Sparks (Musikgrupp)

**Sparks** sünd en noch hüüd aktive Pop-/Electro-Pop-Band um de Bröers Ron un Russell Mael, de as Rockband Enn‘ vun de 1960er-Johren in Los Angeles grünnd wurr.

## Bandhistorie
### Anfänge
Ron Mael (Ronald David Mael, * 12. August 1945 in Culver City, Kalifornien) kreeg all as Kind Klaveerünnerricht. As Söhn vun en Grafiker un en Bibliothekarin is he in Pacific Palisades, Los Angeles upwussen.
Enn‘ vun de 1960er Johren weer he Student an de UCLA. Tosommen mit sien jüngere Bröer Russell Mael (Russell Craig Mael, * 5. Oktober 1948 in Santa Monica, Kalifornien) speel he in verscheeden Bands, bevör se mit Earle Mankey (Gitarr) 1969 de Grupp *Halfnelson* grünnd hemm, ut de later de Sparks wurrn. Ron schreev de Leeder un speel Keyboards, wiels Russell singen dee. Utwiet dör Mankey sien Bröer Jim (Bass) un Harley A. Feinstein (Drums) hemm se 1971 hör glieknaamig Debüt för Bearsville herutbrocht. Produzeert wurr de Plaat vun Todd Rundgren. Musikalisch Infloot weern besünners engelsch Bands as The Kinks, The Move un de fröhen Pink Floyd mit Syd Barrett.

Grooten Spood harrn se mit dat Album nich, ok nich, as dat nah vun de Plattenfirma vörslahn Naamsännern in *Sparks* (in Anlehnen an de Marx-Brothers) weer herutbrocht wurr. De Single *Wonder Girl* weer en lokaler Hit, broch aber ebenso wenig as de tweete LP *A Woofer in Tweeter's Clothing* (1972) den Dörbröök. Dat herutragen Stück up disse Plaat, *Girl from Germany*, hannelt vun de Schwierigkeit, den Öllern en düütsch Früendin vörtostellen.

### Island Records

En Europatournee, de hör 1972 dör England (wo se in‘ Marquee Club uptreeden deen), Holland un de Swiez führt harr, hett Island Records up de Sparks upmarksom maak. 1973 sünd Ron un Russell dorüm nah England trucken, hemm sück nee Musiker haalt (Norman 'Dinky' Diamond, Adrian Fisher, Martin Gordon) un hemm Anfang 1974 mit Muff Winwood de Plaat maakt, de völ hüüd noch för hör Meesterwark hollen: *[[Kimono My House]]*. Up dat Album weern twee vun hör bekanntst un spoodriekst Titel, den Nummer-2-Hit *[[This Town Ain't Big Enough for Both of Us]]* un de sien Nahfolgesingle *[[Amateur Hour]]*.

Dat engelsch Musikmagazin Sounds schreev: „Sparks got the musical extravagance of Wizzard, the sophisticated feel of Roxy and the menacing power of the Third Reich.“ De NME snack vun „Instant Classic“. De eenzige Konstante in de Artikeln vun de Musikpresse weer allerdings immer de nich utblieven Henwies up Ron sien „Hitler“-Schnurrbort. De droog he nah eegen Angaaven blots nah dat Vörbild vun Charlie Chaplin.

Noch in dat glieker Johr folgte *[[Propaganda (Album)|Propaganda]]*, en dat vörangahn Album bannig ähnlich Produktschoon, de weer eenige Hit-Singles harr, dorünner *Something for the Girl with Everything* un *Never Turn Your Back on Mother Earth*.

To disse Tiet wurrn Sparks den Glam-Rock torekent, as ok T. Rex, mit de se af un to vergleeken wurrn. 

För *[[Indiscreet (Album)|Indiscreet]]* (1975) wurr de David-Bowie-Produzent Tony Visconti to Hülp nommen. Dit Album dröfft as dat utriepst vun de Island-Johren gellen. Allerdings harr dat kein vergliekbor Hitsongs mehr un de Stilmix (u. a. Swing un Big Band) hemm eenig fröh Fans wat verstört.

### Amerika
1976 sünd de Maels nah Amerika torüchkehrt, wo se, weer mit nee Musikern, versöcht hemm, den Dörbröök hentokriegen. Allerdings bleeven sowohl dat nächste Album *Big Beat* as ok dat folgende, ironisch *Introducing Sparks* nöömt, wiet achter dat wat verwacht weer torüch. Up hör Homepage wurrd disse Plaat as „uneasy cross between“ The Beach Boys un Randy Newman beteekent. Allerdings sünd jüst de meest as Beach-Boys-Parodien to hören Stücke vun bannig eegen Reiz. In den Katastrophenfilm Achterbahn ut dat Johr 1976 sünd se as Liveband to dat Apenmaaken vun den Themenpark mit den Song *Big Boy* to sehn.

De nächste Insnitt keem dör de Tosommenarbeit mit Giorgio Moroder, de jüst Donna Summer to Erfolgen führt harr. Dat Ergevnis weer 1979 *No 1 in Heaven*, dat en völligen Stilwessel bedüüden dee un hör besünners mit den Titelsong un de Single *Beat the Clock* en kumplett nee Publikum inbroch. In de folgen Jahren hemm se (deelwies ünnerstütt dör Marc Moulin) en Reeg vun Alben herutbrocht, de hööftsächlich in Frankriek spoodriek weer, wo se 1980 mit *When I'm With You* en vun hör gröttsten Hits harrn.

### Comeback
1994 hemm Sparks nah en söss Johr lang düern Paus *Gratuitous Sax & Senseless Violins* (en Wöörspeleree: gratuitous sex & senseless violence = grundlos Sex un sinnlos Gewalt) herutbrocht, dat weer en markanten Stilwessel broch. Klor Melodien un Russell sien Stimm wurrn weer in de Vördergrund rückt, deelwies ünnerleggt vun Techno-Beats. In Düütschland wurr de Single *When Do I Get to Sing 'My Way' * dank MTV to’n Överraschungshit.
Nah dissen körten Spood keem dat Album *Plagiarism* herut, up dat se hör gröttsten Hits in deelwies kumplett nee Arrangements präsenteeren dee. Ok bi dat Nahfolgealbum *Balls* bleev de Spood gröttstendeels ut.
Eerst mit *Lil' Beethoven* un ansluutend *Hello Young Lovers* kunnen se weer Erfolg bi Kritikern as ok bi dat Publikum fiern. De eerste herutbrocht Single *Metaphor* vun dat Album *Hello Young Lovers* wurr in dat düütsch Rolling Stone as „Single des Jahres“ beteekent.

To’n Anlaat vun dat 21. Studioalbum *Exotic Creatures of the Deep* hemm Sparks in‘ Mai un Juni 2008 all hör Alben live in London upführt.

In‘ August 2009 wurr in‘ Sweedschen Rundfunk en nee Radio-Musical vun Sparks mit den Titel "The Seduction of Ingmar Bergman" upführt, dat vun den fiktiven Upenholt vun de Speelbaas in  Amerika vertellt.

In‘ März 2013 hemm Sparks hör eerst Live-Album: "Two Hands, One Mouth: Live In Europe" herutbrocht.

In‘ März 2015 hemm Sparks tosommen mit de britisch Band Franz Ferdinand de Grupp FFS grünnd.

## Diskografie
### Studioalben

**wiedere Alben**
* 1971: *Sparks / Halfnelson*
* 1972: *A Woofer in Tweeter’s Clothing*
* 1976: *Big Beat*
* 1977: *Introducing Sparks*
* 1979: *The Best of*
* 1980: *Terminal Jive*
* 1981: *The History of*
* 1984: *Pulling Rabbits Out of a Hat*
* 1986: *Music That You Can Dance To*
* 1988: *Interior Design*
* 1990: *Mael Intuition: The Best of 1974–76*
* 1991: *Profile: The Ultimate Sparks Collection*
* 1993: *The Hell Collection*
* 1993: *In the Swing*
* 1996: *The 12 Inch Mixes*
* 1997: *Plagiarism*
* 1999: *12" Mixes*
* 2000: *Balls*
* 2002: *Lil' Beethoven*
* 2002: *This Album’s Big Enough … The Best Of *
* 2009: *The Seduction of Ingmar Bergman*

### Singles

## Enkeld Nahwiesen


## Weblenken
* Sparks Discography
* 
*