George I dari Great Britain

**George I** (atau **George Louis**; Jerman: **Georg Ludwig**; 28 Mei 1660 - 11 Jun 1727) ialah Raja Great Britain dan Ireland dari 1 Ogos 1714 dan pemerintah Duchy dan Electorate Brunswick-Lüneburg (Hanover) dalam Empayar Rom Suci dari 23 Januari 1698 sehingga kematian baginda pada tahun 1727. Baginda ialah raja Britain yang pertama dari Kerabat Hanover.

Baginda telah dilahirkan di Hanover kepada Ernest Augustus dan Sophia dari Hanover, George mewarisi gelaran dan tanah Prinsipaliti Brunswick-Lüneburg daripada bapa dan bapa saudara baginda. Peperangan Eropah berturut-turut meluaskan wilayah Jerman semasa hayat baginda; beliau telah disahkan sebagai putera-pemilih Hanover pada tahun 1708. Selepas kematian ibunya pada tahun 1714, dan sepupu keduanya Anne, Ratu Great Britain, George menaiki takhta Britain sebagai saudara terdekat Anne dan beragama Protestan yang masih hidup di bawah Akta Penyelesaian 1701. Jacobite cuba, tetapi gagal, untuk menjatuhkan George dan menggantikannya dengan James Francis Edward Stuart, saudara kandung Anne yang beragama Katolik.

Semasa pemerintahan George, kuasa monarki berkurangan dan Britain memulakan peralihan kepada sistem pemerintahan kabinet moden yang dipimpin oleh seorang perdana menteri. Menjelang akhir pemerintahannya, kuasa politik sebenar dipegang oleh Robert Walpole, yang kini diiktiraf sebagai perdana menteri de facto pertama Britain. George meninggal dunia akibat strok dalam perjalanan ke Hanover asalnya, tempat dia dikebumikan. Dia adalah raja Britain yang paling baru dikebumikan di luar United Kingdom.

## Kehidupan Awal
George telah dilahirkan pada 28 Mei 1660 di bandar Hanover yang terletak dalam Duchy Brunswick-Lüneburg di Empayar Suci Rom. Beliau merupakan anak sulung kepada Ernest Augustus, Duke Brunswick-Lüneburg, dan isteri beliau, Sophia dari Palatinate. Sophia merupakan cucu perempuan bagi King James I dari England melalui ibu beliau, Elizabeth Stuart, Ratu Bohemia.

Untuk tahun pertama dalam kehidupan beliau, George merupakan satu-satunya pewaris bagi wilayah Jerman milik bapa dan tiga orang pakcik beliau yang tidak mempunyai anak. Abang George, Frederick Augustus, telah dilahirkan pada 1661, dan (dua orang budak lelaki ini dikenali sebagai *Görgen* dan *Gustchen* oleh keluarga mereka) telah dibesarkan bersama. Ibu mereka tidak berada bersama mereka untuk hampir setahun (1664–1665) semasa satu percutian yang panjang di Itali, tetapi sentiasa berhubungan dengan pengasuh anak-anak beliau dan memberi penuh perhatian akan pembesaran mereka, lebih-lebih lagi setelah beliau kembali. Sophia melahirkan empat anak lelaki dan seorang perempuan lagi bersama bersama Ernest Augustus. Dalam surat-surat beliau, Sophia memperincikan George sebagai seorang anak lelaki yang bertanggungjawap, dan prihatin yang menjadi ikutan bagi adik-adik lelaki dan perempuan beliau.

Menjelang tahun 1675, pakcik sulung George meninggal dunia tanpa anak, tetapi dua orang lagi pakcik beliau telah berkahwin, menjadikan pewarisan George dalam risiko di sebabkan estet-estet pakcik beliau mungkin akan diwariskan kepada anak-anak lelaki mereka sendiri, sekiranya mereka ada, dan bukannya kepada George. Bapa George membawa beliau pergi memburu dan menunggang kuda, dan memperkenalkan beliau dengan hal-hal ketenteraan; prihatin dengan masa depan beliau yang tidak menentu, Ernest Augustus membawa George yang berumur 15 tahun ke kempen dalam Perang Belanda-Perancis dengan tujuan untuk menguji dan melatih anak lelaki beliau dalam pertempuran.

Pada tahun 1679, seorang lagi pakcik beliau meninggal dunia tanpa disangka tanpa anak lelaki, dan Ernest Augustus menjadi Duke di Calenberg-Göttingen yang memerintah, dengan ibu negara di Hanover. Pakcik George yang masih hidup, George William dari Celle, telah berkahwin dengan perempuan simpanan beliau bagi mengesahkan status satu-satunya anak perempuan beliau, Sophia Dorothea, tetapi tidak mungkin akan memiliki anak lain lagi. Di bawah undang-undang Salic, di mana pewarisan wilayah dihadkan kepada pewaris lelaki, pewarisan George dan adik-adik lelaki beliau ke atas wilayah milik bapa dan pakcik-pakcik mereka kini selamat. Pada tahun 1682, keluarga bersetuju untuk menerima prinsip primogeniture, bermaksud George akan mewarisi semua wilayah dan tidak akan berkongsinya dengan adik-adik lelaki beliau.

=Perkahwinan=

Pada tahun yang sama, George berkahwin dengan sepupu pertamanya, Sophia Dorothea dari Celle, dengan itu memperoleh pendapatan tambahan yang mungkin di luar undang-undang Salic. Perkahwinan negara telah diatur terutamanya kerana ia memastikan pendapatan tahunan yang sihat dan membantu penyatuan Hanover dan Celle akhirnya. Ibunya pada mulanya menentang perkahwinan itu kerana dia memandang rendah ibu Sophia Dorothea, Eleonore (yang berasal dari golongan bangsawan rendah), dan kerana dia bimbang dengan status sah Sophia Dorothea. Dia akhirnya dimenangi oleh kelebihan yang wujud dalam perkahwinan itu.[8]

Pada tahun 1683 George dan abangnya Frederick Augustus berkhidmat dalam Perang Turki Besar di Pertempuran Vienna, dan Sophia Dorothea melahirkan George seorang anak lelaki, George Augustus. Pada tahun berikutnya, Frederick Augustus dimaklumkan tentang penerimaan primogeniture, bermakna dia tidak lagi akan menerima sebahagian daripada wilayah bapanya seperti yang dia jangkakan. Ini membawa kepada perpecahan antara Frederick Augustus dan bapanya, dan antara saudara-saudara, yang berlanjutan sehingga kematiannya dalam pertempuran pada tahun 1690. Dengan pembentukan hampir satu negeri Hanover, dan sumbangan berterusan orang Hanover kepada peperangan Empayar, Ernest Augustus telah dilantik sebagai Pemilih Empayar Rom Suci pada tahun 1692. Prospek George kini lebih baik berbanding sebelum ini sebagai pewaris tunggal kepada pengundi bapanya dan kadipaten bapa saudaranya.

=Pemerintahan pilihan raya=

Ernest Augustus meninggal dunia pada 23 Januari 1698, meninggalkan semua wilayahnya kepada George kecuali Putera-Keuskupan Osnabrück, sebuah jawatan yang dipegangnya sejak 1661. Oleh itu, George menjadi Duke of Brunswick-Lüneburg (juga dikenali sebagai Hanover, selepas jawatan itu. modal) serta Archbannerbearer dan Putera-Pemilih Empayar Rom Suci.Mahkamahnya di Hanover telah diserikan oleh banyak ikon budaya seperti ahli matematik dan ahli falsafah Gottfried Leibniz dan komposer George Frideric Händel dan Agostino Steffani.

Sejurus selepas kenaikan George ke negara adipati bapanya, Putera William, Duke of Gloucester, yang merupakan barisan kedua kepada takhta Inggeris dan Scotland, meninggal dunia. Mengikut syarat Akta Penyelesaian Inggeris 1701, ibu George, Sophia, telah ditetapkan sebagai pewaris takhta Inggeris jika raja yang memerintah ketika itu, William III, dan kakak iparnya, Anne, meninggal dunia tanpa masalah yang masih hidup. Penggantian itu direka sedemikian kerana Sophia adalah saudara terdekat Protestan keluarga diraja British. Lima puluh enam orang Katolik dengan tuntutan keturunan yang unggul telah dipintas. Kemungkinan mana-mana daripada mereka bertukar kepada Protestantisme demi penggantian adalah jauh; ada yang sudah menolak

Pada Ogos 1701 George telah dilaburkan dengan Order of the Garter dan, dalam masa enam minggu, penuntut Katolik yang paling hampir dengan takhta, bekas raja James II, meninggal dunia. William III meninggal dunia pada bulan Mac berikutnya dan digantikan oleh Anne. Sophia menjadi pewaris menganggap Ratu England yang baru. Sophia berusia tujuh puluh satu tahun, tiga puluh lima tahun lebih tua daripada Anne, tetapi dia sangat cergas dan sihat serta melaburkan masa dan tenaga untuk mendapatkan penggantian sama ada untuk dirinya sendiri atau untuk anaknya.

Georgelah yang memahami kerumitan politik Inggeris dan undang-undang perlembagaan, yang memerlukan tindakan selanjutnya pada tahun 1705 untuk menjadikan Sophia dan warisnya sebagai subjek Inggeris, dan untuk memperincikan pengaturan untuk peralihan kuasa melalui Majlis Regency. Pada tahun yang sama, bapa saudara George yang masih hidup meninggal dunia dan dia mewarisi lagi kekuasaan Jerman: Principality of Lüneburg-Grubenhagen, berpusat di Celle.

## Salasilah keluarga

## Nota

## Rujukan

### Sumber
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 

## Bacaan lanjut

* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 

## Pautan luar
* 

|-

|-