Sadaijin

ialah satu jawatan kerajaan di Jepun dari zaman Asuka hingga Meiji. Kod Asuka Kiyomihara tahun 689 menandakan kemunculan awal jawatan *Sadaijin* dalam konteks sebuah badan pentadbiran pusat yang dikenali sebagai *[[Daijō-kan]]* (太政官, Majlis Negara). *Daijō-kan* awal ini terdiri daripada tiga orang menteri: *[[Daijō-daijin]]* (太政大臣, Canselor Negara), Sadaijin, dan *[[Udaijin]]* (右大臣, Menteri Kanan). Jawatan ini diperkukuhkan dalam Kod Taihō tahun 702. Dalam bahasa Yamato (*Yamato kotoba*), ia juga dikenali sebagai *Ohoi-Mauchi-Kimi* (於保伊萬宇智岐美).

Apabila Maharaja Jepun dan golongan bangsawan memegang kuasa sebenar, *Sadaijin* merupakan jawatan tetap tertinggi dalam *Daijō-kan*, iaitu organ pusat pemerintahan negara. Jawatan yang lebih tinggi, *[[Daijō-daijin]]* bukanlah jawatan tetap, dan hanya dilantik apabila terdapat individu yang sesuai. *Sadaijin* ialah Menteri Negara Kanan, yang mengawasi semua fungsi kerajaan dengan *Udaijin* sebagai timbalannya.

Semasa zaman Heian (794–1185), bermula dari pertengahan abad ke-9, puak Fujiwara mula mengahwinkan anak perempuan mereka dengan maharaja dan memegang jawatan *[[Sesshō]]* (摂政, Pemangku Maharaja bagi maharaja bawah umur) dan *[[Kampaku]]* (関白, Pemangku maharaja bagi maharaja dewasa). Dengan cara ini, mereka menyingkirkan puak-puak lain daripada pusat politik dan mengukuhkan kuasa mereka. Sejak abad ke-10, puak Fujiwara memonopoli jawatan *Sesshō* dan *Kampaku*. Bagaimanapun, pada akhir abad ke-10, Fujiwara no Michinaga, tokoh yang membina zaman kegemilangan Fujiwara, memilih untuk menjadi *Sadaijin*, iaitu jawatan yang mempunyai kuasa sebenar, berbanding *Kampaku* yang hanya bersifat nominal.

Tugas *Sesshō* dan *Kampaku* ialah menyampaikan kepada maharaja dasar-dasar yang dirangka oleh *Sadaijin* dan pegawai kanan lain dalam *Daijō-kan*, serta menyampaikan keputusan maharaja kepada mereka. Sebagai pemangku maharaja, *Sesshō* dan *Kampaku* kadang-kadang membuat keputusan bagi pihak maharaja, tetapi jawatan mereka tidak ditakrifkan secara undang-undang dan tidak mempunyai kuasa politik khusus. Sebaliknya, *Sadaijin* ialah jawatan tetap tertinggi dalam *Daijō-kan*, yang merupakan badan tertinggi negara dalam merancang dan memutuskan hal-hal politik penting. Inilah sebabnya Michinaga memilih jawatan *Sadaijin*.

Sejak zaman Kamakura (1185–1333), apabila kelas pahlawan (samurai) mula berkuasa di Jepun, jawatan ini menjadi gelaran kehormat semata-mata tanpa kuasa sebenar. Pada masa Oda Nobunaga dilantik sebagai *Udaijin* dalam zaman Azuchi–Momoyama, satu-satunya anggota kelas pahlawan yang sebelum itu pernah dilantik ke jawatan istana yang lebih tinggi daripada *Udaijin* ialah Taira no Kiyomori dan Ashikaga Yoshimitsu sebagai *Daijō-daijin*, serta Ashikaga Yoshinori dan Ashikaga Yoshimasa sebagai *Sadaijin*.

## Lihat juga
* Agensi Rumah Tangga Imperial
* *[[Kōkyū]]*
* *[[Kugyō]]*
* *[[Daijō-daijin]]*
* ''Sesshō'' dan ''Kampaku''

## Catatan

## Bacaan tambahan
*  Asai, T. (1985). *Nyokan Tūkai*. Tokyo: Kōdansha.
* Dickenson, Walter G. (1869). *Japan: Being a Sketch of the History, Government and Officers of the Empire.* London: W. Blackwood and Sons. 
* Hall, John Whitney, Delmer M. Brown and Kozo Yamamura. (1993). ''The Cambridge History of Japan.'' Cambridge: Cambridge University Press. 
* Ozaki, Yukio. (2001). *The Autobiography of Ozaki Yukio: The Struggle for Constitutional Government in Japan.* [Translated by Fujiko Hara]. Princeton: Princeton University Press.  (cloth)
*  Ozaki, Yukio. (1955). *Ozak Gakudō Zenshū.* Tokyo: Kōronsha.
* Sansom, George (1958). *A History of Japan to 1334*. Stanford: Stanford University Press.
* Screech, Timon. (2006). *Secret Memoirs of the Shoguns: Isaac Titsingh and Japan, 1779–1822.* London: RoutledgeCurzon. 
*  Titsingh, Isaac. (1834). [Siyun-sai Rin-siyo/Hayashi Gahō, 1652], *[[Nipon o daï itsi ran]]*; ou, ''Annales des empereurs du Japon.'' Paris: Oriental Translation Fund of Great Britain and Ireland.
* Varley, H. Paul, ed. (1980). &#91;Kitabatake Chikafusa, 1359], *[[Jinnō Shōtōki]] ("A Chronicle of Gods and Sovereigns: Jinnō Shōtōki of Kitabatake Chikafusa" translated by H. Paul Varley).* New York: Columbia University Press.