लखुजी जाधव

अल्ट=लखुजी राजे जाधवराव यांचे समकालीन चित्र. चित्राखाली फारसी मध्ये "जादूनराय दख्खनी" असे लिहिले आहे.|इवलेसे|लखुजी राजे जाधवराव यांचे समकालीन चित्र. चित्राखाली फारसी मध्ये "जादूनराय दख्खनी" असे लिहिले आहे.
**राजे लखुजीराव जाधव** 
(जन्म: अंदाजे इ.स.१५७०- इ.स. १६२९) 

बुलढाणा जिल्ह्यातील सिंदखेडच्या जाधवाचे घराणे प्राचीन आहे. शिवाजी महाराज यांच्या आधीच्या काळात विशिष्ट परिस्थितीत अहमदनगरची निजामशाही आणि बीजापूरचीआदिलशाही यांच्या आश्रयाने जी काही मराठी कुळे उदयास आली त्यात सिंदखेडकर जाधवराव, वेरुळचे भोसले, फलटणचे नाईक निंबाळकर, सरनाईक, पवार ही कुळे विख्यात होती. जाधव घराणे हे लखूजी  जाधवरावांच्या यांच्यामुळे निजामशाहीतच्या आमदानीत पुढे आले. लखुजीने बुलढाणा जिल्ह्यातील सिंदखेडची देशमुखी मिळवली होती. खिलजी (दिल्लीसुलतान) राजांच्या राजवटीत यादव राज्य नष्ट झाले, परंतु जाधव कुळात जन्मास आलेल्या कन्येच्या जिजाबाई पोटी प्रथमतःच स्वतंत्र राज्य स्थापन करणारा छत्रपती शिवाजी हा असामान्य पुरुष जन्मास आलला. शिवाजी राजाला जन्म देणारी  जिजाबाई लखुजी जाधवरावांची कन्या होती.

## कारकीर्द
राजे लखुजीराव यांच्या जन्माची नोंद उपलब्ध नाही, परंतु त्यांचे मृत्युसमयी वय ८० होते, म्हणजे त्यांचा जन्म इ सन १५५० सालचा म्हणता येईल.
विदर्भातील बुलढाणा जिल्ह्यातील  सिंदखेड येथील मराठा वतनदार होते. ते जिजाबाई यांचे वडील व शहाजीराजे भोसले यांचे सासरे होते. निजामशाहीत त्यांना इ सन १५७० साली पंचहजारी मनसबदारीचा हुद्दा होता. त्यानंतर निजामशहाला १२ वर्षांपासून दौलताबाद किल्ला जिंकता येत नव्हता, तो राजे लखुजीराव जाधव यांनी इ.सन १५७२ साली स्वपराक्रमाने मिळवून दिला, त्यावेळी निजामशहाने त्यांना १०,००० हजारी मनसब,९ सरकार, २८ महाल व ५६ चावड्या ही जहागिरी वंशपरंपरागत करून दिली. पुढे इसवी सन १६०५मध्ये राजे लखुजीराव जाधव यांना निजामशाहीत १५ हजारी मनसबदारी व वजीरपद बहाल करण्यात आले. पुढे इ सन १६२१ साली राजे लखुजीराव जाधव हे मुघलाकडे गेल्यानंतर त्यांना २४००० जात व १५००० स्वार ही मनसबदारी, मीर-ए-समद हे पद, दक्षिणेत त्यांना स्वतःला तसेच त्यांचे पुत्र, नातू व सोयऱ्यांना वतन देऊन सन्मान केला गेला. 
इ सन १६१५-१६२९ या काळात राजे लखुजीराव जाधव व त्यांचे जावई शहाजी महाराज यांनी एकत्रित मराठा सत्ता बळकट करण्यासाठी प्रयत्न केले.    1623 साली लखुजीराव जाधव निजामशाहीत परतले होते व त्यांचे प्राबल्य  दरबात वाढले .मराठा सरदारांचे तलवारीचे तेज वापरून त्यांना दरबारात  महत्व देणारा वजीर मलीकअंबर 1626 साली मरण पावला व त्याच्या जागी त्याचा मुलगा फतेखान निजामशाहीत  वजीर बनला."लखुजी जाधवराव हा बलाढ्य सरदार आहे व तो मराठा भोसले व इतर सरदारांच्या मदतीने निजामशाही ताब्यात  घेवू शकतो,त्याला कायमचे हटवावे लागेल "अशा पद्धतीने फतेखान व त्याच्या सहकार्यांनी निजामशहाचे कान भरले व लखुजी जाधवराव व मुलांची हत्या करण्याचा कट आखण्यात आला व त्यानुसार त्यांना दौलताबाद (देवगिरी) किल्यावर बोलविण्यात आले व नेहमीच्या पद्धतीने  सर्वांच्या तलवारी दरवाज्यात काढून घेण्यात आल्या व केवळ बिचवे ठेवण्यात आले . लखुजी जाधवराव ,पुत्र यशवंतराव, , पुत्र राघोजी,नातू यशवंतराव यांनी निजामास मुजरा केला .नजराणा पेश केला . परंतु निजामाने  मुजरा स्वीकारला नाही "तुम हमसे बगावत कर रहे हो आपको कुछ  वफादारी मालूम नही" म्हणत दरबारातून रागाने निघून गेला व निशस्त्र लखुजीराव  जाधवराव व त्यांचे मुलगे व नातु यांना सर्जाखान ,ईलीयास खान ,फत्तेखान यांनी घेरले व तलवारीचे वार त्यांचेवर करण्यात आले व ते सगळेच बिचव्याने प्रतीकार जास्तवेळ करू शकले नाहीत व धारातीर्थी पडले ही घटना५ जुलै १६२९ रोजी घडली . ( संदर्भ सिंदखेडकर जाधवांचा ईतीहास  भाग1लेखक डाॅ.एस ए.बाहेकर बुलढाणा) त्यांचे मृतदेह  जगदेवराव जाधव( लखुजी जाधवांचे भाऊ) व म्हाळसाराणी जाधव यांचेकडे त्यांच्या तळावर जो किल्याच्या जवळ होता तेथे पाठविण्यात आले .जगदेवराव जाधव यांनि नंतर सिंदखेडराजा येथे नेऊन अंत्यसंस्कार  केले व तेथे भव्य समाधीस्थळ बांधले .ही घटना शहाजीराजे भोसले व जिजाऊ मासाहेब यांचे मनात चीड आणणारी ठरली व स्वराज्याची पायाभरणी केली व छत्रपती शिवरायांना प्रशिक्षित करून येथील लोकांचे स्वराज्य निर्माण केले. लखुजी जाधव परिस्थीतीनुसार  कधी मोगल व कधी निजामशाहकडे असत त्यांची जहागीर मोगल हद्दीस  लागून होती व हेच कारण त्यांच्या व मुलांच्या  व नातवाच्या मृत्यूस कारण ठरले व एका पराक्रमी वीराचा दुर्दैवी अंत झाला पण यामुळेच मराठ्यांचा पातशाही चाकरीचा ईतिहास  बदलला.
* विदर्भात सिंदखेड येथे त्यांचे वतन होते. सिंदखेडकर जाधवांचे घराणे ही मूळ देवगिरीच्या यादव राजवटीतील सरदाराची एक शाखा आहे. देवगिरी येथील यादवांच्या रायाचा अंत झाल्यावर  यादवांची दैन्यावस्था झाली. सिंदखेडराजाचे मुलतः देवगिरीचे यादव आहेत.यादव ओळख दिली असती तर दिल्लीच्या  सुलतानशाहीने व नंतर बहमनशाहीने  कापून काढले असते म्हणून आपली ओळख जाधव अशी दिली.  गोविंददेव जाधव(यादव) कर्तबगार पुरुष व त्याचे चिरंजीव लखुजी जाधव उर्फ जदूराय . सरदारही  पुढे काही पिढ्यानंतर बुलढाणा जिल्ह्यातील सिंदखेड येथे स्थायिक झाले. सिंदखेडच्या जाधव घराण्यात लखूजी  हा कर्तृत्वान आणि विख्यात पुरुष उदय पावला. यादवांचे राज्य नष्ट झाल्यानंतर लखुजी जाधव यांनीच जाधव घराण्याला ऊर्जितावस्था प्राप्त करून दिली. लखुजींचे नाव लक्ष्मणसिंह असेही होते तथापि ते लखुजी याच नावाने इतिहासात प्रसिद्ध आहे.
पुत्र - 
१) राजे दत्ताजीराव, 
२) राजे अचलोजीराव, 
३) राजे बहादुरजी, 
४) राजे राघोजीराव, 
* कन्या- राजमाता राष्ट्रमाता जिजाऊ आऊसाहेब.

## वंशज शाखा 
सिंदखेडराजा परिसरात 
*देऊळगाव राजा, आडगाव राजा, किनगाव राजा, उमरद रुसुमचे (देशमुख), जवळखेड व मेहुणा राजा या शाखा असून सिंदखेडराजा परिसराव्यतिरिक्त 
वंशजशाखा- 
*करवंड ता. चिखली जि. बुलढाणा),
*शिंदे पळसे(जि.नाशिक), 
*वाशीम जिल्हा, कोयाळी(जाधव)
*भुईंज(जि.सातारा), 
*जाधव-सरनोबत कोल्हापूर, 
*करणखेड (ता.चिखली जिल्हा बुलढाणा),
*वडाळी (ता. कन्नड,जि.औरंगाबाद), 
*माळेगांव बुद्रुक (ता.बारामती जि.पुणे),
*मांडवे (सातारा),
*माहेगाव देशमुख (ता.कोपरगांव,जि. अहमदनगर),
*सारवडी(जिल्हा जालना),
*वाघोली(जिल्हा पुणे, 
*वाडी (जिल्हा नांदेड), 
*अक्कलकोट(जिल्हा सोलापूर), 
*भूम(जिल्हा उस्मानाबाद), 
*पाटेवाडी
सदरील राजे लखुजीराव जाधवराव यांच्या चार पुत्रांच्या वंशजशाखा होत.

संदर्भ - राजेजाधवरावांची बखर (द बाकी महाजन संपादित), मूळ मोडी बखर, शजहांगीर नामा, शहाजहान नामा, राजे जाधवराव घराण्याच्या वंशपरंपरागत वंशावळी,

वंशज- राजे विजयसिंह जाधवराव (देऊळगाव राजा),  राजे अभयसिंह जाधवराव,  राजे नरेश जाधवराव (उमरद देशमुख), राजे समीर जाधवराव,  राजे हर्षवर्धन जाधवराव (नांदेड सिटी, पुणे) 

!!! राजे लखुजीराव जाधवराव यांचे मुघलांविरुद्धची कामगिरी  !!!  

   राजे लखुजीराव जाधवराव यांनी निजामशाही तर्फे इ सन १५९५ ते १६२१ या कालखंडात जवळपास सात लढे दिले आणि या सातही लढ्यात दिल्लीच्या मोगलांविरुद्ध मराठा बर्गियांचे प्रमुख या नात्याने मोठा पराक्रम गाजवला, म्हणुनच मोगलांना या काळात दक्षिणेत पाय रोवता आला नाही.. हा लढा दिल्लीचा बादशहा अकबर, बादशहा जहांगीर या दोघांच्या काळात घडून आला.

## लढे 
१) पहिला लढा :- इ सन १५९५ साली शहजादा मुरादने अहमदनगर किल्ल्यास वेढा दिला. त्यावेळी चांदबिबी ने अहमदनगरचे संरक्षण केले. या संघर्षात राजे लखुजीराव यानी चांदबिबीस दक्षिणी मराठा गटाचे नेतृत्व करताना मोलाची मदत केली. 

२) दुसरा लढा :- मोगलांनी इ सन १६०० मध्ये अहमदनगर वर दुसरी स्वारी केली, यावेळी चांदबिबीने गोवळकोंडा, बीजापुरच्या फौजा, मलिक अंबर, लखुजीराव राजे, त्यांचे पुत्र व बंधु, मालोजीराजे, विठोजीराजे भोसले, बाबाजी काटे आदी मराठा सरदारांनी मोगलांशी समर्थपणे लढा दिला. परंतु निजामशाही वजीर हमीदखानाने चांदबिबीचा खुन केला. त्यामुळे निजामशाही राजधानी अहमदनगर मोगलांच्या ताब्यात गेली. या काळात वरील मंडळीनी निजामशहाच्या एका वारसास गादीवर बसवुन "परंडा " ही नवीन राजधानी स्थापित केली. 

३) तिसरा लढा :- जहांगीर दिल्लीच्या गादीवर आल्यानंतर त्याने इ सन १६०६ साली दख्खनचा अधिकार खानेखानान यास दिला. मोगल सैन्य व दक्षिणेतील मराठा लखुजीराजे जाधवराव , विठोजीराजे भोसले, बाबाजी काटे, उदाराम देशमुख (ब्राह्मण)  आदी मराठा सैन्याच्या संघर्षात त्यांची जहागिरी असलेल्या बालाघाट, वऱ्हाड व खानदेश प्रांत ओसाड पडत असल्यामुळे मलिक अंबरने खानेखानानाशी मित्रत्वाने वागणे चालु केले. 

४) चौथा लढा :- निजामशहाने मलिक अंबर व दक्षिणी मराठा सैन्याच्या मदतीने दक्षिणेतील मिळवलेले प्रांत पुन्हा मिळवण्यासाठी जहांगीरने इ सन १६०९ साली शहजादा परिवझ याच्यासोबत खानेखानान व बरीच सरदार मंडळी पाठवली, परंतु मलिक अंबरने मराठा बर्गियांचे प्रमुख लखुजीराजे जाधवराव, त्यांचे पुत्र व बंधु, विठोजीराजे भोसले, शहाजीराजे, बाबाजी काटे व उदाराम देशमुख आणि आदिलशाहीच्या मदतीने मोगलांचा पराभव करून अहमदनगर चा किल्ला, तसेच देवगिरीचा किल्ला जिंकून घेतला. यासमयी मराठ्यांच्या चपळ, काटक व जलद हालचाली करणाऱ्या घोडेस्वारांचा मुख्य उपयोग झाला. या विजयानंतर निजामशहाने राजधानी जुन्नर येथुन देवगिरी येथे स्थापीत केली.. 

        इ सन १६०९-१० साली दौलताबाद किल्ल्यावर शहाजी महाराज साहेब व राजमाता जिजाऊ आऊसाहेब यांचा विवाह पार पडला. या समयी या दोन्ही घराण्यात कुठलेही वैमनस्य नव्हते. 

५) पाचवा लढा :- जहांगिरने शहजादा परिवझ याच्यासोबत खानेखानान यास इ सन १६११ मध्ये मोठे सैन्य आणि युद्धसामग्री देऊन दख्खनमध्ये परत पाठवले. त्यांच्या मदतीस गुजराथमधील अब्दुलाखान, राजा रामदास, खान आलम, सैफखान, अलिमर्दान बहादुर जफरखान आदी सरदार व वऱ्हाड मधील राजा मानसिंह, खानजहां, अमीरुल उमरा आदी सरदार पाठवले या दोन्ही सैन्याने एकमेकांशी संपर्कात राहुन निजामशाही प्रांतावर आक्रमण करण्याचे आदेश दिले होते. परंतु अब्दुल्ला खानाने हा आदेश न मानता नासिक प्रांतातुन आपले सैन्य घुसवले. परंतु निजामशहाने व अंबरने बर्गियांचे प्रमुख लखुजीराजे जाधवराव, शहाजी महाराज साहेब, संभाजीराजे भोसले, खेलोजीराजे भोसले, बाबाजी काटे आणि आदिलशाही व कुतुबशाही या एकत्रित सैन्याने गनिमी कावा पद्धतीने मोगलांचा पराभव केला.. #वाकियत_यी_जहांगिरी_या_ग्रंथात_जहांगिरने_या_लढ्यास_बर्गियांचा_मराठ्यांचा_लढा_असेच_नाव_दिले_आहे#   

६) सहावा लढा :- इ सन १६१५ साली जहांगिरने दक्षिणेत शहजादा परिवझच्या अपयशानंतर शहजादा खुर्रम उर्फ शहाजहान यास निजामशाहीचा प्रांत हस्तगत करण्यासाठी संपूर्ण तयारीनिशी रवाना केले. या लढ्यात मलिक अंबर व मराठा सैन्यात वितुष्ट आल्यामुळे मलिक अंबरास  माघार घ्यावी लागली व मोगलांशी तडजोड करून दौलताबादच्या किल्ल्या व्यतिरिक्त निजामशाहीचा या भागातील सर्व प्रांत मोगलांना द्यावा लागला. 

           इ सन १६१६ साली मलिक अंबरशी वितुष्ट आल्यामुळे निजामशाहीतील प्रतिभाशाली नेत्यांचा समुह, शाही व्यक्ती, तसेच मराठा बर्गियांचे प्रमुख राजे लखुजीराव जाधवराव, व त्यांचे पुत्र व बंधु, बाबाजी काटे देशमुख, तसेच आदम खान, याकुत खान आदी मंडळी शहनवाझ खानाकडे बाळापुर येथे येऊन भेटले. या समयी मोगल व अंबर यांच्यामध्ये लढाई झाली, त्यात मलिक अंबर ला दारुण पराभव पत्करावा लागला.. या लढाईस रोशनगावची लढाई म्हणतात.. 

      जहांगिरने आपल्या आत्मचरित्रात, "मराठा मोठे काटक व शुर होते, तसेच मोठे धैर्यवान, तसेच दक्षिण प्रांताचे वाघाचे केंद्र होते. " असे मराठ्यांबाबत लिहुन ठेवले आहे... यावरुनच इरफान हबीब या इतिहासकाराने लिहुन ठेवले आहे, " मोगलांचा दक्षिणेतील विजयरथ हा मराठ्यांनी च रोखला असुन मराठ्यांनी आपली ताकद उत्तरोत्तर वाढवतच नेली. " 

७) सातवा लढा :- इ सन १६१७-२० :- जहांगिरने शहजादा खुर्रम यास निजामशाही जिंकण्यासाठी इ सन १६१७ साली दुसऱ्यांदा दक्षिणेत पाठवले, परंतु राजे लखुजीराव जाधवराव, त्यांचे पुत्र दत्ताजीराजे, अचलोजीराजे, बहादुरजीराजे, राघोजी राजे, नातु यशवंतराजे व बंधु भुतजीराजे, तसेच शहाजी महाराज साहेब व त्यांचे बंधू शरीफजीराजे, संभाजीराजे , खेलोजीराजे व त्यांचे बंधु मंडळ यांच्या सहकार्याने मलिक अंबर याने इ सन १६१६ च्या कराराने मोगलांना दिलेला मुलुख इ सन १६१७-२० या काळात परत मिळवला. या काळात सदरील मराठ्यांच्या पराक्रमामुळे शहजादा खुर्रम उर्फ शहाजहान यास एकही विजय मिळवता आलेला नाही. #या_काळात_मलिक_अंबरने_सदरील_समस्त_मराठा_मंडळीच्या_मदतीने_मोगलांना_अहमदनगर__वऱ्हाड_खानदेश_बुर्हाणपुर प्रांतातुन हाकलून दिले, #तसेच_मराठ्यांनी_आपले_सैन्य_नर्मदा_पार_करून_मांडु_भोवतील_प्रांतावर_आक्रमण_केले"#. #यासमयी_मराठ्यांचे_साठहजार_घोडेस्वार_सामिल_होते#

८) राजे लखुजीराव जाधवराव हे निजामशाहीत "मीर- ए - झमान म्हणजेच वजीर पदावर असल्याची नोंद इंग्रजकालीन व मुगल कागदपत्रात मिळते. 

९) इ सन १५९५- १६२१ या काळात साली राजे लखुजीराव जाधवराव यांची ताकद वाढतच गेली..यामुळे मलिक अंबर त्यांचा द्वेष करत असे. यांच्या मधील वितुष्ट वाढतच गेले आणि इ सन १६२१ साली राजे लखुजीराव जाधवराव यानी मलिक अंबर यास तलावात बुडवून मारण्याचा प्रयत्न केला होता. तो प्रयत्न अयशस्वी झाला... हा प्रयत्न यशस्वी झाला असता तर याच काळात निजामशाहीत दक्षिणी मराठा जाधवराव व राजे भोसले यांचेच प्राबल्य राहिले असते... 

१०) राजे लखुजीराव जाधवराव याना दखनी जदुराय हा किताब पहिल्यापासूनच होता आणि त्यांनी सलग २६ वर्ष मोगलांविरुद्ध प्रखर लढा दिला... या लढ्यात प्रामुख्याने राजे जाधवराव, राजे भोसले, काटे देशमुख, हंबीरराव, धारराव, आदी मराठा घराणे सामिल होते..  या सात लढ्यामुळेच शिवपुर्वकाळात मोगल दक्षिण जिंकु शकले नाहीत... या काळात मराठा बर्गियांचे प्रमुख म्हणून राजे लखुजीराव जाधवराव यांची भूमिका महत्वाची होती... शहाजी महाराज साहेब व राजे लखुजीराव जाधवराव हे एकमेकांशी काटे देशमुख यांच्याद्वारे संपर्कात राहत असत व सर्व रणनिती आखत असत. या दोघांनी या काळात मराठा  एकत्रीकरण व मराठा सत्ता उत्थापनाचे महत्त्वाचे कार्य केले... म्हणुनच मराठा सत्तेचे एक चाक म्हणजे राजे लखुजीराव जाधवराव यांची हत्या निजामशहाने म्हणजे एका मुस्लिम शासकाने घडवून आणली आणि त्याचवेळी शहाजी महाराज साहेब यांच्या विरोधात देखील शिवनेरीवर फौजा पाठविण्यात आल्या होत्या.... 

राजे_लखुजीराव_जाधवराव

## संदर्भ 
वर्ग:महाराष्ट्राचा इतिहास
वर्ग:मराठा साम्राज्य
वर्ग:सैनिकी पेशातील मराठी व्यक्ती
वर्ग:इ.स. १५७० मधील जन्म
वर्ग:इ.स. १६२९ मधील मृत्यू
वर्ग:पुरुष चरित्रलेख
वर्ग:हिंदू योद्धे