മലയാളവർണ്ണവ്യവസ്ഥ

മലയാള വർണ്ണവ്യവസ്ഥ എന്നത് ഭാഷണശബ്ദങ്ങളെ കുറിച്ചുള്ള വ്യവസ്ഥാപരമായ പഠനമാണ്. ദീർഘകാല സാഹിത്യചരിത്രമുള്ള മലയാളം, പ്രാദേശികമായും വിവിധ സാമൂഹിക വിഭാഗങ്ങൾക്കിടയിലായും ഗണ്യമായ ഉച്ചാരണ വ്യത്യാസം പ്രകടിപ്പിക്കുന്നുണ്ടെങ്കിലും അവ സമാനമായൊരു സ്വനവ്യവസ്ഥ പങ്കിടുന്നു. ഭാരതീയ ഭാഷകളിൽ തന്നെ ഏറ്റവും കൂടുതൽ സ്വനിമങ്ങളുള്ള വർണ്ണവ്യവസ്ഥകളിൽ ഒന്നാണ് മാനക മലയാളം. ഉച്ചാരണസ്ഥാനങ്ങൾ തമ്മിലുള്ള വ്യക്തമായ വ്യത്യാസം ഈ വ്യവസ്ഥയുടെ ഒരു സവിശേഷതയാണ്; പ്രത്യേകിച്ച് ദന്ത്യം, വർത്സ്യം, മൂർദ്ധന്യം എന്നീ സ്ഥാനങ്ങളെ വേർതിരിക്കുന്ന വിരളം ഭാഷകളിൽ ഒന്നാണ് മലയാളം. ഇരട്ടിപ്പ്, കുറിൽ-നെടിൽ വ്യത്യാസം എന്നിവയും മലയാള വർണ്ണവ്യവസ്ഥയുടെ പ്രത്യേകതകളാണ്.

## സ്വനിമസഞ്ചയം

### സ്വരങ്ങൾ
മലയാള വർണ്ണവ്യവസ്ഥയിൽ ആകെ 13 സ്വരങ്ങളാണ് നിർണ്ണയിക്കപ്പെട്ടിട്ടുള്ളത്. ഇവയെ 6 ഹ്രസ്വ ഏകസ്വരങ്ങൾ, 5 ദീർഘ ഏകസ്വരങ്ങൾ, 2 ദ്വിസ്വരങ്ങൾ എന്നിങ്ങനെ തരന്തിരിക്കാം. സ്വനവിജ്ഞാനിക വിശകലനത്തിൽ, മലയാളത്തിലെ ഹ്രസ്വ-ദീർഘ സ്വരങ്ങൾ തമ്മിൽ കേവല ദൈർഘ്യവ്യത്യാസം മാത്രമല്ല, അവയുടെ ഉച്ചാരണമേന്മയിലും പ്രകടമായ വ്യതിയാനം നിലനിൽക്കുന്നുണ്ടെന്ന് കാണാവുന്നതാണ്.

* സ്വരലക്ഷണങ്ങളായ പ്രാന്നത (അഥവാ മുൻ-പിൻ വ്യത്യാസം), ഉച്ചത (അഥവാ ഉച്ച-നിമ്ന വ്യത്യാസം), വർത്തുളത എന്നിവ അകാരത്തിനു സ്ഥിതമല്ല. ഉച്ചാരണം പരിസ്വനങ്ങളെ ആശ്രിതമാണ്.
* ബലരഹിത അക്ഷരത്തിലെ ആഘോഷവ്യഞ്ജനത്തോടു ചേരുന്ന അകാരം നിമ്നമധ്യ-പിൻ-അവർത്തുളിത സ്വരമായി [ʌ] ഭവിക്കുന്നു.
* ഗ, ജ, ഡ, ദ, ബ, യ, ര, ല, ക്ഷ എന്നീ വർണ്ണങ്ങളെ തുടർന്ന് വരുന്ന അകാരം പദാവസാനം ഒഴികെയുള്ള സ്ഥാനങ്ങളിൽ എഴുന്നനാവോടെ ഉച്ചരിക്കപ്പെടുന്നു,   കേന്ദ്ര-മധ്യ സ്വരമായോ [ə] നിമ്നമധ്യ-മുൻ-അവർത്തുളിത സ്വരമായോ [ɛ] ഭവിക്കാം.
* പദാദിയിലെ ചകാരത്തിനും ശകാരത്തിനും പരമായി വരുന്ന അകാരത്തെ പൊതു പ്രയോഗ പദങ്ങളിൽ കേന്ദ്രീകൃത ന്യൂനസ്വരമായാണ് [ə] അറിയിക്കുക. ദൃ: ചളി > ചെളി, ശരി > ശെരി.
* ചിൽവർണ്ണത്തിൽ അവസാനിക്കുന്ന ബഹ്വാക്ഷര പദങ്ങളിലെ ചില്ലിനുമുമ്പായി വരുന്ന അകാരത്തെ കേന്ദ്രീകൃത ന്യൂനസ്വരമായി [ə] ഉച്ചരിക്കപ്പെടുന്നു .
* താലവ്യ നാസ്യത്തിന് ⟨ഞ⟩ പരമായി വരുന്ന ആകാരത്തെ നിമ്ന-മുൻ-അവർത്തുളിത സ്വരമായി [aː] ഉച്ചരിക്കപ്പെടുന്നു.
#### ഇ & ഉ
* പ്രഥമ അക്ഷരങ്ങളിലെ ⟨ഇ⟩ ⟨ഉ⟩ എന്നീ ഉച്ചസ്വരങ്ങൾക്ക് പരമായി വരുന്ന അക്ഷരത്തിൻ്റെ ശൃംഗം അകാരം എങ്കിൽ ഇവയെ താണ നാവോടെ ഉച്ചരിക്കുന്നു
:
* ദ്വയോഷ്ട്യ വ്യഞ്ജനങ്ങളുടെ സ്വാധീനതയിലോ ഊന്നലിൻ്റെ അഭാവത്താലോ ചില പദങ്ങളിലെ ഇകാരം  ഉകാരമായി സവർണ്ണിച്ചു, ഉദാ: പിട്ട്→പുട്ട്. വ്യത്യസ്തമായി ചില വ്യുക്തികളിൽ ⟨ഉ⟩ സ്വരത്തിൻ്റെ സ്വതന്ത്രവിനിമയമായി ⟨ഇ⟩ ഭവിക്കുന്നു; ഉദാ: ഇരുമ്പ്→ഇരിമ്പ്, പരുപ്പ്→ പരിപ്പ്, പോരുക→പോരിക.
#### എ & ഒ
* പ്രഥമ അക്ഷരങ്ങളിലെ ⟨എ⟩ ⟨ഒ⟩ സ്വരങ്ങൾക്ക് ശേഷമുള്ള അക്ഷരശൃംഗം ഉച്ചസ്വരമല്ലെങ്കിൽ, ഇവ താണുച്ചരിക്കുപ്പെടും.
:
#### സംവൃതോകാരം
* സ്വന്തമായി ഉച്ചാരണസ്ഥാനമുള്ളതിനാലും അർത്ഥവ്യാവർത്തന (വിനയച്ചം/മറ്റുവിന) ശേഷിയുള്ളതിനാലും സംവൃതോകാരത്തെ ഒരു സ്വനിമിക സ്വരമായി പരിഗണിക്കപ്പെടുന്നു.
* സംവൃതോകാരത്തിൻ്റെ ഉച്ചാരണപരിമം [ə] [ɨ] [ɯ̽] എന്നീ ഉച്ചമദ്ധ്യസ്വരങ്ങളാണ്. സംവൃതോകാരത്തെ സൂചിപ്പിക്കാൻ ഉപയോഗിക്കുന്ന സ്വരസൂചകങ്ങളാണിവ ⟨'''്''' ⟩, ⟨'''ു്''' ⟩, ⟨'''഼''' ⟩ ഇതിൽ മീത്തൽ/ചന്ദ്രകല ഒഴിച്ചുള്ളവയുടെ നടത്തിപ്പിപ്പോഴ് കുറവാണ്.
#### ദ്വിസ്വരങ്ങൾ
* മലയാള ആലേഖനവർത്തിയനുസരിച്ച് ഭാഷയിൽ രണ്ട് ദ്വിസ്വരങ്ങളെയുള്ളു ⟨ഐ⟩, ⟨ഔ⟩, എന്നാൽ അക്ഷര ശൃംഗമായി പ്രവർത്തിക്കുന്ന എല്ലാ സ്വര-സരക(vowel-glide) ചേർപ്പും ദ്വിസ്വരങ്ങളാണ്.
* ⟨ഐ⟩ ⟨ഔ⟩ എന്നീ ദ്വിസ്വരങ്ങളെ പ്രായേണ താഴ്ന്ന ജിഹ്വത്തോടെയാണ് അറിയിക്കുന്നത്, അതായത്   എന്ന പോലെ. എന്നാൽ ഗ, ജ, ഡ, ദ, ബ, യ, ര, ല, ക്ഷ എന്നീ വർണ്ണങ്ങൾക്കു ശേഷം വന്നാൽ    എന്ന പോലെയും.
#### ഋ & ഌ
* അക്ഷരങ്ങളിലെ സ്വരധർമ്മം ഏറ്റെടുത്ത് ശൃംഗമായി പ്രവർത്തിക്കുന്ന സ്വര്യവ്യഞ്ജനം/അക്ഷര്യഹല്ലാണ് ഋകാരവും ഌകാരവും.
* ഗ, ജ, ഡ, ദ, ബ, യ, ശ, എന്നീ വർണ്ണങ്ങൾക്ക് ശേഷം വരുന്ന ഋകാരത്തെ  രേഫമായും മറ്റു വ്യഞ്ജനങ്ങളുടെകൂടെ  റകാരം ആയും അറിയിക്കുന്നു.
:
* സന്ധി നിയമപ്രകാരം, ⟨ര⟩ ⟨ല⟩ അന്തസ്ഥതങ്ങൾ ⟨ഋ⟩ ⟨ഌ⟩  സ്വരങ്ങളുടെ അംഗതത്തുല്യങ്ങളാണ്. 
* സവർണ്ണാദേശസന്ധിയുടെ ഫലമായി മാത്രമെ ൠകാരം ഭവിക്കു, എന്നാൽ എഴുത്തിൽ ഇതിനെ ഋകാരോപലേഖിമം കുറിക്കുന്നു. ഉദാ: പിതൃ + ഋണം = പിതൄണം→പിതൃണം. ഌകാര പദങ്ങൾ വളരെ വിരളമായതിനാൽ  ഭാഷാക്ഷരമാലയിൽ നിന്നും ഒഴിവാക്കപ്പെട്ടു, പകരം ⟨ലി⟩ ചേർത്തെഴുതപ്പെടുന്നു, ഉദാ: കൢപ്തം→ക്ലിപ്തം. ൡകാരം വൈദിക സംസകൃതത്തിലെ സ്വരദൈർഘ്യസമ്പ്രദായ സൃഷ്ടിയാണ്, അതിനാൽ ഭാഷയിലിത് ഉപയോഗത്തിലില്ല.
### വ്യഞ്ജനങ്ങൾ

* മുകന സ്വരത്തിനോ താലവ്യ സരകത്തിനോ ശേഷം വരുന്ന കകാര ഇരട്ടിപ്പ് താലവ്യരഞ്ജിതപ്പെടും ദൃ: **ഇരിക്ക്** എന്ന പദത്തെ  എന്നാണ് ഉച്ചരിക്കുക.
* താലവ്യ സ്പശ്യങ്ങളുടെ ഉച്ചാരണ സ്ഥാനം വ്യുക്തികളെ ആശ്രിതമാണ്, അവ താലവ്യവർത്സ്യത്തിലോ വർത്സ്യതാലുവിലോ ആകാം.     
* താലവ്യാഘർഷങ്ങളുടെ ആഘർഷണം ക്ഷണികമായതിനാൽ  ആഘർഷി എന്നതിനെക്കാൾ  ആഘർഷിത സ്പർശികളാണ്. താലവ്യനാസ്യത്തിനു മുമ്പ് വരുന്ന ചകാരത്തെ  ആയും താലവ്യനാസ്യത്തിനു ശേഷം വരുന്ന ചകാരത്തെ  ആയും നിർഗമിക്കുന്നു. ദൃ: യാച്ഞ : , രാജ്ഞി : , അഞ്ച് : .
* മറ്റ് ദ്രാവിഡഭാഷകളിലെ പോലെ മലയാളത്തിലെ മൂർദ്ധവ്യഞ്ജനങ്ങളും തനിജിഹ്വാധസ്ഥങ്ങളാണ്, നാവിൻ്റെ അടി താലവ്യത്തോട് ചേർന്നുണ്ടാകുന്നവ.
* തെക്കൻ ദ്രാവിഡ പ്രാഗ്ഭാഷയിൽ സ്വരാന്തര സ്ഥാനങ്ങളിലെ  ശ്ലഥനത്തിലൂടെ  ആയി പരിണമിച്ചു. എന്നാൽ ഭഷയുടെ രൂപവിജ്ഞയെ ആസ്പദമാക്കി രൂപപ്പെടുത്തിയ ലിപിയിൽ ഉച്ചാരണത്തിൽ ഉണ്ടായ മാറ്റങ്ങൾ പ്രതിഫലിച്ചില്ല. സ്വരാന്തര സ്ഥാനങ്ങളിൽ റകാരത്തിൻ്റെ ഉച്ചാരണം  ആയിരുന്നെങ്കിലും കൂട്ടക്ഷരങ്ങളിലെ ഉച്ചാരണം കാക്കപ്പെട്ടു. അഘോഷ വർത്സ്യ സ്പർശിക്ക്  സ്വതസ്സിദ്ധ ലേഖിമം ഇലാത്തതിനാൽ ഏ. ആർ. രാജരാജ വർമ്മ അദ്ദേഹത്തിൻ്റെ വ്യാകരണകൃതികളിലൂടെ അവതരിപ്പിച്ച ലേഖിമമാണ് ഺകാരം, വേണ്ടുന്ന പ്രചാരവും സ്വീകാര്യതയും ലഭിക്കാഞ്ഞതിനാൽ ഉപയോഗം വൈയാകാരണ കൃതികളിലായി ഒതുങ്ങി.
* വർത്സ്യനാസികവും ⟨ഩ⟩ ദന്ത്യനാസികവും ⟨ന⟩ ഭാഷയിൽ വെവേറു സ്വനിമങ്ങളാണെങ്കിലും, എഴുത്തിൽ ഇവയെ പ്രതിനിധീകരിക്കുവാൻ ഒറ്റഹല്ലേ ⟨ന⟩ പ്രചാരത്തിലുള്ളു. പഴയ മലയാളം ഇവയെ എഴുത്തിലും വേർതിരിച്ചിരുന്നു.
* പവർഗ അതിഖരത്തിൻ്റെ ഉച്ചാരണം തത്സമ വാക്കുകളിൽ [pʰ] ആയും ആംഗലയപദങ്ങളിൽ [f] ആയും ഉച്ചരിക്കണമെന്നാണ് സമ്പ്രദായം. എന്നാൽ വാമൊഴിയിലിതിനത്ര പ്രാബല്യമില്ല. ഫകാരത്തിൻ്റെ ഉച്ചാരണം ദേശോക്തത്തെയും തന്മൊഴിയെയും ആശ്രയിച്ചിരിക്കും.
* രേഫം ⟨യ⟩ ⟨ശ⟩ എന്നീ വ്യഞ്ജനങ്ങൾക്കു മേൽ ചാർത്തിയാൽ രേഫമായി നിർഗമിക്കപ്പെടും മറ്റു വ്യഞ്ജനങ്ങൾക്ക് മുന്നിൽ റകാരമായും. രേഫം മൃദുക്കൾക്ക് പരമായി വന്നാൽ രേഫമായി ഉച്ചരിക്കപ്പെടും മറ്റുവ്യഞ്ജനങ്ങൾക്ക് ശേഷം റകാരമായും, പ്രാക്ക്, പ്രാന്ത് എന്നിവ ഇതിനു വ്യുക്തിക അപവാദമായി കാണപ്പെടുന്നു.
:
* വകാരത്തിൻ്റെ  സാമീപ്യത്തിൽ സ്വരങ്ങൾ പിന്നൂനിക്കാം..
* ⟨ഹ്ന⟩ ⟨ഹ്മ⟩ വർണ്ണങ്ങൾ ⟨ഘ⟩ ⟨ഝ⟩ ⟨ഢ⟩ ⟨ധ⟩ ⟨ഭ⟩ എന്നീ ഘോഷികളെപ്പോലെ ഉഭയനാദത്തോടു ധ്വനിപ്പിക്കപ്പെട്ട നാസികങ്ങളാണ്. IPA ലിപ്യങ്കണം : ഹ്ന /n̤/, ഹ്മ /m̤/.
* അതിഖരങ്ങൾ, ഘോഷികൾ, ⟨ഴ⟩ ⟨ഹ⟩ ⟨ര⟩ ⟨ഷ⟩ വർണ്ണങ്ങൾ ഒഴികെയുള്ള എല്ലാ വ്യഞ്ജനങ്ങളുടെയും ഇരട്ടിപ്പ് മാനഭാഷയിൽ നിലകൊള്ളുന്നു.
* ആസന്ന സന്ധാനസ്ഥാനങ്ങളിൽ ഉച്ചരിക്കപ്പെടുന്ന മുഖരവ്യഞ്ജനങ്ങൾ ⟨ന & ഩ⟩, ⟨റ & ര⟩, ⟨ള & ല⟩, ⟨ള & ഴ⟩ തമ്മിലുള്ള വ്യത്യാസം എടുത്തറിയാൻ സഹസന്ധാനവും ജിഹ്വമൂലസ്ഥിതിയും പ്രയുക്തമാക്കുന്നു. മേല്പറഞ്ഞവയിൽ ആദ്യവ്യഞ്ജനങ്ങളുടെ ഉച്ചാരണം ചെറുതോതിലെ കണ്ഠ്യരഞ്ജനത്തോടും താഴ്ന്ന ജിഹ്വമൂലത്തോടുമാണ്, ശേഷമുള്ളവയുടെ ഉച്ചാരണം ഉയർന്നജിഹ്വമൂലത്തോടും ചെറുതോതിലെ താലവ്യരഞ്ജനത്തോടുമാണ്.
* നാസികവർണ്ണം അവയ്ക്ക് പിന്നാലെ വരുന്ന ഖരവ്യഞ്ജനങ്ങളെ കടന്നാക്രമിച്ച്  അവയെ അനുനാസികമാക്കിത്തീർക്കുന്ന പ്രകൃതത്തെയാണ് അനുനാസികാതിപ്രസരം എന്ന് പറയുന്നത്, ഭാഷയുടെ ഈ പ്രകൃതത്താൽ മിക്ക അനുനാസികഖര സംയുക്തങ്ങളും അനുനാസിക ഇരട്ടിപ്പുകളായിമാറി. ദൃ: തേങ്ക → തേങ്ങ, മഞ്ചൾ → മഞ്ഞൾ.
* വിസർഗത്തിലോ മുഖരവ്യഞ്ജനങ്ങളിലോ അവസാനിക്കുന്ന പദങ്ങൾ ചിലപ്പോഴ് ഖേയ സ്പർശിയിൽ [ʔ] അവസാനിക്കാം.. അജന്താജാദി പദങ്ങളുടെ പ്രഗൃഹ്യമായി (വിരാമത്താൽ വേർതിരിച്ചു) ഉച്ചരിച്ചാൽ അജാദിപദത്തിനു പ്രാരംഭകമായി ഖേയ സ്പർശി [ʔ] ആഗമിക്കും.
## ലീനധ്വനികൾ
വ്യതിരിക്തസ്വനങ്ങളിൽ അലിഞ്ഞു ചേരുന്നതും എന്നാൽ സ്വന്തമായി ഉച്ചാരണം സാധ്യമല്ലാത്തതുമായ അധിഖണ്ഡങ്ങളെയാണ് **ലീനധ്വനികൾ** അല്ലെങ്കിൽ **അധഃസ്വനങ്ങൾ** എന്ന് പറയുന്നത്. ദൈർഘ്യം, ബലം/ഊന്നൽ, ഈണം, സ്ഥായി എന്നിവ ലീനധ്വനികളുടെ ഉദാഹരണങ്ങളാണ്.
#### ദൈർഘ്യം
* സ്വരദൈർഘ്യം ഭാഷയിൽ സ്വനിമികപരമായി സ്പഷ്ടമാണ്. മലയാള ആലേഖനവ്യവസ്ത ദീർഘ സ്വരങ്ങളെയും ഹ്രസ്വ സ്വരങ്ങളെയും വിവേചിക്കുന്നു. സ്വനിമികമായ ദീർഘവും(ː) ഹ്രസ്വവുമല്ലാതെ ഭാഷയിൽ ഉപസ്വനിമിക സ്വരദൈർഘ്യങ്ങളായ അതിഹൃസ്വ(  ̆), അർദ്ധദീർഘ(ˑ), അതിദീർഘ(ːː) ഭേദങ്ങൾ നിലകൊള്ളുന്നു.
* കൂട്ടക്ഷരങ്ങൾക്കു മുൻപ് വരുന്ന ഹ്രസ്വസ്വരങ്ങളുടെ ദൈർഗ്ഘ്യം ചുരുക്കപ്പെടാറുണ്ട്.
#### ബലം/ഊന്നൽ
* ബഹ്വാക്ഷരപദത്തിലെ ആദ്യാക്ഷരത്തിൽ ഹ്രസ്വസ്വരവും രണ്ടാമക്ഷരത്തിൽ ദീർഘസ്വരമാണെങ്കിൽ ആ പദത്തിലെ രണ്ടാമക്ഷരം പ്രാഥമികബലം വഹിക്കും, അല്ലാത്തപക്ഷം ആദ്യാക്ഷരം വഹിക്കും. പ്രഥമബലം വഹിക്കുന്ന അക്ഷരത്തിനുശേഷം ദീർഘസ്വരമുള്ള അക്ഷരം ദ്വിതീയകബലം വഹിക്കുന്നു. എന്നാൽ **Terzenbach 2011** പര്യന്വേഷണം പ്രകാരം ഭാഷയിലെ എല്ലാ പദാദി അക്ഷരങ്ങളും പ്രാഥമികബലം വഹിക്കുന്നു, അതിനു പരമായ അക്ഷരത്തിൻ്റെ ഭാരം അപ്രസക്തമാണ്.
:
#### നാസികരഞ്ജനം
* ആലേഖന വ്യവസ്തയിൽ ചന്ദ്രബിന്ദു ഉണ്ടെങ്കിലും മലയാള ഭാഷയിൽ അനുനാസികരഞ്ജനം സ്വനിമികമല്ല.
* നാസികസ്വരങ്ങൾ ഭാഷയിൽ വ്യാക്ഷേപദ തലത്തിൽ പ്രാന്തസ്വനിമങ്ങളായ് നിലകൊള്ളുന്നു.
:
## സ്വനതല മാറ്റങ്ങൾ
#### സ്വരോനനം

സന്ധാന സൗഗമ്യതയും വേഗതയും സ്വരോച്ചാരണത്തിൽ വരുത്തുന്ന ഊന്നലിൻ്റെ അഭാവം സന്ധാന സ്ഥാനത്തിൻ്റെ കേന്ദ്രമധ്യഗതി എന്നിവ ശ്രാവക പരിശിൽ ഇയറ്റുന്ന മാറ്റത്താൽ അനുഭവപ്പെടുന്ന അയവിനെയാണ് സ്വരോനനം എന്നു പറയുക.
* ഭാഷയിൽ സ്വരോനനം ഗ്രഹണത്തെ ബാധിക്കുന്നില്ല, കുറഞ്ഞപക്ഷം ഒരേ വ്യുക്തി സംസാരിക്കുന്നവരെ ബാധിക്കില്ല. കാരണം ഉച്ചാരണത്തിലെ സൂക്ഷമ ലക്ഷണങ്ങൾ പൂർണ്ണമായും നിഷ്ടപ്പെടുന്നില്ല, വാക്കുകൾ തമ്മിലുള്ള വ്യത്യാസം തിരിച്ചറിയാൻ വേണ്ടുന്ന വ്യത്യാസം നിലനിർത്തുന്നു. 
:
#### ശ്ലഥനം
വീളിത വ്യഞ്ജനങ്ങളുടെ ഉച്ചാരണത്തിൽ ഉണ്ടാകുന്ന അയപ്പിനെയാണ് ശ്ലഥനം എന്ന് പറയുക. പ്രധാനമായി രണ്ട് രീതിയിലാണ് ശ്ലഥനം സംഭവിക്കുക: വ്യാദാനത്തിലൂടെയും, രണനത്തിലൂടെയും. വ്യഞ്ജനങ്ങളുടെ രണനശ്രേണിയിലെ കയറ്റമായോ വീളുശ്രേണിയിലെ ഇറക്കമായോ ഇതിനെ കാണാൻ കഴിയും.

* സ്വരാന്തരസ്ഥാനങ്ങളിൽ വരുന്ന ഖരവ്യഞ്ജനങ്ങൾ ശിഥിലനത്തിനുവിധേയമാകുന്നു. ചകാരം ഭാഗികമായി നാദീകരിക്കപ്പെടുന്നു, മറ്റുഖരങ്ങൾ മദ്ധ്യമീകരിക്കപ്പെടുന്നു. 
* നാസിക വ്യഞ്ജനങ്ങൾക്ക് പരമായി വരുന്ന ഖരവ്യഞ്ജനങ്ങളെ നാസ്യാനുഘോഷണ (നാസികത്തിൽ നിന്നും ഖരത്തിലേക്കുള്ള പരിവർത്തന വേളയിൽ വേളനിയുടെ വാരണത്താൽ ഗളം ഉരവുകയും, ഇതേ വേളയിൽ അധിഖേയ വായുമർദ്ദം മൂക്കിലൂടെ ചോർന്ന് പോവുകുയും, അധിഖേയ വായുമർദത്തിലെ കുറവ് ഖാന്തരത്തിൽ മർദ്ദാന്തരം സൃഷ്ടിക്കുന്നു. മർദ്ദാന്തരം സ്വനതന്തുക്കളുടെ കമ്പനത്തിനു കാരണമാകുന്നു. ഖരങ്ങളുടെ മിടറ്റലിൽ ഇത് സഘോഷത ഇയറ്റുന്നു. ) പ്രകൃതത്താൽ സഘോഷമായി അറിയിക്കുന്നു. പകാരത്തിനു ഭാഗിക നാദീകരണമെ സംഭവിക്കു. നാസികത്തിനു പരമായ ഖരത്തിനു ശേഷം വരുന്നവർണ്ണം മുഖരമല്ലെങ്കിൽ ആ ഖരവ്യഞ്ജനം നാദീകരിക്കപ്പെടില്ല.
* വാക്യാഭ്യന്തരയതിക്ക് ശേഷം വരുന്ന സ്പർശങ്ങൾ ശിഥിലനത്തിനു വിധേയമാകില്ല.
## വ്യുക്തി സവിശേഷതകൾ
* തെ.കേ. വ്യുക്തികളിൽ പൊതു പ്രയോഗ പദങ്ങളിൽ കൂട്ടക്ഷരങ്ങൾക്ക് മുന്നിൽ വരുന്ന ഉകാരം താണുച്ചരിക്കപ്പെടുന്നു, ഉദാ: ഉണ്ട്, ഉള്ള > ഒണ്ട്, ഒള്ള, മറ്റു വ്യുക്തികൾ ഇവയെ നിലനിർത്തുകയോ കേന്ദ്രീകരിക്കുകയോ ചെയ്യും.
* കണ്‌ഠ്യങ്ങളുടെയും ദന്ത്യങ്ങളുടെയും സ്വാധീനത്താൽ മ.കേ. വ്യുക്തികളിൽ പദമധ്യത്തിലെ ഉകാരം അകാരമായി മാറാം. ഉദാ: അപ്പുറം > അപ്പറം, കൊളുത്ത് > കൊളത്ത് 
* വ.കേ. മേൽജാത്യോക്തി അന്യേയുള്ള വ്യുക്തികളിൽ ഉകാരത്തെ ഇളിച്ച ചുണ്ടോട് ഉച്ചരിക്കുന്നു
* വ.കേ. വ്യുക്തികളിൽ പദാദിയിലെ 'അവ' ഓകാരമായി സവർണ്ണിക്കുന്നു. ഉദാ: അവൻ, അവൾ, അവർ > ഓൻ, ഓൾ, ഓർ.
* കേരളത്തിൽ വടക്കോട്ട് പോകുന്തോറും ഇളിപ്പ് കൂടും ദൈർഘ്യം കുറയും. തെക്കോട്ട് പോകുംതോറും നെടിൽ സ്വരങ്ങൾ ദ്വിസ്വരങ്ങളായി അറിയിക്കപ്പെടും.
* സംസാരഭാഷയിൽ മഹാപ്രാണങ്ങളുടെ ഉറച്ചുച്ചരിപ്പ് നഷ്ടപ്പെടുന്നു.
* മദ്യകേരളത്തിലും തെക്കൻ കേരളത്തിലും താലവ്യ മൃദുതാലവ്യ നാസികത്തിൻ്റെ പ്രകരം വികീർണമായി കാണപ്പെടുന്നു.
* പദങ്ങളുടെ സമസ്ത ഉച്ചാരണത്തിൽ ഹലന്ത പദത്തിനു ശേഷം അജന്ത പദം വന്നാൽ അവസാന ചില്ല് സൗസ്വര്യാർത്ഥം ഒഴിവാക്കപ്പെടാം. ഉദാ: ചെയ്തു കൊള്ളാം > ചെയ്തോളാം, ഇട്ടു വെച്ചു > ഇട്ടേച്ചു, നല്ലവണ്ണം > നല്ലോണം
* എഴുന്ന / വർത്തുളിത സ്വരങ്ങൾക്കിടയിൽ വരുന്ന വകാരം ലോപിച്ചുപോകാം, ഉദാ: വരുന്നുവോ > വരുന്നോ, കച്ചവടം > കച്ചോടം, വിടുവിക്ക > വിടീക്ക.
* മലപ്പുറം വ്യുക്തികളിൽ ⟨യി⟩ ⟨യ്യ⟩ കാരങ്ങൾ വീളയനത്താൽ ⟨ജ്ജ⟩ കാരമായിത്തീർന്നു, ദൃ: നെയ്യ് > നെജ്ജ്, കുഴി > കുയി > കുജ്ജ്. ചില പദങ്ങളിലെ ⟨ഴു⟩ കാരം വീളയനത്താൽ ⟨ഗ്ഗ⟩ കാരമായിമാറി, ദൃ: മഴു > മഗ്ഗ്, വീഴും > ബിഗ്ഗും. 
*
## അവലംബം