Bahasa Jepun Pertengahan Awal

merupakan satu tahap perkembangan bahasa Jepun di antara tahun 794 sehingga 1185, yang dikenali sebagai Zaman Heian (). Ia merupakan turunan dari bahasa Jepun Kuno (), dan juga dikenali sebagai **Bahasa Jepun Kuno Akhir**. Namun, istilah "bahasa Jepun Pertengahan Awal" diutamakan berikutan tempoh perkembangannya lebih dekat dengan bahasa Jepun Pertengahan Akhir (, selepas tahun 1185) berbanding bahasa Jepun Kuno (sebelum tahun 794).

## Latar belakang
Bahasa Jepun Kuno telah banyak meminjam dan mengadaptasi tulisan Cina untuk menulis bahasa Jepun. Pada zaman bahasa Jepun Pertengahan Awal dua jenis aksara baharu mula wujud, Hiragana dan Katakana. Perkembangan ini memudahkan penulisan dan membawa kepada zaman baru dalam sastera dengan klasik seperti The Tale of Genji, The Tale of the Bamboo Cutter, The Tales of Ise dan banyak yang lain.

## Sistem tulisan
Bahasa Jepun Pertengahan Awal ditulis dalam tiga bentuk berbeza. Ia pertama kali tercatat dalam bentuk Man'yōgana (), yang bermaksud "kata nama pinjaman sepuluh ribu daun", dengan istilah ini merujuk kepada antologi puisi *[[Man'yōshū]]* dan "peminjamannya" dari aksara kanji untuk "menamakan" bunyi-bunyi yang terdapat dalam bahasa Jepun. Sesetengah aksara Cina dipinjamkan untuk mengeja bunyi-bunyi bahasa Jepun secara fonetik. Tulisan kursif tersebut kemudian berkembang secara beransur-ansur membentuk hiragana (, "kata nama pinjaman rata/ringkas"), manakala amalan penganut Buddha yang meringkaskan tulisan kanji untuk menandakan bunyi yang kemudiannya berkembang menjadi katakana (, "kata nama pinjaman separa/kepingan").

Perlu diambil perhatian bahawa man'yōgana pada setiap sel jadual hanya menunjukkan satu-satu pilihan yang mungkin untuk mengeja setiap mora pada bahasa Jepun – dalam jadual di atas, setiap tulisan yang dipilih merupakan bentuk terawal secara langsung kepada tulisan hiragana moden. Sila lihat Hentaigana untuk keterangan lebih menyeluruh tentang bagaimana pelbagai hiragana boleh digunakan untuk mengeja satu bunyi.  Juga ambil perhatian bahawa bentuk-bentuk tulisan hiragana pada masa itu tidak diseragamkan.

Walaupun man'yōgana menentukan kanji yang berbeza untuk mewakili fonem bersuara melawan fonem tidak bersuara, sehingga zaman Meiji barulah dapat melihat penggunaan piawai bagi ''dakuten'' iaitu diakritik `゛` untuk menandakan secara eksplisit kebersuaraan hiragana dan katakana.

Negara Jepun secara rasminya menggunapakai *[[shinjitai]]* (, "bentuk aksara baharu") yang lebih ringkas pada tahun 1946 sebagai salah satu usaha pengemaskinian ortografi untuk meningkatkan kadar celik huruf. *[[Kyūjitai]]* (, "bentuk aksara lama") yang dikatakan itu merupakan padanan kepada Tulisan Cina Tradisional, dan bentuk-bentuk tersebut merupakan bentuk-bentuk yang digunakan pada man'yōgana suatu ketika dahulu. Transkripsi moden teks klasik kebanyakannya ditulis dalam shinjitai. Untuk mengelakkan kekaburan yang tidak perlu, petikan daripada teks klasik akan ditulis dalam kyūjitai.

Selain itu, terdapat banyak perbezaan ejaan antara bahasa Jepun Moden dan bahasa Jepun Pertengahan Awal walaupun untuk perkataan yang sama. Contohnya,  dieja dalam tulisan Jepun hiragana Moden sebagai  (*man'yōshū*), namun dalam bahasa Jepun Pertengahan Awal, ia sepatutnya dieja  (*man'yefushifu*).  Butiran tentang peraturan ejaan ini berguna untuk memahami penggunaan kana pada zaman lampau.

## Fonologi
### Perkembangan

Terdapat beberapa perubahan fonologi utama yang menciri bahasa pada zaman itu.

Perbezaan yang paling ketara ialah kehilangan perbezaan ejaan tertentu yang terdapat dalam Jōdai Tokushu Kanazukai ("Penggunaan Kana Istimewa Purba"), yang membezakan dua jenis ,  dan . Walaupun perbezaan ini telah mula kabur pada penghujung tahap perkembangan bahasa Jepun Kuno, perbezaan ini hilang sepenuhnya dalam bahasa Jepun Pertengahan Awal. Perbezaan terakhir yang akan hilang ialah /ko1, go1/ melawan /ko2, go2/. Contohnya, sekitar tahun 800 pada peringkat terawal bahasa Jepun Pertengahan awal, dalam teks yang sama /ko1/ masih diwakili oleh tulisan kursif 「」, manakala /ko2/ diwakili oleh tulisan kursif「.

Pada abad ke-10,  dan  secara beransur-ansur bergabung menjadi , manakala  dan  telah bergabung menjadi /wo/ menjelang abad ke-11.

Peningkatan dalam kata pinjaman bahasa Cina mempunyai beberapa kesan fonologi:
* Pengenalan bunyi gugus konsonan lelangit keras dan dwibibir seperti /kw/ dan /kj/
* Pengenalan bunyi sengauan uvular 
* Pemanjangan bunyi menjadi satu ciri fonemik dengan perkembangan kedua-dua bunyi vokal panjang dan bunyi konsonan panjang

Perkembangan bunyi-bunyi konsonan sengauan uvular dan konsonan panjang berlaku lewat pada zaman Heian dan menyebabkan kemasukan suku kata tertutup (KVK).

### Fonetik
#### Bunyi vokal
* : 
* : 
* : 
* : 
* : 

#### Bunyi konsonan

#### Realisasi fonetik

==========

Teori berkenaan realisasi bunyi  termasuklah , , dan .

==========
Menjelang abad ke-11,  telah bergabung dengan  yang berkedudukan di antara dua bunyi vokal.

## Struktur suku kata

## Tatabahasa

### Kata kerja

Bahasa Jepun Kuno Akhir mewarisi kesemua lapan pengubahan lisan dari Bahasa Jepun Kuno dan menambah satu yang baru: Monogred Lebih Rendah (下一段).

#### Pengubahan

#### Konsonan / Tunas Vokal

Kata kerja yangmempunyai tapak yang berakhir dalam suatu konsonan dikenali sebagai tunas-konsonan. Ini dipamerkan oleh pengelasan pengubahan berikut: Quadigred, Bigred Atas, Monogred Bawah, Bigred Bawah, S-tak seragam, R-tak seragam, dan N-tak seragam.

Kata kerja yang memunyai yang berakhir dalam suatu vokal dikenali tunas-vokal. Ini dipamerkan oleh pengelasan pengubahan berikut: Monogred Atas.

#### Kata Kerja Tak Seragam

Ini merupakan beberapa kata kerja dengan pengubahan tak seragam.

* K-tak seragam: k- "datang"
* S-tak seragam: s- "buat"
* N-tak seragam: sin- "mati", in- "pergi, mati"
* R-irregular: ar- "jadi, wujud", wor- "jadi, wujud"

Pengelasan pengubahan untuk setiapnya dinamakan selepas tunas konsonan akhir.

### Adjektif

Terdapat dua jenis adjektif: adjektif malar dan kata nama adjektif.

Adjektif malar disub-kelaskan kepada dua jenis: iaitu yang berbentuk kata keterangan (連用形) berakhir in -ku dan yang berakhir in –siku. Ini mencipta dua jenis pengubahan berlainan:

Bentuk -kar- dan -sikar- dipemerolehan dari kata kerja ar- "jadi, wujud". Pengubahan kata keterangan (-ku atau -siku) disufikskan dengan ar-. Pengubahan menghasilkan kepada R-tak seragam dari ar-. Pengakibatkan -ua- digugurkan kepada -a-.

Kata nama adjektival mengekalkan pengubahan nar- asli dan menambahkan suatu tar- baru:

Bentuk nar- dan tar- berkongsi etimologi lazim. Bentuk nar- merupakan pengecutan dari kes zarah ni dan kata kerja r-tak seragam "ialah, jadi": ni + ar- > nar-. Bentuk
tar- merupakan pengecutan dari kes zarah ke dan kata kerja r-tak seragam ar- "ialah, jadi": ke + ar- > tar-. Kedua-dua dipemerolehankan pengubahan mereka dari kata kerja ar-.

## Sistem tulisan
Bahasa Jepun Kuno Akhir ditulis dalam tiga cara. Ia telah pertamanya direkodkan dalam Man'yōgana, iaitu watak Cina yang digunakan sebagai transkripsi fonetik seperti dalam Bahasa Jepun Kuno Awal. Penggunaan ini kemudian menghasilkan skrip suku kata hiragana dan katakana yang telah dipemeroleh dari pemudahan dari watak Cina asal.

## Nota


## Rujukan


* 
* 
* 
* 
* 
* 
*