Bahasa Tamil Kuno

**Tamil Kuno** ialah tempoh bahasa Tamil yang menjangkau dari 300 SM hingga 700 CE.  Sebelum Tamil Lama, tempoh perkembangan linguistik Tamil diistilahkan sebagai Proto-Tamil. Selepas zaman Tamil Lama, Tamil menjadi Tamil Pertengahan . Rekod terawal dalam bahasa Tamil Lama ialah inskripsi dari antara abad ke-3 dan ke-1 SM di dalam gua dan tembikar. Prasasti ini ditulis dalam varian skrip Brahmi yang dipanggil Tamil Brahmi .    Teks panjang terawal dalam Tamil Lama ialah *[[Tolkāppiyam]]*, sebuah karya awal tentang tatabahasa dan puisi Tamil, yang lapisan tertuanya boleh berumur seperti pertengahan abad ke-2 SM.   Tamil Lama mengekalkan banyak ciri Proto-Dravidian, bentuk terbina semula Dravidian yang terawal termasuk inventori konsonan, struktur suku kata, dan pelbagai ciri tatabahasa.

## Sejarah
Menurut Bhadriraju Krishnamurti, Tamil, sebagai bahasa Dravida, berasal dari Proto-Dravidian, bahasa proto . Pembinaan semula linguistik mencadangkan bahawa Proto-Dravidian dituturkan sekitar milenium ketiga BCE, mungkin di rantau sekitar lembangan sungai Godavari yang lebih rendah di semenanjung India. Bukti material menunjukkan bahawa penutur Proto-Dravidian adalah budaya yang dikaitkan dengan kompleks Neolitik India Selatan .  Pengesahan epigrafi terawal bahasa Tamil umumnya dianggap telah ditulis dari abad ke-2 SM. 

Antara bahasa India, Tamil mempunyai kesusasteraan India bukan Sanskrit yang paling kuno.  Para sarjana mengkategorikan sejarah bahasa yang dibuktikan kepada tiga tempoh: Tamil Lama (300 SM–700 CE), Tamil Pertengahan (700–1600) dan Tamil Moden (1600–sekarang).  Pada November 2007, penggalian di Quseir al Qadim mendedahkan tembikar Mesir Purba sejak abad pertama BCE dengan inskripsi Tamil Brahmi purba.  Terdapat beberapa kata pinjaman Tamil yang jelas dalam bahasa Ibrani Alkitabiah yang bertarikh sebelum 500 SM, pengesahan bahasa yang tertua.  John Guy menyatakan bahawa Tamil adalah lingua franca bagi pedagang maritim awal dari India. 

Orang Tamil mula berdagang dengan Yunani, Rom, Mesir, China, Asia Tenggara, Sri Lanka, dan Tibet. Pelabuhan mereka adalah Tondi, Musiri dan Comari, Colchi, Poduke, dan Sopatma. Perdagangan ini berlaku semasa tempoh kemerdekaan Tamil dari 600 SM hingga 300 M. Jenis-jenis kapal yang masuk ke pelabuhan termasuk kapal kecil, kapal besar, dan kapal laut yang boleh berlayar jauh. Mereka menerima bilangan paling banyak syiling Rom di Tamil. Ini terdiri daripada pelbagai maharaja Rom berdasarkan tarikh dan imej maharaja yang tertera pada syiling. Perdagangan ini terus berlaku sehingga penghujung Empayar Rom dan berlanjutan hingga zaman Empayar Byzantine. Orang Tamil juga berdagang di sepanjang Laut Merah seperti yang terbukti melalui penemuan serpihan barang seperti serpihan tembikar di tapak penggalian. Beras dan garam merupakan barangan eksport popular, malah digunakan sebagai mata wang untuk tawar-menawar. Mereka digunakan sebagai kaedah bartering kerana mampu mengangkut jumlah besar dan permintaan untuk barangan ini sentiasa ada. Terdapat pelabuhan yang dipanggil Cholas yang berdagang dengan Barat dan pantai Malaya. 

Terdapat sejumlah besar tembikar Roulette dan syiling Rom ditemui di sebuah jeti batu bata di mana barang-barang diletakkan supaya sedia untuk dipunggah. Sebuah timbunan di Arikamedu mengandungi barangan seperti tembikar Roulette, amphorae, balang kon, batu akik, dan kalsedoni. Dua daripada bandar pelabuhan kemudiannya dimusnahkan oleh tsunami. Bandar-bandar tersebut adalah Thenmadurai dan Kapatapuram. Ahli arkeologi T. Satyamurthy menemui 160 tempayan di tapak penggalian mereka. Dr. Jagor menemui 9000 objek seperti tembikar, senjata, bekas, perhiasan, manik batu, pakaian, tulang, gading, kayu cendana, dan alatan batu untuk mengisar. Penduduk memakai pakaian kapas dan menghiasi leher dengan perhiasan yang diperbuat daripada manik, tembaga, dan gangsa.. 

## Karya sastera
Banyak karya sastera dalam bahasa Tamil Lama juga telah terselamat. Ini termasuk korpus 2,381 puisi yang secara kolektif dikenali sebagai kesusasteraan Sangam . Puisi ini biasanya bertarikh antara abad ke-3 SM dan abad ke-5 CE,  yang menjadikannya badan kesusasteraan tertua yang masih ada di India.  Karya sastera lain dalam bahasa Tamil Lama termasuk Thirukural, Silappatikaram dan Maṇimēkalai, dan beberapa teks etika dan didaktik, yang ditulis antara abad ke-5 dan ke-8.   

"Tamil dikategorikan sebagai bahasa klasik kerana ia mempunyai tradisi penulisan yang agak meluas yang terkenal mendahului karya klasik lain di India lebih seribu tahun."  Di samping itu, kepada beribu-ribu tahun sejarahnya sebagai bahasa sastera, terutamanya semasa zaman Sangam. Perbezaan utama dalam hal ini, ialah bahasa Tamil diklasifikasikan sebagai bahasa Dravida, menjadikannya tradisi bertulis tertua yang bukan berasal dari bahasa Sanskrit di India.

Istilah Sangam merujuk kepada beberapa tempoh di mana kesusasteraan Tamil Sangam berasal. Terutama, terdapat tiga tempoh Sangam utama, serta tempoh Pasca Sangam. Walau bagaimanapun, semua kesusasteraan Sangam yang tersedia kepada kami bermula dari tempoh Sangam ketiga, serta tempoh Post Sangam. Walau apa pun, kesusasteraan Tamil Sangam masih mempunyai sejarah kesusasteraan yang menjangkau lebih 2,000 tahun, menandakan ia sebagai salah satu bahasa tertua yang masih digunakan hari ini, kerana bahasa Tamil dari zaman Sangam masih boleh difahami oleh penutur Tamil moden. .  Tarikh tepat penerbitan Sangam dibahaskan oleh para sarjana. “Terdapat dua gaya utama yang ditakrifkan melalui kesusasteraan Sangam, Akam dan Puram. Melalui Akam, aspek cinta dan perasaan romantik digambarkan melalui lima kategori berbeza, setiap satu berkaitan dengan landskap yang unik. Puram biasanya memaparkan aspek peperangan dan politik.” 

Kesusasteraan Sangam boleh didapati dari zaman pertamanya sekitar 250 BCE-200 CE. Mengenai dalih mereka, puisi Puram paling menonjol menyasarkan moral khusus yang ingin disampaikan oleh pengarang. Salah satu karya kesusasteraan Sangam yang paling terkenal ialah Tirukkural, dan berfungsi sebagai contoh utama di antara teks didaktik Sangam yang lain. Tirukkural dikenali sebagai teks di mana pembaca diajar akhlak secara puitis, biasanya melalui penggunaan kuplet. 

## Ciri-ciri
Tamil Lama mengekalkan banyak ciri Proto-Dravidian, termasuk inventori konsonan,  struktur suku kata,  dan pelbagai ciri tatabahasa.  Antaranya ialah ketiadaan kala kini yang berbeza – seperti Proto-Dravidian, Tamil Lama hanya mempunyai dua kala, masa lampau dan "bukan masa lalu". Kata kerja Tamil lama juga mempunyai konjugasi negatif yang berbeza (cth **' [kaːɳeːn] </link> ( </link> )) "Saya tidak nampak", **' [kaːɳoːm] (  (  ) "kami tidak nampak").  Kata nama boleh menggunakan akhiran pronominal seperti kata kerja untuk menyatakan idea: cth **' [peɳɖiɾeːm] </link> ( </link> ) "kami adalah wanita" terbentuk daripada **' [peɳɖiɾ]  (  ) "wanita" dan penanda jamak orang pertama *- *  (  ).  Walaupun terdapat banyak perubahan tatabahasa dan sintaksis antara Tamil Lama, Pertengahan dan Moden, Tamil menunjukkan kesinambungan tatabahasa merentas peringkat ini: banyak ciri peringkat akhir bahasa itu berakar umbi dalam ciri Tamil Lama. 

## Fonologi
Tamil Lama, cawangan terawal Dravidian Selatan yang disahkan telah mengekalkan inventori 17 konsonan yang hampir sama dengan Proto-Dravidian : /pt ṯ c ṭ k, mn ñ ṇ, r ẓ, l ḷ, yw *H/. 

Gambaran tertua bagi fonologi Tamil Lama terdapat dalam Tolkappiyam .  Rekod awal bahasa ini menyelami bunyi bahasa serta alofon yang digunakan untuk membantu memahami fonem bersebelahan. Menurut terjemahan kasar daripada Tolkappiyam, “Ia akan terbukti dengan pemerhatian yang teliti bahawa semua bunyi (dalam bahasa Tamil) hanyalah hasil daripada pengubahsuaian yang dilalui udara bermula dari laut, dan melalui lapan bahagian- dada., leher, kepala, lidah, lelangit keras, gigi, bibir, dan hidung.” 

Bahasa ini mempunyai Tiga puluh fonem linear dari a hingga n dengan pengecualian tiga fonem tak linear. Fonem bukan linear terdiri daripada i',u', dan o'. 

## Sistem penulisan
Sistem tulisan Tamil dipercayai secara meluas diilhamkan oleh sistem Asokan Brahmi, iaitu tulisan asli India yang berasal dari semua tulisan India moden.  Terdapat 5 kategori utama sistem tulisan iaitu abjad, abugida, abjad, suku kata, dan semanto-fonetik. Sistem tulisan Tamil lama sesuai di bawah abugida. Huruf-huruf dalam abugida Tamil Lama semuanya kelihatan dalam bentuk seperti segi empat sama dan bulatan.  Dalam bahasa setiap konsonan digabungkan dengan vokal contohnya NA ialah huruf n dalam abjad Inggeris. Jika huruf dalam perkataan diikuti oleh vokal yang sama ia ditulis dua kali untuk membezakan antara pemalar vokal bersebelahan dan vokal yang mengikuti gabungan konsonan-vokal. Dalam bahasa Tamil, pemalar biasanya berlaku di hujung dan tengah perkataan. Terdapat pengecualian kepada peraturan ini yang berlaku apabila perkataan bermula dengan vokal, dan dalam kes ini, aksara yang mewakili suku kata tunggal digunakan.

Berikut ialah contoh abugida Tamil Lama:

## Dialek serantau

Tolkappiyam menyebut kira-kira 12 tanah moḻipeyar selain daripada wilayah di mana Centamil dipertuturkan.  Tolkappiyam 881 juga menyebut tentang perkataan dialektik yang dipanggil Ticaicol. Ulloor S. Parameswara Iyer dalam karyanya, Kerala Sahithya Charithram menamakan wilayah ini. Senavaraiyar dan Mayilainatar, kedua-duanya mentafsir nama yang hampir serupa untuk dua belas wilayah dialektik Tamil Tamil Lama ini. 

## Lihat juga

* Perkataan Tamil lama dibuktikan dalam bahasa Ibrani Alkitabiah
* Perkataan Tamil lama dibuktikan dalam bahasa Yunani Purba

## Rujukan