Keadaan pembangunan

**Negara pembangunan**, atau **hard state**, ialah istilah yang digunakan oleh sarjana ekonomi politik antarabangsa untuk merujuk kepada fenomena perancangan makroekonomi yang diterajui negara di Asia Timur pada akhir abad ke-20. Dalam model kapitalisme ini (kadangkala dirujuk sebagai kapitalisme pembangunan negara), negara mempunyai kuasa politik yang lebih bebas, atau autonomi, serta lebih banyak kawalan ke atas ekonomi. Keadaan pembangunan dicirikan dengan mempunyai campur tangan negara yang kuat, serta peraturan dan perancangan yang meluas. Istilah ini kemudiannya telah digunakan untuk menggambarkan negara di luar Asia Timur yang memenuhi kriteria negara pembangunan. Keadaan perkembangan kadangkala dibezakan dengan **keadaan pemangsa** atau **keadaan lemah** . 

Orang pertama yang serius mengkonseptualisasikan keadaan pembangunan ialah Chalmers Johnson .  Johnson mendefinisikan negara pembangunan sebagai negeri yang memberi tumpuan kepada pembangunan ekonomi dan mengambil langkah dasar yang diperlukan untuk mencapai objektif tersebut. Beliau berhujah bahawa pembangunan ekonomi Jepun mempunyai banyak kaitan dengan campur tangan berpandangan jauh oleh birokrat, khususnya di Kementerian Perdagangan Antarabangsa dan Industri (MITI). Dia menulis dalam bukunya *MITI and the Japanese Miracle* :Di negeri-negeri yang lewat melakukan perindustrian, negeri itu sendiri mengetuai pemacu perindustrian, iaitu, ia mengambil alih fungsi pembangunan. Kedua-dua orientasi yang berbeza terhadap aktiviti ekonomi swasta ini, orientasi pengawalseliaan dan orientasi pembangunan, menghasilkan dua jenis hubungan perniagaan-kerajaan yang berbeza. Amerika Syarikat ialah contoh yang baik bagi negeri di mana orientasi kawal selia mendominasi, manakala Jepun adalah contoh yang baik bagi negeri di mana orientasi pembangunan mendominasi.**Negara kawal selia** mentadbir ekonomi terutamanya melalui agensi kawal selia yang diberi kuasa untuk menguatkuasakan pelbagai standard tingkah laku untuk melindungi orang ramai daripada pelbagai jenis kegagalan pasaran, termasuk penetapan harga monopoli, pemangsaan dan penyalahgunaan kuasa pasaran yang lain, dan dengan menyediakan barangan kolektif (seperti pertahanan negara atau pendidikan awam) yang sebaliknya akan kurang dibekalkan oleh pasaran. Sebaliknya, negara pembangunan campur tangan secara lebih langsung dalam ekonomi melalui pelbagai cara untuk menggalakkan pertumbuhan industri baharu dan mengurangkan kehelan yang disebabkan oleh peralihan dalam pelaburan dan keuntungan daripada industri lama kepada industri baharu. Dalam erti kata lain, negara pembangunan boleh melaksanakan dasar perindustrian, manakala negara kawal selia pada umumnya tidak boleh.

Kerajaan di negara membangun melabur dan menggerakkan sebahagian besar modal ke dalam sektor perindustrian yang paling menjanjikan yang akan memberi kesan limpahan maksimum kepada masyarakat. Kerjasama antara negeri dan industri utama adalah penting untuk mengekalkan makroekonomi yang stabil. Menurut Alice Amsden 's *Getting the Price Wrong*, campur tangan negara dalam sistem pasaran seperti pemberian subsidi untuk meningkatkan daya saing firma, kawalan kadar pertukaran, tahap upah dan manipulasi inflasi untuk menurunkan kos pengeluaran bagi industri menyebabkan pertumbuhan ekonomi., yang kebanyakannya ditemui di negara pengindustri akhir tetapi asing kepada negara maju awal. 

Seperti dalam kes Jepun, terdapat sedikit pemilikan kerajaan terhadap industri, tetapi sektor swasta dibimbing dan disekat oleh elit kerajaan yang birokrasi. Golongan elit kerajaan yang birokrasi ini bukanlah pegawai yang dipilih dan oleh itu kurang tertakluk kepada pengaruh sama ada oleh kelas korporat atau kelas pekerja melalui proses politik. Hujah dari perspektif ini adalah bahawa kementerian kerajaan boleh mempunyai kebebasan untuk merancang ekonomi dan melihat kepada kepentingan negara jangka panjang tanpa dasar ekonomi mereka terganggu oleh sama ada kelas korporat atau kelas pekerja kepentingan jangka pendek atau sempit.

## Contohnya di Asia Timur dan Tenggara
Beberapa prospek terbaik untuk pertumbuhan ekonomi dalam beberapa dekad yang lalu telah ditemui di Asia Timur dan Tenggara .   Jepun, Korea Selatan, China, Hong Kong, Singapura, India, Thailand, Taiwan, Vietnam, Malaysia, Filipina dan Indonesia sedang membangun pada tahap tinggi hingga sederhana. Thailand, sebagai contoh, telah berkembang pada kadar dua digit hampir sepanjang tahun sejak awal 1980-an. China telah menjadi peneraju pertumbuhan ekonomi dunia dari 2001 hingga 2015. Dianggarkan England mengambil masa sekitar 60 tahun untuk menggandakan ekonominya apabila Revolusi Perindustrian bermula. Amerika Syarikat mengambil masa kira-kira 50 tahun untuk menggandakan ekonominya semasa ekonomi Amerika berlepas pada akhir abad kesembilan belas. Beberapa negara Asia Timur dan Tenggara hari ini telah menggandakan ekonomi mereka setiap 10 tahun. 

Adalah penting untuk diperhatikan bahawa di kebanyakan negara Asia ini, bukan sahaja yang kaya semakin kaya, tetapi yang miskin semakin kurang miskin. Sebagai contoh, kemiskinan telah menurun secara mendadak di Thailand. Penyelidikan pada 1960-an menunjukkan bahawa 60 peratus penduduk di Thailand hidup di bawah paras kemiskinan yang dianggarkan dengan kos keperluan asas. Menjelang 2004, bagaimanapun, anggaran yang sama menunjukkan bahawa kemiskinan terdapat sekitar 13 hingga 15 peratus. Thailand telah ditunjukkan oleh beberapa tokoh Bank Dunia mempunyai rekod terbaik untuk mengurangkan kemiskinan setiap peningkatan KNK mana-mana negara di dunia.   

Apabila dilihat melalui lensa teori pergantungan, pembangunan adalah mengenai negara seperti Thailand, Taiwan, Malaysia, Jepun, Korea Selatan, dan semakin Vietnam, di mana kerajaan mampu dan sanggup melindungi rakyat mereka daripada akibat negatif eksploitasi korporat asing. Mereka cenderung mempunyai kerajaan yang kuat, juga dipanggil "negara pembangunan" atau "negara keras", dan mempunyai pemimpin yang boleh berhadapan dengan syarikat multinasional dan menuntut mereka beroperasi untuk melindungi kepentingan rakyat mereka. "Negeri pembangunan" ini mempunyai kehendak dan kuasa untuk mencipta dan mengekalkan dasar yang membawa kepada pembangunan jangka panjang yang membantu semua rakyat mereka, bukan hanya golongan kaya. Syarikat multinasional dikawal selia supaya mereka boleh mengikut piawaian yang dimandatkan dalam negeri untuk gaji dan keadaan buruh, membayar cukai yang munasabah, dan dengan lanjutan meninggalkan beberapa keuntungan dalam negara.

Secara khusus, yang dimaksudkan dengan negara pembangunan ialah kerajaan yang mempunyai organisasi dan kuasa yang mencukupi untuk mencapai matlamat pembangunannya.     Mesti ada negara yang mempunyai keupayaan untuk membuktikan panduan ekonomi yang konsisten dan organisasi yang rasional dan cekap, dan kuasa untuk menyokong dasar ekonomi jangka panjangnya. Semua ini penting kerana negara mesti dapat menahan tuntutan luar daripada syarikat multinasional luar untuk melakukan sesuatu demi keuntungan jangka pendek mereka, mengatasi rintangan dalaman daripada kumpulan kuat yang cuba melindungi kepentingan sempit jangka pendek, dan mengawal perbalahan dalam negara. berkaitan dengan siapa yang paling mendapat manfaat daripada projek pembangunan.

### Thailand
Pada akhir 1990-an satu kajian telah dijalankan di mana para penyelidik menemu bual orang dari 24 kilang besar di Thailand yang dimiliki oleh syarikat Jepun dan Amerika. Mereka mendapati bahawa kebanyakan pekerja dalam syarikat-syarikat ini menghasilkan lebih daripada purata di Thailand, dan dengan ketara lebih daripada $4.40 sehari gaji minimum di negara itu pada masa itu. Analisis penyelidik terhadap lebih 1,000 soal selidik terperinci menunjukkan bahawa pekerja menilai pendapatan dan faedah mereka secara signifikan melebihi purata berbanding kilang milik Thai. Mereka mendapati keadaan kerja di semua 24 syarikat jauh daripada keadaan yang dilaporkan mengenai Nike di Asia Tenggara. 

Satu jawapan kepada percanggahan yang ditemui antara syarikat multinasional di Thailand dan syarat yang diterangkan untuk pekerja Nike ialah syarikat seperti Wal-Mart, The Gap atau Nike subkontrak bekerja ke kilang tempatan kecil. Subkontraktor ini kekal lebih tidak kelihatan, menjadikannya lebih mudah untuk merasuah pegawai tempatan untuk mengekalkan keadaan kerja yang buruk. Apabila syarikat multinasional menubuhkan perniagaan di negara seperti Malaysia, Taiwan atau Thailand, keterlihatan mereka mengurangkan kemungkinan pekerja akan mendapat gaji dan keadaan di bawah taraf hidup negara. 

Thailand dikatakan berada di antara model A.S. di mana kerajaan mempunyai sedikit penglibatan dalam dasar ekonomi, dan Jepun yang telah memerintah dengan tangan yang sangat berat selama lebih daripada 100 tahun. Satu fokus dasar pembangunan Thai adalah pada penggantian import. Di sini, negara pembangunan mesti dapat memberitahu syarikat multinasional bahawa barangan akan diimport, jika ada, dengan tarif setinggi 80 hingga 150 peratus untuk menghalang barangan ini daripada bersaing dengan barangan buatan (sekurang-kurangnya pada mulanya) bayi yang kurang cekap. kilang di negara miskin. Hanya negara pembangunan boleh mempunyai pengaruh untuk menguatkuasakan dasar sedemikian ke atas syarikat multinasional yang kaya (dan kerajaan mereka), dan hanya negara pembangunan boleh mempunyai pengaruh untuk menguatkuasakan dasar sedemikian terhadap permintaan rakyat kaya mereka sendiri yang mahukan barangan import dan mahu mereka pada harga yang lebih murah, tidak menunggu industri bayi untuk menghasilkan produk yang sesuai. Thailand mula meletakkan tarif sebanyak 150 peratus ke atas kereta penting, tetapi pada masa yang sama memberitahu industri automotif asing bahawa jika mereka datang ke Thailand untuk mewujudkan usaha sama dengan syarikat Thailand untuk membina kereta-dan dengan itu mengupah pekerja Thai, membayar cukai Thai, dan simpan sedikit keuntungan dalam Thailand—syarikat kereta akan mendapat pelbagai bentuk bantuan kerajaan.

Thailand terus melindungi ekonominya pada tahun 1980-an dan 1990-an walaupun banjir pelaburan asing telah menarik minat negara. Birokrat Thai memulakan peraturan seperti yang menuntut peratusan kandungan domestik yang mencukupi dalam barangan yang dikeluarkan oleh syarikat asing di Thailand dan peraturan 51 peratus.  Di bawah peraturan 51 peratus, sebuah syarikat multinasional yang memulakan operasi di Thailand mesti membentuk usaha sama dengan syarikat Thailand. Hasilnya ialah sebuah syarikat Thailand dengan kawalan 51 peratus lebih mampu mengekalkan pekerjaan dan keuntungan di negara itu. Negara seperti Thailand telah dapat menahan pelabur asing daripada keluar kerana kerajaan telah mengekalkan lebih banyak pelaburan infrastruktur untuk menyediakan pengangkutan yang baik dan tenaga buruh yang agak berpendidikan, meningkatkan produktiviti .

### Singapura
Singapura adalah sebuah negara kota yang agak muda dan ia mendapat gelaran negara maju. Walaupun pada hakikatnya ia mempunyai kekurangan sumber asli dan persekitaran geografi yang sangat kompetitif, ia telah mengembangkan negaranya sebagai sebuah negara pembangunan. Pada tahun 1965, Singapura berjaya merdeka daripada Persekutuan Malaysia, dan kemudiannya ia menukar negeri bandar yang berorientasikan pengeluaran Fordisme kepada negara bandar pembangunan dalam masa kurang daripada setengah abad. 

Ia didakwa oleh Parti Tindakan Rakyat (PAP), parti pemerintah sejak 1965, bahawa penggunaan strategi negara pembangunan adalah demi kepentingan terbaik Singapura kerana ciri uniknya dalam keadaan sosial, politik, geografi dan ekonomi. Pada mulanya, strategi ekonomi PAP adalah untuk menyediakan buruh yang murah dan berdisiplin dan ia menyediakan sistem politik yang stabil; Singapura hanya mempunyai satu kesatuan buruh yang diarahkan oleh kerajaan PAP. Akibatnya, banyak syarikat multinasional (MNC) melabur di Singapura dan tidak lama kemudian Singapura menjadi pangkalan pembuatan yang kukuh. 

Walau bagaimanapun, PAP tidak lama lagi menyedari bahawa jika Singapura mahu maju ke arah perindustrian maka ia perlu meningkatkan pendidikan kebangsaannya. Pada tahun 1960-an, pendidikan Singapura pada asasnya berpecah mengikut kaum, bahasa dan garisan habitat.  Oleh itu, beberapa siri projek pendidikan telah dilancarkan dengan harapan dapat membantu Singapura memperoleh perindustrian. Sebagai contoh, pada tahun 1970, Lembaga Latihan Vokasional dan Industri (VITB) telah dilancarkan untuk menyediakan pendidikan teknikal kepada pekerja yang tercicir dari sekolah menengah.  Program latihan Singapura mempunyai fungsi yang berbeza daripada bandar neoliberal lain; program ini memadankan kemahiran pekerja dengan pasaran pembangunan ekonomi. Ekonomi dirancang oleh kerajaan; ia mengatur permintaan pasaran buruh di satu pihak dan menyediakan bekalan buruh di pihak yang lain.

Kerajaan Singapura telah menyedari kelemahan negara dan lokasi geografinya yang istimewa. Ini kerana jumlah penduduk Singapura jauh lebih sedikit daripada negara-negara sekitar yang lain, maka tidak lama lagi status pembuatannya akan digantikan oleh negara-negara Asia lain seperti Indonesia, Vietnam, China, dll. Selain itu, negara-negara Asia lain boleh menyediakan tenaga buruh yang lebih murah dan lebih besar serta lebih banyak bahan mentah pengeluaran boleh dieksploitasi. Oleh itu, Singapura terdedah untuk menghadapi ancaman sekitar. Walau bagaimanapun, kerajaan Singapura telah menerima pakai pandangan khas tentang pembahagian buruh antarabangsa yang baharu; ia telah meletakkan dirinya sebagai bandar global di rantau Asia Tenggara. Menurut "bandar global" Saskia Sassen, ia adalah bandar di mana ibu pejabatnya komited dalam menyertai rangkaian globalisasi dan ia adalah hasil daripada integrasi urbanisasi dan globalisasi yang kukuh. 

### Korea Selatan
Korea Selatan telah mengalami pembangunan ekonomi yang pesat sejak rampasan kuasa Tentera 1961 yang membawa Park Chung-Hee berkuasa. Park, seorang Jepunophile yang belajar di Akademi Tentera Jepun Imperial semasa Perang Dunia II sebagai Pegawai Tentera Manchukuo, melihat model pembangunan Jepun, khususnya Kementerian Perdagangan Antarabangsa dan Industri (MITI) dan Keiretsu, sebagai contoh untuk Korea. Park mencontohi MITI dengan menubuhkan Kementerian Perdagangan dan Industri (MTI) dan Lembaga Perancang Ekonomi (EPB) yang mengawal dan memanipulasi sistem pasaran, sambil mengatur perusahaan swasta menjadi konglomerat berorientasikan eksport besar-besaran yang kemudiannya dikenali sebagai Chaebol 's . 

Kerajaan Korea melaksanakan pelbagai langkah ekonomi untuk meneruskan pertumbuhan berorientasikan eksport. Korea pada awal 60-an kekurangan modal dan asas teknologi, jadi satu-satunya kelebihan daya saing yang dimiliki negara ialah gaji yang rendah.  Oleh itu, Korea mula-mula menembusi pasaran global dengan buruh murah dalam sektor industri ringan seperti rambut palsu dan kapas berputar pada tahun 50-an~60an. Dasar perindustrian Korea bergerak ke arah industri berat dan kimia pada tahun 70-an dan 80-an, menggerakkan sumber kewangan negeri untuk pertumbuhan pesat industri seperti keluli dan pembinaan kapal. 

Dalam tempoh pembangunan tersebut, kerajaan memberikan pelbagai bentuk subsidi kepada industri. Pinjaman dan kredit jangka panjang diberikan untuk kecekapan yang lebih tinggi dalam pasaran global, sekali gus meningkatkan eksport. Kadar pertukaran asing sering dimanipulasi untuk merangsang eksport atau mengimport bahan mentah pada kos yang lebih rendah. Disebabkan oleh subsidi ke atas eksport dan manipulasi oleh kerajaan, harga relatif dalam industri Korea menyimpang daripada keseimbangan pasaran bebas. Campur tangan sedemikian oleh negara disebut sebagai "sengaja mendapatkan harga relatif salah" (Amsden, 1989), yang bermaksud bahawa harga sengaja menyimpang daripada harga 'betul', keseimbangan pasaran. Kumpulan perniagaan besar dalam industri terpilih telah disokong dan dilaburkan oleh kerajaan, dengan itu membentuk hubungan ekonomi dan politik yang rapat. Kumpulan sedemikian berkembang untuk menyumbang sebahagian besar daripada KNK dan menjadi Chaebol . 

KDNK per kapita Korea Selatan meningkat daripada $876 pada tahun 1950 kepada $22,151 pada tahun 2010. Pengeluaran perindustrian di Korea Selatan adalah 9% pada tahun 1953 tetapi mencapai 38% pada tahun 2013. Korea mula-mula mengguna pakai ISI tetapi mengikut strategi pertumbuhan negara pembangunan. Korea selepas kemerdekaan mereka pada tahun 1945 membawa kepada berakhirnya hubungan ekonomi dengan Jepun yang sangat mereka harapkan. Semasa perang Korea, negara itu hancur secara fizikal dan mental. Selepas perang Korea, Korea Selatan menumpukan kepada pengeksportan produk utama seperti tanaman, mineral manakala barangan perkilangan import dari AS. Pada awal era ISI, industri Korea berjaya dalam industri tekstil dan barangan pengguna ringan (Charles, 1975).  Korea Selatan akhirnya menumpukan kepada industri berorientasikan eksport melalui penglibatan kerajaan secara langsung. Negara Korea Selatan mempunyai lebih autonomi terhadap pengawalseliaan ekonomi, negara mewujudkan keadaan yang menggalakkan untuk pertumbuhan ekonomi yang pesat, contohnya, negeri menyediakan pinjaman jangka panjang untuk industri yang mempunyai kecekapan yang lebih tinggi dalam pasaran global yang akhirnya meningkatkan sektor pengeksportan (Chibber, 2014). ).  Di bawah kepimpinan Park Chung Hee, Korea Selatan pada tahun 1960-an mewujudkan Lembaga Perancang Ekonomi (EPB) yang menyatukan industri yang sebelum ini berpecah dan mewujudkan negara membuat keputusan berpusat.

Korea telah digelar sebagai salah satu daripada "Empat Naga Kecil Asia" atau Empat Harimau Asia dengan pertumbuhan ekonominya yang menonjol (Tiga yang lain ialah Taiwan, Hong Kong dan Singapura).  KDNK per kapita Korea pada tahun 1980 ialah $1,778.5, iaitu hanya sebahagian kecil daripada per kapita Jepun ($9,307.8). Pada tahun 2014, KDNK Korea ialah $25,977.0, setelah menunjukkan pertumbuhan dramatik dalam dekad yang lalu. 

## Keadaan pembangunan tempatan
Walaupun negara pembangunan dikaitkan dengan Asia Timur, ia telah dipertikaikan bahawa selepas 30 tahun banyak pengalaman negatif dengan Washington Consensus, struktur serupa mula muncul di Amerika Latin .  Pendekatan "Amerika Latin" adalah berbeza, bagaimanapun, kerana ia sering berlaku di peringkat bandar/perbandaran, dan bukannya di peringkat negeri dan memberi penekanan yang besar kepada menangani pengecualian sosial. Salah satu perintis dalam pengalaman ini ialah Medellin, yang pengalamannya dengan negara pembangunan tempatan telah mendapat pujian tinggi oleh penyelidik di Institut Pembangunan Luar Negara .  Pentadbiran bandar Medellin menggunakan pemilikan pembekal tenaga utama bandar Empresas Publicas de Medellín (EPM) dan mengalihkan 30% daripada keuntungan EPM untuk membiayai perbelanjaan perbandaran. Perbelanjaan itu sebahagiannya digunakan untuk pelbagai projek infrastruktur, seperti metro bandar, rangkaian bas dan sistem kereta kabel yang menghubungkan komuniti barrio yang lebih miskin ke pusat bandar.  Walau bagaimanapun, bandar itu juga membangunkan program geran tunai yang dipanggil 'program Medellín Solidaria' yang hampir sama dengan Bolsa Familia Brazil yang sangat berjaya yang menyediakan sokongan untuk keluarga miskin. Selain itu, bandar ini membangunkan program Cultura E yang mewujudkan rangkaian 14 pusat sokongan perniagaan yang dibiayai awam yang dikenali sebagai CEDEZO, Centros de Desarrollo Empresarial Zonal.  CEDEZO ditemui di kawasan termiskin di Medellin dan menyokong golongan miskin dalam membangunkan perniagaan dengan menyediakan perkhidmatan sokongan perniagaan dan nasihat teknikal percuma.  Selain itu, sebagai sebahagian daripada Cultura E, terdapat Banco de las Opportunidades yang menyediakan pinjaman mikro (sehingga $2,500 pada kadar faedah murah 0.91% setiap bulan).  Ini telah membantu mewujudkan lebih banyak peluang yang sama rata untuk semua dan mengatasi halangan untuk memasuki perniagaan bagi usahawan miskin yang mempunyai idea yang bagus, tetapi kekurangan modal, kemahiran dan hubungan.  Ia juga telah membantu membangunkan ekonomi tempatan dengan perusahaan mikro baharu.  Walau bagaimanapun, beberapa calon datuk bandar untuk pilihan raya Oktober 2011 berhujah bahawa kadar faedah Banco de las Opportunidades adalah terlalu tinggi, tempoh matang pinjaman terlalu singkat dan ia sepatutnya mempunyai tempoh tangguh .  Oleh itu, mereka mencadangkan bank pembangunan perusahaan kecil dan sederhana (PKS) baharu untuk melengkapkan Banco de las Opportunidades. 

### Kesukaran
Terdapat kesukaran dengan model negeri pembangunan tempatan. Walaupun terdapat dakwaan pada penghujung 1980-an oleh sesetengah pihak, seperti Hernando de Soto (1989) bahawa perusahaan mikro akan menerajui pertumbuhan ekonomi, ini tidak menjadi kenyataan.  Sebagai contoh, di Medellín, sektor tidak formal telah menyaksikan pertumbuhan besar dalam perusahaan mikro, tetapi kesannya terhadap kemiskinan dan pembangunan adalah minimum.  Hampir tiada satu pun daripada perusahaan mikro ini telah berkembang menjadi perniagaan kecil atau sederhana tidak formal, kerana permintaan tidak wujud untuk menyerap peningkatan pengeluaran.  Dalam erti kata lain, pengeluar ais krim yang berjaya menghasilkan 30 ais krim sehari di rumah boleh menjual semua produk mereka dan mencari rezeki daripadanya, tetapi mengubahnya menjadi perniagaan, menanggung kos mekanisasi untuk menghasilkan mungkin 300, mungkin tidak berbaloi jika tiada permintaan untuk aiskrim yang begitu banyak.  Kadar kegagalan adalah sangat tinggi dan hutang yang ditanggung oleh pemilik menjadi tidak terurus.  Menyedari perusahaan mikro yang mempunyai potensi tinggi adalah amat sukar dan kos yang terlibat dalam menyediakan sokongan dan nasihat perniagaan adalah sangat tinggi.  Terdapat kesukaran besar dalam mengenal pasti permintaan, terutamanya pada peringkat global dan corak permintaan sentiasa berubah.  Keupayaan terhad pentadbiran bandar untuk mengumpul sumber yang mencukupi untuk menyokong perniagaan dan membuat pelaburan yang kukuh boleh menjadi masalah. 

## Rujukan

## Sumber

* Meredith Woo-Cumings. (1999). *Negara Pembangunan* . Cornell University Press.
* Peter Evans. (1995). *Autonomi Terbenam: Negeri dan Transformasi Perindustrian* . Princeton: Princeton University Press. Ch. 1.
* Polidano C. (2001). Jangan Buang Autonomi Negeri: Meninjau Semula Pengalaman Pembangunan Asia Timur. *Kajian Politik* . Vol. 49. No.3. 1: 513–527.
* Ziya Onis. (1991). Logik Negara Pembangunan. *Politik Perbandingan* . 24. tidak. 1. ms.&nbsp;109–26.
* Mark Thompson. (1996). Pengusaha lewat, pendemokrasi lewat: negara pembangunan di Asia-Pasifik. *Suku Tahunan Dunia Ketiga* . 17(4): 625–647.
* John Minns. (2001). Keajaiban dan model: kebangkitan dan kemerosotan negara pembangunan di Korea Selatan. *Suku Tahunan Dunia Ketiga* . 22(6): 1025–1043.
* Joseph Wong. (2004). Negara perkembangan adaptif di Asia Timur. *Jurnal Kajian Asia Timur* . 4: 345–362.
* Yun Tae Kim. (1999). Neoliberalisme dan kemerosotan negara pembangunan. *Jurnal Asia Kontemporari* . 29(4): 441–461.
* Linda Weiss. (2000). Negara Pembangunan dalam Peralihan: menyesuaikan diri, membongkar, berinovasi, bukan 'menormalkan'. *Kajian Pasifik* . 13(1): 21–55.
* Robert Wade. (2003). Apakah strategi yang berdaya maju untuk negara membangun hari ini? Pertubuhan Perdagangan Dunia dan pengecutan 'ruang pembangunan'. *Kajian Ekonomi Politik Antarabangsa* . 10 (4). hlm.&nbsp;621–644.
* Daniel Maman dan Zeev Rosenhak.(2011). Dinamik Institusi Negara Pembangunan: Perubahan dan Kesinambungan dalam Hubungan Ekonomi Negara di Israel. Kertas kerja No. 5–2011 Institut Penyelidikan untuk Dasar, Ekonomi Politik dan Masyarakat. Raanana: Universiti Terbuka Israel.
* Ming Wan. (2008). "Ekonomi Politik Asia Timur". CQ Press.
* Rajiv Kumar. (2021). Membawa kembali keadaan pembangunan: menerangkan pengurusan Korea Selatan yang berjaya bagi COVID-19. *Suku Tahunan Dunia Ketiga* . 42(7):1397-1416.