Dua Puluh Satu Tuntutan

**Dua Puluh Satu Tuntutan** (; ) ialah satu set tuntutan yang diajukan Jepun kepada Republik China pada 18 Januari 1915 semasa Perang Dunia Pertama, di bawah Perdana Menteri Ōkuma Shigenobu. Tuntutan ini bertujuan untuk memperluas kawalan Jepun ke atas China, termasuk mengekalkan wilayah yang sebelum ini disewa oleh Jerman, meningkatkan pengaruh Jepun di Manchuria dan Mongolia Selatan, serta menguasai pengangkutan kereta api.

Bahagian paling ekstrem (Bahagian 5) akan memberi Jepun kawalan besar terhadap kewangan, keselamatan, dan pentadbiran China, menjadikannya seolah-olah negeri naungan Jepun dan mengurangkan pengaruh Barat.

Walaupun Jepun berada dalam kedudukan kuat kerana sekutu Britain sedang terikat dengan Perang Dunia, pendedahan tuntutan rahsia ini menimbulkan kemarahan China, Amerika Syarikat dan Britain. Protes di China termasuk boikot barangan Jepun secara besar-besaran, menyebabkan eksport Jepun ke China merosot. Tekanan antarabangsa memaksa Jepun menolak Bahagian 5 pada perjanjian 1916.

Akhirnya, Jepun hanya memperoleh sebahagian kecil tuntutannya, iaitu bahagian pertama hingga keempat, tetapi kehilangan banyak prestij dan kepercayaan daripada Britain dan Amerika Syarikat.

## Latar belakang

Jepun telah memperoleh pengaruh besar di utara China dan Manchuria melalui kemenangan dalam Perang China-Jepun Pertama dan Perang Rusia-Jepun, menjadikan Jepun setaraf dengan kuasa imperialis Eropah dalam usaha menguasai China di bawah Dinasti Qing. Selepas Revolusi Xinhai menggulingkan Qing dan menubuhkan Republik China, Jepun melihat peluang untuk memperluas kedudukannya di China.

Pada masa sama, Jerman menguasai wilayah Shandong sejak 1898 melalui konsesi Teluk Kiautschou. Dengan permulaan Perang Dunia Pertama, Jepun mengisytiharkan perang ke atas Jerman pada 23 Ogos 1914, dan bersama Britain berjaya menawan semua wilayah Jerman di Timur Jauh selepas Pengepungan Tsingtao.

## Rundingan awal

Pada 18 Januari 1915, Jepun di bawah Perdana Menteri Ōkuma Shigenobu dan Menteri Luar Katō Takaaki, menyerahkan "Dua Puluh Satu Tuntutan" kepada Presiden Yuan Shikai dari kerajaan Beiyang. Dokumen ini dibahagikan kepada lima kumpulan:
* Kumpulan 1 (4 tuntutan): Mengesahkan penguasaan Jepun ke atas pelabuhan Jerman di Shandong dan memperluas pengaruh Jepun terhadap kereta api, pantai, dan bandar utama.
* Kumpulan 2 (7 tuntutan): Berkaitan Zon Kereta Api Manchuria Selatan, lanjutan pajakan 99 tahun, hak menetap, kuasa hak luar wilayah, pelantikan pegawai kewangan dan pentadbiran Jepun, dan keutamaan pelaburan Jepun. Jepun juga menuntut akses ke Mongolia Dalam sebagai sumber bahan mentah, tempat pembuatan, dan penampan strategik terhadap Rusia di Korea. 
* Kumpulan 3 (2 tuntutan): Kawalan Jepun ke atas kompleks perlombongan dan metalurgi Han-Ye-Ping (Hanyang, Daye dan Pingxiang) di tengah China, yang berhutang kepada Jepun.
* Kumpulan 4 (1 tuntutan): Menghalang China memberikan sebarang konsesi pantai atau pulau kepada kuasa asing lain.
* Kumpulan 5 (7 tuntutan): Paling agresif; Jepun hendak mengawal kewangan dan polis China melalui penasihat Jepun, membina tiga laluan kereta api utama, kuil Buddha, sekolah, dan menguasai Fujian.

Kerajaan Jepun sedar Kumpulan 5 akan menimbulkan reaksi negatif, jadi pada awalnya ia dirahsiakan. Kerajaan China cuba menangguh dan membocorkan dokumen penuh kepada kuasa Eropah, berharap mereka akan campur tangan kerana ancaman terhadap kepentingan politik dan ekonomi mereka.

## Ultimatum Jepun

Selepas China menolak cadangan Jepun yang disemak pada 26 April 1915, golongan *[[genrō]]* Jepun campur tangan dan membuang Kumpulan 5, yang paling kontroversi. Satu set yang dikurangkan, dikenali sebagai "Tiga Belas Tuntutan", dihantar pada 7 Mei 1915 sebagai ultimatum dengan tempoh dua hari untuk memberi jawapan. Yuan Shikai tidak mahu mengambil risiko perang dengan Jepun dan menerima tuntutan itu sebagai langkah meredakan ketegangan; pendekatan ini juga diikuti oleh penggantinya. Perjanjian akhir ditandatangani pada 25 Mei 1915.

Menteri Jepun Katō Takaaki mengakui secara terbuka bahawa ultimatum ini sebenarnya dijemput oleh Yuan untuk menjaga maruahnya di mata rakyat China. Laporan Menteri Amerika Paul Reinsch menyatakan pegawai China terkejut kerana ultimatum itu lebih lembut daripada yang dijangka, menuntut kurang daripada apa yang mereka sedia maklum akan diserahkan.

## Kesan

Versi akhir yang dikurangkan (Tiga Belas Tuntutan) memberi manfaat yang kecil kepada Jepun, kerana tanpa Kumpulan 5, Jepun hampir tidak memperoleh lebih daripada apa yang sudah dimilikinya di China.

Reaksi antarabangsa amat negatif apabila Amerika Syarikat menentang Jepun kerana menafikan Dasar Pintu Terbuka, walaupun mengiktiraf "kepentingan istimewa" Jepun di Manchuria, Mongolia, dan Shandong (Bryan Note, 13 Mac 1915). Sementara itu, Britain, sekutu terdekat Jepun, kesal dengan pendekatan Jepun yang dianggap menindas dan memaksa, kerana cuba menjadikan China sebagai negeri naungan Jepun.

Demi mencari kompromi, Jepun dan Amerika Syarikat menandatangani Perjanjian Lansing–Ishii (1917), disahkan pada Persidangan Keamanan Paris 1919. Jepun tetap menuntut kawalan Shandong, dan berjaya mendapat pengiktirafan diplomatik Eropah melalui Perjanjian Versailles, walaupun delegasi China menolak untuk menandatanganinya. Akibatnya, hubungan Jepun-Amerika tegang, dan di China tercetus boikot besar-besaran barangan Jepun, menyemarakkan Gerakan 4 Mei dan nasionalisme China.

## Lihat juga
* Hubungan China-Jepun
* Zaman Panglima Perang
* Sejarah Republik China
* Perjanjian berat sebelah
* Militarisme Jepun
* Imperialisme Jepun

## Catatan

## Bibliografi
* Akagi, Roy Hidemichi. *Japan Foreign Relations 1542–1936* (1936) pp 332–364.online 
* Bix, Herbert P. "Japanese Imperialism and the Manchurian Economy, 1900–31." *China Quarterly * (1972): 425–443 online
* Clubb, O. Edmund. *20th century China* (1965) online pp 52–55, 86
* Davis, Clarence B. "Limits of Effacement: Britain and the Problem of American Cooperation and Competition in China, 1915–1917." *Pacific Historical Review* (1979): 47–63. 
* Dickinson, Frederick R. *War and national reinvention: Japan in the Great War, 1914–1919* (Harvard U. Asia Center, Vol. 177. 1999)
* Dull, Paul S. “Count Kato Komei and the Twenty-One Demands.” *Pacific Historical Review* 19#2 (1950), pp. 151–161. online
* Duus, Peter et al. eds. *The Japanese informal empire in China, 1895–1937* (1989) online
* Gowen, Robert Joseph. "Great Britain and the Twenty-One Demands of 1915: Cooperation versus Effacement," *Journal of Modern History* (1971) 43#1 pp.&nbsp;76–106 in JSTOR
* Griswold, A. Whitney. *The Far Eastern Policy of the United States* (1938) 
*
*  Hinsley, F. H. ed. *British Foreign Policy under Sir Edward Grey* (1977) pp 452–465.
* Jansen, Marius B. "Yawata, Hanyehping, and the twenty-one demands," *Pacific Historical Review* (1954) 23#1 pp 31–48.
* LaFeber, Walter. *The Clash: US-Japanese Relations Throughout History* (1998) pp 106–16.
* Link, Arthur S. *Wilson, Volume III: The Struggle for Neutrality, 1914–1915* (1960) pp 267–308, on the American role.
* Luo, Zhitian. "National humiliation and national assertion – The Chinese response to the twenty-one demands" *Modern Asian Studies* (1993) 27#2 pp 297–319 online.
*Narangoa, Li. "Japanese Geopolitics and the Mongol Lands, 1915–1945," *European Journal of East Asian Studies* (2004) 3#1 pp 45–67
* Nish, Ian Hill. *Japanese foreign policy, 1869–1942: Kasumigaseki to Miyakezaka* (1977).
*  Wood, G. Zay. *The twenty-one demands, Japan versus China* (1921) online