Bahasa Inggeris Moden

**Bahasa Inggeris Moden**, kadangkala dipanggil **Bahasa Inggeris Baru** (*New English*, **NE**) atau **Bahasa Inggeris masa kini** (*present-day English*, **PDE**) berbanding Pertengahan dan Kuno, merupakan bentuk bahasa Inggeris yang telah dituturkan sejak Pergeseran Vokal Besar di England, yang bermula pada akhir abad ke-14 dan selesai pada abad ke-17.

Dengan beberapa perbezaan dalam kosa kata, teks-teks yang bertarikh dari awal abad ke-17, seperti karya William Shakespeare dan Alkitab Raja James, dianggap sebagai teks Bahasa Inggeris Moden, atau lebih khususnya, ia dirujuk sebagai teks-teks yang ditulis dalam Bahasa Inggeris Moden Awal atau teks yang ditulis dalam Bahasa Inggeris Zaman Elizabeth. Melalui penjajahan, bahasa Inggeris diterima pakai di banyak kawasan di dunia oleh Empayar British, seperti Amerika Inggeris, benua kecil India, Afrika, Australia dan New Zealand.

Bahasa Inggeris Moden mempunyai banyak dialek yang dituturkan di banyak negara di seluruh dunia, kadang-kadang dirujuk secara kolektif sebagai dunia berbahasa Inggeris. Dialek ini termasuk (tetapi tidak terhad kepada) Amerika, Australia, British (mengandungi Anglo-Inggeris, Bahasa Inggeris Scotland dan Bahasa Inggeris Wales), Kanada, New Zealand, Caribbean, Hiberno-Inggeris (termasuk Bahasa Inggeris Ulster), India, Sri Lanka, Pakistan, Nigeria, Filipina, Singapura dan Afrika Selatan.

Menurut *[[Ethnologue]]*, terdapat hampir satu bilion penutur bahasa Inggeris sebagai bahasa pertama atau kedua. Bahasa Inggeris dituturkan sebagai bahasa pertama atau kedua di banyak negara, dengan kebanyakan penutur asli berada di Amerika Syarikat, United Kingdom, Australia, Kanada, New Zealand dan Ireland. Ia "mempunyai lebih banyak penutur tidak asli berbanding bahasa lain, lebih tersebar luas di seluruh dunia dan digunakan untuk lebih banyak tujuan berbanding bahasa lain". Bilangan penutur yang besar, ditambah dengan kehadirannya di seluruh dunia, telah menjadikan bahasa Inggeris sebagai bahasa umum (lingua franca) "untuk penerbangan, laut dan perkapalan, teknologi komputer, sains dan sebenarnya untuk komunikasi (global) secara umum".

## Perkembangan
Bahasa Inggeris Moden berkembang daripada Bahasa Inggeris Moden Awal yang digunakan dari permulaan zaman Tudor sehingga Tempoh Peralihan dan Pemulihan Stuart di England. Menjelang akhir abad ke-18, Empayar British telah memudahkan penyebaran Bahasa Inggeris Moden melalui jajahan dan dominasi geopolitiknya. Perdagangan, sains dan teknologi, diplomasi, seni, dan pendidikan formal semuanya menyumbang kepada bahasa Inggeris menjadi bahasa global yang pertama yang sebenar. Bahasa Inggeris Moden juga memudahkan komunikasi antarabangsa di seluruh dunia. Bahasa Inggeris diterima pakai di Amerika Utara, India, sebahagian Afrika, Australia, dan banyak wilayah lain. Dalam tempoh pascapenjajahan, beberapa negara yang baru ditubuhkan yang mempunyai banyak bahasa asli memilih untuk terus menggunakan Bahasa Inggeris Moden sebagai bahasa rasmi untuk mengelakkan kesukaran politik yang wujud dalam mempromosikan satu bahasa asli di atas yang lain.

## Garis kasar perubahan
Berikut adalah garis kasar perubahan utama dalam Bahasa Inggeris Moden berbanding bentuk sebelumnya (Bahasa Inggeris Pertengahan), dan juga beberapa perubahan utama dalam bahasa Inggeris sepanjang abad ke-20. Walau bagaimanapun, ini cuma anggapan umum, dan sebahagian daripadanya mungkin tidak benar untuk dialek-dialek tertentu:

### Morfologi
* "like", "same as", dan "immediately" digunakan sebagai kata hubung.
* "The" menjadi pilihan sebelum gabungan tertentu frasa nama dan nama khas.

#### Kata ganti nama
* Pengguguran perbezaan dalam kebanyakan dialek antara "whom" dan "who" memihak kepada yang kedua.
* Peningkatan penggunaan kata ganti nama ketiga tunggal "they" dalam beberapa laras formal.
* Penempatan kata keterangan kekerapan sebelum kata bantu.

#### Kata kerja
* Penyelarasan beberapa kata kerja tidak sekata bahasa Inggeris.
* Pemugaran semula bentuk kini ("mandatif") subjungtif bahasa Inggeris.
* "Will" lebih disukai daripada "shall" untuk menandakan kala kelak dalam orang pertama.
* Sandang-*do* untuk kata kerja "have".
* Peningkatan dalam kata kerja berbilang perkataan.
* Perkembangan kata bantu "wanna", "gonna", "gotta" dalam wacana tidak formal.
* Penggunaan kata kerja progresif bahasa Inggeris dalam beberapa bentuk kini sempurna dan lampau sempurna.

### Fonologi
Sehingga perpecahan Amerika–British (1600–1725), beberapa perubahan fonologi utama dalam bahasa Inggeris termasuk:
* Pengurangan gugusan awal, seperti /ɡn, kn/ menjadi /n/: menjadikan homofon bagi gnat dan nat, dan not dan knot.
* Penggabungan meet–meat dalam kebanyakan dialek: menjadikan perkataan "meat", "threat" dan "great" mempunyai tiga vokal yang berbeza, walaupun ketiga-tiga perkataan ini pernah berima.
* Pemisahan foot–strut: supaya "cut" dan "put", dan "pudding" dan "budding" tidak lagi berima; dan "putt" dan "put" tidak lagi homofon.
* Pemisahan lot–cloth: vokal dalam perkataan seperti "cloth" dan "off" disebut dengan vokal dalam "thought", berbanding vokal yang digunakan dalam "lot".

Selepas perpecahan Amerika-British, perubahan lanjut pada fonologi bahasa Inggeris termasuk:
* Aksen bukan rhotik (pengguguran-/ɹ/) berkembang dalam Bahasa Inggeris England, Australasia, dan Afrika Selatan.
* Penegangan-*happy*: [ɪ] akhir kendur menjadi [i] tegang dalam perkataan seperti "happy"*.* Tidak hadir dalam beberapa dialek.
* Pengguguran-yod: elisi /j/ dalam gugusan konsonan tertentu, seperti yang terdapat dalam "chute", "rude", "blue", "chews", dan "Zeus".
* Penggabungan wine–whine daripada pengurangan /ʍ/ kepada /w/ dalam semua varieti standard kebangsaan bahasa Inggeris, kecuali Scotland dan Ireland.
* Dalam Bahasa Inggeris Amerika Utara dan Australasia, /t, d/ dikurangkan kepada ketukan alveolar antara vokal, direalisasikan sebagai [t̬] atau [ɾ].
* Penggabungan cot–caught penggabungan /ɔ/ dan /ɑ/ kepada /ɑ/ dalam beberapa dialek General American.

### Sintaksis
* Pembezaan T–V (thou, ye) tidak digunakan lagi. Bahasa Inggeris Moden kontemporari biasanya hanya mengekalkan kata ganti nama peribadi orang kedua formal, "you" (ye), digunakan dalam konteks formal dan tidak formal.
* Penggunaan kata bantu menjadi wajib dalam ayat interogatif.
* "less", bukannya "fewer", digunakan untuk kata nama boleh dikira.
* Untuk perbandingan bahasa Inggeris, perbandingan sintaksis (*more*) lebih disukai daripada perbandingan analitik (*-er*).
* Genitif Saxon ('s) digunakan bukan untuk manusia sahaja.

### Abjad
Perubahan dalam abjad dan ejaan amat dipengaruhi oleh kemunculan percetakan dan amalan percetakan di tanah besar Eropah.
* Huruf thorn (þ), yang mula digantikan oleh *th* seawal Bahasa Inggeris Pertengahan, akhirnya tidak digunakan lagi. Dalam percetakan Bahasa Inggeris Moden Awal, thorn diwakili dengan *y* Latin, yang kelihatan serupa dengan thorn dalam jenis huruf blackletter (𝖞). Jejak terakhir huruf ini adalah dalam ligatur thorn, ye (thee), yt (that), yu (thou), yang masih dilihat sekali-sekala dalam Alkitab Raja James tahun 1611 dan dalam folio-folio Shakespeare.
* Huruf *i* dan *j*, yang sebelumnya ditulis sebagai satu huruf, mula dibezakan; begitu juga dengan *u* dan *v*. Ini adalah perkembangan lazim abjad Latin dalam tempoh ini.
Akibatnya, Bahasa Inggeris Moden mula menggunakan abjad Latin tulen sebanyak 26 huruf.

## Lihat juga

*Sejarah bahasa Inggeris

## Rujukan
### Petikan

### Sumber

* 
* 
* 
* 

## Pautan luar
* English di Ethnologue