ആംഗ്ലോ-ഹിന്ദു നിയമം

സ്വാതന്ത്ര്യപൂർവ്വ ഇന്ത്യയിൽ ബ്രിട്ടീഷ് ഭരണകാലത്ത് വികസിച്ചുവന്ന ഹിന്ദു നിയമങ്ങളുടെ പേരാണ് **ആംഗ്ലോ‌-ഹിന്ദു നിയമം**. കോടതി വ്യവഹാരങ്ങളിലൂടെയും വ്യാഖ്യാനങ്ങളിലൂടെയുമാണ് ഇത് രൂപപ്പെട്ടുവന്നത്.
1772-ലാണ് ആംഗ്ലോ-ഹിന്ദു നിയമത്തിന്റെ ക്രോഡീകരണമാരംഭിക്കുന്നത്. പുരാതന ഇന്ത്യൻ ഗ്രന്ഥങ്ങളുടെ വിവർത്തനങ്ങളും കോടതി നിയോഗിച്ചിരുന്ന പണ്ഡിറ്റുകളുടെ വ്യാഖ്യാനങ്ങളുമായിരുന്നു നിയമങ്ങളുടെ അടിസ്ഥാനം. മുസ്‌ലിംകൾക്കിടയിലെ വ്യവഹാരങ്ങൾക്കായി ആംഗ്ലോ-മുസ്‌ലിം നിയമവും നിലനിന്നിരുന്നു. 1864-ൽ കോടതിയിലെ ഖാദിമാരുടെയും പണ്ഡിറ്റുകളുടെയും അപ്രമാദിത്തം അവസാനിച്ചതോടെ നിയമങ്ങൾ ക്രോഡീകരിച്ച് പരിഷ്കരിച്ച് കോടതി നടപടികൾക്കായി ഉപയോഗിക്കാൻ ആരംഭിച്ചു. 1828 മുതൽ 1947 വരെ ആംഗ്ലോ-ഹിന്ദു നിയമം നിലനിൽക്കുകയും പരിഷ്കരിക്കപ്പെട്ടു വരികയും ചെയ്തു.
## ചരിത്രം
പതിനെട്ടാം നൂറ്റാണ്ടിൽ മുഗൾ ചക്രവർത്തിയുടെ ഏജന്റായി ആരംഭിച്ച ബ്രിട്ടീഷ് ഈസ്റ്റ് ഇന്ത്യാ കമ്പനി താമസിയാതെ ഇന്ത്യയിലെ രാഷ്ട്രീയവും , ഭരണപരവുമായ അധികാരങ്ങൾ ഏറ്റെടുത്തു. നിയമനിർമ്മാണം, നീതിനിർവ്വഹണം തുടങ്ങിയ ഉത്തരവാദിത്തങ്ങൾ കയ്യിലെടുത്ത അവർ പരമാവധി വിവിധ നാട്ടുരാജ്യങ്ങളിലെ മധ്യവർത്തികളെ കൂട്ടുപിടിച്ച് സംഘർഷാന്തരീക്ഷമൊഴിവാക്കിയാണ് മുന്നോട്ട് നീങ്ങിയത്. അവരുടെ ഉപദേശപ്രകാരം തന്മയത്വത്തോടെയാണ് കമ്പനിയുടെ അധികാരപ്രയോഗങ്ങൾ നടന്നത്. തങ്ങൾക്ക് മുൻപ് നിലവിലിരുന്ന നിയമങ്ങളെ പത്തൊൻപതാം നൂറ്റാണ്ടിന്റെ അവസാനം വരെയും അവർ നിലനിൽക്കാനനുവദിച്ചു.

ഇന്ത്യയിലെ മുസ്‌ലിംകൾക്ക് ഔറംഗസേബിന്റെ നിർദ്ദേശപ്രകാരം എഴുതപ്പെട്ട അൽ ഹിദായ, ഫതാവാ എ ആലംഗീരി എന്നിവ പ്രകാരം മുസ്‌ലിം നിയമങ്ങൾ ഏകദേശം ക്രോഡീകൃതമായിരുന്നു. എന്നാൽ മറ്റു സമുദായങ്ങൾക്ക് ഇത്തരം ക്രോഡീകൃത നിയമങ്ങൾ ഉണ്ടായിരുന്നില്ല. ബ്രിട്ടീഷ് കൊളോണിയൽ ഉദ്യോഗസ്ഥർ ഭരണാവശ്യങ്ങൾക്കായി ഹിന്ദു നിയമങ്ങൾ ക്രോഡീകരിക്കാനാരംഭിച്ചു. 

1772 മുതൽ 1828 വരെ നീണ്ട ആദ്യഘട്ടത്തിൽ മുസ്‌ലിം നിയമങ്ങളുടെ ചട്ടക്കൂടിനനുസരിച്ച് ഇവ ശേഖരിക്കാനാരംഭിച്ചു. ബ്രിട്ടീഷ് പണ്ഡിതരായ സർ വില്യം ജോൺസ് ഹെൻറി തോമസ് കോൾബ്രൂക്ക്, സതർലാൻഡ് , ബോറോഡൈലെ എന്നിവരടങ്ങുന്ന സംഘം ഇതിന് നേതൃത്വം നൽകി. ഇതോടൊപ്പം മുസ്‌ലിം ഖാദിമാരെ പോലെ പണ്ഡിറ്റുകളെയും ബ്രിട്ടീഷ് ന്യായാധിപരുടെ സഹായികളായി നിയമിച്ചു തുടങ്ങി.

ക്രിസ്ത്യൻ മിഷനറിമാരുടെ പ്രസിദ്ധീകരണങ്ങളിലൂടെയും മറ്റു വ്യക്തികളുടെ വിവരണങ്ങളിലൂടെയും ബ്രിട്ടനിൽ ഇന്ത്യൻ അവസ്ഥകൾക്ക് കാര്യമായ കവറേജ് ലഭിച്ചതോടെ 1828-ൽ ഇന്ത്യയിലെ ഗവർണർ ജനറലായെത്തിയ വില്ല്യം ബെന്റിക്ക് ഒരു ഏകീകൃത നിയമാവലിക്ക് ശ്രമങ്ങൾ നടത്തി. 

തുടർന്ന് 1848-ൽ ഗവർണർ ജനറലായി എത്തിയ ഡൽഹൗസി പ്രഭു ഇതേ പാതയിൽ തന്നെ മുന്നോട്ടുനീങ്ങി. നിയമം എല്ലാ പൗരന്മാർക്കും ഒരുപോലെ ആയിരിക്കുമെന്ന് അദ്ദേഹം പ്രസ്താവിച്ചു. വിധവാവിവാഹം, മതപരിവർത്തനം, വിൽപത്രം വഴിയുള്ള അനന്തരാവകാശം എന്നിവക്ക് അനുമതി നൽകുന്ന തരത്തിൽ നിയമങ്ങൾ വന്നു. 

നിയമത്തിന്റെ ഉറവിടമായി ഫത്‌വകളെ അവലംബിക്കുന്ന രീതി 1832-ലാണ് ബ്രിട്ടീഷ് ഇന്ത്യൻ ഭരണകൂടം അവസാനിപ്പിച്ചു. ക്രിമിനൽ നിയമങ്ങൾ ഏകീകരിച്ചുകൊണ്ട് 1835-ൽ ഒരു ക്രിമിനൽ കോഡിന് തുടക്കം കുറിച്ചു. ഹിന്ദു-മുസ്‌ലിം നിയമങ്ങളിൽ നിന്നുള്ള നിയമങ്ങളുടെ ഒരു സങ്കരമായിരുന്നു ഈ കോഡ്. 

ഹിന്ദുക്കൾക്കിടയിലെ പരിഷ്കരണവാദികൾ ഇവയെ സ്വാഗതം ചെയ്തു. എന്നാൽ മുസ്‌ലിംകൾക്കിടയിൽ നിലനിന്ന മതനിയമങ്ങൾ റദ്ദുചെയ്യപ്പെട്ടത് അസംതൃപ്തിക്ക് ഇടവരുത്തുകയും ബ്രിട്ടീഷുകാർക്കെതിരായ 1857-ലെ സൈനികകലാപത്തിന് ഇടയാക്കിയ കാരണങ്ങളിലൊന്നായി പ്രവർത്തിക്കുകയും ചെയ്തു. 

ഈസ്റ്റ് ഇന്ത്യാ കമ്പനി പിരിച്ചുവിട്ടതോടെ 1864-ൽ ബ്രിട്ടീഷ് സാമ്രാജ്യത്തോട് ഇന്ത്യൻ ഭൂപ്രദേശങ്ങൾ ചേർക്കപ്പെട്ടതോടെ ആംഗ്ലോ-ഹിന്ദു നിയമം അതിന്റെ രണ്ടാം ഘട്ടത്തിലെത്തുകയായിരുന്നു. ഈ ഘട്ടം 1947-ൽ ഇന്ത്യ സ്വാതന്ത്ര്യം നേടുന്നത് വരെ നിലനിന്നു. ഈ ഘട്ടത്തിൽ മുഫ്തിമാരെയും പണ്ഡിറ്റുകളെയും ആശ്രയിക്കുന്നത് കുറച്ചുകൊണ്ടുവന്ന ഭരണകൂടം ക്രിമിനൽ നിയമങ്ങളിൽ ക്രോഡീകരണം നടന്നതോടെ ഹിന്ദു-മുസ്‌ലിം നിയമങ്ങളിലെ ക്രിമിനൽ നിയമങ്ങൾ റദ്ദുചെയ്യുകയായിരുന്നു. 1864-ൽ ഇന്ത്യയ്ക്കായി ഒരു സാർവത്രിക ക്രിമിനൽ കോഡ് സ്വീകരിക്കപ്പെട്ടു. 1882-ൽ വ്യാപാര-വ്യവഹാരങ്ങൾക്കായി നിയമങ്ങൾ നിലവിൽ വന്നതോടെ ഹിന്ദു-മുസ്‌ലിം നിയമങ്ങൾ വ്യക്തിനിയമങ്ങളിൽ പരിമിതപ്പെട്ടു.ആംഗ്ലോ-ഹിന്ദു വ്യക്തി നിയമത്തിൽ ഹിന്ദുക്കൾക്ക് പുറമെ സിഖുകാർ, ബുദ്ധമതക്കാർ, ജൈനർ എന്നിവരെയും കൂടി ഉൾപ്പെടുത്തുകയും ചെയ്തു. 

റോമൻ കത്തോലിക്കർ ഒഴികെയുള്ള മറ്റു ക്രിസ്ത്യാനികൾക്കായി 1872-ൽ തന്നെ ഇന്ത്യൻ ക്രിസ്ത്യൻ വിവാഹനിയമങ്ങൾ നടപ്പാക്കപ്പെട്ടിരുന്നു. 
## അവലംബം

വർഗ്ഗം:ഇന്ത്യയിലെ കുടുംബനിയമങ്ങൾ
വർഗ്ഗം:Pages with unreviewed translations