Anjing pemburu berbulu dawai Itali

**Anjing pemburu berbulu dawai Itali** atau **anjing pemburu berbulu kasar Itali** ialah satu baka anjing berbulu dawai Itali daripada jenis anjing pemburu bau. Ia merupakan salah satu daripada dua jenis anjing pemburu Itali, yang satu lagi ialah anjing pemburu berbulu pendek Itali, yang – selain jenis lapis bulu – sangat serupa tetapi sedikit lebih kecil. Kedua-duanya hampir secara genetik dengan dua lagi baka anjing pemburu bau Itali, iaitu anjing pemburu Maremma dan anjing pemburu Appennino.

Ia digunakan secara tradisional untuk pemburuan kelinci, namun mungkin juga digunakan dalam pemburuan babi hutan. Pada tahun 2009, terdapat 1,740 pendaftaran baharu dalam buku pembaka kebangsaan.

## Sejarah
Asal usul baka ini tidak diketahui tetapi dipercayai bersifat purba. Pada sesetengah patung Rom Purba, termasuk dua buah di Muzium Vatikan di Rom dan sebuah lagi di Muzium Arkeologi Kebangsaan di Napoli, Diana si Pemburu digambarkan bertemankan seekor anjing pemburu yang disangkakan menunjukkan sesetengah keserupaan dengan anjing pemburu Itali moden.

Dua rangka serupa bagi anjing daripada jenis grehaun atau anjing pemburu bau dari nekropolis Lombard abad ketujuh di Povegliano di Wilayah Verona diperihalkan pada tahun 1995; kedua-duanya menunjukkan sesetengah keserupaan morfologi dengan anjing pemburu Itali moden, kecuali ketinggian lebih besar, dengan anggaran ukuran pada paras kelasa sebanyak .

Anjing jenis ini banyak digunakan semasa Renaisans Itali dalam perburuan panjang dengan sebilangan besar pembantu perburuan dan pengikut perburuan yang berkuda.

Anjing-anjing yang serupa dengan anjing pemburu Itali moden – daripada kedua-dua jenis berbulu licin dan jenis berbulu kasar – ditunjukkan di Milan pada tahun 1886, namun pada masa ini tiada pembezaan baka jelas. Pada tahun 1920, sebuah kelab baka, iaitu Società Italiana Amatori del Segugio e del Cane da Tana, dibentuk di Lodi dan piawaian baka dirangka; persatuan itu dibubarkan pada tahun 1939, sejurus sebelum tercetusnya Perang Dunia Kedua, selepas perundangan pembatasan diluluskan oleh pemerintah fasis. Menjelang penghujung perang, baka ini berisiko lenyap.

Sebuah persatuan baka baharu dibentuk pada tahun 1947, dengan nama Società Italiana Pro Segugio; pada tahun itu, jumlah bilangan yang berdaftar dalam kedua-dua buku pembaka kebangsaan (LOI dan LIR) ialah 69. Piawaian baka disemak oleh ahli kinologi Giuseppe Solaro. Pada tahun 1948, terdapat 120 pendaftaran baharu.

Baka berbulu kasar ini sepenuhnya diterima oleh Persekutuan Kinologi Antarabangsa pada tahun 1956. Pada tahun 2015, pendaftaran dalam buku pembaka kebangsaan ialah 1,106.

Perbandingan genetik telah mendapati bahawa ia hampir tidak dapat dibezakan daripada anjing pemburu berbulu pendek Itali dan juga hampir secara genetik dengan dua lagi baka anjing pemburu bau Itali, iaitu anjing pemburu Maremma dan anjing pemburu Appennino. Anjing baka ini telah dieksport ke sebilangan negara.

## Ciri
Anjing pemburu berbulu dawai Itali bersaiz sederhana. Selain jenis lapis bulunya, ia sangat serupa dengan anjing pemburu berbulu pendek Itali, tetapi sedikit lebih besar. Jantan biasanya berdiri setinggi  pada paras kelasa dan berukuran seberat ; betina pula adalah lebih pendek sebanyak kira-kira  dan pada purata lebih ringan sebanyak . Panjang tubuh adalah hampir-hampir sama dengan ketinggian pada paras kelasa, jadi tubuhnya kelihatan hampir-hampir berbentuk segi empat sama apabila dipandang dari sisi.

Lapis bulunya adalah kasar, namun tidak lebih panjang daripada ; ini mungkin telah menjadikannya khususnya sesuai untuk perburuan di kawasan pergunungan lebih sejuk. Dua warna lapis bulu diiktiraf: sebarang cahaya warna perang kekuning-kuningan, antara merah rubah pekat dengan merah sangat pucat; dan hitam dan sawo matang. Sesetengah tanda putih pada muka dan dada ditoleransi.

Ia memaparkan sesetengah ciri daripada kedua-dua anjing pemburu bau dan anjing pemburu penglihatan. Ia mempunyai tungkai panjang, loin berkelim, dan belakang menegak (sedikit cembung) yang tipikal bagi anjing pemburu penglihatan, sementara kepalanya mempunyai ciri anjing pemburu bau termasuk telinga labuh tergantung rendah. Ia mempunyai muncung panjang menirus dengan bibir nipis yang tidak labuh. Ekornya panjang dan menirus dan biasanya terangkat tinggi-tinggi semasa berburu, lalu memudahkan pengenalpastian kedudukan anjing.

## Kegunaan
Ia telah dibiakbakakan sebagai anjing pemburu. Buruan tradisionalnya ialah kelinci, tetapi ia mungkin juga digunakan untuk memburu babi hutan; ia berburu dengan baik secara bersendirian, dalam kumpulan kecil, atau dalam kawanan, dengan pemburu yang kekal setempat sementara anjing pemburu mengejar buruan ke arah senjata mereka. Ia mempunyai kebolehan penghiduan tajam dan stamina tinggi apabila berburu, sehingga mampu kekal di lapangan sehingga dua belas jam tanpa rehat; seperti kebanyakan anjing pemburu bau, ia melolong dengan lantang apabila mengejar buruan. Sebaik berada di jejak bau, ia menunjukkan dedikasi sepenuh jiwa untuk mengikutinya, sama seperti anjing pemburu darah, walaupun, tidak seperti anjing pemburu darah, anjing pemburu Itali juga menangkap dan membunuh buruan.

Pada abad kedua puluh satu, ia juga semakin dibela sebagai anjing pendamping.

## Catatan

## Rujukan