Pertempuran Pyongyang (1894)

**Pertempuran Pyongyang** (; ) ialah pertempuran darat besar kedua dalam Perang China–Jepun Pertama. Ia berlaku pada 15 September 1894 di Pyongyang, Korea, antara tentera Meiji Jepun dan Dinasti Qing China. Sekitar 20,000 tentera China daripada Tentera Huai di bawah Jeneral Ye Zhichao mempertahankan bandar itu dengan tembok yang dibaiki dan senjata moden seperti senapang Mauser serta meriam Krupp, menjadikan Pyongyang sebagai markas utama mereka di Korea.

Pasukan Pertama Jepun pimpinan Putera Yamagata Aritomo menyerang dari beberapa arah. Walaupun pertahanan China kuat, Jepun berjaya mengatasi mereka melalui serangan pengepungan dari belakang, menyebabkan korban besar di pihak China. Jepun merampas banyak senjata dan peluru China. Selepas kekalahan itu, China berundur dari utara Korea ke Sungai Yalu, dan kehilangan tentera terbaik mereka melemahkan kekuatan Qing di Manchuria.

## Latar belakang
Walaupun tentera China tewas kepada Jepun di Seonghwan, sebahagian besar kekuatan China di Korea sebenarnya berkumpul di bandar Pyongyang di utara. Pyongyang terletak di tebing Sungai Taedong yang besar dan boleh dilalui kapal dari laut. Sekitar 13,000 tentera China ditempatkan di sana, dan 8,000 tiba melalui laut dan 5,000 melalui darat dari Manchuria. Mereka juga disertai oleh tentera yang berundur dari Asan di bawah Jeneral Ye Zhichao. Mengikut piawaian China, pasukan ini moden dan terlatih, dilengkapi senapang raifal Winchester Amerika, meriam, mesingan dan meriam gunung, walaupun masalah utama ialah bekalan peluru yang tidak seragam.

Antara Ogos hingga pertengahan September, tentera China memperkukuh pertahanan Pyongyang dengan benteng tanah besar-besaran. Kedudukan bandar itu sangat strategik: bukit-bukau di utara, Sungai Taedong di timur dan selatan dengan kubu pertahanan, dan hanya bahagian barat daya yang agak terbuka, di situ China membina kubu kuat. Ini menjadikan Pyongyang sebuah kubu pertahanan yang sukar ditembusi.

### Kemaraan Jepun
Selepas kemenangan Jepun di Seonghwan, mereka segera menghantar bala bantuan ke Korea kerana China masih menguasai bahagian utara. Jepun memilih laluan melalui Chemulpo (Incheon) dan Wonsan untuk menggerakkan tentera ke Pyongyang. Laluan Pusan ditolak kerana terlalu jauh dan jalan Korea sangat teruk. Jepun juga mempertimbangkan pendaratan terus di muara Sungai Taedong, tetapi dianggap terlalu berisiko. Dengan 30 kapal pengangkut dari Hiroshima, Jepun hanya mampu memindahkan sekitar satu briged (10–15 ribu tentera) pada satu masa bersama bekalan dan peralatan.

Strategi Jepun menekankan keupayaan mengumpulkan artileri dan menggerakkan infantri dengan pantas. Pasukan Pertama Jepun di bawah Marshal Yamagata Aritomo terdiri daripada Divisyen ke-5 Hiroshima dan Divisyen ke-3 Nagoya. Selepas mendarat di Chemulpo dan bertempur di Seonghwan, mereka mara ke Pyongyang dan bergabung dengan bala bantuan dari Pusan dan Wonsan.

### Strategi Jepun
Dalam serangan ke atas Pyongyang, Jeneral Nozu Michitsura mengetuai operasi. Rancangannya ialah briged gabungan menyerang dari selatan, pasukan utama dari barat daya, manakala dua kolum lain membuat serangan pengepungan dari sisi. Jika tentera China berundur, kolum dari Wonsan ditugaskan mengejar dan mengganggu musuh ke arah timur laut. Strategi pengepungan inilah yang akhirnya membolehkan Jepun menewaskan pasukan Qing di Pyongyang.

## Pertempuran

Divisyen Utama Jepun menyerang Pyongyang dari arah barat daya pada awal pagi 15 September 1894, tetapi selepas pertempuran selama 12 jam, tentera China berjaya menahan serangan itu. Hujan lebat menjadikan medan perang berlumpur, penuh dengan askar cedera, kereta bekalan dan kuda. Pada masa sama, Briged Gabungan Jepun menyerang kubu di tebing selatan Sungai Taedong, namun artileri Jepun terlalu jauh untuk berkesan. Menjelang malam, Jepun berundur dari kubu yang sempat mereka tawan. Keadaan ini menyebabkan laporan awal akhbar menyatakan China menang, walaupun itu tidak benar.

Sebenarnya, dua kolum Jepun dari Wonsan dan Sangnyong berjaya menawan kubu Moktan-tei di utara Pyongyang. Dari situ, artileri Jepun dapat menembak terus ke dalam bandar. Tekanan ini memaksa tentera China menyerah diri pada jam 4.30 petang, 15 September. Walaupun komander China berjanji tenteranya akan kekal dalam bandar, ramai yang cuba melarikan diri pada waktu malam ke arah Sungai Yalu. Ramai terbunuh oleh penembak tepat Jepun.

Pada pagi keesokan hari, tentera Jepun memasuki Pyongyang tanpa tentangan melalui Pintu Utara dan Selatan. Divisyen Utama yang menyerang dari barat terkejut mendapati pintu bandar tidak lagi dijaga. Sepanjang pertempuran, tentera China gagal menandingi kecekapan taktikal dan pergerakan tentera Jepun.

## Kesan
Selepas Pertempuran Pyongyang, Komander Pasukan Pertama Jepun diserahkan dari Marshal Yamagata kepada Jeneral Nozu atas sebab kesihatan. Kawalan sebelumnya ke atas Divisyen ke-5 diambil alih oleh Leftenan Jeneral Oku Yasukata. Tentera Jepun mara ke utara sehingga Sungai Yalu tanpa tentangan, kerana tentera China memutuskan untuk meninggalkan utara Korea dan mempertahankan posisi dari tebing utara sungai tersebut.

Tentera Huai di bawah Wizurai Li Hongzhang, yang terdiri daripada pasukan terbaik China, mengalami kerugian besar dan hampir musnah, sekali gus melemahkan kuasa peribadi wizurai itu. Jeneral Muslim Qing, Zuo Baogui (1837–1894) dari wilayah Shandong, terbunuh akibat bedilan artileri Jepun di Pyongyang. Sebelum pertempuran, beliau menunaikan wuduk dan mandi wajib mengikut adat Islam, dan sebuah memorial telah dibina untuknya.

## Catatan

## Bibliografi
*
*
* 
* 
* 
* 

## Bacaan tambahan
* Chamberlin, William Henry. *Japan Over Asia*, 1937, Little, Brown, and Company, Boston, 395 pp.
* Kodansha *Japan: An Illustrated Encyclopedia*, 1993, Kodansha Press, Tokyo 
* Lone, Stewart. *Japan's First Modern War: Army and Society in the Conflict with China, 1894–1895*, 1994,  St. Martin's Press, New York, 222 pp.
* Paine, S.C.M. *The Sino-Japanese War of 1894–1895: Perception, Power, and Primacy*, 2003,  Cambridge University Press, Cambridge, MA, 412 pp.
* Warner, Dennis and Peggy. *The Tide At Sunrise*, 1974, Charterhouse, New York, 659 pp.