ആന്റിബയോട്ടിക്ക്

[thumb|200px|[പെനിസിലീൻ, 1928-ൽ അലക്സാണ്ടർ ഫ്ലെമിങ്ങ് കണ്ടുപിടിച്ച ആദ്യത്തെ പ്രകൃതിദത്തമായ ആന്റിബയോട്ടിക്ക് ]]
ബാക്ടീരിയ എന്ന സൂക്ഷ്മജീവിയുടെ വളർച്ച ഇല്ല്ലാതാക്കുകയോ അവയെ നശിപ്പിക്കുകയോ ചെയ്യുന്ന പദാർത്ഥമോ സംയുക്തമോ ആണ് ആന്റീബാക്ടീരിയൽ. സൂക്ഷ്മജീവികളായ ബാക്ടീരിയ, പൂപ്പൽ‍, പ്രോട്ടോസോവ എന്നിവയുടെ രോഗസംക്രമം ചെറുക്കുന്ന രോഗാണുനാശകങ്ങളുടെ (antimicrobial compounds) ഒരു വിഭാഗമാണ്‌  ആന്റിബയോട്ടിക്കുകൾ. 1942-ൽ സെൽമാൻ വാക്സ്മാൻ ആന്റിബയോട്ടിക്ക് എന്ന പേര് ആദ്യം നിർദ്ദേശിച്ചത്  ഏതു പദാർത്ഥമാണോ സൂക്ഷ്മജീവികളാൽ നിർമ്മിക്കപ്പെട്ടതും സാന്ദ്രത കുറഞ്ഞ അവസ്ഥയിൽ മറ്റ്  സൂക്ഷ്മജീവികളുടെ വളർച്ച നശിപ്പിക്കുകയും ചെയ്യുന്നത് എന്ന് വിവരിക്കുവാൻ വേണ്ടിയാണ്. 

## ചരിത്രം

ഇരുപതാം നൂറ്റാണ്ടിനു മുൻപ് രോഗാണുബാധ ചികിത്സിച്ചിരുന്നത് നാട്ടുവൈദ്യത്തിലെ മാർഗ്ഗങ്ങളുപയോഗിച്ചായിരുന്നു. 2000 വർഷങ്ങൾക്കു മുൻപുതന്നെ രോഗാണുനാശകശേഷിയുള്ള മിശ്രിതങ്ങൾ ചികിത്സയ്ക്കായി ഉപയോഗിച്ചിരുന്നുവത്രേ.  പുരാതന ഈജിപ്തിലേതും ഗ്രീസിലേതുമുൾപ്പെടെ പല പുരാതന സംസ്കാരങ്ങളിലും ചില സസ്യങ്ങളുടെ ഭാഗങ്ങളും കുമിളുകളും മറ്റും രോഗാണുബാധയുടെ ചികിത്സ എന്ന നിലയിൽ ഉപയോഗിക്കപ്പെട്ടിരുന്നു.  സൂക്ഷ്മാണുക്കളെ ചെറുക്കാൻ സൂക്ഷ്മജീവികൾക്കുള്ള കഴിവിനെപ്പറ്റി ലബോറട്ടറികളിൽ നടന്ന പഠനങ്ങളിൽ നിന്നാണ് സ്വാഭാവിക ആന്റീബയോട്ടിക്കുകളുടെ കണ്ടുപിടിത്തത്തിലേയ്ക്ക് മനുഷ്യൻ എത്തിച്ചേർന്നത്. "സൂക്ഷ്മജീവികൾക്കിടെയിൽ കാണുന്ന കിടമത്സരത്തിൽ നമുക്ക് ഇടപെടാൻ കഴിഞ്ഞാൽ അത് ചികിത്സാമേഖലയിൽ വലിയ പ്രതീക്ഷയ്ക്ക് വകനൽകിയേക്കും" എന്ന് [Louis Pasteur|ലൂയി പാസ്റ്റർ]] നിരീക്ഷിച്ചിട്ടുണ്ട്. 
 "ജീവനെതിരേ" എന്നർത്ഥമുള്ള
ആന്റീബയോട്ടിക് എന്ന പദം ഫ്രഞ്ച് ബാക്റ്റീരിയോളജിസ്റ്റായ വില്ലെമിൻ ആണ് ആദ്യമായി ഉപയോഗിച്ചത്. 
ഫങ്കസുകൾക്ക് ബാക്ടീരിയകളെ നശിപ്പിക്കാനുള്ള കഴിവുണ്ടെന്ന്ൻ 1875-ൽ ജോൺ ടിൻഡാൽ ഇംഗ്ലണ്ടിൽ വച്ച് നിരീക്ഷിച്ചിരുന്നു.  1877-ൽ വായുവിലൂടെ പടരുന്ന ഒരു ബാക്ടീരിയയ്ക്ക് ആന്ത്രാക്സ് രോഗകാരിയെ ചെറുക്കാനുള്ള ശേഷിയുണ്ടെന്ന് ലൂയി പാസ്റ്ററും റോബർട്ട് കോച്ചും നിരീക്ഷിച്ചിരുന്നു.  1880-കളുടെ തുടക്കത്തിൽ ജർമനിയിൽ ആന്റീബയോട്ടിക്കുകൾ ഉപയോഗിച്ച് ചികിത്സ നടത്തുന്നത് ഒരു ശാസ്ത്രമെന്ന നിലയിൽ പോൾ ഏളിക്ക് ആരംഭിച്ചുവത്രേ. ചിലതരം വർണ്ണങ്ങൾ മനുഷ്യരുടെയും മൃഗങ്ങളുടെയും ബാക്റ്റീരിയകളുടെയും കോശങ്ങളിൽ പിടിക്കുമെങ്കിലും മറ്റുചിലവയ്ക്ക് ഈ ഗുണമില്ല എന്ന് ഏളിക്ക് നിരീക്ഷിച്ചു. മനുഷ്യർക്ക് ദോഷമുണ്ടാക്കാത്ത ചില രാസവസ്തുക്കളെ ബാക്ടീരിയകളെ കൊല്ലാനായി ഉപയോഗിക്കാനാവും എന്ന സിദ്ധാന്തം അദ്ദേഹം മുന്നോട്ടുവച്ചു. നൂറുകണക്കിന് രാസവസ്തുക്കൾ പരീക്ഷിച്ചശേഷം സൽവർസാൻ എന്ന കൃത്രിമ ആന്റീബയോട്ടിക് ഇദ്ദേഹം കണ്ടുപിടിച്ചു. ഇപ്പോൾ ആർസ്ഫെനമിൻ എന്നാണ് ഈ മരുന്ന് അറിയപ്പെടുന്നത്. ഈ മരുന്നുകളെ സെൽമാൻ വേക്സ്മാൻ എന്ന അമേരിക്കക്കാരനായ മൈക്രോബയോളജിസ്റ്റാണ് 1942-ൽ ആന്റീബയോട്ടിക് എന്ന വിഭാഗത്തിൽ പെടുത്തിയത്.

1895-ൽ വിൻസെൻസോ ടൈബേരിയോ എന്ന നേപ്പിൾസ് സർവ്വകലാശാലയിലെ ഡോക്ടർ *[[Penicillium|പെനിസീലിയം]]* എന്ന കിണറിൽ കാണപ്പെട്ട പൂപ്പലിന് ബാക്ടീരിയകളെ നശിപ്പിക്കാനുള്ള കഴിവുണ്ടെന്ന് കണ്ടുപിടിച്ചു. 
മറ്റുള്ളവർ ഇതെപ്പറ്റി കൂടുതൽ ഗവേഷണം നടത്തിയെങ്കിലും 1928-ൽ അലക്സാണ്ടർ ഫ്ലെമിംഗ് എന്ന ശാസ്ത്രജ്ഞനാണ് *പെനിസിലിയം* എന്ന ഫങ്കസ് ബാക്ടീരിയകൾക്കെതിരേ ആന്റീബയോട്ടിക്കുകൾ പുറപ്പെടുവിക്കുന്നുണ്ടെന്ന് കണ്ടെത്തിയത്. പെനിസിലിൻ എന്ന ഒരു തന്മാത്ര മൂലമാണ് ബാക്ടീരിയകൾ നശിക്കുന്നതെന്ന സിദ്ധാന്തം ഫ്ലെമിംഗ് മുന്നോട്ടുവച്ചു. ഇത് ചികിത്സയ്ക്കായി ഉപയോഗിക്കാമെന്നും അദ്ദേഹം അവകാശപ്പെട്ടു. ഈ മേഖലയിലെ പഠനം അദ്ദേഹം തുടരുകയുണ്ടായില്ല. 
 

സൾഫൊണമൈഡ് ഇനത്തിൽ പെട്ട പ്രോണ്ടോസിൽ എന്ന ആന്റീബയോട്ടിക്കാണ് വിൽപ്പന നടത്തിയ ആദ്യ അന്റീബയോട്ടിക്. ജർമനിയിലെ ബേയർ ലബോറട്ടറിയിലെ ജെർഹാർഡ് ഡോമാഗ്ക് എന്നശാസ്ത്രജ്ഞനാണ് 1932-ൽ ഇത് കണ്ടെത്തിയത്.  ഇദ്ദേഹത്തിന് 1939-ലെ  വൈദ്യശാസ്ത്രത്തിനുള്ള നോബൽ സമ്മാനം ഈ കണ്ടുപിടിത്തത്തിന് ലഭിക്കുകയുണ്ടായി.

## അവലംബം


വർഗ്ഗം:ഔഷധങ്ങൾ