Sizdah Be-dar

**Sizdah Bedar** ( ), juga dikenali sebagai **Hari Alam Semula Jadi** (, ),  ialah perayaan tahunan Iran yang diadakan tiga belas hari selepas Nowruz, iaitu pada hari ketiga belas Farvardin, bulan pertama kalendar Iran (dan bulan pertama musim bunga), di mana orang ramai menghabiskan masa berkelah di luar rumah. Ia menandakan berakhirnya cuti Nowruz di Iran. Walaupun ia disambut tiga belas hari selepas Nowruz di Iran, ia biasanya disambut pada hari hujung minggu berhampiran hari ketiga belas oleh diaspora Iran.

## Sejarah
Secara amnya, antara perayaan Iran, "Sizdah Bedar" agak samar-samar dari segi asal usul sejarah. Tiada sebutan langsung tentang perayaan sedemikian dalam buku sejarah sebelum era Qajar. Tetapi dalam sumber kuno, seperti Shahnameh, terdapat rujukan kepada "hari ketiga belas Farvardin". Kepercayaan popular adalah bahawa orang Iran kuno merayakan hari ke-13 Nowruz selepas dua belas hari meraikannya, setiap hari mewakili sebulan dalam setahun. Ia merupakan pengakhiran rasmi Nowruz dan permulaan kepada dua belas bulan yang tinggal dalam setahun.

### Latar belakang Zoroaster
Pada zaman dahulu, terdapat nama untuk setiap hari dalam sebulan. Contohnya, hari pertama setiap bulan dipanggil "Ormazd Rooz", dan hari ketiga belas setiap bulan dipanggil "Tir Rooz" dan kepunyaan "Izad Tir" (dewa Tir). Perkataan "Rooz" bermaksud "hari" dalam bahasa Parsi . Perkataan "Tir" dipanggil "Tishtariah" dalam bahasa Avestan . Ia sama dengan nama Tishter, dewa hujan. Jadi, kita boleh katakan bahawa Tir merupakan simbol kebaikan ilahi di kalangan orang Iran purba kerana hujan secara simboliknya bersamaan dengan kebaikan dan kemurahan hati tuhan dalam budaya Parsi . Hari Alam ialah tradisi Parsi purba untuk meraikan peristiwa kemenangan dewa hujan ke atas syaitan yang menyebabkan kemarau. Meraikan hari ini adalah kebiasaan sebelum kemunculan Zoroastrianisme Asho (1800 SM).

Seperti yang dinyatakan dalam buku *Dari Nowruz ke Nowruz* oleh Encik Kourosh Niknam (Ahli Parlimen untuk Zoroastrianisme), hlm.&nbsp;41 dan 42, "hari ketiga belas Farvardin dipanggil Tir atau Teshtar." Dalam Avesta, "Teshtar" ialah dewa hujan. Sebelum Asho Zoroaster, agar dewa hujan mengatasi syaitan kemarau, orang ramai percaya bahawa mereka harus menyembah dewa ini pada hari tertentu ini dan meminta hujan. Di Iran kuno, selepas meraikan hari ke-13 Nowruz, yang merupakan permulaan separuh tahun pertanian, orang Iran pergi ke ladang dan ladang mereka atau dataran dan gurun dan tebing sungai untuk beribadat. Mereka akan bergembira dan menari dan dengan gembira meminta hujan.

## Etimologi
Menurut kepercayaan sesetengah orang Iran, nombor tiga belas adalah sesuatu yang tidak menyenangkan. Oleh itu, Sizdah Bedar bermaksud "menghilangkan perkara yang tidak menyenangkan pada hari ketiga belas". Berkelah di tengah-tengah alam semula jadi dan tempat-tempat semula jadi adalah salah satu cara untuk berbuat demikian. Menurut Kamus Dehkhoda, "dar" bermaksud "lembah dan dataran" dan "be" bermaksud "ke arah". Oleh itu, "Sizdah Bedar" bermaksud "ke arah lembah pada hari ketiga belas".

## Perayaan
Sizdah Be-dar disambut pada hari ketiga belas Nowruz, Tahun Baru Iran. Ia disambut dengan keluar untuk menikmati alam semula jadi dan menghabiskan hari di luar rumah.

### Melepaskan semula sayur-sayuran yang telah bercambah ke alam semula jadi

Satu adat yang dilakukan pada akhir perkelahan adalah dengan membuang sayur-sayuran yang telah bercambah (  –  ) yang merupakan sebahagian daripada pameran Haft-Seen Nowruz tradisional ke dalam air yang mengalir.

### Mengikat sayur-sayuran
Menyimpul batang sayur-sayuran (سبزه گره زدن – *sabzeh gereh zadan*) sebelum melemparkannya ke dalam air merupakan ritual adat bagi golongan muda bujang, terutamanya bagi wanita muda. Ini menunjukkan keinginan untuk mencari pasangan atau suami.

### Pembohongan Tiga Belas
*Pembohongan Ketiga Belas* (دروغ سیزده – *dorūgh-e sīzdah* ), yang serupa dengan Hari April Mop, disambut pada hari pertama atau kedua bulan April di Iran, pada hari Sizdah Bedar. Gurauan dilaporkan telah dimainkan pada cuti ini sejak 536 SM di Empayar Achaemenid.

## Makanan Sizdah Bedar

### Sekanjabin dan salad
Sekanjabin ialah minuman Iran yang sangat lama. Orang Parsi membuatnya dengan cuka, madu, dan kadangkala pudina. Ia sangat popular pada musim panas, tetapi ia juga merupakan bahagian yang tidak dapat dipisahkan daripada Sizdah Bedar. Orang Iran makan salad dengan Sekanjabin. Tindakan ini secara simboliknya merupakan janji untuk kekal sihat semasa Tahun Baru. 

Ash-e doogh, (Bahasa Parsi : آش دوغ), juga dikenali sebagai " sup yogurt ", berasal dari wilayah Azeri di barat laut Iran dan merupakan salah satu sup tradisional Ardabil. Ia adalah hidangan biasa yang terdapat di banyak wilayah dan budaya di Asia Barat, termasuk Iran, Azerbaijan, dan Turki.

## Lihat juga

* Nowruz
* Perayaan Iran
* Cuti umum di Iran

## Rujukan


* Detik Luar Sizdah Bedar: Artikel Rujukan oleh M. Saadat Noury