Dialek mata

**Dialek mata** ialah penggunaan ejaan bukan piawai yang sengaja dilakukan oleh seseorang penulis sama ada kerana mereka menganggap ejaan piawai itu tidak mencerminkan sebenar sebutan dengan tepat atau kerana mereka berhasrat untuk menggambarkan penggunaan bahasa yang tidak formal atau berstatus rendah. Istilah ini telah dicipta oleh George Philip Krapp untuk merujuk kepada teknik sastera yang membayangkan sebutan perkataan tertentu, tetapi ejaan piawainya tidak begitu tepat untuk menerangkan sebutannya. Misalnya, *wimmin* dalam bahasa Inggeris mewakili sebutan *women* dengan lebih tepat. Dialek mata juga biasa digunakan untuk menunjukkan bahawa pertuturan watak adalah bersifat vernakular (bukan piawai), tidak formal, warga asing atau tidak berpendidikan, selalunya bersifat jenaka. Bentuk ejaan bukan piawai ini berbeza daripada yang piawainya tetapi tidak berbeza dari segi sebutan, yakni ia adalah "dialek pada mata", bukannya "pada telinga".

## Penggunaan
Kebanyakan penulis menggunakan ejaan dialek mata secara terhad dengan tujuan memberi gambaran kepada pembaca mengenai pertuturan watak.

Walaupun kebanyakannya digunakan dalam dialog, dialek mata mungkin muncul dalam gambaran naratif ejaan yang diubah suai yang dibuat *oleh* watak (seperti dalam surat atau catatan diari), yang biasanya digunakan untuk menekankan gambaran terhadap watak-watak yang kurang berpendidikan atau separa celik huruf.

Istilah *dialek mata* (*eye dialect*) pertama kali digunakan oleh George Philip Krapp pada tahun 1925. Menurutnya, kelaziman yang dilanggar di sini ialah  kelaziman pada mata (ejaan), bukan pada telinga (sebutan). Beliau juga menyatakan, ia tidak digunakan untuk menunjukkan perbezaan sebenar dalam sebutan tetapi "sekadar satu usikan mesra kepada pembaca, seolah-olah satu pandangan yang saling memahami, yang membina rasa keunggulan bersama antara pengarang dan pembaca, berbanding dengan penutur dialek yang dipersembahkan secara sederhana."

Istilah ini kurang digunakan untuk merujuk kepada ejaan sebutan, iaitu ejaan suatu perkataan dieja sebagai mana ejaan yang bukan piawai. Contohnya, seorang penulis mungkin menulis *benor* sebagai percubaan untuk transkripsi yang tepat bagi sebutan yang tidak piawai bagi perkataan *benar*.

Dalam sebuah artikel mengenai tulisan seperti mana yang disebut dalam konteks bukan sastera, seperti transkripsi oleh ahli sosiolinguistik, Denis R. Preston berhujah bahawa ejaan sedemikian berfungsi lebih kepada untuk "merendahkan martabat penutur yang diwakili dengan menjadikannya kelihatan kasar, tidak berpendidikan, kedesaan, samseng, dan sebagainya".

Dialek mata, jika digunakan secara terus menerus, boleh menyebabkan pertuturan watak sukar untuk difahami. Percubaan untuk menghasilkan pertuturan yang tidak standard dengan tepat juga mungkin sukar bagi pembaca yang tidak biasa dengan loghat tertentu.

## Contoh

### Bahasa Inggeris

Dialek mata digunakan dalam prosa fiksyen, puisi, komik dan sebagainya denagn tujuan utama untuk meggambarkan suatu watak. Misalnya, Charles Dickens menggabungkan dialek mata dengan ejaan sebutan dan tatabahasa yang tidak piawai dalam pertuturan watak-wataknya yang tidak berpendidikan. Satu contoh dalam *[[Bleak House]]* ialah dialog berikut yang dituturkan oleh Jo, budak lelaki yang sengsara yang menyapu jalan di seberang jalan:
**
Dalam petikan di atas, *wos, sed,* dan *wuns* mewakili sebutan piawai (walaupun ejaannya tidak piawai).

### Bahasa Melayu
Seperti bahasa Inggeris, penulis bahasa Melayu juga menggunakan dialek mata untuk menggambarkan latar belakang seseorang watak seperti di dalam novel-novel tempatan.

Ejaan dialek mata bahkan digunakan dalam laras tidak formal, seperti ketika menghantar SMS atau di media sosial. Contoh perkataan:

* *kite* - kita
* *slamber* - selamba
* *tetibe* - tetiba, tiba-tiba
* *siape* - siapa
* *sumer* - semua

## Nota

## Rujukan
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
*