അല്ലിസിൻ

വെളുത്തുള്ളിയിൽ നിന്ന് ലഭിക്കുന്ന ഓർഗാനോസൾഫർ സംയുക്തമാണ് **അല്ലിസിൻ** .  വെളുത്തുള്ളി നുറുക്കുകയോ ചതയ്ക്കുകയോ ചെയ്യുമ്പോൾ, അല്ലിനേസ് എന്ന എൻസൈം അല്ലിയിനിനെ അല്ലിസിൻ ആക്കി മാറ്റുന്നു, ഇത്  വെളുത്തുള്ളിയുടെ സുഗന്ധത്തിന് കാരണമാകുന്നു.  അല്ലിസിൻ അസ്ഥിരമാണ്. ഇത് പെട്ടെന്ന് ഡയലിൽ ഡൈസൾഫൈഡ് പോലുള്ള സൾഫർ അടങ്ങിയ മറ്റ് സംയുക്തങ്ങളായി  മാറുന്നു.  അല്ലിസിൻ ഒരു ആൻറി ഫീഡന്റാണ്, അതായത് ചെടിയിലെ കീടങ്ങളുടെ ആക്രമണത്തിനെതിരായ പ്രതിരോധ സംവിധാനം. 

അല്ലിസിൻ എണ്ണമയമുള്ളതും ചെറുതായി മഞ്ഞനിറമുള്ളതുമായ ഒരു ദ്രാവകമാണ്, ഇത് വെളുത്തുള്ളിക്ക് അതിന്റെ തനതായ മണം നൽകുന്നു. ഇത് സൾഫെനിക് ആസിഡിന്റെ ഒരു തയോഎസ്റ്റർ ആണ്. അല്ലൈൽ തയോസൾഫിനേറ്റ് എന്നും ഇത് അറിയപ്പെടുന്നു.  ആന്റിഓക്‌സിഡന്റ് പ്രവർത്തനവും തയോൾ അടങ്ങിയ പ്രോട്ടീനുകളുമായുള്ള പ്രതിപ്രവർത്തനവും ഇതിന്റെ ജൈവിക പ്രവർത്തനത്തിന് കാരണമാകാം. 

## ഘടനയും സംഭവവും
R-S-(O)-S-R എന്ന തയോസൾഫിനേറ്റ് ഫങ്ഷണൽ ഗ്രൂപ്പിനെ അല്ലിസിൻ അവതരിപ്പിക്കുന്നു. ടിഷ്യു മുറിയുകയോ ചതയുകയോ ചെയ്യുമ്പോൾ മാത്രം ഈ സംയുക്തം വെളുത്തുള്ളിയിൽ ഉണ്ടാകുന്നു.  അലിയിനിലെ അലിനേസ് എന്ന എൻസൈമിന്റെ പ്രവർത്തനത്താലാണ് ഇത് രൂപം കൊള്ളുന്നത്.  അല്ലിസിൻ ചിരാലിറ്റി ഉള്ളതാണെങ്കിലും സ്വാഭാവികമായും ഒരു റേസ്മേറ്റ് മിശ്രിതമായി മാത്രമേ ഉണ്ടാകൂ.  ഡയലിൽ ഡൈസൾഫൈഡിന്റെ ഓക്സിഡേഷൻ വഴിയും റേസ്മിക് രൂപം ഉണ്ടാക്കാം:  

:(SCH2CH=CH2)2 + 2 RCO3H  +  H2O → 2 CH2=CHCH2SOH + 2 RCO2H
:2 CH2=CHCH2SOH  →  CH2=CHCH2S(O)SCH2CH=CH2 + H2O

അല്ലിനേസ് പിഎച്ച് 3-ന് താഴെ നിർജ്ജീവമാക്കിയിരിക്കുന്നു. അതുപോലെ, അല്ലിസിൻ സാധാരണയായി പുതിയതോ പൊടിച്ചതോ ആയ വെളുത്തുള്ളിയുടെ ഉപഭോഗത്തിൽ നിന്ന് ശരീരത്തിൽ ഉത്പാദിപ്പിക്കപ്പെടുന്നില്ല.   കൂടാതെ, 23 ഡിഗ്രി സെന്റിഗ്രേഡ് താപനിലയിൽ  16 മണിക്കൂറിനുള്ളിൽ അല്ലിസിൻ വിഘടിച്ച് അസ്ഥിരമാവുന്നു.

### ബയോസിന്തസിസ്
സിസ്റ്റൈനെ എസ്-അലൈൽ-എൽ-സിസ്റ്റീൻ (S-allyl-L-cysteine) ആയി മാറ്റുന്നതോടെയാണ് അല്ലിസിൻ ബയോസിന്തസിസ് ആരംഭിക്കുന്നത്. ഈ തയോതറിന്റെ ഓക്സീകരണം അല്ലിയിൻ  എന്ന സൾഫോക്സൈഡ് നൽകുന്നു. പിറിഡോക്സൽ ഫോസ്ഫേറ്റ് അടങ്ങിയിരിക്കുന്ന അലിയ്നേസ് എന്ന എൻസൈം, അലിയിനെ പിളർത്തി അലിസൾഫെനിക് ആസിഡ്(CH2=CHCH2SOH), പൈറുവേറ്റ്, അമോണിയം അയോണുകൾ എന്നിവ ഉണ്ടാക്കുന്നു.  സാധാരണ ഊഷ്മാവിൽ, അലിസൾഫെനിക് ആസിഡിന്റെ രണ്ട് തന്മാത്രകൾ ഘനീഭവിച്ച് അലിസിൻ രൂപപ്പെടുന്നു.  

## ഗവേഷണം
വിവിധ തരത്തിലുള്ള ഒന്നിലധികം മരുന്ന് പ്രതിരോധ ബാക്ടീരിയ അണുബാധകൾക്കും പരീക്ഷണശാലയിലെ വൈറൽ, ഫംഗസ് അണുബാധകൾക്കും എതിരെ അലിസിൻ പഠനവിധേയമാക്കിയിട്ടുണ്ട്.  എന്നാൽ 2016 ലെ കണക്കനുസരിച്ച്, ആളുകളിലെ അണുബാധകൾ ചികിത്സിക്കുന്നതിനുള്ള അല്ലിസിന്റെ സുരക്ഷയും ഫലപ്രാപ്തിയും വ്യക്തമല്ല. 

ഒരു ചെറിയ ക്ലിനിക്കൽ ട്രയലിൽ,  വേർതിരിച്ചെടുത്ത അലിസിൻ (ഒരു വെളുത്തുള്ളി അല്ലിയിലെ അളവിന്റെ 20 മടങ്ങ്) ജലദോഷം തടയുന്നതിനുള്ള ഫലപ്രാപ്തി കാണിച്ചു.  എന്നാൽ, ഒരു  അവലോകനത്തിൽ ഇത് അന്തിമനിഗമനങ്ങളിൽ എത്തിച്ചേരാൻ പര്യാപ്തമല്ലെന്ന് കണ്ടെത്തി. 

2021-ലെ ഒരു പഠനം കാണിക്കുന്നത് "ഹ്രസ്വകാല അർദ്ധായുസ്സ്, ഉയർന്ന പ്രതിപ്രവർത്തനം, പ്രോട്ടീനുകളോട് പ്രത്യേകമല്ലാത്ത പ്രതികരണം എന്നിവമൂലമാണ്  മിക്ക ബാക്ടീരിയകൾക്കും അല്ലിസിൻ പ്രവർത്തനരീതിയെ നേരിടാനും ഫലപ്രദമായ പ്രതിരോധ സംവിധാനം വികസിപ്പിക്കാനും കഴിയാത്തതിന്റെ കാരണം" എന്നാണ്. 

## ചരിത്രം
1944-ൽ ചെസ്റ്റർ ജെ. കവല്ലിറ്റോയും ജോൺ ഹെയ്‌സ് ബെയ്‌ലിയും ചേർന്നാണ് ഇത് ആദ്യമായി വേർതിരിക്കുകയും ലബോറട്ടറിയിൽ പഠിക്കുകയും ചെയ്തത്   പ്രധാനമായും ജപ്പാനിൽ 1940-കളിൽ, തയാമിൻ ഡെറിവേറ്റീവുകൾ സൃഷ്ടിക്കുന്നതിനുള്ള ശ്രമങ്ങളുടെ ഭാഗമായാണ് അല്ലിസിൻ കണ്ടെത്തിയത്. മറ്റ് തയാമിൻ ഡൈസൾഫൈഡുകൾ സൃഷ്ടിക്കുന്നതിനുള്ള ഔഷധ രസതന്ത്ര ശ്രമങ്ങൾക്ക് അല്ലിസിൻ ഒരു മാതൃകയായി. ഇതിന്റെ ഫലമായി സൾബുട്ടിയാമിൻ, ഫർസൾട്ടിയാമിൻ (തയാമിൻ ടെട്രാഹൈഡ്രോഫർഫ്യൂറിൽ ഡൈസൾഫൈഡ്), ബെൻഫോത്തിയാമിൻ എന്നിവ കണ്ടെത്തി. ഈ സംയുക്തങ്ങൾ ഹൈഡ്രോഫോബിക് ആണ്. അവ കുടലിൽ നിന്ന് രക്തപ്രവാഹത്തിലേക്ക് എളുപ്പത്തിൽ കടന്നുപോകുന്നു, കൂടാതെ സിസ്റ്റൈൻ അല്ലെങ്കിൽ ഗ്ലൂട്ടാത്തിയോൺ വഴി തയാമിൻ ആയി മാറുന്നു.  

## അവലംബം

വർഗ്ഗം:ആന്റിഫംഗൽസ്
വർഗ്ഗം:ആന്റിബയോട്ടിക്കുകൾ