलोचकहरूले विकिपिडियामा राखिएको सामग्रीहरू, यसका स्थापित सम्पादकहरूको समुदाय, नीति तथा निर्देशन र कार्यप्रणालीहरू जस्ता विषयहरूको उठान गरि आलोचना गरेको भेटिन्छ। यसको अतिरिक्त आलोचकहरूले विकिपिडियाको तथ्यात्मक विश्वसनीयता, लेखको पठनयोग्यता र गुणस्तर, सङ्गठन, प्रणालीगत सत्य-तथ्यताको जाँच अभाव र यसको राजनीतिक पक्षपातको प्रश्न उठाएका छन्।

लैङ्गिक, जातीय पक्षपात, राजनीतिक प्रचार, सहकार्यता, संस्थागत र राष्ट्रिय स्तरमा प्रणालीगत पूर्वाग्रहबारे पनि चासो व्यक्त गरिएको छ। सामग्रीलाई प्रभाव पारि सहकार्यता अभियानबाट उत्पन्न हुने द्वन्द्वहरूलाई पनि औँल्याइएको छ। अरू चिन्ताका विषयहरूमा अज्ञात सम्पादनबाट उत्पन्न हुने विनाशकारी प्रवृत्ति र लेखमा पक्षपाति तथ्य समावेश, पक्षपाति सामुदायिक व्यवहार (प्रयोगकर्ताहरू मात्र नभई प्रशासक र अन्य उच्च पदस्थ व्यक्तिहरूबाट समेत), संरक्षक वर्ग र नयाँ प्रयोगकर्ताबीचको सामाजिक तह विभाजन र तहभेद, सम्पादन युद्ध, अत्यधिक नियम निर्माण र नियमहरूको असमान कार्यान्वयनहरू समावेश छन्।

## सन्दर्भ सामग्रीहरू 
## बाह्य कडीहरू
मध्यकालीन खर्च संरचना

**मध्यमकालीन खर्च संरचना** (Medium Term Expenditure Framework – MTEF) सार्वजनिक वित्त व्यवस्थापनमा प्रयोग हुने एक आधुनिक प्रणाली हो, जसले वार्षिक बजेटलाई दीर्घकालीन योजना र कार्यसम्पादनसँग सुसंगत बनाउँछ। यो तीन वर्षको अवधिका लागि तयार गरिने आम्दानी र खर्चको पूर्वानुमान योजना हो, जसको उद्देश्य सीमित स्रोतलाई प्राथमिकताका आधारमा कुशल रूपमा प्रयोग गरी सरकारी खर्चको प्रभावकारिता बढाउनु हो।

यसले सबै सरकारी खर्चलाई एउटै ढाँचामा समेटी प्राथमिकता निर्धारण अनुसार वितरण गर्न मद्दत पुर्‍याउँछ। साथै, यस प्रणालीले खर्च प्रक्रियामा पारदर्शिता, जवाफदेहिता र वित्तीय अनुशासन सुनिश्चित गराउँछ। यसरी, बजेट व्यवस्थापन सुधार र योजनाको प्रभावकारी कार्यान्वयनका लागि मध्यमकालीन खर्च संरचना एक महत्वपूर्ण उपकरणका रूपमा मानिन्छ।

## विश्व परिवेश 
## नेपाली अभ्यास 
## सन्दर्भ सामग्रीहरू
फ्यान कोइल युनिट

अङ्गुठाकार|300x300पिक्सेल|रेफ्रिजेरेन्ट आधारित फ्यान-कोइल युनिट। अन्य प्रकारहरूले क्रमशः स्पेस कुलिङ, वा तताउनका लागि चिसो, वा तातो पानीको लूप प्रयोग गर्दछ।
**फ्यान कोइल युनिट**-एफसियु () हिट एक्सचेन्जर र फ्यान भएको एक उपकरण हो। एफसियूहरू सामान्यतया आवासीय, व्यावसायिक र औद्योगिक भवनहरूको एचभीएसी प्रणालीहरूमा प्रयोग गरिन्छ 

एफसियूहरू सामान्यतया डक्टवर्क मा जोडिन्छ र थर्मोस्ट्याटबाट एक वा बढी ठाउँहरूको तापक्रम नियन्त्रण गर्न सकिन्छ। थर्मोस्ट्याटले फ्यानको गति र/वा नियन्त्रण भल्भ प्रयोग गरेर पानी वा रेफ्रिजरेन्टको प्रवाहलाई नियन्त्रण गर्दछ।

## डिजाइन र सञ्चालन 
फ्यान कोइल युनिटले स्थानको वातानुकुल बनाउन कोइल मार्फत तातो वा चिसो पानी प्रवाह गर्छन्। एफसियुले तातो वा चिसो पानी केन्द्रीय प्लान्टबाट, वा मेकानिकल रुमबाट प्राप्त गर्दछ। 

ताप हटाउन चिलर वा कूलिङ टावर जस्ता उपकरणहरू प्रयोग हुन्छ। र भवनको पानीमा ताप थप्नका लागि बोइलर वा व्यावसायिक वाटर हिटर जस्ता उपकरणको प्रयोग हुन्छ।

डक्टेड स्प्लिट एयर कन्डिसनिङ युनिट सँग सम्बन्धित फ्यान कोइल युनिटमा रेफ्रिजेरेन्टको प्रयोग गरिन्छ।

## युरोपेली बजार 
फ्यान कोइल युनिटमा २५% २-पाइपवाला युनिट र ७५% ४-पाइपवाला युनिट रहेको छ। सबैभन्दा धेरै बिक्री हुने उत्पादनहरूमा "केसिङसहित" (३५%) "केसिङ बिना" (२८%) "क्यासेट" (१८%) र "डक्टेड" (१६%) छन्।

२०१० मा क्षेत्र अनुसार बजार निम्नानुसार विभाजित गरिएको थियोः

## सन्दर्भ सामग्रीहरू
## यो पनि हेर्नुहोस्
श्रेणी:हिटिङ, भेन्टिलेसन एन्ड एयर कन्डिसनिङ
श्रेणी:मेकानिकल इन्जिनियरिङ
जर्मनेली भाषा परिवार

**जर्मनेली भाषाहरू** भारोपेली भाषा परिवारको एक शाखा हो जुन मुख्यतया युरोप, उत्तरी अमेरिका, ओसिनिया र दक्षिणी अफ्रिकामा लगभग ५१ करोड ५० लाख मानिसहरूको जनसङ्ख्याले मातृभाषामा बोल्छ। सबैभन्दा व्यापक रूपमा बोलिने जर्मनेली भाषा, अङ्ग्रेजी, अनुमानित २ अर्ब वक्ताहरू भएको विश्वको सबैभन्दा व्यापक रूपमा बोलिने भाषा पनि हो। सबै जर्मनेली भाषाहरू आदिम-जर्मनेलीबाट लिइएका हुन्, जुन फलाम युग स्क्यान्डिनेभिया, फलाम युग उत्तरी जर्मनी र उत्तरी सागर र बाल्तेली तटहरूमा बोलिन्थ्यो।

पश्चिम जर्मनेली भाषाहरूमा तीनवटा सबैभन्दा धेरै बोलिने जर्मनेली भाषाहरू समावेश छन्: लगभग ३६.०-४० करोड मातृभाषीहरू भएको अङ्ग्रेजी; १० करोड भन्दा बढी मातृभाषीहरू भएको जर्मन; र २ करोड ४० लाख मातृभाषीहरू भएको डच। अन्य पश्चिम जर्मनेली भाषाहरूमा अफ्रिकीहरू समावेश छन्, जुन दक्षिण अफ्रिकाका अफ्रिकानहरूबाट उत्पन्न भएको डचको एक शाखा हो, जसमा ७१ लाख भन्दा बढी मातृभाषीहरू छन्।

सबैभन्दा ठुला उत्तरी जर्मन भाषाहरू स्विडेनी, डेनिस र नर्वेली हुन्, जुन आंशिक रूपमा पारस्परिक रूपमा बुझ्न सकिन्छ र नोर्डिक देशहरूमा लगभग २ करोड मातृभाषीहरू र थप ५० लाख दोस्रो भाषा बोल्नेहरू छन्; तथापि, मध्य युगदेखि, यी भाषाहरू पश्चिमी जर्मन भाषा, मध्य निम्न जर्मनबाट कडा रूपमा प्रभावित भएका छन्, र विभिन्न अनुमानहरू अनुसार निम्न जर्मन शब्दहरूले तिनीहरूको शब्दावलीको लगभग ३०-६०% ओगटेका छन्।

## सन्दर्भ सामग्रीहरू
भारतीय राष्ट्रिय विकासशील समावेशी गठबन्धन

**भारतीय राष्ट्रिय विकासशील समावेशी गठबन्धन** भारतको केही राजनीतिक दलहरूको ठूलो बहुपक्षीय राजनीतिक गठबन्धन हो, जसको नेतृत्व देशको सबैभन्दा ठूलो विपक्षी दल भारतीय राष्ट्रिय काङ्ग्रेसले गरिरहेको छ। यो गठबन्धन सन् २०२४ को भारतीय आम निर्वाचनमा भारतीय जनता पार्टीद्वारा नेतृत्व गरिएको सत्ताधारी राष्ट्रिय लोकतान्त्रिक गठबन्धन सरकारको विचारधारा र शासनको विपक्षमा रहेको छ। सन् २०२४ को आम निर्वाचनमा कुल ५४३ मध्ये २३५ सिटहरूमा जीत हासिल गर्न सफल भएको थियो जसमध्ये यसले उत्तर प्रदेश, महाराष्ट्र, र पश्चिम बङ्गाल जस्ता राज्यहरूमा बहुमत सिटहरू प्राप्त गरेको थियो।

एक विपक्षी मोर्चाको रूपमा स्थापित भारतीय राष्ट्रिय विकासशील समावेशी गठबन्धनलाई यसको अर्को नाम *इन्डिया*ले पनि चिनिन्छ। जसलाई २८ पार्टीका नेताहरूले सन् २०२४ को लोकसभा निर्वाचनमा सहभागिता जनाउन घोषणा गरेका थिए। यस गठबन्धनको नाम बेङ्गलुरुमा भएको बैठकमा प्रस्ताव गरिएको र सहभागी २८ पार्टीहरूले सर्वसम्मत रूपले यसलाई पारित गरेका थिए। केही स्रोतहरूले यो नामको राख्नु पछाडिको श्रेय भारतीय राष्ट्रिय काङ्ग्रेसका नेता राहुल गान्धीलाई दिइएको बताउँदा अन्यले भने यस नामको श्रेय पश्चिम बङ्गालको मुख्यमन्त्री र तृणमूल काङ्ग्रेसकी नेत्री ममता बनर्जी दिन्छन्।

## अभियान 
भारतीय संसदमा विपक्षी सांसदहरूलाई निलम्बन गरिएको विषयमा विरोध जनाउनका लागि राष्ट्रिय स्तरमा प्रदर्शनहरू सुरु हुँदै गर्दा यस गठबन्धनले सन् २०२३ डिसेम्बर २२ का दिन मा आफ्नो पहिलो संयुक्त कार्यक्रमको आयोजना गरेको थियो। काङ्ग्रेसका अध्यक्ष मल्लिकार्जुन खड्गे, पार्टी नेता राहुल गान्धी, भारतीय कम्युनिस्ट पार्टीका अध्यक्ष शरद पवार, कम्युनिस्ट पार्टी (मार्क्सवादी) का नेता सीताराम येचुरी सहित अन्य नेताहरूले नयाँ दिल्लीको जन्तर मन्तरमा 'लोकतन्त्र बचाऊ' र 'संविधान बचाऊ' भन्ने नारासहित सांसदहरूको निलम्बनको विरोधमा प्रदर्शन गरेका थिए। सन् २०२४ मार्च ३ का दिन गठबन्धनले पहिलो संयुक्त र्‍याली ३ बिहारको पटनामा आयोजना गरेको थियो। उक्त र्‍यालीमा खड्गे, राहुल गान्धी, राष्ट्रिय जनता दलका प्रमुख लालुप्रसाद यादव, बिहारका पूर्व उपमुख्यमन्त्री तेजस्वी यादव, समाजवादी पार्टीका प्रमुख अखिलेश यादव, वरिष्ठ वामपन्थी नेता सीताराम येचुरी र दोरिसामी राजा उपस्थित थिए। उक्त सभामा खड्गेले बिहारका मुख्यमन्त्री नीतिश कुमारमाथि बारम्बार गठबन्धन परिवर्तन गरेको भन्दै र भारतको गरीब र बहुसङ्ख्यक जनताहरूलाई बेवास्ता गर्दै रोजगारी सिर्जना गर्ने आफ्नो वचन पूरा नगरेकोमा भारतीय जनता पार्टीको समेत आलोचना गरेका थिए।.

## सन्दर्भ सामग्रीहरू 
## टिप्पणीहरू 
## बाह्य कडीहरू 
श्रेणी:भारतीय राष्ट्रिय काङ्ग्रेस
नेपालमा पठाइने विप्रेषण

**नेपालमा पठाइने विप्रेषण** वा रेमिट्यान्स भन्नाले विदेशमा रोजगारीमा रहेका नेपाली कामदारहरूले आफ्ना परिवार वा आफन्तहरूलाई पठाउने रकमलाई जनाउँछ। यो विश्वभरका आप्रवासी कामदारहरूले आफ्ना देशमा पठाउने रकमको एक भाग हो। रेमिट्यान्सले नेपालको अर्थतन्त्रमा अत्यन्तै महत्वपूर्ण स्तम्भको रूपमा काम गरेको छ। सन् २०२३ मा नेपालमा आएको रेमिट्यान्स करिब ११ अर्ब अमेरिकी डलरको अनुमान गरिएको थियो, जसले देशको जिडिपी (GDP) मा लगभग २६.६ प्रतिशत योगदान पुर्‍यायो।
## सन्दर्भ सामग्रीहरू
रसमलाई

**रसमलाई** भारतीय उपमहाद्वीपको बङ्गाल क्षेत्रमा उत्पत्ति भएको एक मिठाईको प्रकार हो।  जसलाई रसमालेई वा रोश्मलाई पनि भनिन्छ। मिठाईलाई बङ्गालीमा रोशमालाई, हिन्दीमा रस मलाई र उडियामा रस मलेई भनिन्छ। यो भारत, बङ्गलादेश र पाकिस्तानमा लोकप्रिय रहेकोछ।

## उत्पत्ति 
रसमलाई शब्दको लागि मूल शब्द *रोश मलाई* (बङ्गाली: রস মালাই) हो। जुन शास्त्रीय बंगाली शब्द "रोशो मलाई" बाट आएको हो।
यो शब्द बंगाली शब्द रोश, (बङ्गाली: রস) जसको अर्थ रस हो, र हिन्दुस्तानी शब्द मलाई, (हिन्दी: मलाई, उर्दू: ملائی) जसको अर्थ क्लटेड क्रीम हो। त्यसैले यसको नाम: क्लटेड क्रीमको मीठो रस हो।

* **बनाउने विधि**
रसमलाई बनाउन सामान्यतया निम्न चरणहरू प्रयोग गरिन्छन्;

* छेना तयार गर्ने:
दूध उमालेर कागती वा सिरकाको रस हालेर फाटाइन्छ र चिज जस्तै छेना निकालिन्छ। यसलाई मसिनो गरी गोलो वा चेप्टो आकार दिईन्छ।

* पकाउने
छेनाका यी टुक्राहरूलाई पातलो चिनी–पानीमा केही बेर उमालिन्छ, जसले गर्दा तिनीहरू फुल्दै स्वादिलो बन्छन्।

* रबडी तयार गर्ने
दूधलाई लामो समय मन्द आँचमा पकाइन्छ त्यसपछि त्यसमा चिनी राखिन्छ। यो सबै सकिएपछि केसर, अलैँची, पिस्ता तथा बदाम मिसाइन्छन्।

* समायोजन
उमालिएका छेनाका गोलाहरूलाई तयार पराएको रबडीमा डुबाइन्छ र केही समय भिजाइन्छ। यसरी रसमलाई तयार गरिन्छ।

### मुख्य सामग्रीहरू 
* दूध
* चिनी
* कागतीको रस
* केसर
* अलैँची
* बदाम वा पिस्ता

## क्षेत्रीय भिन्नता 
रसमलाई विभिन्न क्षेत्रका खाद्य–परम्परा, स्वाद, रुचि र उपलब्ध सामग्री अनुसार केही भिन्न–भिन्न शैलीमा तयार गरिन्छ। दक्षिण एसियाभरि यसको बनावट, मीठोपन तथा मसला–प्रयोगमा स्पष्ट क्षेत्रीय विशिष्टता देखिन्छ।
* बंगाली शैली
बंगालमा रसमलाई अत्यन्त लोकप्रिय रहेको छ। यहाँको रसमलाई बनाउने शैलीमा रसमलाई धेरै हल्का, मुलायम छेना र कम चिनीको प्रयोग भएको हुन्छ। रबडीमा केसर, अलैँची तथा अलि कम सुख्खा फलफूलको पनि प्रयोग गरिन्छ। छेना बनाउँदा अत्यन्तै कोमल संरचना राख्न विशेष ध्यान दिइने गरिन्छ।

* बिहारी शैली
बिहारमा दूधमा आधारित मिठाइहरूको लामो परम्परा भएकाले रसमलाई अधिक गाढा र फलफूल वा मसला बढी प्रयोग भएको देखिन्छ। रबडी भने केही बाक्लो बनाइन्छ, जसले मिठास तथा सुगन्धलाई बढाउँछ। कहिलेकाहीँ गुलाबजल, केवडा जल, वा मेथीदाना पानी प्रयोग गरिने परम्परागत विधि पाइन्छ।

* उत्तर भारतीय शैली
उत्तर प्रदेश, दिल्ली र राजस्थानमा रसमलाई सामान्यतया धेरै मीठो, गाढा र काजू–बदामले सजाइएर बनाएको हुन्छ। यहाँ प्रायः चाडपर्व र उत्सवमा रसमलाई बनाउने चलन धेरै रहेकोछ। दूधमा पिस्ता, केसर, अलैँची तथा कहिलेकाहीँ खोया मिसाइन्छ।

* बङ्गलादेशी शैली
बङ्गलादेशमा रसमलाई प्रायः धेरै मीठो बनाइन्छ। छेना अलि नरम तर चिनी–पानीमा धेरै बेर सम्म उमालिने भएकाले अलि नरम र हल्का बनावट पाइन्छ। रबडीमा चिनीको मात्रा उच्च हुन्छ र अक्सर तरल रूपमै राखिन्छ।

* नेपाली शैली
नेपालमा रसमलाईका मिठाइ पसल तथा मिष्ठान्नालयहरू धेरै जसो बंगाली शैलीबाट प्रभावित छन्। रसमलाई प्रायः पिस्ता, काजू वा बादामले सजाइन्छ। नेपालको बजारमा भेटिने रसमलाई मध्यम गाढा रबडी, मध्यम मिठास र कोमल छेनाको संयोजनमा उपलब्ध हुन्छ। काठमाडौँ, पोखरा तथा तराईका सहरहरूमा मिष्ठान्न उत्पादन गर्ने उद्योगहरूले आफ्नै ब्रान्डेड संस्करण पनि तयार गर्छन्।

## यो पनि हेर्नुहोस् 
* गुलाब जामुन
* रसबरी

## सन्दर्भ सामग्रीहरू
## बाह्य कडीहरू
श्रेणी:बङ्गलादेशी व्यञ्जन
श्रेणी:भारतीय व्यञ्जन
श्रेणी:पाकिस्तानी मिठाइँहरू
श्रेणी:भारतीय मिठाइँहरू
राष्ट्रिय परिषद् (भुटान)

**राष्ट्रिय परिषद्** भुटानको द्विसदनात्मक संसदको माथिल्लो सदन हो, जसमा  भुटानको राजा र राष्ट्रिय सभा पनि समावेश छन्।

छिमेकी राष्ट्र भारतको राज्य सभा र अन्य द्विसदनात्मक वेस्टमिन्स्टर प्रणालीका संसदहरूको माथिल्लो सदनसँग समानता साझा गर्ने भए तापनि, यसले अरूभन्दा फरक मौद्रिक वा बजेट-सम्बन्धित विधेयकहरू लेख्न सक्दैन। यसका २० सदस्यहरू बहु-स्तरीय निर्वाचन प्रक्रियामा २० जिल्लाका जनताद्वारा निर्वाचित हुन्छन् जसमा प्रत्येक ब्लकले अन्तिम जिल्ला स्तरको चुनावको लागि एक जना उम्मेदवारलाई चयन गर्दछ। भुटानी कानुन सिर्जना र समीक्षा गर्नुको अलावा, राष्ट्रिय परिषद्ले भुटानको सुरक्षा, सार्वभौमिकता वा हितलाई असर गर्ने विषयहरूमा समीक्षा गृहको रूपमा काम गर्दछ जुन ड्रुब ग्याल्पो अर्थात् प्रधानमन्त्री र राष्ट्रिय सभाको चासोमा ल्याउन आवश्यक छ। ३१ डिसेम्बर २००७ र २९ जनवरी २००८ मा भएको परिषद्को लागि पहिलो पटक भएको चुनावमा पहिलो परिषद्का २० सदस्यहरू निर्वाचित भएका थिए।

## सदस्यता 
राष्ट्रिय परिषद्मा २५ सदस्यहरू हुन्छन्। २० सदस्यहरू पहिलो हुने निर्वाचित हुने निर्वाचन प्रणाली अन्तर्गत मत प्रयोग गरेर २० जिल्लाका मतदाताहरूद्वारा निर्वाचित हुन्छन्, जबकि पाँच सदस्यहरू प्रधानमन्त्रीद्वारा मनोनीत हुन्छन्। सदस्यहरू कुनै पनि राजनीतिक दलसँग सम्बन्धित हुन सक्दैनन् र मान्यता प्राप्त विश्वविद्यालयबाट स्नातक गरेको हुनुपर्दछ।

पहिलो राष्ट्रिय परिषद्का सदस्यहरू सामान्यतया युवा थिए, जसमध्ये धेरैजसो ४० वर्षभन्दा कम उमेरका थिए। स्नातकोत्तर हासिल गरेका व्यक्तिहरूलाई मात्र उम्मेदवार हुन अनुमति दिइएको थियो, र औपचारिक शिक्षामा पहुँच भुटानमा तुलनात्मक रूपमा हालसालै भएको जनाइएको थियो।

## अध्यक्षहरू 
राष्ट्रिय परिषद्का अध्यक्षहरूको पूर्ण सूची।

## इतिहास 
राष्ट्रिय परिषद्को पूर्ववर्ती शाही सल्लाहकार परिषद् (लोडे त्सोग्दे) थियो, जसलाई भुटानी कानुनमा सन् १९५३ देखि नै उल्लेख गरिएको छ। सुरुदेखि नै, शाही सल्लाहकार परिषद्का सदस्यहरू एक सदनात्मक राष्ट्रिय सभाका सदस्यहरू थिए। शाही सल्लाहकार परिषद् औपचारिक रूपमा सन् १९६५ मा प्रधानमन्त्री र मन्त्रीहरूलाई सल्लाह दिन र राष्ट्रिय सभाद्वारा लागू गरिएका कार्यक्रमहरू र नीतिहरूको कार्यान्वयनको निरीक्षण गर्न स्थापित भएको थियो। शाही सल्लाहकार परिषद् एक परामर्शदाता र सल्लाहकार निकायको रूपमा आएको थियो।

राष्ट्रिय परिषद् सन् २००८ मा भुटानको संविधानको धारा ११ अन्तर्गत स्थापना भएको थियो, जसमा शाही सल्लाहकार परिषद्को उल्लेख छैन। त्यसपछिको सन् २००८ को राष्ट्रिय परिषद् ऐनले राष्ट्रिय परिषद्को स्वतन्त्र वैधानिक आधारलाई संहिताबद्ध गरेको थियो। यस ढाँचाको एक भागमा "शाही सल्लाहकार परिषद्सँग सम्बन्धित अन्य सबै कानुनहरू"को स्पष्ट खारेजी समावेश थियो।

## सन्दर्भ सामग्रीहरू 
## बाह्य कडीहरू 
*  

राष्ट्रिय परिषद्
श्रेणी:भुटानको संसद
भुटान
ट्युलिप मेनिया

अङ्गुठाकार|"द भाइसरय" (भिसेरोइज) भनेर चिनिने ट्यूलिपलाई सन् १६३७ को डच क्याटलग भर्जामेलिङ भ्यान एन मिनिग्टे ट्यूलिपानेन (ट्यूलिपको भीडको सङ्ग्रह) मा प्रदर्शन गरिएको थियो। यसको बल्ब ३,००० र ४,२०० गिल्डरहरू (फ्लोरिनहरू) वजनको आधारमा () बिक्रीको लागि प्रस्ताव गरिएको थियो। त्यस समय एकजना कुशल कालिगढले एक वर्षमा लगभग ३०० गिल्डर कमाउँथे।
**ट्यूलिप मेनिया** डच स्वर्ण युग अवधि थियो। त्यतिबेला ट्यूलिपका केही बल्बहरू करार मूल्य असाधारण रूपमा उच्च स्तरमा पुगेको थियो। प्रमुख वृद्धि सन् १६३४ मा सुरु भयो र त्यसपछि फेब्रुअरी १६३७ मा  नाटकीय रूपमा ध्वस्त भयो। सामान्यतया यसलाई इतिहासमा अभिलेख गरिएको पहिलो सट्टेबाजी बबल मानिन्छ। धेरै हिसाबमामा, *ट्यूलिप मेनिया* एक महत्त्वपूर्ण आर्थिक सङ्कट भन्दा तत्कालीन अज्ञात सामाजिक-आर्थिक घटना थियो। डच गणतन्त्र को समृद्धिमा यसको कुनै महत्वपूर्ण प्रभाव थिएन। डच गणतन्त्र १७ औं शताब्दीमा विश्वको अग्रणी आर्थिक र वित्तीय शक्तिहरू मध्ये एक थियो, जसको प्रति व्यक्ति आय लगभग १६०० देखि १७२० सम्म विश्वको सबैभन्दा उच्च थियो।  ट्यूलिप मेनिया शब्द अहिले प्रायः कुनै पनि ठूलो आर्थिक बबलको सन्दर्भमा रूपक रूपमा प्रयोग गरिन्छ जब सम्पत्तिको मूल्य आन्तरिक मानक स्तरहरूबाट विचलित हुन्छ।

## सन्दर्भ सामग्रीहरू
फरिदपुर विभाग

**फरिदपुर विभाग** (बङ्गाली: ফরিদপুর বিভাগ), ढाका विभागको फरिदपुर, गोपालगन्ज, मादारिपुर, राजबाडी, र शरियतपुर जिल्लाहरू मिलेर अवस्थित ढाका विभागको दक्षिणी भागहरूका लागि बङ्गलादेश भित्रको प्रस्तावित एक प्रशासनिक विभाग हो। विभागको सदरमुकाम फरिदपुरमा राख्न प्रस्ताव गरिएको छ। यस विभागलाई यसको सम्बद्ध नदी पद्माको नामबाट नामाकरण गर्न प्रस्ताव गरिएको थियो तर सन् २०२४ मा, लोक प्रशासन सुधार आयोगले यस विभागलाई फरिदपुर विभागको रूपमा सिर्जना गर्ने निर्णय गरेको थियो।

## इतिहास 
प्रस्तावित फरिदपुर विभाग कुनै समय प्राचीन बङ्गालको गङ्गाऋद्धि र वङ्ग राज्यको अधीनमा थियो जसको राजधानी हालको बङ्गलादेशको गोपालगन्ज जिल्लाको कोटालीपाडामा थियो। पछि, १६औँ शताब्दीमा मुगलहरूले बङ्गालको विजय नगरुन्जेलसम्म यसमा स्थानीय हिन्दु राजाहरू र मुस्लिम सुल्तानहरूले शासन गर्दथे, त्यसपछि उत्तर भारतका धेरै कुलीन र व्यापारीहरू यस क्षेत्रमा बसोबास गरेका थिए। सन् १५८२ मा सम्राट अकबरको शासनकालमा, बङ्गाललाई ३३ सरकार वा वित्तीय उप-विभाजनहरूमा गठन गरिएको थियो, र फरिदपुर क्षेत्र मुहम्मद अबुदको सरकार भित्र समावेश गरिएको देखिन्छ जसलाई फतेहाबादको रूपमा चिनिन्थ्यो।

सन् १७६५ मा, बेलायतीहरूले बाँकी बङ्गालसँगै फरिदपुरको वित्तीय प्रशासन कब्जा गरेका थिए। फरिदपुरको ठूलो भाग त्यसपछि ढाका जिल्ला भित्र समावेश गरिएको थियो। सन् १८११ मा, फरिदपुरलाई ढाका सङ्कलन कार्यालयबाट अलग गरिएको थियो। जिल्लालाई सुरुमा फतेहाबादको रूपमा चिनिन्थ्यो।सन् १८६० मा बेलायती शासनकालमा, १२औँ शताब्दीका सुफी सन्त शाह शेख फरिदउद्दीनको नाममा जिल्लाको नाम फरिदपुर राखिएको थियो। सन् १९८४ मा, बङ्गलादेश सरकारको विकेन्द्रीकरण कार्यक्रमसँगै, फरिदपुर जिल्लालाई पाँच अलग जिल्लाहरूमा पुनर्गठन गरिएको थियो जसमा राजबाडी, गोपालगन्ज, मादारीपुर, शरीयतपुर र फरिदपुर समावेश छन्।

६ मे २०१७ मा, स्थानीय सरकार, ग्रामीण विकास तथा सहकारी मन्त्री खण्डोकार मोशरफ हुसेनले प्रस्तावित विभागको उत्तरपूर्वमा बग्ने पद्मा नदीको नाममा नयाँ विभागको नाम पद्मा विभाग राख्ने घोषणा गरेका थिए। "पद्मा" नाम विवादास्पद थियो र धेरैले नामको विरोध गरेका थिए, जसले यसलाई "फरिदपुर"मा परिवर्तन गर्न माग गरेका थिए। नोभेम्बर २०२२ मा प्रस्ताव स्थगित गरिएको थियो। १७ डिसेम्बर २०२४ मा, सार्वजनिक प्रशासन सुधार आयोगले कुमिल्ला र फरिदपुर विभागहरू सिर्जना गर्न सिफारिस गरेको थियो।

## प्रशासनिक जिल्लाहरू 
यस विभाजनलाई पाँच जिल्लामा विभाजन गर्ने र त्यसपछि ३० उपजिल्लामा विभाजन गर्ने गरि प्रस्ताव गरिएको थियो।

## जनसाङ्ख्यिकी 
यस विभागको जनसङ्ख्या ७,२३५,३४३ हुनेछ जसमा ६,३८६,५९५ (८८.२७%) मुस्लिम, ८,२९,७३२ (११.४७%) हिन्दु छन्।

## सन्दर्भ सामग्रीहरू
श्रेणी:बङ्गलादेशका विभागहरू
श्रेणी:ढाका विभाग
श्रेणी:बङ्गलादेशका प्रस्तावित विभागहरू
वैदेशिक पोर्टफोलियो लगानी

**वैदेशिक पोर्टफोलियो लगानी** अन्तर्गत स्टक, बन्ड (bonds), नगद समकक्ष (cash equivalents) जस्ता विभिन्न सम्पत्तिहरूको समूह तयार गरिन्छ। यी लगानीहरू प्रत्यक्ष रूपमा लगानीकर्ताले राखेका हुन सक्छन् वा वित्तीय पेशेवरहरूले व्यवस्थापन गरेका हुन सक्छन्। अर्थशास्त्रमा, वैदेशिक पोर्टफोलियो लगानीले त्यस देशमा विदेशी रकमको प्रवेश जनाउँछ। यसमा विदेशीहरूले देशको बैंकमा पैसा जम्मा गर्नु वा देशको स्टक र बन्ड बजारमा खरिद गर्दछन्, जुन कहिलेकाहीँ अन्दाजका लागि पनि गरिन्छ।
## सन्दर्भ सामग्रीहरू
राष्ट्रिय सभा (भुटान)

**राष्ट्रिय सभा** भुटानको द्विसदनात्मक संसदको तल्लो सदन हो जसले कानुन बनाउने, जनताको प्रतिनिधित्व गर्ने र सरकारको निरीक्षण गर्ने जिम्मेवारी बोकेको छ। यसमा देशभरका ४७ निर्वाचन क्षेत्रहरूबाट निर्वाचित ४७ सदस्यहरू हुन्छन्।

सन् २००८ को संविधान, धारा १२, उपधारा १ अन्तर्गत, राष्ट्रिय सभामा प्रत्येक जोङ्खाग (जिल्ला) भित्रका निर्वाचन क्षेत्रका नागरिकहरूद्वारा प्रत्यक्ष रूपमा निर्वाचित अधिकतम ५५ सदस्यहरू हुन्छन्। यस एकल-विजेता मतदान प्रणाली अन्तर्गत, प्रत्येक निर्वाचन क्षेत्रको प्रतिनिधित्व एकल राष्ट्रिय सभा सदस्यले गर्दछ; २० जोङ्खागहरू मध्ये प्रत्येकको प्रतिनिधित्व २-७ सदस्यहरू बीच हुनुपर्छ। निर्वाचन क्षेत्रहरू प्रत्येक १० वर्षमा पुन: विभाजन गरिन्छ।राष्ट्रिय सभा वर्षमा कम्तिमा दुई पटक बैठक बस्छ, र यसका सदस्यहरू मध्येबाट सभामुख र उपसभामुखको निर्वाचित गर्दछ।

२०१८ को राष्ट्रिय सभाको निर्वाचनमा, जन प्रजातान्त्रिक पार्टी चुनावको लागि योग्य भएन। ड्रुक न्यामरुप त्सोग्पाले ३० सिट सहित पहिलो हुँदै राष्ट्रिय सभामा बहुमत प्राप्त दल बनेको थियो। १७ सिट जितेको ड्रुक फुएन्सम त्सोग्पा विपक्षी बनेको थियो।

२०२३-२४ को राष्ट्रिय सभाको निर्वाचनमा, दुवै वर्तमान संसदीय दलहरूले सिट जित्न सकेनन्। जन प्रजातान्त्रिक पार्टी बहुमत प्राप्त दलको रूपमा फर्किएको थियो भने नयाँ दल भुटान टेन्ड्रेल पार्टी विपक्षी बनेको थियो।

## इतिहास 
राष्ट्रिय सभा मूल रूपमा सन् १९५३ मा राजा जिग्मे दोर्जी वाङचुकले स्थापना गरेका थिए। राष्ट्रिय सभा लोकतन्त्रीकरणको लागि राजाको ढाँचा भित्र एक सदनात्मक संसदको रूपमा सुरु भएको थियो। सन् १९७१ मा, राजा जिग्मे दोर्जीले राष्ट्रिय सभालाई दुई-तिहाइ बहुमतले उनलाई वा उनका कुनै पनि उत्तराधिकारीलाई हटाउन अधिकार दिएका थिए। त्यागको प्रक्रिया सन् २००८ को भुटानको संविधानको एक भाग बनेको छ, जसमा संसदको संयुक्त बैठकमा (अर्थात्, राष्ट्रिय परिषद् सहित) तीन-चौथाई बहुमत थपेर अनैच्छिक त्यागको पुष्टि गर्न सकिन्छ र साथै यसलाई अन्तिम रूप दिन राष्ट्रिय जनमत सङ्ग्रह पनि गर्न सकिन्छ।

## निर्वाचन क्षेत्रहरू 
भुटानको संसदको तल्लो सदन राष्ट्रिय सभामा संसद सदस्यहरू (सांसदहरू) हुन्छन्। प्रत्येक सांसदले एउटा भौगोलिक निर्वाचन क्षेत्रको प्रतिनिधित्व गर्दछ। हाल, ४७ राष्ट्रिय सभा निर्वाचन क्षेत्रहरू छन्। भुटानको २० झोङ्खाग (जिल्ला)हरू मध्ये, पाँच निर्वाचन क्षेत्रहरू भएको ट्रसिगाङमा सबैभन्दा धेरै राष्ट्रिय सभा निर्वाचन क्षेत्रहरू छन्। चार निर्वाचन क्षेत्रहरू भएको साम्चीमा दोस्रो सबैभन्दा धेरै राष्ट्रिय सभा निर्वाचन क्षेत्रहरू छन्। मोङ्गर र पेमागत्सेल, प्रत्येक तीन निर्वाचन क्षेत्रहरू भएको, तेस्रो-उच्च स्थान साझा गर्छन्। अन्य १६ झोङ्खागहरूमा दुई-दुई निर्वाचन क्षेत्रहरू छन्।

## सन्दर्भ सामग्रीहरू 
## बाह्य कडीहरू 
* 


भुटान
श्रेणी:भुटानको संसद
लुम्बिनी लायन्स

“लुम्बिनी लायन्स” नेपालको फ्रेंचाइज क्रिकेट टिम हो, जुन नेपाल प्रिमियर लिग (NPL) मा खेल्छ। यो टिम लुम्बिनी प्रदेशको प्रतिनिधित्व गर्छ।
मधेस प्रदेश महिला क्रिकेट टोली

मधेस प्रदेश महिला क्रिकेट टोली, जसलाई टिम मधेस (पूर्व प्रदेश २) पनि भनिन्छ, नेपालको मधेस प्रदेशमा आधारित एक नेपाली प्रादेशिक महिला क्रिकेट टोली हो। यो टोलीले प्रधानमन्त्री महिला कपमा ट्वान्टी-२० क्रिकेट खेल्छ। यो टोली हाल मधेस प्रदेश क्रिकेट संघ अन्तर्गत सञ्चालित छ, जसमा पूजा महतो टोलीको कप्तान छिन्।
गुवाहाटी नाट्य महोत्सव

**गुवाहाटी नाट्य महोत्सव** (अङ्ग्रेजी: *Guwahati Theatre Festival*) भारतको असम राज्यको गुवाहाटी शहरमा आयोजना गरिने एक वार्षिक नाट्य महोत्सव हो। गुवाहाटीको अंग्रेजी भाषाको साप्ताहिक ट्याब्लोइड पत्रिका ‘जी प्लस’को आयोजनामा यो उत्सव आयोजना गरिएको हो। यस महोत्सवको उद्देश्य गुवाहाटी शहर र उत्तर–पूर्व भारतका नयाँ दर्शकहरूका सामु विभिन्न नाट्य समूहहरूलाई आफ्नो प्रस्तुति देखाउन एक साझा मञ्च उपलब्ध गराउने हो।

## इतिहास 
सन् २०१६ मा ‘जी प्लस’ले गुवाहाटी नाट्य महोत्सवको सुरुवात गरेको हो।

## सन्दर्भ 
## बाह्य कडी 
* आधिकारिक वेबसाइट

श्रेणी:भारतका रङ्गमञ्च पर्वहरू
श्रेणी:असमका पर्वहरू
श्रेणी:असमको संस्कृति
बैसागु

**बैसागु** असमको बोडो समुदायको एक लोकप्रिय ऋतु–सम्बन्धि पर्व हो। बैसागुको अर्थ नयाँ वर्षको सुरुवात हो। ‘बैसा’ शब्दले नयाँ वर्ष र ‘गु’ वा ‘आगु’ शब्दले सुरुवात जनाउँछ। यो पर्व चैत महिनाको अन्तिम दिनदेखि वैशाख महिनाको छैठौँ दिनसम्म (अप्रिल महिनाको मध्यतिर) सात दिनसम्म मनाइन्छ। बहाग बिहुसँग बैसागुको गहिरो सम्बन्ध रहेको छ।

## उत्सव
बैसागु सात दिनसम्म मनाइन्छ। पहिलो दिनलाई ‘माखाउ’ वा ‘माछाउ’ भनिन्छ, जसको अर्थ गाई हो। दोस्रो दिनलाई ‘मानसी’ अर्थात् मानिस। त्यस दिन बाथोउ देवताको पूजा गरिन्छ र पुर्खाहरूप्रति श्रद्धा व्यक्त गरिन्छ। तेस्रो दिन ‘चाइमा’ अर्थात् कुकुर, चौथो दिन ‘ओमा’ अर्थात् सुँगुर, पाँचौँ दिन ‘दाउ’ अर्थात् कुखुरा, छैटौँ दिन हाँस वा अन्य चराहरूको नाममा समर्पित हुन्छ। सातौँ दिनमा बोडो समुदायका मानिसहरूले आफन्त र साथीहरूलाई भेट्ने काम गर्दछन्।

सङ्गीत र नृत्य बैसागुको अभिन्न अङ्गहरू हुन्। युवायुवतीहरूले समूहमा बैसागु नाच गर्छन्। युवाहरूले चिफुङ (बाँसुरी), खाम (ढोल), चेरेन्दा, थोर्का (टका) बजाउँछन् र युवतीहरूले नाच गर्दछन्।

## परम्परा र विश्वास
बैसागुसँग सम्बन्धित केही परम्परा र विश्वासहरू:
# बोडोहरू कृषिजन्य समुदाय हुन्। गाईसँग उनीहरूको गहिरो सम्बन्ध रहेको छ। त्यसैले पहिलो दिन गाईको नाममा समर्पित गरिन्छ। गाईलाई नदीमा नुहाइन्छ। त्यस दिन गाईको शरीरमा नुन लगाइँदैन भन्ने विश्वास छ। बेलुकी नजिकैको जङ्गलबाट जङ्गली तरकारीहरू ल्याएर विशेष तरकारी बनाइन्छ।
# पर्वका दिनहरूमा बोडोहरूले धान वा अन्न किनबेच गर्दैनन्।
# परिवारका महिलाहरूले घरमा बनाएको परम्परागत मदिरा र कुखुरा लिएर ओजारको घर (पुरोहित) जान्छन्। अहिले धेरैजसोले नगद पनि दिन्छन्। यसको साटोमा ओजाले ताबीज वा कवच दिन्छन्।
# बैसागुका अवसरमा चामलबाट परम्परागत मदिरा बनाई पाहुनालाई पियाइन्छ। यो प्रक्रिया ३–४ महिना अगाडि नै सुरु गरिन्छ।
# उत्सवको समयमा बोडोहरूले गाउँ–गाउँमा गीत–नाच प्रस्तुत गरेर दान सङ्कलन गर्छन्। नाचगान गर्न आएका मानिसहरूलाई घरधनीले खाली हात फर्काउन हुँदैन भन्ने पारम्पारिक विश्वास रहेको छ।

## सन्दर्भ सामग्रीहरू
श्रेणी:असमका पर्वहरू
अखिल भारतीय मुस्लिम लिग

**अखिल भारतीय मुस्लिम लिग** (बङ्गाली: নিখিল ভারত মুসলিম লীগ) सन् १९०६ मा बेलायत शासित भारत (अहिले बङ्गलादेशमा)को बङ्गाल प्रेसिडेन्सीको ढाकामा स्थापना भएको एक राजनीतिक दल थियो जसको लक्ष्य भारतमा मुस्लिम हितको सुरक्षित गर्नु थियो। सुरुमा अन्तरधार्मिक एकताका साथ संयुक्त भारतको समर्थन गरे पनि, पछि मुस्लिम लिगले पाकिस्तान आन्दोलनको नेतृत्व गरेको थियो जहाँ यसले बेलायतीहरू भारतबाट बाहिरिएपछि छुट्टै मुस्लिम देशको आह्वान गरेको थियो।

यो पार्टी बेलायती भारतमा मुस्लिमहरूको राजनीतिक प्रतिनिधित्वको आवश्यकताबाट उत्पन्न भएको थियो, विशेष गरी सन् १९०५ मा बङ्गालको विभाजनको विरोधमा भारतीय राष्ट्रिय काङ्ग्रेसले प्रायोजित ठूलो हिन्दु विरोधको समयमा भएको थियो। सन् १९०६ मा ढाकाको अहसान मञ्जिल दरबारमा आयोजित अखिल भारतीय मुस्लिम शिक्षा सम्मेलनको वार्षिक बैठकमा, ढाकाका नवाब, ख्वाजा सलिमुल्लाहले बेलायती भारतमा मुस्लिमहरूको हितको रक्षा गर्ने खालको राजनीतिक दल सिर्जना गर्ने प्रस्ताव अगाडि सारेका थिए। उनले राजनीतिक दललाई 'अखिल भारतीय मुस्लिम लिग' नामकरण गर्न सुझाव दिएका थिए। सम्मेलनले यो प्रस्ताव सर्वसम्मतिले पारित गरेको थियो, जसले गर्दा ढाकामा अखिल भारतीय मुस्लिम लिगको आधिकारिक गठन भएको थियो। यो सन् १९३७ सम्म एक अभिजात वर्गको सङ्गठनको रूपमा रहेको थियो। मोहम्मद अली जिनाहको नेतृत्वले मुस्लिम जनतालाई परिचालन गर्न थालेको थियो, जसले लिगलाई एक लोकप्रिय सङ्गठनमा परिणत गरेको थियो।

सन् १९४० को दशकमा मुस्लिम लिगले निर्णायक भूमिका खेलेको थियो, धार्मिक आधारमा भारतको विभाजन र सन् १९४७ मा मुस्लिम राज्यको रूपमा पाकिस्तानको निर्माणको पछाडि एक प्रेरक शक्ति बनेको थियो। भारतको विभाजन र पाकिस्तानको स्थापना पछि, अखिल भारतीय मुस्लिम लिग औपचारिक रूपमा भारतमा विघटन भएको थियो। लिगलाई आधिकारिक रूपमा पाकिस्तान मुस्लिम लिगले उत्तराधिकारी बनाएको थियो, जुन अन्ततः धेरै राजनीतिक दलहरूमा विभाजित भएको थियो। अन्य समूहहरू एक सानो पार्टीमा गएका थिए जसको उपस्थिति मात्र भारतीय राज्य केरलमा थियो। बङ्गलादेशमा, मुस्लिम लिग सान् १९७६ मा पुनर्जीवित भएको थियो, तर यसको आकार ईटेको थियो, जसले गर्दा यसलाई राजनीतिक क्षेत्रमा महत्वहीन बएको थियो। भारतमा, इन्डियन युनियन मुस्लिम लिग भनिने एक छुट्टै स्वतन्त्र संस्था गठन गरिएको थियो, जसको आजसम्म पनि भारतीय संसदमा उपस्थिति रहेको छ।

## सन्दर्भ सामग्रीहरू 
## बाह्य कडीहरू 
* पाकिस्तान सरकारको वेबसाइट
* पाकिस्तान समाचार वेबसाइट
* इस्लामिक गणतन्त्र पाकिस्तानको संविधान
* पाकिस्तानको इतिहास


श्रेणी:पाकिस्तान आन्दोलन
श्रेणी:अलीगढ आन्दोलन
श्रेणी:भारतको राजनीतिक इतिहास
कालाभुना

**कालाभुना** (, चटगाँइया: হালা ভুনো) बङ्गलादेशको चट्टोग्राममा उत्पत्ति भएको गाईको मासु वा खसीको मासुबाट बनेको मासुको पकाएको परिकार हो। चट्टोग्रामको यो परम्परागत परिकार तयार गर्न विभिन्न प्रकारका मसलाहरू आवश्यक पर्दछ। बङ्गालीमा, काला वा कालो शब्दको अर्थ कालो हुन्छ र भुनाले दक्षिण एसियाली शैलीको खाना पकाउने कुरालाई जनाउँछ। जहाँ मसला र पकाउन हालिएका सामग्रीहरूलाई प्रशस्त स्वाद र बाक्लो नभएसम्म लामो समयसम्म पकाइन्छ। काला भुनाको नाम यसको उपस्थितिबाट आएको हुँदा प्रशस्त मसलाहरू मिसाएर लामो समयसम्म भुटिसकेपछि  मासुको रङ्ग कालो हुँदै जान्छ।

## पाकविधि 
मासुबाट बनाउने परिकार भएकाले यसलाई सुरुमा एउटा भाँडामा मासु राखि मसिनो पारेर काटिएको प्याज, हरियो खुर्सानी, अदुवा, लसुन, बेसारको धुलो, खुर्सानीको धुलो र धनियाँको धुलोसहित अन्य मसलाहरू हालेर मोलिन्छ र मसला मासु भित्र पस्नका लागि आधा घण्टा छाडिन्छ।
त्यसपछि मध्यम आगोमा ढाकनीले ढाकेर १० मिनेटसम्म पकाइन्छ र केही समय अन्तरालमा चलाइन्छ। मासुबाट पानी निस्कन थालेपछि सोही पानीमा उमालेर थोरै परिमाणमा पानी थपेर आगोको ज्वाला मध्यम बनाई पकाएपछि र यसरी पकाउँदा मासु नरम र कालो रङ्गमा परिणत हुँदै जाने र राम्रोसँग पाक्ने हुन्छ। मसलाले तेल छाडेपछि अर्को भाँडामा तोरीको तेलमा प्याज, लसुन र सुकेको खुर्सानी पड्काएर झानिन्छ र मासुलाई मध्यम आगोमा पकाइन्छ। यसले सबै मसला, स्वाद र रङ्ग मासु भित्र प्रवेश गर्छ र मासु कालो हुँदै जान्छ। त्यसपछि घनाकार कटेको प्याज, केही हरियो खुर्सानी, गरम मसलाको धुलो, भुटेको जीराको धुलो छरेर माथिबाट ढकनीले ढाकिन्छ। केही समय पकाएपछि कालाभुना तयार हुन्छ।

## सामाग्रीहरू
काला भुना गाईको मासु र खसी दुवैबाट बनाउन सकिन्छ, तर गाईको मासुको मासु काला भुना बढी लोकप्रिय छ। यो मासुको परिकार विभिन्न सामग्रीहरू बिस्तारै थपेर पकाइन्छ। यसमा प्रयोग हुने सामग्रीहरू यस प्रकार छन्:
* गाईको वा खसीको मासु
* काटिएको प्याज
* अदुवा
* लसुन
* खुर्सानी
* जीराको धुलो
* धनियाँको धुलो
* अलैँची
* दालचिनी
* ल्वाङ
* खुर्सानीको धुलो
* बेसारको धुलो
* कालो खुर्सानी
* नुन
* तोरीको तेल
* गरम मसला
* जायफलको धुलो
* भुटेको जीराको धुलो

## सन्दर्भ सामग्रीहरू
## बाह्य कडीहरू
श्रेणी:बङ्गाली परिकारहरू
गङ्गखर पुनसुम

**गङ्गखर पुनसुम** (जोङ्खा: གངས་དཀར་སྤུན་གསུམ་) भुटानको सबैभन्दा अग्लो हिमाल र विश्वको सबैभन्दा अग्लो आरोहण नभएको हिमाल हो, जसको उचाइ ७,५७० मिटर (२४,८३६ फिट) र २,९९५ मिटर (९,८२६ फिट) रहेको छ। सन् १९८३ मा भुटान पर्वतारोहणको लागि खुला गरिएपछि, सन् १९८५ र १९८६ मा चारवटा असफल आरोहणहरू भएका थिए जसको परिणामस्वरूप शिखर आरोहण प्रयासहरू असफल भएका थिए। र सन् २००३ देखि, पर्वतारोहण पूर्ण रूपमा निषेध गरिएको थियो।

सन् १९९८ मा, एक जापानी अभियानले चिनियाँ पर्वतारोहण सङ्घबाट हिमाल चढ्न अनुमति प्राप्त गरेको थियो, तर भुटानसँगको राजनीतिक समस्याका कारण अनुमति फिर्ता लिइएको थियो। यसको परिणामस्वरूप गङ्गखर पुनसुम चढ्ने उनीहरूको अनुमति रद्द गरिएको थियो। यसको सट्टा, सन् १९९९ मा, टोली तिब्बतबाट प्रस्थान गरेको थियो र ७,५३४ मिटर (२४,७१८ फिट) सहायक शिखर (स्वतन्त्र हिमाल होइन) लियानकाङ काङ्ग्री (गङ्गखार पुनसुम उत्तर भनेर पनि चिनिने) सफलतापूर्वक आरोहण गरेको थियो, जुन मुख्य चुचुरोबाट उत्तर-उत्तरपश्चिममा २ किलोमिटर (१.२ माइल) पथले अलग गरेको छ।

धेरै नक्साहरू भन्दा फरक, अभियानको प्रतिवेदनले यो शिखर तिब्बतमा रहेको भनि देखाउँदछ र भुटान चीन सीमाको ७,५७० मिटरमा "भुटानको अग्लो चुचुरो" भनेर वर्णन गरिएको गङ्गखर पुनसुमको शिखर पार गर्दै देखाइएको छ।

## यो पनि हेर्नुहोस् 
*भुटानका हिमालहरू

## सन्दर्भ सामग्रीहरू 
## बाह्य कडीहरू 
* हिमालहरूको सूची भएको पृष्ठमा
* गङ्गखर पुनसुम र कुला काङ्ग्री

श्रेणी:भुटानका हिमालहरू
श्रेणी:तिब्बतका हिमालहरू
श्रेणी:भुटान चीन सीमा
श्रेणी:एसियाका अन्तर्राष्ट्रिय हिमालहरू
श्रेणी:पवित्र हिमालहरू
श्रेणी:हिमालयको सात हजार उचाइ भएका हिमालहरू
श्रेणी:देशहरूको उच्चतम बिन्दुहरू
लालन

**लालन** () (१७ अक्टोबर १७७४ – १७ अक्टोबर १८९०), (जसलाई **फकिर लालन**, **लालन साई**, **महात्मा लालन** आदि नामले पनि चिनिन्छ) एक बङ्गाली बहुप्रतिभाशाली आध्यात्मिक साधक, मानवतावादी, समाज सुधारक, दार्शनिक र रहस्यमय कवि थिए। उनी अनगिन्ती गीतहरूका लेखक, सङ्गीतकार र गायक पनि थिए। लालनलाई बाउल गीतका अगुवाहरू मध्ये एक मानिन्छ र उनका गीत १९औँ शताब्दीमा अत्याधिक लोकप्रिय बनेका थिए।

लालनको मानवता दर्शनले जात, वर्ग र धर्मका सबै भेदभावलाई अस्वीकार गर्छ र धार्मिक द्वन्द्व तथा जातिवादको विरोध गर्दछ। यसले आत्माको खोजीमा सबै सांसारिक मामिलाहरूलाई अस्वीकार गर्दछ र उपमहाद्वीपीय भक्त र सूफी परम्पराको सामाजिक रुपान्तरणकारी भूमिकालाई मूर्त रूप दिन्छ। एक मानवतावादी साधकको नाताले लालनले धर्म, जात, गोत्र लगायत सबै प्रकारका जातीय विभेदबाट टाढा रहेर मानवतालाई सर्वोच्च स्थान दिएका थिए। असाम्प्रदायिकको यो दृष्टिकोणबाटै उनले आफ्नो गीतहरू रचना गरेका थिए। उनका गीत र दर्शनले युगौँ युगसम्म रवीन्द्रनाथ ठाकुर, काजी नजरुल इसलाम र एलेन गिन्सबर्ग जस्ता धेरै प्रख्यात कवि, साहित्यकार, दार्शनिक, बुद्धिजीवी लगायत असङ्ख्य मानिसहरूलाई प्रभावित पारेको छ। उनका गीतहरू युगौँ युगसम्म धेरै सङ्गीतकलाकारहरूको स्वरमा लालनका यी गीतहरू उच्चारित भएका छन्। गान्धी भन्दा २५ वर्ष पहिले, भारतीय उपमहाद्वीप सर्वप्रथम उनलाई 'महात्मा' उपाधि दिइएको थियो।

कुष्टिया रेलवे स्टेसनदेखि लगभग २ किलोमिटर (१.२ माइल) दक्षिण-पश्चिम बङ्गलादेशमा अवस्थित चुरियामा *लालन अखडा* भनेर चिनिने संस्थाको स्थापना गरेका थिए। उनका शिष्यहरू प्रायः बङ्गलादेश र भारतीय राज्यहरू पश्चिम बङ्गाल, त्रिपुरा र असमको बराक उपत्यकामा बसोबास गर्दछन्। उनको पुण्यतिथिको अवसरमा प्रत्येक वर्ष उनका हजारौँ शिष्य र अनुयायीहरू लालन अखडामा जम्मा हुन्छन् र तीन दिनसम्म उनका गीत र दर्शनको चर्चा गर्दै उनको सम्मान विशेष कार्यक्रमहरूको सञ्चालन गर्दछन्।  सन् २००४ मा, बीबीसीको सर्वकालिन महान बङ्गालीहरूको सर्वेक्षणमा लालनलाई १२औँ स्थानमा राखिएको थियो।

## समालोचना 
धार्मिक साम्प्रदायिकका कट्टरहरूले लालनको असाम्प्रदायिक दृष्टिकोणका कारण उनलाई सबैभन्दा बढी आलोचना गर्छन्। लालनले आफ्नो जीवनकालमा आफ्नो धार्मिक पहिचान कसैमाझ सार्वजनिक गरेनन्। उनको धर्मबारे विश्वास हालसम्म पनि एक विवादास्पद विषय बनिरहेको छ। लालनको असाम्प्रदायिकता र लैङ्गिक भेदभावको विरोध जस्ता कारणले उनलाई जीवनमा कट्टरपन्थी धार्मिक समुदाय र मौलिकवादी हिन्दु-मुस्लिम समुदायबाट घृणा, अन्याय र आक्रमण भोग्नुपरेको थियो। त्यसैगरी उनको धर्मनिरपेक्ष मानवतावादी दृष्टिकोण, भगवान र धर्म आदि सम्बन्धि उठाएका विभिन्न प्रश्नका कारण धेरै धार्मिक कट्टरहरूले उनलाई नास्तिक भनेर वर्णन गर्छन्।

## सन्दर्भ सामग्रीहरू 
## बाह्य कडीहरू 
* लालनगीति सङ्ग्रह
* फकिर लालन शाह सम्बन्धि तथ्य 

श्रेणी:बङ्गाली मानिसहरू
श्रेणी:बङ्गलादेशको संस्कृति
आली आये लृजाङ

**आली आये लृगाङ** () असमको मिसिङ वा मिरी जातिको वसन्त ऋतुमा मनाइने एक पर्व हो। फाल्गुन महिनाको पहिलो बुधबारमा यो पर्व मनाइन्छ। यसलाई अर्को नाम बाली वा कठिया रोपाई आरम्भको पर्व पनि भन्ने गरिन्छ। सुरुमा यो पर्व फाल्गुन, चैत्र र वैशाख महिनाको पहिलो बुधबारमा मनाइन्थ्यो तर सन् १९५५ देखि यसलाई फाल्गुन महिनाको पहिलो बुधबारबाट मनाउँदै आइएको छ। मिसिङ भाषामा 'आली' को अर्थ बाली, 'आये' को अर्थ फल, 'लृगाङ'को अर्थ रोपाइ भन्ने हुन्छ।  रोपाइँ कार्य सम्पन्न भएपछि महिलापुरुष, वृद्ध तथा बुढापाकाहरू एक ठाउँमा भेला भएर भोजन गरी विभिन्न नृत्य प्रस्तुत गर्दै उल्लासका साथ पर्व मनाउने गर्दछन्।

देउतालाई खुसी पार्न सकिएन भने पृथ्वीमा पानी नपर्ने र पानी नपरेको खण्डमा अन्नहरू उत्पादन नहुने हुँदा देउतालाई खुसी पार्न नाचगान गर्नुपर्छ भन्ने मिसिङ जातिको जनविश्वास रहेको छ।

## उत्सव र गतिविधिहरू
यस पर्वमा समुदायका युवा विशेष गरी "गुमराग सोमन्" मा सहभागिता जनाउँछन् र लोक गीत र मधुर "ओइ: नितोम" को सुरमा नाच्दछन्। पर्वको पहिलो दिन धान रोपाइँको औपचारिक सुरूवातबाट हुन्छ र पूरै पर्वको क्रममा हल जोताइ, रूख काट्न जस्ता धेरै कार्यहरू निषेध गरिन्छन्। भोजपर्वको अन्तिम दिनलाई "लिलेन" भनिन्छ र यसलाई ठुलो सामुदायिक भोजसँग मनाइन्छ। यस पर्वको समयमा मिसिङ समुदायले पो:रो अपोङ वा नोगिन अपोङ जस्ता घरेलु मदिराको (घरेलु चामलको मदिरा) साथ विशेषगरी सुँगुरको मासु प्रयोग गरि बनाइएका परिकारहरू खाइ ठूलो भोज मनाउँछन्। "पुराङ अपिन" (उमालेको झोल चामल) विशेष पातहरू मिसाएर पानीमा पकाइन्छ। यो मिसिङहरूले तयार गर्ने विशेष परिकार हो जुन आली आये लृगाङको समयमा मात्र बनाइन्छ।

आली आये लृगाङका गीतहरू युवाहरूका लागि मात्र सीमित गरिएका हुँदैनन्। गीतका विषयवस्तुहरू विविध रहेका हुन्छन्। यी गीतहरूमा मानव जीवन अन्तर्गत भोगिएका पीडा र मृत्यु समावेश छन्। यसबाहेक, गीतहरूले व्यक्तिगत प्रेम र स्नेहका कुरा समेट्छन् जसमा खुसी र पीडा पनि समावेश छन्। मुख्य रूपमा चाडपर्वका गीतहरूले मिसिङ समुदायका व्यक्तिहरूको दैनिक जीवनका विभिन्न अनुभवहरूको वर्णन गर्छन्। यो पर्वमा नाचगान गर्न ढोल, ताल, गोङ र गुङ्गाङ जस्ता वाद्ययन्त्रहरू समावेश गरिन्छन्। नृत्यका रूपहरू यस पर्वमा युवा मिसिङ व्यक्तिहरूले प्रदर्शन गर्ने लोकप्रिय नृत्यलाई गुमराग भनेर चिनिन्छ। पर्वको औपचारिक नृत्य गाउँको पूर्वी तर्फको घरबाट सुरू हुन्छ र अन्त्यमा यो नृत्य खेत र खोलतर्फ फैलिँदै समाप्त हुन्छ। यस्ता नृत्यहरू गाउँका बासिन्दाहरूको घरको आँगन वरिपरि घुमाउँदै प्रदर्शन गरिन्छ।

## सन्दर्भ सामग्रीहरू 
## बाह्य कडीहरू 
* 
* 
* शिवसागर जिल्लामा आली आये लृजाङ पर्व मनाइँदै
* पर्वसँग सम्बन्धित तस्वीरहरू
*आली आये लृजाङ

श्रेणी:असमका पर्वहरू
दैजिङ उत्सव

**दैजिङ उत्सव** () वा **आई नदी उत्सव** असम राज्यको चिराङ जिल्लामा आई नदीको किनारमा हाग्रामा पुल नजिक आयोजना गरिने एक वार्षिक नदी–उत्सव हो। यो उत्सव हरेक वर्ष १२ दिनसम्म (२७ डिसेम्बरदेखि ७ जनवरीसम्म) मनाइन्थ्यो।

## शब्दको उत्पत्ति 
“दैजिङ” शब्द बोडो भाषाबाट आएको हो, जसमा *दै*को अर्थ “पानी” र *जिङ*को अर्थ “नदी किनारा” हो।

## इतिहास 
दैजिङ उत्सवको सुरुवात असम पर्यटन विभाग, असम पर्यटन विकास निगम र बोडोल्याण्ड पर्यटनको संयुक्त आयोजनामा सन् २०१६ मा भएको थियो। यसको मुख्य उद्देश्य नदी पर्यटनलाई प्रोत्साहन गर्नु र बोडोल्याण्ड क्षेत्रको संस्कृति र परम्परालाई विश्वसामु प्रस्तुत गर्नु थियो। बलिउडका थुप्रै प्रसिद्ध कलाकारहरूले पनि यहाँ प्रदर्शन गरेका थिए।

## सन्दर्भ 
श्रेणी:असमका पर्वहरू
ब्रह्मपुत्र तट पर्व

**ब्रह्मपुत्र तट पर्व**  गुवाहाटीको ब्रह्मपुत्र नदीको किनारमा आयोजना हुने एक सांस्कृतिक उत्सव हो। यो महोत्सव प्रत्येक वर्ष माघे सङ्क्रान्ति को अवसरमा जनवरी महिना तिर आयोजना गरिन्छ।

## उद्देश्य 
यस पर्वको मुख्य उद्देश्य असमको परम्परागत संस्कृति, हस्तकला र स्थानीय खेलको प्रचार गर्नु हो। दक्षिण भारतमा आयोजना हुने विभिन्न उत्सवहरूबाट प्रेरित यो महोत्सव असमको संस्कृति, परम्परा र आधुनिकताको संगम स्थलका रूपमा चिनिन्छ।

## आयोजन 
यो पर्व आसाम दुङ्गा प्रतियोगिता केन्द्र र असाम प्रयटक बिकास बोर्ड को संयुक्त आयोजनामा गुवाहाटीमा मनाइन्छ।

## कार्यक्रम 
यो पर्वको अवधिमा ब्रह्मपुत्र नदीको किनारमा विभिन्न मेला र प्रतियोगिताहरू आयोजना गरिन्छ। यहाँ बिच क्रिकेट, बिच भलिबल, राफ्टिङ, क्यानुइङ, विंड सर्फिङ, कायाकिङ, हॉट एयर बेलूनिङ, प्याराग्लाइडिङ, ह्याङ्ग ग्लाइडिङ जस्ता आधुनिक खेलहरू सञ्चालन गरिन्छ। परम्परागत खेलहरूमा हात्ती दौड, कुखुरा लडाइँ, अण्डा प्रतियोगिता आदि पनि समावेश गरिन।छ।

बालबालिकाका लागि चित्रकला प्रतियोगिता र सटपुट प्रतियोगिता जस्ता कार्यक्रमहरू पनि आयोजना गरिन्छ। साथै परम्परागत असमेली हस्तकलाको प्रदर्शनी पनि गरिन्छ।

## सन्दर्भ 
श्रेणी:असमका पर्वहरू
श्रेणी:असमको संस्कृति
जब्बारको बलीखेला

**जब्बारको बलीखेला** () बङ्गलादेशको चट्टोग्राम अवस्थित लालदिघी मैदानमा प्रत्येक वर्ष वैशाख १२ (बङ्गाब्दो) गतेका दिन आयोजना गरिने एक विशेष प्रकारको कुस्ती खेल हो। यस खेलमा सहभागिता जनाउने खेलाडीलाई बलि भनिन्छ। चट्टोग्रामको क्षेत्रीय भाषामा कुस्तीलाई बलीखेला भनेर चिनिन्छ। सन् १९०९ मा चट्टोग्रामको बदरपट्टी क्षेत्रमा धनी व्यापारी अब्दुल जब्बार सोदागरले यो प्रतियोगिताको सुरुवात गरेका थिए। उनको निधन पश्चात्, यो प्रतियोगिता जब्बारको बलीखेल नामले परिचित भएको थियो। जब्बारको बलीखेलालाई एक लोकप्रिय र परम्परागत प्रतियोगिता मानिन्छ। बलीखेला खेलिने लालदिघी मैदानको वरपर लगभग तीन किलोमिटरसम्मको ठाउँमा वैशाखी मेलाको आयोजना गरिन्छ। यो वृहत् चट्टोग्राम क्षेत्रको सबैभन्दा ठूलो वैशाखी मेला हो।

चटगाँइया भाषामा बली भन्नाले पहलवान वा शक्तिशाली व्यक्तिलाई जनाउँछ, भने खेला भन्नाले खेललाई जनाउँछ। त्यसैले बलीखेलाको शाब्दिक अर्थ शक्तिशाली व्यक्तिको खेल भन्ने हुन्छ।

## इतिहास 
बङ्गालका अन्तिम स्वतन्त्र नवाब सिराजउद्दौलाको पतनपछिको देशमा ब्रिटिस शासन सुरु भएको थियो। बङ्गाली संस्कृतिको विकास र सँगसँगै बङ्गाली युवा समुदायमा ब्रिटिस विरोधी दृष्टिकोण निर्माण गर्न तथा उनीहरूको मनोबल बढाउन शक्तिको प्रदर्शन गर्ने उद्देश्यले चट्टोग्रामको बदरपट्टी क्षेत्रमा व्यवसायी अब्दुल जब्बार सउदागरले बलीखेला वा कुस्ती प्रतियोगिताको सुरुवात गरेका थिए। सन् १९०९ वैशाख १२ मा आफ्नो नाममा लालदिघी मैदानमा उनले यस खेलको प्रारम्भ गराएका थिए। असामान्य खेल प्रतियोगिता आयोजना गरेको कारण ब्रिटिस सरकारले अब्दुल जब्बार मियालाई खान बहादुर उपाधिमा सम्मानित गरेतापनि उनले यसलाई अस्वीकार गरेका थिए। ब्रिटिस र पाकिस्तानकालमा वृहत्  चट्टोग्रामस्थित बर्मा आराकान क्षेत्रबाट पनि चर्चित कुस्ती खेलाडीहरूले यस खेलमा भाग लिएका थिए।

## मल्ल परिवार र बलीखेला 
thumb|चट्टोग्राममा आयोजित बलीखेलाको एक दृश्य

कर्णफुली र शङ्ख नदिको बीचमा पर्ने उन्नाइस गाउँमा मल्ल उपाधिधारी व्यक्तिहरूको बसोबास रहेको थियो। अत्यधिक शारीरिक शक्तिका धनी मल्लहरू सुगठीत शरीर भएका साहसी पुरुषहरू रहेको र उनीहरूको पारम्परिक पेशा शारीरिक अभ्यास प्रदर्शन गर्नु थियो। यी मल्लवीरहरू बलीखेलाको मुख्य आकर्षण र बलीखेला आयोजना गर्ने मुख्य प्रेरणा थिए।  आशिया गाउँका अमान शाह मल्ल, चातरी गाउँका चिकन मल्ल, कतारिया गाउँका चान्द मल्ल, जिरी गाउँका ईद मल्ल र नवाब मल्ल, परी गाउँका हरि मल्ल, पेर्ला गाउँका नानो मल्ल, पटिया गाउँका हिलाल मल्ल र गोराहित मल्ल, हाइडगाउँका अली मल्ल र मोजाहिद मल्ल, शोभनडण्डीका तोरपाच मल्ल, कञ्चननगरका आदम मल्ल, ईश्वरखाइनका गनी मल्ल, सैयदपुरका कासिम मल्ल, पोपादियाका युगी मल्ल, खितापचरका खिताप मल्ल, इमामचरका इमाम मल्ल, नैखाइनका बोतात मल्ल, माहातारका एयाछिन मल्ल, हुलाइनका हिम मल्ल, गैर्लाका चुआन मल्ल गरि चट्टोग्रामका बाइस मल्ल परिवार ऐतिहासिक रूपमा प्रसिद्ध छन्।

## सन्दर्भ सामग्रीहरू 
## बाह्य कडीहरू