Bahasa Semitik Purba

**Bahasa Semitik Purba** ialah bahasa purba yang direkonstruksi dan moyang kepada rumpun bahasa Semitik. Tiada kesepakatan di manakah asal usul bahasa Semitik Purba: pakar membuat hipotesis bahawa ia mungkin berasal dari Masyrik, Sahara, Tanduk Afrika, Semenanjung Arab, atau utara Afrika. Menurut beberapa sumber kini, tempat asal yang paling mungkin adalah Afrika Utara.

Rumpun bahasa Semitik dianggap sebagai sebahagian daripada rumpun bahasa Afro-Asia yang lebih besar daripadanya.

## Penarikhan
Tulisan tertua dalam mana-mana bahasa Semitik adalah dalam bahasa Akkadia, dari sekitar abad ke-24 hingga ke-23 SM (lihat Sargon dari Akkad) dan bahasa Ebla, tetapi bukti yang bahasa Akkadia lebih lama datang daripada nama-nama peribadi dalam teks Sumeria dari awal alaf ke-3 SM. Salah satu batu bersurat Akkadia tertua yang ditemui pada mangkuk di Ur, ditujukan kepada Raja Meskiagnunna dari Ur ( – 2450 SM) oleh permaisuri baginda Gan-saman, yang dipercayai berasal dari Akkad. Cebisan-cebisan teks Semit Barat yang terawal ialah mantera-mantera ular dalam teks-teks piramid Mesir, bertarikh dari sekitar pertengahan alaf ke-3 SM.

Semitik Purba pula mesti dituturkan sebelum bahasa-bahasa turunannya muncul, jadi agak lama sebelum bahasa Akkadia mula dirakam, dan cukup lama untuk ia menjadi bahasa Akkadia. Maka ia mungkin wujud pada alaf ke-4 SM atau sebelum itu lagi.

## Tanah air asal
Memandangkan semua bahasa Semitik memiliki moyang yang sama, ahli-ahli kaji Semit telah mengutamakan pencarian *Urheimat*, iaitu tanah air asal, bahasa Semitik Purba. Mereka menganggap asal usul bahasa ini di sekitar tempat rumpun bahasa Afro-Asia berada.

Hipotesis popular sebelum ini mengenai tanah air asal Arab telah ditinggalkan kerana Arabia tidak dapat menyokong gelombang penghijrahan besar-besaran sebelum unta dibiakkan pada alaf ke-2 SM.

Terdapat juga bukti bahawa Mesopotamia dan kawasan Syria moden pada asalnya didiami oleh orang bukan Semitik. Idea ini berdasarkan toponim bukan Semitik yang terpelihara dalam bahasa Akkadia dan Ebla.

### Hipotesis Syam
Kajian tahun 2009 yang menggunakan analisis Bayes menunjukkan bahawa semua bahasa Semitik yang diketahui mungkin berasal dari Syam sekitar 3750 SM, yang kemudian diperkenalkan Arab Selatan ke Tanduk Afrika sekitar 800 SM. Akan tetapi, kajian ini tidak dapat menentukan bila atau di mana moyang semua bahasa Semitik dipisahkan daripada keluarga bahasa Afro-Asia. Oleh itu, ia tidak membuktikan atau menafikan idea bahawa perpisahan ini berlaku di Afrika.

Dalam versi lain teori ini, penutur awal bahasa Semitik memasuki Hilal Subur melalui Masyrik dan akhirnya mengasaskan Empayar Akkadia. Saudara-mara mereka, orang Amori, juga tiba dan menetap di Syria sebelum 2500 SM. Kejatuhan Zaman Gangsa Akhir di Israel menyebabkan orang Semit Selatan bergerak ke selatan di mana mereka berhijrah ke dataran tinggi Yaman selepas abad ke-20 SM sehingga mereka menyeberangi Bab el-Mandeb ke Tanduk Afrika antara 1500 dan 500 SM.

## Fonologi

### Vokal
Semitik Purba mempunyai tiga vokal iaitu *a, *i, *u, serta pemanjangan vokal fonemik, biasanya ditandakan dengan garis atas: *ā, *ī, *ū. Vokal-vokal ini masih digunakan dalam bahasa Arab Klasik.

### Konsonan
Rekonstruksi bahasa Semitik Purba kebanyakannya berasaskan bahasa Arab, yang telah mengekalkan banyak fonologi dan morfologinya (terutamanya dalam Bahasa Arab Klasik). Bahasa Arab mempunyai 28 daripada 29 fonem konsonan dalam Semitik Purba. Ini bermakna Semitik Purba dan Arab berkongsi banyak persamaan dalam sistem bunyi, dan bahasa Arab hanya kurang satu fonem daripada Semitik Purba, dengan *s dan *š bergabung menjadi bahasa Arab  ⟨س⟩ dan *ś menjadi Arab  ⟨ش⟩. Oleh yang demikian, Semitik Purba biasanya direkonstruksikan dengan fonem-fonem berikut (seperti yang biasa ditranskripsikan dalam kajian bahasa Semitik):

Fonem rekonstruksi *s *z *ṣ *ś *ṣ́ *ṯ̣, yang ditunjukkan sebagai konsonan letusan dalam jadual di atas juga boleh di terjemahkan sebagai geseran (), seperti yang dibincangkan di bawah. Ini cara rekonstruksi yang lama, mencerminkan kenapa tanda-tanda diguna.

Sistem konsonan Semitik Purba terdiri daripada kumpulan-kumpulan yang mempunyai tiga konsonan tak bersuara, bersuara dan "penegas" yang berkaitan. Terdapat lima kumpulan konsonan rekonstruksi dalam Semitik Purba:

* Hentian gigian *d *t *ṭ
* Henti velar *g *k *ḳ (biasanya ditulis *g *k *q)
* Sibilan gigian *z *s *ṣ
* Antara gigian  (ditulis *ḏ *ṯ *ṯ̣)
* Sisian  (biasanya ditulis *l *ś *ṣ́)

Kebanyakan konsonan disebut seperti dalam jadual mengikut Abjad Fonetik Antarabangsa (AFA). Akan tetapi, dua kumpulan konsonan perlukan diterangkan.

#### Penegas
Bunyi-bunyi yang dipanggil sebagai "konsonan penegas" terdapat dalam hampir semua bahasa Semitik dan juga kebanyakan bahasa Afro-Asia lain, dan ia biasanya direkonstruksikan sebagai pengglotisan dalam bahasa Semitik Purba. Contohnya, *ṭ, dibunyikan sebagai . Lihat di bawah untuk bunyi-bunyi letusan/geseran.

Dalam bahasa-bahasa Semitik moden, bunyi-bunyi penegas disebut dengan pelbagai cara, seperti menggunakan farinks (Arab, Aram, Ibrani Tiberia (seperti ), pengglotisan (bahasa Semitik Ethiopia, bahasa Arab Selatan Moden, seperti ), atau sebagai konsonan halus (bahasa Turoyo di Tur Abdin seperti ); Ibrani Ashkenaz dan Malta pula berbeza dan bunyi penegas bergabung menjadi konsonan biasa kerana pengaruh bahasa-bahasa Indo-Eropah (bahasa Sicily untuk bahasa Malta, pelbagai bahasa untuk Ibrani).

Konsonan bibir penegas *ṗ terdapat dalam beberapa bahasa Semitik tetapi tidak diketahui jika ia fonem dalam Semitik Purba.

* Bahasa Semitik Ethiopia klasik, lebih dikenali sebagai Geʽez, adalah bahasa Semitik yang unik kerana membezakan ketiga-tiga , , dan . Konsonan  dan  hadir kebanyakannya dalam kata pinjaman (terutama daripada bahasa Yunani), namun terdapat banyak contohnya terjadi dalam perkataan-perkataan yang kurang jelas asal usulnya (seperti *hepʼä* 'pukul', *häppälä* 'mencuci pakaian').
* Menurut Hetzron, Ibrani telah mempunyai fonem bibiran penegas *ṗ* untuk melambangkan  yang tidak dihembus dalam bahasa Iran dan Yunani.

#### Bunyi geseran
Rekonstruksi Semitik Purba mempunyai sembilan bunyi geseran yang biasanya menjadi sibilan dalam bahasa-bahasa turunan, tetapi tiada kesepakatan jika semua bunyinya sudah menjadi sibilan dalam Semiti Purba:

* Dua geseran bersuara  yang akhirnya menjadi  untuk bahasa Ibrani dan Geʽez (/ð/ dalam Geʽez awal), tetapi  dan  dalam bahasa Arab
* Empat geseran tidak bersuara
**  () yang menjadi  dalam bahasa Ibrani tetapi  dalam bahasa Arab dan /s/ dalam Geʽez (/θ/ dalam Geʽez awal)
**  () yang menjadi  dalam bahasa Ibrani tetapi  dalam bahasa Arab dan Geʽez
**  () yang menjadi  (ditulis sebagai ''ś'') dalam bahasa Ibrani tetapi  dalam bahasa Arab dan /ɬ/ dalam Geʽez
**  () yang menjadi  dalam bahasa Ibrani, Arab dan Geʽez
* Tiga geseran penegas ()

Sebutan tepat bagi geseran-geseran dalam bahasa Semitik Purba, terutamanya , ,  dan , masih belum difahami sepenuhnya. Terdapat pelbagai sistem tatatanda yang dicipta untuk menerangkannya. Notasi yang diterangkan di sini adalah kaedah tradisional dan berdasarkan sebutannya dalam Ibrani, dan sebutan ini telah digunakan untuk Semitik Purba. Notasi , ,  banyak digunakan dalam kajian tentang bahasa Arab Selatan Kuno, tetapi baru-baru ini ia telah digunakan oleh sesetengah pengarang untuk membincangkan bahasa Semitik Purba tanpa berkomited dengan mana-mana sebutan tertentu. Walau bagaimanapun, transkripsi-transkripsi yang lebih lama masih lebih biasa di kalangan sarjana yang mungkin tidak bersetuju sepenuhnya dengan tafsiran tradisional.

Pandangan lama, seperti yang digunakan dalam pentranskripsian konvensional dan masih dipercayai oleh sesetengah pengarang ialah  ialah bunyi geseran belakang gusi tak bersuara (),  ialah sibilan gusi tak bersuara () dan  ialah geseran sisian guis tak bersuara (). Selaras dengan itu,  dianggap sebagai versi penegas bagi  (),  sebagai versi bersuara (), dan  sebagai versi penegas bagi  (). Rekonstruksi  sebagai bunyi geseran sisian (atau letusan) adalah pasti walaupun tidak banyak bahasa hari ini ada lagi bunyi tersebut. Sebutan  sebagai  masih ada dalam bahasa Arab Selatan Moden (seperti Mehri), dan bukti bagi sebutan dengan bunyi sisian terdapat dalam beberapa bahasa lain. Contohnya, *baśam* dalam Ibrani Alkitab telah dipinjam ke dalam bahasa Yunani Kuno sebagai *balsamon* (memasuki bahasa Inggeris "balsam"), dan ahli tatabahasa Arab Sibawaih dari abad ke-8 menghuraikan dengan jelas  yang diturunkan ke bahasa Arab, kini disebut  dalam sebutan baku atau  dalam dialek-dialek Badawi, disebut sebagai geseran sisian bersuara berfarinks . (Bandingkan **' dalam Sepanyol, daripada [[Arab Andalusia|bahasa Arab Andalusia]] ''al-qāḍī'' "hakim".)

Apa yang tidak disepakati adalah sama ada bunyi-bunyinya geseran atau letusan dalam bahasa Semitik Purba, dan sama ada bunyi yang dilambangkan dengan  disebut  (atau sebagainya) dalam Semitik Purba, seperti dalam pandangan lama, atau disebut . Isu sifat konsonan-konsonan "penegas", yang dibincangkan di atas, agak berkaitan dengan isu-isu topik ini juga.

Dalam pandangan lama, terdapat dua dimensi modifikasi, minimum dan maksimum, yang boleh berlaku:

# Dalam berapa banyak bunyi dikira sebagai [[Konsonan letusan|letusan]]. Pandangan "letusan minimum" menyatakan hanya  penegas adalah letusan . Pandangan "letusan maksimum" menyatakan  sebenarnya adalah letusan  manakala  sebenarnya adalah geseran .
# Dalam menentukan sekiranya idea letusan patut dilanjutkan untuk memasukkan bunyi antara gigi dan sisian. Pandangan "lanjutan minimum" mencadangkan cuma sibilan sahaja dikira sebagai letusan, dan bunyi-bunyi "geseran" yang lain hanyalah geseran. Sementara itu, pandangan "lanjutan maksimum" meluaskan interpretasi ini untuk merangkumi semua bunyi. Dalam pandangan minimum, hanya bunyi penegas sahaja letusan,  penegas adalah . Pandangan maksimum pula percaya bunyi bukan penegas seperti  juga dikira sebagai letusan.

Letusan dicadangkan dalam bahasa Semitik Purba lama dahulu tetapi tidak ramai orang bersetuju sehinggalah karya Alice Faber (1981) yang mencabar pendekatan lama. Bahasa-bahasa Semitik yang masih hidup sering mempunyai geseran untuk konsonan-konsonan ini. Namun, bahasa Ethiopik dan Ibrani Moden, dalam pelbagai qiraat, menggunakan letusan untuk .

Bukti untuk pelbagai  terjemahan letusan sibilant berpunca daripada bukti langsung dalam transkripsi bertulis dan menganalisis struktur. Namun, bukti untuk pandangan "lanjutan maksimum" yang meluaskan  terjemahan letusan kepada "geseran" bukan sibilan adalah kebanyakannya berdasarkan analisis struktur, kerana bunyi-bunyi ini tidak lazim dalam bahasa Semitik dan lebih sukar ditemui dalam bahasa-bahasa yang mana perkataan Semitik ditranskripsikan. Ini menjadikannya mencabar untuk memahami transkripsi-transkripsi dengan jelas.

Pandangan letusan yang paling sempit (hanya  adalah letusan ) adalah yang paling diterima. Sebutan letusan dibuktikan secara langsung dalam bahasa-bahasa Ethiopik moden dan Ibrani Moden, seperti yang disebutkan di atas, tetapi juga dalam transkripsi purba banyak bahasa Semitik dalam pelbagai bahasa lain:

* Transkripsi [[Bahasa Ge'ez|Ge'ez]] dari zaman Kerajaan Aksum (awal zaman Masihi): ''ṣəyāmo'' diterjemahkan sebagai ''τζιαμω'' ''tziamō'' dalam Yunani.
* Qiraat Ibrani bagi  disebut  jelas berasal sekurang-kurangnya dari zaman pertengahan, seperti yang ditunjukkan dengan penggunaan  () bahasa Ibrani untuk melambangkan letusan dalam [[Parsi baharu|bahasa Parsi Baharu]] awal, [[Bahasa-bahasa Turki|Turki]] Osmanli Lama, [[Bahasa Jerman Halus Pertengahan|Jerman Hulu Pertengahan]], [[Bahasa Yiddish|Yiddish]], dsb. Begitu juga dengan [[Perancis lama|bahasa Perancis Lama]] ''c''  digunakan untuk mengalih huruf : Ibrani **' "perbenaran" dan **' "tanah (Israel)" ditulis ''cedek, arec''.
* Terdapat juga bukti untuk letusan dalam  bahasa Ibrani Kuno dan Fonisia.  Punik sering ditranskripsikan sebagai ''ts'' atau ''t'' dalam bahasa Latin dan Yunani atau kadangkala ''ks'' dalam Yunani; ini juga sepadan dengan nama-nama dan kata pinjaman Mesir dalam bahasa Ibrani dan Fonisia yang menggunakan  untuk melambangkan letusan lelangit [[Bahasa Mesir|Mesir]] ''ḏ'' (lazimnya diterangkan sebagai  bersuara tetapi juga mungkin  ejektif tidak bersuara).
* Bahasa Aram dan Syria pernah mempunyai  sehingga satu ketika, seperti yang dilihat dalam kata pinjaman [[Bahasa Armenia klasik|Armenia Klasik]]:  bahasa Aram 'ikatan, tandan' → ''crar'' Armenia klasik .

Pandangan "letusan maksimum", digunakan hanya untuk sibilan, juga mempunyai bukti dalam tulisan. Menurut Kogan, ramai pakar bersetuju bahawa bunyi yang dilambangkan dengan huruf Akkadia ''s'' ''z'' ''ṣ'' boleh di terjemahkan sebagai letusan.

* [[Tulisan pepaku|Tulisan pepaku Akkadia]], seperti yang diadaptasi untuk menulis pelbagai bahasa lain, menggunakan tanda  untuk melambangkan letusan. Antara contohnya /ts/ dalam bahasa [[Bahasa Hittite|Het]], letusan Mesir **' dalam surat-surat Amarna dan Iran Lama  dalam bahasa Elam.
* Transkripsi Mesir bagi perkataan Kanaan awal dengan  menggunakan letusan (**' untuk , **' untuk ).
* Kata pinjaman Semit Barat dalam "stratum lama" bahasa Armenia mencerminkan  sebagai letusan , .
* Pinjaman Yunani untuk Phoenicia 𐤔  untuk melambangkan /s/ (bandingkan dengan Σ Yunani), dan 𐤎  untuk melambangkan  (bandingkan dengan Ξ Yunani) sukar untuk dijelaskan jika  kemudian mempunyai nilai  dalam bahasa Phoenicia, tetapi agak mudah untuk dijelaskan jika ia benar-benar mempunyai nilai  (lebih-lebih lagi jika  mempunyai nilai ).
* Seperti yang demikian, bahasa Phoenicia menggunakan 𐤔  untuk melambangkan geseran sibilan dalam bahasa lain dan bukannya 𐤎  sehingga pertengahan abad ke-3 SM, yang telah digunakan oleh Friedrich/Röllig 1999 (ms.&nbsp;27–28) sebagai bukti adanya sebutan letusan dalam bahasa Phoenicia sehingga itu. Sebaliknya, orang Mesir mula menggunakan *s* **'menggantikan **' yang lama untuk melambangkan *s* bahasa Kanaan sekitar 1000 SM. Maka, Kogan menganggap bunyi letusan dalam bahasa Phoenicia hilang lebih awal, dan beliau mengandaikan bahawa letusan sibilan asing yang dimaksudkan mempunyai bunyi yang lebih hampir dengan  daripada . (Tafsiran yang sama untuk sekurang-kurangnya *s* dalam Latin telah dicadangkan oleh pelbagai ahli bahasa berdasarkan bukti sebutan serupa *s* bertulis dalam beberapa bahasa Romawi abad pertengahan awal; istilah teknikal untuk sibilan "perantara" ini ialah sibilan gusi lebih belakang tak bersuara.) Walau bagaimanapun, ada kemungkinan bahawa bahasa Kanaan mempunyai banyak variasi pada masa itu. Dialek Phoenicia Awal utara yang dituturkan oleh orang Yunani mungkin mengekalkan sebutan letusan sehingga setidaknya 800 SM, tidak seperti dialek Kanaan selatan yang berinteraksi dengan orang Mesir. Ini bermakna tidak ada percanggahan.

Manuskrip Akkadia awal memberikan bukti sebutan letusan untuk bunyi . Contohnya, gabungan |||| disebut sebagai *ss*, yang masuk akal jika kita menganggap peraturan bahawa ||| disebut sebagai [tt͡s]. Selain itu, bunyi  menjadi  sebelum bunyi , yang berkemungkinan satu bentuk penyahletusan.

Bukti juga menunjukkan bahawa bunyi **š* kadangkala boleh disebut sebagai  tetapi ia tidak begitu jelas. Sesetengah penyelidik percaya bahawa bahasa yang hanya mempunyai satu bunyi sibilan jarang mempunyai bunyi [ʃ] dan bunyi [s] adalah lebih biasa. 𐤔 **š* dalam bahasa Phoenicia juga mungkin telah disebut sebagai [s] apabila ia mempengaruhi huruf Yunani Σ *s*. Dalam bahasa Semitik moden seperti Neo-Aram, Arab Selatan Moden, kebanyakan qiraat Ibrani Alkitab, dan Akkadia Babylon Lama, peralihan daripada **š* ke [ʃ] dipercayai berlaku melalui beberapa buah perubahan. Ini termasuk peralihan daripada [t͡s] kepada [s] menyebabkan [s] bertukar kepada [ʃ] dalam beberapa bahasa, manakala dalam bahasa lain seperti Arab dan Semitik Ethiopia, kedua-dua bunyi bergabung menjadi [s].

Sebaliknya, sesetengah orang berpendapat bahawa pada mulanya, gabungan bunyi *s* dalam bahasa Arab berbunyi lebih seperti desisan, serupa dengan [ɕ] atau "sibilan lebih belakang", dan kemudiannya ia menjadi [s]. Ini menunjukkan bahawa bunyi asalnya mungkin lebih dekat kepada [ɕ] atau [ʃ] untuk bunyi  Semitik Purba. **s* dipercayai pasti akan bergabung daripada bunyi [t͡s] dan [s] menjadi [s]. Terdapat juga bukti untuk menyokong idea bahawa bunyi [ʃ] untuk **š* wujud pada masa **s* masih disebut sebagai [ts]. Contohnya, dalam beberapa bentuk kuno Akkadia Babylon Selatan dan dalam transkripsi Mesir bagi perkataan-perkataan Kanaan awal, terdapat contoh yang mana bunyi **š* *s* masing-masing ditulis sebagai *š ṯ*. (Bunyi *ṯ* adalah letusan [t͡ʃ], dan pemahaman umum *š* ialah [ʃ], seperti dalam bahasa Qibti Moden.)

Diem (1974) mencadangkan bahawa perubahan bunyi bahasa Kanaan  →  akan lebih semula jadi jika **š* ialah  daripada . Walau bagaimanapun, Kogan berhujah bahawa, kerana  adalah  pada masa itu, perubahan daripada  kepada  adalah peleburan yang paling berkemungkinan, tanpa mengira sebutan tepat  semasa perubahansuran sebutannya sedang berlaku.

Bukti yang menunjukkan bunyi bukan sibilan adalah bersifat letusan kebanyakannya datang daripada melihat pada bunyi-bunyi itu sendiri. Geseran ejektif agak jarang ada dalam semua bahasa, dan apabila satu bahasa mempunyai bunyi ini, ia hampir selalu mempunyai  jadi jika  sebenarnya  letusan, amat luar biasalah jika  adalah geseran  dan bukan letusan . Menurut Rodinson (1981) dan Weninger (1998), nama tempat Yunani *Mátlia*, yang menggunakan *tl* untuk menerjemahkan bunyi *ḍ* dalam Ge'ez (**ṣ́* dalamcSemitik Purba) adalah "bukti yang jelas" bahawa bunyi ini diletuskan dalam Ge'ez dan mungkin juga dalam Semitik Purba juga.

Bukti untuk tafsiran yang paling maksimum, yang mana semua konsonan antara gigi dan obstruen sisian adalah letusan, majoritinya berasaskan analisis struktur: ia akan menjadi lebih seimbang jika ia direkonstruksi begitu.

Peralihan  kepada *h* berlaku dalam kebanyakan bahasa Semitik (selain Akkadia, Minae, Qataba) dalam morfem tatabahasa dan kata ganti, dan tidak jelas sama ada penyingkatan  bermula dalam sebuah bahasa turunan purba atau dalam bahasa Semitik Purba sendiri. Oleh itu, sesetengah orang mencadangkan bahawa  yang lemah mungkin fonem asing dalam Semitik Purba.

### [[Prosodi]]
Bahasa Semitik Purba rekonstruksi mempunyai tekanan bukan fonemik pada mora ketiga yang dikira dari hujung perkataan, iaitu pada suku kata kedua dari hujung jika ia mempunyai struktur *CVC* atau *CVː* (*C* ialah sebarang konsonan dan *V* ialah sebarang vokal), atau pada suku kata ketiga dari akhir, jika yang suku kata kedua mempunyai struktur *CV*.

### Morfofonologi
Bahasa Semitik Purba hanya membenarkan suku kata bagi struktur-struktur *CVC*, *CVː*, atau *CV* . Ia tidak membenarkan dua atau lebih gugusan konsonan, gugusan tiga atau lebih konsonan, hiatus oleh dua atau lebih vokal, atau vokal panjang dalam suku kata tertutup hadir pada akhir kata.

Kebanyakan akar mempunyai tiga konsonan. Akan tetapi, nampaknya pada asalnya akar trikonsonan ini berasal daripada akar dwikonsonan (menurut bukti rekonstruksi dalaman dan luaran). Untuk membina bentuk tatabahasa tertentu, vokal tertentu disisipkan di antara konsonan-konsonan akar. Terdapat peraturan pada struktur akar: akar tidak boleh bermula dengan dua konsonan yang sama, dan akar amat jarang mempunyai konsonan pertama dan ketiga yang sama.

## Tatabahasa

### Kata nama
Tiga kasus telah direkonstruksi: nominatif (ditandakan dengan **-u*), genitif (ditandakan dengan **-i*), akusatif (ditandakan dengan **-a*).

Terdapat dua gender: maskulin (ditandakan dengan morfem sifar) dan feminin (ditandakan dengan **-at*/**-t* dan **-ah*/*-ā*). Penanda feminin diletakkan selepas akar tetapi sebelum akhir, cth: **ba‘l-* 'tuan' > **ba‘lat-* 'puan', **bin-* 'anak lelaki' > **bint-* 'anak perempuan'. Terdapat juga segelintir kata nama feminin yang tiada penanda gender: **'imm-* 'ibu',  'anak biri-biri', **'atān-* 'keldai betina', **'ayn-* 'mata', **birk-* 'lutut'.

Terdapat tiga bilangan: tunggal, jamak dan duaan (hanya kata nama).

Terdapat dua kaedah untuk menandakan jamak:

* imbuhan
** kata nama maskulin membentuk nominatifnya dengan penanda **-ū*, genitif dan akusatifnya dengan **-ī*, iaitu dengan memanjangkan vokal imbuhan akhiran kasus tunggal;
** kata nama feminin juga dijamakkan dengan memanjangkan vokal — iaitu, dengan menggunakan penanda **-āt*;
* apofoni (dengan menukarkan pola penyuaraan perkataan, seperti dalam cth bahasa Arab: *kātib* 'penulis' — *kuttāb* 'penulis') — bentuk maskulin sahaja.

Duaan dibentuk dengan penanda **-ā* dalam nominatif dan **-āy* dalam genitif dan akusatif.

Akhiran kata nama: 

### Kata ganti nama
Seperti kebanyakan bahasa turunannya, bahasa Semitik Purba mempunyai sekumpulan kata ganti nama bebas, dan kumpulan kata ganti nama enklitik yang terikat dengan penanda kasus. Kasus genitif dan kasus akusatif hanya dibezakan dalam kata ganti nama pertama.

Bagi kebanyakan kata ganti nama, vokal akhir direkonstruksikan dengan varian kedudukan panjang dan pendek; ini lazimnya ditunjukkan dengan menggabungkan makron dan brava pada huruf vokal (cth *ā̆*).

Kata ganti nama penunjuk Semitik biasanya dibahagikan kepada dua siri: satu yang menunjukkan objek yang agak dekat dan dua yang menunjukkan objek yang lebih jauh. Walau bagaimanapun, bentuk Semitik Purba yang asal sukar direkonstruksi hanya dengan menganalisis kata-kata penunjuk dalam setiap bahasa Semitik.

Satu siri kata ganti nama interogatif yang direkonstruksi untuk Semitik Purba: **man* 'siapa', **mā* 'apa' dan **'ayyu* 'jenis apa' (berasal daripada **'ay* 'mana').

### Angka
Rekonstruksi nombor kardinal daripada satu hingga sepuluh (maskulin):

Semua angka dari satu hingga sepuluh dianggap sebagai kata nama tunggal, kecuali 'dua' yang dianggap sebagai duaan. Bentuk feminin semua nombor dari satu hingga sepuluh dihasilkan dengan akhiran **-at* . Selain itu, jika nama objek yang dikira adalah feminin, angka dari 3 hingga 10 akan menggunakan bentuk maskulin dan sebaliknya.

Nama-nama angka dari 11 hingga 19 dibentuk dengan menggabungkan nama angka sa dengan perkataan 'sepuluh'. 'Dua puluh' disebutkan dengan 'sepuluh' dalam bentuk duaan, dan nama-nama angka puluh dari 30 hingga 90 adalah bentuk jamak bagi angka-angka sa-. Semitik Purba juga mempunyai perkataan untuk ratus (**mi't-*), ribu (**li'm-*) dan sepuluh ribu (**ribb-*).

Angka ordinal tidak boleh direkonstruksi untuk bahasa purba ini kerana bahasa-bahasa turunannya beraneka ragam.

### Kata kerja
Dalam kaedah lama, terdapat dua konjugasi rekonstruksi untuk Semitik Purba — konjugasi imbuhan awalan dan konjugasi imbuhan akhiran. Menurut hipotesis yang mendapat sokongan meluas, konjugasi awalan digunakan dengan kata kerja yang menyatakan tindakan, dan konjugasi akhiran digunakan dengan kata kerja yang menyatakan keadaan.

Konjugasi awalan direkonstruksi seperti berikut:

Konjugasi akhiran direkonstruksi seperti berikut:

Kata kerja dasar terbahagi kepada bentuk dasar dan terbitan. Bentuk dasar mempunyai akar trikonsonan dengan vokal tematik. Bentuk terbitan mempunyai kata dasar dengan konsonan tengah berganda, dasar dengan vokal pertama yang dipanjangkan, dasar kausatif (dibentuk melalui awalan **ša-* ), kata nama dengan awalan **na-*/**ni-*, dasar dengan akhiran **-tV-*, dasar dengan akar dwikonsonan berganda dan dasar dengan konsonan akhir berganda.

Daripada dasar, partisipel aktif terbentuk pada pola CāCiC, yang pasif pada pola CaCīC dan CaCūC.

Daripada dasar terbitan, partisipel dibentuk dengan menggunakan awalan **mu-*, manakala pemvokalan yang aktif ialah *ai* dan yang pasif ialah *aa* (contohnya dengan pola ini, nama Arab *muḥammad* terbentuk daripada akar *ḥmd* 'memuji'.)

Modus imperatif dibentuk hanya untuk kata ganti nama kedua, dan bentuk maskulin tunggal ialah kata dasar tulen:

### Kata hubung
Terdapat tiga kata hubung dalam rekonstruksi Semitik Purba:

* **wa* 'dan';
* **'aw* 'atau';
* **šimmā* 'jika'.

### Sintaksis
Bahasa Semitik Purba ialah bahasa penjajaran nominatif-akusatif, yang dikekalkan dalam kebanyakan bahasa turunannya.

Susunan asas ayat dalam Semitik Purba ialah kata kerja — subjek — objek langsung, dan penerangnya biasanya diikuti kata inti.

### Leksis

Rekonstruksi leksikon bahasa Semitik Purba memberikan maklumat lanjut tentang hidup orang Semit Purba dan dapat membantu menentukan tanah asal mereka.

Antara perkataan yang telah direkonstruksi termasuk:

* Istilah agama:  'dewa',  'mengorban',  'mengurap',  'suci',  'melarang, mengucilkan', **ṣalm-* 'berhala';
* Istilah pertanian: **ḥaḳl-* 'ladang', **ḥrṯ* 'membajak', **zrʻ* 'menyemai', **`ṣ́d* 'menuai', **dyš* 'membanting', **ḏrw* 'mengindang', **gurn-* 'lantai membanting', **ḥinṭ-* 'gandum', **kunāṯ-* 'emer, sejenis gandum merah', **duḫn-* 'sekoi';
* Istilah penternakan: **'immar-* 'biri-biri jantan', **raḫil-* 'biri-biri betina', **'inz-* 'kambing', **śaw-* 'sekawan biri-biri', **ṣ́a'n-* 'sekawan biri-biri dan kambing',  'memotong bulu biri-biri', **r'y* 'meragut rumput (binatang)', **šḳy* 'membawa ke tempat air', **'alp-* 'lembu jantan', **ṯawr-* 'kerbau', **ḫzr-* /*ḫnzr- 'babi', *kalb- 'anjing', *ḥimār- 'keldai', *'atān- 'keldai betina', *ḥalab- 'susu', **lašad-* 'krim', **ḫim'at -* 'mentega';
* Istilah hidup sehari-hari: **bayt-* 'rumah', **dalt-* 'pintu', **kussi'-* 'kerusi', **'arś-* 'katil', **kry* 'menggali', **bi'r-* 'perigi', **śrp* 'menyalakan', **'iš-* 'api', **ḳly* 'memanggang', **laḥm-* 'makanan';
* Istilah teknologi: **ṣrp* 'melebur', **paḥḥam-* 'arang batu', **kasp-* 'perak', **kupr-* 'asfalt', **kuḥl-* 'antimoni', **napṭ-* 'petrol', **ḥabl-* 'tali', **ḳašt-* 'busur', **ḥaṱw-* 'anak panah';
* Tumbuhan dan makanan: **ti'n-* 'ara', **ṯūm-* 'bawang putih', **baṣal-* 'bawang',  'pokok kurma', **dibš-* 'kurma madu', **buṭn-* 'pistasio', **ṯaḳid-* 'badam', **kammūn-* 'jintan putih'.

Perkataan  'kerbau' dan  'tanduk' disyaki dipinjam daripada Indo-Eropah Purba atau sebaliknya (untuk  dan beberapa perkataan lain). Sergei Starostin mencadangkan bahawa terdapat banyak persamaan antara bahasa-baasa Semitik dan Indo-Eropah, yang beliau anggap dipinjam daripada bahasa Anatolia Purba atau cabang Indo-Eropah Purba yang sudah tiada.

## Kosa kata perbandingan dan kata-kata akar terekonstruksi
Lihat  (lampiran dalam Wikikamus Inggeris).

## Nota


## Rujukan


## Sumber

* 
* 
* 
* 
* Huehnergard, John. (2003) "Akkadian ḫ and West Semitic ḥ." *Studia Semitica* 3, ed. Leonid E. Kogan & Alexander Militarev. Moscow: Russian State University for the Humanities. m/s&nbsp;102–119. ISBN&nbsp;
* 
* Kienast, Burkhart. (2001). *Historische semitische Sprachwissenschaft*.
* 
* 
* 

## Pautan luar

* Etimologi Semitik
* Repositori Akar Semitik