Sogo shosha

Sogo Shosha ialah jenis syarikat Jepun yang berdagang dalam pelbagai jenis produk dan bahan. Selain bertindak sebagai perantara, sōgō shōsha juga terlibat dalam logistik, pembangunan loji dan perkhidmatan lain, serta penerokaan sumber antarabangsa. Tidak seperti syarikat perdagangan di negara lain, yang secara amnya mengkhususkan diri dalam jenis produk tertentu, sōgō shōsha mempunyai barisan perniagaan yang sangat pelbagai, yang mana model perniagaan adalah unik kepada Jepun.

Struktur *sōgō shōsha* boleh memberi kelebihan kepada mereka dalam perdagangan antarabangsa. Pertama, mereka mempunyai keupayaan pengurusan risiko yang luas kerana mereka berdagang dalam banyak dan pelbagai pasaran, mempunyai simpanan baki yang banyak dalam pelbagai mata wang asing dan boleh menjana bekalan dan permintaan tawanan untuk operasi mereka sendiri. Mereka juga mempunyai sistem maklumat pasaran dalaman berskala besar yang memberi mereka skala ekonomi dalam mengejar peluang perniagaan baharu. Skala besar mereka juga membolehkan mereka menyediakan modal dalam bentuk kredit, pembiayaan dan perkhidmatan eksport pada kos yang rendah. Ketua Pegawai Eksekutif Mitsui, Masami Iijima menyifatkan konsep syarikat perdagangan am adalah serupa dengan konsep dana pelaburan seperti dana ekuiti persendirian, tetapi dibezakan oleh keupayaan mereka untuk mengenal pasti dan melaksanakan peluang perniagaan dalam pelbagai industri menggunakan maklumat dan sumber manusia yang diperoleh daripada perniagaan perdagangan mereka.

*Sōgō shōsha* adalah antara majikan dengan gaji tertinggi di Jepun; pada tahun 2011, enam daripada tujuh jurusan mempunyai purata gaji melebihi 10 juta yen. Bersama dengan institusi kewangan, mereka secara konsisten menjadi antara majikan paling popular untuk graduan universiti Jepun terkemuka selama lebih tiga puluh tahun kerana tahap gaji mereka yang tinggi, kestabilan dan kepelbagaian peluang yang tersedia untuk pekerja  serta menjadi syarikat yang paling berdaya saing untuk masuk ke Jepun.

## Latar belakang sejarah
Selepas pembukaan Jepun pada pertengahan tahun 1800-an, perdagangan antara Jepun dan dunia luar pada mulanya dikuasai oleh pedagang asing dan pedagang dari negara Barat. Semasa Jepun semakin meningkat moden, beberapa konglomerat kendalian keluarga sedia ada yang dikenali sebagai *[[zaibatsu]]* (terutamanya Mitsubishi dan Mitsui) telah membangunkan syarikat perdagangan tawanan untuk menyelaraskan pengeluaran, pengangkutan dan pembiayaan antara pelbagai perusahaan dalam kumpulan itu. Sebilangan firma Jepun yang lebih kecil dan lebih khusus, khususnya dalam industri bekalan kapas, juga mengambil peranan yang lebih besar dalam bertindak sebagai perantara untuk perdagangan asing, pada mulanya dalam mengimport kapas mentah dan kemudiannya dalam mengeksport produk siap. Syarikat-syarikat ini dicirikan dengan mengendalikan pelbagai produk, menyasarkan pelbagai wilayah untuk dagangan mereka, mewujudkan kaedah pengurusan risiko berinstitusi moden untuk dagangan mereka, dan keupayaan untuk membuat pelaburan yang besar dalam operasi perindustrian domestik.

Selepas Perang Dunia II, perdagangan asing telah digantung seketika dan *zaibatsu* telah dilucutkan. Cabang perdagangan kuat Mitsui dan Mitsubishi masing-masing telah dibubarkan menjadi lebih kurang seratus syarikat perniagaan yang lebih kecil. Apabila perdagangan disambung semula pada tahun 1950, syarikat perdagangan terpelbagai yang pertama muncul sebagai peniaga tekstil berasaskan wilayah Kansai (terutamanya Itochu, Marubeni, Toyo Cotton dan Nichimen) dan peniaga keluli (terutamanya Iwai dan Nissho, yang kemudiannya bergabung membentuk Nissho Iwai) mempelbagaikan ke dalam bidang perniagaan baharu. Sisa-sisa syarikat perniagaan Mitsubishi dan Mitsui *zaibatsu* juga bergabung pada tahun 1950-an untuk membentuk semula dan memberi kebimbangan kepada perdagangan berskala besar baru.  Istilah *sōgō shōsha* mula digunakan sekitar tahun 1955 untuk merujuk kepada set firma yang luas ini, yang pada tahun 1960 telah bergabung menjadi sepuluh syarikat besar dan sangat pelbagai: 

* Ataka &amp;amp; Co. (runtuh pada tahun 1977; lengan besi dan keluli bergabung dengan C. Itoh)
* C. Itoh & Co. (kini Itochu )
* Kanematsu (disifatkan semula sebagai syarikat perdagangan khusus pada tahun 1999) 
* Marubeni
* Mitsubishi Corporation
* Mitsui & Co.
* Nichimen (kini Sojitz)
* Nissho Iwai (kini Sojitz)
* Perbadanan Sumitomo
* Perbadanan Toyota Tsusho

*Sōgō shōsha* menjadi komponen teras model perniagaan "*[[keiretsu]]* " selepas perang dunia ke-2, di mana bank perdagangan besar memainkan peranan utama dalam setiap *keiretsu* utama dengan *sōgō shōsha* memainkan peranan utama sekunder yang semakin berkurangan dari semasa ke semasa.

Sehingga tahun 1980-an, operasi *sōgō shōsha* sebahagian besarnya tertumpu pada menyokong urus niaga antarabangsa produk daripada syarikat pengeluar Jepun, terutamanya dalam industri tekstil dan kimia. Sejak itu, syarikat pengeluar Jepun telah mengambil peranan yang lebih langsung dalam perolehan antarabangsa, jualan dan pemasaran, dan *sōgō shōsha* telah mengalihkan tumpuan perniagaan mereka kepada perkhidmatan seperti kewangan, insurans, pengangkutan, pengurusan projek dan pembangunan hartanah, dengan kebanyakan perniagaan ini dijalankan di luar Jepun melalui anak syarikat dan sekutu tempatan.

Kejatuhan gelembung harga aset Jepun pada awal tahun 1990-an telah membawa kepada gelombang penggabungan dan penyusunan semula syarikat di kalangan *sōgō shōsha*, mengurangkan jumlah mereka kepada tujuh.

## Persamaan di negara lain
*Sōgō shōsha* berkembang di Jepun hasil daripada beberapa faktor yang unik kepada Jepun. Keterpencilan geografi Jepun dan bahasa serta budaya yang unik semuanya telah meningkatkan kos maklumat dan rundingan. Penutupannya dari dunia luar selama lebih 200 tahun bermakna perdagangan perlu dibangunkan dalam tempoh masa yang sangat singkat berbanding Eropah, di mana rangkaian secara semula jadi boleh berkembang dalam tempoh masa yang lebih lama. Jepun juga mempunyai kekurangan pasaran modal yang berkesan untuk membiayai syarikat, dan asas perindustriannya sebahagian besarnya terdiri daripada perusahaan industri kotej yang tidak dapat memasarkan sendiri, berbeza dengan firma yang lebih besar yang berleluasa di Barat.

Chaebol Korea Selatan mengikuti jalan yang sama untuk dalam proses pembangunan syarikat perdagangan pada pertengahan 1970-an. Organisasi jenis konglomerat yang serupa wujud di India seperti Kumpulan Reliance dan Kumpulan TATA .

Amerika Syarikat juga cuba mencontohi model perniagaan untuk menggalakkan eksport pada awal tahun 1980-an dengan penggubalan Akta Syarikat Dagangan Eksport 1982.

Pada masa undang-undang itu dibahaskan, Mitsui & Co., salah sebuah sogo shosha ialah pengeksport keenam terbesar dari Amerika Syarikat, dan sogo shosha menyumbang kira-kira separuh daripada perdagangan masuk dan keluar Jepun.

## Lihat juga

* Oguri Kozukenosuke
* CoBank
* 

## Rujukan

## Pautan luar

* Penjelasan Shosha oleh Japan Foreign Trade Council, Inc.