open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
မင်းနောင် (ဝန်ကြီး)

**ဦးမင်းနောင်** သည် စိုက်ပျိုးရေး၊မွေးမြူရေးနှင့် ဆည်မြောင်းဝန်ကြီးဌာန၏ လက်ရှိ ပြည်ထောင်စုဝန်ကြီးဖြစ်သည်။ နစကက ၎င်း ကို ၂၀၂၃ ခုနှစ် ဖေဖော်ဝါရီ ၁ရက်တွင် ခန့်အပ်ခဲ့သည်။ ယခင်က ဒုတိယဗိုလ်ချုပ်ကြီးအဆင့်ဖြင့် မြန်မာ့တပ်မတော်တွင် တာဝန်ထမ်းဆောင်သည်။

## စစ်မှုထမ်းခြင်း 
ဦးမင်းနောင်သည် ရန်ကုန်တက္ကသိုလ် ကျောင်းဆင်းတစ်ဦးဖြစ်သည့်အပြင် ရန်ကုန်တက္ကသိုလ်မှ တက္ကသိုလ်အရန်တပ်ဖွဲ့(ယူတီစီ) တပ်ဖွဲ့ဝင်ကျောင်းသားဟောင်းတစ်ဦးလည်းဖြစ်သည်။ ဘွဲ့ရပြီးနောက်  တပ်မတော်(ကြည်း)ဗိုလ်သင်တန်းကျောင်း(ဗထူး)၊ အပတ်စဉ်(၆၆)သို့တက်ရောက်သည်။ ရာထူးအဆင့်ဆင့်တိုးပြီး  ဗိုလ်မှူးကြီး ရာထူးဖြင့် တပ်မ ၅၅ တွင် နည်းဗျူဟာမှူး၊၂၀၁၀ ဩဂုတ်လတွင် အမှတ် ၁၀၁ တပ်မမှူး အဖြစ်တာဝန်ထမ်းဆောင်သည်။  ၂၀၁၁ ခုနှစ်တွင် ဗိုလ်မှူးချုပ်ရာထူးတိုးခဲ့ကာ အရှေ့အလယ်ပိုင်းတိုင်း စစ်ဌာနချုပ် တိုင်းမှူး၊ အနောက် မြောက်တိုင်းစစ်ဌာနချုပ် တိုင်းမှူး တာဝန်များထမ်းဆောင်ခဲ့သည်။ ၂၀၁၅ ဩဂုတ်လတွင်  အမှတ်-၄ စစ်ဆင်ရေး အထူးအဖွဲ့မှူး ဖြစ်လာခဲ့သည်။ ၂၀၁၆ မတ်လ နောက်ပိုင်းတွင် ဒုတိယဗိုလ်ချုပ်ကြီး အဖြစ်ရာထူးတိုးကာ ၂၀၁၈ ခုနှစ်တွင် တပ်မတော် စစ်ဆေးရေး အရာရှိချုပ် နှင့် ၂၀၁၉ ခုနှစ်၊ ဇူလိုင်လတွင် အမှတ်- ၅ စစ်ဆင်ရေး အထူးအဖွဲ့မှူး တာဝန်များထမ်းဆောင်ခဲ့သည်။ ၂၀၂၀ နိုဝင်ဘာ ၉ ရက်နေ့တွင် တပ်မတော်အရန်အင်အားဖြင့်  ထိုရာထူးတာဝန်များမှနေ၍ အနားယူကာ တပ်မတော်ငြိမ်းချမ်းရေးဆွေးနွေးမှုကော်မတီဝင် အဖြစ်တာဝန်ထမ်းဆောင်သည်။  ၂၀၂၁ ဖေဖော်ဝါရီ ၁ရက် တွင်  တပ်မတော်ငြိမ်းချမ်းရေးဆွေးနွေးမှုကော်မတီဝင်အဖြစ် ဆက်လက်တာဝန်ပေးခံရပြီးနောက်ပိုင်း  ဒုတိယဗိုလ်ချုပ်ကြီးရာပြည့် ဦးဆောင်သည့် အမျိုးသားစည်းလုံးညီညွတ်ရေးနှင့် ငြိမ်းချမ်းရေး ဖော်ဆောင်မှုညှိနှိုင်းရေးကော်မတီ တွင် အတွင်းရေးမှူးတာဝန်ပါ ထမ်းဆောင်ခဲ့သည်။ ၂၀၂၃ ဖေဖော်ဝါရီ ၁ ရက်တွင်  စိုက်ပျိုးရေး၊မွေးမြူရေးနှင့်ဆည်မြောင်းဝန်ကြီးဌာန ပြည်ထောင်စုဝန်ကြီးတာဝန်ပေးခံရသည်။

## အပ်နှင်းခံရသည့် ဘွဲ့များ 
၂၀၁၆ ခုနှစ်၊ မတ်လ ၁ ရက်နေ့တွင် ဇေယျကျော်ထင်ဘွဲ့   ၊ ၂၀၂၂ နိုဝင်ဘာ ၁၇ တွင် စည်သူဘွဲ့ များအပ်နှင်းခံရသည်။

၂၀၂၆ ခုနှစ်၊ မတ်လ (၂) ရက်နေ့တွင် အမိန့်ကြော်ငြာစာအမှတ် ၄၃/၂၀၂၆ ဖြင့် ပြည်ထောင်စုစည်သူသင်္ဂဟဘွဲ့ဖြစ်သော သရေစည်သူဘွဲ့ကို ဗိုလ်ချုပ်မှူးကြီး မင်းအောင်လှိုင်က ချီးမြှင့်အပ်နှင်းခဲ့သည်။

## ကိုးကား 
ကဏ္ဍ:မြန်မာနိုင်ငံ ဝန်ကြီးများ
ကဏ္ဍ:မြန်မာ စစ်ဖက်ဆိုင်ရာ လူပုဂ္ဂိုလ်များ
ကဏ္ဍ:သက်ရှိထင်ရှားပုဂ္ဂိုလ်များ
ကဏ္ဍ:မွေးဖွားခုနှစ် မသိရှိရသူများ (သက်ရှိထင်ရှားပုဂ္ဂိုလ်များ)
မြန်မာ့သမိုင်း အချိန်ဇယား

__NOTOC__

ဤသည်မှာ **မြန်မာ့သမိုင်း**တစ်လျှောက် အဓိကဖြစ်ရပ်များကို ရက်စွဲများဖြင့် စုစည်းဖော်ပြထားသော အချိန်ဇယားဖြစ်သည်။ အဆိုပါအဖြစ်ရပ်များ၏ နောက်ခံအကြောင်းများအတွက် မြန်မာ့သမိုင်းကိုကြည့်ပါ။ မြန်မာနိုင်ငံ၏ အုပ်ချုပ်သူများ စာရင်းကိုလည်း ကြည့်ပါ။

 **ထောင်စုနှစ်များ**: 2nd BCE–1st BCE1st–2nd3rd
----
**ရာစုနှစ်များ**: 15th BCE14th BCE13th BCE12th BCE11th BCE10th BCE9th BCE8th BCE7th BCE6th BCE5th BCE4th BCE3rd BCE2nd BCE1st BCE 

## ၁၅ ရာစု ဘီစီအီး 
## ၁၄ ရာစု ဘီစီအီး 
## ၁၃ ရာစု ဘီစီအီး 
## ၁၂ ရာစု ဘီစီအီး 
## ၁၁ ရာစု ဘီစီအီး 
## ၁၀ ရာစု ဘီစီအီး 
## ၉ ရာစု ဘီစီအီး 
## ၈ ရာစု ဘီစီအီး 
## ၇ ရာစု ဘီစီအီး 
## ၆ ရာစု ဘီစီအီး 
## ၅ ရာစု ဘီစီအီး 
## ၄ ရာစု ဘီစီအီး 
## ၃ ရာစု ဘီစီအီး 
## ၂ ရာစု ဘီစီအီး 
## ၁ ရာစု ဘီစီအီး 
 **ဆယ်စုနှစ်များ**: 1st2nd3rd4th5th6th7th8th9th10th11th12th13th14th15th16th17th18th19th20th21st 

## ၁ ရာစု 
## ၂ ရာစု 
## ၃ ရာစု 
## ၄ ရာစု 
## ၅ ရာစု 
## ၆ ရာစု 
## ၇ ရာစု 
## ၈ ရာစု 
## ၉ ရာစု 
## ၁၀ ရာစု 
## ၁၁ ရာစု 
## ၁၂ ရာစု 
## ၁၃ ရာစု 
## ၁၄ ရာစု 
## ၁၅ ရာစု 
## ၁၆ ရာစု 
## ၁၇ ရာစု 
## ၁၈ ရာစု 
## ၁၉ ရာစု 
## ၂၀ ရာစု 
## ၂၁ ရာစု 
## အခြားဖတ်ရန် 
* မြန်မာ့ပြည်တွင်းစစ် အချိန်မှတ်တမ်း (၂၀၂၁-လက်ရှိ)
* မြန်မာ့သမိုင်း

## ရင်းမြစ်များ 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 

ကဏ္ဍ:မြန်မာနိုင်ငံ၏ သမိုင်း
ကဏ္ဍ:နိုင်ငံအလိုက် အချိန်ဇယားများ
ကဏ္ဍ:မြန်မာနိုင်ငံ၏ စာရင်းဆိုင်ရာ ဆောင်းပါးများ
စက်တော်ရာဘုရားရှိခိုး

အတိုင်းမသိ၊ ကျေးဇူးရှိသား၊ မုနိသကျ၊ ဂေါတမ၏၊ ပါဒမြတ်ကျော်၊ ဖဝါးတော်၌၊ ထွန်းပေကျစ်လျစ်၊ တစ်ရာ့ရှစ်ကို၊ စိစစ်လျှင်ထွေ၊ လျှင်းလျှင်းရေပိန့်။ ချီလေအစ၊ 

(၁-၂) လှံမ, အိမ်မွန်၊ 

(၃) သုံးတန်ပွင့်ချပ်၊ ဇလပ်ပျံ့မွှေး၊

(၄) လည်ရေးသုံးဆင့်၊ 

(၅) လှတင့်ထွန်းတောက်၊ ဦးဆောက်ပန်းက၊ 

(၆) ဖြူဆွရောင်မောင်း၊ ဦးဘောင်းမကွဲ၊ စားပွဲတည်ခင်း၊ 

(၇) အင်းပျဉ်ဝန်းနှင့်၊ 

(၈-၉) ချွန်းတောင်း, ပြာသာဒ်၊ 

(၁၀) အထွတ်မြင့်ခိုင်၊ တံခါးတိုင်က၊ 

(၁၁-၁၂) ဖြူဆွပြိုးပြက်၊ ထီး, သံလျက်နှင့်၊ 

(၁၃) ထန်းရွက်ယပ်ဝန်း၊ 

(၁၄) ရွှန်းရွှန်းရောင်မောင်း၊ ဥဒေါင်းမြီးယပ်၊ 

(၁၅) သင်းကျပ်ရွှေပြား၊ 

(၁၆) ပတ္တမြားကျောက်မျက်၊ 

(၁၇) စားခွက်ရောင်ပြေး၊ 

(၁၈) မုလေးပန်းဆိုင်း၊ (

၁၉-၂၃) တုနိုင်းမရ၊ ပွင့်လှအပြား၊ ငါးပါးကြာမျိုး၊ 

(၂၄) ပြည့်သည့်အိုးနှင့်၊ 

(၂၅) ပြည်ဖြိုးဖလား၊ 

(၂၆) ရေငြားသမုဒ္ဒရာ၊ 

(၂၇) စကြဝဠာတောင်မွန်၊ (

၂၈) ဟိမဝန်တောချောင်၊ 

(၂၉) မြင်းမိုရ်တောင်နှင့်၊ 

(၃၀-၃၁) ထွန်းပြောင်နေ,လ၊ 

(၃၂) နက္ခတ္တက၊ 

(၃၃-၃၆) ဒီပ လေးသွယ်၊ ကျွန်းငယ် ရံဆောင်၊ 

(၃၇) ဘုန်းခေါင်စကြာမင်း၊ 

(၃၈) ခရုသင်း ဖြူနစ်၊ ဗွေရစ်လက်ျာ၊ 

(၃၉) ရွှေဝါအဆင်း၊ ငါးမင်း စုံလျက်၊ 

(၄၀) လက်နက်စက်က၊ 

(၄၁-၄၇) ရေတွက် သင်္ချာ၊ ဂင်္ဂါ ခုနစ်တန်၊ 

(၄၈-၅၄) တောင်ရံ ခုနစ်လုံး၊ 

(၅၅-၆၁) အိုင်ထုံး ခုနစ်ကွက်၊ 

(၆၂) ငှက်ဂဠုန်မင်း၊ 

(၆၃) မြစ်တွင်းကိန်းအောင်း၊ မိကျောင်းရေသား၊ 

(၆၄) တံခွန်လျားနှင့်၊ 

(၆၅) ကုက္ကားတံခွန်၊ 

(၆၆) မင်းတန် သံလျင်း၊ 

(၆၇) အဆင်းရွှေလား၊ သားမြီးလေဆောင်၊ 

(၆၈) ငွေတောင် ကေလာသ၊ 

(၆၉-ရဝ) သီဟ, ဗျဂ္ဃါ၊ 

(၇၁)ဝလာဟမြင်း၊

(၇၂) ဆင်မင်းမြတ်စွာ၊ ဥပေါသထာ ယာဉ်မွန်၊ ဆဒ္ဒန်တူပြီ၊ 

(၇၃) ဗာသုကီမည်ရင်း၊ နဂါး မင်းနှင့်၊ 

(၇၄) ဟင်္သာရွှေလား၊ 

(၇၅) နွားဥသဘမွန်၊ 

(၇၆) ဧရာဝဏ် တစ်ခဏ်း၊ 

(၇၇) ရွှေမကရ်း တစ်ထွေ၊ 

(၇၈) ရွှေလှေလျှံဝါ၊ 

(၇၉) ဗြဟ္မာထွတ်ဖျား၊ 

(၈၀) သားနှင့်တကွ၊ နွားမနို့ညစ်၊ 

(၈၁) အချစ်မြဲစွာ၊ ကိန္နရာ ဖို,မ၊ 

(၈၂) သဒ္ဒမဆိတ်၊ ကရဝိက်တွန်ညောင်း၊ 

(၈၃-၈၄) ဥဒေါင်း, ကြိုးကြာ၊ 

(၈၅) သံသာစက္ကဝါက်၊ 

(၈၆) စုံလျက်ဇီဝဇိုဝ်း၊ 

(၈၇-၉၂) မိုးဝဘုံသာ၊ ဆကာမာနှင့်၊ 

(၉၃-၁၀၈) ဗြဟ္မာဘုံရပ်၊ ဆယ့်ခြောက်ထပ်လည်း၊ ယှဉ်စပ်မကင်း၊ ခပင်းများစွာ၊ ရံစကာနှင့်၊ စကြာချေမွန်၊ တင့်တယ်ဟန်ကို၊ မိုးစွန်ဘုံဖျား၊ သိကြားဗြဟ္မာ၊ တူရေး လှာလည်း၊ ဘယ်မှာတမျှ၊ အတုရချိမ့်၊ အသမသမာ၊ သုံးလူ့ချာ၏၊ ရတနာလျှံဝင်း၊ နီဆင်းစင်သန့်၊ အကန့် တစ်ထောင်၊ ထွန်းပြောင်သိင်္ဂါ၊ သန္တာအကွပ်၊ ထိန်လျပ်ပုံတောင်း၊ ညိုမောင်းကျောက်မျက်၊ ခြေတော်စက်ကို၊ စုံမက်မြတ်နိုး၊ ရှိလျှင်ခိုးသည်၊ အကျိုးကောင်းမွန်၊ မဂ်ဉာဏ် ဖိုလ်ဉာဏ် နိဗ္ဗာန်ထုတ်ချောက် ရောက်စေ သောဝ်...။ 
## ကိုးကား
ခန္ဓကဝတ်

**ခန္ဓကဝတ်** ဆိုသည်မှာ မြတ်စွာဘုရားရှင်က ဝိနည်းပိဋကတ်၊ **မဟာဝါပါဠိတော်**နှင့် **စူဠဝါပါဠိတော်** (ခန္ဓကအပိုင်းများ) တွင် ဟောကြားတော်မူခဲ့သော ရဟန်းသာမဏေတို့ အပြန်အလှန် ပြုစုကျင့်ဆောင်ရမည့် ဝတ်ကြီးဝတ်ငယ်များကို ဆိုလိုခြင်းဖြစ်သည်။ သဒ္ဓိဝိဟာရိက စသော တပည့်တို့က ဆရာသမားတို့အပေါ်၌ လည်းကောင်း၊ ဆရာတို့က တပည့်တို့အပေါ်၌ လည်းကောင်း ဖြစ်စေအပ်၊ ပြုအပ်သောကြောင့် **"ဝတ်" (ဝတ္တ)** ဟု ခေါ်ဆိုခြင်းဖြစ်သည်။

ဤခန္ဓကဝတ်များသည် ရဟန်းသာမဏေတို့အတွက် အထူးထူးသော သီလကျင့်ဝတ် (အာဘိသမာစာရိကသီလ) များဖြစ်ကြပြီး နိဗ္ဗာန်သို့ ရောက်ရှိရန်အတွက် အခြေခံအုတ်မြစ်များ ဖြစ်သည်။

### ခန္ဓကဝတ် (၁၄) ပါး
စူဠဝါပါဠိတော်၊ ဝတ္တက္ခန္ဓကတွင် ဖော်ပြထားသော ခန္ဓကဝတ် (၁၄) ပါးမှာ အောက်ပါအတိုင်းဖြစ်သည်,  -

၁။ **အာဂန္တုကဝတ်** - ဧည့်သည်အဖြစ် ရောက်ရှိလာသော ရဟန်း၊ သာမဏေတို့ ပြုရမည့်ဝတ်။
၂။ **အာဝါသိကဝတ်** - အိမ်ရှင်ကျောင်းထိုင် ရဟန်း၊ သာမဏေတို့ ပြုရမည့်ဝတ်။
၃။ **ဂမိကဝတ်** - ခရီးသွားအံ့သော ရဟန်း၊ သာမဏေတို့ ပြုရမည့်ဝတ်။
၄။ **အနုမောဒနာဝတ်** - ဆွမ်းကျွေးပြီးနောက် တရားဟောရာ၌ ပြုရမည့်ဝတ်။
၅။ **ဘတ္တဂ္ဂဝတ်** - ဆွမ်းစားဇရပ်၌ ပြုရမည့်ဝတ်။
၆။ **ပိဏ္ဍစာရိကဝတ်** - ဆွမ်းခံသွားသော ရဟန်း၊ သာမဏေတို့ ပြုရမည့်ဝတ်။
၇။ **အာရညကဝတ်** - တောနေ ရဟန်း၊ သာမဏေတို့ ပြုရမည့်ဝတ်။
၈။ **သေနာသနဝတ်** - ကျောင်းအိပ်ရာနေရာနှင့် စပ်လျဉ်း၍ ပြုရမည့်ဝတ်။
၉။ **ဇန္တာဃရဝတ်** - ချွေးဇရုံးအိမ် (ရေချိုးအိမ်) ၌ ပြုရမည့်ဝတ်။
၁၀။ **ဝစ္စကုဋိဝတ်** - ကျင်ကြီးအိမ် (အိမ်သာ) ၌ ပြုရမည့်ဝတ်။
၁၁။ **ဥပဇ္ဈာယဝတ်** - တပည့်တို့က ဥပဇ္ဈာယ်ဆရာ၌ ပြုရမည့်ဝတ်။
၁၂။ **သဒ္ဓိဝိဟာရိကဝတ်** - ဥပဇ္ဈာယ်ဆရာက တပည့်၌ ပြုရမည့်ဝတ်။
၁၃။ **အာစရိယဝတ်** - တပည့်တို့က ဆရာလေးပါးတို့၌ ပြုရမည့်ဝတ်။
၁၄။ **အန္တေဝါသိကဝတ်** - ဆရာလေးပါးတို့က တပည့်တို့၌ ပြုရမည့်ဝတ်။

### ဝတ်နှင့် သီလ၊ သမာဓိ၊ ပညာ ဆက်စပ်မှု
ခန္ဓကဝတ်များကို ဖြည့်ကျင့်ခြင်းသည် သာသနာတော်၌ တရားထူးရရန် အစဉ်လိုက် အရေးကြီးပုံကို မြတ်စွာဘုရားရှင်က အောက်ပါအတိုင်း ဟောကြားတော်မူခဲ့သည်,  -
*   **ဝတ်ကို မဖြည့်ကျင့်သောသူ**သည် သီလကို မဖြည့်ကျင့်နိုင်။
*   သီလ မစင်ကြယ်သောသူသည် စိတ်၏ တည်ကြည်ခြင်း (**သမာဓိ**) ကို မရနိုင်။
*   သမာဓိ မရှိသောသူသည် မှန်ကန်သော တရား (**ဝိပဿနာပညာ**) ကို မမြင်နိုင်။
*   တရားကို မမြင်ရလျှင် ဝဋ်ဆင်းရဲမှ မလွတ်မြောက်နိုင်။

ထို့ကြောင့် ဝတ်ကို ဖြည့်ကျင့်ခြင်းဖြင့် သီလစင်ကြယ်ကာ သမာဓိနှင့် ပညာကို ရရှိပြီး နိဗ္ဗာန်သို့ ရောက်ရှိနိုင်သည်။

### ဝတ်နှင့် ဝဋ်၏ ခြားနားချက်
ဗုဒ္ဓဘာသာ၌ **"ဝဋ်"** နှင့် **"ဝတ်"** မှာ အဓိပ္ပာယ် ကွဲပြားသည်။
*   **ဝဋ်** - အဖန်ဖန်လည်နေသည့် ဘုံသုံးပါး ရုပ်နာမ်တရား (သံသရာ) ကို ဆိုလိုသည်။
*   **ဝတ်** - ရဟန်း၊ သာမဏေတို့ ဖြည့်ကျင့်ရမည့် မြင့်မြတ်သော အကျင့် (အာဘိသမာစာရိကသီလ) ကို ဆိုလိုသည်။

### အခြားသော ဝတ်များ
ခန္ဓကဝတ် (၁၄) ပါးအပြင် ဝိနည်းတော်တွင် အခြားသော ဝတ်များလည်း ရှိပါသေးသည် -
*   **သေခိယ (၇၅) ပါး** သည်လည်း ဝတ်များပင် ဖြစ်သည်။
*   **ပရိဝါ** ပါဠိတော်တွင် **မဟာဝတ် (၈၂) ပါး** အထိ ရှိသည်ဟု ဖော်ပြထားသည်။

### နိဂုံး
ခန္ဓကဝတ်များသည် ရဟန်းသာမဏေတို့၏ ဘဝကို ယဉ်ကျေးသိမ်မွေ့စေရုံသာမက သာသနာတော် တည်တံ့ပြန့်ပွားရေးနှင့် နိဗ္ဗာန်ရောက်ရေးအတွက် မရှိမဖြစ်လိုအပ်သော ကျင့်စဉ်များ ဖြစ်သည်။ မြတ်စွာဘုရား၏ အဆုံးအမကို လိုက်နာသော ပညာရှိ ဘုရားသားတော်များသည် ဤဝတ်များကို အခါခပ်သိမ်း ကြိုးစားဖြည့်ကျင့်သင့်လှသည်။

### ကိုးကား
အာယာစိတဘတ္ထဇာတ်

**ဧကကနိပါတ် - ၂- သီလဝဂ် -၁၉။ အာယာစိတဘတ္တဇာတ်။ ။ **
သူကြွယ် ကုန်ရောင်းပြန်၍ သတ္တဝါတို့ကို သတ်ဖြတ်လှူသဖြင့်ပြစ်တင်ကဲ့ရဲ့ကာ တရားဟောသော ရုက္ခစိုးနတ် အကြောင်း။

## ပစ္စုပ္ပန်ဝတ္ထု
## နတ်ကိုပန်ကြား ခရီးသွား
နတ်လူတို့ဆရာဖြစ်တော်မူသော မြတ်စွာဘုရားသည် ဇေတဝန်ကျောင်း၌ သီတင်းသုံးတော်မူစဉ် လူတို့သည်ကုန်ကူးသွားလိုသည်ရှိသော် သတ္တဝါတို့ကို သတ်ပြီးလျှင် နတ်တို့အား ပူဇော်ပသ၍“ကျွန်ုပ်တို့ ဘေးအန္တရာယ်ကင်း၍ အကျိုးစီးပွား များပါလျှင် ပြန်ရောက်သောအခါ၌လည်းအရှင်နတ်မင်းတို့အား ပူဇော် ပသပါမည်” ဟု ဝန်ခံတောင်းပန်ကာ သွားကြကုန်၏။

ပြန်ရောက်ကြသောအခါဘေးအန္တရာယ် မရှိခြင်း၊ အကျိုးစီးပွားများခြင်းမှာ နတ်လူတို့တန်ခိုးအာနုဘော်ကြောင့် ဖြစ်ရသည်ဟု မှတ်ထင်စွဲလမ်းကာ နတ်တို့ကိုဝန်ခံတောင်းပန်ခြင်းမှ လွတ်မြောက်စေရန် ရည်သန်ကာ တစ်ဖန် သတ္တဝါတို့ကို သတ်၍ ပူဇော်ပသကြပြန်၏။

ရဟန်းတို့လည်းမြတ်စွာဘုရားထံ ချဉ်းကပ်ကာ “ဘုန်းတော်ကြီးမြတ်သော အရှင်ဘုရား ... လူတို့သည်သတ္တဝါတို့ကို သတ်၍ နတ်တို့အား ပူဇော်ပသကြရာ၌ အကျိုးရှိသည်၊ မရှိသည်” ကိုလျှောက်ထားကြလေလျှင် မြတ်စွာဘုရားက “ချစ်သား ရဟန်းတို့ ... ရှေးအခါကလည်းဝန်ခံတောင်းပန်ခြင်း၊ ပူဇော်ပသခြင်း အမှုကို ပြုကြဖူးကုန်ပြီ” ဟု မိန့်တော်မူကာအောက်ပါ အတိတ်ဇာတ်ကို ဆောင်တော်မူသတည်း။

## အတိတ်ဝတ္ထု
## လူမိုက်နည်းကိုနတ်မလို
လွန်လေပြီးသောအခါကာသိတိုင်းဝယ် ရွာငယ်တစ်ခု၏ တံခါးပေါက်အနီး၌နေသော သူကြွယ်တစ်ယောက်သည်ကုန်သွယ်သွားခါနီးတွင် ပညောင်ပင်စောင့် နတ်မင်းအား ပူဇော် ပသပြီးလျှင်ဝန်ခံတောင်းပန်ကာသွား၍ ဘေးအန္တရာယ် ကင်းလွတ်ကာ ပြန်ရောက်လာလျှင် သတ္တဝါတို့ကို သတ်၍ဝန်ခံတောင်းပန်ခြင်းမှ လွတ်မြောက်စေမည်ဟု ရည်သန်ကာ ပညောင်ပင်ရင်းသို့ လာပြိးနတ်မင်းအား ပူဇော်ပသလေ၏။

ထိုအခါပညောင်ပင်စောင့် ရုက္ခစိုး နတ်မင်းသည် ပညောင်ပင်ခွ၌ ရပ်တည်လျက် -

“အိုယောကျ်ား ... သင့်မှာ သတ္တဝါတို့ကို သတ်၍ ဝန်ခံခြင်းမှ လွတ်မြောက်အောင် ပြုသော်လည်းပါဏာတိပါတ အကုသိုလ်ကံဖြင့် ဖွဲ့ချည်မိပြန်၏။ သင်၏ လုပ်နည်းကား ပညာရှိတို့ လုပ်နည်းမဟုတ်၊ လူမိုက်တို့လုပ်နည်းသာ ဖြစ်သည်။ မိမိကိုယ်ကို လွတ်အောင် ပြုလုပ်သည် မမည်” –

ဟု အကြောင်းအကျိုးကို ဝေဖန်ပြသကာ ပြောကြားလေ၏။ ထိုအခါမှစ၍ရှောင်ကြဉ်ကြလျက် ကုသိုလ် သုစရိုက် တရားတို့ကို ပွားများအားထုတ်ကာ တမလွန်ဘဝ၌နတ်ရွာသို့ လားကြရကုန်၏။

## ဇာတ်ပေါင်း
ဤသို့လျှင် မြတ်စွာဘုရားသည် အတိတ်၊ပစ္စုပ္ပန် နှစ်တန်သော ဝတ္ထုတို့ကို အနုသန္ဓေ ဆက်စပ်တော်မူလျက် -

ရဟန်းတို့ -

ထိုအခါ ရုက္ခစိုးနတ်သည် -ငါဘုရားဖြစ်လာပြီ -

ဟု ဇာတ်ကို ပေါင်းတော်မူသတည်း။

အာယာစိတဘတ္တဇာတ် ပြီး၏။

***
## ကိုးကား
အာဇညဇာတ်

**ဧကကနိပါတ် - ၃။ ကုရုင်္ဂဝဂ် -၂၄- အာဇညဇာတ်။ ။ **
အသက်ကို မမာဏမထားဘဲ ဝီရိယလုံ့လကိုမလျှော့သော အာဇာနည် သိန္ဓောမြင်း အကြောင်း

## ပစ္စုပ္ပန်ဝတ္ထု
## လုံ့လအတွက် တိုင်တွန်းချက်
နတ်လူတို့ဆရာဖြစ်တော်မူသော မြတ်စွာဘုရားသည် ဇေတဝန်ကျောင်း၌ သီတင်းသုံးတော်မူစဉ် လုံ့လဝီရိယယုတ်လျော့သော ရဟန်းကို ခေါ်တော်မူ၍ အောက်ပါ အတိတ်ဇာတ်ကို ဆောင်တော်မူသတည်း။

[မှတ်ချက်။ ဤအာဇညဇာတ်၌ ပစ္စုပ္ပန်ဝတ္ထု၊အတိတ်ဝတ္ထု တို့မှာ ဂေါဇာနိယသိန္ဓဝ ဇာတ်နှင့် တူ၏။ မြင်းစီးသူရဲနှင့် ရထားစီးသူရဲသာခြားနားသဖြင့် အကျဉ်းမျှ ဖော်ပြမည်။]

## အတိတ်ဝတ္ထု
## လုံ့လရှိကအောင်မြင်ရ
လွန်လေပြီးသောအခါဗာရာဏသီပြည်ဝယ် ဗြဟ္မဒတ်မင်း မင်းပြုသည်ရှိသော် မင်း၏ရထားတွင် ကသော သိန္ဓောမြင်းညီနောင် နှစ်စီးတို့သည် ရှိကုန်သတတ်။

အခါတစ်ပါးဝယ်ခုနစ်ပြည်ထောင် မင်းတို့သည် စစ်ထိုးရန် ဗာရာဏသီပြည်ကို ဝန်းရံကြကုန်၏။ ထိုအခါရထားစီးသူရဲသည် ညီ၊ နောင် ဖြစ်သော သိန္ဓောမြင်း နှစ်ကောင်ကို ယူကာ ချပ်တန်ဆာဖွဲ့ပြီးလျှင် ရထားတွင်က၍ မြို့မှထွက်လေ၏။

ရှေးဦးစွာသောဗိုလ်ထုနှင့် မင်းမှစ၍ ခြောက်ခုမြောက်ဗိုလ်ထုနှင့် မင်းတိုင်အောင် အစဉ်အတိုင်းဖျက်ဆီးကာ မင်းတို့ကို အရှင်ဖမ်း၍ မိမိတို့ ဗိုလ်ထုအား အပ်နှင်းလေ၏။

## သေဘေးသင့်ခိုက်လုံ့လစိုက်
ခြောက်ခုမြောက် ဗိုလ်ထုကိုဖျက်ဆီးရာဝယ် အစ်ကိုဖြစ်သော မြင်းအား ပြင်းထန်သော မြားဒဏ်ရာ ရသဖြင့်မင်းအိမ်တံခါးသို့ မောင်းနှင်ကာ ရထားမှ အသာဖြုတ်၍ ချမ်းသာစွာ အိပ်စေ၏။ နောက်တစ်ဖန်ခုနစ်ခုမြောက် ဗိုလ်ထုကို ဖျက်ဆီးရန် တခြား မြင်းတစ်ကောင်ကို ချပ်တန်ဆာ ဖွဲ့ကာရထားတွင်းကမည်ဟု အားထုတ်နေစဉ် အစ်ကို သိန္ဓောမြင်းမြင်သဖြင့် ရထားစီးသူရဲကိုခေါ်စေ၍သေလုမြောပါး ဖြစ်နေသော မိမိကိုယ်ကိုပင် ချပ်တန်ဆာဖွဲ့ကာ ရထားတွင် အကခိုင်းလေ၏။

ရထားစီးသူရဲလည်းအစ်ကို ဖြစ်သော သိန္ဓောမြင်းကိုပင် မ ထူ၍ မြားဒဏ်ရာကို တင်းကျပ်စွာ စည်းနှောင်လျက်ချပ်တန်ဆာဖွဲ့ကာ ရထားတွင် ကမြဲတိုင်း ကပြီးလျှင် မြို့မှထွက်ကာ ခုနစ်ခုမြောက်ဗိုလ်ထုကို ဖျက်ဆီး၍ မင်းကို ဖမ်းယူပြီးလျှင် မိမိတို့ ဗိုလ်ထုအားအပ်နှင်းပြန်လေ၏။ ရထားကိုလည်း မင်းအိမ်တံခါးကို မောင်းနှင်ပြီးလျှင် သိန္ဓောမြင်းကိုရထားမှ အသာအယာချွတ်၍ ထားလေ၏။

## ဩဝါဒပြသေလွန်ရ
သိန္ဓောမြင်းလည်းနံပါးတစ်ဖက်ဖြင့် လျောင်းစက်လျက် မင်းကို အဆုံးအမပေးပြီးလျှင် ချပ်တန်ဆာကိုချွတ်သည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် သေလွန်အနိစ္စရောက်လေ၏။ မင်းကြီးလည်းသိန္ဓောမြင်းအလောင်းကို သင်္ဂြိုဟ်ပြီးလျှင် ရထားထိန်းအား စည်းစိမ်ပေးကာ ချီးမြှောက်၍ခုနစ်ပြည်ထောင် မင်းတို့ကိုလည်း သစ္စာရေ တိုက်ပြီးလျှင် ပြန်လွှတ်ကာ တရားနှင့်အညီမင်းပြုလေ၏။

ဤသေဒနာတော် အဆုံး၌လုံ့လဝီရိယ ယုတ်လျော့သော ရဟန်းသည် အရဟတ္တဖိုလ်၌ တည်၍ ရဟန္တာအဖြစ်သို့ရောက်လေ၏။

## ဇာတ်ပေါင်း
ဤသို့လျှင် မြတ်စွာဘုရားသည် အတိတ်၊ပစ္စုပ္ပန် နှစ်တန်သော ဝတ္ထုတို့ကို အနုသန္ဓေ ဆက်စပ်တော်မူလျက် -

ရဟန်းတို့ -

ထိုအခါ ဗြဟ္မဒတ်မင်းသည် - ယခုအခါ အာနန္ဒာ။

အစ်ကို သိန္ဓောမြင်းသည် - ငါဘုရား ဖြစ်လာပြီ

ဟု ဇာတ်ကို ပေါင်းတော်မူသတည်း။

## ဆောင်ပုဒ်
(၁) လုံ့လရှိက၊ မှုကိစ္စ၊ မုချပြီးစမြဲ။

(၂) မြားဒဏ်ချက်ပြင်း၊ သေလုမြင်း၊ အားသွင်းအောင်သည့်နဲ။

အာဇညဇာတ် ပြီး၏။

***

## ကိုးကား
မုနိကဇာတ်

**ဧကကနိပါတ် - ၃။ ကုရုင်္ဂဝဂ် -၃၀- မုနိကဇာတ်။ ။ **
ကောင်းစွာကျွေးမွေးထားပြီး မင်္ဂလာဆောင်အတွက် သတ်စားခံရသော မုနိကဝက် အကြောင်း

## ပစ္စုပ္ပန်ဝတ္ထု
## အပျိုကြီးလှည့်ဖြား ရဟန်းတစ်ပါး
နတ်လူတို့ဆရာဖြစ်တော်မူသော မြတ်စွာဘုရားသည် ဇေတဝန်ကျောင်း၌ သီတင်းသုံးတော်မူစဉ် အပျိုကြီးဖြားယောင်းသဖြင့် သာသနာတော်၌ မပျော်မွေ့ဘဲ ထွက်အံ့ဆဲဆဲဖြစ်သော ရဟန်းတစ်ပါးရှိသတတ်။ ထိုရဟန်းကို မြတ်စွာဘုရား သိတော်မူလျှင် ခေါ်၍ “ချစ်သား ရဟန်း ...ဤအပျိုကြီးကား ယခုမှသာ သင့်အကျိုးမဲ့ကို ပြုသည်မဟုတ်၊ ရှေး၌လည်း ဤအပျိုကြီးလက်ထပ်သောနေ့ဝယ် သင့်မှာ လူအများ စားသောက်ဖို့ လက်သုပ်ဟင်းလျာ ဖြစ်ဖူးပြီ” ဟုမိန့်တော်မူကာ အောက်ပါ အတိတ်ဇာတ်ကို ဆောင်တော်မူသတည်း။

[ပစ္စုပ္ပန်ဝတ္ထု အကျယ်သည် တေရသနိပါတ် စူဠနာရဒကဿပဇာတ်၌ ထင်ရှားလတ္တံ့။]

## အတိတ်ဝတ္ထု
## ဝက်နှင့်ညီနောင်နွားနှစ်ကောင်
လွန်လေပြီးသောအခါဗာရာဏသီပြည်ဝယ် ဗြဟ္မဒတ်မင်း မင်းပြုသည်ရှိသော် ရွာငယ်တစ်ရွာ၌ သူကြွယ်တစ်ဦးအိမ်ဝယ် ကျွေးမွေးထားသည့် မဟာလောဟိတနှင့် စူဠလောဟိတဟု နွားညီနောင်နှစ်ကောင် တို့ရှိကုန်သတတ်။ ထို နွားနှစ်ကောင်တို့သည် လယ်လုပ်ခြင်း၊ ကုန်သွယ်ခြင်း စသော အမှုကိစ္စအရပ်ရပ်တို့ကို ဆောင်ရွက်ကုန်၏။

ထိုသူကြွယ့်အိမ်ဝယ်အရွယ်ရောက်သော သမီးငယ်တစ်ယောက်လည်းရှိ၏။ ထိုသူငယ်မကို မြို့နေအမျိုးသားတစ်ယောက်နှင့် ထိမ်းမြားလက်ထပ်ရန် ကြောင်းလမ်းစေ့စပ်ကြ၏။ သူငယ်မမိဘတို့သည် လက်ထပ်ထိန်းမြားသော အခါ လာရောက်ကြသည့် ဧည့်သည်တို့ကို လက်သုပ်ဟင်းလျာအဖြစ် ဧည့်ခံကျွေးမွေးရန် ရည်မှန်း၍ မုနိက မည်သော ဝက်တစ်ကောင်ကို ယာဂုထမင်းကျွေးမွေးလျက် မွေးမြူထားကြကုန်၏။

## ဝက်စာတောင့်တနွားစူဠ
ထိုအခါ စူဠလောဟိတသည်အစ်ကိုထံသွားကာ “အစ်ကို ... ကျွန်ုပ်တို့ ညီနောင်မှာ အိမ်တွင် အမှုကိစ္စ ဟူသမျှကိုပင်ပင်ပန်းပန်း ဆောင်ရွက်ရပါလျက် ဘာမဟုတ်သည့် မြက်၊ သစ်ရွက်နှင့် ဖွဲတို့ကိုသာစားကြရသည်။ ဝက် သည် အလုပ်မရှိဘဲ ချ မ်းချမ်းသာသာထားလျက် မွန်မြတ်သည့် ယာဂုထမင်းကိုအဘယ်ကြောင့် စားရသနည်း” ဟု မေးလေ၏။ မဟာလောဟိတက စူဠလောဟိတအား “ညီထွေး စူဠလောဟိတ ...သင်သည် ဝက်၏ အစာကို မနှစ်သက်နှင့်။ မြက်၊ သစ်ရွက်နှင့် ဖွဲတို့ကို စားရခြင်းသည်အသက်ရှည်သည်။ ဤဝက်သည် သေရအံ့သော ထမင်းအစာကို စားရသည်၊ မကြာမီ ဝက်၏ အကြောင်းကိုသိရလတ္တံ့” ဟု ပြောဆိုဆုံးမလေ၏။

## ကောင်းစွာစားရသတ်ခံရ
နှစ်ရက် သုံးရက် လွန်လျှင်သူငယ်မအတွက် ထိမ်းမြားလက်ထပ်ပွဲ ပြုလုပ်သဖြင့် ဝက်ကို ဖမ်းဆီးချုပ်နှောင်ကာသတ်ဖြတ်၍ အသားကို လက်သုပ်ဟင်းလျာ ပြုလုပ်ပြီးလျှင် ရောက်လာကြသော ဧည့်သည်တို့အားကျွေးမွေးဧည့်ခံလေ၏။

ထိုအခါ အဟာလောဟိတသည်စူဠလောဟိတကို ခေါ်၍ “ညီထွေး စူဠလောဟိတ ... သင်သည် မုနိက၏ အဖြစ်အပျက်ကို မြင်ပြီ မဟုတ်လောဧဟု မေး၏။ စူဠလောဟိတလည်း “အစ်ကို ... ကျွန်ုပ်သည် မုနိက စားရသော အစာ၏ အကျိုးကိုမြင်ရပါပြီ၊ ကျွန်ုပ်တို့ စားရသော မြက်၊ သစ်ရွက်နှင့် ဖွဲတို့မှာ မုနိက စားရသောယာဂုထမင်းထက် အဆပေါင်းများစွာ မွန်မြတ်လှပါသည်။ အပြစ်လည်း ကင်းသည်။အသက်ရှည်ကြောင်းလည်း ဖြစ်သည်” ဟု ပြောကြားလေ၏။

ဤဒေသနာတော်၏အဆုံး၌ အပျိုကြီး ဖြားယောင်းသည့်အတွက် သာသနာတော်မှ လူထွက်လုဆဲဆဲ ဖြစ်သော ရဟန်းသည်သောတာပတ္တိဖိုလ်၌ တည်လေ၏။

## ဇာတ်ပေါင်း
ဤသို့လျှင် မြတ်စွာဘုရားသည် အတိတ်၊ပစ္စုပ္ပန် နှစ်တန်သော ဝတ္ထုတို့ကို အနုသန္ဓေ ဆက်စပ်တော်မူလျက် -

ရဟန်းတို့ -

ထိုအခါ မုနိကဝက်သည် - ယခုအခါ သာသနာတော်၌ မပျော်မွေ့သော ရဟန်း။

သူငယ်မသည် - အပျိုကြီး

စူဠလောဟိတသည် - အာနန္ဒာ။

မဟာလောဟိတသည် - ငါဘုရား ဖြစ်လာပြီ

ဟု ဇာတ်ကို ပေါင်းတော်မူသတည်း။

## ဆောင်ပုဒ်
(၁) အလုပ်မဲ့လျဉ်း၊ ဝက်ထမင်း၊ မယွင်းသေကြောင်းမှန်။

(၂) အလုပ်ရှိနွား၊ မြက်ဖွဲများ၊ မမှားပြစ်ကင်းပြန်။

မုနိကဇာတ် ပြီး၏။

***
## ကိုးကား
နစ္စဇာတ်

**ဧကကနိပါတ် - ၄။ ကုလာဝကဝဂ် -၃၂- နစ္စဇာတ်။ ။ **
ဟင်္သာမနှင့်ထိမ်းမြားရန် ဝမ်းသာ၍ အမြီးလှန်ကသဖြင့် ဟင်္သာမင်း သဘောမကျ၍ မယား ဆုံးရှုံးရသောဥဒေါင်းအကြာင်း

## ပစ္စုပ္ပန်ဝတ္ထု
## အဝတ်မဆီး ကိုယ်လုံးတီး
နတ်လူတို့ဆရာဖြစ်တော်မူသော မြတ်စွာဘုရားသည် ဇေတဝန်ကျောင်း၌ သီတင်းသုံးတော်မူစဉ်ပစ္စည်းဘဏ္ဍာများသော ရဟန်းတစ်ပါး ရှိသတတ်။ ထိုရဟန်းသည် မြတ်စွာဘုရားထံရောက်၍မြတ်စွာဘုရားက “ချစ်သာ ရဟန်း . . . အလိုနည်းသော ငါဘုရား သာသနာတော်၌ ရဟန်းပြုပါလျက် အဘယ်ကြောင့် ပစ္စည်းဘဏ္ဍာများဘိသနည်း” ဟု မေးတော်မူသည်ရှိသော် အမျက်ထွက်လျက် သင်းပိုင်နှင့် ကိုယ်ဝတ်ကိုယ်ချွတ်ကာ ဤနည်းဖြင့် ကျင့်ရမည်လောဟုဆို၍ ကိုယ်ချည်း အချည်းနှီး ရပ်လေ၏။

လူတို့သည်ထိုရဟန်းကိုမြင်လျှင် စက်ဆုပ်ဖွယ် ကောင်းလှ၏ဟု ကဲ့ရဲ့ပြစ်တင် ပြောဆိုကြသဖြင့်ထိုအရပ်မှပြေးကာ လူထွက်လေ၏။

ရဟန်းတို့သည်တရားသဘင်ဝယ် ထိုရဟန်းအကြောင်းကို စကားစပ်မိ၍ အရှက်အကြောက် မရှိ၊စက်ဆုပ်ဖွယ်ကောင်းကြောင်းကို ပြောဆိုကြရာ မြတ်စွာဘုရား ကြွလာတော်မူ၍ “ရဟန်းတို့ ...ထိုရဟန်းသည် အရှက်၊ အကြောက် မရှိသဖြင့် သာသနာတော်တည်းဟူသော ရတနာမှဆုတ်ယုတ်သည်မဟုတ်၊ ရှေးအခါ၌လည်း မိန်းမ ရတနာမှ ဆုတ်ယုတ်ဖူးပြီ” ဟု မိန့်တော်မူကာအောက်ပါအတိတ်ဇာတ်ကို ဆောင်တော်မူသတည်း။

## အတိတ်ဝတ္ထု
## ဟင်္သာမအရေးငှက်စည်းဝေး
လွန်လေပြီးသောအခါကမ္ဘာဦးဝယ် အခြေလေးချောင်းရှိ သတ္တဝါတို့သည် ခြင်္သေ့ကို မင်းမြှောက်ကြကုန်၏။ငါးတို့သည် အာနန္ဒာငါးကို မင်းမြှောက်ကြကုန်၏။ ငှက်တို့သည့် ရွှေဟင်္သာကို မင်းမြှောက်ကြကုန်၏။

ထိုရွှေဟင်္သာမင်း၏သမီး ဟင်္သာမငယ်သည် အလွန်အဆင်းလှ၏။ အဘ ဟင်္သာမင်းသည် သမီးအား မိမိအလိုရှိရာ လင်ကိုယူလော့ဟု ဆုပေးထားလေ၏။ သို့အတွက် ရွှေဟင်္သာမင်းသည် သမီး အလိုရှိသော လင်ကိုစုံစမ်းရှာဖွေရန် ဟိမဝန္တာရှိ ငှက်အပေါင်းတို့ကို စည်းဝေးစေ၏။ ဟင်္သာ၊ ဥဒေါင်း စသော ငှက်အပေါင်းတို့သည် တပေါင်းတည်းပြုလျက်ကျောက်ဖျာကြီးတစ်ခုဝယ် စည်းဝေးကြကုန်၏။

## ဟင်္သာမကလေးဥဒေါင်းရွေး
ဟင်္သာမင်းသည် သမီးကို ခေါ်စေ၍မိမိ ကြိုက်နှစ်သက်ရာ လင်ကို အရွေးခိုင်း၏။ ဟင်္သာမငယ်လည်း ငှက်အပေါင်းတို့တွင်ကြည့်ရှုလတ်သော် လှပဆန်းကြယ်သော ဥဒေါင်းကိုမြင်၍ ဤဥဒေါင်းကို ကြိုက်နှစ်သက်သည်ဟုပြောကြားလေ၏။

ထိုအခါငှက်အပေါင်းတို့သည် ဥဒေါင်းသို့ ကပ်၍ “အချင်း ဥဒေါင်း ... ငှက်တွေ အများအပြားရှိပါလျက် ဟင်္သာမငယ်သည် သင်ဥဒေါင်းကိုသာ ကြိုက်နှစ်သက်ပေသည်” ဟု ပြောဆိုကာချီးမွမ်းအံ့ကြကြကုန်၏။

## ရှက်၊ကြောက်မဖုံး မယားဆုံး
ဥဒေါင်းလည်းငြိမ်ငြိမ်မနေဘဲ “ငှက်အပေါင်းကား ယနေ့တိုင်အောင်ပင် ငါ့အစွမ်းကို မသိမမြင်ကြကုန်သေး၊ ငါ ယခုပြမည်ဟု အလွန်ဝမ်းမြောက်လှသဖြင့် အရှက်၊ အကြောက်ကိုမငဲ့နိုင်ဘဲ ငှက်တို့အလယ်တွင် အတောင်နှစ်ဖက်ကို ဖြန့်ကာ အမြီးကိုထောင်လျက် က လေ၏။

ထိုအခါမပေါ်သင့်သော့ ကိုယ်အင်္ဂါပေါ်သဖြင့် ရွှေဟင်္သာမင်းက “ဤဥဒေါင်းကား အရှက်၊ အကြောက် မရှိ၊ငှက်တို့အလယ်မှာ ထ၍ ကဘိသည်၊ ငါ့သမီးနှင့် မထိုက်တန်” ဟု ငှက်အပေါင်းတို့အားပြောကြားလေ၏။ ထိုနောက် မိမိ၏ တူရင်းဖြစ်သော ဟင်္သာငယ်နှင့် ပေးစားကာ ထိမ်းမြားလက်ထပ်လေ၏။

ဥဒေါင်းလည်းဟင်္သာမငယ်ကို မရသဖြင့် ရှက်လှ၍ ထိုအရပ်တွင် မနေဝံ့ဘဲ ပြေးလေ၏။

## ဇာတ်ပေါင်း
ဤသို့လျှင် မြတ်စွာဘုရားသည် အတိတ်၊ပစ္စုပ္ပန် နှစ်တန်သော ဝတ္ထုတို့ကို အနုသန္ဓေ ဆက်စပ်တော်မူလျက် -

ရဟန်းတို့ -

ထိုအခါ ဥဒေါင်းငှက်သည် -ယခုအခါ ဘဏ္ဍာများသောရဟန်း။

ဟင်္သာမင်းသည် - ငါဘုရားဖြစ်လာပြီ

ဟု ဇာတ်ကို ပေါင်းတော်မူသတည်း။

## ဆောင်ပုဒ်
(၁) မကြောက်, မရှက်၊ ဣန္ဒြေဖျက်၊ ထလျက် က,သကို။

(၂) မိန်းမရတနာ၊ ဆုံးရှုံးပါ၊ ပမာဥဒေါင်းလို။

နစ္စဇာတ် ပြီး၏။

***
## ကိုးကား
ဥပါယကောသလ္လဉာဏ်

**ဥပါယကောသလ္လဉာဏ်ဟူသည်ကား-** မိမိပြုကျင့် ဆည်းပူးအပ်သော ဒါနမှု သီလမှုစသည့် ပါရမီကျင့်စဉ် တို့အတွက် သဗ္ဗညုတဉာဏ်၏ ဥပနိဿယအဆောက် အဦ အထောက်အပံ့ပစ္စည်းအကြောင်းတရား ဖြစ်ဖို့ရန် လိမ္မာကျွမ်းကျင်သော အသိဉာဏ်ပညာတည်း။ ဘုရား အလောင်းဖြစ်လိုသော အမျိုးကောင်းသားသည် မိမိ ပြုအပ်သမျှသော ဒါနမှု သီလမှု စသည်တို့အတွက် သဗ္ဗညုတဉာဏ်တည်းဟူသော အကျိုးတစ်ခုကိုသာ ရဖို့ရန် ရည်သန်တောင့်တမှု ပြုရသည်။ ဝဋ်ဆင်းရဲ၌ အကျုံးဝင်သည့် ချမ်းသာသုခ အဝဝကို မမျှော်လင့် မတောင့်တလေရာ။ ထိုသို့ မိမိ ပြုအပ်သမျှသော ကောင်းမှုတို့အတွက် သဗ္ဗညုတဉာဏ် အကျိုးတစ်ခုကို ရဖို့ရန်သာ ရည်သန်တောင့်တမှု ဆုတောင်းပြုခြင်း၌ လိမ္မာသိမြင်သော ပညာကို ဥပါယကောသလ္လဉာဏ် (= သဗ္ဗညုတဉာဏ် ရရာရကြောင်း နည်းလမ်းကောင်း ၌ လိမ္မာကျွမ်းကျင်သောဉာဏ်)ဟူ၍ ခေါ်ဆိုသည်။ ဤ မဟာကရုဏာတော်နှင့် ဥပါယကောသလ္လဉာဏ် နှစ်မျိုးတို့ကား ပါရမီ (၁၀)ပါး ပြီးစီးပြည့်စုံလာဖို့ရန် အခြေခံ အကြောင်းရင်းများ ဖြစ်ကြ၏။

## ကိုးကား
မဟာကရုဏာတော်

**မဟာကရုဏာဟူသည်မှာ** --- ဘုရားအလောင်း ဖြစ်လိုသော အမျိုးကောင်းသားသည် မျက်မှောက် မျက်ကွယ် ရင်းရင်းဖျားဖျား ရှိရှိသမျှ သတ္တဝါများအပေါ်၌ ရင်မှ ပေါက်ဖွားသည့် သားသမီးများကဲ့သို့ ကြင်နာသနားခြင်း ပြင်းထန်စွာ ဖြစ်ပွားနိုင်ရသည်။ မိတ်ဆွေ ရန်သူဟူ၍ မခွဲခြားဘဲ ရှိရှိသမျှ သတ္တဝါအများကို ရာဂမီး ဒေါသမီး မောဟမီး ဇာတိမီး ဇရာမီး မရဏမီး သောကမီး ပရိဒေဝမီး ဒုက္ခမီး ဒေါမနဿမီး ဥပါယာသမီးတို့ တညီးညီးတပြောင်ပြောင် အတောက် လောင် ခံနေရသည့် သံသရာ့ဒုက္ခိတ သတ္တဝါတွေ အဖြစ် ဆင်ခြင်စဉ်းစား၍ သနားခြင်းပြင်းစွာ ဖြစ်ရာ၏၊ ယင်းဒုက္ခမှ ကယ်တင်လိုသော ဆန္ဒဓာတ်ကို အရင်း ခံကာ ပါရမီဆယ်ပါးတို့ကို ဖြည့်ကျင့်တော်မူလေသည်။

## ကိုးကား
အာသဝက္ခယဉာဏ်

**အာသဝက္ခယဉာဏ်** = အာသဝေါတရားတို့ကို ကုန်စေတတ်သော သစ္စာလေးပါးကို ထိုးထွင်းသိတတ်သော အထူးသဖြင့် လောကုတ္တရာ နိရောဓသစ္စာဖြစ်သော မဟာအသင်္ခတဓာတ် အငြိမ်းဓာတ် နိဗ္ဗာန် တရားတော်မြတ်ကို တိုက်ရိုက်အာရုံပြုကာ ထွင်းဖောက်သိမြင်နေသော အရဟတ္တမဂ်ဉာဏ်သည် အာသဝက္ခယဉာဏ် မည်၏။ 

အရဟတ္တမဂ်ဉာဏ်သည် အသင်္ခတဓာတ် (=နိရောဓသစ္စာ) နိဗ္ဗာန်တရားတော်မြတ်ကို အာရမ္မဏပဋိဝေဓ သဘောအားဖြင့် အာရုံ မျက်မှောက်ပြုကာ ထွင်းဖောက်သိမြင်သောအခါ ယင်း သန္တိသုခ လက္ခဏာရှိသော အသင်္ခတဓာတ် အငြိမ်းဓာတ်နိဗ္ဗာန်တရားတော်မြတ်၏ အာရမ္မဏပစ္စယ သတ္တိဖြင့် ကျေးဇူးပြုပေးမှု အရှိန်အဝါ သတ္တိထူးကြီးကို ဆက်ခံရရှိသော အရဟတ္တမဂ်ဉာဏ်သည် ရှေးရှေးမဂ်ဉာဏ်တို့ မပယ်သတ်ရသေးသည့် ကြွင်းကျန်နေသည့် ကိလေသာ အာသဝေါတရား ဟူသမျှတို့ကို ဝါသနာ အငွေ့ဓာတ်နှင့်တကွ အကုန်အစင် ပယ်သတ်တော် မူလေသည်။ ယင်းသို့ ကိလေသာ အာသဝေါတို့ကို ကုန်ခန်းစေတတ်သောကြောင့် ယင်း အရဟတ္တမဂ် ဉာဏ်ကို အာသဝက္ခယဉာဏ်ဟုလည်း ခေါ်ဆိုပေ သည်။ တစ်ဖန် ယင်း အရဟတ္တမဂ်ဉာဏ်သည် သစ္စာ လေးပါးကို မသိအောင် ဖုံးလွှမ်းထားသည့် မောဟ (=အဝိဇ္ဇာ)ကိုလည်း တစ်ပါတည်း ပယ်သတ်တော်မူ သဖြင့် မသိမှု အဝိဇ္ဇာပျောက်ကာ သိမှု ဝိဇ္ဇာဉာဏ် ပေါ်ပေါက်လာပေသည်။ ယင်းသို့ မောဟကို ပယ် သတ်သောအားဖြင့် သိမှုကို အသမ္မောဟပဋိဝေဓဟု ခေါ်ဆိုပေသည်။ ထိုကြောင့် ယင်း အရဟတ္တမဂ်ဉာဏ် သည် အသင်္ခတဓာတ် နိရောဓသစ္စာတရားတော်မြတ် ကို အာရမ္မဏပဋိဝေဓ သဘောအားဖြင့်, ဒုက္ခသစ္စာ သမုဒယသစ္စာ မဂ္ဂသစ္စာတို့ကို အသမ္မောဟပဋိဝေဓ သဘောအားဖြင့် ထိုးထွင်းသိ၏ဟု ဆိုပေသည်။ ယင်း အသမ္မောဟပဋိဝေဓအားဖြင့် သစ္စာကို သိမှုကိုပင် ကိစ္စသိဒ္ဓိအားဖြင့် သိ၏ဟုလည်း ဆိုပေသည်။ ဤသို့လျှင် အရဟတ္တမဂ်ဉာဏ်သည် သစ္စာလေးပါးကို သိသော ဉာဏ် ဖြစ်ပေသည်

## ကိုးကား
မအိမ့်

**မအိမ့်**သည် မြန်မာရုပ်ရှင်ဒါရိုက်တာ နှင့် စာရေးဆရာတစ်ဦးဖြစ်သည့်အပြင် လူသိများသည့် ခြေလေးချောင်း ရုပ်ရှင်၏ အဓိကစာရေးသူလည်းဖြစ်သည်။

၂၀၂၁ မြန်မာနိုင်ငံစစ်အာဏာသိမ်းပြီးသောနောက် ၂၀၂၁ ခုနှစ် ဇွန်လ ၅ ရက်နေ့တွင် စစ်အစိုးရသည် *ခြေလေးချောင်း*ရုပ်ရှင်တွင်ပါဝင်သည့်မအိမ့်ကို ဖမ်းဆီးခဲ့ပြီးအင်းစိန်ထောင်တွင်ထိန်းချုပ်ခဲ့သည်။ ၂၀၂၂ ခုနှစ် ဧပြီလတွင် ရာဇသတ်ကြီး ပုဒ်မ ၅၀၅(ခ) အရထောင်ဒဏ် ၃ နှစ်ချသည်။ ၂၀၂၃ ခုနှစ် မေလ ၃ရက်နေ့တွင် သာယာဝတီအကျဉ်းထောင်မှ ပြန်လွတ်သည်။

## ပြန်လွတ်လာရေးတောင်းဆိုမှုများ 
PEN Americaနှင့်နိုင်ငံတကာရုပ်ရှင်ရိုက်ကူးအသိုင်းအဝိုင်းနှင့်အဖွဲ့အစည်းများသည်မအိမ့်၏ပြစ်ဒဏ်ကို ဝိုင်းဝန်းရှုတ်ချခဲ့သည်။ ၂၀၂၂ ခုနှစ် စက်တင်ဘာလတွင် ၇၉ကြိမ်မြောက် ဗင်းနစ်နိုင်ငံတကာရုပ်ရှင်ပွဲတော်၌Julianne Mooreမင်းသမီးတစ်ဦးသည် မအိမ့်နှင့်အခြားအကျဉ်းကျခံနေသည့်ရုပ်ရှင်ဒါရိုက်တာများကိုလွတ်မြောက်စေဖို့ ဆန္ဒပြပွဲကိုဦးဆောင်ခဲ့သည်။

## ကိုးကား 
ကဏ္ဍ:မြန်မာ ရုပ်ရှင် ပညာရှင်များ
ကဏ္ဍ:မြန်မာ ရုပ်ရှင် ဒါရိုက်တာများ
ကဏ္ဍ:မြန်မာ အမျိုးသမီး စာရေးဆရာများ
ကဏ္ဍ:မွေးဖွားခုနှစ် မသိရှိရသူများ (သက်ရှိထင်ရှားပုဂ္ဂိုလ်များ)
ကဏ္ဍ:မြန်မာဘာသာစကား ပါဝင်သော ဆောင်းပါးများ
ဝေလုကဇာတ်

**ဧကကနိပါတ် - ၅။ အတ္ထကာမဝဂ် -၄၃- ဝေဠုကဇာတ်။ ။ **
ဆရာ့စကားနားမထောင်ဘဲ ဝါးဆစ်ကျည်တောက်တွင် မြွေကိုထည့်၍ မွေးစားသဖြင့် ပျက်စီးရသောရသေ့မိုက်အကြောင်း။

## ပစ္စုပ္ပန်ဝတ္ထု
## ပြောဆိုဆုံးမ လွန်ခက်လှ
နတ်လူတို့ဆရာဖြစ်တော်မူသော မြတ်စွာဘုရားသည် ဇေတဝန်ကျောင်း၌ သီတင်းသုံးတော်မူစဉ် အဆုံးအမခက်သောရဟန်းတစ်ပါး ရှိသတတ်။ ရဟန်းတို့သည် ဆုံးမခက်သော ရဟန်းကို မြတ်စွာဘုရားထံခေါ်ဆောင်လာကြရာ မြတ်စွာဘုရားသည် “ ချစ်သား ရဟန်း ... သင်သည် ယခုအခါမှသာ အဆုံးမခက်သည်မဟုတ်၊ ရှေးအခါကလည်း အဆုံးမခက်သဖြင့် ပညာရှိတို့ ဆုံးမသော စကားကို မနာယူသည့်အတွက်မြွေကိုက်၍ သေဆုံးခြင်းသို့ ရောက်ဖူးပြီ” ဟု မိန့်တော်မူကာ အောက်ပါ အတိတ်ဇာတ်ကိုဆောင်တော်မူသည်း။

## အတိတ်ဝတ္ထု
## ဗုဒ္ဓလောင်းလျာဂိုဏ်းဆရာ
လွန်လေပြီးသောအခါ ဗာရာဏသီပြည်ဝယ်ဗြဟ္မဒတ်မင်း မင်းပြုသည်ရှိသော် ဘုရားအလောင်းသည် ကာသိတိုင်းဝယ် စည်းဥစ္စာကြွယ်ဝချမ်းသာသော အမျိုး၌ ဖြစ်၍ လိမ္မာရေးခြားသော အရွယ်သို့ ရောက်လျှင် ကာမဂုဏ်ခံးစားခြင်း၏ အပြစ်ကိုလည်းကောင်း၊ ရသေ့ရဟန်းပြုခြင်း၏ အကျိုးထူးကို လည်းကောင်းမြင်သဖြင့် ရသေ့ရဟန်း ပြုပြီးလျှင် ဟိမဝန္တာတွင် နေလေ၏။

ကသိုဏ်းပရိကံကိုလည်းစီးဖြန်းအားထုတ်၏။ မကြာမီ ဈာန် အဘိညာဉ်ကိုရ၍ ရသေ့ငါးရာ အခြံအရံရှိလျက်ဂိုဏ်းဆရာကြီး အဖြစ်သို့ ရောက်လေ၏။

## ရသေ့တစ်ပါးမြွေမွေးထား
အဆိပ်ထန်သော မြွေဟောက်ငယ်တစ်ကောင်သည် မိမိ အလိုအလျော်က ကျက်စားသွားလာရာ ရသေ့တစ်ဦး ကျောင်းသို့ ရောက်လာလေ၏။ရသေ့လည်း မြွေဟောက်ငယ်ကို အလွန်ကြင်နာစွာ သားအမှတ်ဖြင့် မွေးမြူလျက် အစာကျွေး၍ဝါးလုံး ဝါးလုံးခေါင်းတစ်ခုတွင် ထားလေ၏။ ဝါးလုံးကို အစွဲပြုကာ မြွေဟောက်ကို ဝေဠုက၊ရသေ့ကိုလည်း ဝေဠုကပိတာ ဟု ခေါ်စမှတ်ပြုကြကုန်၏။

## ဆုံးမပေးမူမနာယူ
ဂိုဏ်းဆရာ ရသေ့ကြီးလည်းထိုအကြောင်းကို ကြားလေလျှင် ဝေဠုကပိတာကို ခေါ်၍ “ငါ့ရှင် ... သင် မြွေဟောက်ကိုမွေးစားသည်ဆိုရာ မှန်သလော” ဟု မေးရာ၊ မှန်ပါသည် ဟု ဆိုလေလျှင် “မမွေးစားလေနှင့်၊အဆိပ်ထန်သော သတ္တဝါနှင့် အကျွမ်းမဝင်သင့်၊ တစ်နေ့နေ့တွင် သင် ဒုက္ခရောက်လိမ့်မည်” ဟုဆိုဆုံးမသော်လည်း မနာယူဘဲ မွေးစားမြဲ မွေးစားထားလေ၏။

နှစ်ရက်၊ သုံးရက်လွန်လျှင် ရသေ့တို့သည် သစ်သီးကြီး၊ ငယ် ရှာဖွေရန် တော်သို့ သွားကြကုန်၏။ဝေဠုကပိတာလည်း သားမြွေဟောက်ကို ဝါးလုံးခေါင်းတွင် ထည့်၍ လုံစွာပိတ်ထားခဲ့ပြီးလျှင် ရသေ့တို့နှင့်အတူ လိုက်လေ၏။ ရသေ့ တို့သည် နှစ်ရက်၊ သုံးရက်သစ်သီး စုဆောင်းရှာဖွေပြီးလျှင် ပြန်လာကြကုန်၏။

## သာဓကပြဆိုဆုံးမ
ဝေဠုကပိတာသည်သားမြွေဟောက်ကို အစာကျွေးရန် ဝါးလုံးကို ဖွင့်၍ “ချစ်သား ... ဆာမွတ်လှပြီကော” ဟုနှုတ်ဆက်လျက် လက်ကို ဖြန့်၏။ မြွေဟောက်ငယ်လည်း နှစ်ရက်၊ သုံးရက် အစာမစားရသည့်အတွက်အမျက်ထွက်ကာ ဖြန့်ထားသော လက်ကို ကိုက်လေ၏။ ထိုအခါ ဝေဠုကပိတာသည် အသက်ဆုံးခြင်းသို့ရောက်လေ၏။ မြွေဟောက်ငယ်လည်း တောသို့ ဝင်လေ၏။

ရသေ့တို့လည်းဂိုဏ်းဆရာ ရသေ့ကြီးအား ဝေဠုကပိတာ သေကြောင်းကို ပြောကြားသဖြင့် လိုက်ခဲ့၍ ဝေဠုကပိတာ၏အလောင်းကို ဖုတ်ကြည်း သင်္ဂြိုဟ်ပြီးလျှင် တပည့် ရသေ့ အပေါင်းအား -

“ငါ့ရှင်တို့... အကျိုးစီးပွားကို လိုလားသော ဆရာသမားတို့ အဆုံးအမ ဩဝါဒစကားကို မနာယူသော သူကားဝေဠုကပိတာကဲ့သို့ သေခြင်းအဆုံးရှိသော ဒုက္ခကို ခံစားကြရမည်” –

ဟု အကြောင်းပြကာ ဆုံးမ၍ ဗြဟ္မဝိဟာရ တရားကို ပွးများလျက် သေလွန်သည့်အခြားမဲ့၌ ဗြဟ္မာ့ပြည်သို့ လားလေ၏။

## ဇာတ်ပေါင်း
ဤသို့လျှင် မြတ်စွာဘုရားသည် အတိတ်၊ပစ္စုပ္ပန် နှစ်တန်သော ဝတ္ထုတို့ကို အနုသန္ဓေ ဆက်စပ်တော်မူလျက် -

ရဟန်းတို့ -

ထိုအခါ ဝေဠုကပိတာသည် - ယခုအခါ အဆုံးမ ခက်သော ရဟန်း။

ကြွင်းသော ပရိသတ်သည် - ဘုရားပရိသတ်။

ဂိုဏ်းဆရာကြီးသည် - ငါဘုရား ဖြစ်လာပြီ -

ဟုဇာတ်ကို ပေါင်းတော်မူသတည်း။

## ဆောင်ပုဒ်
(၁) ကျိုးလိုဆုံးမ၊ မနာက၊ မုချပျက်စီးမြဲ။

(၂) မြွေဟောက်ချမ်ကျွမ်း၊ ရသေ့သွမ်း၊ သေလမ်းဝင်ရန်။

ဝေဠုကဇာတ် ပြီး၏။

***
## ကိုးကား
ရောဟိဏီဇာတ်

**ဧကကနိပါတ် - ၅။ အတ္ထကာမဝဂ် -၄၅- ရောဟိဏီဇာတ်။ ။ **
မိခင်ဦးထပ်၌ ကိုက်နေသော ယင်ကို ကျည်ပွေ့နှင့် ရိုက်သဖြင့် မိခင် သေဆုံးအောင် ပြုမိသောသမီးမိုက် ရောဟိဏီအကြောင်း။

## ပစ္စုပ္ပန်ဝတ္ထု
## သိဉာဏ်နည်းလှ အမိုက်မ
နတ်လူတို့ဆရာဖြစ်တော်မူသော မြတ်စွာဘုရားသည် သာဝတ္ထိပြည် ဇေတဝန်ကျောင်း၌ သီတင်းသုံးတော်မူစဉ်အနာထပိဏ် သူဌေးကြီးထံ၌ ရောဟိဏီမည်သော ကျွန်မ မိုက်တစ်ယောက် ရှိသတတ်။

ထိုကျွန်မသည်အမိအိုကို ယင်နားရာ ယင်ကို ခြောက်မည်ဟု ကျည်ပွေ့နှင့်ရိုက်၍ အမိ သေဆုံးကြောင်းကိုသူဌေးကြီး သိသဖြင့် မြတ်စွာဘုရားထံ လျှောက်ထားရာ မြတ်စွာဘုရားသည် “သူဌေးကြီး ...ဤကျွန်မသည် ယခုအခါမှသာ ကျည်ပွေ့နှင့်ရိုက်၍ အမိကို သတ်ဖူးသည် မဟုတ်၊ ရှေးအခါကလည်းသတ်ဖူးပြီ” ဟု မိန့်တော်မူကာ အောက်ပါ အတိတ်ဇာတ်ကို ဆောင်တော်မူသတည်း။

## အတိတ်ဝတ္ထု
## မေတ္တာလွဲသုံးရန်သူထုံး
လွန်လေပြီးသောအခါဗာရာဏသီပြည်ဝယ် ဗြဟ္မဒတ်မင်း မင်းပြုသည်ရှိသော် ဘုရားအလောင်းသည် သူဌေးကြီး ဖြစ်၍၎င်းထံမှာ ရောဟိဏီ မည်သော ကျွန်မမိုက် တစ်ယောက် ရှိသတတ်။

ထိုကျွန်မ၏အမိအိုသည် စပါးထောင်းရာ မောင်းစင်သို့လာလတ်၍ အိပ်သောအခါ ယင်တို့သည် ဝိုင်းအုံလျက် ကိုက်ကြကုန်၏။ အပ်ဖြင့်ထိုးဆွသကဲ့သို့ နာကျင်၏။ ထိုအခါ အမိအိုသည် သမီးကိုခေါ်၍ “ချစ်သမီး ... အမေမှာ ယင်တွေဝိုင်းအုံလျက် ကိုက်ခဲကြသဖြင့် အလွန်နာကျင်လှသည်၊ ယင်တို့ကို ခြောက်ပါ” ဟုခိုင်လေး၏။

သမီးလည်းယင်တို့ကို ဒေါသထွက်ကာ အကုန် သတ်ပစ်မည်ဟု ကြံစည်လျက် အသာအယာ မခြောက်ဘဲကျည်ပွေ့ကို မချီလျက် အမိကိုယ်တွင် ဝိုင်းအုံနေသည့် ယင်တို့ကို သတ်မည်ဟုကျည်ပွေ့ဖြင့် တအားရိုက်လိုက်၏။ ထိုအခါ အမိသည် ကျည်ပွေ့ရိုက်မိသဖြင့်အသတ်ဆုံးခြင်းသို့ ရောက်လေ၏။ အမိအို သေသောအခါမှ ငိုကြွေးလေ၏။

## မိုက်သူရှုတ်ချ ဩဝါဒ
ထိုအခါ သူဌေးကြီးသည်ရောဟိဏီ ကျွန်မ၏ အကြောင်းကိုသိ၍ -

“အမောင်တို့...ပညာရှိသူမှာ ရန်သူပင် ဖြစ်စေကာမူ အဆပေါင်းများစွာ မွန်မြတ်လှသေး၏။ သူမိုက်မှာအဆွေခင်ပွန်းပင် ဖြစ်စေကာမူ မမြတ်လှပါ။ ရောဟိဏီ ကျွန်မမိုက်သည် ယင်တို့ကိုသတ်မည်ဟု ကျည်ပွေ့နှင့်ရိုက်ရာ အမိအို သေရပြီ မဟုတ်လေ” –

ဟု သက်သေပြလျက်သူမိုက်ကို ရှုတ်ချ၍ ပညာရှိကို ချီးမွမ်းကာ တရားဟောလေ၏။

## ဇာတ်ပေါင်း
ဤသို့လျှင် မြတ်စွာဘုရားသည် အတိတ်၊ပစ္စုပ္ပန် နှစ်တန်သော ဝတ္ထုတို့ကို အနုသန္ဓေ ဆက်စပ်တော်မူလျက် -

ရဟန်းတို့ -

ထိုအခါ ရောဟိဏီသည် - ယခုအခါ ရောဟိဏီ။

အမိသည် - အမိ

သူဌေးကြီးသည် - ငါဘုရား ဖြစ်လာပြီ -

ဟုဇာတ်ကို ပေါင်းတော်မူသတည်း။

[ပစ္စုပ္ပန်နှင့် အတိတ် ဝတ္ထုသွားချင်း တူနေ၍ အတိတ်မှာ ချုံးလိုက်သည်။]

## ဆောင်ပုဒ်
(၁) ပညာရှိလျှင်၊ ရန်သူပင်၊ လူတွင်မြတ်လှပေ။

(၂) မိတ်ပင်ဖြစ်ငြား၊ လူမိုက်ကား၊ မှတ်သားမမြတ်လေ။

(၃) ကျည်ပွေ့နှင့်ထု၊ ယင်ခြောက်မှု၊ မှတ်ရှုမိခင်သေ။

ရောဟိဏီဇာတ် ပြီး၏။

***
## ကိုးကား
ဝါရုဏိဒူသကဇာတ်

**ဧကကနိပါတ် - ၅။ အတ္ထကာမဝဂ် -၄၇- ဝါရုဏိဒူသကဇာတ်။ ။ **
သေရည်ကိုဆားခတ် ရောင်းသဖြင့် သေရည် ဖျက်ဆီးသော တပည့်မိုက် အကြောင်း။

## ပစ္စုပ္ပန်ဝတ္ထု
## သေရည်ဆားခတ် အကြောင်းစပ်
နတ်လူတို့ဆရာဖြစ်တော်မူသော မြတ်စွာဘုရားသည် ဇေတဝန်ကျောင်း၌ သီတင်းသုံးတော်မူစဉ် အနာထပိဏ်သူဌေး၏ အဆွေခင်ပွန်းဖြစ်သော သေရည်ကုန်သည် တစ်ယောက်သည် ရှိသတတ်။ ထိုသေရည်ကုန်သည်ထက်စွာသော သေရည်ကို စီရင်၍ တပည့်တစ်ယောက်ကို အရောင်းခိုင်းကာ မိမိကား ရေချိုးရန်သွားလေ၏။

တပည့်လည်းသေရည်ရောင်းစဉ် သေအိုးတွင် ဆားတစ်ကွမ်းစားခတ်၍ သေရည်ကို ဖျက်ဆီးလေ၏။ သေရည်ကုန်သည်လာလတ်၍ ထိုအကြောင်းကိုသိလျှင် တပည့်အား “ဟယ် လူမိုက် ... သင်ကား သေရည်ကို ဆားခတ်၍ဖျက်ဆီးလေပြီ” ဟု အပြစ်တင်ကာ အနာထပိဏ် သူဌေးအား ထိုအကြောင်းကို စကားစပ်မိ၍ပြောကြားလေ၏။

အနာထပိဏ်သူဌေးလည်း စကားလက်ဆောင် ရပြီဟု နှလုံးသွင်းကာ မြတ်စွာဘုရားထံသို့သွား၍ထိုအကြောင်းကို လျှောက်ထားလေ၏။ မြတ်စွာဘုရားသည် “သူဌေးကြီး ... ဤသူကား ယခုအခါမှသာ သေရည်ကိုဖျက်ဆီးသည် မဟုတ်၊ ရှေးအခါကလည်း သေရည်ကို ဖျက်ဆီးဖူးပြီ” ဟု မိန့်တော်မူကာ အောက်ပါအတိတ်ဇာတ်ကို ဆောင်တော်မူသတည်း။

## အတိတ်ဝတ္ထု
## တပည့်မိုက်ချက်သေရည်ပျက်
လွန်လေပြီးသောအခါဗာရာဏသီပြည်ဝယ် ဗြဟ္မဒတ်မင်း မင်းပြုသည်ရှိသော် ဘုရားအလောင်းသည် ထိုဗာရာဏသီပြည်မှာပင် သူဌေး ဖြစ်လေ၏။ သေရည်ကုန်သည် တစ်ယောက်သည် ထိုသူဌေးကိုမှီ၍ အသက်မွေး၏။ထိုသေရည်ကုန်သည်ကား ထက်စွာသော သေရည်ကို စီရင်၍ တပည့်တစ်ယောက်ကို အရောင်းခိုင်းကာမိမိကား ရေချိုးရန် သွားလေ၏။ တပည့်လည်း သေရည် ရောင်းနေစဉ် သေရည်ဝယ်၍သောက်သောသူတို့သည် သောက်နေသော အကြားဝယ် အိမ်ဈေးမှ ဆားကိုယူစေ၍ လျက်ကြသည်ကိုမြင်လေ၏။

ထိုအခါသေရည်ရောင်းသော တပည့်သည် ဤသေရည်ဝယ် ဆားပါဟန် မတူ၊ ဆားမပါသည့်အတွက် အိမ်ဈေးမှဆားကို ယူစေ၍ လျက်ကြသည် ဖြစ်လိမ့်မည်ဟု ကြံစည်ကာ သေရည်အိုးတွင် ဆားတစ်ကွမ်းစားခတ်၍ ရောင်းလေ၏။

နောက်အခါသေရည်ဝယ်၍ သောက်သောသူတို့သည် အလွန် ဆားငန်သဖြင့် ခံတွင်း၌ရှိသော သေရည်တို့ကိုထွေးအန်ကာ ထသွားကြသဖြင့် ဝယ်သူ တစ်ဦး တစ်ယောက်မျှ မရှိလေ။

## ကျိုးကြောင်းညံ့လှကဲ့ရဲ့ကြ
သေရည်ကုန်သည်သည် လာလတ်၍သေရည် ဝယ်သောက်သူ တစ်ဦးတစ်ယောက်မျှ မမြင်လျှင် တပည့်အား “အမောင် ... သေရည်ဝယ်သောက်သူတို့ ဘယ်သွားကုန်သနည်း ” ဟု မေး၏။ ထိုအခါ တပည့်က “အရှင် ... သေရည်တွင်ဆားခတ်၍ ရောင်းသည့်အတွက် အလွန် ဆားငန်နေသဖြင့် မသောက်နိုင်၍ သွားကြပြီ” ဟုအကြောင်းစုံ ပြောကြားလေ၏။ သေရည်ကုန်သည်လည်း ထိုအကြောင်းသိလျှင် ဘုရားအလောင်းသူဌေးအား ပြောကြားလေ၏။ ထိုအခါ သူဌေးသည် လူအပေါင်းအား -

“အမောင်တို့... သေရည်ကို ဆားခတ်၍ ဖျက်ဆီးသော သေရည်ကုန်သည် တပည့်ကို ကြည့်ရှုကြကုန်လော့၊အကျိုးရှိသည်၊ မရှိသည်၌ မသိ မလိမ္မာသော သူမိုက်သည် အကျိုးစီးပွား ဖြစ်ထွန်းအောင်ဆောင်ရွက်သော်လည်း အကျိုးစီးပွား မဖြစ်ထွန်းနိုင်၊ ဆုတ်ယုတ် ပျက်ဆီးခြင်းသာဖြစ်ရသည် -

ဟု သေရည်ကို ဆားခတ်၍ ဖျက်ဆီးသောသေရည်ကုန်သည် တပည့်ကို ပြစ်တင်ကဲ့ရဲ့ကာ အဆုံးအမစကား ပြောကြားလေ၏။

## ဇာတ်ပေါင်း
ဤသို့လျှင် မြတ်စွာဘုရားသည် အတိတ်၊ပစ္စုပ္ပန် နှစ်တန်သော ဝတ္ထုတို့ကို အနုသန္ဓေ ဆက်စပ်တော်မူလျက် -

ရဟန်းတို့ -

ထိုအခါ သေရည်ကို ဖျက်ဆီးသူသည် - ယခုအခါလည်း သေရည်ကို ဖျက်ဆီးသူ။

သူဌေးသည် - ငါဘုရား ဖြစ်လာပြီ -

ဟုဇာတ်ကို ပေါင်းတော်မူသတည်း။

[ပစ္စုပ္ပန်နှင့် အတိတ် ဝတ္ထုသွားချင်း တူနေ၍ အတိတ်မှာ ချုံးလိုက်သည်။]

## ဆောင်ပုဒ်
(၁) အကျိုးရှိမှု၊ မရှိမှု၊ သိမှု အရင်းတည်။

(၂) သူမိုက်အားခဲ၊ ကျိုးပြုလဲ၊ ကျိုးနဲပျက်စီးသည်။

(၃) သေကိုဆားစွက်၊ အကျိုးဖျက်၊ မှတ်ချက် ထုံးတစ်မည်။

ဝါရုဏိဒူကဇာတ် ပြီး၏။

***
## ကိုးကား
စူဠဇနကဇာတ်

**ဧကကနိပါတ် - ၆။ အာသီသဝဂ် -၅၂- စူဠဇနကဇာတ်။ ။ **
ပင်လယ်တွင်းသင်္ဘောပျက်ရာ လုံ့လကို မလျှော့သဖြင့် မင်းအဖြစ်ကိုရသော စူဠ ဇနကမင်းအကြောင်း။

## ပစ္စုပ္ပန်ဝတ္ထု
## လုံ့လလျှော့က ပြစ်တင်ကြ
နတ်လူတို့ဆရာဖြစ်တော်မူသော မြတ်စွာဘုရားသည် ဇေတဝန်ကျောင်း၌ သီတင်းသုံးတော်မူစဉ်လုံ့လဝီရယယုတ်လျော့သော ရဟန်းတစ်ပါး ရှိသတတ်။ ထိုရဟန်းသည် မြတ်စွာဘုရားထံရောက်၍မြတ်စွာဘုရားသည် “ချစ်သား ရဟန်း ... ငါဘုရား သာသနာတော်ဝယ် ရဟန်းပြုပါလျက်အဘယ်ကြောင့် လုံ့လဝီရိယ ယုတ်လျော့ဘိသနည်း” ဟု အပြစ်တင်ကာ အောက်ပါ အတိတ်ဇာတ်ကိုဆောင်တော်မူသတည်း။

## အတိတ်ဝတ္ထု
[စူဠဇနကဇာတ်သည် အလုံးစုံ မဟာဇနက ဇာတ်နှင့်တူ၏။]

## ယောကျ်ားအမွန်လုံ့လချွန်
အထူးကား စူဠဇနက မင်းကြီးသည်မိမိ၏ လုံ့လဝီရိယဖြင့် ထီးနန်းစည်းစိမ်ကို ရသောအခါ ထီးဖြူအောက်မှ နေလျက် -

လောက၌ပညာရှိယောကျ်ား မှန်လျှင် လုံ့လပြုရမည်၊ မပျင်းမရိရာ၊ လုံ့လပြုသည့်အတွက် ရေနစ်ရာမှကုန်းသို့တက်ကာ မင်းဖြစ်နေသော မိမိကိုယ်ကို မိမိမြင်ရပေပြီ -

ဟု မှူးမတ်တို့ အလယ်၌ ဥဒါန်းကျူးလေ၏။

ဤဒေသနာတော်၏အဆုံး၌ လုံ့လဝီရိယ လျော့သောရဟန်းသည် အရဟတ္တဖိုလ်၌တည်၍ ရဟန္တာအဖြစ်သို့ ရောက်လေ၏။

## ဇာတ်ပေါင်း
ဤသို့လျှင် မြတ်စွာဘုရားသည် အတိတ်၊ ပစ္စုပ္ပန်နှစ်တန်သော ဝတ္ထုတို့ကို အနုသန္ဓေ ဆက်စပ်တော်မူလျက် -

ရဟန်းတို့ -

ထိုအခါ စူဠဇနကမင်းသည် - ယခုအခါ ငါဘုရား ဖြစ်လာပြီ -

ဟုဇာတ်ကို ပေါင်းတော်မူသတည်း။

## ဆောင်ပုဒ်
(၁) မပျင်းမရိ၊ လုံ့လရှိ၊ ရ၏လိုလိုရာ။

(၂) စိတ်လိုရှိက၊ ဉာဏ်လုံ့လ၊ ကူမပြီးကြောင်းသာ။

(၃) သမုဒ်နစ်လေ၊ ဇနကေ၊ မသေမင်းဖြစ်လာ။

စူဠဇနကဇာတ် ပြီး၏။

***
## ကိုးကား
ပဏ္ဏပါတိဇာတ်

**ဧကကနိပါတ် - ၆။ အာသီသဝဂ် -၅၃- ပုဏ္ဏပါတိဇာတ်။ ။ **
ဆေးခတ်ထားသည့်သေအရက်အပြည့်သော ခွက်ဖြင့် သူဌေးအား လှည့်ဖြားခေါ်သော သေသောက်ကြူးတို့ အကြောင်း။

## ပစ္စုပ္ပန်ဝတ္ထု
## သေရည်ဆေးဖျော် လှည့်ပတ်ခေါ်
နတ်လူတို့ဆရာဖြစ်တော်မူသော မြတ်စွာဘုရားသည် ဇေတဝန်ကျောင်း၌ သီတင်းသုံးတော်မူစဉ်သေသောက်ကြူးတို့သည် သေရည်သောက်ပြီး မူးမေ့နေသူတို့ထံမှ ပစ္စည်း ဥစ္စာတို့ကိုလုယက်၍ယူမည် အကြံဖြင့် သေရည်တို့၌ မေ့လျော့စေတတ်သော ဆေးကိုခတ်၍ သေတင်းကုပ်၌ထားလျက်လာသမျှလူတို့ကို တိုက်ရန် အသင့်စောင့်နေကြကုန်၏။

ထိုအခါ အနာထပိဏ်သူဌေးသည် သေရည်ကို သောက်ရန်သွားသည်နှင့် ကြုံကြိုက်သဖြင့် သေရည်ကိုသောက်ရန်ဖိတ်ခေါ်ကြရာ သူဌေးမှာ သောတာပန်ဖြစ်၍ သေရည်ကို အလျဉ်းမသောက်သော်လည်း စုံစမ်းရန်သွားလေ၏။ သေသောက်ကြူးတို့ အမူအရာကို မြင်လျှင် သေရည်၌ ဆေးခတ်ထားသည်ကိုသိ၍ “အမောင်... အမောင်တို့ကား သေရည်ကို ချီးကျူးနေကြသော်လည်း ကိုယ်တိုင် မသောက်ဝံ့ကြ၊ မခုဆေးခတ်ထားသည် ဖြစ်လိမ့်မည်” ဟု ပြောဆိုကာ ခြိမ်းခြောက်မောင်မဲ၍ သေသောက်ကြူးတို့ကိုထိုအရပ်မှ ပြေးစေ၏။

နောင်အခါမြတ်စွာဘုရားထံ ရောက်လျှင် ထိုအကြောင်းကို လျှောက်ထားရာ မြတ်စွာဘုရား “သူဌေးကြီး ...ဤသေသောက်ကြူးတို့သည် ယခုအခါမှသာ သေရည်၌ ဆေးခတ်၍ လှည့်ပတ်ကြသည် မဟုတ်၊ ရှေးအခါကလည်းလှည့်ပတ်ဖူးပြီ” ဟု မိန့်တော်မူကာ အောက်ပါအတိတ်ဇာတ်ကို ဆောင်တော်မူသတည်း။

## အတိတ်ဝတ္ထု
## သေသောက်ကြူးများစီမံထား
လွန်လေပြီးသောအခါဗာရာဏသီပြည်ဝယ် ဗြဟ္မဒဏ်မင်း မင်းပြုသည်ရှိသော် ဘုရားအလောင်းသည် ဗာရာဏသီပြည်၌သူဌေးကြီး ဖြစ်လေ၏။

ထိုအခါ သေသောက်ကြူးတို့သည်သေရည်ဝယ်ရန် အသပြာ ကုန်လတ်သော် စည်းဝေးတိုင်ပင်ကြရာ ကြမ်းကြုတ်သော သေသောက်ကြူးတစ်ယောက်က “အမောင်တို့ ... သေရည်ဖိုး မရှိလျှင် မစိုးရိမ်ကြနှင့်၊ သေတင်းကုပ်ဆောက်၍ သေရည်တို့၌ မေ့လျော့ထိုင်းမှိုင်းစေတတ်သော ဆေးခတ်ပြီးလျှင် လာသမျှလူတို့ကိုတိုက်၍ မေ့လျော့နေသောအခါပါသမျှ ပစ္စည်းတို့ကို လုယက်၍ ယူမည်” ဟု အကြံပေးလေ၏။ အားလုံးသော သေသောက်ကြူးတို့သည် စိတ်သဘောညီညွတ်ကာ တစ်နေရာတွင် သေတင်းကုပ်ဆောက်ပြီးလျှင် သေရည်တို့၌ ဆေးခတ်ကာ လာသမျှလူတို့ကိုတိုက်ရန် စောင့်ဆိုင်း၍ နေကြ၏။

ဗာရာဏဟီသူဌေးကြီးလည်း မင်းကြီးထံ အခစားသွားရန် အလာနှင့် ကြုံကြိုက်သဖြင့်သေသောက်ကြူးတို့သည် သူဌေးကြီးထံလာ၍ “ အရှင်သူဌေးမင်း ... သေရည်တို့ကို ကောင်းမွန်စွာစီမံထားပါသည်၊ သောက်ရန် ကြွတော်မူပါ” ဟု ဖိတ်ခေါ်ကြကုန်၏။

## ခြိမ်းခြောက်ပြောမှထွက်ပြေးကြ
သူဌေးကြီးသည်မသောက်လိုသော်လည်း စုံစမ်းလိုသဖြင့် လိုက်ပါသွားကာ သေသောက်ကြူးတို့ အမူအရာကိုကြည့်သောအခါ “သေသောက်ကြူးတို့ လှည့်ပတ်ပုံရသည်၊ အမြန်သိအောင်ပြုမည်” ဟု ကြံစည်ကာ“အမောင်တို့ ... မင်းကြီးထံ သွားဦးမည်၊ သေရည်သောက်သွားလို့ မလျော်ပါ၊ အပြန်မှဝင်လာဦးမည်” ဟု ပြောဆိုကာ မင်းကြီးထံ သွားလေ၏။

ပြုဖွယ်ကိစ္စပြီး၍မင်းကြီးထံ မှ ပြန်လာသောအခါ သေတင်းကုပ်သို့ဝင်၍ ကြည့်ရှုစုံစမ်းလေ၏။သေသောက်ကြူးတို့ အမူအရာကိုမြင်လျှင် သေရည်တို့၌ ဆေးခတ်ကာ လှည့်ပတ်ထားမှန်းသိသဖြင့် “အမောင်တို့ ... ဤသေရည်ခွက်တို့မှာ ပြည့်မြဲတိုင်းသာ ပြည့်နေသည်၊ ပါးစပ်ကအတွင် ချီးကျူးနေကြသော်လည်း ကိုယ်တိုင် မသောက်ဝံ့ကြကုန်၊ မုချ ဆေးခတ်ထားသည်ဖြစ်လိမ့်မည်” ဟု ပြောဆိုကာ သေသောက်ကြူးတို့ ကြောက်လောက်အောင်ခြိမ်းခြောက်နှိပ်စက် ထိုအရပ်မှ ပြေးစေပြီးလျှင် အိမ်သို့ ပြန်လေ၏။

## ဇာတ်ပေါင်း
ဤသို့လျှင် မြတ်စွာဘုရားသည် အတိတ်၊ပစ္စုပ္ပန် နှစ်တန်သော ဝတ္ထုတို့ကို အနုသန္ဓေ ဆက်စပ်တော်မူလျက် -

ရဟန်းတို့ -

ထိုအခါ သေသောက်ကြူးတို့သည် - ယခုအခါ သေသောက်ကြူးတို့။

ဗာရာဏသီ သူဌေးကြီးသည် - ယခုအခါ ငါဘုရား ဖြစ်လာပြီ -

ဟုဇာတ်ကို ပေါင်းတော်မူသတည်း။

## ဆောင်ပုဒ်
(၁) သေကြူးအတတ်၊ သေဆေးခတ်၊ လှည့်ပတ်သောက်စေလို။

(၂) သောက်ကြသောသူ၊ မေ့လျော့မူ၊ လုယူပစ္စည်းကို။

ပုဏ္ဏပါတိဇာတ် ပြီး၏။

***
## ကိုးကား
ကဉ္စနက္ခန္ဓဇာတ်

**ဧကကနိပါတ် - ၆။ အာသီသဝဂ် -၅၆- ကဉ္စနက္ခန္ဓဇာတ်။ ။ **
လယ်ထွန်နေစဉ်တွေ့ရှိသော တစ်ယောက် မထမ်းနိုင်သဖြင့် ရွှေတုံးကြီးကို ထမ်းနိုင်အောင် စိတ်ကိုလှည့်စားသည် လယ်ထွန်ယောကျ်ား အကြောင်း။

## ပစ္စုပ္ပန်ဝတ္ထု
## သိက္ခာလွန်များမစောင့်အား
နတ်လူတို့ဆရာ ဖြစ်တော်မူသောမြတ်စွာဘုရားသည် ဇေတဝန်ကျောင်း၌ သီတင်းသုံးတော်မူစဉ် အမျိုးသား တစ်ယောက်သည်တရားတော်ကိုနာ၍ သံဝေဂရသဖြင့် သာသနာတော်၌ ရဟန်းပြုလေ၏။

ဆရာဥပဇ္ဈာယ်တို့သည် ထိုရဟန်းကို စောင့်ထိန်းရန် သီလသိက္ခာပုဒ်တို့ကို များစွာပြောဆိုကြရာ သီလတွေများလှ၍ မစောင့်ထိန်းနိုင်သဖြင့် စိတ်ညစ်ပြီးလျှင် “လူထွက်တော့မည်” ဟု လျှောက်ထားသောအခါ ဆရာ ဥပဇ္ဈာယ်တို့သည် “ ငါ့ရှင် ...မစောင့်ထိန်းနိုင်သော်လည်း မြတ်စွာဘုရား ထံ လိုက်ခဲ့ပါဦး” ဟု ခေါ်သွားကြကုန်၏။

## သိက္ခာသုံးဝဟောဖော်ပြ
မြတ်စွာဘုရားအားအကြောင်းစုံ လျှောက်ထား၍ သိတော်မူလျှင် မြတ်စွာဘုရားသည် ရဟန်းတို့အား “သင်တို့သည်ရဟန်းကို သီလသိက္ခာပုဒ် အကြောင်း မပြောလေနှင့်” ဟု မိန့်တော်မူပြီးလျှင် “ချစ်သားရဟန်း ... ကိုယ်၊ နှုတ်၊ စိတ် သုံးပါးတွင် -

(၁) ကိုယ်ဖြင့် -မကောင်းမှု မပြုလင့်။

(၂) နှုတ်ဖြင့်လည်း- မကောင်းမှု မပြုလင့်။

(၃) စိတ်ဖြင့်လည်း- မကောင်းမှု မပြုလင့်။

ဤသုံးပါးကိုစောင့်ထိန်းနိုင်ပါမည်လော” ဟု မေးတော်မူ၏။

ထိုအခါ ရဟန်းသည်“ဤသုံးပါးလောက်တော့ စောင့်ထိန်းနိုင်ပါသည်” ဟု ဝန်ခံ၍ ဝမ်းမြောက်ဝမ်းသာ ဖြစ်လျက်သီလသိက္ခာပုဒ်ကို လုံခြုံစွာ စောင့်ရှောက်လေ၏။ နောက်အခါ ဝိပဿနာကိုပွားများအားထုတ်သဖြင့် ရဟန္တွာအဖြစ်သို့ ရောက်လေ၏။

ရဟန်းတို့သည်တရားသဘင်ဝယ် စကားစပ်မိ၍ “ငါ့ရှင်တို့ .... မြတ်စွာဘုရားတို့ ဂုဏ်ကျေးဇူးတော်သည်အံ့ဖွယ်ရှိပေစွ၊ သီလသိက္ခာပုဒ်များ၍ မစောင့်ထိန်းလိုသော ရဟန်းအား သုံးစုပြုကာစောင့်ထိန်းစေသဖြင့် ရဟန္တာ ဖြစ်လေပြီ” ဟု ပြောဆိုနေကြရာ မြတ်စွာဘုရား ကြွလာတော်မူ၍ထိုအကြောင်းကို လျှောက်ထားကြလျှင် “ရဟန်းတို့ ... ယခု အခါမှသာ အစုပြု၍ဝန်ကိုချီစေသည် မဟုတ်၊ ရှေးအခါကလည်း ပညာရှိတို့သည် ရွှေတုံးကို ရရာ၌မချီနိုင်သဖြင့် အစုပြု၍ ချီဖူးပြီ” ဟု မိန့်တော်မူကာ အောက်ပါအတိတ်ဇာတ်ကိုဆောင်တော်မူသည်း။

## အတိတ်ဝတ္ထု
## ရွှေတုံးရွှေစိုင်မယူနိုင်
လွန်လေပြီးသောအခါဗာရာဏသီပြည်ဝယ် ဗြဟ္မဒတ်မင်း မင်းပြုသည်ရှိသော် ဘုရားအလောင်းသည် ရွာငယ်တစ်ခုဝယ်လယ်ထွန်ယောကျ်ား ဖြစ်လေ၏။

တစ်နေ့သ၌လယ်ထွန်ယောကျ်ားသည် ရွာဆိုးကုန်း တစ်ခုဝယ် ထွန်လေ၏။ ထိုရွာဆိုးကုန်း၌သူဌေးတစ်ဦးသည် အလျား လေးတောင်၊ လုံးပတ် ပေါင်လုံးခန့်ရှိ ရွှေတုံးကို မြှုပ်နှံ၍ထားခဲ့ဖူး၏။ ထွန်သွားသည် ထိုရွှေတုံး၌ ငြိလေ၏။

လယ်ထွန်ယောကျ်ားလည်းသစ်မြစ်ထင်၍ မြေကို ယက်သောအခါ ရွှေတုံးကိုမြင်လျှင် သူတစ်ပါး မသိအောင် မြေဖြင့်ဖုံး၍ထားလေ၏။ နေဝင်လတ်သော် ထမ်းပိုး၊ ထွန်တုံး စသည်တို့ကို သင့်ရာ၌ထားကာ“ရွှေတုံးကို ယူသွားမည်” ဟု လက်ဖြင့် ချီမလေသော် မမနိုင်လေ။

## လေးစုခွဲမှယူဆောင်ရ
ထိုအခါ ရွှေတုံးအနီး၌ထိုင်၍“ဤမျှလောက်ကို စားမည်၊ ဤမျှလောက်ကို မြေမြှုပ်ထားမည်၊ ဤမျှလောက်ကို အလုပ်အကိုင်တွင်အရင်းအနှီး ပြုလုပ်မည်၊ ဤမျှလောက်ကို ကုသိုလ်ကောင်းမှုပြုမည်” ဟု လေးစုပြုကာဝေဖန်၏။ ထိုသို့ ဝေဖန်ပြီးသောအခါ ရွှေတုံးသည် ပေါ့သကဲ့သို့ ဖြစ်လာ၏။လယ်ထွန်ယောကျ်ားသည် ရွှေတုံးကို အိမ်သို့ ယူဆောင်ပြီးလျှင် လေးစုပြုကာဝေဖန်ထားသောအတိုင်း အသုံးပြုလေ၏။

## ဇာတ်ပေါင်း
ဤသို့လျှင် မြတ်စွာဘုရားသည် အတိတ်၊ပစ္စုပ္ပန် နှစ်တန်သော ဝတ္ထုတို့ကို အနုသန္ဓေ ဆက်စပ်တော်မူလျက် -

ရဟန်းတို့ -

ထိုအခါ လယ်ထွန်ယောကျ်ားသည် - ယခုအခါ ငါဘုရား ဖြစ်လာပြီ -

ဟုဇာတ်ကို ပေါင်းတော်မူသတည်း။

## ဆောင်ပုဒ်
(၁) လေးသည့်ဝန်စု၊ ခွဲဝေပြု၊ ပေါ့မှု ဖြစ်လာပြီ။

(၂) ကုသိုလ်ပြုကာ၊ နှစ်သက်စွာ၊ ရောက်နာနိဗ္ဗာန်ပြည်။

ကဉ္စနက္ခန္ဓဇာတ် ပြီး၏။

***
## ကိုးကား
ဘေရိဝါဒကဇာတ်

**ဧကကနိပါတ် - ၆။ အာသီသဝဂ် -၅၉- ဘေရိဝါဒကဇာတ်။ ။ **
အဖန်ဖန်သားကို တား၍ နားမထောင်သဖြင့် ပျက်စီးရသော စည်တီးသမား သားအဖ အကြောင်း။

## ပစ္စုပ္ပန်ဝတ္ထု
## ဆုံးမခက်လှအတိတ်ပြ
နတ်လူတို့ဆရာ ဖြစ်တော်မူသောမြတ်စွာဘုရားသည် ဇေတဝန်ကျောင်း၌ သီတင်းသုံးတော်မူစဉ် အဆုံးအမခက်သော ရဟန်းတစ်ပါးရှိလေ၏။ ရဟန်းတို့သည် ထိုရဟန်းကို မြတ်စွာဘုရားထံ ဆောင်ယူသွားကြရာ မြတ်စွာဘုရားသည်“ရဟန်းတို့ ... ဤရဟန်းသည် ယခုအခါမှသာ အဆုံးအမခက်သည် မဟုတ်၊ ရှေးအခါကလည်း အဆုံးမခက်ဖူးပြီ” ဟု မိန့်တော်မူကာ အောက်ပါအတိတ်ဇာတ်ကို ဆောင်တော်မူသည်း။

## အတိတ်ဝတ္ထု
## ဖခင်မြစ်တားမနာကြား
လွန်လေပြီးသောအခါဗာရာဏသီပြည်ဝယ် ဗြဟ္မဒတ်မင်း မင်းပြုသည်ရှိသော် ဘုရားအလောင်းသည် စည်တီးမျိုး၌ဖြစ်၍ရွာငယ်တစ်ခုတွင် နေလေ၏။

တစ်ရံသောအခါဗာရာဏသီပြည်ဝယ်နက္ခတ်ပွဲသဘင် ဖြစ်လတ်သော် ထိုပွဲသဘင်ဝယ် စည်ကို အခစားတီး၍ပစ္စည်းဥစ္စာကို ယူမည်ဟု ကြံစည်လျက် သားကိုခေါ်၍ ပွဲသဘင်သို့သွားကာ စည်ကိုတီးသဖြင့်ဥစ္စာများစွာ ရလေ၏။

ပွဲသဘင်ပြီး၍မိမိတို့နေရာ ရွာငယ်သို့ ပြန်လာသောအခါ ခရီးအကြားဝယ် သူခိုးတို့နေရာတော်သို့ရောက်လျှင် စည်ကို ဆက်ကာ ဆက်ကာ မပြတ်တီးနေသော သားကို အဘသည်“အမောင် ...စည်ကို မပြတ် မတီးပါနှင့်၊ ခရီးသွားသော မင်းကြီးစည်ပမာ ရံခါ ရံခါသာ တီးပါ” ဟုဆုံးမ တားမြစ်လေ၏။

## နားမထောင်ကပျက်စီးရ
သားလည်း အဘ တားမြစ်သည်ကိုမနာယူဘဲ စည်သံဖြင့် သူခိုးတို့ကို ပြေးစေမည်ဟု ပြောဆိုတာ မပြတ်သာ တီးလေ၏။သူခိုးတို့လည်း ရံခါရံခါသာ တီးသော စည်သံကို ကြားရလျှင် မင်းကြီးစည်သံ ထင်မှတ်၍အတန်ငယ် ပြေးပြီးမှ နားထောင်ပြန်ရာ တစ်စပ်တည်း မပြတ် တီးနေသော စည်သံကိုကြားရပြန်သဖြင့် မင်းကြီးစည်သံ မဟုတ်မှန်းသိ၍ တစ်ဖန် ပြန်လာကာ သားအဖ နှစ်ယောက်ကိုရိုက်နှက် ပုတ်ခတ်၍ ပစ္စည်းတို့ကို လုယူသွားကြကုန်၏။

ထိုအခါ အဘသည်သားမိုက်အား -

“ဟယ်သားမိုက် ... နင် င့ါစကားကို နားမထောင်၊လမ်းသွားရင်း မင်းကြီစည်နှင့် တူအောင် ရံခါ ရံခါသာ တီးပါဟုဆိုလျက် ဆက်ကာ ဆက်ကာမပြတ်တီးသည့်အတွက် သူခိုးတို့ ယူသွားကြသဖြင့် ဆင်းဆင်းရဲရဲ ရှာဖွေစုဆောင်းရသောပစ္စည်းများ ဆုံးပါး ပျက်စီးရချေပြီ” –

ဟု အပြစ်တင်ကာ ပြောဆိုလေ၏။

## ဇာတ်ပေါင်း
ဤသို့လျှင် မြတ်စွာဘုရားသည် အတိတ်၊ပစ္စုပ္ပန် နှစ်တန်သော ဝတ္ထုတို့ကို အနုသန္ဓေ ဆက်စပ်တော်မူလျက် -

ရဟန်းတို့ -

ထိုအခါ စည်တီးသမား သားမိုက်သည် - ယခုအခါ အဆုံးမခက်သော ရဟန်း။

စည်တီးသမားသည် - ငါဘုရား ဖြစ်လာပြီ -

ဟုဇာတ်ကို ပေါင်းတော်မူသတည်း။

## ဆောင်ပုဒ်
(၁) ကျိုးလိုဆုံးမ၊ မနာက၊ မုချပျက်စီးမြဲ။

(၂) ဆက်ကာ ဆက်ကာ၊ စည်တီးရာ၊ ဥစ္စာသူခိုးဆွဲ။

ဘေရိဝါဒကဇာတ် ပြီး၏။

***
## ကိုးကား
သင်္ခဓမဇာတ်

**ဧကကနိပါတ် - ၆။ အာသီသဝဂ် -၆၀- သင်္ခဓမဇာတ်။ ။ **
အဖန်ဖန်အဖကို တား၍ နားမထောင်သဖြင့် ပျက်စီးရသော ခရုသင်းမှုတ်သမား သားအဖ အကြောင်း။

## ပစ္စုပ္ပန်ဝတ္ထု
## ဆုံးမခက်လှအတိတ်ပြ
နတ်လူတို့ဆရာ ဖြစ်တော်မူသောမြတ်စွာဘုရားသည် ဇေတဝန်ကျောင်း၌ သီတင်းသုံးတော်မူစဉ် အဆုံးမခက်သော ရဟန်းတစ်ပါးရှိလေ၏။ ရဟန်းတို့သည် ထိုရဟန်းကို မြတ်စွာဘုရားထံ ဆောင်ယူသွားကြရာ မြတ်စွာဘုရားသည်“ရဟန်းတို့ ... ဤရဟန်းသည် ယခုအခါမှသာ အဆုံးမခက်သည် မဟုတ်၊ ရှေးအခါကလည်း အဆုံးမခက်ဖူးပြီ” ဟု မိန့်တော်မူကာ အောက်ပါအတိတ်ဇာတ်ကို ဆောင်တော်မူသည်း။

## အတိတ်ဝတ္ထု
## ဖခင်မိုက်အားသားကတား
လွန်လေပြီးသောအခါဗာရာဏသီပြည်ဝယ် ဗြဟ္မဒတ်မင်း မင်းပြုသည်ရှိသော် ဘုရားအလောင်းသည် ခရုသင်းမှုတ်သောအမျိုး၌ ဖြစ်လေ၏။

ဗာရာဏသီပြည်ဝယ်နက္ခတ်ပွဲသဘင် ဖြစ်လတ်သော် ထိုပွဲသဘင်ဝယ် ခရုသင်းမှုတ်ကာ ပစ္စည်းဥစ္စာကို ဖြစ်စေမည်ဟုကြံစည်လျက် အဘကိုခေါ်၍ ထိုပွဲသဘင်သို့ သွားကာ ခရုသင်း မှုတ်သည့်အတွက် ဥစ္စာများစွာရလေ၏။

အိမ်သို့ပြန်လာရာခရီးအကြား၌ သူခိုးတို့နေရာ တော်အုပ်သို့ရောက်လျှင် သားသည် ခရုသင်းကို မပြတ်မှုတ်နေသော အဖကို “ဖခင် ... ခရုသင်းကို မပြတ် ဆက်ကာ ဆက်ကာ မမှုတ်ပါနှင့်၊ ခရုသင်းသံကိုကြားလျှင် သူခိုးတို့လာလိမ့်မည်” ဟု တားမြစ်လေ၏။

## မလိုက်နာကဆုံးရှုံးရ
အဘသည် တားမြစ်သော်လည်းနားမထောင်ဘဲ “ခရုသင်းသံဖြင့် သူခိုးတို့ကို ပြေးစေမည်” ဟု ပြောဆိုကာ မပြတ်သာမှုတ်လေ၏။ သူခိုးတို့လည်း ရံခါရံခါ မှုတ်နေစဉ် မင်းကြီး ခရုသင်းထင်၍ ကြောက်သဖြင့်မလာဝံ့ဘဲနေရာ မပြတ်မှုတ်နေသောအခါမှ မင်းကြီးခရုသင်း မဟုတ်မှန်းမသိသဖြင့် လာ၍ပါသမျှဥစ္စာကို လုယူသွားကြလေ၏။

ထိအခါ သားသည်အဖအား -

“ဖခင် ...ခရုသင်းကို မပြတ် ဆက်ကာ ဆက်ကာ မမှုတ်ပါနှင့်ဟု ပြောလျက် နားမထောင်သည့်အတွက်ဆင်းဆင်းရဲရဲ ရှာဖွေရရှိထားသည့် ပစ္စည်းများကို သူခိုးတို့ လာပြီး ယူသွားကြပြီ” ဟုအပြစ်တင်ကာ ပြောဆိုလေ၏။

## ဇာတ်ပေါင်း
ဤသို့လျှင် မြတ်စွာဘုရားသည် အတိတ်၊ပစ္စုပ္ပန် နှစ်တန်သော ဝတ္ထုတို့ကို အနုသန္ဓေ ဆက်စပ်တော်မူလျက် -

ရဟန်းတို့ -

ထိုအခါ ခရုသင်းမှုတ်သော အဘသည် - ယခုအခါ အဆုံးမခက်သော ရဟန်း။

သားသည် - ငါဘုရား ဖြစ်လာပြီ -

ဟုဇာတ်ကို ပေါင်းတော်မူသတည်း။

## ဆောင်ပုဒ်
(၁) ကျိုးလိုဆုံးမ၊ မနာက၊ မုချပျက်စီးမြဲ။

(၂) မပြတ်မှုတ်ခြင်း၊ ခရုသင်း၊ လက်ငင်းသူခိုးဆွဲ။

သင်္ခဓမဇာတ် ပြီး၏။

***
## ကိုးကား
ဝိသဝန္တဇာတ်

**ဧကကနိပါတ် - ၇။ ဣတ္ထိဝဂ် -၆၉ - ဝိသဝန္တဇာတ်။ ။ **
ကိုက်သော လူနာမှ အဆိပ်ကို ပြန်ယူဟု ဆရာက ပြောသော်လည်း မယူဘဲ အသက်သေခံရန် အဓိဋ္ဌာန်ပြုသော မြွေအကြောင်း။

## ပစ္စုပ္ပန်ဝတ္ထု
## ခဲဖွယ်မှီပြု ဓိဋ္ဌာန်မှု
နတ်လူတို့ဆရာ ဖြစ်တော်မူသော မြတ်စွာဘုရားသည် ဇေတဝန်ကျောင်း၌ သီတင်းသုံးတော်မူစဉ် ရှင်သာရိပုတ္တရာသည် အတူနေ တပည့်ရဟန်းငယ်အတွက် ယူထားသော မုန့်ခဲဖွယ်ကို နေကြီးမြင့်သော်လည်း မလာသဖြင့် ဘုဉ်းပေးမိလေ၏။ ဘုဉ်းပေးပြီးမှ ရဟန်းငယ် ရောက်လာ၍ ပြောပြရာ ရဟန်းငယ်က “အရှင်ဘုရား ... ကောင်းမြတ်သော ခဲဖွယ်ကို ဘယ်သူ မနှစ်သက်ဘဲ ရှိမည်နည်း” ဟု ပြန်၍ လျှောက်ထားရာ သံဝေဂဖြစ်တော်မူသဖြင့် ယနေ့မှစ၍ မုန့်ခဲဖွယ်ကို မစားတော့ပြီဟု ဓိဋ္ဌာန်တော်မူကာ ဘယ်အခါမှ မုန့်ခဲဖွယ်ကို မစားတော့ပေ။

ရှင်သာရိပုတ္တရာ မုန့်ခဲဖွယ် မစားတော့ကြောင်း ရဟန်းဘောင်ဝယ် ထင်ရှားလာခဲ့ရာ တစ်နေ့သ၌ တရားသဘင်ဝယ် စကားစပ်မိ၍ ပြောဆိုနေခိုက် မြတ်စွာဘုရား ကြားတော်မူသဖြင့် “ ရဟန်းတို့ ... သာရိပုတ္တရာကား တစ်ကြိမ်စွန့်ပြီးသော ဝတ္ထုကို အသက်ကိုပင် စွန့်ရငြားသော်လည်း နောက်တစ်ဖန် မယူတော့ပြီ” ဟု မိန့်တော်မူကာ အောက်ပါ အတိတ်ဇာတ်ကို ဆောင်တော်မူသတည်း။

## အတိတ်ဝတ္ထု
## မြွေကိုခေါ်ကာ စုပ်စေရာ
လွန်လေပြီးသောအခါ ဗာရာဏသီပြည်ဝယ် ဗြဟ္မဒတ်မင်း မင်းပြုသည်ရှိသော် ဘုရားအလောင်းသည် အဆိပ်ကို ဖြေတတ်သော အမျိုး၌ဖြစ်၍ ဆေးဆရာလုပ်လျက် အသက်မွေးလေ၏။

ထိုအခါ ဇနပုဒ်နေ လူတစ်ယောက်ကို မြွေကိုက်၍ ဆွေမျိုးတို့သည် လျင်မြန်စွာ ဆေးဆရာထံ ဆောင်ခဲ့ကြကုန်၏။ ဆေးဆရာလည်း လူနာရှင်တို့အား ဆေးလိမ်းကျံခြင်း၊ ထုံခြင်းကိုပြု၍ အဆိပ်ကို ဖြေမည်လော၊ သို့မဟုတ် ကိုက်သော မြွေကိုခေါ်ကာ ကိုက်ရာအရပ်မှ အစုပ်ခိုင်းရမည်လောဟု မေးလေ၏။ လူနာရှင်တို့သည် ကိုက်သောမြွေကိုခေါ်ကာ အဆိပ်ကို စုပ်စေပါဟု ပြောကုန်၏။

ထိုအခါ ဆေးဆရာသည် ကိုက်သောမြွေကိုခေါ်၍ “အသင် ... ကိုက်သောနေရာမှ အသင့်အဆိပ်ကို စုပ်ယူလော” ဟု ခိုင်းလေ၏။ မြွေလည်း ဆေးဆရာအား “ငါ တစ်ကြိမ် စွန့်ပြီးသော ဝတ္ထုကို ပြန်မယူစဖူး၊ ငါစွန့်ပြီး အဆိပ်ကို ပြန်၍ မစုပ်လို” ဟု ဆိုလေ၏။

## စွန့်လွှတ်ပြီးလျှင် မယူငင်
ဆေးဆရာလည်း ထင်းတို့ကို ဆောင်ယူစေ၍ မီးမွှေးစေပြီးလျှင် မြွေအား “သင့်အဆိပ်ကို သင် ပြန်၍ မစုပ်လျှင် ယခု မီးထဲဆင်းရမည်” ဟု ဆိုလေ၏။ ထိုအခါ မြွွေှသည် “ငါကား မီးထဲသို့ဆင်းမည်၊ ထွေးအန်ပြီးသော အဆိပ်ကို တစ်ဖန် မမျိုလို၊ စက်ဆုပ်ရွံရှာလှသည်၊ ထွေးအန်ပြီး အဆိပ်ကို ပြန်မျို၍ အသက်ရှည်ကြာနေရခြင်းထက် သေရခြင်းက မြတ်သေးသည်” ဟု ဆိုပြီးလျှင် မကြောက်မရွံ့ မီးထဲသို့ ဆင်းရန် သွားလေ၏။

ဆေးဆရာလည်း မြွေကို တားမြစ်၍ မြွေကိုက်သော လူနာကို ပျောက်ကင်းအောင် ဆေးကုပြီးလျှင် မြွေကို ငါးပါးသီလပေးကာ ယနေ့မှစ၍ တစ်စုံတစ်ယောက်ကိုမျှ မကိုက် မညှဉ်းဆဲလေနှင့်ဟု ဆုံးမကာ လွှတ်လိုက်လေ၏။

## ဇာတ်ပေါင်း
ဤသို့လျှင် မြတ်စွာဘုရားသည် အတိတ်၊ ပစ္စုပ္ပန် နှစ်တန်သော ဝတ္ထုတို့ကို အနုသန္ဓေ ဆက်စပ်တော်မူလျက် -

ရဟန်းတို့ -

ထိုအခါ မြွေသည် - ယခုအခါ သာရိပုတ္တရာ။

ဆေးဆရာသည် - ငါဘုရား ဖြစ်လာပြီ -

ဟု ဇာတ်ကို ပေါင်းတော်မူသတည်း။

## ဆောင်ပုဒ်
(၁) ထွေးအန်ပြီးကို၊ မမျိုလို၊ မြွေလိုကျင့်ကြရာ။

(၂) စွန့်လွှတ်ပြီးမူ၊ ပြန်မယူ၊ တစ်ဆူသာရိပုတ္တရာ။

ဝိသဝန္တဇာတ် ပြီး၏။

***
## ကိုးကား
သာရမ္ဘဇာတ်

**ဧကကနိပါတ် - ၉။ အပါယိမှဝဂ် -၈၈ - သာရမ္ဘဇာတ်။ ။ **
ကောင်းသောစကားကိုဆိုကာ သာရမ္ဘနွားလားအား ဝန်ကိုရုန်းစေသဖြင့် အနိုင်ရရှိသော ပုဏ္ဏားအကြောင်း။

## ပစ္စုပ္ပန်ဝတ္ထု
[ဤဇာတ်၌ ပစ္စုပ္ပန်ဝတ္ထု၊ အတိတ်ဝတ္ထုတို့သည် ပြဆိုခဲ့ပြီးသော နန္ဒိဝိသာလဇာတ်နှင့် တူကုန်၏]

## ကောင်းမှုပြုလျှင် ကောင်းကျိုးထင်
ဤသာရမ္ဘဇာတ်၌ကား - ဘုရားအလောင်းသည် ဂန္ဓာရတိုင်း တက္ကသိုလ်ပြည်ဝယ် ပုဏ္ဏားတစ်ယောက်၏ သာရမ္ဘ မည်သောနွား ဖြစ်လေ၏။ ဤမျှသာ ထူးသည်။

မြတ်စွာဘုရားသည် အတိတ်ဝတ္ထုကို ဟောတော်မူပြီးလျှင် ဘုရား ဖြစ်တော်မူသောအခါ၌ -

“ရဟန်းတို့ ... ကောင်းသော စကားကိုသာ ဆိုရမည်၊ မကောင်းသော စကားကို မဆိုရာ။ ကောင်းသော စကားကို ဆိုခြင်းသာ ကောင်း၏၊ မကောင်းသော စကားကို ဆိုခြင်းကား စိုးရိမ်ပူပန်ရ၏” – ဟု ဟောတော်မူ၏။

## ဇာတ်ပေါင်း
ဤသို့လျှင် မြတ်စွာဘုရားသည် အတိတ်၊ ပစ္စုပ္ပန် နှစ်တန်သော ဝတ္ထုတို့ကို အနုသန္ဓေ ဆက်စပ်တော်မူလျက် -

ရဟန်းတို့ -

ထိုအခါ ပုဏ္ဏားသည် - ယခုအခါ အာနန္ဒာ။

ပုဏ္ဏေးမသည် - ဥပ္ပလဝဏ်။

သာရမ္ဘနွားသည် - ငါဘုရား ဖြစ်လာပြီ -

ဟု ဇာတ်ကို ပေါင်းတော်မူသတည်း။

## ဆောင်ပုဒ်
(၁) ကောင်းသည့်စကား၊ ဆိုတတ်ငြား၊ မမှားကောင်းသည်ပ။

(၂) မကောင်းစကား၊ ဆိုတတ်ငြား၊ မမှားပူပန်ရ။

သာရမ္ဘဇာတ်ပြီး၏။

***
## ကိုးကား