Tempoh Nanboku-chō

**Tempoh Nanboku-chō** (南北朝時代, *Nanboku-chō jidai*, "tempoh mahkamah Utara dan Selatan", juga dikenali sebagai **tempoh Mahkamah Utara dan Selatan** ), bermula dari 1336 hingga 1392, ialah tempoh yang berlaku semasa tahun-tahun pembentukan Keshogunan Muromachi (Ashikaga) di dalam sejarah Jepun .

Semasa tempoh awal, wujud sebuah Mahkamah Imperial Utara, yang ditubuhkan oleh Ashikaga Takauji di Kyoto, dan Mahkamah Imperial Selatan, yang ditubuhkan oleh Maharaja Go-Daigo di Yoshino . Secara ideologi, kedua-dua mahkamah bertempur selama 50 tahun, dengan Selatan menyerah kepada Utara pada 1392. Walau bagaimanapun, pada hakikatnya mahkamah Utara berada di bawah kuasa Keshogunan Ashikaga dan mempunyai sedikit kemerdekaan sebenar.

Kemusnahan Keshogunan Kamakura pada tahun 1333 dan kegagalan Pemulihan Kenmu pada tahun 1336 membuka krisis legitimasi untuk shogun baru.  Perubahan institusi dalam sistem harta pusaka ( *shōen* ) yang membentuk asas pendapatan bangsawan dan pahlawan mengubah status pelbagai kumpulan sosial. Penubuhan Keshogunan Ashikaga meluaskan asas ekonomi para pahlawan, sambil melemahkan pemilik bangsawan. Walau bagaimanapun, aliran ini telah pun bermula dengan ''bakufu'' Kamakura.

## Latar belakang
Konflik utama yang menyumbang kepada tercetusnya perang saudara antara mahkamah adalah konflik yang semakin meningkat antara puak Hōjō dan kumpulan pahlawan lain selepas pencerobohan Mongol di Jepun pada 1274 dan 1281 dan kegagalan Pemulihan Kenmu, yang mencetuskan perjuangan antara penyokong setia imperial dan penyokong klan Ashikaga.

Ketidakpuasan hati terhadap rejim Kamakura pimpinan Hōjō muncul di kalangan pahlawan menjelang akhir abad ke-13. Kebencian ini disebabkan oleh pengaruh Hōjō yang semakin meningkat terhadap keluarga pahlawan lain dalam rejim. Pencerobohan Mongol adalah punca utama di sebalik pemusatan kuasa ini yang berlaku semasa pemerintahan Hōjō Tokimune (1268–1284). Semasa krisis, tiga perkara berlaku: Pelantikan keluarga Hōjō ke majlis negara meningkat; majlis keluarga persendirian Hōjō menjadi badan pembuat keputusan yang paling penting; dan pengikut langsung Hōjō semakin dinaikkan pangkat ke jawatan *shugo* (gabenor). Ini mengurangkan asas sokongan untuk merangkumi ahli keluarga Hōjō dan pengikut langsung mereka.    Apabila pakatan menentang Hōjō muncul pada tahun 1331, hanya mengambil masa dua tahun untuk menjatuhkan rejim.

Memandangkan kekayaan dalam masyarakat pra-industri, masyarakat agraria terikat dengan tanah, tanah menjadi punca utama ketidakpuasan hati di kalangan kelas pahlawan. Sejak zaman Kamakura, kemenangan dalam pertempuran akan diberi ganjaran oleh geran tanah. Oleh kerana sifat pencerobohan asing, kemenangan menentang pencerobohan Mongol bermakna tiada tanah untuk diserahkan kepada pemenang.

Apabila bakufu Kamakura dimusnahkan pada tahun 1333, masyarakat istana Kyoto muncul untuk menghadapi kelas pahlawan. Dalam peralihan daripada zaman Heian kepada zaman Kamakura, para pahlawan bebas daripada penguasaan patrimonialisme istana. Dengan kematian Kamakura, mahkamah empayar cuba memulihkan kuasanya dalam Pemulihan Kenmu. Tidak sehingga Pemulihan Meiji pada abad ke-19 perkara ini berlaku lagi.

## Pentadbiran
Pergaduhan serius antara kedua-dua pihak berlarutan selama hampir 30 tahun sebelum Ashikaga Takauji dan penyokongnya berjaya mengatasinya. Dia bergantung pada tiga dasar utama untuk mencapai tugas mengumpulkan kuasa:

# Mengeratkan hubungan vassalage dengan pembantu rumah samurai ( *gokenin* )
# Penggunaan *shugo* lord sebagai gabenor *[[Shōgun|bakufu]]* dan vasal di wilayah
# Dasar separuh cukai membahagikan tanah estet

Kedua-dua ikatan vassalage dengan samurai dan kawalan ke atas *shugo* lords telah ditubuhkan selepas rejim telah kukuh pada tahun 1350-an. Kedua-dua hierarki ini adalah hubungan yang paling penting dalam menentukan kuasa shōgun.

Dasar separuh cukai mengiktiraf kesahihan pencerobohan samurai di tanah estet ( *shōen* ), tetapi pada masa yang sama menjamin kelangsungan sistem estet.

## Rujukan umum dan yang dipetik