Swami Vivekananda

**[[Swami]] Vivekananda** () (12 Januari 1863 - 4 Julai 1902) merupakan seorang rahib Hindu dan pengikut utama Sri Ramakrishna. Beliau ialah tokoh utama yang memperkenalkan falsafah Vedanta danYoga di negara-negara Barat pada lewat abad ke-19. Swami Vivekananda juga merupakan tokoh yang berjaya memberikan agama Hindu status antara agama utama di dunia. Beliau memainkan peranan penting dalam membawa pembaharuan dan kebangkitan semula agama Hindu di India yang pada ketika itu menghadapi ancaman kepupusan akibat pengaruh budaya Barat.   

Vivekananda memiliki peribadi yang amat dikenali dunia sebagai seorang pemimpin Hindu. Beliau ialah Swami (rahib) Hindu pertama yang melawat negara-negara Barat untuk menyebarkan agama Hindu, Yoga dan falsafah Vedanta dalam Persidangan Agama-Agama Sedunia (*World's Parliament of Religions)* yang diadakan sempena *[[World's Fair]]* di Chicago pada tahun 1893. Kejayaannya di Chicago disusuli dengan pengenalan falsafah India ke seluruh benua Amerika dan Eropah.  

## Latar Belakang
Swami Vivekananda ialah tokoh terulung yang
memperkenalkan falsafah Vedanta  (falsafah Hindu yang popular) dan Yoga di dunia Barat. Antara sumbangan
utamanya adalah meningkatkan taraf agama Hindu sebagai sebuah agama utama di
dunia. Beliau berperanan membangkitkan semula agama Hindu di India. Vivekananda
juga menubuhkan Ramakrishna Math dan Ramakrishna Mission. Ucapan beliau di
Chicago pada tahun 1893 dalam Persidangan Agama-Agama Dunia dianggap sebagai ucapan
pengenalan agama Hindu yang paling popular.    

Berasal daripada keluarga bangsawan Bengali
di Kolkata (dahulu dikenali sebagai Calcutta) Vivekananda tertarik dengan kehidupan rohani sejak kecil lagi. Beliau
menjadi pengikut Sri Ramakrishna, seorang alim di  Kuil Kali, Dakshineshwar, Kolkata. Sri
Ramakrishna mengajar bahawa semua hidupan ialah manifestasi Tuhan. Oleh itu,
khidmat kepada manusia ialah sama seperti pemujaan Tuhan. Selepas kematian
gurunya, Vivekananda merantau di seluruh benua India dan memahami suka-duka
penduduk negaranya. Ketika itu, India berada di bawah penjajahan Inggeris.
Seterusnya, Vivekananda berlayar ke Amerika Syarikat untuk menyertai
Persidangan Agama-Agama Dunia pada tahun 1893. Vivekananda memberikan ratusan
ceramah umum, perbincangan dan kelas-kelas bagi menyebarkan falsafah Hindu di Amerika Syarikat, England dan Eropah.

## Kehidupan Awal (1863–1888)

### Kelahiran dan Zaman Kanak-Kanak
Nama asal Vivekananda ialah Narendranath Datta (disingkatkan kepada 
Narendra atau Naren). Nama lainnya semasa kecil ialah Vireshwar dan Biley. Beliau dilahirkan di rumah pusakanya di No.3, Gourmohan Mukherjee Street, Calcutta pada 12 Januari 1863. Ketika itu Kolkata menjadi pusat 
pemerintahan kerajaan British di India. Bapanya, Vishwanath Datta menjadi seorang peguam di Mahkamah Tinggi Kolkata. Bhuvaneshwari Devi, ibu Narendra ialah seorang wanita yang beriman. Selama bertahun-tahun, Bhuvaneshwari telah mengidamkan seorang anak lelaki. Selepas menunaikan sembahyang kepada Dewa Vireshwar (salah satu nama Dewa Shiva) di Varanasi, Bhuvaneshwari mendapat seorang anak lelaki. Oleh itu, beliau menamakan anaknya sebagai Vireshwar. Orang Benggali menyebut Vireshwar sebagai Bireshwar. Singkatan untuk Bireshwar ialah ‘Biley’. Begitulah Vireshwar menjadi 'Biley'. 

Narendra meminati kehidupan rohani sejak kecil lagi. Beliau suka bermain
‘meditasi’ iaitu duduk dengan menutup matanya di hadapan patung 
dewa-dewi. Beliau juga amat tertarik dengan rahib-rahib dan golongan fakir.
Narendra seorang kanak-kanak yang nakal dan cerdas. Bhuvaneshwari Devi
berkata, “Saya berdoa kepada Shiva untuk mengurniakan saya seorang 
anak. Rupa-rupanya, Ia telah memberikan saya salah seorang 
jembalang-Nya”.

Narendra mempunyai dua orang kakak, Swarnamayi dan Haramani dan seorang adik lelaki bernama Mahendranath Datta dan seorang adik bongsu bernama Bhupendranath Datta. 

### Pendidikan
Pada
tahun 1871, Narendra memasuki Metropolitan Institution yang ditubuhkan oleh Ishwar Chandra Vidyasagar.
Beliau menuntut di sini sehingga keluarganya berpindah ke Raipur pada tahun 1877.
Selepas keluarganya kembali ke Kolkata pada tahun 1879, Narendra mendaftar di Presidency College untuk menduduki peperiksaan kemasukan. Pada awal tahun berikutnya, Narendra memasuki *[[General Assembly Institution]]* (kini dikenali sebagai *[[Scottish Church College]]*) dalam jurusan sastera. Dia memilih ilmu falsafah barat, sejarah Eropah  dan ilmu Logik sebagai mata pelajaran utamanya. Mata pelajaran Sejarah adalah kegemarannya.  

Narendra juga mempelajari hasil-hasil penulisan David Hume, Immanuel Kant, Spinoza, Hegel, Schopenhauer, Comte, Herbert Spenser, John Stuart Mill dan Charles Darwin dengan terperinci. Buku ‘*[[Evolutionism]]*’ oleh Herbert Spenser adalah kegemarannya dan dia juga sering berutus surat kepada Spenser. Ketika ini, Narendra telah menterjemahkan sebuah buku Spenser bertajuk ‘*[[Education]]*’ ke dalam bahasa Benggali. Selain itu, dia juga mengasah bakatnya dalam pelbagai bidang seperti muzik tradisional, sajak dan sukan. 

Beliau juga menggemari sastera
Hindu seperti kitab-kitab Veda, Upanishad, Bhagavad Gita, Ramayana, Mahabharata dan Purana. Selain itu, beliau juga seorang seniman yang terlatih dalam seni muzik klasikal India, dan
beliau sering menyertai senaman fizikal, sukan dan sebagainya. Narendra juga mempelajari seni masakan daripada bapanya, Vishwanath Datta.   

## Zaman Remaja
Narendra mempelajari hasil
penulisan David Hume, Immanuel Kant, Johann Gottlieb Fichte, Baruch Spinoza, George W. F. Hegel, Arthur Schopenhauer, Auguste Comte, John Stuart Mill dan Charles Darwin. Beliau amat tertarik dengan teori evolusi Herbert Spenser dan sering berutus surat dengan Spenser. Beliau juga menterjemahkan sebuah
buku Spenser bertajuk *Education *(1861) ke dalam Bahasa Benggali. Selain itu, beliau
juga mempelajari sastera agama dalam Bahasa Sanskrit dan kesusasteraan Benggali.
William Hastie (pengetua General Assembly's Institution) menulis mengenainya,
“Narendra memang seorang genius. Saya telah merantau ke seluruh dunia tetapi
saya tidak pernah bertemu dengan seorang budak yang cerdik dan berkebolehan
sepertinya. Malah, di universiti-universiti Jerman pun, tidak ada seorang
penuntut sebijaknya.”

Narendra
mempelajari ilmu logik, falsafah Barat, dan sejarah Eropah di General
Assembly's Institution (kini dikenali sebagai Scottish Church
College). Dalam tahun 1881, beliau lulus dalam peperiksaan First Arts, dan
menamatkan Sarjana Muda Sastera pada tahun 1884. Sama seperti bapanya, Narendra juga ingin menjadi seorang peguam. Oleh itu, beliau menyertai kursus undang-undang dan berhasrat untuk meneruskan pendidikan undang-undang di negara England. 

Narendra
menjadi seorang ahli Freemason dan Sadharan Brahmo Samaj yang diketuai oleh
Keshab Chandra Sen dan Devendranath Tagore (bapa pujangga Rabindranath Tagore). Ketika ini, beliau mula dipengaruhi
dengan konsep-konsep Brahmo Samaj, termasuk kepercayaan kepada Tuhan yang Tak
Berupa dan beliau menghentikan penyembahan berhala.  

Dengan
pemikiran yang mendalam, kedahagaan rohaninya untuk mengetahui rahsia ketuhanan
mula bergelora.  Ketika ini, Narendra
bertemu dengan Devendranath Tagore dan menyoalnya sama ada beliau pernah
melihat Tuhan. Devendranath tidak menjawab soalan itu. Sebaliknya, beliau
berkata, “Kamu mempunyai mata seorang Yogi.” Narendra tidak berpuas hati dengan
falsafah semata-mata. Beliau ingin mengetahui sama ada seorang manusia boleh mengenali dan melihat Tuhan. Beliau berjumpa dengan ramai lagi tokoh-tokoh
terkenal di Kolkata dan menyoal sama ada mereka pernah melihat Tuhan. Tiada sesiapapun
yang dapat memberikan jawapan yang memuaskan hatinya. 

## Pertemuan dengan Sri Ramakrishna
Narendra telah mendengar tentang Sri Ramakrishna
daripada pengetua kolejnya, Reverend W.Hastie yang mengajarnya sastera 
Inggeris. Ketika menerangkan tentang keadaan ‘keghairahan rohani’ yang 
digambarkan dalam sajak Wordsworth bertajuk ‘*[[The Excursion]]*’, Hastie 
meminta pelajar-pelajarnya untuk melawat seorang alim bernama  Sri Ramakrishna sekiranya mereka berminat untuk memahami maksud perkataan itu dengan lebih jelas. Hastie memberitahu mereka bahawa beliau pernah melihat 
Sri Ramakrishna mengalami keghairahan rohani.    

Dalam musim sejuk, November 1881**,** Surendra, seorang jiran dan sahabat, menjemput Narendra untuk menyanyikan beberapa buah lagu suci dalam satu majlis. Tetamu khas 
pada hari itu adalah  Sri Ramakrishna. Selepas 
mendengar nyanyian Narendra yang menyentuh kalbu,  Sri Ramakrishna telah 
menyoal Surendra mengenainya. Beliau juga telah meminta Surendra untuk 
membawa Narendra ke Kuil Kali, Dakshineshwar.

Pertemuanpertama Narendra dan  Sri Ramakrishna amat bermakna.  Sri Ramakrishna sendiri menceritakannya begini: “Narendra memasuki kamar ini
melalui pintu barat, yang menghadap Ganges. Saya mendapatinya tidak peduli tentang perwatakannya. Rambut dan pakaiannya tidak kemas.
Berbanding dengan teman-temannya, dia kelihatan amat tersisih, seolah-olah 
dia tidak berminat dengan dunia ini. Matanya menunjukkan bahawa 
sebahagian besar mindanya sentiasa berada dalam renungan. Apabila saya
melihat ini, saya berasa kagum. Macam manakah seorang yang beraspirasi 
rohani begini boleh tinggal di Kolkata, tempat orang-orang yang 
materialistik? Segulung tikar telah dibentang di atas lantai. Saya 
memintanya untuk duduk. Dia duduk bersila berdekatan kendi air 
Ganges. Beberapa orang rakannya berada bersama-samanya pada hari itu. Saya 
mendapati bahawa mereka hanya orang-orang duniawi yang biasa dan 
berfikir hanya tentang keseronokan mereka.” Pada pertemuan pertama ini,  Sri Ramakrishna meminta Narendra untuk menyanyikan beberapa buah lagu. Narendra menyanyikan sebuah lagu yang kini sangat popular dalam Bahasa Benggali berjudul "*Mano Chalo Nije Niketana"* (Oh Hati, baliklah ke rumah kita sendiri!)   

## Guru and Pengikut
Pada pertemuan pertamanya dengan  Sri Ramakrishna, Narendra mengajukan soalan yang beliau telah tanya kepada ramai 
orang-orang alim – “Bolehkah manusia melihat Tuhan?” Lantas, Sri
Ramakrishna menjawabnya: “Ya, Tuhan boleh dilihat sama seperti saya sedang
melihat kamu dan bercakap dengan kamu, tetapi dengan lebih jelas lagi. 
Siapakah yang mahu melihat dan bercakap kepada Tuhan? Demi isteri, 
anak-anak, wang, dan harta benda, orang menderita dan mencurahkan air 
mata – tetapi siapakah yang menangis untuk melihat Tuhan? Jika benar-benar 
seseorang ingin untuk melihat Tuhan dan menyeru-Nya, Tuhan akan pasti 
mendedahkan Diri-Nya kepada orang itu.” Kesungguhan
dan kejujuran di sebalik kata-kata ini menyentuh hati Narendra. Pertama
kali dalam hidupnya beliau berjumpa dengan seorang yang dapat mengakui 
bahawa manusia boleh melihat Tuhan. Beliau juga berasa tertarik dengan 
kesucian dan sifat polos  Sri Ramakrishna.

Narendra mula melawat  Sri Ramakrishna di Dakshineshwar
dengan lebih kerap. Pendidikan moden Inggeris telah memberinya 
pemikiran yang kritikal dan beliau tidak menerima sesuatu tanpa bukti.
Narendra menerima Sri Ramakrishna sebagai gurunya hanya selepas menguji
beliau sepenuhnya.  Sri Ramakrishna sendiri sering menguji Narendra 
untuk memastikan bahawa beliau ialah instrumen yang sesuai untuk 
menjalankan tugas yang beliau akan serahkan kepadanya. Dengan mata rohaninya,  Sri Ramakrishna menentukan bahawa Narendra ialah jelmaan Rishi Nara yang telah lahir demi kebaikan dunia.                   

Kematian
bapa Narendra pada tahun Februari 1884, menukar nasib keluarganya. Saudara-mara
mereka cuba untuk menghalau keluarganya dari rumah pusaka mereka. Narendra
terpaksa menanggung beban keluarganya. Usahanya untuk mencari pekerjaan juga
tidak berjaya. Pada mulanya, beliau meragui kewujudan Tuhan yang nampaknya tidak
mendengar doanya. Hanya kepercayaannya kepada  Sri Ramakrishna memberinya
kekuatan.                      

Seterusnya,
pada tahun 1885,  Sri Ramakrishna jatuh sakit dan berpindah ke Kolkata dan
kemudian ke sebuah rumah taman di Kashipur, Bengal Barat. Narendra dan beberapa orang
pengikut muda mengambil tugas menjaga guru mereka. Di Kasipur, keinginan Narendra untuk mengalami Nirvikalpa Samadhi berhasil. Semangat pelepasan Narendra dan saudara-saudara segurunya meningkat ketika berada di sini. Ketika ini juga, Narendra, Tarak dan Kali melarikan diri ke Bodh Gaya untuk melakukan disiplin rohani. Namun, atas  beberapa sebab, selepas tiga hari, mereka kembali ke Kasipur. Tidak lama kemudian, Narendra dan beberapa orang lain menerima kalungan rudraksha dan kain jingga rahib daripada  Sri Ramakrishna. Ini menandakan bahawa  Sri Ramakrishna sendiri merestui mereka untuk menjadi rahib. Demikian, lahirnya
Ramakrishna Sangha (gabungan pertubuhan kembar yang dikenali sebagai Ramakrishna Math dan* *Ramakrishna Mission .  Sri Ramakrishna juga memberikan amanat kepada Narendra untuk
membimbing rahib-rahib lain selepas kematiannya.

## Persaudaraan Rahib
Selepas kematian  Sri Ramakrishna,
pengikut-pengikutnya kembali kepada kehidupan seharian mereka. Narendra sebaliknya,
bertekad untuk menyatukan mereka di bawah bumbung yang sama. Dengan bantuan
kewangan daripada Surendranath Mitra, sebuah rumah usang disewa di Baranagore.
Ia menjadi biara pertama pengikut-pengikut  Sri Ramakrishna yang menjadi rahib.
Narendra dan beberapa orang pemuda lain melakukan disiplin rohani seperti
meditasi, Japa, nyanyian lagu-lagu suci, mempelajari Veda dan Vedanta dan sebagainya.

Pada 24 Disember 1886, Narendra dan lapan orang saudara segurunya mengambil ikrar rahib
di kampung Antpur (di Bengal Barat). Mereka bertekad untuk hidup demi menyebarkan ajaran  Sri Ramakrishna. Peristiwa di Antpur diikuti dengan upacara Viraja Homa yang diadakan di Baranagore. Selepas melakukan Viraja Homa mengikut tradisi rahib Dashanami, Narendra dan saudara-saudara segurunya mengambil ikrar rahib secara formal dan menerima nama baru. Narendra sendiri memilih nama-nama baru mereka. Bagi dirinya sendiri, beliau memilih nama "Swami Vividishananda". Namun, beberapa tahun kemudian, atas permintaan Raja Ajit Singh, pemerintah Khetri (di negeri Rajasthan), beliau menukar namanya kepada Swami Vivekananda.    

## Rahib Muda
Pada tahun 1888,
Narendra mula merantau ke seluruh India sebagai seorang *Parivrâjaka –*
(seorang fakir yang tiada tempat kediaman tetap, tiada ikatan dan bebas).
Hartanya cuma sebatang tongkat, sebuah kamandalu (kendi air) dan dua buah buku
kegemarannya – *[[Bhagavad Gita]] *dan *[[The Imitation of Christ.]]* Selama lima tahun,
beliau merantau dan melawat tempat-tempat suci dan
mempelajari pelbagai aspek agama dan kehidupan masyarakat India. Ketika ini, beliau belajar untuk bersimpati dengan penderitaan dan
kemiskinan penduduk negaranya. Beliau mula mencari jalan untuk membangkitkan
semula negaranya. Dalam perjalanan ini, beliau berinteraksi dengan pelbagai
golongan seperti golongan diraja, orang-orang beragama Hindu, Muslim, Kristian, golongan
yang ditindas masyarakat, pegawai-pegawai kerajaan dan sebagainya.

Pada tahun 1888, Narendra menuju ke destinasi pertamanya, Varanasi. Beliau melawat tempat-tempat di mana Gautama Buddha dan Sri Sankara memberikan khutbah. Beliau juga bertemu dengan Trailanga Swami, seorang alim di Varanasi. Babu Pramadadas Mitra, seorang pendeta bahasa Sanskrit juga berkawan dengan Narendra ketika ini.
Narendra sering berutusan surat dengan Pramadadas Mitra untuk mendapatkan penjelasan tentang teks-teks Hindu.   

Semasa berada di Sarnath, berdekatan Varanasi, suatu peristiwa penting dalam hidup Narendra berlaku. Pada suatu pagi, beliau sedang berjalan berdekatan sebuah tangki air
selepas mengunjungi kuil Dewi Durga. Tiba-tiba, beliau dikerumuni sekumpulan
monyet besar. Monyet-monyet itu enggan untuk memberi laluan dan mula menyerangnya.
Apabila beliau cuba untuk berlari, kumpulan itu mengejarnya dengan pantas. Seorang
fakir tua yang melihat ini, memanggilnya: *“Jangan berlari! Hadapi binatang
itu.”* Narendra berhenti dan berpusing berhadapan dengan monyet-monyet yang
mengejarnya. Melihat ini, binatang-binatang itu berhenti mengejarnya dan
melarikan diri dari tempat itu. “Itu satu pedoman untuk
seumur hidup – berdepanlah dengan keburukan, hadapinya dengan berani. Seperti
monyet-monyet itu, kesusahan hidup berundur ke belakang apabila kita berhenti
melarikan diri darinya. Jika kita hendak mencapai kebebasan, ia mesti
dengan cara menakluki alam, bukan dengan melarikan diri darinya.
Pengecut-pengecut tidak akan berjaya. Kita mesti berlawan dengan ketakutan, kesusahan
dan kejahilan jika kita mahu melepaskan diri darinya.”

Dari Varanasi,
Narendra merantau ke Ayodhya, Lucknow, Agra, Vrindavan, Hathras dan Rishikesh. Pada September 1888**,** beliau berhenti di Hathras.
Seorang pegawai stesen keretapi bernama Sharat Chandra Gupta berjumpa dengannya dan menjemputnya
untuk makan di rumahnya. Beliau menerima jemputan itu dan seterusnya menetap
di rumah Sharat untuk beberapa hari. Ketika beliau hendak meneruskan
perjalanannya, Sharat mendesaknya untuk menerimanya sebagai pengikut.

Narendra
berkata, “Bolehkah kamu mengikut saya? Jika begitu, ambil mangkuk saya dan
pergi ke rumah pekerja-pekerja stesen keretapi dan mengemis.” Sebaik sahaja
menerima arahan ini, Sharat pergi mengemis makanan daripada pekerja-pekerja
bawahannya. Melihat kesungguhan Sharat, Narendra menerimanya sebagai pengikut dan menamakannya sebagai Swami Sadananda**. **

Narendra dan
Sadananda bertolak ke Rishikesh. Sadananda yang selama ini telah hidup selesa
tidak dapat menyesuaikan dirinya dengan kesukaran hidup seorang fakir. Ketika
merantau di perkampungan Himalaya yang terpencil, dia jatuh pengsan kerana
kelaparan dan kehausan. Narendra mendukungnya dari tempat itu. Apabila
Sadananda langsung tidak bermaya untuk mengangkat apa-apa, Narendra sendiri
membawa barang-barangnya termasuk kasutnya.     

**Pertemuan dengan Pavhari Baba**

Sekitar tahun 1888 dan 1890, Narendra melawat Vaidyanath dan Prayag.
Dalam Januari 1890, beliau sampai di Ghazipur melalui Prayag. Di sini, beliau
bertemu dengan Pavhari Baba, seorang petapa terkenal. Selepas bertemu dengan petapa
itu, Narendra teringin untuk menjadi pengikutnya untuk mempelajari Hatha Yoga.
Namun, keinginan Narendra tidak direstui oleh Sri Ramakrishna. Pada malam
sebelum beliau mengambil Diksha daripada Pavhari Baba, Sri Ramakrishna muncul
dalam mimpi Narendra dan menegahnya. Mimpi ini berulang selama beberapa malam. Akhirnya,
Narendra menukar fikirannya. Beliau sedar bahawa hanya Sri Ramakrishna boleh
menjadi gurunya. 

## Kehidupan Perantau

### Kembali ke Biara Baranagore dan Merantau di Himalaya (1890-91)
Pada awal tahun 1890, Narendra terpaksa pulang ke Biara Baranagore.
Kematian Balaram Bose dan Surendranath Mitra menyebabkan biara itu mengalami
tekanan kewangan yang kuat. Tiada sesiapa pun dalam kalangan pengikut Sri
Ramakrishna yang mampu menanggung beban kewangan biara itu. Akhirnya, Girish Chandra Ghose dan Mahendranath Gupta menghulurkan bantuan mengikut kemampuan
masing-masing. Narendra berasa lega. Tidak lama kemudian, pada bulan Julai tahun yang
sama, beliau bertolak ke pergunungan Himalaya ditemani oleh Swami
Akhandananda**, **seorang saudara segurunya. 

Perjalanan ini merupakan langkah pertama yang membawa Narendra ke India Barat. Dalam
perjalanan ini, beliau melawat tempat-tempat ibadat seperti Nainital, Almora, Srinagar, Dehradun, Rishikesh dan Haridwar. Pada minggu pertama Ogos
1890, Narendra dan Akhandananda tiba di **[[Bhagalpur]] **dan mula menetap di
tebing sungai Ganges. Walaupun kelihatan penat, muka rahib-rahib muda ini
bersinar dengan cahaya rohani. Sekali pandang, orang menjadi tertarik dan
datang untuk berkenalan dengan mereka. Pada suatu hari, selepas
perjalanan yang jauh tanpa makanan, mereka duduk di tepi jalan
yang menghadap sebuah perkuburan Muslim. Narendra hampir pengsan kerana lemah.
Akhandananda meninggalkannya di tempat itu untuk mencari air. Penjaga
perkuburan itu adalah seorang fakir Muslim yang mempunyai sebuah pondok
berdekatan. Melihat keadaan Narendra, dia menyuapnya dengan sebiji timun,
satu-satunya makanan yang dia ada. Selepas memakan timun itu, Narendra mendapat sedikit tenaga. Sebentar kemudian, Akhandananda datang membawa air. Tujuh tahun kemudian,
apabila Narendra melawat Almora sebagai Swami Vivekananda yang masyhur, fakir ini
masih kekal dalam ingatannya. Dengan penuh bersyukur, beliau menceritakan jasa fakir itu kepada
teman-temannya, “Lelaki ini sesungguhnya telah menyelamatkan nyawa saya,” lalu
memberikannya sedikit wang sebagai tanda penghargaan.  

Secara kebetulan, semasa berada di
**[[Meerut]]**, Narendra tersempak dengan  Swami-Swami Brahmananda, Saradananda,
Turiyananda
dan Advaitananda. Semua orang berasa seolah-olah mereka telah kembali ke Biara Baranagore! Selama beberapa
hari, mereka tinggal serumah dan meneruskan dengan aktiviti meditasi,
sembahyang dan mempelajari sastera agama. Pada akhir bulan Januari 1891,
Narendra mengucapkan selamat tinggal kepada saudara-saudara segurunya dan
meneruskan perjalanan ke Delhi. 

### Rajputana (1891)

Selepas melawat
tempat-tempat bersejarah di Delhi, Narendra meneruskan perjalanannya. Destinasi
seterusnya ialah Rajputana. Pada Februari 1891, beliau tiba di Alwar. Penduduk
Hindu dan Muslim Alwar menerima kedatangannya dengan ceria. 

Narendra berkenalan dengan Raja Alwar bernama Mangal Singh. Raja itu seorang yang
berpendidikan barat dan berfikiran moden. Mangal
Singh bertanya dengan senyuman, “Beta tidak percaya pada penyembahan berhala.
Tengok, beta tidak boleh menyembah kayu, tanah, batu, atau logam, seperti orang
lain. Jadi apakah nasib beta selepas beta mangkat?” Narendra menjawap, “Saya rasa
setiap manusia harus mengikuti agama yang dipercayainya.” Kemudian, Narendra meminta tuan rumahnya untuk membawa gambar Mangal Singh yang digantung di
dinding rumah itu. Beliau mengambil gambar itu dan berkata kepada tuan rumahnya,
“Ludah ke atas gambar ini! Sesiapa sahaja boleh meludah ke atas gambar ini.”
Semua orang yang berada di dalam bilik itu menjadi kaku. Apabila Narendra mengulangi “Ludah ke atasnya!” Tuan
rumahnya membantah, “Apa yang Swamiji minta saya lakukan? Ini adalah gambar
Maharaja kami. Macam mana saya boleh melakukan perkara begitu?” Narendra berujar,
“Ini cuma gambar sahaja. Cuma sekeping kertas sahaja. Namun kamu enggan untuk
meludah ke atasnya kerana gambar ini ialah bayangan Maharaja kamu. Gambar ini
mengingatkan kamu tentang Maharaja kamu. Oleh itu, meskipun cuma satu objek
yang tidak bernyawa, kamu memberinya penghormatan yang sama kamu berikan kepada
Maharaja kamu.” Kemudian Narendra berpaling kepada Mangal Singh dan berkata, **“**Tengok,
tuanku; demikian juga penyembahan berhala. Berhala yang diperbuat daripada
tanah liat atau logam atau kayu mengingatkan seorang pemuja tentang Tuhan Yang
Maha Esa. Berhala itu bukan Tuhan tetapi ia mengingatkan pemuja tentang Tuhan.
Tidak ada orang yang memuja berhala, mengatakan, “Wahai Batu, saya menyembah-Mu.
Wahai Logam, tolong berkati saya.”

Dari Alwar,
Narendra bertolak ke Jaipur. Di sini, dengan panduan seorang pendeta bahasa Sanskrit,
beliau mempelajari *Ashtadhyayi *oleh Panini. Kemudian, beliau menuju ke Ajmer
dan melawat istana Akbar dan Dargah Sharif. Di Gunung Abu berdekatan Khetri, beliau bertemu dengan
Raja Ajit Singh, pemerintah Khetri. Raja Ajit Singh menjadi seorang pengikut
setia dan sahabat karibnya. 

Di Khetri,
Narendra memberikan ajaran rohani dan membincangkan pelbagai topik seperti
politik, sains, pentadbiran, sejarah dan sebagainya. Beliau juga mempelajari
*Mahabhasya* Panini. Lebih dua bulan kemudian, pada Oktober 1891, beliau
bertolak ke Maharashtra. 

### India Barat (1891–1892)
Narendra melawat
Ahmedabad, Wadhwan dan Limbdi. Di Ahmedabad, beliau menyempurnakan pengajian kebudayaan
Islam dan Jain. Di Limbdi, beliau bertemu dengan Thakur Saheb Jaswant Singh
yang telah kembali dari England dan Amerika Syarikat. Thakur Saheb merupakan orang
pertama yang mencadangkan kepada Narendra untuk mengajar Vedanta di negara-negara
Barat.  

Seterusnya, Narendra melawat Junagadh dan
menjadi tetamu Haridas
Viharidas Desai**, **seorang pegawai istana. Haridas menjadi amat tertarik dengan Narendra. Dalam pertemuan pertama mereka, dia membawa semua pegawai istana untuk bertemu dengan
Narendra dan berbual-bual dengannya sehingga lewat malam. Narendra juga melawat
Girnar, Kutch, Porbander, Dwaraka, Palitana, Nadiad, Nadiad ni haveli dan Baroda. Beliau berada di Porbander
selama sembilan bulan dan meneruskan pembelajaran bahasa Sanskrit dan falsafah. 

Mahabaleshwar, Pune, Khandwa dan Indore merupakan destinasi berikutnya. Semasa
berada di Kathiawar, beliau mendengar tentang Persidangan
Agama-Agama Dunia *(Parliament of the World's Religions*')***'''. '''Penyokong-penyokongnya mendesaknya
untuk menyertai persidangan itu sebagai seorang wakil agama Hindu. Selepas berhenti
sebentar di [[Bombay]] dalam bulan Julai [[1892]], Narendra bertemu dengan [[Bal Gangadhar Tilak]] (seorang ahli politik dan negarawan India) dalam perjalanan. Beliau menjadi tetamu Tilak di [[Pune, Pune|Pune]]. Kemudian,
beliau melawat [[Belgaum]] dalam Oktober [[1892]] dan bertolak ke Panaji dan Margao
di [[Goa]]. Beliau juga mendapat peluang untuk mempelajari teks-teks [[Kristian|agama Kristian]] dalam
[[bahasa Latin]] di Rachol Seminary, iaitu sebuah biara tertua di [[Goa]].

'''Selatan
(1892–1893)'''

Narendra
seterusnya melawat [[Bangalore]] dan berkenalan dengan K. Seshadri Iyer (seorang pegawai istana
negeri [[Mysore]]). Iyer memperkenalkan
Narendra kepada Raja Mysore, [[Chamaraja Wodeyar]].  Atas jemputan Wodeyar, Narendra tinggal di
istana [[Mysore]] sebagai tetamu. Raja itu juga memberikan beliau sepucuk surat
pengenalan kepada pegawai istana [[Cochin]]. 

=== India Selatan ===
Dari [[Bengaluru]],
Narendra melawat [[Trissur,]] [[Kodungalloor]] dan [[Ernakulam]]. Seterusnya, beliau melawat [[Trivandrum]],  [[Nagercoil|Nagerkoil]] dan akhirnya tiba di [[Kanyakumari]]. Disember 1892, beberapa hari sebelum Hari Krismas. Di [[Kanyakumari]],
Narendra bermeditasi di atas seketul batu besar (kini, ia dikenali sebagai
[[Vivekananda Rock Memorial]]). Di sinilah Narendra mendapat ilham untuk rancangan
pembaharuan [[India]]. Dari [[Kanyakumari]],
beliau melawat [[Madurai]] dan bertemu dengan Raja Ramnad, Bhaskara Sethupathi. Raja
itu menjadi pengikutnya dan mendesaknya untuk menghadiri [[Persidangan Agama-Agama Sedunia]] di [[Chicago]]. 

Dari [[Madurai]],
Narendra meneruskan perjalanan ke [[Rameswaram, Ramanathapuram|Rameswaram]], [[Pondicherry]] dan [[Madras]] (kini
dikenali sebagai [[Chennai]]). Di Madras, beliau bertemu dengan beberapa orang pemuda
yang menjadi pengikut setianya. Dalam kalangan mereka ialah, [[Alasinga Perumal]] yang
memainkan peranan utama untuk mengutip derma bagi pelayaran Vivekananda ke
Amerika. Dengan derma yang dikutip oleh pengikut-pengikutnya di Madras dan
sumbangan raja-raja [[Mysore]], [[Ramnad]], [[Khetri]] dan ramai lagi, Narendra
bertolak ke [[Chicago]] dari pelabuhan Bombay (kini dikenali sebagai [[Mumbai]]) pada 31 Mei [[1893]]. Sebelum memulakan
pelayaran ini, beliau menukar namanya kepada Swami Vivekananda atas cadangan
Raja Ajit Singh. 

== Lawatan pertama ke Barat  (1893–1897) ==

Vivekananda memulakan pelayaran ke Barat pada 31 Mei [[1891]] dari Pelabuhan Bombay. Dalam pelayaran laut ini, beliau berpeluang untuk melawat  negara-negara [[Singapura]], [[Jepun]] (termasuk [[Nagasaki]], [[Kobe]],
[[Yokohama]], [[Osaka]], [[Kyoto]] dan [[Tokyo]]), [[China]] dan [[Kanada]]. Dari [[Kanada]], beliau
menaiki keretapi ke [[Chicago]] dan sampai di destinasinya pada 30 Julai [[1893]].  

Pengalaman pertama Vivekananda di [[Chicago]] amat menghampakannya. Persidangan Agama-Agama
Dunia telah ditunda ke bulan September. Tarikh untuk pendaftaran delegasi telah
tamat dan beliau juga tidak mempunyai surat pengesahan daripada mana-mana
institusi untuk mewakili agama [[Hinduisme|Hindu]]. Dalam keadaan ini, Swamiji bertolak ke rumah Cik Kate Sanborn. Dalam perjalanan keretapi ke [[Chicago]], Swamiji telah berkenalan dengan Cik Kate Sanborn. Beliau seorang penceramah dan penulis terkenal zaman itu. Cik Sanborn juga mengagumi kefasihan Swamiji dalam [[Bahasa Inggeris]] dan berpengetahuan luas dalam pelbagai bidang sains, dan sastera. Oleh itu, beliau menjemput Swamiji ke rumahnya, Ladang Breezy Meadows di [[Boston]]. Di sini Vivekananda berkenalan dengan Professor John
Henry Wright daripada Universiti [[Universiti Harvard|Harvard]]. Professor Harvard, tertarik dengan personaliti
Vivekananda, berkata, “Untuk meminta kelayakan tuan adalah sama seperti menyoal matahari
tentang kelayakannya untuk bersinar.” Dengan bantuan Professor Harvard dan Puan
Hale, Vivekananda berjaya menjadi delegasi dalam Persidangan Agama-Agama Dunia. 

=== Persidangan Agama-Agama Sedunia ===
Pada 11 September [[1893]], [[Persidangan Agama-Agama Sedunia]] bermula di Art
Institute of [[Chicago]] di [[Michigan Avenue]]. Persidangan ini diadakan sempena sambutan World’s
Columbian Exposition untuk menyamput 400 tahun penemuan benua [[Amerika Utara|Amerika]]. 

Dalam ucaptamanya Vivekananda memberikan pengenalan ringkas sebagai wakil
negara India dan agama [[Hinduisme|Hindu]]. Selepas menyembah Dewi [[Saraswati]] secara mental,
beliau memulakan ucapannya dengan "Para Saudara dan Saudari Amerika!" Tepukan
gemuruh yang menyusuli kata-kata ini hanya berhenti selepas dua minit. Tujuh ribu orang yang berada di dewan itu
terasa seolah-olah mereka telah terkena kejutan. Vivekananda
meneruskan ucapannya. Beliau berkata, "Saya rasa bangga kerana berasal
daripada agama yang telah mengajar dunia toleransi dan penerimaan sejagat. Kami
bukan sahaja mempercayai toleransi sejagat tetapi kami juga menerima semua
agama sebagai benar. Saya rasa bangga untuk berasal dari sebuah negara yang
memberikan perlindungan kepada orang-orang yang teraniya dan pelarian-pelarian dari semua
agama dan negara di dunia." 

Kemudian beliau mengungkap sebuah mantera dari ''[[Shiva Mahima Stotram]]'': 

“Seperti air sungai-sungai berlainan yang
berasal dari tempat-tempat berlainan bersatu di laut, 
Wahai Tuhan, jalan-jalan berlainan yang manusia pilih disebabkan kecenderungan
berlainan, walaupun ia kelihatan berbeza, bengkok atau lurus, semuanya sampai
pada-Mu.”  

Kejayaan yang menyusuli ucapan ini adalah suatu peristiwa dalam sejarah. Keesokan paginya, semua surat khabar
di [[Chicago]] memuji ucapan Swami Vivekananda dan menamakannya sebagai penceramah
yang terbaik dan paling popular. Jalan-jalan Chicago memaparkan
poster-posternya dengan perkataan “Rahib Vivekananda”. Orang ramai yang
berlalu, berhenti untuk melihat posternya dan menunduk hormat. Beberapa
surat khabar juga menerbitkan ceramah-ceramah beliau.

=== Ceramah-Ceramah di Seluruh Amerika Syarikat  dan England ===

Selepas Persidangan Agama-Agama Dunia, Swami Vivekananda
melawat seluruh [[Amerika Syarikat]]. Dalam lawatan-lawatan ini, beliau memberikan ceramah,
perbincangan formal dan memberikan inspirasi dan harapan kepada orang-orang
Amerika. Beliau juga mengambil peluang untuk mengenali budaya dan tamadun
masyarakat [[Amerika Syarikat]]. 

Vivekananda menghabiskan selama dua tahun
berceramah terutamanya, di [[Chicago]], Detroit, Boston, dan New York. Beliau menubuhkan
[[Vedanta Society New York]] pada tahun [[1894]]. Menjelang musim bunga 1895, jadual
beliau yang padat menjejaskan kesihatan beliau. Beliau menamatkan
ceramah-ceramah umumnya, dan memulakan kelas-kelas persendirian. Kelas-kelas
ini diadakan secara percuma untuk sesiapa yang ingin mempelajari [[Falsafah Vedanta|Vedanta]] dan
[[yoga]].  

Pada permulaan Jun [[1895]], beliau memberikan ceramah persendirian
kepada dua belas orang pengikutnya di [[Thousand Island Park]] selama sembilan minggu. Ceramah-ceramah ini telah dicatatkan oleh Cik S.Ellen Waldo. Catatan yang diambil oleh Cik Waldo, kemudiannya diterbitkan sebagai '''‘***Inspired Talks***’.''' Semasa berada di Thousand Island Park juga, Swamiji menulis sebuah sajaknya yang unggul, yang masih menjadi inspirasi kepada ratusan rahib bertajuk '''‘***The Song of the Sannyasin***’'''. 

Vivekananda melawat [[England]] dalam
tahun [[1895]] dan [[1896]] dan memberikan beberapa ceramah. Di [[England]], Vivekananda menjadi tetamu di rumah [[ET Sturdy]] dan membantunya untuk menterjemahkan kitab [[Narada Bhakti Sutras|''Narada Bhakti Sutras'']] ke dalam [[Bahasa Inggeris]].  Dalam November [[1895]],
beliau bertemu dengan [[Saudari Nivedita|Margaret Noble]], seorang wanita Irish yang kelak menjadi terkenal sebagai [[Saudari Nivedita]]. Dalam lawatan kedua ke
England, pada Mei [[1896]], Vivekananda bertemu dengan [[Max Müller]], seorang
 ahli Indologi terkenal dari [[Universiti Oxford]]. Muller
merupakan orang pertama yang menulis biografi Sri Ramakrishna di Barat. Dari England,
Swami Vivekananda melawat beberapa buah Negara Eropah lain. Di [[Jerman]], beliau
bertemu dengan  [[Paul Deussen]], juga seorang ahli [[Indologi]]. Vivekananda juga menerima tawaran dari
[[Universiti Harvard]] dan [[Universiti Columbia]] untuk jawatan pengajar. Beliau
menolak kedua-dua tawaran itu kerana ia bertentangan dengan ikrar rahibnya.  

Ramai orang Amerika Syarikat dan Eropah menjadi pengikut dan kawan Swami
Vivekananda. Dalam kalangan mereka ialah [[Josephine MacLeod]], William James, Josiah
Royce, Robert G. Ingersoll, [[Nikola Tesla]], Lord Kelvin, Harriet
Monroe, Ella Wheeler Wilcox, Sarah
Bernhardt, Emma Calvé dan Hermann Ludwig Ferdinand von
Helmholtz. Salah seorang pengikut, Christina Greenstidel dari [[Detroit]] yang kemudiannya dikenali sebagai Saudari Christine. Pengikut-pengikut ini membantu Vivekananda untuk
menyebarkan [[falsafah Vedanta]] di Amerika Syarikat dan Eropah.   

Agar ajaran Vivekananda kekal abadi, Josephine MacLeod mengupah seorang jurutrengkas mahkamah bernama J.J.Goodwin'''.''' Goodwin berkebolehan untuk menulis dua ratus perkataan dalam seminit. Pada mulanya, beliau mengenakan bayaran yang tinggi.  Selepas seminggu mendengar dan merekodkan kata-kata Vivekananda, Goodwin enggan menerima sebarang bayaran. Beliau berkata, ***“**Jika Vivekananda memberikan hidu''pnya, ''saya sekurang-kurangnya boleh memberikan perkhidmatan saya.”'' Seperti bayang-bayang, Goodwin mengikut Vivekananda dan mencatatkan kata-kata beliau.  

Ceramah-ceramah Vivekananda di [[New York]], telah dicatatkan oleh J.J.Goodwin. Kemudian, ceramah-ceramah ini telah diterbitkan di bawah tiga tajuk utama iaitu ''[[Raja Yoga]], [[Karma Yoga]]'' dan ''[[Bhakti Yoga]]''. Pada Februari [[1896]], **Karma Yoga** di terbitkan di Amerika Syarikat. ''Raja Yoga'' diterbitkan di [[London]] pada 13 Julai [[1896]]. ''Bhakti Yoga'' pula diterbitkan di [[Chennai|Madras]] pada September [[1896]].    

Semasa berada di Barat, Vivekananda tidak pernah melupakan tanahairnya. Beliau
terus berutus surat dengan para pengikut dan saudara-saudara segurunya di
India. Surat-surat Vivekananda ketika ini menggambarkan kempennya untuk aktiviti-aktiviti
kebajikan dan kemanusiaan. Beliau mendesak orang-orang India untuk bangkit demi memajukan negara
dan tamadun mereka.  

Vivekananda menulis kepada [[Swami Akhandananda]], “Pergilah dari rumah ke
rumah, berjumpa dengan orang-orang miskin dan kelas bawahan di pekan Khetri. Ajarlah
ilmu agama kepada mereka. Berikan mereka secara lisan ilmu dalam bidang
geografi dan sebagainya. Melainkan kamu boleh melakukan kebaikan kepada orang
miskin, tidak ada gunanya jika kamu duduk selesa sambil menjamu selera, dan berkata,
“Ramakrishna, Wahai Tuhan!”  

Pada tahun [[1895]], Vivekananda menubuhkan majalah Brahmavadin untuk mengajar
[[Falsafah Vedanta|Vedanta]]. Kemudian, pada tahun [[1889]], enam bab ''[[The Imitation of Christ]]'' oleh [[Thomas à Kempis]] yang diterjemahkan
oleh Vivekananda diterbitkan dalam ''[[Brahmavadin]]''. 

Pada Disember [[1896]], Vivekananda bersama-sama pengikutnya, Kaptain dan Puan
Sevier dan JJ Goodwin bertolak ke India. Dalam perjalanan ini, beliau melawat
[[Perancis]] dan [[Itali]]. 

== Kembali ke India (1897-1899) ==
Pada
15 Januari [[1897]], Vivekananda mendarat di [[Colombo]], [[Sri Lanka]]. Kedatangan beliau
disambut dengan bangga oleh penduduk-penduduk [[Colombo]]. Beliau memberikan
ucapannya yang bertajuk “India, the Holy Land”. Dari Colombo, Vivekananda meneruskan
perjalanan ke [[Kolkata|Calcutta]] melalui Pamban, [[Rameswaram, Ramanathapuram|Rameswaram]], Ramnad, [[Madurai]], [[Kumbakonam]] dan [[Chennai|Madras]]. Semasa berada di Madras (kini [[Chennai]]), Vivekananda tinggal di Ice House (kini dikenali sebagai 'Vivekanandar Illam'). Beliau mengambil
kesempatan ini untuk membangkitkan semula negaranya. Beliau memberikan
ceramah-ceramah yang penuh bersemangat. Orang biasa dan juga raja-raja
memberikannya sambutan yang penuh memberangsangkan. Semasa, beliau meneruskan
perjalanan dengan keretapi, kerap kali orang ramai duduk di atas landasan
keretapi untuk menghalang keretapi bergerak. Mereka tidak sanggup membenarkan
Vivekananda hilang dari pandangan tanpa mendengar suaranya. Bagi meneruskan kerja-kerjanya di India Selatan, Vivekananda menghantar seorang saudara segurunya, [[Swami Ramakrishnananda]] ke Madras.  

Dari [[Kolkata|Calcutta]], Vivekananda meneruskan
perjalanan ke [[Almora]]. Semasa berada di Barat, Vivekananda bercakap tentang
keagungan [[tamadun India]]. Di India pula, beliau sering bercakap tentang isu-isu
sosial, pembangunan masyarakat, pembaharuan sistem pendidikan, perkembangan sains
dan pengindustrian. Ceramah-ceramah ini yang menunjukkan ideologi rohani dan semangat
kebangsaan Vivekananda telah diterbitkan dalam ''[[“Lectures from Colombo to Almora”]].''

=== Penubuhan Ramakrishna Mission ===
Pada 1 Mei [[1897]], Vivekananda menubuhkan
[[Ramakrishna Mission]] di [[Kolkata]]. Melalui Ramakrishna Mission, rahib-rahib dan pengikut-pengikut [[Sri Ramakrishna]] yang telah berumah tangga mula melakukan pelbagai aktiviti untuk perkembangan rohani dan sosial. Motto pertubuhan ini adalah ''Atmano Mokshartham Jagad Hitaya Cha - “Demi Kebebasan sendiri dan untuk kebaikan dunia**”***. Ideal pertubuhan ini adalah berdasarkan kepada
[[Karma Yoga]] dan ia bertujuan untuk melakukan kerja-kerja sosial. Badan pentadbiran
[[Ramakrishna Mission]] ialah pemegang amanah [[Ramakrishna Math]] (yang menjalankan
kerja-kerja keagamaan). Ibu pejabat kedua-dua [[Ramakrishna Mission]] dan
[[Ramakrishna Math]] terletak di Biara Belur ([[Belur Math]]). Dua buah
biara lain, iaitu [[Advaita Ashrama]] di [[Mayavati]] (di pergunungan [[Himalaya]]) dan di
Madras (di [[India Selatan]]) juga dimulakan ketika ini. Bagi tujuan penyebaran ajaran [[Sri Ramakrishna]], dua jurnal iaitu
[[Prabuddha Bharata|''Prabuddha Bharata'']] dalam [[bahasa Inggeris]] dan [[Udbodhan]] dalam [[bahasa Benggali]] turut dimulakan. Pada
tahun yang sama, kerja-kerja bantuan kemarau dimulakan oleh [[Swami Akhandananda]]
di daerah [[Murshidabad]]. 

Semasa dalam
perjalanan pertamanya ke benua Amerika, Vivekananda telah mendorong [[Jamsetji Tata]] untuk memulakan sebuah institusi pendidikan dan penyelidikan. Tata menulis
sepucuk surat kepada Vivekananda dan mengingatkannya tentang ini. Tata juga
meminta Vivekananda untuk menjadi ketua [[Research Institute of Science]] yang
telah dimulakannya. Vivekananda menolak tawaran ini kerana ianya akan
bertentangan dengan kepentingan rohaninya. 

Selepas melawat
[[Punjab (India)|Punjab]], [[Lahore]], [[Delhi]] dan [[Khetri]], Vivekananda kembali ke [[Kolkata|Calcutta]] dalam Januari
1898. Beliau menyatukan kerja-kerja di biara dan latihan kepada
pengikut-pengikutnya. Pada tahun yang sama, beliau mencipta ''[["Khandana Bhava–Bandhana"]]'', sebuah lagu  pujian [[Sri Ramakrishna]] dalam [[bahasa Benggali]] yang masih dinyanyikan sewaktu sembahyang di semua kuil-kuil  [[Sri Ramakrishna]]. 

== Lawatan Kedua ke Barat (1899)<nowiki/>==
Meskipun kesihatannya semakin merosot, Vivekananda
belayar semula ke Barat dalam Jun 1899. Tanggal 20 Jun [[1899]]. Swamiji menaiki S.S.Golconda di pelabuhan [[Kolkata]] dan belayar ke Barat untuk kali kedua. Beliau menulis rencana dalam [[bahasa Benggali]] mengenai kisah lawatan ini untuk majalah ''[[Udbodhan]]''. Rencana ini telah diterjemahkan ke dalam bahasa Inggeris sebagai ''"Memoirs of European Travel”.'' Dalam pelayaran ini, beliau ditemani
oleh [[Swami Turiyananda]] dan [[Saudari Nivedita]]. Selepas berehat di England, beliau
meneruskan pelayaran ke Amerika Syarikat. Ketika ini, beliau menubuhkan [[VedantaSociety|Vedanta Society]] di [[San Francisco]] dan [[New York]], dan [[Shanti Ashrama]] di [[California]]. Kemudian,
beliau belayar ke [[Perancis]] untuk menghadiri Kongres Agama-Agama pada tahun
[[1900-an|1900]]. Ceramah beliau di [[Paris]] adalah mengenai pemujaan Sivalinga dan keaslian
[[Bhagavad Gita]]. Di [[Perancis]] juga, Vivekananda bertemu dengan ahli sains India yang terkenal, [[J.C.Bose]]. Seterusnya, Vivekananda melawat [[Brittany]],
[[Vienna]], [[Istanbul]],
[[Athens]] dan [[Mesir]]. Ahli
falsafah [[Perancis]], [[Henri Antoine Jules-Bois]] menjadi penaung utamanya kali ini sehingga
beliau kembali ke [[Kolkata|Calcutta]] pada 9 Disember [[1900]].

== Tahun-tahun Terakhir dan Kematian (1900-1902) ==

Selepas melawat [[Advaita Ashrama]] di [[Mayavati]], Vivekananda
kembali ke Biara Belur. Beliau mengawasi kerja-kerja [[Ramakrishna Mission]], biara
dan aktiviti-aktiviti di [[England]] dan [[Amerika Syarikat]]. Beliau juga menerima
tetamu-tetamu dalam kalangan kerabat diraja dan ahli politik. Beliau juga
melakukan satu lawatan ibadah ke [[Bodh Gaya|Bodhgaya]] dan [[Varanasi, Cantonment|Varanasi]] pada tahun [[1901]]. 

Kesihatannya semakin merosot akibat serangan lelah, penyakit kencing manis dan insomnia kronik. Namun, keuzuran badan langsung tidak menjejaskan otaknya  yang masih cergas, dan kuat. Pada ketika ini, beliau telah mula membaca edisi terbaru "''[[Ensiklopedia Britannica|Encyclopeadia Britannica]]''" yang mempunyai dua puluh lima jilid. Saratchandra berkata, ''“Mesti susah untuk mengingati kandungan semua jilid ini dalam satu kelahiran.”'' Dia tidak tahu Swamiji sudah pun membaca sepuluh jilid ketika itu. ''“Apa maksud kamu?”'' Swamiji berkata, ''“Kamu boleh menyoal saya mengenai kandungan sepuluh jilid ini dan saya boleh menjawabnya.”'' Saratchandra, yang sentiasa akur dengan suruhan gurunya, membawa semua jilid itu dan mula menanyakan soalan-soalan yang rumit daripada buku-buku itu. Swamiji menjawab semua soalan itu dengan betul. Malah kadang-kadang, beliau mengungkap seluruh rangkap dalam buku itu. Melihat daya ingatan gurunya yang luar biasa, Saratchandra dengan kagum berkata, ''“Ini adalah di luar kemampuan manusia biasa!”'' Dengan serba ringkas, Swamiji menjawab bahawa tidak ada apa-apa yang luar biasa mengenainya; itu cuma hasil kehidupan yang suci.

Pada 4 Julai [[1902]], Vivekananda bangun awal dan bermeditasi selama tiga jam
di kuil di Biara Belur. Kemudian, beliau mengajar ''[[Yajur Veda|Shukla-Yajur-Veda]],''
tatabahasa [[Sanskrit]] dan falsafah [[Yoga]] kepada pengikut-pengikutnya. Selepas itu,
beliau berbincang dengan saudara-saudara segurunya mengenai hasratnya untuk
menubuhkan sebuah kolej [[Veda]] di [[Ramakrishna Math]]. Pada pukul tujuh malam,
beliau kembali ke biliknya dan bermeditasi. Pada pukul 9.10 malam, beliau
mengalami [[Mahasamadhi]]. Keesokan paginya, jasadnya dibakar berdekatan
tebing sungai [[Sungai Ganges|Ganges]] di Belur. Beberapa tahun kemudian, sebuah kuil telah didirikan di tempat ini untuk menempatkan abu suci Vivekananda. 

== Buku-Buku Swami Vivekananda ==
Vivekananda merupakan
seorang penulis, pemidato dan penyair dalam bahasa Benggali dan Inggeris. Syair
dan sajak beliau dalam bahasa Benggali, Sanskrit dan Inggeris merupakan
sumbangan unik dalam dunia sastera. Beberapa ceramah-ceramah dan penulisan
beliau telah diterbitkan dalam sembilan jilid ''The Complete Works of Swami
Vivekananda.'' Beliau juga telah menulis memoir perlayaran keduanya ke [[Eropah]]
dan [[Amerika Syarikat]] untuk majalah ''[[Udbodhan]]''. Gaya penulisan yang penuh kelucuan
dan pengetahuan sejarah dunia yang mendalam merupakan keunikan memoir ini yang
diterjemahkan sebagai [[He Memoirs of European Travel|''The Memoirs of European Travel''.]] 

Sepanjang hidupnya, Vivekananda telah menulis 778 pucuk surat. Mungkin ada banyak lagi yang belum ditemui atau telah hilang selama-lamanya. Kebanyakan surat-surat ini telah diterbitkan untuk bacaan umum sebagai ''"The Letters of Swami Vivekananda"''.  
 
* ''The Complete Works of Swami Vivekananda'' ISBN 81-85301-46-8
* ''Jnana Yoga'' oleh Swami Vivekananda ISBN 0-911206-21-3
* ''[[Raja Yoga (buku)|Raja Yoga]]'' oleh Swami Vivekananda ISBN 0-911206-23-X
* ''Karma Yoga and Bhakti Yoga'' oleh Swami Vivekananda ISBN 0-911206-22-1

* ''Teachings of Swami Vivekananda'' ISBN 81-85301-87-5
* ''Inspired Talks oleh Swami Vivekananda'' ISBN 0-911206-24-8
* ''Letters of Swami Vivekananda'' ISBN 81-7505-062-4 Advaita Ashrama
* ''Memoirs of European Travel'' [http://www.ramakrishnavivekananda.info/vivekananda/volume_7/translation_of_writings/memoirs_of_european_travel_i.htm]
== Buku-Buku Mengenai Swami Vivekananda ==
* ''Life of Vivekananda'' oleh [[Romain Rolland]] ISBN 81-85301-01-8
* ''Vivekananda: A Biography'' oleh Swami Nikhilananda ISBN 0-911206-25-6
* ''The life of Swami Vivekananda'' by His Eastern and Western Disciples ISBN 81-7505-044-6
* ''Swami Vivekananda: A Reassessment'' oleh Narasingha P. Sil ISBN 0-945636-97-0
* ''The Master As I Saw Him'' oleh [[Saudari Nivedita]]
* ''Notes of Some Wanderings With the Swami Vivekananda'' oleh  [[Saudari Nivedita]]
* ''Swami Vivekananda in the West: New Discoveries'' oleh [[Marie Lousie Burke]]
* ''Comprehensive Biography of Swami Vivekananda''by Shailendranath Dhar
* ''A Short Life of Swami Vivekananda'' oleh [[Swami Tejasananda]]
* ''Vivekananda, World Teacher: His Teachings on the Spiritual Unity of Humankind" oleh [[Swami Adiswarananda]]''
* ''Swami Vivekananda Natun Tathya Natun Alo'' oleh Shankari Prasad Basu
* ''Vivekananda Charit'' oleh Satyendranath Majumder
* ''Vivekananda: The Great Spiritual Teacher '' ISBN 81-7505-147-7
== Sumbangan Vivekananda ==
Apakah sumbangan Swami Vivekananda kepada agama [[Hinduisme|Hindu]]? Vivekananda sendiri berkata: ''“Tugas memberikan idea-idea agama Hindu dalam bahasa ''
Inggeris, memberi makna kepada falsafah-falsafah hambar, 
mitologi yang rumit dan psikologi yang pelik untuk menjadikan suatu agama yang senang, mudah, popular, selain memenuhi 
keperluan intelek yang tinggi adalah satu tugas yang hanya boleh difahami oleh mereka yang telah mencubanya. [[Falsafah Vedanta|Advaita]] yang abstrak mesti dihidupkan dan dijadikan menarik dalam kehidupan seharian. Nilai-nilai murni harus dihasilkan daripada mitologi yang rumit. Psikologi yang saintifik dan 
praktikal mesti lahir daripada amalan [[Yoga]] yang membingungkan. Semua
ini mesti menjadi sesuatu yang kanak-kanak juga boleh memahami. 
Itu ialah matlamat hidup saya.”''  ''    

Sumbangan khas Vivekananda boleh dirumuskan seperti berikut:
* Memberikan nafas baru lagi moden kepada institusi Sannyasa tradisional dengan menubuhkan [[Ramakrishna Math]] dan [[Ramakrishna Mission]].

* Membebaskan [[Falsafah Vedanta|Vedanta]] daripada monopoli golongan pendeta Hindu dan mengajarnya sebagai satu agama universal yang boleh diterima dan diamalkan oleh insan sejagat.

Walaupun secara umumnya, Vivekananda mengikuti falsafah Advaita [[Sankara]] dalam ajaran [[Hinduisme]] dan [[Falsafah Vedanta|Vedanta]], beliau juga telah memberikan beberapa sumbangan asli. Ini boleh dirumuskan seperti berikut:
* [[Veda]] bukan kitab-kitab tertentu sahaja. Seperti mana sains merangkumi semua hukum sains alam fizikal, [[Veda]] merangkumi semua hukum abadi alam kerohanian.

* Tiga sistem [[Falsafah Vedanta|Vedanta]] iaitu [[Advaita Vedanta|Advaita]], [[Vishishtadvaita]] dan [[Dvaita Vedanta|Dvaita]] adalah tidak bercanggah antara satu sama lain. Sistem-sistem ini menunjukkan Kebenaran (atau [[Tuhan (Agama Hindu)|Tuhan]]) dari perspektif berlainan.

* Memberikan interpretasi yang jelas tentang konsep [[Maya (Agama Hindu)|Maya]] dalam [[Falsafah Vedanta|Vedanta]]. Menurut Vivekananda, [[Maya (Agama Hindu)|Maya]] ialah satu kenyataan fakta tentang alam ini dan bukannya satu teori semata-mata.

* Semua konsep manusia mengenai [[Tuhan (Agama Hindu)|Tuhan]] adalah antropomorfik dan ia tidak boleh dielakkan.

Demikian, Vivekananda menjadikan [[Vedanta]] satu agama yang praktikal dengan
menekankan aspek Sadhana (aktiviti-aktiviti kerohanian) seperti sifat tersisih
dan kedahagaan untuk Tuhan.

== Falsafah Vivekananda ==
Vivekananda telah memberikan falsafah hidupnya dengan amat jelas dalam dua
keadaan. Pada permulaan karya hebatnya, [[Raja Yoga|''Raja Yoga'']], beliau telah merumuskan
falsafah yang dinamakan sebagai Kalimat [[Falsafah Vedanta|Vedanta]] Baharu: 
* Setiap jiwa berpotensi ketuhanan.
* Matlamat hidup adalah untuk mendedahkan ketuhanan ini dengan menguasai Alam, luaran dan dalaman.

* Capailah matlamat ini sama ada dengan bekerja, bersembahyang atau menguasai psikik, atau dengan falsafah. Lakukan satu atau beberapa atau semua perkara ini dan dapatkan kebebasan! Inilah agama sebenarnya. Semua doktrin, kepercayaan, upacara, kitab-kitab, tempat ibadat, atau simbol keagamaan hanyalah perkara sekunder.
* Satu lagi kalimat falsafah Vivekananda ialah motto [[Ramakrishna Sangha]] iaitu: ''‘Atmano mokshartham jagaddhitaya ca’ ''– ‘Seseorang harus berusaha untuk kebebasan diri sendiri dan juga untuk kebaikan dunia’. Seluruh falsafah Vivekananda adalah berasaskan kepada dua perkara di atas.
==Kata-kata Hikmah <nowiki/>==
* Inilah ujian untuk kebenaran : apa sahaja yang menjadikan kamu lemah secara fizikal, intelek, dan rohani, ketepikannya seperti racun. Itu tidak ada sebarang jiwa. Itu tidak boleh menjadi kebenaran. Kebenaran memberikan kekuatan. Kebenaran adalah kesucian. Kebenaran adalah segala ilmu. Kebenaran mesti membawa kekuatan. Kebenaran mesti membawa kesedaran. Kebenaran mesti membawa kecergasan.

* Kawalan tenaga-tenaga badan menghasilkan kekuatan minda. Tenaga fizikal hendaklah dikumpul dan ditukar kepada tenaga minda, dan rohani. Wujud bahaya besar dalam menggunakan tenaga-tenaga tubuh badan bagi keseronokan tanpa batasan, yang menyebabkan kehilangan daya ingatan minda.

* Setiap jiwa ditakdirkan untuk menjadi sempurna. Setiap makhluk, akhirnya akan mencapai kesempurnaan.

* Segala-galanya boleh dikorbankan demi kebenaran, tetapi kebenaran tidak boleh dikorbankan untuk apa-apa pun.

* Jangan mengharapkan bantuan daripada sesiapa pun. Kita mesti membantu diri sendiri. Jika kita tidak dapat membantu diri sendiri, tidak ada sesiapa pun untuk membantu kita.

* Segala-galanya dalam dunia ini, baik atau buruk, ialah milik Tuhan. Apa sahaja yang berlaku dalam hidup kita, baik mahu pun buruk, sedang membawa kita kepada-Nya.

* Agama adalah manifestasi ketuhanan yang sedia ada dalam diri manusia.

* Agama adalah idea yang membentuk manusia daripada binatang, dan Tuhan daripada manusia.

* Buang perkataan 'tolong' daripada fikiran kamu. Kamu tidak boleh menolong; ini suatu fitnah! Kamu menyembah! Apabila kamu memberikan sedikit makanan kepada seekor anjing, sebenarnya kamu menyembahnya sebagai Tuhan. Tuhan ialah segala-galanya dan Dia berada dalam segala-galanya.

* Seluruh dunia boleh bersatu atas dasar menjadi baik dan membuat baik.

* Ambillah satu idea. Jadikan idea itu sebagai matlamat hidupmu - fikirkannya, mimpikannya, hiduplah dengan idea itu. Biar otak, otot, saraf dan setiap bahagian badanmu dipenuhi dengan idea itu. Ketepikan semua idea lain. Inilah langkah mencapai kejayaan.
== Pujian-Pujian ==
Ramai tokoh dunia telah memuji pencapaian dan personaliti Swami Vivekananda. Antaranya ialah:

[[C.Rajagopalachari]] (A.D.1878-1972) seorang negarawan [[India]] berkata: <blockquote>''"Swami Vivekananda menyelamatkan Hinduisme dan India. Kalau bukan kerananya, kita tentu telah kehilangan agama kita dan kita tidak akan mencapai kemerdekaan. Maka, kita terhutang budi kepada Swami Vivekananda untuk segala-galanya."''</blockquote>[[A.L.Basham]], seorang ahli sejarah Inggeris mengatakan begini:<blockquote>Seratus tahun sudah berlalu selepas Narendranath Datta yang menjadi Swami Vivekananda lahir. Namun, ianya masih sukar untuk menilaikan kepentingannya pada skala sejarah dunia. Kepentingan Vivekananda adalah lebih besar daripada apa yang sejarahwan Barat atau kebanyakan sejarahwan India dapat mencadangkan pada masa kematiannya. Masa dan banyak peristiwa-peristiwa hebat dan tidak disangka yang telah berlaku sejak kematiannya menunjukkan bahawa dalam kurun-kurun akan datang, beliau akan dikenang sebagai salah seorang pengasas utama dunia moden. Terutamanya bagi Asia, beliau akan dikenang sebagai salah seorang tokoh penting dalam sejarah agama India. Kepentingannya boleh dibandingkan dengan mahaguru hebat seperti [[Sankaracharya|Sankara]] dan [[Ramanujacharya|Ramanuja]] dan tentu lebih penting berbanding ahli-ahli agama tempatan seperti Kabir, [[Sri Krishna Caitanya|Chaitanya]], dan ramai Nayanmar dan [[Sri Vaishnavisme|Alvar]] dari India Selatan''."<nowiki/>''</blockquote>

== Kronologi Peristiwa Penting ==


== Trivia ==
* Swami Vivekananda adalah orang India pertama yang diundang untuk jawatan profesor ''Falsafah Oriental'' di [[Universitas Harvard|University Harvard]].
* India merayakan ''National Youth Day'' pada hari lahirnya, [[12 Januari]].
* ''Vivekananda Vidyapith Academy of Indian Philosophy and Culture'' di [[New Jersey]], [[Amerika Serikat]], diambil dari namanya.
* ''The Swami Vivekananda International Convention Centre'', didirikan pada April [[2005]] di [[Pailes]], [[Mauritius]], juga memakai namanya.
* Setakat September [[2015]], terdapat 180 cawangan [[Ramakrishna Math]] & [[Ramakrishna Mission]] di [[India]] dan seluruh dunia. Di [[Nusantara]] terdapat dua buah cawangan rasmi iaitu [[Ramakrishna Mission Singapore]] dan [[Ramakrishna Mission Malaysia]].  
* Pada [[11 September]] [[1995]], [[Michigan Avenue]] di [[Chicago]] telah dinamakan sebagai ****'<nowiki/>'Swami Vivekananda Way'<nowiki/>* sebagai tanda penghargaan kepada Swami Vivekananda.   

## Pautan Luar
* Laman web rasmi Ramakrishna Mission & Ramakrishna Math http://belurmath.org/
* Bacaan Complete Works of Swami Vivekananda  http://cwsv.belurmath.org/ 
* Untuk biografi Vivekananda dalam Bahasa Melayu, sila layari blog : http://hikayatvivekananda.blogspot.com
* Kata-kata hikmat Vivekananda (Inggeris) http://leonine-vivekananda.blogspot.com
* Ucapan-Ucapan Chicago http://vivekanandabio.blogspot.com/2015/04/ucapan-ucapan-chicago.html

## Lihat juga
* Sankara
* Sri Ramakrishna
* Madhvacharya
* Ramanuja
* Falsafah Vedanta
* Sri Sarada Devi
* Sri Krishna Caitanya
* Ramakrishna Math

## Nota Kaki