Teh pudina Maghrebi

**Teh pudina Maghrebi** (Arab Maghrebi: , *atay*;    ), juga dikenali sebagai **teh pudina Tunisia**, **teh pudina Algeria**, atau **teh pudina Maghribi** ialah penyediaan teh hijau serbuk mesiu Afrika Utara dengan daun pudina dan gula.

Ia merupakan tradisi di wilayah Maghreb (negara-negara Afrika barat laut Algeria, Tunisia, Maghribi, Libya dan Mauritania). Penggunaannya telah tersebar di seluruh Afrika Utara, sebahagian Sahel, Perancis, Sepanyol, dunia Arab, dan Timur Tengah.

Teh pudina merupakan inti pati kehidupan sosial di Maghreb dan sangat popular di kalangan orang Tuareg di Algeria, Libya, Niger dan Mali. Hidangannya boleh berbentuk upacara, terutamanya apabila disediakan untuk tetamu. Teh ini secara tradisinya dibuat oleh ketua keluarga lelaki dan dihidangkan kepada tetamu sebagai tanda layanan mesra. Biasanya, sekurang-kurangnya tiga gelas teh dihidangkan. Teh tersebut diminum sepanjang hari sebagai aktiviti sosial. Pudina asli, *naʿnāʿ* () mempunyai aroma yang jernih, tajam dan ringan, serta merupakan pudina yang secara tradisinya digunakan dalam teh pudina Maghrebi. Hibrid dan kultivar pudina lain, termasuk *[[yerba buena]]*, kadangkala digunakan sebagai pengganti pudina nana. Di Maghribi, teh pudina kadangkala diwangikan dengan herba, bunga, atau air bunga oren. Pada musim sejuk, mereka menambah banyak herba penghangat seperti marjoram, sej, verbena dan wormwood. Pudina telah digunakan sebagai infusi, rebusan, dan perubatan herba di seluruh Mediterranean sejak zaman dahulu.

## Nama
Di Mauritania, Maghribi dan Algeria, perkataan untuk teh ialah *tay*, *atay* atau *lātāy*; manakala di Tunisia ialah *et-tey*. Ini berbeza daripada perkataan Arab tipikal untuk teh,  (). Menurut Van Driem, *ʾit-tāī* berasal daripada bahasa Belanda .

## Sejarah
Teh serbuk mesiu telah diperkenalkan ke Afrika Utara oleh pihak British pada abad ke-18 dan ke-19 melalui Maghribi dan Algeria.

Menurut Helen Saberi, ahli sejarah makanan, minuman teh hijau yang dicampur dengan pudina tersebar dari Maghribi ke Algeria, Tunisia, Libya, Mesir dan kepada suku nomad Berber dan Tuareg di Sahara.

Gula dan teh akan tiba dari Eropah ke pelabuhan Essaouira, di mana pedagang Yahudi yang mula berhijrah ke bandar-bandar pesisir pantai pada abad ke-19 berjaya melalui kawasan pedalaman Maghribi. James Richardson merakamkan penerangan tentang upacara minum teh Maghribi pada tahun 1840-an, dan berkata bahawa semasa pengembaraannya, teh diminum secara meluas dan sepanjang hari.

Penggunaan teh dikaitkan dengan kuasa dan prestij di Maghribi, dan , pegawai Sultan Suleiman (r. 1792–1822), menjadi *mūl atay* pertama ( "pakar teh") dalam bahasa Makhzen. Dalam tempoh dua puluh tahun selepas Perjanjian Anglo-Maghribi 1856, dan selepas Syarikat Hindia Timur British mengalihkan teh yang bertujuan untuk negara-negara Baltik ke Maghribi semasa Perang Krimea, import teh meningkat empat kali ganda tetapi penggunaan teh kekal sebagai amalan bandar. Dalam kalangan penduduk bandar, mengambil bahagian dalam upacara minum teh menjadi simbol status dan , manakala di kalangan petani luar bandar, ia adalah cara untuk mencontohi kelas bandar yang mereka iri hati dan benci. Penggunaan teh merebak melalui segmen penduduk yang lebih luas akibat kebuluran pada tahun 1880-an, apabila ia menjadi pengganti kalori kecemasan, penahan selera makan, dan cara melakukan akulturasi untuk penduduk luar bandar yang membanjiri bandar-bandar untuk mencari peluang.

Satu lagi faktor dalam penyebaran penggunaan *atay* di Maghribi ialah kekurangan kopi yang agak ketara. Walaupun bandar-bandar Algeria telah diperkenalkan kepada budaya kopi di bawah pengaruh Uthmaniyyah, bandar-bandar Maghribi hanya akan diperkenalkan kepada kopi kemudian. Tradisi lisan di bandar Tlemcen, Algeria membezakan antara "peminum teh Fassi dan peminum kopi Tlemceni".

Pada akhir abad ke-19, tarekat Sufi yang diketuai oleh tokoh-tokoh seperti Muhammad bin Abdul-Kabir Al-Kattani memberitahu penganut mereka supaya tidak minum teh, cuba memboikot gula dan teh yang diimport oleh orang Eropah.

Menjelang awal abad ke-20, teh pudina telah menjadi terkenal di Maghribi.

## Penyediaan

Bahan-bahan asas teh ini ialah teh hijau, daun pudina segar, gula, dan air mendidih. Perkadaran bahan-bahan dan masa pembancuh boleh berbeza-beza. Air mendidih digunakan di Maghreb, bukannya air sejuk yang digunakan di Asia Timur untuk mengelakkan rasa pahit. Daun-daun dibiarkan di dalam periuk semasa teh diminum, mengubah rasa dari satu gelas ke gelas yang lain. Ia dituang ke dalam gelas dari atas untuk memusingkan daun teh yang longgar ke dasar gelas, sambil menganginkan teh dengan lembut untuk meningkatkan rasanya.

Pada musim sejuk, jika pudina jarang ditemui, kadangkala daun pokok wormwood ( *shība* dalam bahasa Arab Maghribi) digantikan untuk (atau digunakan untuk melengkapi) pudina, memberikan teh rasa pahit yang jelas. Lemon verbena ( *lwiza* dalam bahasa Arab Maghribi) juga digunakan untuk memberikannya rasa lemon. Herba lain yang digunakan untuk memperisakan teh termasuk oregano, sej, dan taim. Teh ini kadangkala dijual sebagai campuran teh dan pudina kering yang sedia untuk dimasak, yang lebih mudah disimpan dan disediakan tetapi mempunyai rasa yang berkurangan.

Fail:ThiMil The1.jpg|Ramuan
Fail:ThiMil The2.jpg|Membersihkan teh
Fail:Trek302-mint tea.jpg|Menambah pudina
Fail:ThiMil The4.jpg|Menambah gula
Fail:ThiMil The5.jpg|Sedia untuk diminum


## Budaya
Secara tradisinya, teh tersebut dihidangkan tiga kali. Lamanya ia diseduh memberikan setiap gelas teh rasa yang unik, seperti yang digambarkan dalam peribahasa Maghrebi yang terkenal ini:
Dalam salah satu lagu Nass El Ghiwane yang paling popular, *Es-Siniya* (), dulang teh digunakan sebagai metafora untuk membincangkan kesusahan berhijrah dari luar bandar ke bandar besar seperti Casablanca.

## Lihat juga
* Teh Arab
* Masakan Algeria
* Masakan Tunisia
* Masakan Maghribi
* Masakan Libya
* Teh Libya
* Budaya teh

## Rujukan