Rawatan Siddha

**Perubatan Siddha** ialah satu bentuk perubatan tradisional yang berasal dari India selatan. Ia merupakan antara sistem perubatan tertua di India. Persatuan Perubatan India (Indian Medical Association) menganggap ijazah perubatan Siddha sebagai “palsu” dan terapi Siddha sebagai amalan perubatan songsang (*quackery*), yang menimbulkan risiko terhadap kesihatan negara akibat ketiadaan latihan dalam perubatan berasaskan sains. Dalam mengenal pasti pengamal perubatan palsu tanpa kelayakan, Mahkamah Agung India pada tahun 2018 menyatakan bahawa “penipu yang tidak berkelayakan dan tidak terlatih menimbulkan risiko besar kepada seluruh masyarakat serta memperjudikan nyawa orang ramai tanpa latihan dan pendidikan yang sewajarnya dalam bidang sains daripada institusi yang diiktiraf.”

Di kawasan luar bandar India, para *siddhar* mempelajari kaedah rawatan secara tradisional melalui hubungan guru–murid untuk menjadi penyembuh tempatan yang dikenali sebagai *siddhar*. Golongan *siddhar* ini merupakan sebahagian daripada anggaran 400,000 pengamal perubatan tradisional di India, yang merangkumi kira-kira 57% daripada perkhidmatan penjagaan kesihatan luar bandar. Pengamal Siddha mempercayai bahawa lima unsur asas—tanah, air, api, udara dan angkasa—terkandung dalam makanan, “humor” tubuh manusia, serta dalam sebatian herba, haiwan atau bahan kimia bukan organik seperti sulfur dan merkuri yang digunakan sebagai terapi untuk merawat penyakit.

Kementerian Ayurveda, Yoga dan Naturopati, Unani, Siddha dan Homeopati (AYUSH) di bawah Kerajaan India mengawal selia latihan dalam perubatan Siddha dan amalan tradisional lain yang dikelompokkan secara kolektif sebagai AYUSH. Universiti Perubatan Tamil Nadu Dr. M.G.R. menawarkan kursus dengan ijazah lanjutan seperti BSMS (Sarjana Muda Perubatan dan Pembedahan Siddha), MD (Doktor Perubatan, Siddha) atau Doktor Falsafah (PhD). Majlis Pusat Perubatan India, sebuah badan berkanun yang ditubuhkan pada tahun 1971 di bawah AYUSH, memantau pendidikan dalam bidang perubatan tradisional India termasuk perubatan Siddha.

Pemegang ijazah Siddha boleh menjadi pengamal Siddha berdaftar dan dibenarkan untuk mempreskripsikan ubat mengikut piawaian yang direkodkan dalam *Siddha Pharmacopoeia of India (SPI)* di bawah Akta Dadah dan Kosmetik 1940. Walau bagaimanapun, preskripsi perubatan moden oleh pengamal Siddha juga dianggap sebagai amalan songsang oleh Persatuan Perubatan India.

## Sejarah
Siddha ialah satu sistem rawatan tradisional India kuno yang berkembang di India Selatan, khususnya di Tamil Nadu. Menurut kesusasteraan kuno Siddha, sistem perubatan ini dikatakan berasal daripada Tuhan Shiva yang mengajarkannya kepada dewi Parvati. Parvati kemudiannya menyampaikannya kepada Nandi, dan Nandi pula mengajarkannya kepada sembilan Devata.

Walaupun asal-usul sistem ini dianggap bersifat ketuhanan, Siddhar Agasthya dianggap sebagai bapa pengasas sistem perubatan ini. Terdapat 18 siddhar terkemuka yang menjadi penyumbang utama kepada perkembangan sistem perubatan ini. Teks dan risalah asal Siddha ditulis dalam bahasa Tamil.

## Konsep Penyakit dan Puncanya
Menurut pandangan Siddha, penyakit berlaku apabila keseimbangan normal tiga humor (secara kolektif dikenali sebagai *mukkuttram*) terganggu, iaitu *vaadham* (berunsur angin), *pittham* (berunsur api) dan *kapam* (berunsur air). Faktor-faktor yang dianggap mempengaruhi keseimbangan ini termasuk persekitaran, keadaan iklim, pemakanan, aktiviti fizikal dan tekanan. Dalam keadaan normal, nisbah antara Vaadham, Pittham dan Kapam masing-masing ialah 4:2:1.

Menurut sistem perubatan Siddha, diet dan gaya hidup memainkan peranan penting dalam menjaga kesihatan dan menyembuhkan penyakit. Konsep ini dikenali sebagai *pathiyam* dan *apathiyam*, iaitu satu sistem berasaskan peraturan yang menyenaraikan perkara yang perlu dilakukan dan dielakkan.

## Herbalisme
Bahan herba yang digunakan oleh para siddhar boleh diklasifikasikan kepada tiga kumpulan utama:

* *Thavaram* (produk herba),
* *Thadhu* (bahan bukan organik), dan
* *Jangamam* (produk berasaskan haiwan).

Bahan *thadhu* pula dibahagikan kepada beberapa kategori:

* *Uppu* (bahan bukan organik larut air yang mengeluarkan wap apabila dibakar),
* *Pashanam* (tidak larut dalam air tetapi mengeluarkan wap apabila dibakar),
* *Uparasam* (hampir sama dengan pashanam tetapi berbeza dari segi tindakannya),
* *Loham* (tidak larut dalam air tetapi mencair apabila dipanaskan),
* *Rasam* (bahan yang bersifat lembut), dan
* *Ghandhagam* (bahan yang tidak larut dalam air seperti sulfur).

## Siddha Masa Kini
Kerajaan negeri Tamil Nadu menawarkan kursus selama 5½ tahun dalam perubatan Siddha (BSMS: Sarjana Muda Perubatan dan Pembedahan Siddha). Kerajaan India turut memberi tumpuan kepada Siddha dengan menubuhkan kolej perubatan dan pusat penyelidikan seperti National Institute of Siddha serta Central Council for Research in Siddha.

Secara komersial, perubatan Siddha diamalkan oleh para siddhar yang dikenali dalam bahasa Tamil sebagai *vaithiyar*.

## Pengawalseliaan
Amalan perubatan Siddha dan bentuk perubatan alternatif luar bandar yang serupa di India telah diharamkan di bawah Akta Pengamal Perubatan Travancore-Cochin 1953, dan kemudiannya ditegaskan semula oleh Mahkamah Agung India pada tahun 2018 yang menyatakan bahawa “sejumlah pengamal tidak berkelayakan dan tidak terlatih menimbulkan risiko besar kepada seluruh masyarakat serta memperjudikan nyawa orang ramai.”

Akta tersebut mensyaratkan bahawa pengamal perubatan yang layak mestilah menerima latihan di institusi yang diiktiraf serta didaftarkan dan disenaraikan sebagai pengamal perubatan sah yang diterbitkan setiap tahun dalam Warta Kerajaan India (*The Gazette of India*). Senarai Warta tersebut tidak mengiktiraf pengamal perubatan Siddha kerana mereka tidak dilatih, tidak berkelayakan atau tidak didaftarkan sebagai doktor perubatan yang sah.

## Kritikan
Sejak tahun 2014, Mahkamah Agung India dan Persatuan Perubatan India (Indian Medical Association, IMA) telah menyifatkan perubatan Siddha sebagai amalan perubatan songsang (*quackery*), dan tidak terdapat pengiktirafan kerajaan terhadap *siddhar* sebagai doktor yang sah. IMA juga menganggap institusi di India yang melatih individu dalam perubatan Siddha, ijazah yang kononnya dianugerahkan, serta para graduannya sebagai “palsu”.

Sejak tahun 1953, kerajaan pusat India tidak mengiktiraf perubatan Siddha atau mana-mana sistem perubatan alternatif sebagai sah, dan tiada cadangan untuk mengintegrasikan perubatan Siddha ke dalam perubatan konvensional yang diamalkan di India.

Dianggarkan terdapat sehingga satu juta “doktor” tidak bertauliah, termasuk *siddhar*, yang mengamalkan perubatan di kawasan luar bandar India. Keadaan ini tidak ditentang secara aktif oleh kerajaan India atas pertimbangan untuk memenuhi sebahagian keperluan kesihatan penduduk luar bandar yang besar. Namun demikian, Persatuan Perubatan India dengan tegas membantah pendirian ini pada tahun 2014.

Pada tahun 2018, doktor-doktor berlesen di India mengadakan demonstrasi dan menuduh kerajaan mengesahkan amalan songsang apabila mencadangkan untuk membenarkan pengamal luar bandar yang tidak bertauliah mengamalkan beberapa aspek perubatan klinikal tanpa latihan perubatan yang lengkap.

## Rujukan