Elizabeth Alkin

**Elizabeth Alkin** () ialah seorang penerbit, jururawat dan pengintip untuk angkatan Parlimen semasa Perang Saudara Inggeris (1642–1651). Beliau juga dikenali ramai sebagai ***Parliament Joan***, salah satu daripada banyak nama hinaan yang diberikan kepadanya oleh penyokong setia raja.

Tidak banyak yang diketahui tentang kehidupan awal Alkin. Suaminya telah ditahan dan dihukum gantung pada tahun 1643 oleh penyokong setia raja semasa Perang Saudara Inggeris Pertama kerana mengintip untuk angkatan Parlimen; Alkin meneruskan kerja suaminya mengintip di Oxford, walaupun semasa bandar itu dikepung.

Menjelang tahun 1648, Alkin terlibat dalam penjualan dan kemudian penerbitan buku berita Parlimen—pelopor bagi surat khabar. Beliau menggunakan peranannya sebagai penjual untuk mengesan dan melaporkan beberapa penerbit bahan setia raja. Selepas perang saudara, Alkin merawat mangsa Perang Inggeris–Belanda Pertama, pada mulanya di Portsmouth, kemudian di Harwich dan Ipswich. Beliau akhirnya kembali ke London setelah keadaan kesihatannya merosot. Alkin diandaikan meninggal dunia tidak lama kemudian, mungkin semasa tempoh Krismas 1655.

## Sebelum perang saudara
Tidak banyak yang diketahui tentang Alkin sehinggalah tahun 1645; disebabkan oleh komen-komen tentang usianya yang dilontarkan di kemudian hari, tarikh lahirnya dianggap sekitar tahun 1600. Menurut sejarawan Eric Gruber von Arni, beliau dilahirkan sebagai Elizabeth Dearing atau Deering. Beberapa sumber menyatakan suaminya ialah Francis Alkin, walaupun menurut Gruber von Arni, beliau berkahwin dengan George Alkin di gereja St Margaret, Westminster pada 12 November 1635. Pasangan itu mempunyai tiga orang anak.

## Perisik dan jururawat perang saudara

Pada awal Perang Saudara Inggeris, suami Alkin merupakan seorang perisik untuk angkatan Parlimen; beliau dan Alkin bekerja di Oxford — ibu kota zaman perang diraja — di mana Alkin menjaga tahanan angkatan Parlimen yang tercedera. Beliau dikecam sebagai mata-mata oleh Stephen Fossett, seorang pakar bedah kepada gabenor setia raja Oxford, dan digantung pada musim panas 1643. Walaupun kehilangan suaminya, Alkin terus bekerja di Oxford, menjaga tahanan dan mengintip untuk angkatan Parlimen. Dia terus bekerja di Oxford—masuk dan keluar dari bandar dengan bebas—semasa waktu pengepungannya (1644–1646).

Pada tahun 1645, Alkin telah diambil bekerja oleh Robert Devereux, Earl Essex dan Sir William Waller sebagai pengintip untuk angkatan Parlimen; beliau menerima komisen yang serupa daripada Sir Thomas Fairfax dua tahun kemudian. Rekod Parlimen menunjukkan bahawa pada tahun 1645, beliau menerima tiga bayaran berjumlah £6 daripada Jawatankuasa Pendahuluan Wang kerana mendedahkan kegiatan George Mynnes, seorang saudagar besi yang berpangkalan di Surrey yang membekalkan logam kepada pasukan setia raja. Apabila perang bermula, Mynnes telah membekalkan pasukan itu dengan 400 tan (390 tan panjang; 440 tan pendek) besi dan mempunyai wayar dan besi bernilai £40 ribu yang disembunyikan di seluruh negara.

Pada Januari 1647, Alkin telah membuat petisyen kepada Parlimen supaya beliau mengambil alih rumah Fossett yang disita, lelaki yang telah mengecam suaminya. Petisyen itu diluluskan, tetapi sebelum beliau dapat berpindah masuk, Fossett memfailkan saman sivil untuk membatalkan penyitaan tersebut lalu memenanginya. Pada bulan Oktober tahun itu, Alkin diberikan £50. Beliau dibayar jauh lebih rendah daripada pengintip lain dalam perkhidmatan angkatan Parlimen; ada yang dibayar sehingga £200 sebulan, manakala pegawai atasannya dibayar £400 setahun.

Semasa pengepungan Colchester pada tahun 1648 ketika Perang Saudara Inggeris Kedua, Alkin sekali lagi menjaga askar Parlimen dan dianugerahkan lima bayaran untuk kerjanya antara Ogos dan Oktober. Beliau juga diberi perbelanjaan perjalanan untuk ke London, di mana Gruber mencadangkan, mungkin untuk mengangkut mangsa perang ke hospital tentera.

## Penjual buku berita, penerbit dan pengintip

Pada abad ke-17, berita-berita harian diterbitkan dalam buku berita yang cenderung berupa penerbitan kecil dengan lapan halaman, yang menjadi pelopor kepada surat khabar. Penerbitan itu biasanya dijual di jalanan oleh apa yang digambarkan oleh sejarawan Bob Clarke sebagai "penjaja wanita separa papa, yang dikenali sebagai *Mercury Women*". Di kawasan yang dikuasai angkatan Parlimen, penerbitan yang menyokong perjuangan setia raja ditutup dan penerbitnya didakwa; Alkin terlibat dalam mendedahkan mereka yang berada di sebalik penerbitan diraja dan untuk beberapa karyanya, beliau menggunakan nama samaran "Strof" atau "Stroffe". Pada tahun 1648, buku berita setia raja *Mercurius Melancholicus* dan *Parliament Kite* merujuk kepada percubaan Alkin untuk mendedahkan mereka, dan pada tahun berikutnya, penerbitan diraja *Mercurius Pragmaticus* memanggilnya sebagai "jalang tua" yang mempunyai "hidung bopeng (untuk bau –) seperti mana-mana Tuannya" dan yang boleh "menghidu seorang lelaki yang berhati setia sepantas anjing pemburu terbaik dalam tentera". Begitu juga, Edward Crouch, seorang lagi penerbit setia raja, berkata pada tahun 1650 bahawa Alkin hampir menemuinya; beliau menggambarkan Alkin sebagai seorang yang gemuk, berusia kira-kira lima puluh tahun dan seorang "yang kini merupakan informan paling berkesan untuk kerajaan dan Stationers' Hall" (bangunan di mana ejen-ejen kerajaan berpangkalan).

Ada kemungkinan Alkin berada di sebalik penangkapan dan penahanan penyunting *Mercurius Catholicus*, paderi Katolik Rom Thomas Budd, pada tahun 1648. Pada 1653, Alkin membuat petisyen untuk membebaskan Budd selama tiga bulan kerana tidak sihat. Salah seorang daripada mereka yang didedahkan dengan pasti ialah William Dugard, yang menjalankan empat akhbar di Sekolah Merchant Taylors di London. Dugard mencetak salinan **, pembelaan Claudius Salmasius terhadap Charles I; beliau dipenjarakan pada Februari 1650. Pada tahun berikutnya, Alkin dibayar £10 kerana menemui pencetakan karya Edward Hall *Manus testium lingua testium*, dan menerima ganjaran tambahan daripada Jawatankuasa Pendahuluan Wang untuk perkhidmatan lain yang tidak diketahui. Alkin sepatutnya mendapat ganjaran kerana mendedahkan Dugard dan diberikan antara £200 dan £300; ini dirahsiakan daripadanya oleh William Mills, pegawai di mana Alkin pada mulanya melaporkan keberadaan akhbar tersebut. Kehilangan wang itu hampir menyebabkan Alkin dipenjarakan kerana hutang, tetapi beliau mengajukan permohonan dana dan diberikan £40; wang itu ditolak daripada baki yang belum dibayar kepada Mills.

Alkin telah membuat petisyen untuk mendapatkan dana tambahan dan pada 2 Jun 1649, Dewan Rakyat mengarahkan Majlis Negara untuk menyediakannya dengan rumah seumur hidup dan dana tambahan. Pada tahun berikutnya, Majlis menasihatkan agar Alkin menerima sewa tahunan daripada rumah sembelih raja untuk memberikannya sumber pendapatan; jumlah mencapai £7 setahun.

Walaupun Alkin juga bertindak sebagai salah seorang penjual buku berita antara tahun 1650 hingga 1651, beliau terlibat dalam menerbitkan pelbagai isu buku berita yang berjangka pendek, termasuklah *The Impartial Scout*, *The Moderne Intelligencer*, *Mercurius Anglicus* (dahulunya gelaran setia raja yang diambilnya) dan *Mercurius Scoticus* atau *The Royal Messenger*. Ahli sejarah Marcus Nevitt mengatakan bahawa Alkin "mengambil semula gelaran setia raja untuk kegunaan Parlimen", dan Clarke bersetuju, sambil menambah bahawa Alkin mungkin telah memilih untuk menggunakan gelaran yang dahulunya diraja, atau nama yang kedengaran seperti diraja untuk memenangi keyakinan penyokong setia raja dan meminta mereka untuk mendedahkan lokasi pencetakan haram. Secara keseluruhan, beliau menghasilkan sepuluh buku berita dengan nama yang berbeza; *The Impartial Scout* adalah satu-satunya di mana namanya muncul.

Perang Saudara Inggeris Ketiga berakhir pada September 1651. Pada tahun 1652, sewaan yang diterima Alkin daripada rumah sembelih raja terhenti, apabila harta itu dijual. Beliau membuat petisyen untuk harta gantian, tetapi sebaliknya diberikan bayaran sebanyak £3 10 shiling dan bilik di Istana Westminster sebagai ganti pencennya.

## Kejururawatan pasca perang saudara
Apabila berita tersebar pada Februari 1653 tentang korban yang berterusan dalam Pertempuran Portland — sebahagian daripada Perang Inggeris–Belanda Pertama — Alkin telah membuat petisyen kepada Majlis Negara untuk menggajinya sebagai jururawat di Dover.

Bahawa pempetisyen anda sejak itu sentiasa setia dan berjasa kepada Negara dalam semua keadaan dalam peperangan-peperangan terakhir ini di mana dia siang dan malam mempertaruhkan nyawanya dan dari semasa ke semasa telah banyak membantu askar-askar yang tertekan, dipenjara dan cacat dengan melegakan mereka. Bahawa dia masih berhasrat untuk meneruskan usaha terbaiknya dalam kalangan mereka.
Pempetisyen anda dengan rendah hati memohon agar Yang Berhormat berkenan melantik beliau menjadi salah seorang jururawat untuk pelaut yang cacat di Dover.

Majlis bersetuju dan Alkin diberikan waran untuk membantu mereka yang cedera di Portsmouth. Beliau membantu Daniel Whistler dalam menubuhkan rangkaian stesen penerimaan mangsa di Portsmouth, Harwich dan Anglia Timur; stesen-stesen tersebut merawat mangsa-mangsa Inggeris dan Belanda. Semasa di Portsmouth, Alkin membawa konvoi 34 mangsa yang parah sejauh  ke London. Beliau dibayar £13 6 shiling untuk kerjanya.

Pada pertengahan tahun 1653, Alkin menjadi jururawat di Harwich. Dengan dana daripada kerajaan yang lambat tiba—beliau hanya diberi £5 ketika sampai—Alkin mencari jururawat untuk membantunya dan membayar mereka daripada sakunya sendiri; 200 orang kelasi yang tercedera tidak lama kemudian tiba di bandar itu. Keadaan perang itu memberi tekanan kepada kewangan yang ada dan terdapat sedikit wang yang tersedia untuk menjaga tahanan Belanda. Alkin membuat permintaan untuk dana, menjelaskan "melihat betapa besarnya kekurangan dan kesengsaraan mereka, saya tidak dapat tidak mengasihani mereka (walaupun mereka ialah musuh)". Diberi £10 daripada pihak atasannya, beliau segera membelanjakan £6 untuk tahanan Belanda di Harwich dan kemudian lebih banyak lagi di Ipswich.

Pada Disember 1653, Alkin sekali lagi beralih kepada memberi maklumat apabila beliau memberikan bukti tentang "pembunuhan yang dilakukan oleh Portugis di Exchange yang baharu". Kes tersebut melibatkan Dom Pantaleon Sa, saudara kepada duta Portugis, ditemani oleh rakan-rakan Portugis dan Malta yang terlibat dalam gangguan di Exchange yang baharu di mana seorang pejalan kaki, Encik Greenway telah ditembak dan dibunuh. Alkin menerima £10 untuk maklumat tersebut.

Alkin meninggalkan Harwich sebagai seorang wanita yang sakit dan kembali ke London. Untuk membayar doktor dan dua orang jururawat yang merawatnya, beliau terpaksa menjual banyak barang miliknya. Pada Februari 1654, beliau menulis surat kepada Robert Blackborne, setiausaha Pesuruhjaya Admiralti, meminta bayaran dana yang terhutang kepadanya. BEliau memberitahu Blackborne bahawa "Saya seorang wanita yang sangat lemah, mempunyai banyak keuzuran pada diri saya". Pada bulan April itu, Alkin terpaksa menulis surat kepada pesuruhjaya sekali lagi apabila beliau dan tiga puluh orang lain diarahkan untuk mengosongkan kediaman mereka di Istana Whitehall kerana Oliver Cromwell, Lord Pelindung mahukannya untuk dirinya sendiri. Alkin menemui premis baharu di kariah St Margaret, Westminster. Alkin dibayar £10 pada bulan Mei dan sekali lagi pada bulan September. Beliau dibayar lagi dua puluh mark Inggeris (£13 6s 8d) sekitar Mei 1655.

Petisyen untuk bantuan kewangan dari Mei 1655 merupakan nota terakhir yang direkodkan mengenainya dan diandaikan bahawa Alkin meninggal dunia tidak lama kemudian; Gruber von Arni mencadangkan kematiannya mungkin berlaku semasa tempoh Krismas 1655.

## "''Parliament Joan''"
*Parliament Joan* ialah nama panggilan di mana Alkin biasa gunakan, walaupun musuh-musuhnya memberinya beberapa gelaran yang menghina. Sejarawan JJ Keevil menggambarkannya sebagai nama kod. Alkin tidak pernah merujuk dirinya sebagai "*Parliament Joan*", menandatangani semua dokumennya menggunakan nama penuh atau awalannya, walaupun di kemudian hari, apabila menulis surat kepada seorang pegawai parlimen, Alkin akan menandatangani dirinya sendiri sebagai "Elizabeth Alkin alias Joane".

Menurut ahli kajian Inggeris Karen Britland, penggunaan nama "*Parliament Joan*" oleh para pegawai adalah "untuk melemahkan rasa kepercayaan Alkin dan kesahihan tindakannya". Perkara ini dibangkitkan oleh Marcus Nevitt, dalam kajiannya tentang peranan wanita dalam penerbitan revolusioner kerana beliau menganggap bahawa melalui penggunaan gelaran sedemikian, "pihak berkuasa yang membayarnya untuk kebenaran kecerdasannya, yang pada masa yang sama menafikan kesahihannya, menyamakannya dengan gosip semata-mata tentang pembantu upahan yang sangat berbeza".

Ahli sejarah J. B. Williams, dalam sejarah kewartawanan Inggeris awal, memerhatikan bahawa pada masa itu, "Joan" ialah "nama yang diberikan kepada mana-mana wanita desa yang tidak sopan atau tidak terurus, atau pembantu rumah dapur yang terpaksa melakukan kerja kotor". Sejarawan Nadine Akkerman menganggap bahawa istilah itu juga digunakan dalam erti kata yang menghina oleh Shakespeare untuk menunjukkan bahawa seorang perempuan itu bukanlah seorang wanita terhormat.

## Catatan

## Rujukan

## Sumber

### Buku
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 

### Jurnal
* 

### Tapak sesawang
* 
* 
*