लुईस थॉमस

**लुईस थॉमस**चा जन्म क्वीन्समधील फ्लशिंग येथे झाला. तो जोसेफ सायमन थॉमस, एक डॉक्टर आणि ग्रेस एम्मा पेक, एक नर्स यांच्या दोन मुलांपैकी चौथा मुलगा आणि पहिला मुलगा होता. थॉमस अनेकदा त्याच्या वडिलांसोबत रुग्णांना भेटण्यासाठी घरी जात असे, डॉक्टरांच्या कामाच्या जीवनाचे निरीक्षण करत असे आणि विसाव्या शतकाच्या सुरुवातीला औषध किती प्रमाणात निश्चित आणि ज्ञानी होते हे जाणून घेत असे. सहानुभूती आणि कुतूहल हे दोन आजीवन गुण त्याने विकसित केले, ज्यामुळे तो औषधाकडे अभ्यासक आणि संशोधक दोन्ही म्हणून निर्देशित झाला आणि नंतर त्याच्या साहित्यिक लेखनात उदयास आला.

वयाच्या पंधराव्या वर्षी थॉमसने मॅनहॅटनमधील एका खाजगी डे स्कूल मॅकबर्नी स्कूलमधून पदवी प्राप्त केली. त्यांनी १९३३ मध्ये प्रिन्सटन विद्यापीठातून जीवशास्त्रात बीएस पदवी प्राप्त केली , १९३७ मध्ये हार्वर्ड मेडिकल स्कूलमधून कम लॉड पदवी प्राप्त केली, बोस्टन सिटी हॉस्पिटलमध्ये दोन वर्षे इंटर्नशिप केली आणि १९४१ मध्ये कोलंबिया प्रेस्बिटेरियन मेडिकल सेंटरमध्ये त्यांचे निवासस्थान पूर्ण केले. त्याच वर्षी जानेवारीमध्ये त्यांचे आणि बेरिल डॉसनचे लग्न झाले; त्यांना तीन मुली होत्या.

१९४२ ते १९४६ पर्यंत अमेरिकन नौदलात वैद्यकीय अधिकारी म्हणून, थॉमस यांनी ग्वाम आणि ओकिनावा येथे संसर्गजन्य रोगांवर संशोधन केले. त्यांच्या निवृत्तीनंतर त्यांनी जॉन्स हॉपकिन्स विद्यापीठ (१९४६-१९४८), टुलेन विद्यापीठ (१९४८-१९५०), मिनेसोटा विद्यापीठ (१९५०-१९५४) आणि न्यू यॉर्क विद्यापीठ (१९५४-१९६६) येथे वैद्यकीय शाळांमध्ये अनेक पदांवर काम केले, जिथे त्यांनी स्कूल ऑफ मेडिसिनचे डीन (१९६६-१९६९) म्हणून काम केले. १९६९ मध्ये ते येल युनिव्हर्सिटी स्कूल ऑफ मेडिसिनमध्ये गेले आणि १९७२ ते १९७३ पर्यंत त्यांचे डीन म्हणून काम केले. त्यानंतर थॉमस न्यू यॉर्क शहरातील मेमोरियल स्लोन-केटरिंग कॅन्सर सेंटरमध्ये सामील झाले, जिथे ते अध्यक्ष आणि मुख्य कार्यकारी अधिकारी (१९७३-१९८०), कुलपती (१९८०-१९८३) आणि शेवटी १९८३ मध्ये अध्यक्ष एमेरिटस होते.

प्रशासक असतानाही थॉमस संशोधक म्हणून सक्रिय राहिले. त्यांनी एंडोटॉक्सिन्स, विषाणूशास्त्र आणि संसर्गजन्य रोग यासारख्या विषयांवर २०० हून अधिक वैज्ञानिक लेख प्रकाशित केले. न्यू यॉर्क विद्यापीठाचे डीन डॉ. शॉल फार्बर यांनी त्यांना "आधुनिक रोगप्रतिकारक शक्ती आणि प्रायोगिक रोगविज्ञानाचे जनक" असे वर्णन केले. वैद्यकीय शास्त्रातील त्यांच्या योगदानामुळे अनेक पुरस्कार आणि सन्मान मिळाले, ज्यात १९८३ चा असोसिएशन ऑफ अमेरिकन फिजिशियन्स कोबर पदक, १९८६ मध्ये प्रिन्स्टन विद्यापीठाच्या आण्विक जीवशास्त्र सुविधेचे लुईस थॉमस प्रयोगशाळेचे समर्पण आणि १९९१ मध्ये न्यू यॉर्क अकादमी ऑफ मेडिसिनकडून औषधातील जीवनगौरवसाठी पहिला जॉन स्टर्न्स पुरस्कार यांचा समावेश आहे.

वैज्ञानिक आणि वैद्यकीय सन्मान वाढत असताना, थॉमसने स्वतःला साहित्यिक निबंधकार म्हणूनही स्थापित केले. १९७१ ते १९८० पर्यंत थॉमसने न्यू इंग्लंड जर्नल ऑफ मेडिसिनमध्ये "नोट्स ऑफ अ बायोलॉजी वॉचर" हा मासिक स्तंभ लिहिला. वैद्यकीय समुदायाच्या पलीकडे असलेल्या या स्तंभाच्या लोकप्रियतेमुळे त्यांनी " द लाइव्ह्स ऑफ अ सेल: नोट्स ऑफ अ बायोलॉजी वॉचर" (१९७४) हे पुस्तक लिहिले , जे लोकप्रिय आणि समीक्षकीय यश दोन्ही होते आणि त्या वर्षी कला आणि पत्रांसाठी राष्ट्रीय पुस्तक पुरस्कार जिंकला. या स्तंभातील दुसऱ्या संग्रहाला, " द मेडुसा अँड द स्नेल: मोअर नोट्स ऑफ अ बायोलॉजी वॉचर" (१९७९) ने क्रिस्टोफर पुरस्कार आणि अमेरिकन बुक अवॉर्ड फॉर सायन्स जिंकले. १९८० मध्ये डिस्कव्हर मासिकात त्यांचे स्तंभ हलवल्यानंतर , त्यांनी तिसरा संग्रह " लेट नाईट थॉट्स ऑन लिसनिंग टू महलर'स नाइन्थ सिम्फनी " (१९८३) प्रकाशित केला. त्यांच्या इतर लेखनात "द यंगेस्ट सायन्स: नोट्स ऑफ अ मेडिसिन-वॉचर" (१९८३) मधील एक संस्मरण , "कूड आय आस्क यू समथिंग?" मधील कविता यांचा समावेश होता. (१९८५), एट सेटेरा, एट सेटेरा: नोट्स ऑफ अ वर्ड-वॉचर (१९९०) मधील भाषेवरील निबंध , आणि द फ्रॅजाइल स्पीसीज (१९९२) मधील लेख आणि पत्ते.

कला आणि पत्रे पॅनेल आणि विज्ञान पॅनेल या दोन्हींनी नामांकन मिळवल्यानंतर 'द लाईव्हज ऑफ अ सेल' या पुस्तकाला राष्ट्रीय पुस्तक पुरस्कार मिळाला, ही परिस्थिती थॉमसच्या शास्त्रज्ञ आणि लेखक या दोन्हींच्या अद्वितीय स्थानाकडे निर्देश करते. त्यांनी सुंदरपणे, अगदी गीतात्मक पद्धतीने लिहिले, अनेकदा वैज्ञानिक आणि वैद्यकीय समस्यांना सामाजिक आणि तात्विक मुद्द्यांशी जोडले. त्यांनी जीवनाच्या परस्परसंबंधावर भर दिला, उदाहरणे म्हणून प्रत्येक मानवी पेशीमध्ये मायटोकॉन्ड्रियाची सहजीवन उपस्थिती आणि मेडुसा जेलीफिश आणि न्युडिब्रँच गोगलगाय यांचे परस्परावलंबी जीवन चक्र वापरले. चंद्रावरून अंतराळवीरांच्या परतण्यावर त्यांनी 'लाईव्हज ऑफ अ सेल' या निबंधात ठामपणे सांगितले, "आपल्याला माहित असलेल्या सजीवांमधील बहुतेक संबंध मूलतः सहकारी आहेत, एका किंवा दुसऱ्या प्रमाणात सहजीवन आहेत. . . . प्रत्येक प्राणी, काही अर्थाने, इतरांशी जोडलेला आहे." 'लेट नाईट थॉट्स' मध्ये त्यांनी पृथ्वीचे वर्णन "एक सजीव प्रणाली, एक प्रचंड जीव, अजूनही विकसित होत आहे, स्वतःचे नियमन करत आहे, ... त्याचे सर्व अनंत भाग जोडलेले आणि परस्परावलंबी ठेवत आहे, ज्यात आपणही समाविष्ट आहोत." काही समीक्षकांना हा दृष्टिकोन खूपच आशावादी वाटला, जरी थॉमस त्याच्या थर्मोन्यूक्लियर विनाशावरील निबंधांमध्ये निराशेच्या जवळच्या भयानकतेबद्दल सक्षम होता. त्याच्या सखोल वैज्ञानिक आधारामुळे सेंद्रियतेसाठीचे त्याचे युक्तिवाद, संपूर्ण पृथ्वीला एक जिवंत पडदा म्हणून पाहणे, एक प्रकारचे गूढ इच्छापूर्ण विचार कमी आणि पुराव्याचे तर्कसंगत आणि विस्तृत अर्थ लावणे अधिक वाटले.

थॉमसच्या निबंधांमध्ये, विशेषतः नंतरच्या संग्रहांमध्ये, लेखकाच्या मनाच्या कार्याचा शोध घेऊन आणि ते उघड करून मॉन्टेग्नेचे उदाहरण घेतले. कदाचित गोष्टींच्या परस्परसंबंधांबद्दलच्या त्यांच्या स्वतःच्या दृष्टिकोनाशी सुसंगत, त्यांच्या निबंधांनी एका वैज्ञानिक तज्ञाची क्षमता सामान्य वाचकांपर्यंत मर्यादित तांत्रिक आणि व्यापकपणे संबंधित असलेल्या बाबींबद्दल संवाद साधण्याची क्षमता दर्शविली. त्यांचे अनेक पुरस्कार आणि सन्मान एकाच वेळी एक तीव्रपणे केंद्रित शास्त्रज्ञ आणि समृद्ध संवादात्मक लेखक असण्याच्या त्यांच्या क्षमतेसाठी होते, एकाच वेळी विज्ञान प्रयोगशाळेतून मोठ्या समुदायात आणत होते आणि मोठ्या समुदायाला प्रयोगशाळेत आणत होते.

१९८८ मध्ये थॉमस यांना वॉल्डेनस्ट्रॉम रोग, हा कर्करोगाचा एक दुर्मिळ प्रकार असल्याचे निदान झाले. ४ डिसेंबर १९९३ रोजी मॅनहॅटनमधील न्यू यॉर्क रुग्णालयात वयाच्या ऐंशीव्या वर्षी त्यांचे निधन झाले.

लुईस थॉमस, द यंगेस्ट सायन्स: नोट्स ऑफ अ मेडिसिन-वॉचर (१९८३), हे आत्मचरित्र वैद्यकीय इतिहासाशी मिसळते. अँड्र्यू जे. अँग्याल, लुईस थॉमस (१९८९), हे त्यांच्या लेखनाचा एकमेव पुस्तक-लांबीचा चरित्रात्मक-समालोचनात्मक अभ्यास आहे. प्रोफाइलमध्ये जेरेमी बर्नस्टाईन, "लुईस थॉमस: लाइफ ऑफ अ बायोलॉजी वॉचर," एक्सपेरिअन्सिंग सायन्स (१९७८) आणि रॉजर रोसेनब्लॅट, "लुईस थॉमस," न्यू यॉर्क टाइम्स मॅगझिन (२१ नोव्हेंबर १९९३) यांचा समावेश आहे. त्यांच्या साहित्यिक गैर-काल्पनिक कथांवरील महत्त्वपूर्ण लेखांमध्ये हॉवर्ड नेमेरोव्ह , "लुईस थॉमस, मोंटेग्ने, आणि मानवी आनंद," न्यू अँड सिलेक्टेड एसेज (१९८५) यांचा समावेश आहे; स्टीवन वेइलँड, "? ट्यून बियॉन्ड अस, तरीही स्वतःचे': वैद्यकीय विज्ञान आणि लुईस थॉमस," मिशिगन क्वार्टरली रिव्ह्यू २४ (वसंत ऋतू १९८५); क्रिस अँडरसन, "एरर, अ‍ॅम्बिग्युटी अँड द पेरिफेरल: टीचिंग लुईस थॉमस," साहित्यिक नॉनफिक्शन: थिअरी, क्रिटिक्स, पेडागॉजी (१९८९) मध्ये; आणि अ‍ॅलिसन आर. बायर्ली, "लुईस थॉमस (१९१३-१९९३)" अमेरिकन नेचर रायटर्स (१९९६) मध्ये . न्यू यॉर्क टाइम्स (४ डिसेंबर १९९३) मध्ये एक मृत्युलेख आहे .