Iljinhoe

**Iljinhoe** (, bahasa Jepun: 一進會, *Isshinkai*) merupakan sebuah pertubuhan kebangsaan di Korea yang ditubuhkan pada 8 Ogos 1904. Menurut catatan Jepun, bilangan ahli parti ini dianggarkan sekitar 800,000, tetapi satu kajian lain oleh Pejabat Residen-Jeneral Jepun di Korea pada 1910 menunjukkan jumlah ahli hanya kira-kira 90,000. Setelah menyedari kegagalan dasar pengasingan Korea, parti ini menegaskan bahawa Korea tidak mampu membangunkan sistem kapitalisme secara sendiri, dan menuntut penyatuan dengan Empayar Jepun.

Song Byeong-jun (송병준), pemimpin kumpulan ini dan seorang pegawai tinggi dalam kerajaan Korea sebelum Perjanjian Pengilhakan Jepun–Korea, secara aktif menggalakkan usaha pengilhakan tersebut dan dianugerahkan gelaran bangsawan oleh kerajaan Jepun pada tahun 1920. Pertubuhan ini dibubarkan pada 26 September 1910, sebulan selepas Perjanjian Pengilhakan Jepun–Korea. Song Byeong-jun dianggap sebagai pengkhianat dalam sejarah moden Korea.

Pada tahun 2006, satu jawatankuasa presiden Korea Selatan mengumumkan senarai 120 individu yang disyaki telah bekerjasama dengan Jepun semasa tempoh pengilhakan Korea. Senarai tersebut termasuk 27 ahli Iljinhoe, yang kesemuanya didakwa memimpin tindakan menindas tentera Korea dan menyokong pengilhakan Jepun–Korea. Individu-individu dalam senarai itu akan disiasat atas tuduhan menjalankan aktiviti pro-Jepun yang dianggap pengkhianatan sepanjang tempoh 1904–1919, walaupun tiada pendakwaan akan dijalankan kerana mereka yang terlibat telah meninggal dunia sejak sekian lama.

## Sejarah
Pada tahun 1894, askar Donghak mencetuskan pemberontakan besar-besaran. Apabila Raja Gojong meminta bantuan untuk mengekang pemberontakan tersebut, Jepun mula bercampur tangan dan menghantar tenteranya.

Selepas kekalahan pemberontak itu, mazhab Donghak meninggalkan sikap xenofobia dan menjadi lebih terbuka terhadap "peradaban" asing. Puak Donghak yang telah berubah ini menyokong Jepun semasa Perang Rusia–Jepun. Bahkan, Ahn Jung-geun juga menyokong Jepun pada masa itu. (Oleh sebab itu, tindakan ini tidak dikategorikan sebagai tindakan pro-Jepun yang antinasional)

Mazhab Donghak menubuhkan Jinbohoe pada tahun 1904, mengumumkan penyatuan dengan Iljinhoe, dan bergabung di bawah nama Iljinhoe. Saiz Iljinhoe melebihi 100,000 orang, yang merupakan pencapaian besar pada masa itu. Akhbar *[[Maeil Shinbo]]* mencatat bahawa jumlah keseluruhan ahli Iljinhoe adalah 140,725 orang. Lebih mengejutkan, bilangan ahli di wilayah utara jauh lebih tinggi berbanding di tiga wilayah selatan. Menurut para akademik, ahli-ahli ini terdiri daripada golongan bukan elit seperti petani, proletariat, petani kaya, pedagang dan bangsawan tempatan. Ahli Iljinhoe mempunyai pandangan yang sangat bersatu-padu, dan tindakannya dianggap melanggar pantang larang Konfusianisme yang melarang pencampuran harta warisan ibu bapa. Ahli Iljinhoe juga sering menggunakan retorik sensasi untuk mempromosi peradaban baru.

Mesyuarat awal Iljinhoe menggoncangkan masyarakat Korea. Pada masa itu, golongan elit melihat perhimpunan yang dihadiri peserta yang kelihatan "bodoh dan tidak berpendidikan", dan terkejut apabila melihat "orang kampung" berkumpul di bandar sambil memberi ucapan mengenai "pencerahan rakyat, perlindungan nyawa dan harta, serta pemeliharaan negara." Dahulunya mereka ialah golongan yang kurang berpendidikan dengan kecenderungan xenofobia, tetapi kini mereka menggesa rakyat Korea untuk bersahabat dengan Jepun. Raja Gojong bersikap bermusuhan terhadap Persatuan Progresif, yang semakin popular, dan mengarahkan penangkapan peserta serta hukuman mati ke atas pemimpin perhimpunan Kongres Progresif pada September 1904. Pada Oktober, baginda menghantar telegram kepada pegawai tempatan yang memberi kebenaran kepada golongan Progresif untuk menggunakan kekerasan.

Pernyataan rasmi Iljinhoe menekankan konsep demokratik. Mereka menggabungkan konsep kedaulatan dengan populisme dan imperialisme. Iljinhoe mengejar idea empayar demokratik, mempercayai bahawa rakyat dapat menyokong sebuah "empayar beradab" yang melindungi kebebasan dan kesejahteraan tanpa sebarang penindasan. Konsep "pemerintahan beradab" yang diperjuangkan oleh Iljinhoe termasuk kawalan rakyat terhadap keadaan semasa.

Di banyak kawasan, Iljinhoe dan ahli-ahlinya bersaing untuk mendapatkan kuasa dengan kerajaan. Sejak tahun 1904, Iljinhoe menggesa para pedagang di Seoul untuk menolak cukai. Kemudian, Iljinhoe melancarkan pergerakan tersusun, yang paling kuat di wilayah utara Korea. Ironinya, pergerakan ini juga mengganggu dominasi ekonomi Jepun, kerana Jepun menahan harta kerajaan, yang turut mengganggu kestabilan kawalan kewangan.

Pihak Jepun kemudian mengeluarkan amaran kepada Iljinhoe, dan Iljinhoe dilarang campur tangan dalam isu percukaian. Pemotongan cukai oleh beberapa ahli Iljinhoe juga dibatalkan. Campur tangan golongan popular seperti Iljinhoe dalam reformasi politik turut dikritik dan ditentang. Akhirnya, mobilisasi populis Iljinhoe telah ditumpaskan.

Lee Yong-gu daripada Iljinhoe kemudian mencadangkan satu rancangan penyatuan. Rancangan tersebut ialah sebuah negara di mana hak diplomatik diserahkan kepada Jepun, tetapi keluarga diraja tetap berkuasa dan kabinet serta parlimen kekal autonomi. Jika petisyen pengilhakan dianggap sebagai langkah oportunistik dalam konteks pelaksanaan selari Jepun, cadangan ini sepatutnya diterima oleh Jepun, tetapi rancangan pengilhakan sebaliknya menuntut konsesi besar daripada Jepun.

Rancangan autonomi tempatan oleh Lee Yong-gu pada masa itu bertujuan untuk menampung keinginan rakyat kelas bawahan yang sangat ingin terlibat dalam politik dalam beberapa tahap. Mereka yang menyertai Iljinhoe mempunyai keinginan kuat untuk dibebaskan daripada sistem pemerintahan *[[yangban]]*.

Son Byeong-hee pada asalnya aktif dalam Iljinhoe, tetapi apabila para pemimpin menyetujui Perjanjian Jepun–Korea, beliau memutuskan hubungan dengan mereka dan menukar nama pergerakannya kepada Cheondogyo. Lee Yong-gu dan pengikutnya menjadi bebas dan menubuhkan Sicheongyo. Walau bagaimanapun, dari segi doktrin, tidak banyak perbezaan antara Cheondogyo dan Sicheongyo, dan walaupun selepas perpecahan, terdapat individu yang berpindah antara kedua-dua organisasi.

Mereka berhujah bahawa kedua-dua negara sepatutnya digabungkan sebagai setara, seperti Hungary dalam Empayar Austria-Hungary, bukannya menjadi koloni. Dalam erti kata lain, Maharaja Meiji juga sepatutnya menjadi maharaja Empayar Korea. Namun demikian, sistem Perikatan Tentera Timur gaya Eropah adalah sistem yang asing di Asia. Apabila Jepun mengilhakkan Empayar Korea, Iljinhoe secara efektif dikhianati. Ungkapan yang digunakan Lee Yong-gu ketika memohon pengilhakan dikenali sebagai *jeonghapbang* (政合邦), namun hujah ini tidak memberi kesan kepada pihak Jepun.

Semasa peperangan, Iljinhoe dimobilisasi sebagai askar awam pro-Jepun dan mengalami kerugian besar dari segi nyawa. Secara semula jadi, tiada pampasan diberikan, dan Iljinhoe yang tidak lagi relevan selepas pengilhakan Jepun–Korea, dipaksa bubar oleh Jepun. Wang sebanyak 150,000 yen diberikan atas nama pembubaran, tetapi wang tersebut sebenarnya dikembalikan kepada para pengikutnya.

Sejak itu, Song Byeong-jun nampaknya cepat menyesuaikan diri dengan masyarakat arus perdana berdasarkan kerjayanya yang pro-Jepun. Namun begitu, Lee Yong-gu yang merupakan pegawai sebenar dan pemimpin utama ahli Iljinhoe (pengasas Sicheongyo), mengalami penyakit serius pada tahun 1912 dan meninggal dunia. Selepas itu, Sicheongyo mengalami konflik dalaman antara Song Byeong-jun dan Kim Yeon-guk, di mana Kim Yeon-guk akhirnya menjadi pemimpin dan memisahkan Sicheongyo daripada pengaruh Song Byeong-jun dan pihak lain.

## Catatan

## Pautan luar
*The Statement On The Annexation By Iljinhoe: The statement concerning Japanese annexation of Korea (Wikisource - Chinese and Japanese text)