Bahasa Inggeris Baku

Di sesebuah negara berbahasa Inggeris, **Bahasa Inggeris Baku** (**BIB**; atau *Standard English*, **SE**) ialah varieti atau kelainan bahasa Inggeris yang telah menjalani kodifikasi sehingga dianggap secara sosial sebagai bahasa baku, yang dikaitkan dengan pendidikan formal, penilaian bahasa dan penerbitan rasmi, seperti pesanan khidmat masyarakat dan akhbar, dll. Semua ciri linguistik tertakluk kepada kesan pemiawaian, termasuk morfologi, fonologi, sintaksis, leksikon, laras, penanda wacana, pragmatik, serta ciri bertulis seperti kelaziman ejaan, tanda baca, penggunaan huruf besar dan amalan singkatan. BIB tidak terikat kepada mana-mana tempat: komponen-komponen tatabahasa dan leksikalnya tidak khusus kepada satu-satu lokasi, walaupun banyak daripadanya berasal daripada dialek yang berbeza dan berjauhan, dan ia mempunyai sedikit variasi yang terdapat dalam varieti-varieti bahasa Inggeris lisan atau bertulis sebelumnya. Menurut Peter Trudgill, Bahasa Inggeris Baku ialah dialek sosial yang terutamanya digunakan dalam penulisan yang boleh dibezakan daripada dialek bahasa Inggeris lain, terutamanya dengan sekumpulan kecil "idiosinkrasi" atau "keistimewaan" tatabahasa, seperti kata ganti refleksif yang tidak sekata dan morfologi kata kerja bentuk kini yang "tidak biasa".

Istilah "Baku" atau "Standard" merujuk kepada pengaturan tatabahasa, ejaan, dan penggunaan bahasa, dan bukannya kepada tahap paling asas untuk boleh diterima atau kesalingbolehtukaran (contohnya, ukuran standard). Sebagai contoh, terdapat perbezaan yang ketara antara varieti-varieti bahasa yang diiktiraf oleh negara-negara Anglosfera sebagai "Bahasa Inggeris Baku": di England dan Wales, istilah *Bahasa Inggeris Baku* merujuk kepada Proper English (Bahasa Inggeris yang Betul), aksen Received Pronunciation, serta tatabahasa dan kosa kata Bahasa Inggeris Baku United Kingdom (UKSE); di Scotland, varietinya ialah Bahasa Inggeris Scotland; di Amerika Syarikat, varieti General American ialah standard pertuturan; dan di Australia, Bahasa Inggeris Baku ialah Bahasa Inggeris Australia Umum. Melalui fenomena yang disebut oleh ahli sosiolinguistik sebagai "pengembangan fungsi", ciri linguistik tertentu yang dikaitkan dengan dialek piawai menjadi berkait dengan penanda prestij bukan linguistik (seperti kekayaan atau pendidikan). Dengan kata lain, dialek piawai itu sendiri bukannya lebih unggul secara linguistik berbanding dialek bahasa Inggeris lain yang digunakan oleh masyarakat Anglofon.

Berbeza dengan beberapa bahasa baku lain, tiada akademi kebangsaan atau antarabangsa yang mempunyai kuasa mutlak untuk mengkodifikasikan Bahasa Inggeris Baku; kodifikasinya hanya berdasarkan konsensus preskriptif yang meluas. Oleh itu, kodifikasi ini tidak lengkap atau sebulat suara, tetapi ia meluas dan didokumentasikan dengan baik.

## Takrifan
Walaupun Bahasa Inggeris Baku biasanya dikaitkan dengan komunikasi dan tetapan rasmi, ia mempunyai kepelbagaian dalam laras (tahap stilistik), seperti yang digunakan dalam kewartawanan (cetak, televisyen, internet) dan penerbitan akademik (monograf, kertas akademik, internet). Kepelbagaian ini juga wujud antara bentuk lisan dan bertulis BIB, yang dicirikan oleh tahap formaliti; oleh itu, Bahasa Inggeris Baku berbeza daripada Bahasa Inggeris Formal, kerana ia mempunyai variasi stilistik, daripada kasual kepada formal. Selain itu, kod penggunaan dialek bukan standard (bahasa vernakular) kurang stabil berbanding kodifikasi Bahasa Inggeris Baku, dan oleh itu lebih mudah menerima dan mengintegrasikan kosa kata dan bentuk tatabahasa baru. Dari segi fungsi, varieti kebangsaan BIB dicirikan oleh peraturan yang diterima umum, sering kali tatabahasa yang ditetapkan oleh preskripsi linguistik pada abad ke-18.

Bahasa Inggeris berasal di England semasa zaman Anglo-Saxon, dan kini dituturkan sebagai bahasa pertama atau bahasa kedua di banyak negara di dunia, banyak daripadanya telah membangunkan satu atau lebih "standard kebangsaan" (namun ini bukan merujuk kepada dokumen standard yang diterbitkan tetapi kepada kekerapan penggunaan yang konsisten). Bahasa Inggeris ialah bahasa pertama bagi majoriti penduduk di beberapa negara, termasuk United Kingdom, Amerika Syarikat, Kanada, Republik Ireland, Australia, New Zealand, Jamaica, Trinidad dan Tobago, Bahamas dan Barbados, dan merupakan bahasa rasmi di banyak negara lain, termasuk India, Pakistan, Filipina, Afrika Selatan dan Nigeria; setiap negara mempunyai Bahasa Inggeris Baku dengan tatabahasa, ejaan, dan sebutan yang khusus untuk budaya tempatan.

Hasil daripada penjajahan dan migrasi populasi berbahasa Inggeris dalam sejarah, serta penggunaan utama bahasa Inggeris sebagai bahasa perdagangan dan komersial antarabangsa (*[[lingua franca]]*), bahasa Inggeris juga telah menjadi bahasa kedua yang paling banyak digunakan. Negara-negara di mana bahasa Inggeris bukan bahasa asli atau tidak dituturkan secara meluas sebagai bahasa tambahan mungkin mengimport varieti bahasa Inggeris melalui bahan pengajaran (biasanya Bahasa Inggeris British atau Bahasa Inggeris Amerika) dan menganggapnya sebagai "standard" untuk tujuan pengajaran dan penilaian. Biasanya, Bahasa Inggeris British diajar sebagai standard di seluruh Eropah, Caribbean, Afrika Subsahara dan Asia Selatan, dan Bahasa Inggeris Amerika diajar sebagai standard di seluruh Amerika Latin dan Asia Timur. Walau bagaimanapun, ini berbeza antara tempat dan satu-satu guru. Di sesetengah kawasan, bahasa pijin atau bahasa kreol menggabungkan bahasa Inggeris dengan satu atau lebih bahasa asli.

## Tatabahasa
Walaupun Bahasa Inggeris Baku negara-negara Anglofon adalah serupa, terdapat sedikit perbezaan dalam tatabahasa dan perbezaan kosa kata antara varieti. Dalam Bahasa Inggeris Amerika dan Australia, contohnya, "sunk" dan "shrunk" sebagai bentuk lampau "sink" dan "shrink" diterima sebagai bentuk standard, manakala Bahasa Inggeris Baku British hanya mengekalkan bentuk lampau "sank" dan "shrank". Dalam Bahasa Inggeris Afrika Selatan Afrikaner, pengguguran pelengkap kata kerja semakin menjadi lazim. Fenomena ini melihat objek-objek kata kerja transitif digugurkan: "Did you get?", "You can put in the box". Konstruksi sebegini jarang berlaku dalam kebanyakan varieti Bahasa Inggeris Baku yang lain.

## Asal usul
Pada masa lalu, ramai pakar berbeza memaksudkan erti yang berbeza dengan frasa 'Bahasa Inggeris Baku', ketika menggambarkan kemunculannya di England pada zaman pertengahan dan awal moden. Pada abad ke-19, ia cenderung digunakan berkaitan dengan perbendaharaan kata. Sarjana abad ke-19 Earle dan Kington-Oliphant menggambarkan pembakuan bahasa Inggeris dari segi nisbah kosa kata Romawi kepada Jermanik. Earle mendakwa bahawa karya penyair Gower dan Chaucer, misalnya, ditulis dalam apa yang disebutnya 'bahasa baku' kerana jumlah kosa kata yang berasal dari Perancis.

Selepas itu, perhatian beralih kepada taburan fonem serantau. Morsbach, Heuser dan Ekwall menggambarkan pembakuan terutamanya berkaitan dengan perubahan bunyi, terutamanya seperti yang ditunjukkan oleh ejaan untuk vokal dalam suku kata yang ditekan, dengan penekanan yang lebih sedikit pada morfologi.

Sarjana pertengahan abad ke-20 McIntosh dan Samuels menumpukan amalan ejaan sebagai artefak utama, yang tidak semestinya menunjukkan realiti sebutan. Kerja mereka membawa kepada penerbitan *Linguistic Atlas of Late Mediaeval English,* yang bertujuan untuk menggambarkan variasi dialek dalam Bahasa Inggeris Pertengahan antara 1350 dan 1450. Tarikh akhir ini dipilih untuk mencerminkan peningkatan pembakuan bahasa Inggeris bertulis. Namun seperti yang mereka catatkan, "Dialek bahasa lisan tidak mati tetapi dialek bahasa bertulis mati".

Beberapa sarjana akhir abad ke-20 menjejaki morfem semasa ia dibakukan, seperti kata bantu *do*, bentuk kini orang ketiga *-s*, *you/thou*, kata-kata ganti *wh-*, dan penafian tunggal, penafian berganda yang lazim dalam Bahasa Inggeris Lama dan Pertengahan dan kekal dalam varieti-varieti tempatan bahasa Inggeris lisan.

## Rujukan


### Bibliografi
* 
* Blake, N. F. 1996. "A History of the English Language" (Basingstoke: Palgrave)
* Burridge, Kate and Bernd Kortmann (eds). 2008. "Varieties of English: vol 3, The Pacific and Australasia" (Berlin and NY: Mouton de Gruyter)
* 
* 
* 
* 
* Crystal, David. 1997. "A Dictionary of Linguistics and Phonetics" 4th ed. (Oxford: Blackwell)
* Durkin, Philip. "Global English", *Oxford English Dictionary*, 2007. Accessed 2007-11-07.
* 
* Gorlach, Manfred. 1997. "The Linguistic History of English" (Basingstoke: Macmillan)
* 
* Harder, Jayne C., *Thomas Sheridan: A Chapter in the Saga of Standard English*, American Speech, Vol. 52, No. 1/2 (Spring - Summer, 1977), pp.&nbsp;65–75.
* 
* 
* 
* Kortmann, Bernd and Clive Upton (eds). 2008. "Varieties of English: vol 1, The British Isles" (Berlin and NY: Mouton de Gruyter)
* Mesthrie, Rajend (ed). 2008. "Varieties of English: vol 4, Africa, South and Southeast Asia" (Berlin and NY: Mouton de Gruyter)
* 
* Schneider, Edgar W. (ed). 2008. "Varieties of English: vol 2, The Americas and the Caribbean" (Berlin and NY: Mouton de Gruyter)
* Smith, Jeremy. 1996. "An Historical Study of English: Function, Form and Change" (London: Routledge)
* Thorne, Sarah. 1997. "Mastering Advanced English Language" (Basingstoke: Macmillan)
*Trudgill, Peter (1999). Bex & Watts (ed.). *Prof* (PDF). *Standard English: the Widening Debate*. London: Routledge. pp.&nbsp;117–128. .
*