Ryuichi Sakamoto

ialah seorang komposer, penerbit rakaman dan pelakon Jepun yang mengejar pelbagai gaya sebagai artis solo dan sebagai ahli Yellow Magic Orchestra (YMO). Bersama rakan kumpulannya Haruomi Hosono dan Yukihiro Takahashi, Sakamoto mempengaruhi dan mempelopori beberapa genre muzik elektronik.

Sakamoto memulakan kerjayanya semasa di universiti pada 1970-an sebagai pemuzik sesi, penerbit, dan pengatur cara. Kejayaan besar pertamanya datang pada tahun 1978 sebagai pengasas bersama YMO. Beliau pada masa yang sama mengejar kerjaya solo, mengeluarkan album gabungan elektronik eksperimental *[[Thousand Knives]]* pada 1978. Dua tahun kemudian, beliau mengeluarkan album *B-2 Unit*. Ia termasuk lagu "Riot in Lagos" yang penting dalam pembangunan muzik elektro dan hip hop. Beliau terus menghasilkan lebih banyak rekod solo, dan bekerjasama dengan ramai artis antarabangsa, David Sylvian, Carsten Nicolai, Youssou N'Dour, dan Fennesz, antara yang lain. Sakamoto menggubah muzik untuk majlis perasmian Sukan Olimpik Barcelona 1992, dan gubahannya "Energy Flow" (1999) menjadi single instrumental nombor satu pertama dalam sejarah carta Oricon Jepun.

Sebagai komposer skor filem, Sakamoto memenangi Oscar, BAFTA, Grammy dan dua Anugerah Golden Globe. *[[Merry Christmas, Mr. Lawrence]]* (1983) menandakan penampilan sulungnya sebagai pelakon dan komposer skor filem; tema utamanya telah disesuaikan dengan single "Forbidden Colors" yang menjadi hit antarabangsa. Karya beliau yang paling berjaya sebagai komposer filem ialah *[[The Last Emperor]]* (1987), terus memperoleh anugerah gubahan lagu bagi filem seperti *[[The Sheltering Sky]]* (1990), *[[Buddha kecil|Little Buddha]]* (1993), dan *[[The Revenant (filem 2015)|The Revenant]]* (2015). Kadang-kadang, Sakamoto juga bekerja sebagai komposer dan penulis senario dalam anime dan permainan video. Pada tahun 2009, beliau telah dianugerahkan Ordre des Arts et des Lettres daripada Kementerian Kebudayaan Perancis atas sumbangannya terhadap bidang muzik.

## Kerjaya

### 1970-an
Sakamoto memasuki Universiti Seni Halus dan Muzik Kebangsaan Tokyo pada tahun 1970, dan memperoleh ijazah sarjana muda dalam komposisi muzik dan sarjana dengan penekanan khusus pada muzik elektronik dan kerakyatan. Beliau belajar etnomusikologi di sana dengan niat untuk menjadi penyelidik dalam bidang itu dengan minatnya dalam pelbagai tradisi muzik dunia, terutamanya Jepun (terutamanya Okinawa), tradisi muzik India dan Afrika. Beliau juga dilatih dalam muzik klasik dan mula bereksperimen dengan peralatan muzik elektronik yang terdapat di universiti, termasuk pensintesis seperti Buchla, Moog, dan ARP. Salah satu pengaruh klasik Sakamoto ialah Claude Debussy, yang disifatkannya sebagai "wira"nya dan menyatakan bahawa "muzik Asia banyak mempengaruhi Debussy, dan Debussy banyak mempengaruhi saya. Jadi, muzik itu mengelilingi dunia dan membentuk bulatan penuh."

Pada tahun 1975, Sakamoto bekerjasama dengan pemain perkusi Tsuchitori Toshiyuki untuk mengeluarkan *Disappointment-Hateruma*. Selepas bekerja sebagai pemuzik sesi dengan Haruomi Hosono dan Yukihiro Takahashi pada tahun 1977, mereka bertiga membentuk kumpulan muzik elektronik yang berjaya di peringkat antarabangsa Yellow Magic Orchestra (YMO) pada tahun 1978. Dikenali dengan pengaruh asas mereka pada muzik elektronik, kumpulan itu membantu mempelopori genre elektronik seperti elektropop/teknopop, synthpop, muzik siberpunk, ''ambient house'', dan elektronika. Hasil kerja kumpulan itu mempunyai pengaruh yang berkekalan merentas genre, daripada hip hop dan tekno kepada ''acid house'' dan muzik melodi umum. Sakamoto ialah pencipta lagu dan komposer bagi beberapa lagu popular kumpulan itu—termasuk "Yellow Magic (Tong Poo)" (1978), "Technopolis" (1979), "Nice Age" (1980), "Ongaku" (1983) dan "You've Got to Help Yourself" (1983)—sambil memainkan papan kekunci untuk kebanyakan lagu mereka yang lain, termasuk hits antarabangsa seperti "Computer Game/ Firecracker" (1978) dan "Rydeen" (1979). Beliau juga menyanyikan beberapa lagu, seperti "Kimi ni Mune Kyun" (1983). Gubahan Sakamoto "Technopolis" (1979) telah dikreditkan sebagai sumbangan kepada pembangunan muzik tekno, manakala "Behind the Mask" (1978) yang berjaya di peringkat antarabangsa—sebuah lagu synthpop di mana beliau menyanyikan vokal melalui vokoder—kemudian dinyanyikan semula oleh beberapa artis antarabangsa, termasuk Michael Jackson dan Eric Clapton.

Sakamoto mengeluarkan album solo pertamanya *[[Thousand Knives|Thousand Knives of Ryūichi Sakamoto]]* pada pertengahan 1978 dengan bantuan Hideki Matsutake—Hosono turut menyumbang kepada lagu "Thousand Knives". Album ini bereksperimen dengan gaya yang berbeza, seperti "Thousand Knives" dan "The End of Asia"—di mana muzik elektronik digabungkan dengan muzik tradisional Jepun—manakala "Grasshoppers" ialah lagu piano yang lebih berunsur minimalis. Album ini dirakam dari April hingga Julai 1978 dengan pelbagai alat muzik elektronik, termasuk pelbagai pensintesis seperti pensintesis polifonik KORG PS-3100; Oberheim Eight-Voice; Moog III-C; Polymoog, Minimoog; Micromoog; vokoder Korg VC-10; penjujuk analog KORG SQ-10; kit dram Syn-Drums; dan Roland MC-8 Microcomposer, dengan penjujukan muzik diprogramkan Matsutake dan dimainkan oleh Sakamoto. Versi lagu "Thousand Knives" telah dikeluarkan pada album 1981 Yellow Magic Orchestra *[[BGM (album)|BGM]]*. Versi ini merupakan salah satu penggunaan terawal mesin dram Roland TR-808, yakni dalam persembahan langsung YMO "1000 Knives" pada 1980 dan keluaran album *BGM* mereka pada 1981.

### 1980-an
Pada tahun 1980, Sakamoto mengeluarkan album solo *B-2 Unit*, yang telah dirujuk sebagai rekod "paling gelisah" beliau dan terkenal dengan lagu elektronik "Riot in Lagos", yang dianggap sebagai contoh awal muzik elektro (elektro-funk), dengan Sakamoto menjangkakan rentak dan bunyi elektro. Artis elektro dan hip hop awal, seperti Afrika Bambaataa dan Kurtis Mantronik, dipengaruhi oleh album itu—terutamanya "Riot in Lagos"—dengan Mantronik memetik karya itu sebagai pengaruh besar pada kumpulan elektro hip hopnya Mantronix. "Riot in Lagos" kemudiannya dimasukkan ke dalam album kompilasi Playgroup *Kings of Electro* (2007), bersama gubahan elektro penting lain, seperti "Al-Naafyish" (1983) oleh Hashim.

Menurut *Dusted Magazine*, penggunaan bunyian ''bounce'' yang mereda dan rentak mekanikal oleh Sakamoto kemudiannya digabungkan dalam produksi muzik elektro dan hip hop awal, seperti “ Message II (Survival) ” (1982), oleh Melle Mel dan Duke Bootee; “ Magic's Wand ” (1982), oleh Whodini dan Thomas Dolby; "Electric Kingdom" oleh Twilight 22 (1983); dan ** karya Kurt Mantronik (1985). Keluaran 1980 "Riot in Lagos" telah disenaraikan oleh *[[The Guardian]]* pada 2011 sebagai salah satu daripada 50 detik terpenting dalam sejarah muzik tarian.

Antara trek lain di *B-2 Unit*, "Differencia" mempunyai, menurut *[[Fakta (majalah UK)|Fact]]*, "rentak berguling tanpa henti dan sintetik bass bertikam-tikaman yang mengawali ''jungle'' hampir sedekad". Beberapa lagu dalam album juga menggambarkan genre seperti IDM, ''broken beat'', dan tekno industrial, dan karya penerbit seperti Actress dan Oneohtrix Point Never. Bagi beberapa lagu dalam album, Sakamoto bekerja dengan penerbit reggae UK Dennis Bovell, menggabungkan unsur muzik afrobeat dan alih suara.

Pada tahun 1980 juga, Sakamoto mengeluarkan single "War Head/Lexington Queen", sebuah lagu synthpop eksperimental dan rekod elektro, dan memulakan kerjasama yang lama dengan David Sylvian, apabila beliau menulis bersama dan membuat persembahan di dalam trek Japan "Taking Islands In Africa". Pada tahun berikutnya, Sakamoto bekerjasama dengan pemain gitar Talking Heads dan King Crimson Adrian Belew dan Robin Scott bagi album berjudul *Left-Handed Dream*. Berikutan pembubaran Japan, Sakamoto mengusahakan satu lagi kerjasama dengan Sylvian, sebuah single bertajuk "Bamboo Houses/Bamboo Music" pada tahun 1982. Kerjasama Sakamoto 1980 dengan Kiyoshiro Imawano, "Ikenai Rouge Magic", mendahului carta single Oricon.

Pada tahun 1983, Sakamoto membintangi bersama David Bowie dalam filem *[[Selamat Hari Krismas, Encik Lawrence|Merry Christmas Mr. Lawrence]]* arahan Nagisa Oshima. Selain berlakon dalam filem itu, Sakamoto juga mengarang skor muzik filem itu dan sekali lagi bekerjasama dengan Sylvian pada tema utama filem itu ("Forbidden Colours") - yang menjadi hit kecil. Dalam temu bual 2016, Sakamoto merenungkan masanya berlakon dalam filem itu, mendakwa bahawa beliau "bergaul" dengan Bowie setiap petang selama sebulan semasa penggambaran di lokasi. Beliau mengingati Bowie sebagai "terus terang" dan "baik", sambil turut meratapi hakikat bahawa beliau tidak pernah mengumpulkan keberanian untuk meminta bantuan Bowie semasa menjaringkan runut bunyi filem itu kerana beliau percaya Bowie terlalu "tertumpu kepada lakonan".

### 1990-an
Album *[[Degupan jantung (album Sakamoto)|Heartbeat]]* (1991) dan *Sweet Revenge* (1994) menampilkan kerjasama Sakamoto dengan rangkaian artis global seperti Roddy Frame, Dee Dee Brave, Marco Prince, Arto Lindsay, Youssou N'Dour, David Sylvian dan Ingrid Chavez.

Pada 1995, Sakamoto mengeluarkan *Smoochy*, yang diterangkan oleh laman web *Sound On Sound* sebagai "perjalanan Sakamoto ke negeri yang mudah didengar dan Latin", diikuti dengan album *[[1996 (album Ryuichi Sakamoto)|1996]]*, yang menampilkan beberapa keping yang dikeluarkan sebelum ini yang disusun bagi piano, biola dan selo solo. Pada Disember 1996, Sakamoto mengarang sebuah karya orkestra selama satu jam bertajuk "Untitled 01" dan dikeluarkan sebagai album *Discord* (1998). Keluaran Sony Classical bagi *Discord* telah dijual dalam bekas permata yang dilindungi oleh sarung berwarna biru yang diperbuat daripada kerajang, manakala CD itu juga mengandungi trek video data. Pada tahun 1998, label rekod Ninja Tune mengeluarkan *Prayer/Salvation Remixes*, dengan artis elektronik terkemuka seperti Ashley Beedle dan Andrea Parker olah semula semula bahagian daripada bahagian "Prayer" dan "Salvation" dalam *Discord*. Sakamoto berkolaborasi terutamanya dengan pemain gitar David Torn dan DJ Spooky—artis Laurie Anderson memberikan kata-kata yang dituturkan pada gubahan itu—dan rakaman itu dipekatkan daripada sembilan persembahan langsung karya itu, yang dirakam semasa lawatan Jepun. *Discord* dibahagikan kepada empat bahagian: "Grief", "Anger", "Prayer" dan "Salvation"; Sakamoto menjelaskan pada tahun 1998 bahawa beliau "tidak beragama, tetapi mungkin berikap rohani" dan "doa adalah untuk sesiapa sahaja atau apa sahaja yang anda mahu namakan."

Pada 1998, ahli etnomusik Itali Massimo Milano menerbitkan *Ryuichi Sakamoto. Conversazioni.* Ketiga-tiga edisi buku itu diterbitkan dalam bahasa Itali. Album Sakamoto seterusnya, *[[BTTB (album)|BTTB]]* (1998) —akronim "*Back to the Basics*"—merupakan reaksi yang agak legap terhadap *Discord* pada tahun sebelumnya. Album ini terdiri daripada satu siri karya asli pada piano solo, termasuk "Energy Flow" yang menjadi hit utama di Jepun, dan susunan empat tangan yang meriah dari Yellow Magic Orchestra klasik "Tong Poo". Dalam jelajah *BTTB* AS, beliau membuka persembahan dengan persembahan singkat DJ avant-garde di bawah nama pentas DJ Lovegroove.

### 2000-an

Sakamoto bekerjasama dengan pemain cello Jaques Morelenbaum (ahli trio *1996*), dan isteri Morelenbaum, Paula, dalam sepasang album meraikan karya perintis bossa nova Antonio Carlos Jobim. Mereka merakam album pertama mereka, *Casa* (2001), kebanyakannya di studio rumah Jobim di Rio de Janeiro, dengan Sakamoto membuat persembahan di piano besar mendiang Jobim. Album ini diterima dengan baik, dan telah dimasukkan dalam senarai album teratas tahunan *[[The New York Times]]* pada 2002. Album langsung, *Live in Tokyo*, dan album kedua, *A Day in New York*, tidak lama kemudian menyusul. Sakamoto dan Morelenbaums juga akan bekerjasama dalam NML No More Landmine, satu usaha antarabangsa untuk meningkatkan kesedaran untuk penyingkiran periuk api. Ketiga-tiga mereka akan mengeluarkan single "Zero Landmine", yang turut menampilkan David Sylvian, Brian Eno, Kraftwerk, Cyndi Lauper, dan Haruomi Hosono serta Yukihiro Takahashi, dua lagi ahli pengasas Yellow Magic Orchestra, dalam kalangan hampir seratus penghibur lain.

Sakamoto bekerjasama dengan Alva Noto (alias Carsten Nicolai) untuk mengeluarkan *[[Vrioon]]*, album kumpulan piano Sakamoto yang dirawat oleh gaya unik manipulasi digital Nicolai, yang melibatkan penciptaan "gelung mikro" dan perkusi yang minimum. Kedua-duanya menghasilkan karya ini dengan menghantar kepingan ke belakang dan ke belakang sehingga kedua-duanya berpuas hati dengan hasilnya. Debut ini, dikeluarkan pada label Jerman Raster-Noton, telah diundi sebagai rekod tahunan 2004 dalam kategori elektronika oleh majalah British *[[The Wire (majalah)|The Wire]]*. Mereka kemudian mengeluarkan *[[Insen]]* (2005)—sementara dihasilkan dengan cara yang serupa dengan Vrioon, album ini agak lebih terkawal dan minimalis. Selepas kerjasama selanjutnya, mereka mengeluarkan dua lagi album: *[[Utp (album)|utp_]]* (2008) dan *[[Summvs]]* (2011).

### 2010-an-2023

Sepanjang bahagian akhir tahun 2000-an, Sakamoto bekerjasama dalam beberapa projek dengan artis visual Shiro Takatani, termasuk pemasangan *LIFE - fluid, invisible, inaudible...* (2007–2013), ditugaskan oleh YCAM, Yamaguchi, *collapsed* and *silence spins* di Muzium Seni Kontemporari Tokyo pada 2012 dan 2013 Sharjah Dwitahunan (UAE), *LIFE-WELL* pada 2013 dan versi khas sempena ulang tahun ke-20 Park Hyatt Tokyo pada 2014, dan beliau membuat muzik untuk persembahan bersama *LIFE-WELL* yang menampilkan pelakon Noh/Kyogen Mansai Nomura, dan untuk persembahan *ST/LL* oleh Shiro Takatani pada tahun 2015.

Pada tahun 2013, Sakamoto menjadi ahli juri di Festival Filem Antarabangsa Venice ke-70. Para juri menonton 20 filem dan dipengerusikan oleh pengarang filem Bernardo Bertolucci.

Pada 2014, Sakamoto menjadi pengarah artistik tetamu pertama Festival Seni Antarabangsa Sapporo 2014 (SIAF2014). Pada 10 Julai, Sakamoto mengeluarkan kenyataan yang menunjukkan bahawa beliau telah didiagnosis dengan kanser orofarinks pada akhir Jun tahun sama. Beliau mengumumkan rehatnya dari kerjanya sementara beliau mendapatkan rawatan dan pemulihan. Pada 3 Ogos 2015, Sakamoto menyiarkan di laman webnya bahawa beliau "dalam keadaan baik ... Saya sedang berfikir untuk kembali bekerja" dan mengumumkan bahawa beliau akan menyediakan muzik bagi filem Yoji Yamada, *Haha to Kuraseba*. Pada 2015, Sakamoto juga mengarang skor bagi filem Alejandro González Iñárritu, *[[The Revenant (filem 2015)|The Revenant]]*, dengan beliau menerima pencalonan Golden Globe.

Pada Januari 2017, keluarnya pengumuman bahawa Sakamoto akan mengeluarkan album solo pada April 2017 melalui Milan Records; album baharu, bertajuk *async*, dikeluarkan pada 29 Mac 2017, mendapat pujian kritikal. Pada Februari 2018, beliau telah dipilih untuk menjadi juri bagi bahagian pertandingan utama Festival Filem Antarabangsa Berlin ke-68.

Pada 14 Jun 2018, sebuah dokumentari tentang kehidupan dan karya Sakamoto, bertajuk *Coda*, telah dikeluarkan. Filem ini mengikuti Sakamoto ketika pulih daripada kanser dan menyambung semula mencipta muzik, membantah konsep loji kuasa nuklear berikutan kemalangan nuklear Fukushima, dan mencipta rakaman lapangan dalam pelbagai tempat. Diarahkan oleh Stephen Nomura Schible, dokumentari itu mendapat pujian yang kritikal.

## Kehidupan peribadi
Perkahwinan pertama Sakamoto daripada tiga perkahwinan berlaku pada 1972, tetapi berakhir dengan perceraian dua tahun kemudian—Sakamoto mempunyai seorang anak perempuan daripada hubungan ini. Sakamoto kemudian berkahwin dengan pemain piano terkenal Jepun dan penyanyi Akiko Yano pada tahun 1982, berikutan beberapa kolaborasi muzik dengannya, termasuk kerja jelajah dengan Yellow Magic Orchestra. Perkahwinan kedua Sakamoto berakhir pada Ogos 2006, 14 tahun selepas keputusan bersama untuk tinggal berasingan—Yano dan Sakamoto membesarkan seorang anak perempuan, penyanyi J-pop Miu Sakamoto. Beliau kemudian berkahwin dengan pengurusnya, Norika Sora, dan mereka mempunyai dua anak. Sakamoto tinggal terutamanya di New York City dari sekitar 1990 hingga 2020, apabila beliau kembali ke Tokyo.

### Kesihatan dan kematian
Bermula pada Jun 2014, Sakamoto berehat selama setahun selepas beliau disahkan menghidap kanser orofarinks. Pada 2015, beliau kembali, menyatakan, "Sekarang saya baik. Saya berasa lebih baik. Jauh lebih baik. Saya merasakan tenaga di dalam, tetapi anda tidak pernah tahu. Kanser mungkin akan kembali dalam tiga tahun, lima tahun, mungkin 10 tahun. Juga, radiasi menjadikan sistem imun anda sangat rendah. Ini bermakna saya sangat terdedah kepada kanser lain dalam badan saya."

Pada 21 Januari 2021, Sakamoto berkongsi pautan di halaman rasminya, yang mengandungi surat yang mengumumkan bahawa walaupun kanser tekaknya telah pulih, beliau kini didiagnosis dengan kanser rektum, dan beliau sedang menjalani rawatan selepas pembedahan yang berjaya. Beliau menulis, "Mulai sekarang, saya akan hidup bersama kanser. Tetapi, saya berharap untuk membuat muzik untuk sementara waktu lagi."

Sakamoto meninggal dunia akibat kanser di Tokyo pada 28 Mac 2023, pada usia 71 tahun. Kematiannya diumumkan pada 2 April, selepas pengebumiannya dilakukan.

## Nota


## Rujukan

## Bacaan lanjut

* 

## Pautan luar
* 
* Commmons – label rakaman Sakamoto
* Raster-Noton
* 
* 
*