Kebangkitan kebangsaan Estonia

**Zaman Kebangkitan Estonia** () merujuk kepada satu tempoh dalam sejarah Estonia di mana rakyat Estonia mula menyedari diri mereka sebagai satu bangsa yang berhak untuk memerintah sendiri. Tempoh ini dianggap bermula pada tahun 1850-an, apabila hak-hak lebih besar diberikan kepada rakyat biasa, dan berakhir dengan pengisytiharan Republik Estonia pada 1918.

## Sejarah
Kesedaran kebangsaan Estonia mulai tersebar pada abad ke-19, walaupun sebahagian kelas pertengahan yang celik huruf sudah mempunyai kesedaran etnik sebelum itu. Menjelang abad ke-18, perkataan *eestlane* (Estonia) dan *maarahvas* (rakyat kampung) sudah digunakan, dan Alkitab diterjemahkan pada 1739. Penerbitan buku dan risalah dalam bahasa Estonia meningkat daripada 18 pada 1750-an kepada 54 pada 1790-an. Menjelang akhir abad ke-18, lebih separuh lelaki dewasa di kawasan luar bandar boleh membaca, dan tahap literasi di bandar jauh lebih tinggi.

Pada 1820-an, intelektual yang berpendidikan universiti mula menonjol sebagai orang Estonia, termasuk Friedrich Robert Faehlmann, Kristjan Jaak Peterson dan Friedrich Reinhold Kreutzwald. Walaupun elit penguasa masih kebanyakannya berbahasa dan berbudaya Jerman, penulis Baltik Jerman, Garlieb Merkel mula melihat Estonia sebagai bangsa setara, memberi inspirasi kepada gerakan kebangsaan Estonia. Pada pertengahan abad ke-19, pemimpin seperti Carl Robert Jakobson, Jakob Hurt dan Johann Voldemar Jannsen mula menuntut hak politik lebih besar, mencontohi Finland (gerakan Fennoman) dan gerakan kebangsaan Pemuda Latvia. Pencapaian penting termasuk penerbitan epik kebangsaan *[[Kalevipoeg]]* pada 1862 dan festival lagu kebangsaan pertama pada 1869.

Pada 1881, 17 persatuan Estonia menyeru Tsar Alexander III memperkenalkan institusi *zemstvo* dengan perwakilan seimbang antara Estonia dan Jerman Baltik. Akhbar harian pertama, *[[Postimees]]* mula diterbitkan pada 1891. Menurut banci 1897, Estonia mempunyai tahap literasi kedua tertinggi di Empayar Rusia selepas Finland, dan etnik Estonia sudah membentuk dua pertiga populasi bandar.

Sebagai tindak balas terhadap Rusifikasi pada 1880-an, nasionalisme Estonia menjadi lebih politik, dengan tuntutan untuk autonomi lebih besar. Revolusi Rusia 1905 mendorong tuntutan kebebasan akhbar, hak berhimpun, pengundi sejagat, dan autonomi kebangsaan. Walaupun pencapaian terbatas, keadaan relatif stabil antara 1905–1917 membolehkan aspirasi negara Estonia berkembang. Selepas Revolusi Februari 1917, wilayah Estonia bersatu di bawah Kegabenoran Estonia yang autonomi, dan akhirnya Estonia mengisytiharkan kemerdekaan pada 24 Februari 1918.

Istilah "kebangkitan kebangsaan" juga kadang-kadang digunakan untuk tempoh sekitar 1987–1988, yang menandakan permulaan Revolusi Menyanyi.

## Catatan

## Bacaan tambahan
* Petersoo, Pille (2007). Reconsidering otherness: Constructing Estonian identity. *[[Nations and Nationalism (journal)|Nations and Nationalism]]* 13.1, 117–133.
* Raun, Toivo U. (2003). Nineteenth- and early twentieth-century Estonian nationalism revisited. *[[Nations and Nationalism (journal)|Nations and Nationalism]]* 9.1, 129–147.
* Raun, Toivo U. (1986). The Latvian and Estonian national movements, 1860–1914. *[[The Slavonic and East European Review]]* 64.1, 66–80.
* Piirimäe, Helmut. Historical heritage: the relations between Estonia and her Nordic neighbors. In M. Lauristin et al. (eds.), *Return to the Western world: Cultural and political perspectives on the Estonian post-communist transition*. Tartu: Tartu University Press, 1997. 
*Nodel, Emanuel. *Estonia: Nation on the Anvil*. N.Y.: Bookman Associates, 1963.
*Raun, Toivo U. *Estonia and the Estonians*. 2nd ed. Stanford, CA: Hoover Institution Press, 1991. 

## Pautan luar
* The History of the Baltic States – The Estonian Awakening
* 1850–1918. National awakening