Seikanron

***Seikanron*** (; ; *Jeonghanron*  atau 'Cadangan untuk menghukum Korea' atau 'Hujah untuk Penaklukan Korea') merupakan perdebatan politik utama di Jepun pada tahun 1873 mengenai ekspedisi hukuman terhadap Korea. Seikanron telah memecahbelahkan kerajaan Meiji dan gabungan pemulihan yang telah dibentuk menentang *[[bakufu]]*, tetapi akhirnya menghasilkan keputusan untuk tidak menghantar ekspedisi ketenteraan ke Korea.

## Latar belakang
Selepas Pemulihan Meiji dan penggulingan Keshogunan Tokugawa pada tahun 1868, kerajaan Meiji yang baru dibentuk memulakan pembaharuan untuk menumpukan kuasa dan memodenkan Jepun. Pihak Imperial tidak meneruskan matlamat untuk mengusir kuasa asing dari Jepun, sebaliknya mematuhi perjanjian-perjanjian yang ditandatangani semasa tempoh *[[bakumatsu]]* dengan tujuan akhir untuk menyemaknya semula dan mengukuhkan kekuatan negara melalui penerusan pembaharuan yang telah dimulakan di bawah pemerintahan shogun. Dalam hal ehwal luar negeri, kerajaan telah mengambil langkah untuk menubuhkan sebuah biro hal ehwal luar bagi mengambil alih urusan hubungan luar Jepun yang sebelum ini dikendalikan oleh *[[bakufu]]*.

Walaupun keshogunan telah digulingkan, *[[Ōuetsu Reppan Dōmei]]*, iaitu sebuah pakatan wilayah dari timur laut Jepun, masih meneruskan penentangan terhadap kerajaan baharu. Enomoto Takeaki, bekas pegawai tentera laut keshogunan, telah menguasai lapan buah kapal perang terbaik dalam armada Shogun dan menyertai pakatan wilayah timur laut itu. Selepas kekalahan Ōuetsu Reppan Dōmei, beliau melarikan diri lebih jauh ke utara ke Hokkaido, di mana beliau menawan bandar Hakodate dan menubuhkan Republik Ezo. Pada musim bunga tahun 1869, kerajaan pusat memulakan operasi terhadap kubu terakhir penentangan ketenteraan dan pada Mei 1869, pasukan penentang menyerah kalah.

Penolakan Enomoto Takeaki untuk menyerah diri serta pelariannya ke Hokkaido dengan sebahagian besar kapal perang terbaik bekas Tentera Laut Tokugawa telah memalukan kerajaan Meiji dari segi politik. Pihak imperial terpaksa bergantung kepada bantuan ketenteraan yang besar daripada wilayah-wilayah paling berkuasa kerana kerajaan tidak mempunyai kekuatan yang mencukupi, terutama kekuatan tentera laut untuk menewaskan Enomoto dengan usaha sendiri. Walaupun pasukan pemberontak di Hokkaido telah menyerah kalah, tindak balas kerajaan terhadap pemberontakan itu menunjukkan keperluan untuk sebuah kerajaan pusat yang kuat. Malah sebelum insiden tersebut, para pemimpin pemulihan telah menyedari perlunya penumpuan kuasa politik, ekonomi dan ketenteraan yang lebih besar.

### Percubaan menjalinkan hubungan dengan Korea
Semasa zaman Edo, hubungan dan perdagangan Jepun dengan Korea dijalankan melalui orang tengah, iaitu keluarga Sō di Tsushima. Sebuah pos perdagangan Jepun, yang dipanggil *[[waegwan]]* dibenarkan untuk dikekalkan di Tongnae berhampiran Pusan. Para pedagang Jepun dihadkan kepada kawasan pos tersebut dan tidak dibenarkan melakukan perjalanan ke ibu kota Korea di Seoul. Biro hal ehwal luar Jepun ingin mengubah aturan ini kepada hubungan moden antara negara. Pada akhir tahun 1868, seorang anggota *[[daimyo]]* keluarga Sō memaklumkan pihak berkuasa Korea bahawa sebuah kerajaan baharu telah ditubuhkan dan seorang utusan akan dihantar dari Jepun.

Pada tahun 1869, utusan kerajaan Meiji tiba di Korea membawa sepucuk surat yang meminta untuk mewujudkan misi persahabatan antara kedua-dua negara. Surat tersebut mengandungi cap kerajaan Meiji dan bukannya cap yang diiktiraf oleh Istana Korea untuk digunakan oleh keluarga Sō. Surat itu juga menggunakan aksara *ko* (皇) dan bukannya *taikun* (大君) untuk merujuk kepada Maharaja Jepun. Orang Korea hanya menggunakan aksara *ko* untuk merujuk kepada Maharaja China dan bagi mereka, ia membawa maksud keunggulan istiadat berbanding raja Korea, yang secara tidak langsung menempatkan raja Korea sebagai pembesar bawahan atau naungan kepada pemerintah Jepun. Namun demikian, orang Jepun sebenarnya hanya bertindak berdasarkan situasi politik domestik mereka di mana Shōgun telah digantikan oleh maharaja. Orang Korea pula masih berada dalam lingkungan dunia Sinosentrik, di mana China menjadi pusat hubungan antara negara, dan oleh itu mereka menolak menerima kehadiran utusan tersebut.

Apabila Jepun tidak mampu memaksa Korea menerima set diplomasi dan amalan baharu, Jepun mula mengubahnya secara unilateral. Hingga ke suatu tahap, hal ini berpunca daripada pemansuhan sistem domain pada Ogos 1871, yang menjadikan keluarga Sō di Tsushima tidak lagi berupaya bertindak sebagai orang tengah dengan pihak Korea. Faktor lain yang sama penting ialah pelantikan Soejima Taneomi sebagai menteri luar baharu, yang pernah mempelajari bidang undang-undang di Nagasaki di bawah Guido Verbeck. Soejima mengenali undang-undang antarabangsa dan mengamalkan dasar luar yang tegas di Asia Timur, menggunakan peraturan antarabangsa baharu dalam urusannya dengan China, Korea dan kuasa-kuasa Barat. Semasa memegang jawatan, Jepun perlahan-lahan mula mengubah rangka hubungan tradisional yang diuruskan oleh domain Tsushima kepada asas pembukaan perdagangan dan pembentukan hubungan diplomatik serta hubungan antarnegara "normal" dengan Korea.

## Politik Meiji
Wilayah-wilayah di barat daya, Satsuma, Chōshu, Tosa dan Hizen menjadi tulang belakang rejim Meiji dan memberikan kerajaan dengan kekuatan, kewibawaan serta sumber kewangannya. Para *daimyo* wilayah-wilayah ini masih mempunyai pengaruh besar, dan para pembesar wilayah sangat menjaga kepentingan institusi dan kepentingan setempat mereka. Akibatnya, kesetiaan kepada wilayah dan kesetiaan kepada negara sering bercanggah.

### Pembaharuan struktur dan politik
Ramai dalam gabungan pemulihan menyedari keperluan untuk kuasa berpusat. Walaupun pihak imperial menang menentang *bakufu*, kerajaan Meiji awal masih lemah, jadi para pemimpinnya perlu mengekalkan hubungan kukuh dengan wilayah masing-masing kerana kekuatan ketenteraan mereka sangat penting bagi memenuhi keperluan kerajaan. Perpecahan politik dalam bentuk wilayah-wilayah feudal, hubungan tuan dan naungan dalam kalangan elit samurai dan pemisahan kelas sosial dalam masyarakat Jepun merupakan halangan besar kepada usaha penyeragaman pusat. Bagaimanapun, dalam ingatan sejarah Jepun, terdapat era penyatuan di bawah kerajaan pusat yang diketuai oleh maharaja, dan zaman Tokugawa telah mendorong integrasi ekonomi dan budaya. Bagi rejim Meiji, menjadi satu kelebihan bahawa hubungan peribadi telah pun dibina pada tahun-tahun sebelum pemulihan. Melalui kerjasama antara wilayah semasa kempen ketenteraan menentang *bakufu* dan wilayah yang masih bertahan, tahap pendidikan yang tinggi dan kemahiran sosial telah membantu mempererat dan mengukuhkan persahabatan antara para anggota wilayah.

### Pemansuhan wilayah
Pada Januari 1869, empat wilayah barat daya, Satsuma, Chōshu, Tosa dan Hizen mengemukakan petisyen kepada istana memohon supaya mereka dibenarkan memulangkan daftar wilayah mereka kepada kerajaan imperial. Menjelang masa istana secara rasminya menerima petisyen empat wilayah pada 25 Julai 1869 serta menjadikannya wajib, hampir tiga ratus wilayah telah menghantar permohonan yang sama. Semua *daimyo* kini dilantik semula sebagai gabenor (*chiji*) wilayah masing-masing, tetapi tanpa keistimewaan warisan keturunan. Sebagai pertukaran kerana menyerahkan kuasa turun-temurun mereka kepada kerajaan pusat, mereka dibenarkan menyimpan sepuluh peratus hasil cukai untuk perbelanjaan isi rumah.

Sebagai gabenor, bekas *daimyo* boleh melantik orang bawahan, tetapi hanya jika mereka memenuhi tahap kelayakan yang ditetapkan oleh kerajaan pusat. Pengembalian daftar wilayah (*hanseki hōkan*) menandakan langkah pertama ke arah penyeragaman pusat dan penyatuan pentadbiran Jepun. Para *daimyo* masih mengekalkan sebahagian besar kuasa mereka, tetapi kini mereka mentadbir sebagai pegawai negara dan bukan untuk kepentingan diri mereka sendiri. Pada Ogos 1871, sistem wilayah feudal dimansuhkan sepenuhnya (*haihan chiken*) dan digantikan dengan sistem *prefecture*.

### Pembaharuan institusi kerajaan
Pembaharuan yang lebih penting ialah penubuhan sebuah institusi eksekutif yang jauh lebih berkuasa berbanding apa yang pernah wujud sebelum ini dalam kerajaan baharu, iaitu Dajokan. Jawatan tertinggi, Menteri Kanan (*Udaijin*), diberikan kepada Sanjō Sanetomi. Di bawah beliau, terdapat tiga Ahli Majlis Utama (*Dainagon*). Jawatan ini pada mulanya diberikan kepada dua bangsawan istana, Iwakura Tomomi dan Tokudaiji Sanenori serta seorang bekas *daimyo*, Nabeshima Naomasa dari Hizen. Nabeshima berundur selepas setahun dan meninggal dunia pada awal 1871, tetapi dua lagi bangsawan istana dilantik ke jawatan ini masing-masing pada Disember 1869 dan November 1870. Di peringkat seterusnya ialah para Ahli Majlis (*Sangi*), semuanya terdiri daripada golongan samurai, dan pada awalnya dua iaitu Soejima Taneomi dari Hizen dan Maebara Issei dari Chōshu — kemudian menjadi empat dengan penambahan Ōkubo Toshimichi dari Satsuma dan Hirosawa Saneomi dari Chōshu. Dalam tempoh dua tahun berikutnya, bilangan *Sangi* berubah-ubah, daripada minimum dua kepada maksimum tujuh, dan enam samurai lain turut memegang jawatan tersebut pada satu ketika, iaitu Kido Koin dari Chōshu, Ōkuma Shigenobu dari Hizen, Saigō Takamori dari Satsuma, serta Sasaki Takayuki, Saito Toshiyuki dan Itagaki Taisuke, semuanya dari Tosa.

Di bawah *Dajokan* terdapat enam jabatan atau kementerian utama yang telah ditubuhkan: Hal Ehwal Awam (*Mimbushō*), Kewangan (*Ōkurashō*), Peperangan (*Hyōbushō*), Kehakiman (*Kyōbushō*), Rumah Imperial (*Kunaishō*) dan Hal Ehwal Luar Negeri (*Gaimushō*). Kebiasaannya, jabatan-jabatan ini diketuai oleh putera imperial, bangsawan istana atau *daimyo*, tetapi lazimnya para timbalan samurai yang memegang kawalan sebenar. Satu lagi dekri yang dikeluarkan pada masa yang sama menyatukan bangsawan istana dan *daimyo* dalam satu golongan bangsawan yang dipanggil *[[kazoku]]*, dan juga membahagikan samurai kepada dua segmen besar: *[[shizoku]]* (bangsawan kelas menengah) dan *sotsu* (askar bawahan). Ini menggantikan pelbagai pangkat yang wujud sebelum ini, menetapkan semakan ke atas elaun turun-temurun, serta menyemak semula peraturan berkaitan jawatan tempatan dan kewangan.

### Ketegangan dengan golongan samurai
Perpecahan serius muncul dalam gabungan pemulihan yang telah menggulingkan keshogunan. Pembaharuan yang dilaksanakan oleh kerajaan Meiji seperti pemansuhan wilayah feudal telah menimbulkan rasa tidak puas hati.

## Perdebatan
Saigō Takamori dan para penyokongnya menegaskan bahawa Jepun harus berdepan dengan Korea kerana penolakan Korea untuk mengiktiraf keabsahan Maharaja Meiji sebagai ketua negara Empayar Jepun, serta layanan menghina yang diberikan kepada para utusan Jepun yang cuba menjalin hubungan perdagangan dan diplomatik. Golongan properang juga melihat isu di Korea sebagai peluang ideal untuk menyediakan pekerjaan bermakna kepada ribuan samurai yang menganggur, yang telah kehilangan sebahagian besar pendapatan dan kedudukan sosial mereka dalam susunan sosial dan ekonomi baharu era Meiji. Samurai-samurai ini dilihat sebagai ancaman kepada kerajaan, dan sebagai seorang samurai sendiri, Saigō bersimpati dengan keadaan mereka.

Menurut pandangan arus perdana, "Saigō sendiri menawarkan diri untuk pergi ke Korea sebagai utusan khas, dengan tujuan mencetuskan cubaan pembunuhan terhadapnya yang akan memberikan justifikasi — jika itu diperlukan untuk satu ekspedisi hukuman." Bagaimanapun, kenyataan Saigō itu sebenarnya merupakan usaha untuk mendapatkan sokongan Itagaki Taisuke. Tambahan pula, walaupun ekspedisi ke Korea bertujuan memberi pendapatan kepada samurai yang menganggur, Saigō tidak membantah rancangan Inoue–Yoshida yang memansuhkan elaun samurai. Justeru, kecaman Saigō terhadap tindakan provokasi Jepun terhadap Korea pada tahun 1876 menunjukkan bahawa tujuan Saigō mungkin sekadar untuk "menjalinkan hubungan yang teguh" dengan Korea. Walau apa pun, pemimpin Jepun yang lain sangat menentang rancangan ini, sebahagiannya atas pertimbangan bajet, dan sebahagiannya kerana kesedaran mengenai kelemahan Jepun berbanding kuasa Barat berdasarkan apa yang mereka saksikan semasa Misi Iwakura.

Walaupun ahli sejarah arus perdana melihat pertikaian ini sebagai persoalan sama ada Jepun harus menyerang Korea atau tidak, tindakan provokasi terhadap Korea pada tahun 1876 menyokong dakwaan bahawa kumpulan Iwakura sebenarnya tidak pernah berselisih pendapat tentang kesahihan serangan tersebut. Golongan revisionis melihat *Seikanron* bukan sebagai perbahasan tentang sama ada harus menyerang Korea, tetapi tentang bila dan bagaimana caranya. Pandangan pertama muncul kerana mereka yang pulang dari Misi Iwakura percaya bahawa Jepun terlalu lemah untuk menarik perhatian antarabangsa dan perlu menumpukan kepada pembaharuan dalaman; pandangan kedua pula timbul kerana perpecahan dalam kerajaan antara pihak kerajaan sementara dan kumpulan Iwakura membenarkan perebutan kuasa antara dua pihak ini. (Sebagai contoh, Ōkubo Toshimichi pada ketika itu tidak memegang jawatan berkuasa sebenar kerana jawatannya telah diisi selepas pemergiannya.)

Hujah menentang pencerobohan Korea telah dihuraikan dalam "Dokumen 7 Perkara" Ōkubo Toshimichi, bertarikh Oktober 1873, di mana beliau berhujah bahawa tindakan ke atas Korea adalah terlalu awal kerana Jepun masih berada dalam fasa pemodenan dan satu pencerobohan akan terlalu membebankan Jepun dari segi kos. Pandangan Ōkubo disokong oleh puak antiperang, yang terdiri terutama daripada mereka yang pulang dari Misi Iwakura. Iwakura kemudian berjaya meyakinkan maharaja untuk membatalkan keputusan menghantar Saigō sebagai utusan ke Korea, sekali gus menamatkan perdebatan tersebut.

Oleh kerana telah diputuskan bahawa tiada tindakan akan diambil terhadap Korea, ramai anggota Golongan Properang, termasuk Saigō dan Itagaki meletakkan jawatan mereka dalam kerajaan sebagai tanda protes. Saigō kembali ke kampung halamannya di Kagoshima, walaupun beliau tidak pernah secara rasmi meletakkan jawatan daripada peranan beliau dalam pengawal istana. Sesetengah ahli sejarah (terutama arus perdana) mencadangkan bahawa perpecahan politik ini membuka jalan kepada Pemberontakan Saga pada tahun 1874 dan Pemberontakan Satsuma pada tahun 1877. Itagaki sebaliknya, terlibat dengan Aikoku Kōtō, sebuah parti politik liberal, dan memberontak terhadap kumpulan Iwakura melalui saluran undang-undang.

## Catatan

## Bacaan tambahan
* Anderson, Richard W. "Jingū Kōgō" Ema" in Southwestern Japan: Reflections and Anticipations of the" Seikanron" Debate in the Late Tokugawa and Early Meiji Period." Asian folklore studies (2002): 247-270. in JSTOR
* Berlinguez-Kōno, Noriko. "How Did Saigō Takamori Become A National Hero After His Death? The Political Uses Of Saigō’s Figure And The Interpretation Of Seikanron." in *The Power of Memory in Modern Japan* (Global Oriental, 2008) pp. 222-239.
* Calman, Donald. *The Nature and Origins of Japanese Imperialism: A Reinterpretation of the Great Crisis of 1873* (1992)
* Conroy, Hilary. *The Japanese seizure of Korea, 1868-1910: A study of realism and idealism in international relations* (U of Pennsylvania Press, 1960) a major scholarly study, pp 17-78; online
* Jansen, Marius B. (2000). *The Making of Modern Japan.* Cambridge: Harvard University Press. ;  OCLC 44090600
* Kim, Key-hiuk. *The Last Phase of the East Asian World Order: Korea, Japan, and the Chinese Empire, 1860–1882* (University of California Press, 1979). …
* Mayo, Marlene J. "The Korean crisis of 1873 and early Meiji foreign policy." *Journal of Asian Studies* 31.4 (1972): 793-819. online