ഭക്ഷണത്തിനുള്ള അവകാശം

മാന്യമായി ഭക്ഷണം നൽകാനുള്ള ആളുകളുടെ അവകാശം സംരക്ഷിക്കുന്ന ഒരു മനുഷ്യാവകാശമാണ് **ഭക്ഷണത്തിനുള്ള അവകാശം**. ആവശ്യത്തിന് ഭക്ഷണം ലഭ്യമാണെന്നും ആളുകൾക്ക് അത് നേടാനുള്ള മാർഗമുണ്ടെന്നും അത് വ്യക്തിയുടെ ഭക്ഷണ ആവശ്യങ്ങൾ മതിയായ രീതിയിൽ നിറവേറ്റുന്നുവെന്നും സൂചിപ്പിക്കുന്നു. പട്ടിണി, ഭക്ഷ്യ അരക്ഷിതാവസ്ഥ, പോഷകാഹാരക്കുറവ് എന്നിവയിൽ നിന്ന് മുക്തമാകാനുള്ള എല്ലാ മനുഷ്യരുടെയും അവകാശത്തെ ഭക്ഷണത്തിനുള്ള അവകാശം സംരക്ഷിക്കുന്നു. ഭക്ഷണത്തിനുള്ള അവകാശം, ആവശ്യമുള്ള എല്ലാവർക്കും സൗജന്യമായി ഭക്ഷണം നൽകാനുള്ള ബാധ്യത സർക്കാരുകൾക്ക് ഉണ്ടെന്നോ ഭക്ഷണം നൽകാനുള്ള അവകാശം ഉണ്ടെന്നോ അർത്ഥമാക്കുന്നില്ല. എന്നിരുന്നാലും, ആളുകൾക്ക് അവരുടെ നിയന്ത്രണത്തിന് അതീതമായ കാരണങ്ങളാൽ ഭക്ഷണം ലഭിക്കാതിരിക്കുകയാണെങ്കിൽ ഉദാഹരണത്തിന്, അവർ തടവിലായതിനാലോ, യുദ്ധസമയത്ത് അല്ലെങ്കിൽ പ്രകൃതി ദുരന്തങ്ങൾക്ക് ശേഷമൊ സർക്കാർ നേരിട്ട് ഭക്ഷണം നൽകണമെന്നാണ് അവകാശം അനുശാസിക്കുന്നത്.

2020 ഏപ്രിൽ വരെ 170 സംസ്ഥാന പാർട്ടികളുള്ള സാമ്പത്തിക, സാമൂഹിക, സാംസ്‌കാരിക അവകാശങ്ങൾ  സംബന്ധിച്ച അന്താരാഷ്ട്ര ഉടമ്പടിയിൽ നിന്നാണ് അവകാശം ഉരുത്തിരിഞ്ഞത്.  ഉടമ്പടിയിൽ ഒപ്പുവെക്കുന്ന സംസ്ഥാനങ്ങൾ ദേശീയമായും അന്തർദേശീയമായും മതിയായ ഭക്ഷണത്തിനുള്ള അവകാശത്തിന്റെ പൂർണ്ണമായ സാക്ഷാത്കാരം ക്രമേണ കൈവരിക്കുന്നതിന് ലഭ്യമായ വിഭവങ്ങളുടെ പരമാവധി നടപടികൾ സ്വീകരിക്കാൻ സമ്മതിക്കുന്നു. മൊത്തം 106 രാജ്യങ്ങളിൽ ഭക്ഷണത്തിനുള്ള അവകാശം വിവിധ രൂപങ്ങളുടെ ഭരണഘടനാ ക്രമീകരണങ്ങളിലൂടെയോ ഭക്ഷണത്തിനുള്ള അവകാശം സംരക്ഷിക്കപ്പെടുന്ന വിവിധ അന്താരാഷ്ട്ര ഉടമ്പടികളുടെ നിയമത്തിലെ നേരിട്ടുള്ള പ്രയോഗത്തിലൂടെയോ ബാധകമാണ്.

1996-ലെ ലോക ഭക്ഷ്യ ഉച്ചകോടിയിൽ, സർക്കാരുകൾ ഭക്ഷണത്തിനുള്ള അവകാശം പുനഃസ്ഥാപിക്കുകയും, 2015-ഓടെ വിശക്കുന്നവരുടെയും പോഷകാഹാരക്കുറവുള്ളവരുടെയും എണ്ണം 840-ൽ നിന്ന് 420 ദശലക്ഷമായി പകുതിയായി കുറയ്ക്കാൻ തങ്ങളെത്തന്നെ പ്രതിജ്ഞാബദ്ധമാക്കുകയും ചെയ്തു. എന്നിരുന്നാലും, കഴിഞ്ഞ വർഷങ്ങളിൽ ഈ എണ്ണം വർദ്ധിച്ചു. 2009-ൽ ലോകമെമ്പാടുമുള്ള 1 ബില്യണിലധികം പോഷകാഹാരക്കുറവുള്ള ആളുകൾ കുപ്രസിദ്ധമായ ഒരു റെക്കോർഡിലെത്തി.  കൂടാതെ, കുട്ടികളിൽ ശാരീരികവും ബുദ്ധിപരവുമായ വളർച്ച മുരടിച്ചേക്കാവുന്ന മൈക്രോ ന്യൂട്രിയൻറ് കുറവുകൾ - വിശപ്പ് അനുഭവിക്കുന്നവരുടെ മറഞ്ഞിരിക്കുന്ന എണ്ണം - എന്നിവ ലോകമെമ്പാടുമുള്ള 2 ബില്ല്യണിലധികം ആളുകളുണ്ട്.

അന്താരാഷ്‌ട്ര നിയമപ്രകാരം ഭക്ഷണത്തിനുള്ള അവകാശത്തെ ബഹുമാനിക്കാനും സംരക്ഷിക്കാനും നിറവേറ്റാനും സംസ്ഥാനങ്ങൾ ബാധ്യസ്ഥരാണെങ്കിലും, ഈ മനുഷ്യാവകാശം നേടിയെടുക്കുന്നതിനുള്ള പ്രായോഗിക ബുദ്ധിമുട്ടുകൾ ലോകമെമ്പാടുമുള്ള ഭക്ഷ്യ അരക്ഷിതാവസ്ഥയും ഇന്ത്യ പോലുള്ള രാജ്യങ്ങളിൽ നടന്നുകൊണ്ടിരിക്കുന്ന വ്യവഹാരങ്ങളും തെളിയിക്കുന്നു. ഭക്ഷ്യ സംബന്ധമായ ഏറ്റവും വലിയ പ്രശ്‌നങ്ങളുള്ള  ആഫ്രിക്ക, ഏഷ്യ, തെക്കേ അമേരിക്ക പോലുള്ള ഭൂഖണ്ഡങ്ങളിൽ ഭക്ഷണത്തിന്റെ ദൗർലഭ്യവും അടിസ്ഥാന സൗകര്യങ്ങളുടെ അഭാവവും മാത്രമല്ല, തെറ്റായ വിതരണവും ഭക്ഷണത്തിന്റെ അപര്യാപ്തതയും ഉണ്ട്.

ഹ്യൂമൻ റൈറ്റ്‌സ് മെഷർമെന്റ് ഇനീഷ്യേറ്റീവ് ലോകമെമ്പാടുമുള്ള രാജ്യങ്ങളുടെ വരുമാന നിലവാരത്തെ അടിസ്ഥാനമാക്കി അവരുടെ ഭക്ഷണത്തിനുള്ള അവകാശം അളക്കുന്നു.

## അടിക്കുറിപ്പുകൾ

;Citations

## അവലംബം

*.
*.
*.
*.
*.
*.
*.
*.
*.
*.
*.
*.
*.
*.
*.
*.
*.
*.
*.
*.
*.
*.
*.
*.
*.
*.
*.

## പുറംകണ്ണികൾ
*United Nations Special Rapporteur on the Right to Food 
*Website former UN Rapporteur on the Right to Food, Jean Ziegler
*UN Food and Agriculture Organization, the Right to Food
*Right to Food  on Humanium.
*The Right to Food, Global and Local: A Panel Discussion, November 12, 2013. Roosevelt House Public Policy Institute at Hunter College. Accessed 2020-01-12.

വർഗ്ഗം:മനുഷ്യാവകാശം