Dvaita Vedanta

**Dvaita Vedanta** (asalnya dikenali sebagai Tattvavada; IAST: Tattvavāda), ialah satu sub-aliran dalam tradisi Vedanta falsafah Hindu. Istilah Tattvavada secara harfiah bermaksud “hujah dari sudut pandangan realistik”. Aliran Tattvavada (Dvaita) Vedanta diasaskan oleh ahli falsafah dan tokoh suci India abad ke-13, Madhvacharya.

Madhvacharya mempercayai kewujudan tiga entiti utama: Tuhan, jiva (roh), dan jada (maya, bahan/material). Aliran Dvaita Vedanta berpegang bahawa Tuhan dan roh individu (jivatman) wujud sebagai realiti yang berbeza. Setiap roh individu bergantung (paratantra) kepada Vishnu (Narayana), yang satu-satunya bersifat bebas (svatantra).

Aliran Dvaita berbeza dengan dua sub-aliran utama Vedanta yang lain, iaitu:

Advaita Vedanta oleh Adi Shankara, yang menegaskan konsep bukan-dualisme, bahawa hakikat tertinggi (Brahman) dan roh manusia (Atman) adalah satu dan sama, dan seluruh kewujudan merupakan kesatuan yang saling berkait.

Vishishtadvaita oleh Ramanuja, yang menegaskan konsep bukan-dualisme berkelayakan, bahawa hakikat tertinggi (Brahman) dan roh manusia adalah berbeza, tetapi mempunyai potensi untuk menjadi satu.

Para sanyasi (pertapa) dalam tradisi Dvaita Vedanta tergolong dalam kaum ēkadaṇḍi (pemegang sebatang tongkat).

## Etimologi
Dvaita (द्वैत) ialah perkataan Sanskrit yang bermaksud “dua” atau “dwi-dualisme”. Istilah ini merujuk kepada sebarang doktrin, khususnya dalam teologi yang membezakan antara unsur jasmani dan ketuhanan, di mana dua prinsip (kebenaran) atau realiti dianggap wujud secara serentak dan bebas.

Walaupun dualisme secara umum membawa maksud perbezaan antara baik dan jahat, Madhvacharya mengklasifikasikan realiti kepada dua berdasarkan kebebasan dan ketergantungan:

Entiti bebas: Pencipta, Pemberi rahmat, dan Pemusnah Alam Semesta yang Esa (Satu).

Realiti bergantung: Semua yang lain bergantung kepada-Nya.

## Nama Lain
Svatantra-Advitiya-Brahmavāda

Ahli Indologi B. N. Krishnamurti Sharma menyatakan bahawa istilah Inggeris Dualism (Dualisme) tidak memadai untuk menggambarkan keseluruhan maksud dan kedalaman makna yang dimaksudkan oleh Madhva dalam istilah Dvaita, sebagaimana ia diaplikasikan dalam sistem falsafahnya. Bahkan, perkataan Sanskrit Dvaita sendiri tidak sepenuhnya mampu menjelaskan lebih daripada prinsip asas yang diterima dalam ajarannya.

B. N. K. Sharma mencadangkan istilah Svatantra-Advitiya-Brahmavāda sebagai nama alternatif bagi sistem falsafah Madhva, kerana istilah ini menekankan kedua-dua sifat transendensi dan immanensi Brahman. Ia menggambarkan dengan jelas apa yang sering ditekankan oleh Madhva dan para pengulasnya seperti Jayatirtha, iaitu keagungan mutlak Tuhan (yang tidak terhingga) di samping kewujudan roh dan materi (yang terhingga) yang bergantung kepada-Nya.

Sharma menjelaskan bahawa Satyadhyana Tirtha dari Uttaradi Math menerima istilah ini, kerana ia memberi keseimbangan istilah dengan sistem-sistem Vedanta lain seperti Nirvisesha Advaita, Suddhadvaita, dan Vishishtadvaita.

Mengutip istilah Advitiyatva, Sharma menegaskan bahawa Madhva, dalam ulasannya ke atas Chandogya Bhashya, mentafsirkan istilah tersebut sebagai menunjukkan “ketiadaan rakan setara atau yang lebih tinggi daripada Brahman”. Tafsiran ini secara implisit mengakui kewujudan realiti yang lebih rendah, iaitu roh-roh individu dan benda-benda material, yang tunduk kepada kedaulatan Tuhan.

Sharma selanjutnya menyatakan bahawa ayat seperti “नेह नानास्ति किंचना” (neha nānāsti kiñcanā – “tidak ada kepelbagaian di sini”) difahami sebagai penafian terhadap perbezaan dalaman (nānātva) dalam Brahman. Satu-satunya perbezaan dalaman yang boleh difikirkan dalam Brahman ialah perbezaan sifat-sifat (attributes). Oleh itu, penggunaan istilah tambahan Svatantra menekankan sifat transenden Tuhan Yang Tertinggi berbanding realiti lain, serta kehadiran-Nya di dalamnya .

Hal ini menunjukkan bagaimana konsep Brahman dalam ajaran Madhva berbeza daripada Nirviśeṣādvaita Adi Shankara, dan juga memberi penekanan terus kepada keutamaan Tuhan Yang Tertinggi sebagai Para-Siddhānta (prinsip tertinggi) dalam pemikiran Madhva. Sementara itu, ajaran tentang yang terhingga (roh dan jasad) dianggap sebagai Apara-Siddhānta (kebenaran sekunder).

## Purna Brahmavada
Aluru Venkata Rao berpendapat bahawa istilah Dvaita tidak sesuai digunakan untuk falsafah Madhva, dan oleh itu tidak seharusnya digunakan. Sebaliknya, beliau mencadangkan agar istilah Purna Brahmavada digunakan sebagai gantinya, yang bermaksud “Doktrin tentang Brahman yang Sempurna (Lengkap)”.

Sharma selanjutnya menyatakan bahawa ayat seperti “नेह नानास्ति किंचना” (neha nānāsti kiñcanā – “tidak ada kepelbagaian di sini”) difahami sebagai penafian terhadap perbezaan dalaman (nānātva) dalam Brahman. Satu-satunya perbezaan dalaman yang boleh difikirkan dalam Brahman ialah perbezaan sifat-sifat (attributes). Oleh itu, penggunaan istilah tambahan Svatantra menekankan sifat transenden Tuhan Yang Tertinggi berbanding realiti lain, serta kehadiran-Nya di dalamnya.

Hal ini menunjukkan bagaimana konsep Brahman dalam ajaran Madhva berbeza daripada Nirviśeṣādvaita Adi Shankara, dan juga memberi penekanan terus kepada keutamaan Tuhan Yang Tertinggi sebagai Para-Siddhānta (prinsip tertinggi) dalam pemikiran Madhva. Sementara itu, ajaran tentang yang terhingga (roh dan materi) dianggap sebagai Apara-Siddhānta (kebenaran sekunder).

## Rujukan