जिम्बु

**जिम्बू** प्याज परिवारसँग सम्बन्धित एउटा जडिबुटी हो, जुन नेपाल केही क्षेत्रहरू र भारतका केही मध्य हिमालय राज्यहरू जस्तै उत्तराखण्ड व्यापक रूपमा प्रयोग गरिन्छ, जहाँ यसलाई बाँस वा फारन भनिन्छ। यो जिम्मा दुई प्रजातिहरू मिलेर बनेको छ, ए. हाइपिस्टम र ए. प्रिजवल्स्कियानम। प्याज र चिभको बिचमा स्वाद भएको जडिबुटी, प्रायः सुकेको प्रयोग गरिन्छ। नेपालको मुस्ताङ जिल्ला र उत्तराखण्डको कुमाऊँ क्षेत्रमा, यो तरकारी, अचार र मासुको स्वाद लिन प्रयोग गरिन्छ। बाँकी नेपालमा यो प्रायः उडद दाल वा दाल स्वाद लिन प्रयोग गरिन्छ। सुकेका पातहरूलाई तिनीहरूको स्वाद विकास गर्न घिउमा पकाइन्छ। फसल काटिएपछि, मानिसहरूले पछि प्रयोगका लागि सुकाएको जिम्बुलाई भण्डारण गर्छन् किनभने यो मौसमी जडिबुटी हो (जुन र सेप्टेम्बर बीचको मुख्य फसल) ।

## प्रयोगहरू 
यी बिरुवाहरूको माथिका जमिनका भागहरू परम्परागत औषधि लागि प्रयोग गरिन्छ। मसलाको प्रयोग मुख्यतया स्वाद र चटनीका लागि गरिन्छ, यद्यपि यसलाई माथिल्लो मस्टाङ क्षेत्रका मानिसहरूले पौष्टिक मान्छन्। माथिल्लो मस्टाङ क्षेत्रका लगभग सबै (९०%) घरपरिवारहरूले जिम्बुलाई तरकारी, सूप, अचार र मासु वस्तुहरूमा मसलाको रूपमा प्रयोग गर्छन्। बाँकी नेपाल र उत्तराखण्ड जस्ता उत्तरी भारत भागहरूमा जनसङ्ख्याले उनीहरूको खानामा र औषधीय उद्देश्यका लागि जडिबुटीको व्यापक प्रयोग गर्छन्। जिम्बुलाई नेपाली पाहाडी चराचुरुङ्गीबाट सङ्कलन गरिएको उच्च मूल्यको औषधीय बिरुवा पनि मानिन्छ। माथिल्लो मुस्टाङ र नेपालका अन्य उत्तर-मध्य भागहरूमा, घरपरिवारहरूले फ्लू, खोकी र पेट दुख्ने जस्ता विभिन्न चिकित्सा रोगहरू निको पार्न जिम्बू प्रयोग गर्छन्। आधारभूत स्वास्थ्य सुविधा नभएका क्षेत्रहरूमा बसोबास गर्ने यी गाउँहरूको पृथक प्रकृतिसँग यो सम्बन्धित हुन सक्छ।

सन् २००६ को एक अध्ययनमा 

* नेपालको माथिल्लो मुस्ताङ क्षेत्रका ९५% घरपरिवारले खाना पकाउन जिम्बु प्रयोग गर्छन्, प्रायः तरकारीमा यसलाई स्वाद दिने एजेन्टका रूपमा प्रयोग गरिन्छ।
* ३८% घरपरिवारले जिम्बुलाई औषधिको रूपमा प्रयोग गर्छन् (प्रायः फ्लुलाई मद्दत गर्ने उपचारको रूपमा) ।
* ५२% घरपरिवारले जिम्बू सङ्कलनमा संलग्न भएको रिपोर्ट गर्छन् (र यो प्रतिशत घरको आकारअनुसार धेरै भिन्न हुन्छ, ५ देखि ६ जना मानिसहरूका घरपरिवारमा धेरै जिम्बू सङ्कलन हुन्छ, त्यो सङ्ख्याभन्दा ठुलो वा सानो आकारमा धेरै कम जिम्बू सङ्ग्रह हुन्छ।

## आर्थिक लाभ 
सङ्कलन गरेपछि, जिम्बु बिरुवालाई पूर्ण रूपमा हावामा सुकाउनुअघि धेरै दिनसम्म एउटा छाउनीजस्ता बन्द क्षेत्रमा सुकाउने गरिन्छ। सन् २००४ मा माथिल्लो मुस्टाङमा करिब ३२८८ किलोग्राम हावामा सुकेको जिम्बु सङ्कलन गरिएको अनुमान गरिएको थियो र ती सबै बेच्न प्रयोग गरिएको थियो। नेपालको अल्पाइन क्षेत्रका अधिकांश घरायसी आम्दानी औषधीय वनस्पति सङ्कलन र व्यापार हुन्छ। मध्य नेपालको माथिल्लो मुस्ताङ क्षेत्रमा कृषि, जङ्गली बिरुवा सङ्कलन र मौसमी व्यापार स्थानीय जीविकोपार्जनका लागि सबैभन्दा महत्त्वपूर्ण आर्थिक गतिविधिहरू हुन्। माथिल्लो मस्टाङ क्षेत्रका अधिकांश घरपरिवारहरू जङ्गली जिम्बुको सङ्ग्रहमा संलग्न छन्। जिम्बुको बिक्रीले माथिल्लो मस्टाङमा वार्षिक घरेलु आम्दानीमा महत्त्वपूर्ण (१०%) योगदान गर्दछ। जिम्बूबाट प्राप्त आम्दानी मौसमी व्यापारमा घरको संलग्नताबाट उल्लेखनीय रूपमा प्रभावित हुन्छ। व्यापारमा संलग्न घरपरिवारका लागि जिम्बु बिक्रीबाट औसत वार्षिक आय २००३ र २००४ मा लगभग $७० अमेरिकी डलर थियो। मानिसहरूले कमाएको नाफा अधिकतम बनाउनका लागि सामान्यतया जिम्बुका सङ्कलनकर्ता र व्यापारी दुवैको रूपमा काम गर्छन्। जिम्बुका लागि व्यापारको प्राथमिक माध्यम घर-घर बिक्री थियो, यद्यपि व्यापारीहरूले मौसमी व्यापारमा भाग लिन काठमाडौँ र नेपाल र भारत अन्य भागहरूमा यात्रा गर्नु सामान्य हो। यसको अर्थ जिम्बु व्यापारमा संलग्न व्यक्तिहरूले हाल बेच्नका लागि उपभोक्ता बजार खोजिरहेका छन्, र विदेशी बजारमा आपूर्ति गरेर लाभान्वित हुनेछन्। यसबाहेक, जिम्बू जस्ता मसलाहरू "उच्च मूल्य, कम मात्रामा नगद बाली" हुन सक्छन्, र यस उत्पादनमा अन्तर्राष्ट्रिय व्यापारले ग्रामीण नेपाली आय र जीविकोपार्जन बढाउन सक्छ। 

## उपलब्धता र व्यावहारिकता 
त्यहाँ ए. हाइपिस्टमको लगातार उपलब्धता छ, यद्यपि ए. प्रिजवल्स्कियानमलाई सन् १९९० को दशकमा कमजोर मानिएको थियो। जङ्गली क्षेत्रमा जम्मा गरिएका जिम्बुका लागि केही कृषिगत बाधाहरू छन् जसले यस उत्पादनको कमजोरतामा योगदान पुर्याउँछ। भेडा, बाख्रा र अन्य पशु चराइका कारण बिरुवाको ह्रास एउटा बाधा हो। यो मुख्यतया किनभने जङ्गली जिम्बू सामान्यतया साम्प्रदायिक भूमिमा पाइन्छ, र बिरुवाहरूमा पहुँच नियन्त्रण गर्न कुनै सक्रिय व्यवस्थापन छैन। जिम्बुको उपलब्धतामा एक प्राकृतिक बाधा वर्षा निर्भरता हो, विशेष गरी गर्मीको प्रारम्भिक महिनाहरूमा, जुन बोटको वृद्धि र अस्तित्वका लागि महत्वपूर्ण छ। मुस्टाङ क्षेत्रभित्रका अधिकांश पाहाडी भू-सतहमा वनस्पति अभाव छ, र बलौटे माटो हावा, हिउँ र वर्षा सजिलैसँग क्षय हुन सक्छ, जसको परिणामस्वरूप स्थानीय जीविकोपार्जन र कृषिका लागि चुनौतिहरू छन्। जिम्बु बोटबिरुवाको प्रजातिलाई क्षरण जवाफको रूपमा देख्न सकिन्छ, किनकि तिनीहरू बलौटे माटो भएका उच्च-शुष्क क्षेत्रहरूमा गुच्छाहरूमा बढ्छ। दुर्गम, पाहाडी क्षेत्रहरूमा जिम्बू पाइने हुनाले, सङ्ग्रहमा मुख्यतया शारीरिक रूपमा सक्षम र ऊर्जावान मानिसहरू सामेल हुन्छन्। यसको अर्थ यो हो कि सङ्कलन सधैँ वृद्ध वा शारीरिक रूपमा असक्षम व्यक्तिहरूको लागि भाग लिन व्यावहारिक हुँदैन।

## व्यवस्थापनको आवश्यकता 
जिम्बु उद्योगमा सङ्कलन र व्यापारका लागि माथिल्लो मस्टाङमा हाल कुनै सक्रिय व्यवस्थापन प्रणाली छैन। पशुधन चराउने नियन्त्रण जस्ता जिम्बुको कृषि सम्बन्धी प्रतिबन्धहरू पार गर्न किसान समूह र सहकारी जस्ता औपचारिक व्यवस्थापन प्रणालीहरू आवश्यक छन्। किसान सहकारीहरूले जिम्बू सङ्कलनका लागि सामुदायिक सङ्गठन सुधार गर्न सक्छन् र थोकमा साझा खरिद र बिक्रीको माध्यमबाट आम्दानी बढाउन सक्छन्। जङ्गली क्षेत्रबाहेक जिम्बु सङ्कलनका लागि केही वैकल्पिक प्रणालीहरू पनि छन्। यसको अर्थ, सक्रिय व्यवस्थापनको माध्यमबाट थप घरेलुकरण जिम्बु उद्योगको उत्पादन र विकास बढाउने अवसरको रूपमा हेर्न सकिन्छ। यदि आवर्तन फसल काट्ने स्थलहरू (फसल आवर्तन) साम्प्रदायिक र निजी दुवै भूमिमा सुरु गरियो भने जिम्बुको दिगो सङ्कलनलाई थप विकास गर्न सकिन्छ। अन्य मसलाहरूसँगै जिम्बुलाई लाभ उठाउन नगद, मेसिनरी, जग्गा वा श्रम व्यापक इनपुट आवश्यक पर्दैन। यसको अर्थ जिम्बुलाई बगैँचा वा मुस्ताङ क्षेत्रका गरिब नेपाली घरानाको नजिक र विशेष गरी पाहाडी क्षेत्रमा रोप्न सकिन्छ जहाँ बोटबिरुवाहरू हुर्कन्छन्। घरको नजिकको लाभदायक बालीले विशेष गरी महिलाहरू फाइदा पुर्याउन सक्छ, मुख्यतया किनभने उनीहरूलाई संलग्न हुन सजिलो हुन्छ र जिम्बू बोटबिरुवामा झुकाव हुन्छ।

## सन्दर्भहरू 
जिम्बु (एलियम एसपीपी) को स्थिति, प्रयोग र व्यवस्थापन: माथिल्लो मुस्ताङ, नेपालबाट एक केस स्टडी;  लेखक: रामचन्द्र नेपाल;  नर्वेजियन युनिभर्सिटी अफ लाइफ साइंसेजमा ट्रपिकल इकोलोजी र प्राकृतिक स्रोतहरूको व्यवस्थापनमा मास्टर अफ साइन्सको डिग्रीको लागि आवश्यकताहरूको आंशिक पूर्तिमा पेश गरिएको थीसिस।;  "जिम्बुको स्थिति, प्रयोग र व्यवस्थापन (एलियम एसपीपी): माथिल्लो मुस्ताङ, नेपालबाट एक केस स्टडी | forestrynepal"।  2012-02-18 मा मूलबाट संग्रहित।  2012-01-05 पुन:प्राप्त;  पूरा रिपोर्ट

Full report  Archived 2015-09-24 at the Wayback MachineHerbs & spices" साँचे पर अब तक कोई विवरण नहीं है, मगर साँचे के पृष्ठ पर कुछ जानकारी हो सकती है।
श्रेणी:नेपाली खाना
श्रेणी:नेपाली तरकारी
श्रेणी:पुनरावलोकन नगरिएको अनुवादहरू रहेको पृष्ठ