open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
असमिया परिकारहरू

कागतीको टुक्रा परम्परागत बेलमेटल (काँसाको) भाँडामा राखिएको छ। यस भोजनमा कुनै पनि मीठो परिकार (मिष्ठान्न) हुँदैन र भोजनको समापन सुपारी (पान–सुपारी) चपाएर गरिन्छ।]]
असमिया परिकार((असमिया: অসমীয়া ৰন্ধন-শৈলী) भारतको असम राज्यको परिकार शैली हो। यो पहाड र तराई क्षेत्रका खाद्य परम्पराहरूको संगम हो, जसमा संरक्षणका उपायका रूपमा किण्वन र सुकाउने प्रविधिको प्रयोग गरिन्छ र तराई क्षेत्रका मानिसहरू जसले ताजा तरकारी, सागसब्जी, माछा र मासुका विभिन्न परिकारहरूको प्रशस्त प्रयोग गर्दछ। असमियाको मुख्य आहार भात हो।

असमिया परिकार विभिन्न आदिवासी पाक परम्पराहरूको मिश्रण हो। यसमा क्षेत्रीय भिन्नता र केही बाह्य प्रभावहरू पनि पाइन्छन्। असमिया पाककलामा मसलाको प्रयोग अन्य भारतीय परिकारहरूभन्दा तुलनात्मक रूपमा कम हुन्छ। यसको विशेष स्वाद स्थानीय फलफूल, तरकारी, जडिबुटी, र किण्वित सामग्रीको प्रयोगले आउँछ। यी सामग्रीहरू ताजा, सुकेको वा किण्वित रूपमा प्रयोग गरिन्छन्।

माछा असमिया खानपानको मुख्य हिस्सा हो। साथै, हाँस, परेवा, स्क्वाब आदि चराहरू पनि लोकप्रिय छन्, जसलाई मुख्य परिकारका रूपमा वा अन्य सामग्रीसँग मिसाएर पकाइन्छ। ऐतिहासिक रूपमा, ब्रिटिश उपनिवेश काल अघि असममा गाईको मासु पनि खाइन्थ्यो, तर हालका दिनमा प्रायः मुस्लिम समुदायले मात्र यसको प्रयोग गर्छन्।

## सामाग्रीहरु
### भात
यस खानपानमा चामल सबैभन्दा महत्त्वपूर्ण सामग्री हो। यस क्षेत्रमा उब्जाइएको चामलको विविधताले गर्दा यो अन्नको पहिलो वशांकन असम–युनान क्षेत्रमै भएको हुनसक्ने अनुमान गरिन्छ। असममा इन्डिका (indica) र जापोनिका (japonica) दुवै किसिमका धानको खेती गरिन्छ। सबैभन्दा लोकप्रिय वर्गको चामल जोहा (joha) हो, जुन सुगन्धित हुन्छ। मुख्य आहारका रूपमा चामल उकुवा (भात) वा आरोई (घाममा सुकाएको) रूपमा खान चलन छ। असममा मात्र पाइने केही उच्च गुणस्तरका चामलका प्रजातिहरू, जस्तै कराबल्लम (Karaballam) र कौरीबदाम (Kauribadam) विशेष रूपमा प्रसिद्ध छन्।

### माछा
चामलपछि असमिया खानपानमा माछा सबैभन्दा महत्वपूर्ण सामग्री हो। यस क्षेत्रका धेरै नदी, पोखरी र तालहरूबाट माछा प्राप्त हुन्छ । यहाँको अत्यन्तै ओसिलो मौसम र धेरै जलाशयहरूको उपस्थितिले गर्दा उपत्यकामा थुप्रै प्रकारका मिठा पानीका माछा प्रशस्त मात्रामा पाइन्छन्। माछा असमिय खानपानको मुख्य अङ्गका रुपमा रहेको छ। असममा कुनै पनि परम्परागत जातीय समुदाय यस्तो छैन जसले माछा नखाने होस्। धेरैजसो ग्रामीण परम्परागत घरपरिवारका आफ्नै पोखरी हुन्छन्, जहाँ माछापालन गरिन्छ।
लोकप्रिय ठूला माछाहरूमा - बोराली (freshwater dhark), रहु, चिटल (Chitala chitala), खोरिया, मागुर, सिङ्गी, भोकुवा वा बहु, शल र शौल पर्छन्। साना माछाहरूमा - पुठी (swamp barb), अरी (long-whiskered catfish), गरोई (green/spotted snakehead), कवोई (climbing perch; Anabas testudineus), खोलिहोना (Indian paradise fish; Ctenops nobilis), बोरोलिया, मुवा, सेनिपुठी, टेङ्गेरा, लासिन, भङ्गुन, र पाभो आदि समावेश छन्।

### मासु
असमका मासु र माछाका परिकारहरूमा मसला र तेलको मात्रा निकै कम हुन्छ तर अदुवा कडि पात, तामा(किण्वित बाँसको टुसा) र कागतीको रसको प्रयोग बढी गरिन्छ। यी परिकारहरूको स्वाद छिमेकी बंगालका परिकारहरू भन्दा पूर्ण रूपमा फरक हुन्छ र दक्षिण–पूर्वी तथा पूर्वी एसियाली देशहरूको खानपान शैलीसँग केही समानता देखिन्छ।

## सन्दर्भ सामग्रीहरू
## बाह्य कडीहरू
श्रेणी:असमिया परिकारहरू
पातुरी

**पातुरी** () तरकारी वा मानुजन्य खाद्य पदार्थहरूको प्रयोग गरि बनाइने एक लोकप्रिय बङ्गाली परिकार हो। पातुरीमा विशेषगरी माछाको पातुरी बढी रुचाइने गरिन्छ। पातमा घेरि डोरीले बाँधेर कम तापमा वा वाष्पमा पकाउने हुँदा यस परिकारको तयारीमा पातको विशेष महत्त्व हुने गर्दछ।
पातुरीका शाकाहारी परिकारहरूमा पनीर, दाल, सन्देश आदि समावे छन् भने मासुका परिकारहरूमा माछाको पातुरी पर्लछ। माछाको पातुरी बनाउन मुख्यतः ताजा पानीको माछा प्रयोग गरिन्छ।

## उत्पत्ति र इतिहास 
सम्भवतः ‘पातडा’ शब्दबाट 'पातुरी' शब्दको उत्पत्ति भएको हुन सक्छ। पातले मोडेर पकाइने भएकोले यस परिकारलाई 'पातुरी' भनिएको हो। केराको पात, लौकाको पात, इस्कुसको पात वा कुभिण्डोको पातले बेरेर यसलाई पकाइने हुँदा पातले बेरेर तयार गरिन्छ यस्ता परिकारहरूलाई सामान्यतया पातुरी भनेर चिनाउन सकिन्छ।

## प्रकार 
तरकारी वा मासुजन्य खाद्य सामग्रीहरूको प्रयोग गरि यसलाई लगभग सबै प्रकारका सामग्रीसँग तयार गर्न सकिन्छ। मासुजन्य खाद्य पदार्थबाट बनाइएको पातुरीहरूको विशेषगरी माछाको पातुरी बढी लोकप्रिय रहेको छ। 
विभिन्न प्रजातिका माछाहरूबाट फरकफरक पातुरी तयार गरिन्छ जसमा भेटकी पातुरी, इलिष पातुरी, कोई पातुरी, रहु पातुरी आदि समावेश छन्। माछा बाहेक अण्डाबाट पनि पातुरी बनाउन सकिन्छ भने यसबाहेक माछाको अण्डा प्रयोग गरेर पनि पातुरी बनाइने गरिन्छ। झिङ्गे माछाबाट पनि पातुरी तयार गरिन्छ जसलाई बङ्गालीमा चिङरी माछेर पातुरी भनेर चिनिन्छ। पातुरीका धेरै शाकाहारी परिकारहरू पनि रहेका छन् जुन शाकाहारीहरू खानेहरू माझ अधिक लोकप्रिय छ। दाल प्रयोग गरेर शाकाहारी दाल पातुरी तयार गरिन्छ जसमा मसुर दालको पातुरी उल्लेखनीय छ। दूधजन्य वस्तुबाट पनि पातुरी तयार गरिन्छ जसमा पनिर र छानाबाट तयार गरिने पातुरीहरू समावेश छन् जसलाई क्रमशः पनिर पातुरी र छेनाको पातुरी भनेर चिनिन्छ। दुधबाट तयार गरिने बङ्गाली प्रसिद्ध मिठाइँ सन्देशबाट पनि पातुरी बनाउने गरिन्छ।

## चित्रशाला 

चित्र:Fish Paturi - Tero Parban - Kolkata - FILE 0002.jpg|कलकत्ताको एक रेस्टुरेन्टमा बनाइएको माछाको पातुरी
File:Ilish macher paturi.jpg|इलिस माछाको पातुरी
File:Homemade dal and rice meal with Bhetki paturi and salad.jpg|दालभात, सलाद र भेट्की माछाको पातुरी 
File:Bhetki paturi.JPG|केराको पातमा भेट्की माछाको पातुरी

## सन्दर्भ सामग्रीहरू 
## बाह्य कडीहरू 
श्रेणी:भारतीय खाना
बर्मन भाषा

**बर्मन भाषा** एक अत्याधिक लोपोन्मुख भाषा हो। यो भोट बर्मेली भाषा हो जुन बोडो-गारो उपसमूहसँग सम्बन्धित छ। सन् २०१७ को जनगणना अनुसार बर्मन कचारी समुदायको जनसङ्ख्या २४,२३७ छ। यद्यपि, यो जनसङ्ख्याको सानो भागले मात्र यो भाषा बोल्दछन्।

## इतिहास 
बर्मन कचारीहरू उत्तरपूर्वी भारतको आदिवासी असमिया समुदाय हुन् र डिमास जातिहरूको उपखण्ड हुन्। तिनीहरू मुख्यतया तल्लो असका जिल्लाहरूमा र बराक उपत्यका जस्तै हाइलाकान्दी र करिमगञ्ज र अरुणाचल प्रदेशका केही भागहरूमा पाइन्छ। बर्मन कचारी उत्तर-पूर्वी भारतको प्राचीन जातीय समूहहरू मध्ये एक हो। सन् २००२ को संशोधन ऐन पछि, असमका धेरै बर्मन कचारीहरूलाई 'बर्मन' भनेर चिनिन्छ। यिनीहरू मुख्यतया उदलगुडी, बाक्सा, चिराङ, कोकराझाड, दराङ, कामरुप, ग्वालपाडा, नगाउँ, लखिमपुर, धेमाजी, कछर र बारपेटा जिल्लामा पाइन्छ। कचारी मूलका कारण बर्मनहरूलाई कचारी भनिन्छ। तिनीहरू असम र मेघालय, त्रिपुरा र नागाल्यान्ड जस्ता ठाउँहरूमा फैलिएका छन्।

बर्मन कचारी गाउँहरू मेघालय राज्यमा गारो पहाड र खासी पहाडहरू र त्रिपुरामा पनि छरिएका छन्। भारतीय स्वतन्त्रता अघि, हालको बङ्गलादेशको मयमनसिंह र सिलेटका जिल्लाहरूमा धेरै बर्मन कचारी बस्तीहरू अवस्थित थिए। देश विभाजनको परिणामस्वरूप यी मानिसहरू तत्कालीन अविभाजित असममा बसाइँ सरेका थिए।

सन् १७०८ मा, ताम्रधजको शासनकालमा, कचारी मानिसहरूले हिन्दु रीतिरिवाजहरू अपनाएका थिए। सन् १८२५ सम्ममा, गोविन्द चन्द्रको समयमा, कचारी राजा, केही कुलीन परिवारहरूसँगै, खासपुरबाट भागेर मयमनसिंह र सिलेटमा बसाइँ सर्नुपरेको थियो। यो मणिपुर र कुन्भोङ शासकहरूको आक्रमणको कारणले भएको थियो। सन् १८२६ मा, कचारी राजा बेलायतीहरूसँग यान्डाबुको सन्धिमा हस्ताक्षर गरेपछि आफ्नो मातृभूमि फर्केका थिए, यद्यपि सन्धिमा असमलाई बेलायती शासनको अधीनमा राख्ने व्यवस्था गरिएको थियो। कचारी राजा गोविन्द चन्द्रको सन् १८३० मा मृत्यु भएको थियो।

## जनसङ्ख्यिकी 
असमकाका बर्मन कचारीहरूलाई बाराक उपत्यकामा अनुसूचित जनजाति (समतल)को रूपमा वर्गीकृत गरिएको छ (यद्यपि, ब्रह्मपुत्र उपत्यकाका बर्मन कचारीहरू आजसम्म अनुसूचित छैनन्)। सन् २०१७ को जनगणना अनुसार बर्मन कचारीहरूको जनसङ्ख्या लगभग २४,२३७ छ। यस सङ्ख्यामध्ये १२,५५५ पुरुष र ११,५०३ महिला थिए। उनीहरूको साक्षरता दर ४ प्रतिशत अनुमान गरिएको छ। पुरुष र महिलाको साक्षरताको स्तर क्रमशः २.५% र १.५% थियो।

## सन्दर्भ सामग्रीहरू 
श्रेणी:असममा बोलिने भाषाहरू
ब्रह्मपुत्र महोत्सव

**ब्रह्मपुत्र महोत्सव** (असमको डिब्रुगढ र तिनसुखिया जिल्लामा) हरेक वर्ष आयोजना गरिने एक प्रमुख सांस्कृतिक उत्सव हो। यस महोत्सवमा क्षेत्रको सांस्कृतिक परम्परा, संगीत, प्रतिभा प्रदर्शन तथा प्रदर्शनीहरू मार्फत उत्सवको रूपले मनाइन्छ।

## उद्देश्य 
ब्रह्मपुत्र नदीको संरक्षण तथा जलवायु परिवर्तनका विषयमा जनचेतना अभिवृद्धि गर्नु यस महोत्सवको मुख्य उद्देश्य हो।

यसमा शास्त्रीय, लोक, रक, पप लगायतका विभिन्न विधाका संगीतकार र कलाकारहरूले प्रस्तुति दिन्छन्। साथै, स्थानीय साना उद्योगका उत्पादन तथा सेवाहरूको प्रदर्शनी, असम र उत्तरपूर्व भारतका पर्यटन स्थलहरूको प्रचार, र नयाँ स्टार्टअप कम्पनीहरूका उत्पादन तथा सेवाहरूको प्रदर्शन पनि गरिन्छ। परम्परागत असमेली हस्तकला र हातताता उत्पादनका प्रदर्शनीका साथै परम्परागत असमीया भोजन तथा स्थानीय परिकारहरू पनि उपलब्ध हुन्छन्।

### २०२४को महोत्सव 
सन् २०२४ को महोत्सवमा उत्तरपूर्व भारतका विभिन्न जनजातिहरूबीच सांस्कृतिक आदान–प्रदान कार्यक्रम आयोजना गरिएको थियो र सांस्कृतिक र ज्ञान–विनिमय तथा सहकार्यका आदान प्रदान गरिएको थियो। यस अन्तर्गत परम्परागत कलाका कार्यशाला तथा मास्टरक्लास, सांस्कृतिक प्रस्तुति, साहित्यिक तथा भाषिक आदानप्रदान, जलमार्गको रूपमा ब्रह्मपुत्र नदीको महत्व र नदी पर्यटनसम्बन्धी कार्यक्रमहरू पनि समावेश गरिएका थिए।

## सन्दर्भ 
श्रेणी:असमका पर्वहरू
अमर एकुसे ग्रन्थमेला

**अमर एकुसे ग्रन्थमेला** () (**एकुसे पुस्तक मेला** नामले व्यापक रूपमा परिचित) बङ्गलादेशको परम्परागत मेलाहरू मध्ये एक हो। प्रत्येक वर्ष फेब्रुअरीको सम्पूर्ण महिना यो मेला बाङ्ला एकेडेमीको बर्धमान भवनको प्राङ्गणमा र बर्धमान भवन वरिपरि आयोजना गरिन्छ। सन् २०१४ देखि अमर एकुसे ग्रन्थमेला बाङ्ला एकेडेमीको अघि रहेको सोहरावर्दी उद्यानमा विस्तार गरिएको   भएतापनि बाङ्ला एकेडेमीको प्राङ्गणमा पनि मेलाको एक भाग आयोजना गरिन्छ। ढाकामा बङ्ला एकेडेमीद्वारा हरेक वर्ष फेब्रुअरीमा आयोजना गरिने यो एक महिना भरी चल्ने कार्यक्रम सबैका लागि निःशुल्क हुन्छ। सन् २०२४ मा मेलाले ६० लाख आगन्तुकहरूलाई आकर्षित गरि पुस्तक ६० करोड टाका बराबरको पुस्तक बिक्री गरि नयाँ कीर्तिमान बनाएको थियो।

सन् १९५२ फेब्रुअरी २१ का दिन बङ्गाली भाषाको लागि आत्मसमर्पण गर्ने वीरताको घटनालाई स्मरण गर्दै यही महिनामा आयोजना गरिने यस पुस्तक मेलाको नामकरण 'अमर एकुसे पुस्तक मेला' गरिएको थियो।

## इतिहास 
## विवरण 
right|thumb|300px|सन् २०११ को पुस्तक मेलाको एक कार्यक्रममा पुरोहित प्राध्यापक पवित्र सरकार र अन्य वक्ताहरूको उपस्थिति

केही वर्ष पहिले हरेक वर्षको फेब्रुअरी महिनाको पहिलो दिनदेखि २१ फेब्रुअरीसम्म पुस्तक मेला नियमित रूपमा आयोजना गरिन्थ्यो। त्यसपछि किनमेल गर्ने, दर्शक र विक्रेताहरू अनुरोधमा फेब्रुअरीको अन्तिम दिनसम्म यो मेला बाङ्ला एकेडेमीको परिसरमा आयोजना गरिने गरि लम्बाइएको थियो। फेब्रुअरी महिनामा प्रत्येक चार वर्षमा एकपटक अधिकवर्ष आउँदा, कहिलेकाहीँ यो मेला महिनाको २८ तारिखमा र कहिलेकाहीँ २९ तारिखमा समाप्त हुन्छ। बङ्गलादेश सरकारको संस्कृति मन्त्रालयले मेला व्यवस्थापनको सम्पूर्ण जिम्मेवारी लिँदै आएको छ। प्रकाशनहरूको स्टलहरूलाई प्रकाशक क्षेत्र, प्रकाशक-विक्रेता क्षेत्र, बालबालिका स्टल, सरकारी-गैरसरकारी संस्था र लिटल म्यागजिन लगायतका क्षेत्रमा विभाजन गरेर स्थान दिइन्छ। यसैगरी मेला लाग्ने स्थानलाई भाषा आन्दोलन सहिद सलाम, रफिक, जब्बार, बर्कत, शफिउर र त्यसैगरी प्रख्यात बङ्गाली साहित्यका रवीन्द्रनाथ ठाकुर, काजी नजरुल इसलाम, डा मुहम्मद शहिदुल्लाह, अब्दुल करिम साहित्यविशारद लगायतका व्यक्तित्वको नाममा विभाजन गरिएको छ। यस मेलेमा देशका प्रसिद्ध सबै प्रकाशक, पुस्तक विक्रेताहरू बाहेक, भारत, रूस, जापान लगायतका विभिन्न देशहरूबाट पनि धेरै प्रकाशन संस्थाहरू आफ्नो पुस्तक र प्रकाशनसहित सहभागिता जनाउँछन्।

## सन्दर्भ सामग्रीहरू 
## बाह्य कडीहरू 
* 
* बाङ्ला एकेडेमी
हो जाति

**हो जाति** भारतको आग्नेली मुन्डा जातीय समूह हो। तिनीहरू प्रायः झारखण्डको कोल्हान क्षेत्रमा र उत्तरी ओडिसामा बसोबास गर्दछन्। सन् २०११ को भारतीय जनगणना अनुसार, यस जातिको कुल अनुसूचित जनजाति जनसङ्ख्याको क्रमशः १०.७% र ७.३% छन्। सन् २००१ मा राज्यमा लगभग ७,००,००० जनसङ्ख्या भएको हो, सन्थाल, कुरुख र मुन्डा पछि झारखण्डमा चौथो सबैभन्दा धेरै जनसङ्ख्या भएको अनुसूचित जनजाति हो। हो जातिहरू ओडिसा, पश्चिम बङ्गाल र बिहारका छिमेकी राज्यहरूमा पनि बसोबास गर्छन्, जसले गर्दा सन् २००१ सम्ममा कुल सङ्ख्या ८०६,९२१ पुगेको थियो। यो जाति बङ्गलादेश र नेपालमा पनि बसोबास गर्दछन्।

एथ्नोलगका अनुसार, सन् २००१ सम्ममा हो भाषा बोल्ने मानिसहरूको कुल सङ्ख्या १,०४०,००० थियो। यस क्षेत्रका अन्य आग्नेली समूहहरू जस्तै, हो ले बहुभाषिकताको फरक-फरक भाषाहरू बोल्ने गर्दछन् जसमा हिन्दी र अङ्ग्रेजी पनि प्रयोग गरिन्छ।

हो जातिका अधिकांश मानिसहरू कृषिमा संलग्न छन्। उनीहरू मध्ये कोही जग्गाधनी छन् भने कोही मजदुर र खानी काममा पनि संलग्न छन्। भारतको बाँकी भागको तुलनामा, हो जातिको साक्षरता दर कम छ र  विद्यालय भर्नाको दर पनि कम छ। झारखण्ड सरकारले हालै बालबालिकाहरूमा भर्ना र साक्षरता बढाउन मद्दत गर्ने उपायहरू अनुमोदन गरेको थियो।

## शब्दको उत्पत्ति 
"हो" शब्द हो भाषाबाट आएको हो, जहाँ "हो" को अर्थ "मानव" हुन्छ। यो नामले तिनीहरूको जातीय पहिचान र भाषा दुवैलाई समेट्छ, जुन आग्नेली भाषा परिवार भित्र मुन्डारीसँग नजिकबाट जोडिएको छ। ओडिसामा, कोल, कोल्हा र कोलाह जस्ता हो जनजातिका केही खण्डहरूलाई आधिकारिक रूपमा फरक समूहको रूपमा मान्यता दिइएको छ। यी नामहरू औपनिवेशिक उपनाम कोलबाट लिइएका हुन्, जुन उत्तरी भारतभरका आदिवासी समुदायहरूका लागि व्यापक रूपमा प्रयोग हुने शब्द हो। यो हु, होरो र होरोको जस्ता उपनाम र उपनामहरूको मिश्रणबाट लिइएको हो, जुन सबैले तिनीहरूको भाषामा "मानव" वा "मानव जाति"लाई जनाउँछ। तिनीहरूलाई ऐतिहासिक रूपमा लार्का कोल पनि भनिन्थ्यो, जसले तिनीहरूको विद्रोही प्रकृतिलाई प्रतिबिम्बित गर्दछ, जुन लार्का (मुन्डा भाषामा "लडाकू") र कोल उपनाम कोलबाट बनेको थियो।

## धर्म 
सन् २००१ को राष्ट्रिय जनगणनामा, झारखण्डका ९१% होहरूले "अन्य धर्म र अनुशासन" मान्ने घोषणा गरेका थिए, जसको अर्थ तिनीहरू आफूलाई कुनै पनि प्रमुख धार्मिक समूहसँग सम्बन्धित ठान्दैनन् र "सरना" भनिने आफ्नो आदिवासी धार्मिक प्रणालीहरू पालना गर्छन्। देवता, देवी र आत्माहरूमा उनीहरूको विश्वास बाल्यकालदेखि नै उनीहरूमा जरा गाडेको छ। होहरूको धर्म धेरै हदसम्म सन्थाल, उराँव, मुन्डा र यस क्षेत्रका अन्य आदिवासी मानिसहरूसँग मिल्दोजुल्दो छन्। सबै धार्मिक अनुष्ठानहरू देउरी भनेर चिनिने गाउँका पुजारीद्वारा गरिन्छ। 

## टिप्पणीहरू 
## सन्दर्भ सामग्रीहरू 
## बाह्य कडीहरू 
* हो भाषा

श्रेणी:झारखण्डका जनजातिहरू
श्रेणी:असमका जनजातिहरू
श्रेणी:भारतमा रहेका जातीय समूहहरू
श्रेणी:भारतका अनुसूचित जनजातिहरू
श्रेणी:नेपालका जनजातिहरू
श्रेणी:बङ्गलादेशका जातीय समूहहरू
बिहु

**बिहु** () भारतको असम राज्यको एक महत्वपूर्ण सांस्कृतिक चाड हो  अप्रिलमा मनाइने 'रोङ्गाली' वा 'बोहाग बिहु', अक्टोबर वा नोभेम्बरमा मनाइने 'कोङ्गाली' वा 'काटी बिहु' र जनवरीमा मनाइने 'भोगाली' वा 'माघ बिहु' गरि बिहुका तीन प्रकारहरू छन्। यी पर्वहरूले तिब्बती–बर्मेली, आग्नेली र हिन्द–आर्य परम्पराहरूको संयोजन प्रस्तुत गर्छन्। असमका यी विशिष्ट पर्वहरूमा त्यहाँका सबै समुदायहरूले आफ्ना-आफ्ना सांस्कृतिक योगदान दिएको पाइन्छ। 

रोङ्गाली बिहु तीनवटामध्ये सबैभन्दा महत्वपूर्ण मानिन्छ, जसलाई वसन्त ऋतुको आगमनको रूपमा मनाइन्छ। भोगाली बिहु वा माघ बिहु बाली कटनीपछि मनाइने पर्व हो, जसमा गाउँभर सामूहिक भोज आयोजना गरिन्छ। कोङ्गाली बिहु वा काटी बिहु भने अभावको समयसँग सम्बन्धित गम्भीर पर्व हो, जसमा मितव्ययिता र प्राणवादी परम्पराको झल्को पाइन्छ।

रोङ्गाली बिहु सबैभन्दा महत्वपूर्ण बिहु हो र यो असमी नयाँ वर्षमा मनाइन्छ। हिन्दु पात्रो र बौद्ध पात्रोअनुसार समय निर्धारण हुने हुनाले भारतीय उपमहाद्वीप, पूर्वी एसिया र दक्षिणपूर्व एसियाका अन्य क्षेत्रहरूसँग पनि सङ्गै मनाइन्छ। अन्य दुई बिहु पनि असमी समुदायका लागि विशेष छन्। अन्य केही भारतीय पर्वहरू जस्तै, बिहु कृषिसँग, विशेषगरी धानसँग सम्बन्धित छ। बोहाग बिहु बाली रोप्ने पर्व हो, काटी बिहु बाली संरक्षण र बोटबिरुवाको पूजा तथा प्राणवादी परम्परासँग सम्बन्धित छ भने भोगाली बिहु बाली टिप्ने पर्व हो। असमीहरूले रोङ्गाली बिहु भोज, सङ्गीत र नृत्यका साथ मनाउँछन्। केहीले आफ्ना घरको बाहिरका पोलमा तामा, पित्तल वा चाँदीका भाँडाहरू झुण्ड्याउँछन् भने गाउँघरको सडकमा हिँड्ने बालबालिकाले फूलका मालाले नयाँ वर्ष स्वागत गर्छन्। र परिवारका ज्येष्ठप्रति सम्मान, उर्वरता र आमा देवीप्रतिको आस्था प्रकट गर्छन्। यि उत्सव र अनुष्ठानहरूमा दक्षिणपूर्व एसिया र चिनियाँ-तिब्बती संस्कृतिहरूको प्रभाव देखिन्छ। वर्तमान समयमा यी बिहु पर्वहरू असमका सबै समुदायका मानिसहरूले धर्म, जात वा सम्प्रदायको भेदबिना मनाउँछन्। साथै, असमेली प्रवासी समुदायले पनि विश्वका विभिन्न देशहरूमा यी पर्वहरू उल्लासपूर्वक मनाउने गर्छन्।

बिहु शब्दलाई बिहु नृत्य र बिहु लोकगीत जनाउन पनि प्रयोग गरिन्छ।

## बोहाग बिहु वा रोङ्गाली बिहु 
असमको मुख्य बिहु पर्व वसन्त ऋतुको सुरुवातमा मनाइन्छ। यो सात दिनसम्म मनाइन्छ। चैत्र मसान्तको  दिनदेखि सुरु भएर अर्को महिनाको ६ गतेसम्म यो उत्सव मनाइन्छ। सात दिनसम्म प्रत्येक दिन बिहुको फरकफरक नामका बिहु पर्वहरू मनाउने चलन रहेको छ जसले गर्दा यसलाई सात बिहु भनेर पनि चिनिन्छ। यस उत्सवमा कृषकहरूले धान उत्पादनका लागि जमिन तयार पारिरहँदा महिलाहरूले भने पिठा, नाडु आदि तयार गर्छन्। बिहुको पहिलो दिन गोरु बिहु मनाइन्छ। यस दिन गोरुहरूलाई नुहाइदिएर उनीहरूको पूजा गरिन्छ। त्यसको अर्को दिन मानुह बिहु अर्थात् मानव बिहू मनाइन्छ। यस दिन नयाँ लुगा लगाएर नयाँ वर्ष मनाइन्छ। ब्रह्मपुत्रको उत्तर तटमा 'गोसाई बिहु' नामको उत्सव मनाउँदै गर्दा देवताको मूर्ति सफा गरि प्रार्थना गरिन्छ। यस समयमा बिहु गीतको साथ बिहु नृत्यमार्फत युवक-युवतीहरूले उत्सव मनाउने गर्दछन्।

## सन्दर्भ सामग्रीहरू
## बाह्य कडीहरू
श्रेणी:असमका प्रतीकहरू
श्रेणी:असमका पर्वहरू
श्रेणी:असमको संस्कृति
बङ्गलादेशी

**बङ्गलादेशी** शब्दले () सामान्यतया दक्षिणी एसियाली देश बङ्गलादेशको भूभागमा बसोबास गर्ने मानिसहरूलाई जनाउँदछ। यसमा बङ्गाली र केही आदिवासीहरू पनि समावेश छन्। बङ्गलादेशको संविधानको धारा ६ को उपधारा २ अनुसार “बङ्गलादेशको जनतालाई जातीयताको रूपमा बङ्गाली र नागरिकहरूलाई बङ्गलादेशी भनेर चिनिन्छ।” भनि उल्लेख गरिएको छ।

सन् १९७१ मा पूर्वी पाकिस्तानका स्थायी बासिन्दाहरू नयाँ राष्ट्रका नागरिकमा रूपान्तरण भएपछि बङ्गलादेशी नागरिकताको सुरुवात भएको थियो। बङ्गलादेश संसारको आठौँ सबैभन्दा बढी जनसङ्ख्या भएको देश हो। हिन्द-आर्य परिवारका बङ्गाली जातिहरूले जातियताको हिसाबले बङ्गलादेशको सबैभन्दा ठूलो अंश ओगटेको छ। बङ्गलादेशको जनसङ्ख्या उर्वर गङ्गा मुखद्वीपमा आधारित छ जुन सहस्राब्दीयौँदेखि सहरी र कृषिजन्य सभ्यताको केन्द्रमा रहेको छ। चट्टोग्राम पहाडी क्षेत्र र सिलेट विभागका केही भागहरू समावेश रहेको देशको उच्चभूमिहरूमा विभिन्न आदिवासी अल्पसङ्ख्यकहरूको बसोबास रहेको छ।

कुल जनसङ्ख्याको ९९ प्रतिशत भाग ओगटेको बङ्गाली जाति बङ्गलादेशको प्रमुख जातीय समूह हो भने  बङ्गालीहरू बाहेक अन्य जातिहरू अल्पसङ्ख्यकमा पर्दछन्। एक मुस्लिम बाहुल देश भएको हिसाबले धार्मिक रूपमा इस्लाम धर्मको अनुसरण गर्नेहरूको सङ्ख्या कुल जनसङ्ख्याको ९० प्रतिशत हुन आउँछ भने हिन्दु र बौद्धहरू देशका मुख्य अल्पसङ्ख्यकहरू हुन्। हिन्द आर्य भाषा चकमा बोल्ने चकमा जातिहरू भोट-बर्मेली अन्तर्गत पर्दछन् जसले बङ्गालीहरू पछि सबैभन्दा ठूलो स्थानीय जातीय समूह बनाउँदछ। आग्नेली सन्थलहरू सबैभन्दा ठूलो मूलनिवासी समुदाय हो। आप्रवासी बङ्गलादेशीहरूको उत्सर्ग खाडी मुलुक, उत्तर अमेरिका र बेलायतमा केन्द्रित छ। धेरै गैर-आवासीय बङ्गलादेशीहरूले विभिन्न देशका दोहोर नागरिकता लिएका छन्।

बङ्गलादेशी शब्दले मुख्य रूपमा बङ्गलादेशका आदिवासी बङ्गाली र उपजातीय नागरिकलाई (सबै नागरिकहरूलाई) जनाउने हुँदा देशमा बसोबास गर्ने वा अन्य कुनै देशमा बसोबास गर्नेहरू पनि यस अन्तर्गत पर्न सक्छन्। 
कुनै व्यक्तिको बङ्गलादेशी नागरिकता कानुनको शर्त अनुसार निर्धारण गरिने प्रावधान रहेको र संविधानको धारा ६ को उपधारा १ मा “बङ्गलादेशको नागरिकता कानुनद्वारा निर्धारण र नियन्त्रित हुनेछ।” भनि उल्लेख गरिएको छ।
नागरिकहरले वंशज स्रोत, प्रवासी, विवाह, देशीय र अन्य स्रोतहरूबाट बङ्गलादेशको नागरिकता प्राप्त गर्न सकिन्छ जसअनुसार उनीहरू बङ्गलादेशीको रूपमा परिचित भई राष्ट्रिय राहदानी प्राप्त गर्ने अधिकार पाउनेछन्। विदेशी नागरिकहरूको सम्बन्धित कानुन र नियमावलीमा वर्णित शर्त पुरा गरी सरकारी अधिकारीको अनुमति पाएपछि बङगलादेशको नागरिकता प्राप्त गरी आफूलाई बङ्गलादेशीको रूपमा परिचय गराउन सकिन्छ। साथै, बङ्गलादेशमा दोहोरो नागरिकताको सुविधा पनि रहेको छ।

## टिप्पणीहरू 
## सन्दर्भ सामग्रीहरू 
## बाह्य कडीहरू
बङ्गाली परिकार

**बङ्गाली परिकार** वा **बङ्गाली खाना**ले () बङ्गलादेश, भारतको पश्चिम बङ्गाल र त्रिपुराका परम्परागत खानपानलाई जनाउँछ। यस क्षेत्रको विविध इतिहास र वातावरणले बङ्गाली खानाको प्रकार र विशेषतामा ठूलो प्रभाव पारेको छ। तोरीको तेलको मनोहर स्वादयुक्त विभिन्न परम्परागत भोजन र मिठाइँका परिकार तथा विभिन्न प्रकारका पिठा बनाउनमा बङ्गालीहरू विशेष रूपमा दक्ष रहेका छन्। बङ्गालीहरूको मुख्य खाना भात हो र मासुजन्य खाद्य पदार्थको प्रमुख स्रोतको रूपमा माछा यहाँ सबैभन्दा लोकप्रिय छ। समुद्री माछाको तुलनामा ताजा पानीको माछाको माग बढी रहेतापनि भेट्की माछा बङ्गालीहरूको खानपानमा लोकप्रिय रहेको छ। माछा बाहेक कुखुरा र खसीको मासु पनि बङ्गालीहरूका लागि धेरै प्रिय खानाहरू हुा्। गोमांस विशेषगरी बङ्गाली मुस्लिम समुदायमा प्रचलनमा रहेको र दाल पनि बङ्गाली खानपानको एउटा महत्वपूर्ण हिस्सा बनेको छ। कुनै पनि धार्मिक तथा सामाजिक कार्यक्रममा बङ्गालीहरूले थुप्रै परम्परागत खानासँग परिचित हुने अवसर पाउँछन् जसमा भेटघाट कार्यक्रम, ईदको भव्य भोज, इफ्तार वा मेजबानी, पूजा, चाडपर्व र विवाहका समारोहहरू समावेश छन्। 
thumb|इलिस माछा र भात

## क्षेत्रीय विशेषता 
thumb|बङ्गलादेशी बिरयानी

बङ्गालको क्षेत्रीय विविधता यसको खानामा पनि झल्किन्छ। बङ्गालका विभिन्न क्षेत्रका आफ्नै विशेष परिकार, सामग्री र पकाउने विधिहरू रहेका छन्। सुन्दरवनसँग जोडिएको दक्षिण बङ्गालका जिल्लाहरूमा पाइने पिरोको अतुलनीय तीव्रता रहेको चुई खुर्सानीलाई भान्साहरूमा सानो सानो पारेर काटी प्रयोग गरिन्छ। अर्कोतिर उत्तर बङ्गालका जिल्लाहरू विभिन्न प्रकारका मिठाइँ लागि प्रख्यात छ। बगुडाको मिठो दही, नाटोरको काँचागोला वा पौडाबारीको चमचमको ख्याति राष्ट्रभर फैलिएको छ। यसका साथै अन्य क्षेत्रहरूको प्रसिद्ध मिठाइँहरू पनि बङ्गाल भर लोकप्रिय रहेका छन् जसअन्तर्गत नेत्रकोनाको बालिस मिठाइँ, मुक्तागाछाको मान्डा, नवद्वीपको रातो दही वा कुमिल्लाको रसमलाई पर्दछन्।

## पेय पदार्थहरू 
सामान्य पेय पदार्थहरूमा सर्वत, लस्सी, रूह अफजा, माठा, फलुदा र छाछ समावेश छन्। बङ्गाली चियाका दुई मुख्य प्रकारहरू दुध चिया (दूध चिया) र मसला चिया हो। श्रीमङ्गल उपजिल्ला बङ्गालको चिया राजधानीको रूपमा परिचित र सात रङको चियाको लागि प्रसिद्ध छ भने ढाका बोरहानीको लागि प्रसिद्ध छ। परम्परागत फलफूलको रसहरू जस्तै: उखुको रस, आँपको रस, पाम फलको रस, खजुरको रस साथै वन सिलाममा आधारित पेय पदार्थहरू पनि यहाँ धेरै लोकप्रिय रहेका छन्।

## चित्रशाला 

File:Panta_Ilish_decorated_(2417225034).jpg|पन्ता भात र तेलमा तारिएको इलिस माछासँग भर्ताको एक तस्वीर जुन बङ्गाली नयाँ वर्षमा बनाएर खाइन्छ।
File:Iftar_beguni.JPG|परम्परागत बङ्गाली इफ्तर बजार
File:Panta_Ilish_-_a_traditional_platter_in_Pohela_Boishakh_2016_(02).jpg|परम्परागत बङ्गाली खाना
File:Bengali traditional food.jpg|सजाइएको बङ्गाली परिकारहरू
File:Bengali vegetarian thali.jpg|बङ्गाली शाकाहारी खानाको थाली

## सन्दर्भ सामग्रीहरू 
## बाह्य कडीहरू 
श्रेणी:बङ्गाली परिकारहरू
बडो जाति

**बडो जाति** भारतको असम राज्यमा बसोबास गर्ने भोट बर्मेली जातीय भाषिक समूह हो। तिनीहरू जातीय भाषिक समूहहरूको बृहत्तर बडो-कचारी परिवारको एक अंश हुन् र उत्तरपूर्वी भारतमा फैलिएका छन्। तिनीहरू मुख्यतया असमको बडोल्यान्ड क्षेत्रमा केन्द्रित छन्, यद्यपि बडोहरू असम र मेघालयका अन्य सबै जिल्लाहरूमा बसोबास गर्दछन्।

बडो जातिलाई संविधान (अनुसूचित जनजाति) आदेश, १९५०, मा "बडो" र "बडोकाचारी" दुवै अन्तर्गत सूचीबद्ध गरिएको थियो र भारतको जनगणनाका कागजातहरूमा पनि यसै नामले चिनिन्थ्यो। बडोहरूले बडो भाषा बोल्छन्, जुन भोट बर्मेली परिवारको बडो-गारो भाषा हो, जुन भारतको बाइस अनुसूचित भाषाहरू मध्ये एकको रूपमा मान्यता प्राप्त छ। दुई तिहाइभन्दा बढी मानिसहरू द्विभाषी छन्, असमियालाई दोस्रो भाषाको रूपमा बोल्छन्। बडोर बडो-कचारी मानिसहरूका अन्य ज्ञात समूहहरू प्रागैतिहासिक बसोबास गर्नेहरू हुन् जसले कम्तिमा ३,००० वर्ष पहिले बसाइँ सरेको विश्वास गरिन्छ। बडोहरू प्रायः बसोबास गर्ने किसानहरू हुन्।

बडो मानिसहरूलाई भारतीय संविधानको छैटौँ अनुसूचीमा मैदानी जनजातिको रूपमा मान्यता दिइएको छ। असमको एक स्वायत्त विभाजन बडोल्यान्ड क्षेत्रीय क्षेत्रमा उनीहरूलाई अल्पसङ्ख्यक मानिसहरूको रूपमा विशेष अधिकारहरू पनि दिइएको छ।

## व्युत्पत्ति 
बडो समुदायको स्व-पदनाम वा स्वनाम हो। बडो बारा-फिसाबाट आएको हो, जसको अर्थ "बाराको छोरा" हो, र बारा भनेको "पुरुष" वा समूहको "पुरुष सदस्य" हो। ककबरक भाषामा, बोडोकको अर्थ मानिस हो र त्यसैले तार्किक रूपमा, बडो भाषामा पनि बडोको अर्थ मानिस हुन्छ।सामान्यतया, बडो-कचारी मानिसहरूले प्रयोग गर्ने भाषाहरूमा बडो शब्दको अर्थ मानिस हो।

## भाषा 
बडो भाषा चिनियाँ तिब्बती भाषा परिवारको सदस्य हो। यो चीन-तिब्बती परिवारको भोट-बर्मेली भाषा शाखाको बडो-गारो समूहसँग सम्बन्धित छ। यो असम राज्य र भारतको बडोल्यान्डको आधिकारिक भाषा हो यो भारतीय संविधानको आठौँ अनुसूचीमा सूचीबद्ध २२ वटा भाषाहरू मध्ये एक हो।

## लोक परम्परा र पौराणिक कथा 
बडो जातिहरूको इतिहास लोक परम्पराबाट व्याख्या गर्न सकिन्छ। पद्म भूषण विजेता सुनीति कुमार चटर्जीका अनुसार, पौराणिक रूपमा, बडोहरू "विष्णु (बराह अवतार) र माता-धरती (बासुमती)का छोराका सन्तान" हुन् जसलाई महाकाव्य कालमा "किराट" भनिन्थ्यो।

## सन्दर्भ सामग्रीहरू 
## बाह्य कडीहरू 
*

श्रेणी:बडो-कचारी
*
श्रेणी:भारतका जातीय समूहहरू
श्रेणी:असमका जनजातिहरू
काजी नेमु

**काजी नेमु** () असमका विभिन्न भागहरूमा उब्जाइने असमिया कागतीको एक विशेष प्रजाति हो। काजी नेमु असमको राज्य फल हो। विशेष गरी यसको विशिष्ट गन्ध र अपेक्षाकृत ठुलो आकारले गर्दा काजी नेमु अन्य कागतीहरू भन्दा फरक बनाउँछ। काजी नेमुका फलहरू पाकेको धेरै दिनसम्म रूखबाट झर्दैनन्, र तिनीहरूले सामान्यतया वर्षभरि फल दिन्छन्। १० मे २०१९ मा, काजी नेमुले भौगोलिक मान्यता प्राप्त गरेको थियो।

## विवरण 
काजी नेमु एक बाह्रमासे काँडेदार बुट्यान हो। यसको पातहरू गाढा हरियो रङ्गका हुन्छन् र टिप्दा सुगन्ध आउँछ। रूखहरू सामान्यतया २-३.५ मिटरको उचाइमा बढ्छन्, जसको पातहरू ७-१० सेन्टिमिटर लम्बाइ र ३-५ सेन्टिमिटर चौडाइका हुन्छन्। काजी नेमु रूखहरूको आयु लगभग २० देखि २५ वर्ष हुन्छ। तिनीहरूले हल्का बैजनी फूलहरू उत्पादन गर्छन् र परिपक्व हुँदा ३०० देखि ५०० फल दिन्छन्। प्रत्येक फलको तौल लगभग ६०-१०० ग्राम हुन्छ, र रूखहरूले प्रति हेक्टर प्रति वर्ष २० देखि ३० टन उत्पादन गर्न सक्छन्। यस कागतीको बोक्रा पातलो हुन्छ, र पाकेको कागती रसले भरिपूर्ण हुन्छ। फल गाढा हरियो देखि हल्का हरियो-पहेँलो रङ्गको हुन्छ र टिप्नको लागि उपयुक्त हुन्छ। काजी नेमु वर्षभरि उत्पादन गरिन्छ, यद्यपि नोभेम्बर देखि जनवरी सम्म उत्पादन कम हुन्छ।

प्रमुख उत्पादक जिल्लाहरूमा डिब्रुगढ, गोलाघाट, कछर, चिराङ, नलबाडी जिल्ला र दिमा हासाओ समावेश छन्।

## कृषि 
काजी नेमु पानी अवधारणबाट बच्नको लागि राम्रो निकास भएको दोमट माटोमा राम्रोसँग फस्टाउँछ। सुख्खा उपोष्णकटिबन्धीय हावापानी यो निबुवा खेतीको लागि उपयुक्त हुन्छ। काजी नेमु मुख्यतया कोलमी विधिबाट उब्जनी गरिन्छ, यद्यपि बिरुवा बीउबाट पनि उब्जाउन सकिन्छ। उच्च उत्पादन प्राप्त गर्न, उपयुक्त मल र पानी व्यवस्थापन अभ्यासहरू लागू गर्नुपर्छ, जबकि कीटनाशकहरू कीरा र रोगहरूबाट बचाउन सिफारिस गरिन्छ।

## सन्दर्भ सामग्रीहरू 
श्रेणी:निबुवाहरू
श्रेणी:अमिलो फलफुलहरू
श्रेणी:एसियामा उत्पत्ति भएका फलफूलहरू
श्रेणी:असमिया परिकारहरू
श्रेणी:असमका प्रतीकहरू
अन्नपूर्ण

**अन्नपूर्ण** वा **अन्नपूर्ण प्रथम**  उत्तर-मध्य नेपालको गण्डकी प्रदेशको अन्नपूर्ण हिमशृङ्खलामा अवस्थित एक हिमाल हो। यो समुद्र सतहबाट ८,०९१ मिटर (२६,५४५ फिट) उचाइमा रहेको विश्वको १०औँ अग्लो हिमाल हो र यसको आरोहणमा हुने कठिनाइ र जोखिमका लागि प्रसिद्ध छ।

सन् १९५० मा मौरिस हर्जोगले उत्तरी भाग हुँदै यसको शिखरमा फ्रान्सेली अभियानको नेतृत्व गरे, जसले गर्दा यो आठ हजार मिटर भन्दा अग्ला हिमालहरू सफलतापूर्वक आरोहण गरिएको पहिलो व्यक्ति बनेका थिए। सम्पूर्ण हिमाल र वरपरको क्षेत्र ७,६२९-वर्ग-किलोमिटर (२,९४६ वर्ग माइल) अन्नपूर्ण संरक्षण क्षेत्र भित्र सुरक्षित छ, जुन नेपालको पहिलो र सबैभन्दा ठुलो संरक्षण क्षेत्र हो। अन्नपूर्ण संरक्षण क्षेत्र अन्नपूर्ण आरक्ष र अन्नपूर्ण पदमार्ग सहित धेरै विश्व-स्तरीय पदयात्राहरूको थलो हो।

दशकौँसम्म, अन्नपूर्ण प्रथमले सबै प्रमुख आठ हजार अग्ला शिखर आरोहणहरूको उच्चतम मृत्यु दर कायम राखेको थियो; यद्यपि, हालैका वर्षहरूमा आरोहण सफलताहरू दर बढेको छ। सन् २०१२ देखि २०२२ सम्म मृत्यु दर ३२% बाट घटेर २०% भन्दा कममा झरेको छ। यो तथ्याङ्कले यसलाई केटुको लागि सबैभन्दा हालको मृत्यु दर अनुमानभन्दा लगभग २४% मा राख्छ। हिमपहिरोको खतरा, अप्रत्याशित मौसम र यसको आरोहण मार्गहरूको अत्यन्तै ठाडो र प्रतिबद्ध प्रकृति, विशेष गरी यसको ३,०००-मिटर (९,८०० फिट) दक्षिणी भाग, विश्वको सबैभन्दा कठिन आरोहणहरू मध्ये एकको रूपमा प्रख्यात छ। यो पदयात्रीहरूका लागि खतरनाक चुचुरो पनि हो। सन् २०१४ मा यसको नजिकै आएको हिमपात र धौलागिरीको हिमपातमा कम्तिमा ४३ जनाको ज्यान गएको थियो। सन् २०२२ सम्म, ३६५ जना मानिसहरू अन्नपूर्ण प्रथमको शिखरमा पुगेका थिए, जबकि आरोहण प्रयासमा ७२ जनाको मृत्यु भएको थियो।

## शब्दको व्युत्पत्ति 
यस हिमालको नाम हिन्दु देवी अन्न र पोषणकी देवी अन्नपूर्णाको नामबाट राखिएको हो, जसलाई त्यहाँ बास गर्ने विश्वास गरिन्छ। अन्नपूर्ण नाम संस्कृत भाषाको शब्द पूर्ण ("भरिएको") र अन्न ("खाना") बाट आएको हो, र यसलाई "अनन्त खाना"को रूपमा अनुवाद गर्न सकिन्छ। अन्नपूर्ण पर्वतको भिरालोबाट झर्ने धेरै खोलाहरूले कृषि क्षेत्र र तल्लो उचाइमा अवस्थित चरनहरूको लागि पानी प्रदान गर्छन्।

## सन्दर्भ सामग्रीहरू 
## बाह्य कडिहरू 
* 
* 

श्रेणी:हिमालयका आठ हजारीहरू
श्रेणी:गण्डकी प्रदेशका हिमालहरू
श्रेणी:नेपालका हिमालहरू
रवीन्द्र जयन्ती

विश्वविख्यात कवि तथा गीतकार रवीन्द्रनाथ ठाकुरको जन्मदिनको अवसरमा वार्षिक रूपमा मनाइने **रवीन्द्र जयन्ती** एक सांस्कृतिक उत्सव हो। विश्वभर रहेका ठाकुर र उनका कृतिहरूलाई माया गर्ने मानिसहरूले रवीन्द्रनाथ ठाकुरको जन्मदिनको सम्झनामा यो उत्सव मनाउने प्रचलन रहेको छ।  ठाकुरको जन्म बङ्गाली पात्रो अनुसार १२६८ सालको (बङ्गाब्दो) यही दिन (अर्थात् सन् १८६१ मे ७) मा भएको थियो। त्यसैले रवीन्द्र जयन्ती अप्रिल महिनाको सुरुमा अर्थात् बङ्गाली पात्रो अनुसार वैशाख महिनाको २५ औँ दिनमा मनाइन्छ।   

रवीन्द्र जयन्तीको अवसरमा प्रत्येक वर्ष बङ्गाल क्षेत्रका अन्तर्गतका विभिन्न विद्यालय, कलेज तथा विश्वविद्यालयहरूले विभिन्न कार्यक्रमहरूको आयोजना गर्ने गरेका छन्। कार्यक्रममा गीति (रवीन्द्र सङ्गीत) तथा नृत्य प्रस्तुति, कवितागोष्ठी र नाटक प्रदर्शनीहरूको आयोजन गरिन्छ। ठाकुरद्वारा लिखित र रचित कविता, गीत र नाटकको प्रस्तुति पनि हुन्छ। त्यसैगरी असङ्ख्य सांस्कृतिक कार्यक्रमहरू यस विशेष दिनमा आयोजना गरिन्छ। विदेशका विभिन्न समूहहरूले पनि विश्वभर ठाकुर र उनका कृतिहरूलाई श्रद्धा स्वरूप यो दिवस मनाउँछन्। 
ठाकुरको जन्मजयन्ती मुख्यतया पश्चिम बङ्गालको वीरभूमस्थित शान्तिनिकेतनमा मनाइन्छ।  विश्वभारती विश्वविद्यालय ठाकुर आफैँले विद्यार्थी तथा समग्र समाजको सांस्कृतिक, सामाजिक र शैक्षिक उत्थानको लागि स्थापना गरेका थिए। त्यस विद्यालयमा यस दिन विशेष कार्यक्रमको आयोजना गरिन्छ। यस दिन रेडियो र टेलिभिजनले दिनभर विशेष कार्यक्रम प्रसारण गरिरहँदा पत्रपत्रिकामा यस अवसरमा विशेष अङ्क प्रकाशित हुन्छन्। ढाका र चट्टोग्राममा रवीन्द्रमेलाको पनि आयोजना गरिन्छ। अन्य कार्यक्रमगत गतिविधिहरूमा विद्यालय-कलेजका विद्यार्थीहरूबीच निबन्ध प्रतियोगिता, विभिन्न प्रदर्शनीको आयोजना, पुस्तक मेला, सङ्गीत र चित्रकला प्रतियोगिता आदि समावेश हुन्छन्। बङ्गाल क्षेत्रमा मात्र नभई यस दिन ठाकुरले दिएको साहित्यिक योगदान र उनका कृतिहरूलाई श्रद्धा दिनका लागि विदेशी समुदायद्वारा पनि विभिन्न कार्यक्रमको आयोजना गरि मनाइने गरिएको छ।

रवीन्द्रनाथको जीवितकालमा पनि रविन्द्रजयन्ती मनाइन्थ्यो। यस दिनलाई भव्य रूपमा मनाउने क्रममा बङ्गाली समुदायले आफ्नो भाषा र साहित्य, शिक्षा र संस्कृति, मनोविज्ञान विकासमा रवीन्द्रनाथको महान योगदानप्रति ऋणी भएको स्वीकार गर्दछ। सन् २०११ मा भारत सरकारले रवीन्द्रनाथ ठाकुरको १५०औँ जन्मजयन्ती मनाउन पाँच रुपैयाँको सिक्का जारी गरेको थियो। 

## सन्दर्भ सामग्रीहरू
श्रेणी:व्यक्ति अनुसार जन्मदिनहरू
श्रेणी:रवीन्द्रनाथ ठाकुर
श्रेणी:बङ्गलादेशका राष्ट्रिय दिवसहरू
आलकाप

**अलकाप** (बङ्गाली: আলকাপ) पश्चिम बङ्गालका मुर्शिदाबाद, माल्दा र वीरभूम जिल्लाहरूमा र बङ्गलादेशका चापाई नवाबगञ्ज र राजशाही जिल्लाहरूमा प्रचलित एउटा बङ्गाली लोकनृत्य हो। यस नृत्यको प्रचलन झारखण्ड र बिहारका छेउका क्षेत्रहरू जस्तै- डुम्का र पूर्णिया सम्म पनि फैलिएको छ।

## व्युत्पत्ति
‘काप’ शब्दको अर्थ ‘काव्य’ (पद वा श्लोक) हुन्छ र ‘आल’ को अर्थ ‘पदको अंश’ भन्ने हुन्छ। ‘आल’ शब्दको अर्को अर्थ ‘धारिलो’ (तीखो) पनि हो। ‘काप’ शब्दलाई ‘सं’ (সং) को एक अर्थ पनि मानिन्छ। जुन अखाडामा प्रदर्शन गरिने हाउभाउको विकृत रूप वा हास्य कलाकारको चित्रण अथवा सामाजिक कुरूप विषयको व्यङ्ग्यात्मक प्रस्तुतिलाई जनाउँछ।

## प्रस्तुति
आलकाप संगीत, नृत्य र नाट्य प्रस्तुतिको एक संयोजन हो। करिब दशदेखि बाह्र जनाको समूहलाई सरकार (गुरु वा नेता) ले नेतृत्व गर्ने गर्छन्। यस समूहमा दुई वा तीन जना युवाहरू (जसलाई छोकरा भनिन्छ) र एक वा दुई जना गायक, दोहर(सहगायक), कोरस सदस्यहरू र वादक (संगीतकार) समावेश हुन्छन्। आलकापलाई पाँच भागमा प्रस्तुत गरिन्छ — असर वन्दना, छोरा, काप, बैठकी गीत र खेँमता पाला। यो प्रस्तुति ग्रामीण समाजको जीवनशैलीको प्रतिबिम्ब हो। जसले गाउँले जनजीवनका प्रचलित सामाजिक तथा आर्थिक अवस्थाहरूलाई केन्द्रमा राख्दै तिनको यथार्थ चित्रण गर्छ।

## लोकप्रिय संस्कृति
सैयद मुस्तफा सिराजको उपन्यास 'मायामृदङ्ग'(Mayamrdanga) एउटा आलकाप टोलीको बारेमा लेखिएको उपन्यास हो। आलकाप संगीत, नृत्य र नाटक समावेश गर्ने एक प्रदर्शन कलाको रूपमा रहेको छ। यो एक जीवन्त लोकनृत्य हो, जसमा नाटक, संगीत र नृत्यका तत्वहरू समेत समावेश हुन्छन्।

## सन्दर्भ सामग्रीहरू
## बाह्य कडीहरू
श्रेणी:बङ्गलादेशको संस्कृति
नारिता अन्तर्राष्ट्रिय विमानस्थल

**नारिता अन्तर्राष्ट्रिय विमानस्थल** जापानका दुई मुख्य अन्तर्राष्ट्रिय ढोका मध्ये एक हो, अर्को हानेदा अन्तर्राष्ट्रिय विमानस्थल  हो। यो टोकियोको केन्द्रबाट करिब ६० किलोमिटर पूर्वमा चिबा प्रान्तको नारिता शहरमा अवस्थित छ। सन् १९७८ मा सञ्चालनमा आएको यो विमानस्थल हाल १,१३७ हेक्टर क्षेत्रफलमा फैलिएको छ र भविष्यमा करिब २,३०० हेक्टरसम्म विस्तार गर्ने योजना बनाइएको छ। यो जापानको सबैभन्दा व्यस्त अन्तर्राष्ट्रिय विमानस्थल हो र सन् २०२२ मा स्काइट्राक्स द्वारा विश्वको चौथो उत्कृष्ट विमानस्थलको रूपमा मूल्याङ्कन गरिएको थियो।

## इतिहास र निर्माण 
नारिता विमानस्थलको निर्माण जापानको सबैभन्दा विवादास्पद पूर्वाधार परियोजनामध्ये एक थियो। सन् १९६० तिर सरकारले सान्रिजुका र सिबायामा गाउँका खेतीयोग्य जमिनलाई बिना परामर्श विमानस्थलका लागि छनोट गर्दा स्थानीय बासिन्दाले तीव्र विरोध सुरु गरेका थिए, जसलाई सान्रिजुका सङ्घर्ष भनिन्छ। यस क्रममा किसान, विद्यार्थी कार्यकर्ता र प्रहरीबीच हिंसात्मक झडपहरू भएर केही मानिसको मृत्यु पनि भयो। सन् १९७८ मा उद्घाटनको केही दिनअघि प्रदर्शनकारीहरूले नियन्त्रण टावरमा घुस्दै उपकरण नष्ट गरेपछि विमानस्थलको उद्घाटन दुई महिनाका लागि स्थगित गर्नुपर्‍यो। अन्ततः मे २० मा जब विमानस्थल खुलेको थियो, हजारौँ प्रहरीको पहरा र फलामे बारले घेरिएको अवस्थामा सञ्चालनमा गरिएको थियो।

यस द्वन्द्वका कारण सरकारले नयाँ सुरक्षा ऐन — New Tokyo International Airport सुरक्षा सुनिश्चितता सम्बन्धी आपतकालीन ऐन पारित गरेको थियो। पछि १९८० को दशकमा समेत आगजनी र हत्या-जस्ता हिंसात्मक घटनाहरू घटे। यी घटनाले जापानलाई समुद्रमा कृत्रिम टापुमा कान्साइ अन्तर्राष्ट्रिय विमानस्थल निर्माण गर्न प्रेरित गर्‍यो, ताकि फेरि भूमि अधिग्रहणमा त्यस्ता समस्या नदोहरियोस्।

## विकास र निजीकरण 
नारिता खुलिसकेपछि जापान एयरलाइन्स, नर्थवेस्ट र प्यान अमेरिकनले आफ्नो अन्तर्राष्ट्रिय हब यहाँ सार्न थाले। लामो समयसम्म विमानस्थलमा प्रवेश गर्न पहिचान देखाउनुपर्ने अनिवार्यता थियो, जुन २०१५ मा हटाइयो।

सन् २००३ मा ऐन पारित गरी विमानस्थललाई निजीकरण गरी २००४ अप्रिल १ मा नयाँ कम्पनि को नियन्त्रणमा दिइयो। हाल यसको मुख्यालय विमानस्थलकै परिसरभित्र अवस्थित छ।

## विस्तार र संरचना 
मूल योजनाअनुसार पाँचवटा धावनमार्ग हुने भनिए पनि विरोधका कारण पहिलो चरणमा मात्र एउटा धावन मार्ग -ए निर्माण भयो। दोस्रो टर्मिनल सन् १९९२ मा सम्पन्न भयो, र दोस्रो धावनमार्ग- बी २००२ मा सञ्चालनमा आयो, जसलाई २००९ मा विस्तार गरिएको थियो। आज पनि केही किसानहरूले आफ्नो पुर्ख्यौली जग्गा नछोडेका कारण धावनमार्गको आकार र सञ्चालनमा सीमितता रहेको छ।

## यातायात सुविधा 
नारिताको टोकियोबाट दूरीका कारण यातायात सुधार परियोजनाहरू आवश्यक परे। हाल  जापान रेल को नारिता एक्सप्रेस र केईसेई रेल मार्फत टोकियोसम्म ४० मिनेटभित्र पुग्न सकिन्छ। विमानस्थल ४७ किमि लामो इन्धन पाइपलाइनमार्फत चिबा बन्दरगाहसँग पनि जडित छ।

यहाँ निप्पोन एयरलाईन्स र जापान एरलाईन का मुख्य कार्यलयहरू पनि रहेका छन्। 

## सन्दर्भ सामाग्री
श्रेणी:जापानका विमानस्थलहरू
फुकुई

**फुकुई प्रान्त** (福井県) जापानको होन्शु टापुमा रहेको चुबु क्षेत्रमा रहेको हो। यसको राजधानी फुकुई सहर हो। यसको क्षेत्रफल करिब ४,१९० वर्ग किलोमिटर र जनसंख्या ७३७,००० (सन् २०२५) छ। फुकुईको सीमा उत्तरमा इशिकावा, गिफु प्रान्त, दक्षिणमा शिगा, र दक्षिणपश्चिममा क्योटोसँग जोडिएको छ।  

फुकुई प्रान्त जापान सागरको किनारमा अवस्थित छ र यसको भूगोल दुई मुख्य भागमा विभाजित छ — पश्चिमी वाकासा क्षेत्र, जुन पहाड र समुद्रबीचको साँघुरो क्षेत्र हो, र पूर्वी एचिजेन क्षेत्र, जहाँ राजधानी फुकुईसहित जनघनत्व बढी छ।

## इतिहास 
फुकुई ऐतिहासिक रूपमा वाकासा र एचिजेन नामका पुराना प्रान्तहरूबाट बनेको हो। ईदो कालमा यहाँका दैम्योहरू मात्सुदैरा कुलका सदस्य थिए, जो तोकुगावा इएयासुका वंशज थिए। दोस्रो विश्वयुद्धको समयमा फुकुई सहरमा ठूलो बमबारी भयो, जसले फुकुई महललाई नष्ट गर्‍यो। पछि यही स्थलमा प्रिफेक्चरल सरकारी भवनहरू निर्माण गरिएको थियो।  

## भूगोल र प्राकृतिक क्षेत्र 
फुकुईको करिब १५ प्रतिशत भूभाग हाकुसान राष्ट्रिय निकुञ्ज, एचिजेन-कागा काइगन अर्ध-राष्ट्रिय निकुञ्ज र वाकासा वान अर्ध-राष्ट्रिय निकुञ्ज जस्ता प्राकृतिक संरक्षित क्षेत्रमा पर्दछ। यहाँका प्रसिद्ध प्राकृतिक स्थलहरूमा तोजीन्बो चट्टान दायरा र असुवा नदी तट समावेश छन्।  

## अर्थतन्त्र 
फुकुईको अर्थतन्त्र उद्योग, ऊर्जा र हस्तकलामा आधारित छ। साबाए सहरले जापानको ९०% घरेलु चश्मा उत्पादन गर्छ। त्सुरुगा क्षेत्रको वाकासा खाडीमा धेरै आणविक उर्जा केन्द्रहरू छन् जसले केइहानशिन महानगरलाई बिजुली आपूर्ति गर्छन्। यहाँ १४ वटा रियाक्टरहरू छन्, जुन जापानमा सबैभन्दा धेरै हो।  

## जनसांख्यिकी 
फुकुई जापानका कम जनसङ्ख्या भएका प्रान्तहरूमध्ये एक हो। सन् २०१५ सम्म यहाँ करिब ७८५,००० जनसंख्या र २८.६% जनसंख्या ६५ वर्ष माथिका थिए।  

## संस्कृति 
फुकुईमा इचिजोदानी असाकुरा परिवार ऐतिहासिक भग्नावशेष, एइहेइ-जी बौद्ध मन्दिर, म्योत्सु-जीको तीन तले प्यागोडा, र मारुओका महल जस्ता सांस्कृतिक सम्पदाहरू छन्। फुकुई कागज उत्पादनको लागि प्रसिद्ध छ, यहाँको एचिजेन कागज बनाउने सहकारीले परम्परागत जापानी शैलीमा कागज उत्पादन गर्छ। स्थानीय परिकारहरूमा एचिजेन गंगटा र “गेङ्गे” नामक समुद्री माछा समावेश छन्।  

## शिक्षा 
मुख्य विश्वविद्यालयहरूमा फुकुई विश्वविद्यालय, फुकुई प्रविधि विश्वविद्यालय, फुकुई प्रिफेक्चरल विश्वविद्यालय र जिन एई विश्वविद्यालय पर्छन्।  

## यातायात 
फुकुईमा होन्रुकु शिङ्कान्सेन, एचिजेन रेलवे र फुकुई रेलवे सञ्चालनमा छन्। सडक यातायातका लागि होन्रुकु एक्सप्रेसवे र चुबु जुकान एक्सप्रेसवे प्रमुख छन्। त्सुरुगा बन्दरगाहले तोमाकोमाई, ओतारु र निइगातासँग फेरी सेवा सञ्चालन गर्छ।  

## पर्यटन 
मुख्य आकर्षणहरूमा फुकुई प्रिफेक्चरल डायनासोर सङ्ग्रहालय, मारुओका महल, तोजीन्बो, आवारा ओन्सेन, र टाकेफु गुलदाउदी प्रदर्शनी पर्दछन्।
## सन्दर्भ सामग्रीहरू 
श्रेणी:जापानका प्रान्तहरू
फुकुओका

अङ्गुठाकार
**फुकुओका प्रान्त** जापानको दक्षिण-पश्चिमी भागमाको क्युशु टापुमा अवस्थित रहेको छ। यसको राजधानी फुकुओका सहर हो, जुन क्युशुको सबैभन्दा ठूलो सहर पनि हो। यस प्रान्तको क्षेत्रफल करिब ४,९८६ वर्ग किलोमिटर र जनसङ्ख्या पाँच मिलियन भन्दा बढी छ, जसले यसलाई जापानको जनसङ्ख्याका हिसाबले आठौं स्थानमा राख्छ।

## सांस्कृति 
फुकुओका धार्मिक र सांस्कृतिक दृष्टिले समृद्ध क्षेत्र हो। यहाँ कोरा ताइशा, सुमियोशी-जिञ्जा र हाकोजाकी-गु जस्ता प्रमुख शिन्तो मन्दिरहरू छन्। बौद्ध मन्दिरहरूमा शोफुको-जी, तोचो-जी, र कान्जेओन-जी ऐतिहासिक रूपमा महत्वपूर्ण छन्। भिक्षु एइसाइ र कुकाईले स्थापना गरेका यी मन्दिरहरूले जापानमा जेन बौद्ध धर्मको विकासमा योगदान गरेका थिए।

फुकुओकाको १८ प्रतिशत भूभाग राष्ट्रिय वा प्राकृतिक निकुञ्जका रूपमा संरक्षित छ, जसमा सेतोनाइकाई, गेन्काई, किताक्युशु र याबा-हिता-हिकोसान अर्ध-राष्ट्रिय निकुञ्जहरू सामेल छन्।

खेलकुदमा, आभिज्पा फुकुओका (फुटबल), सफ्टबैंक हक्स (बेसबल), र राइजिङ जेफर फुकुओका (बास्केटबल) जस्ता टोलीहरू हुन्। फुकुओका अन्तर्राष्ट्रिय म्याराथन ७५ वर्षसम्म जापानको प्रतिष्ठित खेल आयोजनामध्ये एक थियो।

फुकुओकामा पाँच याकुजा समूहहरू सक्रिय छन् - कुदो-काई, दोजिन-काई, फुकुहाकु-काई, ताइशु-काई र नामिकावा-काई , जसका कारण कहिलेकाहीँ अपराध दर उच्च रहँदै आएको छ।

## अर्थतन्त्र र शिक्षा 
अर्थतन्त्रका दृष्टिले, फुकुओका क्युशुको औद्योगिक केन्द्र हो, जसले सम्पूर्ण टापुको करिब ४०% आर्थिक गतिविधि ओगट्छ। यहाँ अटोमोबाइल, स्टील र सेमिकन्डक्टर उद्योग प्रमुख छन्। ब्रिजस्टोन, TOTO, यासुकावा इलेक्ट्रिक, र LEVEL-5 जस्ता ठूला कम्पनीहरू यहीँ स्थापित भएका हुन्।

शिक्षाको क्षेत्रमा, क्युशु विश्वविद्यालय, फुकुओका विश्वविद्यालय, र कुरुमे विश्वविद्यालय प्रमुख उच्च शिक्षा संस्थान हुन्।

पर्यटनका हिसाबले, फुकुओका सहर, दाजाइफु, यानागावा र किताक्युशु सबैभन्दा लोकप्रिय गन्तव्य हुन्। डोन्टाकु महोत्सवको समयमा हरेक वर्ष लाखौं पर्यटकहरू यहाँ आउँछन्। CNN ले २०१९ मा फुकुओकालाई विश्वका १९ उत्कृष्ट घुम्नयोग्य स्थानहरू मध्ये एकको रूपमा सूचीबद्ध गरेको थियो।

फुकुओकाको अन्तर्राष्ट्रिय सम्बन्ध बैंकक (थाइल्यान्ड), दिल्ली (भारत), हवाई (संयुक्त राज्य), हनोई (भियतनाम), र जियाङ्सु प्रान्त (चीन) सँग कायम छन्।

## यो पनि हेर्नुहोस 
* जापानका प्रदेशहरू

## सन्दर्भ सामाग्री 
श्रेणी:जापानका प्रान्तहरू
याकुजा

**याकुजा** (任侠団体, निन्क्यो दान्ताइ) जापानको एक अन्तर्राष्ट्रिय अपराध संगठन हो। जापानी प्रहरी र सञ्चारमाध्यमहरूले तिनीहरूलाई “बोर्योकोदान” अर्थात् “हिंसात्मक समूह” भन्छन्, जबकि तिनीहरूले आफैँलाई “निन्क्यो दान्ताइ” यानी  “शिष्ट संगठित समूह” भन्छन्। अंग्रेजीमा याकुजा शब्दको अर्थ “ग्याङ्स्टर” हुन्छ।

याकुजाहरू कडा आचारसंहिताका लागि प्रसिद्ध छन्। तिनीहरूको संगठनमा “ओयाबुन” (मुख्य) र “कोबुन” (सहायक सदस्य)को सम्बन्ध हुन्छ। अपराधमा असफलतामा भएमा  “युबित्सुमे” अर्थात् कान्छी औँला काट्ने परम्परा रहेको छ।

सन् १९६३ मा जापानमा याकुजाको सङ्ख्या करिब १,८४,००० थियो, तर अहिले घटेर करिब ९,९०० सदस्य र ८,९०० सदस्यहरू मात्र छन्। सदस्यहरूको औसत उमेर ५४ वर्ष पुगेको छ, र युवाहरू अब यस संगठनतर्फ आकर्षित छैनन्।

## उत्पत्ति र इतिहास 
याकुजाको उत्पत्ति १७औँ शताब्दीको इदो कालमा भएको मानिन्छ। प्रारम्भमा दुई समूह थिए, “तेकिया” (फेरीवालाहरू) र “बाकुतो” (जुवा खेल्नेहरू)। टोकियाका मेलामा पसलहरू चलाउने र संरक्षण शुल्क उठाउने गर्थे, जबकि बाकुतोहरूले जुवाघर सञ्चालन गर्थे। यही जुवाबाट “८–९–३ (या–कु–जा)” शब्द आएको हो, जसको योग शून्य हुन्छ।

सबैभन्दा प्रसिद्ध ऐतिहासिक याकुजा “शिमिजु जिरोचो” थिए, जसले १९औँ शताब्दीमा जनप्रिय लोकनायकको रूपमा ख्याति कमाएका थिए।

## संगठन र संरचना 
प्रत्येक याकुजा परिवारको शीर्षमा “ओयाबुन” (मुखिया) हुन्छ, जसअन्तर्गत “वाकागाशिरा” (उप–मुखिया) र “शातेई” (भाइहरू) हुन्छन्। सबै सदस्यहरूले निष्ठा र आज्ञापालनको शपथ लिन्छन्। यो संरचना जापानी पारिवारिक सम्बन्ध जस्तै हुन्छ। महिलाहरू धेरै कम संलग्न हुन्छन्; उच्च पदमा हुने पुरुषको पत्नीलाई “आने–सान” भनिन्छ।

## अपराध गतिविधि 
हाल याकुजाको मुख्य आम्दानी “टोकुसु सागी” भनिने ठगी हो, जसमा वृद्ध व्यक्तिहरूलाई फोन वा भ्रममार्फत धोका दिइन्छ। सन् २०१४ मा सबै अपराधमध्ये १०% भन्दा बढी ठगी याकुजासँग सम्बन्धित थियो।

याकुजा समूहहरूले मादक पदार्थ व्यापार, विशेष गरी मेटाम्फेटामिनमा ठूलो नियन्त्रण राख्छन्। केही समूहहरूले मानव बेचबिखन र यौन व्यापारमा पनि संलग्नता राखेका छन्।

अर्थतन्त्र र राजनीतिमा पनि तिनीहरूको प्रभाव रहँदै आएको छ, ठूला कम्पनीहरूमा “सोकोइया” भनिने ब्ल्याकमेल प्रणालीमार्फत दबाब सिर्जना गर्ने अभ्यास प्रख्यात छ।

## अन्तर्राष्ट्रिय पहुँच 
याकुजाको प्रभाव जापान बाहिर पनि फैलिएको छ दक्षिण कोरिया, फिलिपिन्स, थाइल्यान्ड, अष्ट्रेलिया, र संयुक्त राज्य अमेरिकामा उनीहरूको सञ्जाल पाइन्छ। हवाई र क्यालिफोर्नियामा तिनीहरूले स्थानीय ग्याङहरू सँगै काम गर्छन्।

## सामाजिक सम्बन्ध र हालको अवस्था 
कतिपय अवस्थामा याकुजाले प्राकृतिक विपत्तिको बेला राहत सहयोग पुर्‍याएका छन् — जस्तै सन् १९९५ को कोबे भूकम्प र २०११ को तोहोकु सुनामीपछि। यद्यपि हाल कानुनी प्रतिबन्ध र सामाजिक नकारात्मक दृष्टिकोणका कारण तिनीहरूको प्रभाव घट्दो क्रममा छ।

सन् १९९० पछि जापानमा याकुजाको सङ्ख्या ७० प्रतिशतले घटेको छ, र धेरै प्रान्तहरूले तिनीहरूको प्रवेशमा निषेध लगाएका छन्।

## सन्दर्भ सामग्रीहरू
श्रेणी:जापानको संस्कृति
एहिमे

**एहिमे प्रशासनिक क्षेत्र** (愛媛県) जापानको शिकोकु टापुमा अवस्थित एक प्रान्त हो। यसको राजधानी र सबैभन्दा ठूलो सहर मात्सुयामा हो। एहिमेको कुल क्षेत्रफल ५,६७६ वर्ग किलोमिटर र जनसंख्या १,३३४,८४१ (सन् २०२०) छ। यसको सीमा उत्तरपूर्वमा कागावा, पूर्वमा तोकुशिमा, दक्षिणमा कोची, र पश्चिममा हिरोशिमा प्रान्त सँग ह्योतानजिमा सन्धि क्षेत्रमार्फत जोडिएको छ।

एहिमे नाम कोजिकी ग्रन्थको “कुनिउमी” अध्यायबाट आएको हो, जहाँ इयो प्रान्तलाई “एहिमे” अर्थात् “प्रिय राजकुमारी” भनिएको छ। मेइजी पुनरुत्थानअघि यस क्षेत्रलाई इयो प्रान्त भनिन्थ्यो। ऐतिहासिक रूपमा यो क्षेत्र समुद्री डाकुहरू र मङ्गोल आक्रमणहरूबाट जापानको सुरक्षामा महत्त्वपूर्ण थियो। सेकिगाहाराको युद्धपछि तोकुगावा शोगुनेटका सहयोगी कातो योशियाकीलाई यो क्षेत्र दिइयो, जसले मात्सुयामा महल निर्माण गरे।

## भूगोल 
एहिमेमा उच्च पहाडहरू, लामो तटरेखा र सेतो अन्तरदेशीय समुद्रका धेरै टापुहरू छन्। यस क्षेत्रको करिब ७ प्रतिशत भाग अशिजुरी-उवाकाई र सेतोनाइकाई राष्ट्रिय निकुञ्जहरूसहितका प्राकृतिक निकुञ्जहरूका रूपमा घोषणा गरिएको छ।

मुख्य चाडपर्वहरूमा उवाजिमा उशी-ओनी महोत्सव, निहामा ताइको महोत्सव, र मात्सुयामा शरद महोत्सव प्रमुख छन्। सन् २०२७ मा यहाँ भेलो-सिटी २०२७ नामक विश्वकै ठूलो साइक्लिङ सम्मेलन आयोजना हुनेछ।

## अर्थतन्त्र 
जहाज निर्माण, रासायनिक उद्योग, र कागज उत्पादनमा केन्द्रित छ, विशेष गरी इमाबारी र साईजो वरिपरि। ग्रामीण क्षेत्रमा कृषि र माछापालन प्रमुख छन्। यहाँका प्रसिद्ध उत्पादनहरूमा मिकान र इयोकान (सिट्रस फल) तथा संवर्धित मोतीहरू पर्छन्। इकाटा आणविक ऊर्जा केन्द्रले शिकोकुको धेरै भागमा बिजुली आपूर्ति गर्छ।

यातायातका दृष्टिले, एहिमेमा जेआर शिकोकु र इयो रेलवे सञ्चालनमा छन्, साथै मात्सुयामा र इमाबारी बन्दरगाहहरू तथा मात्सुयामा विमानस्थल छन्। अन्तर्राष्ट्रिय सम्बन्धका हिसाबले, यसले क्यानाडाको ब्रिटिश कोलम्बिया, संयुक्त राज्यको हवाई, चीनका डालियान र लियाओनिङ, र अस्ट्रेलियाका न्यू साउथ वेल्स र क्वीन्सल्यान्डसँग भगिनी-सम्बन्ध कायम राखेको छ।

## शिक्षा 
शैक्षिक रूपमा, यहाँ एहिमे विश्वविद्यालय, मात्सुयामा विश्वविद्यालय लगायतका शिक्षण संस्थानहरू छन्। सांस्कृतिक दृष्टिले, जापानको सबैभन्दा पुरानो तातो पानीको मुहान दोगो ओन्सेन यहीँ अवस्थित छ।

एहिमेमा जन्मिएका तीन नोबेल पुरस्कार विजेताहरूमा केन्जाबुरो ओए (साहित्य १९९४), शुजी नाकामुरा (भौतिकशास्त्र २०१४), र शुकुरो मानाबे (भौतिकशास्त्र २०२१) पर्छन्।

## यो पनि हेर्नुहोस 
* जापानका प्रदेशहरू

## सन्दर्भ सामाग्री 
श्रेणी:जापानका प्रान्तहरू
चमचम

**चमचम** () बङ्गलादेशको टाङ्गाइल जिल्ला अन्तर्गत पोडाबारीबाट उत्पादित एक प्रसिद्ध मिठाइँ हो जुन बङ्गलादेश, भारत र पाकिस्तान मात्र नभई समग्र भारतीय उपमहाद्वीपमा निकै लोकप्रिय छ। चमचमलाई बङ्गलादेशमा बनाइने विभिन्न प्रकारका मिठाइँहरू को राजा मानिन्छ। यो मिठाइँ विभिन्न रङ्गमाआधारित रहेर बनाइन्छ जसमा मुख्यतया हल्का गुलाबी, हल्का पहेँलो र सेतो रङ्गको चमचम उल्लेखनीय छ।  यो चनाबाट बनाइन्छ र शृङ्गारका लागि नारिवल वा दुग्ध चुर्णको पत्र माथिबाट राखिन्छ। यो पनीरबाट बनाइने एक विशेष प्रकारको मिठाइँ हो। टाङ्गाइलको पोडाबारीमा निर्मित चमचमको भौगोलिक सङ्केत जिआईले एक विशिष्ट उत्पादनको रूपमा मान्यता प्राप्त गरेको छ।

thumb|टाङ्गाइल पोडाबारीको चमचम|alt=
thumb|चेरी चमचम

यस मिठाइँ तयार गर्नका लागि आवश्यक सामग्रीहरूमा; मैदा, घ्यू, केसर, चिनी, कागतीको रस, नरिवल आदि पर्दछन्। सर्वप्रथम चुलोमा गाईको खाँटी दूध तताएर त्यसलाई फटाएर छेन तयार गरिन्छ। करिब पाँच केजी छेनबाट चमचम बनाउँदा त्यसमा २५० ग्राम मैदा मिसाउनु पर्छ। त्यसपछि उक्त मिश्रणलाई राम्रोसँग मिचेर मिठाइँको आकार दिइन्छ र चिनीको चास्नीमा कम्तिमा आधा घण्टा पकाइन्छ। चास्नीमा पकाइसकेपछि यी मिठाइँहरू क्रमशः इँटा जस्तो रङ्गमा परिणत हुँदै जान्छन्। यसरी पोडाबाडीको चमचम तयार हुन्छ।

## इतिहास 
टाङ्गाइलको पोडाबारी भन्ने ठाउँबाट १९औँ शताब्दीको अन्त्यतिरबाट उत्पन्न भएको अण्डाकार खैरो रङ्गको मिठाइँ नै चमचम हो। कुष्टिया जिल्लाको जगदीश मिठान्न भण्डारले चमचमको एउटा छुट्टै प्रकार बनाउने गरेको छ जसलाई मावार चमचमको भनिन्छ।  चमचम चन्द्रमा रात, ईद, पोहेला वैशाख (बङ्गाली नववर्ष) र दुर्गा पूजा जस्ता अवसरमा लोकप्रिय मिठाइँ हो।

## पोडाबारीको चमचम 
पोडाबारीको चमचमको लगभग दुई सय वर्ष पुरानो इतिहास रहेको छ। पोडाबारी कुनै समय चमचमको ‘राजधानी’को रूपमा परिचित थियो। अत्यन्तै स्वादिष्ट चमचम पाइने ठाउँको रूपमा परिचित पोडाबारी टाङ्गाइल सहरबाट ७ किलोमिटर टाढाको दूरीमा अवस्थित छ। लगभग दुई सय वर्ष पहिले जलोरथ हाल नामक एक मिठाइँ व्यापारीले पहिलोपटक यो मिठाइँ बनाएका थिए। समयको प्रवाहसँगै यस मिठाइँको विशेषता अद्वितीय बन्दै गएको थियो। मुखमा राख्ने बित्तिकै पघलिँदै जाने यो चमचम खानेका लागि देशका विभिन्न भागबाट मिठाइँ प्रेमीहरू यहाँ आउने गरेका छन्। पोडाबारी गाउँ बाहेक टाङ्गाइल सहरको पाँचआनि सहित केही क्षेत्रका मिठाइँ पसलेहरूले यसको उत्पादन गर्ने गरेका छन्। विभिन्न सामग्रीहरूको प्रयोग गरि बनाइएको चमचम नरम र उत्तिकै सुगन्धित पनि छ। रातो रङ्गको पोडाबारी चमचमलाई सजाउन र थप मिठास बढाउन दुग्ध चुर्णको पनि प्रयोग गरिएको पाइन्छ। स्वाद र सुगन्धमा अविश्वसनीय यो विशेष मिठाइँको अझै पनि लोकप्रियता उत्तिकै रहेको पाइन्छ।

## सन्दर्भ सामग्रीहरू 
## बाह्य कडीहरू 
* [युट्युब(https://ne.wikipedia.org/wiki/%E0%A4%AF%E0%A5%81%E0%A4%9F%E0%A5%8D%E0%A4%AF%E0%A5%81%E0%A4%AC)बाट चमचम बनाउने तरिका सिक्नुहोस्]
* चमचम बनाउने तरिका

श्रेणी:बङ्गलादेशी मिठाइँहरू
श्रेणी:भारतीय मिठाइँहरू
हजरत शाहजलाल अन्तर्राष्ट्रिय विमानस्थल

**हजरत शाहजलाल अन्तर्राष्ट्रिय विमानस्थल** () बङ्गलादेशको राजधानी ढाकामा अवस्थित प्रमुख अन्तर्राष्ट्रिय विमानस्थल हो। यो देशकै सबैभन्दा ठूलो र व्यस्त विमानस्थल हो, जुन ढाका सहरको केन्द्रबाट करिब १७ किलोमिटर उत्तर, कूर्मिटोला क्षेत्रमा अवस्थित छ।  विमानस्थलको कुल क्षेत्रफल करिब ८०२ हेक्टर छ र यसको सञ्चालन तथा व्यवस्थापन सरकारले गर्दछ।

## नाम र इतिहास 
यो विमानस्थल सन् १९८० मा पूरानो तेजगाउँ विमानस्थललाई प्रतिस्थापन गरी सञ्चालनमा ल्याइएको थियो। सुरुमा यसलाई “ढाका अन्तर्राष्ट्रिय विमानस्थल” भनिन्थ्यो र पछि “जिया अन्तर्राष्ट्रिय विमानस्थल” नाम दिइयो। बंगलादेशी सूफी सन्त हजरत शाहजलालको सम्मानमा हालको नामकरण गरिएको हो। यसको IATA कोड “DAC” पुरानो “Dacca” नामबाट आएको हो। 

## सञ्चालन र क्षमता 
यो विमानस्थल बिमान बंगलादेशको एयरलाइनको मुख्य केन्द्र हो। नेपाल एयरलाइनले पनि उडान भर्ने गर्दथ्यो।  हाल वार्षिक करिब १८५ लाख यात्रु र २.५ लाख टन कार्गो सम्हाल्ने क्षमता छ। सन् २०२६ सम्म यो क्षमता पर्याप्त हुने CAAB को अनुमान छ। सन् २०१४ मा विमानस्थलले करिब ९१ लाख यात्रु र २.४८ लाख टन मालसामान व्यवस्थापन गरेको थियो।

## स्थान र पहुँच 
विमानस्थल ढाकाको केन्द्रदेखि उत्तरमा अवस्थित छ र आठ लेनको एयरपोर्ट रोडद्वारा पहुँचयोग्य छ।  विमानस्थलसँगै रहेको एयरपोर्ट रेलस्टेशनले यात्रुलाई सहरसँग जोड्छ। वरिपरिको द्रुत शहरीकरणका कारण विस्तारको आवश्यकता बढ्दो छ। 

## टर्मिनल र सेवा 
मुख्य अन्तर्राष्ट्रिय टर्मिनलमा दुई तल्ला छन्—टर्मिनल १ (आगमन) र टर्मिनल २ (प्रस्थान)। घरेलु उडानका लागि छुट्टै भवन छ।२०२३ मा पुरानो VIP टर्मिनल भत्काइएको थियो। विमानस्थलमा नि:शुल्क Wi-Fi, बैंक तथा होटलका लाउन्ज, ड्युटी-फ्री पसल, र आधुनिक सुरक्षा प्रणाली उपलब्ध छन्। 

## तेस्रो टर्मिनल र विस्तार 
बढ्दो माग पुरा गर्न विमानस्थलमा टर्मिनल ३ निर्माणाधीन छ। यसले वार्षिक यात्रु क्षमता २४ मिलियन पुर्‍याउने लक्ष्य राखिएको छ। मालसामान क्षमता पनि २ लाख टनबाट ५ लाख टनसम्म बढ्नेछ। २०२३ मा दोस्रो धावनमार्ग निर्माणको सम्भाव्यता अध्ययन पेश गरिएको छ। टर्मिनल ३ सञ्चालनमा आएपछि यो परियोजना अघि बढाइनेछ।

## २०२५ को कार्गो टर्मिनल आगलागी 
२०२५ अक्टोबर १८ मा विमानस्थलको कार्गो टर्मिनलमा ठूलो आगलागी हुँदा सबै उडान केही घण्टा रोकिएका थिए।  करिब ३० दमकल टोलीले आगो नियन्त्रणमा ल्यायो र उडान राति ९ बजेपछि पुनः सुरु भयो।  केही अन्तर्राष्ट्रिय उडानहरू कोलकातामा डाइभर्ट गरिएको थियो। 

## ग्राउन्ड ह्यान्डलिङ र कार्गो 
विमानस्थलमा ग्राउन्ड ह्यान्डलिङ सेवा निजी कम्पनीहरूले गर्छन्। यहाँको कार्गो कम्प्लेक्समा शीघ्र नष्ट हुने वस्तु र साधारण मालसामानका लागि छुट्टै व्यवस्था छ। यो दक्षिण एशियाको एक महत्वपूर्ण ढुवानी केन्द्र बन्दै गएको छ।

## वातावरणीय दृष्टि र भविष्य 
ढाकाको तीव्र शहरीकरणका कारण विमानस्थलको विस्तारमा वातावरणीय दृष्टि महत्वपूर्ण बनेको छ। CAAB ले आधुनिक प्रविधि, नयाँ ट्याक्सीवे र हरित ढाँचासहित अन्तर्राष्ट्रिय मापदण्डमा लैजाने रणनीति अघि बढाइरहेको छ।

## सन्दर्भ सामग्रीहरू 
श्रेणी:विमानस्थलहरू