Ba'athist Iraq

**Ba'athist Iraq**, secara rasminya **Republik Iraq** (1968–1992) dan kemudiannya **Republik Iraq** (1992–2003), merupakan negara Iraq antara tahun 1968 dan 2003 di bawah pemerintahan satu parti Parti Ba'ath Sosialis Arab – Wilayah Iraq|cawangan wilayah Iraq]] daripada Parti Ba'ath Sosialis Arab. Rejim ini muncul hasil daripada Revolusi 17 Julai yang membawa Ba'ath berkuasa, dan bertahan sehingga pencerobohan Iraq yang diketuai A.S. pada tahun 2003.

Parti Ba'ath, yang diketuai oleh Ahmed Hassan al-Bakr, berkuasa di Iraq melalui Revolusi 17 Julai 1968 yang tidak berdarah, yang menggulingkan presiden Abdul Rahman Arif dan perdana menteri Tahir Yahya. Menjelang pertengahan 1970-an, Saddam Hussein menjadi pemimpin *[[de facto]]* negara itu, meskipun al-Bakr *[[de jure]]* menjadi presiden. Dasar baharu Saddam telah meningkatkan ekonomi Iraq, meningkatkan taraf hidup, dan meningkatkan kedudukan Iraq dalam dunia Arab. Walau bagaimanapun, beberapa faktor dalaman mengancam kestabilan Iraq; kerajaan Ba'ath yang didominasi Sunni menghadapi separatisme agama Syiah dan separatisme etnik Kurdi. Perang Iraq-Kurdi Kedua amat membimbangkan kerajaan kerana pemberontak Kurdish menerima sokongan meluas daripada Iran, Israel, dan Amerika Syarikat. Berikutan pertempuran Shatt al-Arab 1974–1975, Saddam bertemu dengan raja Iran Mohammad Reza Pahlavi dan menandatangani Perjanjian Algiers 1975, menyerahkan wilayah kepada Iran sebagai pertukaran untuk menamatkan sokongan Kurdish. Dengan pemberontakan Kurdish yang kemudiannya dirugikan, tentera Iraq menegaskan semula kawalan kerajaan persekutuan ke atas Kurdistan Iraq.

Pada tahun 1979, Saddam menggantikan al-Bakr yang sedang sakit sebagai presiden dan secara terbuka membersihkan Parti Ba'ath daripada penentangnya. Bimbang dengan percubaan Iran untuk mengeksport revolusi di Iraq, Saddam mengambil pendirian agresif terhadap Iran dan pemimpin teokratik baharunya, Ruhollah Khomeini, selepas penolakannya terhadap tawaran muhibah Iraq. Pada bulan September 1980, Iraq menyerang Iran, mencetuskan Perang Iran-Iraq selama lapan tahun yang berakhir dengan kebuntuan pada tahun 1988. Konflik itu menyebabkan Iraq hancur secara ekonomi dan bergantung pada pinjaman asing. Kuwait, yang telah meminjamkan wang kepada Iraq, menuntut pembayaran balik dan meningkatkan pengeluaran minyak, menurunkan harga minyak antarabangsa dan memburukkan lagi ekonomi Iraq, sambil menekan kepimpinan Iraq untuk membayar balik pinjaman tersebut. Pada tahun 1989, Iraq menuduh Kuwait mencuri petroleum Iraq, dan rundingan yang gagal mengakibatkan pencerobohan Iraq ke atas Kuwait pada Ogos 1990, mencetuskan Perang Teluk. Iraq menduduki Kuwait sehingga Februari 1991, apabila gabungan tentera UNSC 42 negara mengusir tentera Iraq dari Kuwait. sekatan antarabangsa berikutnya memutuskan hubungan Iraq daripada semua pasaran global dan melumpuhkan ekonomi Iraq sepanjang tahun 1990-an, walaupun ia mula pulih pada awal tahun 2000-an apabila penguatkuasaan sekatan semakin berkurangan. Sekatan tersebut dikritik secara meluas kerana kesan negatifnya terhadap kualiti hidup di Iraq, mendorong penubuhan Program Minyak-untuk-Makanan.

Berikutan serangan 11 September, pentadbiran Bush Amerika Syarikat mula membina kes untuk menyerang Iraq dan menggulingkan rejim Saddam, dengan mendakwa secara palsu bahawa Iraq memiliki senjata pemusnah besar-besaran dan mempunyai kaitan dengan al-Qaeda. Pada 20 Mac 2003, Iraq telah diceroboh oleh gabungan pimpinan A.S., yang menggulingkan Saddam dan menawan sebahagian besar Iraq menjelang Mei. Pada Disember 2003, tentera Amerika menawan Saddam dan menyerahkannya kepada kerajaan pimpinan Syiah yang baharu di Iraq. Dari tahun 2005 hingga 2006, Saddam telah dibicarakan atas jenayah terhadap kemanusiaan berkaitan pembunuhan beramai-ramai Dujail 1982, di mana kerajaan Iraq membunuh pemberontak Syiah. Selepas menjatuhkan hukuman mati ke atas Saddam, Tribunal Khas Iraq melaksanakannya atas jenayah terhadap kemanusiaan pada 30 Disember 2006. Tempoh pemerintahan Saddam telah digambarkan sebagai tempoh kestabilan dalaman Iraq yang paling lama sejak kemerdekaan pada tahun 1932 tetapi pemerintahannya juga telah dikritik kerana penindasannya yang meluas, terutamanya terhadap penduduk Kurdi.

## Sejarah

### Rampasan kuasa 1968

Berbeza dengan rampasan kuasa sebelumnya dalam sejarah Iraq, rampasan kuasa 1968, yang dirujuk sebagai Revolusi 17 Julai, menurut Con Coughlin, adalah "urusan yang agak sivil". Rampasan kuasa itu bermula pada awal pagi 17 Julai, apabila beberapa unit tentera dan Ba'ath awam merampas beberapa bangunan kerajaan dan tentera utama; ini termasuk Kementerian Pertahanan, stesen elektrik, stesen radio, semua jambatan bandar dan "beberapa pangkalan tentera". Semua talian telefon dipotong pada jam 03:00, dan pada masa itu beberapa kereta kebal telah diarahkan berhenti di hadapan Istana Presiden. Abdul Rahman Arif, Presiden Iraq ketika itu, mula mengetahui tentang rampasan kuasa itu apabila ahli Pengawal Republikan yang gembira mula menembak ke udara dalam "kejayaan pramatang". Ahmed Hassan al-Bakr, ketua operasi itu, memberitahu Arif tentang situasinya melalui perkakasan komunikasi ketenteraan di pangkalan operasi. Arif meminta lebih banyak masa, di mana dia menghubungi unit tentera lain untuk mendapatkan sokongan. Seperti yang diketahuinya tidak lama kemudian, kemungkinan besar tidak mengizinkannya, dan dia menyerah diri. Arif menelefon al-Bakr dan memberitahunya bahawa dia sanggup meletak jawatan; untuk menunjukkan rasa terima kasihnya, al-Bakr menjamin keselamatannya. Timbalan al-Bakr, Hardan al-Tikriti dan Salah Omar al-Ali, diperintahkan untuk menyampaikan mesej ini kepada Arif secara bersemuka. Arif dan isteri serta anak lelakinya dengan cepat dihantar menaiki penerbangan pertama yang tersedia ke London. Kemudian pada pagi itu, siaran Ba'ath mengumumkan bahawa kerajaan baharu telah ditubuhkan. Rampasan kuasa itu dijalankan dengan begitu mudah sehingga tiada kematian berlaku..

Rampasan kuasa itu berjaya kerana sumbangan yang diberikan oleh tentera; Parti Ba'ath Sosialis Arab – Wilayah Iraq|Parti Ba'ath Sosialis Arab]] tidak cukup kuat untuk mengambil alih kuasa dengan sendirinya. Parti Ba'ath berjaya membuat perjanjian dengan Abd ar-Razzaq an-Naif, timbalan ketua perisikan tentera, dan Ibrahim Daud, ketua Pengawal Republikan. Naif dan Daud tahu bahawa kelangsungan hidup jangka panjang kerajaan Arif dan Tahir Yahya kelihatan suram, tetapi juga tahu bahawa golongan Ba'ath memerlukan mereka jika rampasan kuasa itu ingin berjaya. Atas penyertaannya dalam rampasan kuasa itu, Naif menuntut agar diberikan jawatan Perdana Menteri selepas rampasan kuasa sebagai ganjaran, dan simbol kekuatannya. Daud juga "diberi ganjaran" dengan jawatan; beliau menjadi Menteri Pertahanan. Walau bagaimanapun, tidak semuanya berjalan mengikut rancangan Naif dan Daud; al-Bakr telah memberitahu kepimpinan Ba'ath dalam satu mesyuarat rahsia bahawa kedua-duanya akan dibubarkan sama ada "semasa, atau selepas, revolusi".

al-Bakr, sebagai ketua operasi ketenteraan rampasan kuasa, mengekalkan jawatannya sebagai Setiausaha Wilayah Parti Ba'ath, dan dipilih untuk jawatan Pengerusi Majlis Pemerintahan Revolusi, Presiden dan Perdana Menteri. Sejurus selepas rampasan kuasa itu, perebutan kuasa berlaku antara al-Bakr dan Naif. Secara praktikalnya, Naif sepatutnya mempunyai kelebihan; beliau seorang pegawai yang dihormati dan disokong oleh askar biasa. Walau bagaimanapun, al-Bakr terbukti lebih licik, persuasif dan teratur daripada Naif, Daud dan penyokong mereka. Salah satu keputusan pertama al-Bakr semasa memegang jawatan adalah untuk melantik lebih 100 pegawai baharu ke Pengawal Republikan. Saddam Hussein berusaha, dalam pada itu, untuk menubuhkan organisasi keselamatan dan perisikan parti itu bagi memerangi musuh-musuhnya. Pada 29 Julai, Daud berlepas ke Jordan untuk memeriksa tentera Iraq yang berada di sana susulan Perang Enam Hari dengan Israel. Keesokan harinya, Naif dijemput untuk makan tengah hari di Istana Presiden bersama al-Bakr, di mana Saddam menyerbu masuk ke dalam bilik bersama tiga orang rakan subahat dan mengugut Naif dengan hukuman mati. Naif menjawab dengan menjerit; "Saya mempunyai empat orang anak". Saddam mengarahkan Naif meninggalkan Iraq dengan segera jika dia mahu hidup. Naif akur, dibuang negeri ke Maghribi. Percubaan pembunuhan pada tahun 1973 tidak berjaya, tetapi dia dibunuh di London atas arahan Saddam pada tahun 1978. Daud berkongsi nasib yang sama, dan dibuang negeri ke Arab Saudi. Pihak Ba'ath sama sekali tidak dijamin akan menang; jika mana-mana penyokong Naif mengetahui tentang operasi menentangnya, Baghdad boleh menjadi pusat, dalam kata-kata wartawan Con Coughlin, "pertumpahan darah yang mengerikan".

### Pemerintahan Al-Bakr dan kenaikan kuasa Saddam (1968–1979)

al-Bakr mengukuhkan kedudukannya dalam parti itu dengan bantuan aparat keselamatan parti Saddam yang baru ditubuhkan dan perkhidmatan perisikan. Kebanyakan tahun 1968 digunakan untuk menindas pemikiran dan kumpulan bukan Ba'ath; contohnya, kempen menentang Nasseris dan komunis telah dimulakan di bawah arahan Saddam. Beberapa rancangan pengintipan telah diwujudkan oleh kerajaan; pengintip yang "ditangkap" dituduh sebagai sebahagian daripada rancangan Zionis terhadap negara. Parti Komunis Iraq (ICP) ragu-ragu terhadap golongan kerajaan Ba'ath yang baharu itu, kerana ramai ahlinya mengingati kempen anti-komunis yang dilancarkan terhadap mereka oleh kerajaan Ba'ath pada tahun 1963. Selepas mengambil alih kuasa, al-Bakr menawarkan jawatan kabinet ICP dalam kerajaan baharu; ICP menolak tawaran ini. al-Bakr bertindak balas dengan memulakan kempen sistematik terhadap ICP dan penyokong komunis. Walau bagaimanapun, seperti yang dinyatakan oleh ahli sejarah Charles Tripp dalam *Sejarah Iraq*, kempen tersebut memulakan "permainan aneh" di mana kerajaan secara bergilir-gilir menganiaya dan memikat parti tersebut sehingga 1972–1973, apabila ICP ditawarkan, dan diterima, keahlian dalam Barisan Progresif Kebangsaan (NPF). Sebab untuk "permainan aneh" ini adalah kepercayaan Parti Ba'ath bahawa ICP lebih berbahaya daripada yang sebenarnya. Apabila Aziz al-Haji berpisah daripada ICP, menubuhkan Parti Komunis Iraq (Markas Pusat) dan memulakan "perang revolusioner popular" menentang kerajaan, ia telah ditumpaskan dengan sewajarnya. Menjelang April 1969, pemberontakan "revolusioner popular" telah ditumpaskan, dan al-Haji menarik balik kepercayaannya secara terbuka. Satu lagi sebab untuk dasar anti-komunis ini adalah kerana ramai ahli Parti Ba'ath secara terbuka bersimpati dengan komunis atau kuasa sosialis lain. Walau bagaimanapun, pada peringkat ini, al-Bakr mahupun Saddam tidak mempunyai sokongan yang mencukupi dalam parti untuk memulakan dasar yang tidak popular di dalamnya; di Kongres Serantau Ketujuh Parti Ba'ath, kedua-dua al-Bakr dan pemimpin Ba'ath yang lain menyatakan sokongan mereka terhadap "sosialisme radikal".

Semasa tahun 1970-an, pegawai tentera telah cuba menggulingkan rejim Baath sekurang-kurangnya dua kali tetapi tidak berjaya. Pada Januari 1970, satu percubaan rampasan kuasa yang diketuai oleh dua pegawai bersara, Mejar Jeneral Abd al Ghani ar Rawi dan Kolonel Salih Mahdi sebagai Samarrai, telah digagalkan apabila para konspirator memasuki Istana Republikan. Pada Jun 1973, satu rancangan oleh Nazim Kazzar, seorang Syiah dan pengarah keselamatan dalam negeri, untuk membunuh al Bakr dan Saddam Husayn juga telah digagalkan. Kedua-dua percubaan rampasan kuasa itu diikuti dengan perbicaraan ringkas, hukuman mati, dan pembersihan tentera.

Menjelang pertengahan hingga akhir 1970-an, kuasa Saddam dalam Parti Ba'ath dan kerajaan semakin meningkat; beliau menjadi pemimpin "de facto" negara, walaupun al-Bakr kekal sebagai presiden, ketua Parti Ba'ath dan pengerusi Majlis Pemerintah Revolusi. Pada tahun 1977, susulan gelombang protes oleh Syiah terhadap kerajaan, al-Bakr melepaskan kawalannya ke atas Kementerian Pertahanan; Adnan Khairallah Tulfah, abang ipar Saddam, dilantik sebagai menteri pertahanan. Pelantikan ini menggariskan sifat kekeluargaan Parti Ba'ath dan kerajaan. Berbeza dengan nasib Saddam, nasib al-Bakr semakin berkurangan. Khabar angin tentang kesihatan al-Bakr yang buruk mula tersebar di negara ini. Menjelang akhir tahun 1977, al-Bakr mempunyai sedikit kawalan ke atas negara melalui jawatannya sebagai presiden. Sebab Saddam tidak menjadi presiden sehingga tahun 1979 mungkin dijelaskan oleh rasa tidak selamat Saddam sendiri. Sebelum menjadikan dirinya sebagai ketua negara "de jure", Saddam memulakan kempen anti-komunis; ICP tidak mempunyai kuasa sebenar, dan kebanyakan pegawai terkemukanya telah meninggalkan negara atau dipenjarakan atau dihukum mati oleh kerajaan Ba'ath. Kempen itu tidak tertumpu pada ICP, tetapi juga Ba'ath yang tidak menyokong Saddam. Saddam telah memulakan kempen serupa pada tahun 1978, pada masa itu untuk memeriksa di mana kesetiaan golongan kiri tertentu: Ba'athisme atau sosialisme. Berikutan kempen itu, Saddam memasuki pentas dunia Arab buat kali pertama di bawah panji Nasserisme dan Gamal Abdel Nasser dengan mengkritik Perjanjian Kem David antara Anwar Sadat dari Mesir dan negara Israel.

Dalam situasi inilah Saddam mengambil alih jawatan presiden, pemimpin Parti Ba'ath dan pengerusi Majlis Markas Revolusi. Izzat Ibrahim al-Duri telah dinaikkan pangkat ke jawatan naib pengerusi (bersamaan dengan jawatan naib presiden di Barat). Terdapat juga khabar angin dalam kalangan petinggi-petinggi kuasa bahawa al-Bakr (dengan bantuan Ba'ath Iraq yang menentang Saddam) merancang untuk melantik Hafez al-Assad sebagai penggantinya. Sejurus selepas Saddam merampas kuasa, lebih 60 ahli Parti Ba'ath dan kepimpinan kerajaan didakwa mencetuskan plot anti-Ba'ath Iraq dengan kerjasama al-Assad dan Parti Ba'ath yang berpangkalan di Damsyik.

### Tahun-tahun awal, Perang Iran-Iraq dan kesan-kesan perang (1979–1990)

Sebaik sahaja beliau memegang jawatan presiden, satu kultus personaliti telah diwujudkan di sekitar Saddam. Beliau digambarkan sebagai bapa negara dan juga bagi rakyat Iraq. Institusi kebangsaan (seperti Dewan Negara) telah ditubuhkan untuk mengukuhkan imejnya yang dipupuk oleh mesin propaganda Iraq. Parti Ba'ath juga menyumbang kepada kultus personaliti; menjelang tahun 1979 ia menjadi sebuah organisasi di seluruh negara, dan menjadi pusat propaganda untuk kesusasteraan pro-Saddam. Kempen propaganda (sekurang-kurangnya pada mulanya) telah mewujudkan rasa kenegaraan yang sama bagi ramai rakyat Iraq. Protes Syiah tidak dapat diredakan oleh kempen propaganda ini, dan penubuhan Republik Islam di Iran mempengaruhi ramai Islam Syiah untuk menentang kerajaan yang didominasi Sunni. Pada mulanya hubungan antara Iran dan Iraq agak baik, tetapi perbezaan ideologi tidak dapat disembunyikan selama-lamanya. Kepimpinan Iran yang baharu terdiri daripada Khomeinisme Syiah, manakala Ba'ath Iraq adalah sekular. Iran telah menjadi bimbang tentang penindasan berterusan kerajaan Iraq terhadap Syiah Islam Iraq. Pada awal tahun 1980, beberapa pertempuran sempadan berlaku antara kedua-dua negara. Iraq menganggap Iran yang baru ditubuhkan sebagai "lemah"; negara itu berada dalam keadaan pergolakan awam yang berterusan, dan para pemimpin Iran telah membersihkan beribu-ribu pegawai dan askar kerana pandangan politik mereka.

Adalah diandaikan bahawa Perang Iran-Iraq akan menghasilkan kemenangan Iraq yang cepat. Rancangan Saddam adalah untuk mengukuhkan kedudukan Iraq di Teluk Parsi dan di pentas dunia Arab. Kemenangan yang cepat akan mengembalikan kawalan Iraq ke atas seluruh Shatt al-Arab, sebuah kawasan yang telah hilang daripada Iraq kepada Iran pada tahun 1975. Saddam membatalkan perjanjian 1975 dalam mesyuarat Dewan Undangan Negeri pada 17 September 1980. Pembatalan ini diikuti sejurus selepas itu dengan beberapa serangan awal ke atas Iran dan pencerobohan ke atas Iran. Saddam percaya bahawa kerajaan Iran perlu "berhenti untuk terus hidup". Bukan sahaja pandangan ini salah, tetapi ia juga melebih-lebihkan kekuatan tentera Iraq; kerajaan Iran melihat pencerobohan itu sebagai ujian revolusi itu sendiri dan semua pencapaiannya. Rancangan ketenteraan itu terbukti sukar difahami; Iraq percaya bahawa kerajaan Iran akan cepat hancur semasa pencerobohan Iraq, tetapi ini tidak berlaku. Saddam, "dalam saat berterus terang yang jarang berlaku, [...] mengakuinya". Walaupun perang tidak berjalan seperti yang dirancang, Iraq menegaskan semula pandangannya tentang situasi itu, dan mendakwa bahawa memenangi perang adalah soal "kehormatan negara". Majoriti kepimpinan Ba'ath (dan Saddam sendiri) masih percaya bahawa Iran akan runtuh di bawah beban pasukan Iraq.

Pada 17 Julai 1981, sempena ulang tahun ke-13 rampasan kuasa tanpa pertumpahan darah pada tahun 1968, *[[Ardulfurataini]]* telah diterima pakai sebagai lagu kebangsaan rasmi Iraq, dengan liriknya menyebut tokoh-tokoh terkemuka dalam sejarah Iraq, termasuk Saladin, Harun al-Rashid dan al-Muthanna ibn Haritha, bersama-sama dengan rangkap terakhir yang dipuji oleh Ba'athisme.

Pada tahun 1982, Iran menyerang balas dan berjaya menghalau rakyat Iraq kembali ke Iraq. Pada tahun itu sahaja, dianggarkan 40,000 rakyat Iraq telah ditawan. Kekalahan pada tahun 1982 merupakan tamparan hebat kepada Iraq. Dengan keadaan ekonomi yang semakin buruk akibat kejatuhan harga minyak (dan peningkatan bajet tentera), taraf hidup Iraq semakin merosot. Majlis Pemerintahan Revolusi dan Pemerintahan Tentera Ba'ath, Pemerintahan Wilayah dan Pemerintahan Negara bertemu dalam sesi luar biasa pada tahun 1982 (tanpa Saddam), untuk membincangkan kemungkinan cadangan gencatan senjata kepada kerajaan Iran. Cadangan gencatan senjata yang dibuat pada mesyuarat itu ditolak oleh kerajaan Iran. Jika cadangan itu diterima, Saddam tidak akan bertahan dari segi politik, kerana ia disokong oleh semua ahli Pemerintahan Wilayah, Pemerintahan Negara dan Majlis Pemerintahan Revolusi. Pada masa inilah khabar angin mula tersebar bahawa Hussein akan meletak jawatan sebagai presiden untuk memberi laluan kepada al-Bakr, bekas presiden. Seperti yang dibuktikan oleh peristiwa, ini tidak berlaku dan al-Bakr meninggal dunia pada tahun 1982 dalam keadaan misteri. Pertumpahan darah semasa konflik hampir membawa kepada pemberontakan yang diketuai oleh Maher Abd al-Rashid, bapa mertua kepada anak lelaki kedua Saddam. Rashid memulakan kritikan awam, dan mendakwa bahawa kehilangan nyawa dapat dielakkan jika bukan kerana campur tangan Saddam dalam urusan ketenteraan. Konfrontasi dengan tentera ini membawa kepada kebebasan perancangan ketenteraan yang lebih besar daripada campur tangan kepimpinan Ba'ath. Tidak lama kemudian, Tentera Udara Iraq sekali lagi mengukuhkan keunggulan udara. Perubahan peristiwa menyebabkan kerajaan Iraq menumpukan perhatian kepada Kurdistan Iraq yang telah memberontak. Saddam melantik sepupunya Ali Hasan al-Majid sebagai ketua tentera di Kurdistan. al-Majid memulakan kempen al-Anfal; senjata kimia digunakan terhadap orang awam. Pada April 1988, selepas beberapa siri kemenangan Iraq, gencatan senjata telah dipersetujui antara Iraq dan Iran; perang itu biasanya dianggap *[[status quo ante bellum]]*. Pada tahun 1989, Saddam Hussein memulakan kempen untuk memperkukuhkan nasionalisme Iraq dengan membina semula kuil dan istana purba, menggalakkan semua rakyat Iraq untuk melihat negara mereka sebagai tempat lahir tamadun sebagai justifikasi untuk perang dengan Iran.

### Perang Teluk, tahun 1990-an, dan Perang Iraq (1990–2003)

Selepas Perang Iran-Iraq, Kuwait sengaja meningkatkan pengeluaran minyak negara itu; ini menyebabkan penurunan harga minyak antarabangsa. Saddam bertindak balas dengan mengancam untuk menyerang Kuwait jika ia terus meningkatkan pengeluaran minyaknya (yang mana Kuwait tetap melakukannya). Arab Saudi, yang takut dengan kekuatan ketenteraan Saddam, kemudian memujuk Kuwait untuk menurunkan pengeluaran minyaknya. Walau bagaimanapun, apabila Kuwait menurunkan pengeluaran minyaknya, Venezuela meningkatkan pengeluarannya. Saddam kemudian mengarahkan pencerobohan Kuwait untuk menyelesaikan masalah ekonomi negara itu, dengan matlamat yang diakui untuk menyatukan Iraq; Kuwait dianggap oleh ramai rakyat Iraq sebagai sebahagian daripada Iraq. Pada 18 Julai 1990, Saddam menuntut agar Kuwait membayar balik minyak yang telah dicurinya (menurut Saddam), dan membatalkan hutang Iraq kepada Kuwait. Kepimpinan Kuwait gagal memberi respons, dan pada 2 Ogos 1990, tentera Iraq memulakan pencerobohan ke atas Kuwait. Pencerobohan itu menyebabkan bantahan antarabangsa; Pertubuhan Bangsa-Bangsa Bersatu, Amerika Syarikat dan United Kingdom mengutuk pencerobohan itu dan memperkenalkan sekatan terhadap Iraq, dan Kesatuan Soviet dan beberapa negara Arab juga mengutuk pencerobohan itu. George H. W. Bush, Presiden Amerika Syarikat, menuntut pengunduran segera tentera Iraq dari Kuwait dan pemulihan kerajaan Kuwait; Saddam bertindak balas dengan menjadikan Kuwait sebuah wilayah Iraq. Perang Teluk ​​dimulakan oleh gabungan pimpinan Amerika Syarikat, yang berjaya memenangi perang dalam masa kurang daripada setahun. Pada 13 Januari 1991, bendera Iraq telah diubah suai, menggunakan tulisan tangan *takbīr* (frasa Allahu Akbar, yang bermaksud "Allah Maha Besar" dalam bahasa Arab), atas dorongan Presiden Saddam Hussein.

Pada petang 24 Februari, beberapa hari sebelum Perang Teluk gencatan senjata ditandatangani di Safwan, stesen radio Arab Saudi yang berpangkalan di Voice of Free Iraq (dibiayai dan dikendalikan oleh Agensi Perisikan Pusat) menyiarkan mesej kepada rakyat Iraq untuk bangkit dan menggulingkan Saddam. Penceramah di radio itu ialah Salah Omar al-Ali, bekas ahli Parti Ba'ath dan Majlis Pemerintahan Revolusi yang memerintah. Mesej Al-Ali menggesa rakyat Iraq untuk menggulingkan "penjenayah zalim Iraq". Siaran radio Al-Ali menggalakkan rakyat Iraq untuk "melancarkan revolusi" dan mendakwa bahawa "[Saddam] akan melarikan diri dari medan perang apabila dia pasti bahawa bencana itu telah melanda setiap jalan, setiap rumah dan setiap keluarga di Iraq". Believing that the United States was on its side, a nationwide uprising against Saddam's rule began in March 1991 yang telah ditindas oleh pasukan setia Saddam. Gabungan Perang Teluk berjaya mewujudkan zon larangan terbang untuk menghentikan kemaraan pasukan Saddam. Republik Autonomi Kurdish telah ditubuhkan dan bukannya menduduki Kurdistan Iraq, dengan beribu-ribu tentera Iraq ditempatkan di sempadan Iraq-Kurdis. Penindasan pemberontakan menyebabkan beribu-ribu orang melarikan diri dari rumah mereka, kebanyakannya ke Turki atau Iran. Pada 2 dan 3 April 1991, Turki dan Iran masing-masing membangkitkan isu ini di Majlis Keselamatan PBB. Majlis Keselamatan telah menerima pakai Resolusi 688 yang menyatakan bahawa Iraq perlu membenarkan akses kepada organisasi kemanusiaan antarabangsa dan melaporkan secara terbuka tentang penindasan kerajaan.

Selepas Perang Teluk, Iraq menjadi sasaran beberapa siri serangan peluru berpandu krus oleh A.S., dalam 1993, 1996 dan Operasi Desert Fox pada tahun 1998.

Pada tahun 1997, Iraq melarang semua pemeriksa senjata UNSCOM daripada tapak yang diisytiharkan sebagai istana berdaulat, yang merupakan kawasan yang mampu menyimpan senjata kimia.

Iraq mengalami satu lagi tempoh pergolakan pada awal tahun 1999 berikutan pembunuhan Mohammad Mohammad Sadeq al-Sadr oleh pasukan keselamatan Iraq.

Selepas serangan 11 September, presiden A.S. George W. Bush memasukkan Saddam dalam *[[Paksi kejahatan]]*. Pada tahun 2002, Majlis Keselamatan PBB telah menerima pakai Resolusi 1441, yang menyatakan bahawa Iraq telah gagal memenuhi kewajipannya yang dituntut oleh PBB. Amerika Syarikat dan United Kingdom akan menggunakan Resolusi 1441 sebagai alasan untuk berperang. Pencerobohan negara yang diketuai AS 2003 memaksa Parti Ba'ath dan Saddam untuk bersembunyi. kejatuhan Baghdad mengakibatkan peruntuhan patungnya di Dataran Firdos oleh orang awam Iraq, menamatkan hampir 35 tahun pemerintahan Ba'ath. Parti Ba'ath telah diharamkan oleh Pihak Berkuasa Sementara Gabungan susulan pencerobohan Iraq pada 16 Mei, sebagai sebahagian daripada dasar de-Ba'athifikasi yang diambil untuk menghapuskan pengaruh Ba'ath daripada masyarakat politik Iraq. Saddam telah ditangkap pada tahun itu, dan telah dihukum mati pada tahun 2006.

## Politik

### Sistem politik

Perlembagaan Iraq 1970 menyatakan bahawa Iraq berada dalam fasa pembangunan peralihan; dalam ideologi Ba'ath, peringkat peralihan ialah masa apabila rakyat Arab bersatu untuk menubuhkan satu negara Arab. Penghujung era peralihan akan ditandai dengan perlembagaan kekal; perlembagaan 1970 hanya bersifat sementara. Parti Ba'ath mendominasi semua institusi kerajaan, dan badan pembuat keputusan tertinggi di negara ini ialah Majlis Pemerintahan Revolusi (RCC). RCC dikawal oleh Parti Ba'ath; ahli RCC mestilah ahli Pemerintahan Serantau Parti Ba'ath. Saddam Hussein, sebagai Presiden Iraq, juga merupakan pengerusi RCC dan Setiausaha Agung Pemerintah Serantau (dan Kebangsaan) Parti Ba'ath. Semua keputusan dalam RCC perlu diputuskan melalui undian; sesuatu cadangan hanya boleh digubal jika dua pertiga daripada ahli RCC mengundi menyokongnya. Sebuah Majlis Menteri, iaitu kabinet, telah ditubuhkan atas arahan RCC untuk melaksanakan arahan RCC yang dikemukakan kepadanya. Sebuah Perhimpunan Kebangsaan wujud, yang (secara teorinya) dipilih secara demokratik oleh rakyat Iraq; masalahnya ialah RCC mempunyai kuasa untuk memutuskan berapa banyak (atau sedikit) kuasa yang sepatutnya dimiliki oleh Perhimpunan Kebangsaan.

Perlembagaan 1970 mengisytiharkan Iraq yang berhaluan Ba'ath sebagai "republik demokratik rakyat berdaulat" yang didedikasikan untuk penubuhan sebuah masyarakat sosialis Ba'ath. Walaupun negara itu secara rasminya sekular, Islam diisytiharkan sebagai agama negara (walaupun kebebasan beragama diterima). Beberapa kajian menyokong dakwaan bahawa Iraq yang berhaluan Ba'ath adalah sebuah negara totalitarian; sesetengah sarjana telah menyangkal istilah "totalitarian" dan sebaliknya mentakrifkan rejim itu sebagai autoritarian. Sumber asli dan cara pengeluaran utama ditakrifkan sebagai milik rakyat Iraq. Kerajaan Iraq bertanggungjawab untuk mengarah dan merancang ekonomi negara. Jika pengerusi RCC meninggal dunia atau hilang upaya, timbalan pengerusi RCC yang pertama dalam barisan pewarisan ialah timbalan pengerusi RCC. Hanya terdapat dua timbalan pengerusi RCC di bawah pemerintahan Ba'ath: Saddam (1968–1979) dan Izzat Ibrahim ad-Douri (1979–2003).

Iraq merupakan sebuah republik presiden, dengan kuasa terpusat dalam kerajaan kebangsaan disebabkan oleh struktur kesatuan dalaman negara itu.

#### Parti Ba'ath

Iraq, di bawah pemerintahan Parti Ba'ath Sosialis Arab yang memerintah Iraq, merupakan sebuah negara satu parti. Markas Serantau (RC, organ utama Cawangan Serantau Parti Ba'ath Iraq) merupakan badan pembuat keputusan tertinggi parti; Ahli Markas Serantau dipilih untuk penggal lima tahun di kongres serantau parti. Setiausaha Serantau (biasanya dirujuk sebagai Setiausaha Agung) ialah ketua Markas Serantau, mempengerusikan sesi-sesinya dan merupakan ketua Cawangan Serantau Parti Ba'ath di Iraq. Secara teorinya, ahli Markas Serantau bertanggungjawab kepada kongres parti, tetapi dalam praktiknya mereka mengawal kongres, dan kepimpinan sering memutuskan keputusan terlebih dahulu. Markas Kebangsaan parti, secara teorinya, merupakan badan pembuat keputusan tertinggi. Ia bertanggungjawab untuk menyelaras pergerakan Ba'ath pan-Arab. Semua ahli Markas Kebangsaan datang dari cabang serantau mereka yang berbeza (bermaksud "negara" dalam etimologi Ba'ath); Contohnya, sentiasa ada ahli yang mewakili Cawangan Wilayah Jordan Parti Ba'ath. Disebabkan oleh perpecahan Parti Ba'ath 1966 (yang memecahbelahkan pergerakan Ba'ath kepada cabang yang dipimpin oleh Iraq dan cawangan yang dipimpin oleh Syria), Markas Kebangsaan tidak pernah mengawal keseluruhan pergerakan Ba'ath; terdapat Markas Kebangsaan yang beribu pejabat di Syria, yang memimpin pergerakan Ba'ath yang lain. Satu lagi masalah ialah hakikat bahawa Markas Kebangsaan di Iraq dan Syria berada di bawah kawalan Markas serantau masing-masing negara.

##### Barisan Progresif Kebangsaan

Barisan Progresif Kebangsaan (Iraq)|Barisan Progresif Kebangsaan]] (NPF) ialah sebuah barisan popular yang diketuai oleh Parti Ba'ath Iraq, yang ditubuhkan pada 17 Julai 1973 (ulang tahun kelima Revolusi 17 Julai). Piagam NPF telah ditandatangani oleh Ahmed Hassan al-Bakr (mewakili Parti Ba'ath) dan Aziz Muhammad (Setiausaha Pertama Parti Komunis Iraq) atau ICP). Dalam *[[Al-Thawrah]]*, sebuah akhbar Ba'ath, piagam itu dipuji sebagai satu kejayaan untuk revolusi. ICP merupakan parti paling terkemuka yang disertai; walau bagaimanapun, ia meninggalkan NPF pada Mac 1979. Walaupun secara rasminya sebuah organisasi bebas (dan satu-satunya forum politik bukan Ba'ath), kepimpinan NPF terdiri sepenuhnya daripada ahli Ba'ath atau penyokong setia Ba'ath. Tujuan organisasi ini adalah untuk memberi rejim Ba'ath sedikit sokongan rakyat. Sepanjang kewujudan NPF, Naim Haddad merupakan setiausaha agungnya.

### Pembangkang

Pembangkang Iraq menjelmakan dirinya dalam tiga bentuk: peperangan gerila menentang rejim; tindakan sabotaj atau keganasan; dan pembelotan daripada Tentera Iraq atau pasukan separa tentera negara itu, seperti Tentera Popular dan Fedayeen Saddam. Pasukan pembangkang terbesar beribu pejabat di Kurdistan Iraq, diwakili oleh Parti Demokratik Kurdi (KDP) dan Kesatuan Patriotik Kurdistan. Organisasi lain yang menentang rejim ialah Parti Komunis Iraq (ICP), Parti al-Da'wa (beribu pejabat di Tehran) dan Parti Umma (berpangkalan di London). Satu masalah dengan pembangkang Iraq ialah kekurangan pakatan antara kumpulan pembangkang (walaupun beberapa pakatan wujudcontohnya, antara ICP dan KDP). Pakatan ini menyebabkan ICP memindahkan ibu pejabatnya ke Kurdistan Iraq, memandangkan aktiviti mereka di kawasan lain di Iraq sentiasa ditindas. Rejim Ba'ath tidak pernah dapat mengawal sepenuhnya keadaan di Kurdistan Iraq, kecuali interregnum antara berakhirnya Perang Iran-Iraq dan pemberontakan 1991. Satu lagi masalah ialah pembangkang Iraq kerap menghadapi masalah dengan perbalahan dalaman; contohnya, ICP terpaksa mengadakan kongres parti pada tahun 1985 untuk menstabilkan parti tersebut. Masalah yang lebih mendesak ialah kekuatan perkhidmatan rahsia Iraq, yang terkenal di dunia Arab sebagai yang paling cekap.

Berbeza dengan pembangkang sekular, pembangkang agama lebih teratur dan lebih kuat. Beberapa kumpulan pembangkang agama boleh menarik minat rakyat Iraq, kerana sifat sekular kerajaan Ba'ath. Semasa Perang Iran-Iraq, kerajaan membenarkan sedikit kebebasan beragama, tetapi hanya untuk memenangi sokongan daripada rakyat.

### Ideologi negara

#### Ideologi parti
Parti Ba'ath berasaskan ideologi Ba'athisme, sebuah ideologi Syria yang digagaskan oleh Zaki al-Arsuzi, Michel Aflaq dan Salah al-Din al-Bitar, tetapi berkembang menjadi neo-Ba'athisme. Fasal enam "Prinsip Kekal" Parti Ba'ath menyatakan "Ba'ath adalah sebuah parti revolusioner. Ia percaya bahawa matlamat utamanya dalam [proses] merealisasikan kebangkitan semula negara Arab dan membina sosialisme tidak akan tercapai kecuali melalui revolusi dan perjuangan". Revolusi bukanlah aspek utama ideologi Parti Ba'ath; ia adalah platform ideologinya yang jelas. Ba'athisme secara semula jadinya adalah sekular, walaupun pengasas ideologinya telah meminjam unsur-unsur daripada Islam. Parti Ba'ath mula-mula mula bercakap secara terbuka tentang Islam pada tahun 1990-an. Memandangkan istilah "ba'ath" berasal daripada kitab suci Islam, Parti Ba'ath mendakwa bahawa semua orang Islam adalah Ba'ath walaupun mereka bukan ahli parti. Seperti Parti Ba'ath asal, slogan utama Parti Ba'ath yang dipimpin oleh Iraq ialah "Sebuah negara Arab tunggal dengan mesej abadi" dan "Perpaduan, kebebasan, sosialisme". Slogan pertama merujuk kepada pan-Arabisme dan nasionalisme Arab. Al-Arsuzi percaya bahawa perpaduan rakyat Arab, dan penubuhan sebuah negara Arab, akan membawa kepada ia menjadi sekuat (atau lebih kuat daripada) Kesatuan Soviet dan Amerika Syarikat. Kebebasan, dalam erti kata Ba'ath, tidak bermaksud kebebasan politik untuk individu. Sebaliknya, apabila Ba'ath menggunakan istilah "kebebasan" ia merujuk kepada kemerdekaan negara daripada imperialisme. Sosialisme dalam bahasa Ba'ath bermaksud sosialisme Arab. Sosialisme Arab berbeza daripada gerakan sosialis antarabangsa, menentang penolakan Marx terhadap nasionalisme. Menurut Aflaq, sosialisme adalah cara untuk memodenkan dunia Arab tetapi bukan sistem (seperti yang dianggap secara umum di Barat) yang menentang harta persendirian atau menyokong kesaksamaan ekonomi.

#### Saddamisme

Saddamisme (*Saddamiyya*) ialah ideologi politik berdasarkan politik yang berkaitan dengan (dan dikejar oleh) Saddam Hussein. Ia juga telah dirujuk oleh ahli politik Iraq sebagai Ba'athisme Saddam (*Al-Ba'athiyya Al-Saddamiyya*). It is officially described as a distinct variation of Ba'athism. Ia menyokong nasionalisme Iraq dan dunia Arab yang berpusat di Iraq yang menyeru negara-negara Arab untuk menerima pakai wacana politik Iraq Saddam, dan menolak "wacana Nasserite" yang didakwanya runtuh selepas 1967. Ia adalah ketenteraan, melihat pertikaian dan konflik politik dari sudut ketenteraan sebagai "pertempuran" yang memerlukan "pertempuran", "mobilisasi", "medan perang", "kubu pertahanan" dan "parit". Saddamisme secara rasminya disokong oleh kerajaan Saddam Hussein dan dipromosikan oleh akhbar harian Iraq *Babil*, yang dimiliki oleh anak lelaki Saddam Uday Hussein.

Saddam Hussein dan ahli ideologinya berusaha untuk menggabungkan hubungan antara tamadun Babylon dan Assyria kuno di Iraq dengan nasionalisme Arab dengan mendakwa bahawa orang Babylon dan Assyria kuno adalah nenek moyang orang Arab. Oleh itu, Saddam Hussein dan penyokongnya mendakwa bahawa tiada konflik antara warisan Mesopotamia dan nasionalisme Arab.

Saddam Hussein mendasarkan pandangan politik dan ideologinya berdasarkan pandangan Aflaq, pengasas utama Ba'athisme. Saddam juga merupakan pembaca tegar topik mengenai kuasa moral dan material dalam politik antarabangsa. Kerajaannya mengkritik Marxisme ortodoks, menentang konsep Marxisme ortodoks tentang konflik kelas, kediktatoran proletariat dan ateisme; ia menentang dakwaan Marxisme–Leninisme bahawa parti-parti bukan Marxis–Leninis secara automatik bersifat borjuis, mendakwa bahawa Parti Ba'ath adalah gerakan revolusioner yang popular dan rakyat menolak politik *[[Bourgeoisie kecil|borjuis kecil]]*. Saddam mendakwa bahawa negara Arab tidak mempunyai struktur kelas seperti negara lain, dan pembahagian kelas lebih mengikut garis kebangsaan (antara Arab dan bukan Arab) berbanding dalam komuniti Arab. Walau bagaimanapun, beliau menyayangi Vladimir Lenin dan memuji Lenin kerana memberikan Marxisme Rusia satu keistimewaan Rusia yang unik yang tidak mampu dilakukan oleh Marx sahaja. Beliau juga melahirkan rasa kagum terhadap pemimpin komunis lain (seperti Fidel Castro, Ho Chi Minh dan Josip Broz Tito) atas semangat mereka dalam menegaskan kemerdekaan negara, dan bukannya untuk komunisme mereka.

#### Kempen Kembali kepada Kepercayaan

Pada tahun 1993, rejim Iraq memulakan Kempen Kembali kepada Iman (al-Hamlah al-Imaniyyah), di bawah seliaan Izzat Ibrahim al-Douri. Matlamat utama dasar baharu ini adalah untuk menggalakkan pengabdian rakyat kepada Islam dalam masyarakat Iraq.

Sehingga pencerobohan Kuwait pada tahun 1991, rejim Iraq telah menganut ideologi sekular Ba'athisme. Ini mula berubah apabila Saddam, yang ingin memperkukuh kelayakan Islam kerajaan Iraq, melaksanakan pelbagai pembaharuan. Bendera Iraq mempunyai **' yang ditambah padanya. Kementerian Wakaf dan Hal Ehwal Agama melantik paderi, meluluskan pembinaan dan pembaikan masjid dan meluluskan penerbitan kesusasteraan Islam. Kempen Iman membenarkan masjid Sunni lebih banyak kebebasan dalam mengamalkan upacara dan ritual keagamaan, yang mengurangkan penentangan terhadap rejim di kalangan Islam Sunni dengan ketara.

Saddam menyelaraskan media dan sistem pendidikan untuk memberi penekanan yang besar terhadap identiti Islam. Institusi akademik agama dibuka di seluruh negara, dan pengajian al-Quran dan Islam diperkenalkan ke dalam kurikulum di semua peringkat sekolah. Sebuah stesen radio agama, ''Radio al-Qu'ran al-Karim'' telah ditubuhkan untuk mengembangkan dan mempromosikan Islam dalam kehidupan Iraq. Aspek ''[[Syari'ah]]'' telah diterima pakai ke dalam sistem kehakiman Iraq. Hakim dikehendaki mempelajari kursus mengenai perundangan Islam. Penjualan dan pengambilan alkohol telah dikurangkan oleh negara. Pertubuhan yang melibatkan maksiat perjudian atau alkohol telah dihadkan atau ditutup. Pelacuran dianggap haram dan boleh dihukum mati. [[Fedayeen Saddam]], pasukan separa tentera yang setia kepada rejim terkenal kerana memenggal kepala suspek pelacur. Pencuri dihukum dengan pemotongan anggota badan. Saddam Hussein memperkenalkan artikel 111 dalam kanun keseksaan baharu, yang mengecualikan hukuman terhadap lelaki yang membunuh seorang wanita untuk mempertahankan kehormatan keluarganya.

Kemasukan penglibatan agama baharu ke dalam kerajaan ini mempunyai unsur mazhab. Percubaan kerajaan untuk menyembunyikan dirinya dalam konservatisme Islam menyaksikan ia melancarkan serangan lisan ke atas Iran, yang dilihat oleh Syiah Iraq sebagai serangan terselindung ke atas komuniti mereka, disebabkan oleh kepercayaan yang dikongsi antara mereka dan Iran. Retorik Sunni yang dipancarkan oleh kerajaan Iraq cuba mendiskreditkan Iran, dengan kritikan pedas yang menyatakan bahawa mereka menganut "bentuk agama asing dan sesat". Walaupun akhbar harian ''Babil'', yang dimiliki oleh anak sulung Saddam [[Uday Hussein]], pernah dianggap sebagai penentang kuat kempen tersebut, dengan alasan bahawa ia akan menjejaskan masyarakat pluralistik agama Iraq dan menggalakkan perpecahan mazhab, pada ketika yang lain ia mengecam Syiah, merujuk mereka sebagai ''[[rafidah]]'', satu gelaran kebencian yang biasanya digunakan oleh golongan [[Salafi]] ultrakonservatif sahaja.

==Dasar luar negara==
===Hubungan dengan Kesatuan Soviet===
Dasar Parti Ba'ath terhadap [[Kesatuan Soviet]] pada mulanya adalah berkecuali dan rampasan kuasa parti itu pada tahun 1968 tidak dianggap sebagai peristiwa penting di Moscow. Kesatuan Soviet (yang memperingati pembersihan anti-komunis Parti Ba'ath semasa tempoh berkuasanya pada tahun 1963) secara beransur-ansur memperbaiki hubungannya dengan Iraq; pada tahun 1969, ia menjamin Iraq sejumlah besar senjata moden dan bantuan teknikal. Hubungan bertambah baik semasa usaha nasionalisasi [[Syarikat Petroleum Iraq]] (IPC) (lihat [[#Pertumbuhan ekonomi|bahagian "Pertumbuhan ekonomi"]]). [[Saddam Hussein]] melawat Kesatuan Soviet pada awal 1970-an, dan lawatan itu membawa kepada pemeteraian Perjanjian Persahabatan dan Kerjasama Iraq-Soviet dan penubuhan hubungan perdagangan. Pada April 1972, [[Alexei Kosygin]], [[Perdana Menteri Kesatuan Soviet|Pengerusi]] bagi [[Majlis Menteri-menteri (Kesatuan Soviet)|Majlis Menteri-menteri]], telah melawat Iraq dan bertemu dengan pegawai-pegawai berpangkat tinggi. Lawatan Kosygin memaksa [[Parti Komunis Iraq]] (ICP) untuk memperbaiki hubungannya dengan Parti Ba'ath; dua ahli ICP telah diberikan jawatan kabinet dan penindasan terhadap ICP telah berakhir. Hubungan antara Iraq dan Kesatuan Soviet berada di kemuncaknya semasa pemerintahan al-Bakr. Iraq menjadi ahli [[Comecon]] (organisasi perdagangan [[Blok Timur]]) sebagai pemerhati pada tahun 1975.

Semasa tahun-tahun awal pemerintahan al-Bakr, Kesatuan Soviet menjadi sekutu strategik. Walau bagaimanapun, dengan peningkatan hasil minyak, hubungan antara Iraq dan Kesatuan Soviet menjadi lemah. Rejim Iraq diberi lebih banyak kebebasan memilih, dan kehilangan kebergantungannya pada pelaburan Soviet. Kesatuan Soviet, dalam tempoh ini, mengekalkan peranannya sebagai pembekal senjata terbesar Iraq. Dengan perubahan keutamaan dasar luar Iraq, penindasan terhadap ICP diperkenalkan semula. Kesatuan Soviet cuba bertindak sebagai orang tengah antara kedua-dua pihak, tetapi penglibatan Soviet dianggap oleh kerajaan Ba'ath sebagai campur tangan Soviet dalam hal ehwal dalaman Iraq. Semasa [[Perang Iran–Iraq]] [[Leonid Brezhnev]], [[Setiausaha Agung Parti Komunis Kesatuan Soviet|Setiausaha Agung]] Jawatankuasa Pusat Parti Komunis Kesatuan Soviet|Jawatankuasa Pusat]] Parti Komunis Kesatuan Soviet, menggelarkan perang itu "tidak masuk akal sama sekali" kerana konflik itu hanya menguntungkan [[imperialisme]]. Walau bagaimanapun, hubungan Soviet-Iran merosot semasa perang disebabkan oleh [[Tehran Eight|sokongan Iran untuk pasukan anti-komunis]] di [[Republik Demokratik Afghanistan]]. Semasa pemerintahan [[Yuri Andropov]] di Kesatuan Soviet, terdapat khabar angin bahawa USSR sedang meningkatkan [[sokongan Soviet untuk Iraq semasa perang Iran-Iraq|penghantaran senjata moden ke Iraq]] semasa perangnya dengan Iran. Ini terbukti salah, dan Saddam secara terbuka mengadu bahawa Perjanjian Persahabatan yang ditandatangani dengan Kesatuan Soviet "tidak berjaya." Semasa pemerintahan [[Konstantin Chernenko]], hubungan Kesatuan Soviet dengan Iran semakin merosot apabila kepimpinan Soviet mula mengkritik [[fundamentalisme Islam]]. Pada tahun 1986, di bawah [[Mikhail Gorbachev]], Kesatuan Soviet secara rasminya mengubah pendiriannya daripada neutral kepada "pembendungan aktif" ke atas Iran. Dasar ini berlarutan sehingga perang dengan Iran tamat pada tahun 1988. Semasa [[pencerobohan Iraq ke atas Kuwait]] dan [[Perang Teluk]] ​​berikutnya, Kesatuan Soviet secara rasminya berkecuali. Tidak lama kemudian, pada 26 Disember 1991, [[Pembubaran Kesatuan Soviet|Kesatuan Soviet secara rasminya dibubarkan]].

===Hubungan dengan Amerika Syarikat===

Sepanjang [[Perang Dingin]], Iraq merupakan sekutu [[Kesatuan Soviet]], dan terdapat sejarah pergeseran antara Iraq dan Amerika Syarikat. Menurut ahli sejarah [[Charles R. H. Tripp]], Perjanjian Persahabatan dan Kerjasama Iraq-Soviet telah menjejaskan "sistem keselamatan yang ditaja oleh A.S. yang ditubuhkan sebagai sebahagian daripada Perang Dingin di Timur Tengah. Nampaknya mana-mana musuh rejim Baghdad merupakan sekutu berpotensi Amerika Syarikat." Sebagai tindak balas, A.S. secara rahsia menyediakan bantuan sebanyak $16 juta kepada pemberontak [[Parti Demokratik Kurdistan]] yang diketuai oleh [[Mustafa Barzani]] semasa [[Perang Iraq-Kurdi Kedua]]. A.S. bimbang dengan pendirian Iraq terhadap politik Israel–[[Palestin|Palestin]]. A.S. juga tidak menyukai sokongan Iraq terhadap kumpulan [[fedayeen Palestin|pejuang Palestin]], yang menyebabkan Iraq dimasukkan ke dalam senarai [[Penaja Negara Keganasan (senarai A.S.)|Penaja Negara Keganasan]] A.S. yang sedang membangun pada Disember 1979. A.S. kekal secara rasmi berkecuali selepas pencerobohan Iraq ke atas Iran pada tahun 1980. Walau bagaimanapun, pada Mac 1982, Iran memulakan [[Operasi Kemenangan Tidak Dapat Dinafikan|serangan balas]] yang berjaya, dan A.S. [[Sokongan Amerika Syarikat untuk Iraq semasa perang Iran-Iraq|meningkatkan sokongannya untuk Iraq]] bagi menghalang Iran daripada memaksa penyerahan diri. Dalam usaha A.S. untuk membuka hubungan diplomatik penuh dengan Iraq, negara itu telah dikeluarkan daripada senarai Penaja Negara Keganasan A.S. Kononnya ini disebabkan oleh peningkatan dalam rekod rejim, walaupun bekas Penolong Setiausaha Pertahanan A.S., Noel Koch kemudian menyatakan, "Tiada siapa yang ragu-ragu tentang penglibatan berterusan [rakyat Iraq] dalam [[Keganasan yang ditaja oleh negara|keganasan]]. ... Sebab sebenar adalah untuk membantu mereka berjaya dalam perang menentang Iran."

==Ekonomi==

===Sistem perancangan===
Memandangkan ia tidak mempunyai dasar ekonominya sendiri, Parti Ba'ath, apabila mengambil alih kuasa pada tahun 1968, membenarkan Rancangan Lima Tahun yang diwujudkan oleh rejim sebelumnya pada tahun 1965 untuk diteruskan sehingga tarikh tamatnya pada tahun 1969. Majlis Pemerintah Revolusi (Iraq)|Majlis Pemerintah Revolusi]] (RCC) telah memutuskan pada pertengahan 1970-an untuk mengubah sistem perancangan; daripada mewujudkan Rancangan Lima Tahun yang stabil (seperti yang telah dilakukan sebelum ini), satu pelan pelaburan tahunan perlu diwujudkan. Setiap tahun, RCC bersidang untuk mewujudkan pelaburan untuk tahun yang akan datang; contohnya, terdapat pelan pelaburan berasingan untuk tahun 1976 dan 1977. Satu lagi perubahan ialah draf akhir pelan itu tidak diterima oleh golongan elit ekonomi tertinggi tetapi oleh RCC, golongan elit politik. Pada tahun 1976 (sebagai penembusan daripada trend baharu), RCC memperkenalkan Pelan Pembangunan Negara, yang ditetapkan untuk tempoh dari tahun 1976 hingga 1980. Tidak seperti pelan sebelumnya, angka peruntukan pelaburan mengikut sektor tidak didedahkan kepada umum.

===Perkembangan ekonomi===

[[Syarikat Petroleum Iraq]] (IPC), syarikat minyak terbesar di Iraq, merupakan sebuah syarikat swasta. Pada Mac 1970, IPC terpaksa menyerahkan 20 peratus saham syarikat itu kepada kerajaan. Nasionalisasi penuh IPC berlaku selepas syarikat itu mengurangkan separuh pengeluaran minyaknya pada Mac 1972; keputusan itu, dalam jangka pendek, akan menghalang pertumbuhan ekonomi Iraq. Syarikat itu dimilik negarakan pada Jun 1972. Nasionalisasi telah menghapuskan elemen kawalan asing terakhir ke atas Iraq, dan popular di kalangan rakyat Iraq. Kerajaan menjangkakan kehilangan hasil, dan oleh itu menghantar [[Saddam Hussein]] ke [[Kesatuan Soviet]] untuk merundingkan perjanjian. Lawatan itu berjaya, dan berakhir dengan pemeteraian Perjanjian Persahabatan dan Kerjasama Iraq-Soviet dan penubuhan perjanjian perdagangan. Perjanjian perdagangan menyatakan bahawa Kesatuan Soviet akan membeli sebahagian daripada minyak Iraq untuk mengurangkan kesan yang dijangkakan terhadap eksport minyak Iraq. Pemeteraian perjanjian dengan Kesatuan Soviet membawa kepada lawatan oleh [[Alexei Kosygin]] ([[Perdana Menteri Kesatuan Soviet|Pengerusi]] [[Majlis Menteri (Kesatuan Soviet)|Majlis Menteri]]) dan pelantikan dua menteri kabinet daripada [[Parti Komunis Iraq]].


Selepas nasionalisasi IPC, hasil minyak Iraq meningkat daripada 219 juta [[dinar Iraq|ID]] pada tahun 1972 kepada 1.7 bilion ID pada tahun 1974, 3.7 bilion ID pada tahun 1978 dan 8.9 bilion ID pada tahun 1980: lebih 40 kali ganda dalam masa kurang daripada satu dekad. Dengan kejayaan [[revolusi Iran]], Iraq menjadi pengeksport minyak kedua terbesar di dunia. Peningkatan eksport minyak telah memulihkan ekonomi negara; hampir semua indeks ekonomi meningkat ke tahap yang belum pernah terjadi sebelumnya. Dari tahun 1970 hingga 1980, ekonomi Iraq berkembang sebanyak 11.7 peratus. Semasa Perang Iran-Iraq, keupayaan pengeksportan minyak Iraq menurun, dan harga minyak menurun secara serentak. Pertumbuhan tahun 1970-an tidak mampan. Ekonomi bergantung pada harga minyak yang tinggi dan keupayaan pengeksportan minyak Iraq; Sebaik sahaja minyak tidak lagi diambil kira, pertumbuhan Iraq akan menurun secara mendadak (lebih-lebih lagi semasa perang).

Rancangan Pembangunan Nasional (1976–1980) berakhir dengan peningkatan 11 peratus dalam [[KNK]]. [[Perang Iran-Iraq]] akan menghentikan pembangunan ekonomi Iraq dan membawa kepada kemerosotan ekonomi yang dilihat semasa pemerintahan Saddam kemudian. Apabila Iraq melaksanakan rancangannya untuk mengebom Iran, Iran membalas dengan mengebom kemudahan minyak Iraq. Menjelang akhir tahun itu, eksport minyak Iraq telah menurun sebanyak 72 peratus kerana strategi pengeboman Iran. Dari segi pendapatan sebenar, eksport minyak sebagai hasil kerajaan menurun daripada $26.1 bilion pada tahun 1980 kepada $10.4 bilion pada tahun 1981. Dengan kemusnahan kemudahan minyak di [[Teluk Parsi]], rejim Iraq tidak mempunyai pilihan selain mengeksport minyak melalui darat, yang jauh lebih mahal. Masalah lain ialah hakisan mata wang keras kerajaan secara beransur-ansur dan [[hutang asing]] yang semakin meningkat.

===Keruntuhan pembangunan===
Pada permulaan perang, kerajaan Iraq mempunyai rizab kewangan sebanyak $35 bilion, dan kadar pertumbuhan tahunan adalah 27.9 peratus. Semasa tahun-tahun awal perang, rancangan pembangunan yang bercita-cita tinggi telah dipatuhi; disebabkan perbelanjaan ketenteraan yang tinggi (menghampiri 50 peratus daripada [[keluaran negara kasar|KNK]] pada tahun 1982), ekonomi Iraq mula menunjukkan tanda-tanda muflis pada pertengahan hingga akhir 1980-an. Perang itu telah menyebabkan kerajaan Iraq kerugian sebanyak 226 bilion dolar, yang seterusnya telah menyebabkan [[hutang luar negara]] yang mengejutkan antara 80 dan 100 bilion dolar. Kadar peningkatan hutang dianggarkan sebanyak 10 bilion setahun. Satu lagi masalah yang dihadapi rejim itu adalah dalam bidang pertanian; tenaga kerja telah berkurangan semasa tahun-tahun perang, dan pengeluaran pertanian merosot. Keadaan menjadi lebih suram selepas perang. [[Kementerian Luar Negeri (Iraq)|Menteri Luar Negeri]] [[Tariq Aziz]] mengakui bahawa keadaan telah menjadi begitu buruk sehingga kerajaan Iraq tidak mampu membayar makanan yang diimportnya. Bekas pemiutang asing enggan meminjamkan wang kepada Iraq kerana ekonomi yang hampir muflis.


Apabila perang bermula, Saddam dipetik secara meluas sebagai berkata bahawa Iraq menghadapi perang dengan bekalan "semua komoditi utama" selama dua tahun; ini terbukti benar. Bermula pada Oktober 1982, aset asing Iraq mula berkurangan apabila kerajaan gagal membayar balik pinjamannya. Pada akhir perang, rizab kewangan Iraq telah berkurangan dan harga minyak antarabangsa tidak sestabil (tinggi) seperti pada tahun 1970-an. Ekonomi masih kukuh pada akhir tahun 1982, disebabkan oleh perbelanjaan kerajaan untuk program pembangunan yang besar. Sebelum perang, tenaga kerja Iraq berjumlah lima juta orang. Semasa perang, satu juta orang telah dikerahkan dalam perang menentang Iran. Daripada sejuta yang dihantar ke perang, 100,000 orang terkorban. Kekurangan tenaga kerja menyebabkan genangan; untuk mengisi kekosongan itu, semakin ramai wanita telah diupah. Terdapat perubahan dalam pengeluaran perindustrian semasa perang daripada barangan pengguna kepada barangan ketenteraan. Program sosial yang telah diwujudkan pada dekad sebelumnya mula merosot, dan purata [[taraf hidup]] menurun.

Semasa pertengahan hingga akhir 1980-an, harga minyak antarabangsa jatuh merudum. [[OPEC|Pertubuhan Negara Pengeksport Petroleum]] (OPEC) mewujudkan sistem kuota di mana harga minyak antarabangsa (untuk ahlinya) ditetapkan pada AS$18 setong. Sistem ini tidak berjaya, kerana [[Kuwait]] dan [[Emiriah Arab Bersatu]] (UAE) tidak mematuhi dasar OPEC dan terus membanjiri pasaran dengan minyak mereka. Hasilnya ialah harga minyak antarabangsa masih berada pada paras tahun 1970-an. Pada Oktober 1988, disebabkan oleh Kuwait dan UAE, harga minyak antarabangsa telah jatuh kepada AS$12 setong. Dasar yang diikuti oleh UAE (dan terutamanya Kuwait) telah menghalang pertumbuhan ekonomi Iraq. Selepas Perang Iran-Iraq, Iraq telah menjadi lebih bergantung kepada harga minyak. Kesan daripada dasar minyak Kuwait dan UAE dapat dirasai pada tahun 1990, apabila harga minyak antarabangsa menurun kepada AS$13.67 setong. Kali ini, kejatuhan harga minyak secara tiba-tiba mencetuskan reaksi di Iraq; dalam ''[[Al-Thawra (akhbar)|Al-Thawra]]'', akhbar Parti Ba'ath, Menteri Luar Aziz mengkritik dasar minyak Kuwait dan UAE. Disebabkan kemerosotan mendadak itu, Saddam mendakwa di persidangan [[Liga Arab]] bahawa harga minyak antarabangsa boleh meningkat kepada AS$25 setong tanpa menjejaskan eksport. Saddam juga mendakwa bahawa kejatuhan harga minyak yang mendadak telah mengurangkan hasil minyak Iraq sebanyak satu bilion dolar. Iraq bukanlah satu-satunya negara anggota yang mengkritik Kuwait dan UAE; beberapa negara anggota lain turut mengkritik dasar pengeluaran minyak mereka. Kuwait tidak akan berganjak, meneruskan strategi pengeluaran minyaknya walaupun diancam oleh Iraq. Ini, ditambah pula dengan pinjaman asing yang terhutang oleh Iraq kepada Kuwait, merupakan sebab utama [[pencerobohan Iraq ke atas Kuwait]].

===Sekatan PBB===

Berikutan kekalahan Iraq dalam [[Perang Teluk]], [[Majlis Keselamatan Pertubuhan Bangsa-Bangsa Bersatu]] memperkenalkan [[Resolusi 661|Resolusi 661]] Majlis Keselamatan Pertubuhan Bangsa-Bangsa Bersatu], yang mengenakan [[sekatan terhadap Iraq]]. Pada mulanya, kebanyakan pemerhati Amerika percaya sekatan tersebut akan membawa kepada kejatuhan Saddam. Presiden A.S. [[George H. W. Bush]] berkata, "Sekatan ekonomi dalam hal ini jika dikuatkuasakan sepenuhnya boleh menjadi sangat, sangat berkesan, [...] Terdapat beberapa petunjuk bahawa dia [Saddam] sudah mula merasakan kesempitan dan tiada siapa yang boleh bertahan selama-lamanya terhadap kekurangan ekonomi sepenuhnya."" Secara teori (dan amalan), Iraq sangat terdedah kepada sekatan pada masa ini. Tiga puluh peratus daripada KNKnya sebelum Perang Teluk digunakan untuk mengimport makanan, dan 95 peratus daripada pendapatan eksport Iraq datang daripada minyak; pengeluaran minyak adalah 40 peratus daripada KNK. Negara ini juga bergantung pada perdagangan asing (35–50 peratus daripada KNK untuk barangan eksport dan import). Iraq juga merupakan negara yang mudah untuk disekat dari segi ekonomi; eksport minyaknya boleh disekat dengan menutup saluran paipnya (yang melalui Turki, Jordan dan Syria). Walaupun sekatan berjaya dari sudut ekonomi, secara politik ia gagal; Saddam akan memerintah Iraq sehingga tahun 2003.

Sepanjang pemerintahan Parti Ba'ath ke atas Iraq, sektor pertanian telah menunjukkan prestasi yang kurang baik. Mereka di Amerika Syarikat yang menyokong sekatan percaya bahawa pengeluaran pertanian yang rendah di Iraq (ditambah pula dengan sekatan) akan membawa kepada "populasi yang lapar", dan "populasi yang lapar adalah penduduk yang tidak terkawal". Kerajaan Iraq, yang memahami kesan serius yang boleh ditimbulkan oleh sekatan terhadap Iraq, berjaya meningkatkan pengeluaran pertanian sebanyak 24 peratus dari tahun 1990 hingga 1991. Semasa tahun-tahun sekatan, sektor pertanian menyaksikan "ledakan yang belum pernah terjadi sebelumnya". Majlis Pemerintah Revolusi (Iraq) (RCC) memperkenalkan beberapa dekri dalam tempoh ini untuk meningkatkan prestasi pertanian. Dekri-dekri ini boleh dibahagikan kepada tiga kategori:
*Mereka memperkenalkan hukuman berat ke atas petani (atau pemilik tanah) yang tidak dapat menghasilkan pada kapasiti penuh di tanah mereka.
*Program kerajaan menjadikannya lebih murah (dan oleh itu lebih menguntungkan bagi petani dan pemilik tanah) untuk menghasilkan.
*Program telah dimulakan untuk meningkatkan jumlah [[tanah pertanian]].

RCC memperkenalkan Dekri No. 367 pada tahun 1990, yang menyatakan bahawa semua tanah yang tidak diusahakan oleh pemiliknya akan diambil alih oleh kerajaan; jika pemilik tidak dapat menggunakan semua tanah yang dimilikinya, dia akan kehilangannya. Walau bagaimanapun, dasar RCC bukanlah "semuanya tetap dan tiada lobak merah". Kerajaan memudahkan petani dan pemilik tanah untuk menerima kredit. Pada 30 September 1990, [[Kementerian Pertanian (Iraq)|Kementerian Pertanian]] mengumumkan bahawa ia akan meningkatkan pinjaman kepada petani sebanyak 100 peratus, dan akan mensubsidi jentera dan peralatan. Pada Oktober 1990, RCC menyatakan bahawa ia merancang untuk menggunakan dan mengeksploitasi "setiap inci tanah pertanian Iraq". Walaupun statistik rasmi tidak boleh dipercayai sepenuhnya, ia menunjukkan pertumbuhan besar-besaran dalam tanah pertanian: daripada 16,446 [[Dunam|donum]] pada tahun 1980 kepada 45,046 pada tahun 1990. Peningkatan dalam pengeluaran pertanian tidak bermakna kelaparan tidak berleluasa; harga bahan makanan meningkat secara mendadak dalam tempoh ini. Walau bagaimanapun, secara keseluruhannya sekatan tersebut gagal dan (secara tidak langsung) membawa kepada peningkatan yang belum pernah terjadi sebelumnya dalam pertanian.

Walaupun sektor pertanian bertambah baik, kebanyakan petunjuk ekonomi lain merosot. Pengangkutan (yang telah dibom semasa [[Perang Teluk]]) semakin merosot disebabkan oleh pengabaian kerajaan. Ekonomi mengalami [[inflasi kronik]] dan susut nilai mata wang; sekatan tersebut memburukkan lagi masalah struktur dalam sistem ekonomi Iraq. Iraq, secara keseluruhannya, merupakan sebuah ekonomi terancang dengan ciri-ciri ekonomi pasaran.

===Pertumbuhan Sederhana===
Menjelang akhir 1990-an, ekonomi Iraq menunjukkan tanda-tanda pertumbuhan sederhana. Ini akan berterusan sehingga tahun 2003 apabila kerajaan digulingkan. [[Keluaran Dalam Negara Kasar]] meningkat daripada US$10.8 bilion pada tahun 1996 kepada AS$30.8 bilion pada tahun 2000. Faktor utama dalam pertumbuhan ini ialah [[Program Minyak-untuk-Makanan]] (OFFP) yang dimulakan oleh PBB. Saddam pada asalnya menentang OFFP. OFFP membawa kepada kemasukan [[mata wang keras]], yang membantu mengurangkan inflasi kronik negara dan membuka semula laluan perdagangan lama dengan negara asing. Sekitar masa inilah banyak negara mula mengabaikan sekatan PBB. Walaupun perdagangan dalaman dan luaran telah dihidupkan semula, ini tidak membawa kepada peningkatan taraf hidup yang ketara bagi majoriti penduduk; sebaliknya, kerajaan cuba menghalang faedah daripada mengalir ke kawasan Syiah untuk memujuk lebih banyak negara menentang sekatan tersebut. Pada tahun 2000, pendapatan negara per kapita dianggarkan sebanyak AS$1,000.kurang daripada separuh daripada apa yang berlaku pada tahun 1990.

==Ketenteraan==


===Perbelanjaan===
Rejim Ba'ath, seperti rejim-rejim sebelumnya, berkuasa melalui kekerasan tentera. Dari [[Abd al-Karim Qasim]] sehingga [[Revolusi 17 Julai|perampasan kuasa pada tahun 1968]] Ba'ath, kerajaan Iraq telah mengikuti dasar [[ketenteraan]] masyarakat. Ini membawa kepada pengembangan elit tentera lama, yang telah wujud di bawah [[Kerajaan Iraq|monarki Hashemite]]. Elit tentera secara beransur-ansur juga berkembang menjadi elit ekonomi, memandangkan Iraq merupakan [[ekonomi terancang]]; contohnya, kerajaan melantik anggota tentera ke jawatan kanan di kilang dan syarikat. Walaupun tempoh dari tahun 1960 hingga 1980 adalah aman, perbelanjaan untuk tentera meningkat tiga kali ganda dan pada tahun 1981 ia mencecah AS$4.3 bilion. Kerajaan lebih mementingkan pembangunan ketenteraan berbanding sektor awam. Pada tahun 1981, perbelanjaan ketenteraan Iraq hampir menyamai pendapatan negara Jordan dan Yaman digabungkan. Peningkatan ketenteraan ini dimungkinkan kerana pengeluaran minyak Iraq dan harga minyak antarabangsa yang tinggi. Perbelanjaan ketenteraan per kapita pada tahun 1981 adalah 370 peratus lebih tinggi daripada pendidikan. Semasa [[Perang Iran-Iraq]], perbelanjaan ketenteraan meningkat secara mendadak (sementara pertumbuhan ekonomi semakin mengecil) dan bilangan orang yang bekerja dalam tentera meningkat lima kali ganda, kepada satu juta.

===Saiz===


Pada tahun 1967, tentera Iraq terdiri daripada 50,000 orang yang berkhidmat selama dua tahun; [[Tentera Udara Iraq]] mempunyai 170 pesawat. Pada tahun 1980, jumlah ini telah meningkat kepada tentera tetap seramai 200,000, 250,000 tentera simpanan dan 250,000 tentera separa tentera dalam [[Tentera Popular (Iraq)|Tentera Popular]] yang diketuai oleh Parti Ba'ath. Tentera ini mempunyai 2,500 kereta kebal, 335 pesawat tempur dan 40 helikopter tempur. Pada tahun 1988, pada akhir Perang Iran-Iraq, Iraq menempatkan tentera keempat terbesar di dunia; tentera ini terdiri daripada 955,000 askar tetap dan 650,000 pasukan separa tentera dalam Tentera Popular. Tentera ini boleh menempatkan 4,500 kereta kebal, 484 pesawat tempur dan 232 helikopter tempur. Menurut Michael Knights, tentera Iraq mengerahkan sejuta anggota dan 850,000 anggota simpanan; terdapat 53 divisyen, 20 briged pasukan khas, dan beberapa militia serantau. Tentera Iraq mampu mengerahkan 5,500 kereta kebal, 3,000 artileri, negara itu mempunyai pertahanan udara yang kuat dan boleh menggunakan 700 pesawat tempur dan helikopter. Menjelang tahun 1990 (menurut Keith Shimko) tentera Iraq mengerahkan hampir satu juta anggota, 5,700 kereta kebal, 3,700 artileri dan 950 pesawat tempur. Semasa [[Perang Teluk]], analisis ketenteraan yang paling optimistik percaya bahawa, semasa perang habis-habisan dengan tentera Iraq, tentera Amerika Syarikat akan mengalami antara 17,000 dan 30,000 korban. Selepas Perang Teluk, saiz tentera Iraq dikurangkan kepada anggaran 350,000 tentera tetap; ia boleh mengerahkan 2,300 kereta kebal tempur utama, mempunyai kira-kira 260 pesawat tempur dan boleh mengerahkan sehingga 120 helikopter tempur. Pada tahun 2002, setahun sebelum [[pencerobohan Iraq 2003|pencerobohan 2003]], tentera Iraq boleh mengerahkan 375,000 anggota. Menurut [[Markas Pusat Amerika Syarikat]], tentera Iraq (tetap dan simpanan) berjumlah 700,000 anggota.

Walaupun tahap kemiliteran, jumlah senjata dan perbelanjaan untuk angkatan tentera ini, tentera Ba'ath Iraq jarang menunjukkan kebaikan. Semasa [[Perang Yom Kippur]], Iraq menghantar pasukan ekspedisi [[Divisyen ke-3 (Iraq)|ke-3]] dan [[Divisyen ke-6 (Iraq)|divisyen perisai ke-6]] ke [[Ba'ath Syria|Syria]]: ia terdiri daripada 30,000 askar, 250-300 kereta kebal, 700 pengangkut anggota berperisai dan kira-kira 100 jet pejuang. Divisyen yang dihantar digambarkan sebagai yang paling bersedia tempur dalam [[tentera Iraq]], tetapi keberkesanannya di medan perang adalah teruk dalam hampir semua cara: [[perisikan ketenteraan]], inisiatif dan tindakan bebas unit kecil hampir tiada, dan Tentera Udara Iraq kehilangan 26 pesawat tanpa menembak jatuh satu pun pesawat Israel. Semasa [[Perang Iran–Iraq|Perang Iran-Iraq]], tentera Iraq juga terperangkap dalam pertempuran sengit dengan musuh yang dirancang untuk dikalahkan dalam masa yang singkat. Walaupun Iraq [[Pencerobohan Iraq ke atas Kuwait|menyerang Kuwait]], tenteranya hanya dapat menduduki negara kecil itu selepas 2 hari. Dalam [[Perang Teluk|Perang Teluk pada tahun 1991]] dan dalam [[Pencerobohan Iraq 2003|pencerobohan Amerika ke atas Iraq]], tentera juga menunjukkan prestasi yang sangat buruk (secara kebetulan, ini adalah satu-satunya peperangan di mana Baath Iraq melawan musuh yang jauh lebih moden).

== Kebudayaan ==
 Menjelang akhir tahun 1970-an, wanita di Iraq membentuk 46 peratus daripada guru, 29 peratus daripada doktor, 46 peratus daripada doktor gigi, 70 peratus daripada ahli farmasi, 15 peratus daripada akauntan, 14 peratus daripada pekerja kilang dan 16 peratus daripada penjawat awam.

Era Ba'ath merupakan zaman [[sekularisasi]] di Iraq. Kerajaan merangkumi orang-orang dari pelbagai fahaman agama (termasuk Muslim [[Sunni]], Muslim [[Syiah]], [[Yahudi]] dan [[Kristian|Kristian]]). Walau bagaimanapun, zaman itu ditandai (terutamanya di bawah Saddam Hussein) oleh perselisihan mazhab, agama dan politik antara kerajaan dan kumpulan lain: Muslim Syiah (kebanyakannya diambil daripada orang Arab, kumpulan agama ini membentuk majoriti mutlak) yang berusaha untuk mewujudkan teokrasi Iraq; etnik [[orang Kurdi|Kurdi]], yang menuntut kemerdekaan untuk wilayah mereka; Sunni dengan ideologi Islam, dan bukan Ba'ath (seperti komunis Iraq yang ditindas teruk pada tahun 1978). Kerajaan Iraq mempromosikan hak wanita sehingga tahap tertentu, membenarkan mereka mendapat pendidikan dan perkhidmatan dalam angkatan tentera, tetapi walaupun "radikalisme" Ba'ath yang diakui, perubahannya terhadap [[undang-undang keluarga]] adalah "jauh kurang radikal berbanding... pembaharuan keluarga [[Mohammad Reza Pahlavi|Shah]], apatah lagi pemisahan radikal [[Mustafa Kemal Atatürk|Atatürk]] dengan undang-undang keluarga Islam pada tahun 1926." Kerajaan berusaha untuk memulihkan warisan budaya Iraq, seperti membina semula replika bahagian-bahagian bandar purba [[Babylon]]. Di bawah Saddam Hussein, pengagungan Saddam dan kerajaan Ba'ath adalah perkara biasa dalam karya seni yang ditaja oleh negara. Parti Ba'ath mendominasi kehidupan politik negara, walaupun [[Barisan Progresif Kebangsaan (Iraq)|Barisan Progresif Kebangsaan]] telah diisytiharkan pada tahun 1974 untuk membolehkan penyertaan (kebanyakannya nominal) tokoh dan parti bukan Ba'ath dalam politik Iraq.

Semasa Perang Teluk, Saddam Hussein berusaha untuk mendapatkan sokongan daripada komuniti agama Islam untuk kerajaan, dengan menambah [[Takbir]] pada bendera, jata dan cogan kata Iraq.


==Program angkasa lepas==
Di bawah Saddam Hussein, Iraq mengekalkan [[program angkasa lepas]] domestik. Iraq yang dipimpin oleh Ba'ath memulakan usaha angkasa lepasnya dengan bersungguh-sungguh sekitar tahun 1988. Program ini beroperasi di bawah beberapa nama, termasuk nama yang diisytiharkan sebagai Al Abid (العابد) serta nama alternatif seperti Bird (الطائر) dan Comet. Iraq memulakan pembangunan program angkasa lepas tempatannya selepas usaha untuk bekerjasama dengan negara lain yang tidak dinamakan gagal. Walau bagaimanapun, menurut UNMOVIC, sekurang-kurangnya sebuah negara lain telah memberikan bantuan, dan satu atau dua negara tambahan juga telah diminta bantuan, tetapi tidak memberikannya.

==Bendera dan jata==
<gallery class="center">
Flag of Iraq (1963–1991).svg|Bendera (1963–1991)
Flag of Iraq (1991–2004).svg|Bendera (1991–2004)
Coat of arms of Iraq (1965–1991).svg|Jata (1965–1991)
Coat of arms of Iraq (1991–2004).svg|Jata (1991–2004)
</gallery>

==Lihat juga==

* [[Arkib Parti Ba'ath]]
* [[Ba'athist Syria]]

==Rujukan==

**Nota**


**Bibliografi**
*
*
*
*
*
* 
*
*

**Bacaan lanjut*'
*Baram, Amatzia (; [[University of Haifa]]). "[https://www.jstor.org/stable/163849 Neo-Tribalism in Iraq: Saddam Hussein's Tribal Policies 1991-96]." *International Journal of Middle East Studies*. Vol. 29, No. 1 (Feb. 1997), pp.&nbsp;1–31. Available at [[JSTOR]].
*Baram, Amatzia. "[https://web.archive.org/web/20150722184035/http://www.wilsoncenter.org/sites/default/files/From%20Militant%20Secularism%20to%20Islamism.pdf From Militant Secularism to Islamism: The Iraqi Ba’th Regime 1968-2003]" ([https://web.archive.org/web/20150722184035/http://www.wilsoncenter.org/sites/default/files/From%20Militant%20Secularism%20to%20Islamism.pdf Archive]). [[Woodrow Wilson International Center for Scholars]], History and Public Policy Program, Occasional Paper. October 2011.
*Blaydes, Lisa. 2018. *State of Repression: Iraq under Saddam Hussein*. Princeton University Press.
*Helfont, Samuel. "[http://muse.jhu.edu/login?auth=0&type=summary&url=/journals/the_middle_east_journal/v068/68.3.helfont.html Saddam and the Islamists: The Ba‘thist Regime's Instrumentalization of Religion in Foreign Affairs]." *The Middle East Journal''. Volume 68, Number 3, Summer 2014. pp.&nbsp;352–366. Available at Project MUSE.