Choe Nam-seon

**Choe Nam-seon** (; 26 April 1890 – 10 Oktober 1957) juga dikenali dengan sebutan Jepun bagi namanya, **Sai Nanzen**, ialah seorang sejarawan, aktivis politik, penyair, dan penerbit Korea yang paling diingati sebagai seorang anggota terkemuka dalam gerakan kemerdekaan Korea.

## Kehidupan awal dan pendidikan
Beliau dilahirkan dalam keluarga *[[chungin]]* (kelas sosial antara bangsawan dan rakyat biasa) di Seoul, Joseon. Beliau menerima pendidikan di Seoul. Pada tahun 1904, beliau pergi ke Jepun untuk melanjutkan pelajaran dan sangat terkesan dengan pembaharuan Pemulihan Meiji. Selepas kembali ke Korea, Choe menjadi aktif dalam Gerakan Pencerahan Patriotik, yang bertujuan memodenkan Korea.

## Kerjaya
Choe menerbitkan majalah moden pertama Korea yang berjaya, *Sonyŏn* (소년; Belia). Melalui majalah ini, beliau berusaha membawa pengetahuan moden tentang dunia kepada golongan muda Korea. Beliau mencipta istilah Hangul bagi abjad Korea dan mempromosikannya sebagai medium kesusasteraan melalui majalah-majalahnya. Sebagai pengarang puisi gaya baharu pertama, “Dari Laut Kepada Belia” (해(海)에게서 소년에게, 1908), beliau secara meluas diiktiraf sebagai perintis puisi moden Korea. Choe berusaha mewujudkan gaya baharu bahasa sastera Korea yang lebih mudah diakses oleh rakyat biasa.

Pada masa yang sama, beliau berbangga dengan kesusasteraan klasik Korea dan menubuhkan Persatuan Kesusasteraan Gemilang Korea pada tahun 1910, yang bertujuan menggalakkan rakyat biasa membaca karya klasik Korea yang sebelum itu kebanyakannya dibaca oleh golongan elit. Melalui karya penulis nasionalis China iaitu Liang Qichao, Choe mempelajari teori Barat tentang Darwinisme Sosial dan idea bahawa sejarah hanyalah perjuangan berterusan antara pelbagai bangsa untuk menguasai satu sama lain, di mana hanya yang paling cergas akan bertahan Choe percaya bahawa persaingan ini hanya akan berakhir apabila Korea menguasai dunia. Dalam esei tahun 1906, beliau menulis:

Berapa lamakah masa yang diperlukan untuk mencapai matlamat menaikkan bendera kebangsaan suci kita di seluruh dunia dan menjadikan manusia dari lima benua tunduk kepadanya? Berusahalah, wahai belia kita!

Majalah Choe, *Sonyŏn* bertujuan mempopularkan idea Barat tentang sains dan teknologi melalui bahasa Korea yang lebih mudah dibaca, untuk memodenkan bangsa Korea bagi menghadapi persaingan Darwinisme Sosial untuk penguasaan dunia. Pengilhakan Jepun ke atas Korea pada tahun 1910 mempercepatkan gerakan kemerdekaan. Dipengaruhi oleh teori Darwinisme Sosial, Choe menekankan dalam pelbagai artikel bahawa rakyat Korea perlu memodenkan diri bagi menjadi kuat dan bertahan. Dalam sebuah artikel pada tahun 1917 dalam *[[Hwangsŏng Sinmun]]*, Choe menulis:

Zaman moden adalah zaman kuasa di mana yang berkuasa akan terus hidup manakala yang lemah akan binasa. Persaingan ini berterusan sehingga mati. Tetapi mengapa? Kerana perjuangan untuk menjadi pemenang dan yang terus hidup tidak pernah berakhir. Bagaimana caranya? Ia adalah persaingan dalam bidang kepintaran, kecergasan fizikal, kuasa material, kuasa ekonomi, kuasa idea dan keyakinan, serta kuasa organisasi. Di mana-mana persaingan ini berlaku setiap hari.

Sejak Korea diilhak oleh Jepun pada tahun 1910, bagi Choe, cara terbaik untuk mengekalkan Korea adalah dengan memberikan rakyat Korea sejarah yang gemilang, yang akan memastikan rakyat Korea sekurang-kurangnya memiliki mentaliti yang diperlukan untuk bertahan dalam dunia yang keras.

Pada tahun 1919, beliau bersama Choe Rin menganjurkan Gerakan 1 Mac, satugerakan tanpa kekerasan untuk mendapatkan semula kedaulatan dan kemerdekaan Korea. Oleh kerana beliau terlibat dalam penggubalan Perisytiharan Kemerdekaan Korea, beliau ditangkap oleh pihak berkuasa dan dipenjarakan sehingga tahun 1921. Pada tahun 1928, beliau menyertai Jawatankuasa Penyusunan Sejarah Korea yang ditubuhkan oleh Gabenor-Jeneral Chōsen dan diberi tanggungjawab untuk menyusun sejarah Korea. Kemudian, beliau berusaha menangkis tafsiran Jepun yang bersifat imperialis terhadap sejarah kuno Korea dengan berhujah bahawa Korea kuno bukanlah sebuah kawasan mundur yang hidup di bawah bayangan Jepun, tetapi merupakan pusat sebuah tamadun yang berkembang pesat. Choe memulakan semula kajian semula sejarah Korea.

Choe kebanyakannya mengabaikan *[[Samguk Sagi]]* dan sebaliknya memilih untuk merujuk sejarah dari *[[Samguk Yusa]]*, satu koleksi cerita rakyat, kisah dan legenda yang sebelum ini diabaikan oleh ahli sejarah. Tema utama karya ilmiahnya ialah Korea sentiasa menjadi pusat penting tamadun Asia, bukannya sekadar berada di pinggiran. Choe berhujah dalam bukunya tahun 1926, *Karangan Tan’gun* (단군논, *Tan'gunnon*), bahawa Korea kuno telah mengungguli Jepun dan China. Kedudukan legenda Maharaja Tan’gun sebagai salah seorang tokoh utama sejarah Korea sebahagian besarnya adalah hasil usaha Choe.

Choe tidak menerima legenda Tan’gun secara literal, tetapi beliau berhujah bahawa kisah Tan’gun mencerminkan agama kepawangan Korea kuno, dan Tan’gun ialah tokoh legenda yang berdasarkan seorang pemerintah-pawang sebenar yang hidup pada masa lampau yang sangat jauh. Selain itu, Choe mendakwa bahawa tamadun kuno India, Greece, Timur Tengah, Itali, Eropah Utara, dan Maya semuanya berakar umbi daripada tamadun Korea kuno.

### Perubahan pendirian
Pada tahun 1937, Choe mula menulis artikel yang menyokong pencerobohan Jepun ke atas China. Pada tahun 1939, beliau dilantik sebagai profesor di Universiti Jianguo, Manchukuo. Pada November 1943, Choe menghadiri Persidangan Asia Timur Raya di Tokyo, yang dianjurkan oleh kerajaan Jepun untuk menggerakkan sokongan bagi perang di seluruh Asia demi mencapai matlamat perang Pan-Asia. Semasa persidangan itu, Choe menyampaikan ucapan kepada sekumpulan pelajar Korea yang belajar di Jepun, menyifatkan kuasa "Anglo-Saxon" iaitu Britain dan Amerika Syarikat sebagai musuh paling berbahaya bagi rakyat Asia di mana-mana, dan menggesa para pelajar untuk melakukan segala yang mereka mampu bagi menyokong perang menentang "Anglo-Saxon", dengan menyatakan bahawa tiada kehormatan yang lebih tinggi bagi seorang rakyat Korea selain mati berjuang demi usaha Jepun mewujudkan Lingkungan Kesemakmuran Bersama Asia Timur Raya.

Dalam ucapannya, Choe memuji imperialis Jepun dan menyatakan bahawa rakyat Korea bernasib baik kerana dijajah oleh Jepun. Beliau juga mendakwa bahawa pada asalnya budaya Korea bersifat ganas dan militaristik seperti budaya Jepun, tetapi kemudian menjadi "lembut" di bawah pengaruh China. Tambahan pula, Choe mencadangkan kajian sejarahnya telah membuktikan bahawa orang Jepun berasal daripada imigran Korea, dan samurai yang berdarah Korea telah mengekalkan inti budaya Korea kuno yang ganas.

Sejarawan Korea Selatan, Kyung Moon Hwang menulis bahawa terdapat kontras ketara antara Choe, patriot bersemangat yang menulis Perisytiharan Kemerdekaan pada tahun 1919, dengan Choe, pembelot *[[chinilpa]]* pada tahun 1943 yang menggesa pelajar universiti Korea menyertai Tentera Imperial Jepun dan mati demi Maharaja Jepun. Kyung mencadangkan bahawa perubahan dalam diri Choe disebabkan oleh Jepun telah menakluk Korea pada tahun 1904 semasa Perang Rusia-Jepun, dan menjelang awal 1940-an, "ketetapan" pemerintahan Jepun dianggap oleh kebanyakan rakyat Korea sebagai sesuatu yang tidak boleh diubah kerana setiap cubaan untuk mencapai kemerdekaan selalu gagal. Dalam keadaan ini, orang Korea seperti Choe kehilangan idealisme zaman muda mereka dan meninggalkan impian kebebasan, sekadar berharap dapat mencapai satu kompromi dengan Jepun yang mungkin sekurang-kurangnya mengekalkan sebahagian identiti budaya Korea.

Pada tahun 1949, kerajaan Syngman Rhee menahan Choe kerana bekerjasama dengan Jepun semasa era penjajahan, tetapi beliau dibebaskan apabila perbicaraan ditangguhkan. Semasa Perang Korea, Choe berkhidmat dalam Jawatankuasa Sejarah Tentera Laut. Selepas perang, beliau berkhidmat dalam Jawatankuasa Sejarah Bandar Seoul. Beliau meninggal dunia pada Oktober 1957 selepas bergelut dengan penyakit kencing manis dan hipertensi. Choe kekal sebagai tokoh yang sangat kontroversi di Korea sehingga hari ini, dihormati kerana karya sejarahnya dan usaha beliau memodenkan bahasa Korea, namun dikritik kerana kenyataannya semasa perang yang menyokong Jepun.

## Hasil kerja
Selain daripada karya sejarah yang banyak, tulisan Choe merangkumi puisi, lirik lagu, catatan perjalanan, serta kritikan sastera, sosial dan budaya. Antara buku terkemuka beliau ialah:
* *The History of Chosŏn* (1931)
* *The Encyclopedia of Korean History* (1952)
* *The Annotated Samgukyusa* (1940)
* *Simchun Sulle* (Ziarah Mencari Musim Bunga, 1925)
* *Paektusan Kunchamgi* (Perjalanan ke Gunung Paektu, 1926)
* *Kumkang Yechan* (Pujian untuk Kumgang, 1928)
* *Paekpal Ponnoe* (Seratus Lapan Derita, 1926)
* *Kosatong* (Koleksi Cerita Kuno, 1943)
* *Simundokpon* (Pembaca Karya Moden, 1916)

## Catatan

### Sumber
* 
*